Κορυφή σελίδας
2012 - Η χρονιά που οι γυναίκες θα σώσουν τον κόσμο - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

2012 - Η χρονιά που οι γυναίκες θα σώσουν τον κόσμο - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

2012 - Η χρονιά που οι γυναίκες θα σώσουν τον κόσμο

25 Νοεμβρίου 2009

2012

...η χρονιά που οι γυναίκες θα σώσουν τον κόσμο.
Πατήρ, Υιός και Άγιο Πνεύμα.


Η έννοια του "Υιού" είναι έκφραση της Θείας Οικονομίας


ή εφεύρημα της πατριαρχίας;

Τι λένε γι' αυτό οι φεμινίστριες ή οι ομοφυλόφιλοι;


Τι ακριβώς περιμένουμε το 2012;



Όταν οι Πρωτόπλαστοι υπέπεσαν στο "Αμάρτημα", στην πραγματικότητα μπήκαν σ' έναν δρόμο χωρίς γυρισμό. Έναν δρόμο τιμωρίας και δυστυχίας, τον οποίο ήταν καταδικασμένοι να διανύσουν σε όλο του το μήκος. Στην πραγματικότητα εκείνο το αμάρτημα αποτελεί την καθοριστική φάση της μετάβασης της ανθρώπινης κοινωνίας από τη μητριαρχική της μορφή σ' αυτήν της πατριαρχικής. Τη μετάβαση από την κοινωνία της επιβίωσης σ' αυτήν του πολιτισμού. Τη μετάβαση από την κατάσταση της "στατικότητας" σ' αυτήν της "προόδου". Οι "κατάρες" του Θεού, για την εποχή που θα ακολουθούσε, ήταν απόλυτα σαφείς. Δεν υπήρχε κάτι αφηρημένο σ' αυτές. Δεν υπήρχαν μυστηριώδη αίτια, τα οποία θα ταλαιπωρούσαν τον άνθρωπο σ' αυτήν τη βασανιστική πορεία. Ό,τι θα τον βασάνιζε ως είδος γενικά και ως φύλο ειδικά του το περιέγραψε με σαφήνεια.

Υπήρχε δηλαδή γνώση για τη βασανιστική πορεία του ανθρώπινου είδους. Ο Θεός δεν ήταν κακός όταν περιέγραφε την τιμωρία. Ειλικρινής ήταν, εφόσον γνώριζε ότι δεν επρόκειτο να βγει ο άνθρωπος από αυτήν την πορεία, αν δεν την ολοκληρώσει. Από τη στιγμή που έκανε την επιλογή του, δεν υπήρχε εναλλακτική οδός διαφυγής. Ό,τι αποκάλυψε ο Θεός στους ανθρώπους περί τιμωρίας ήταν απόλυτα αληθές. Όμως, το ανθρώπινο είδος δεν είναι ομοιογενές. Υπάρχουν φύλα, τα οποία διαχωρίζουν με σαφήνεια τους ανθρώπους μεταξύ τους. Δύο φύλα, τα οποία με βάση τα διαφορετικά φυσικά χαρακτηριστικά τους ήταν φυσικό να βιώσουν με διαφορετικό τρόπο την "καταδίκη". Υπήρχε μια σαφής κατανομή των αιτιών της δυστυχίας ανάμεσα στα δύο φύλα. Για τις γυναίκες προβλεπόταν η απόλυτη υποταγή τους στους άνδρες. Για τους άνδρες προβλεπόταν ένα ατέλειωτο "σύρσιμό" τους στη γη όμοιο μ' αυτό των δούλων και των φιδιών.

Η έκρηξη της πατριαρχίας ήταν αυτή που χάλασε την "ισορροπία" στη λειτουργία της κοινωνίας και από εκεί δημιουργούνται όλα τα προβλήματα. Από τις βασικές ανάγκες επιβίωσης πήγαμε στις τεχνητές "ανάγκες" και αυτό ήταν εκείνο το οποίο μας "βύθισε" στην αθλιότητα. Από τις βασικές ανάγκες επιβίωσης, τις οποίες κάλυπταν εύκολα οι άνδρες με το βασικό ανθρώπινο κεφάλαιό τους, πήγαμε στις "ανάγκες" των οποίων η κάλυψη απαιτούσε περισσότερο κεφάλαιο. Όσο πιο σύνθετη κι ανεπτυγμένη ήταν μια κοινωνία, τόσο μεγαλύτερη η "θυσία" των δύο φύλων, προκειμένου να εξυπηρετήσουν τις "ανάγκες" τους.

Απλά πράγματα. Αν στη μητριαρχία των τροφοσυλλεκτών αρκούσε για έναν άνδρα να μπορεί να έχει κάθε μέρα γεμάτες τις χούφτες του με τροφή, στην ανεπτυγμένη κοινωνία της πατριαρχίας αυτό δεν αρκούσε. Στην πατριαρχία άλλαζαν τα κριτήρια σύγκρισης μεταξύ των ανδρών και άρα τα κριτήρια της επιλογής τους από τις γυναίκες. Είχε σπίτι δικό του; Με κλιματισμό ή χωρίς; Το μπάνιο ήταν απλό ή είχε και υδρομασάζ; Το αυτοκίνητό του ήταν απλό ή κάμπριο; Αν στη μητριαρχία αρκούσε να κάνει κάποιος μια ολιγόωρη βόλτα, για να πιάσει τα "κριτήρια", στην πατριαρχία αυτή η "βόλτα" για την εξασφάλιση των "απαραίτητων" αγαθών γινόταν "βόλτα" δεκαετιών. Ο άνδρας έφευγε από το σπίτι του δεκαοκτώ χρονών και γύριζε μεσήλικας, προκειμένου να έχει τις "χούφτες" του γεμάτες με τα "φρούτα" της εποχής. Με τα "φρούτα" των σπιτιών, των κλιματιστικών και των κάμπριο.

Αντιλαμβανόμαστε ότι η νέα εποχή αντιπροσώπευε και την ανάπτυξη νέων συμφερόντων. Κάποιους συνέφερε η νέα εποχή και αυτοί οι κάποιοι ήταν πολύ ισχυροί για ν' αφήσουν τα πράγματα στην τύχη τους. Κάποιους συνέφερε η μακροημέρευσή της και θα φρόντιζαν γι' αυτήν. Για να αποκτήσουν όλες αυτές οι νέες τότε συνθήκες τη μακροβιότητα την οποία θα απαιτούσε ο σχεδιασμός της "τιμωρίας", θα έπρεπε ν' αλλάξουν τα κοινωνικά πρότυπα, τα οποία μέχρι τότε χαρακτήριζαν τη μητριαρχική κοινωνία και τα οποία της έδιναν τα λειτουργικά της χαρακτηριστικά.

Η επιβολή κοινωνικών προτύπων είναι μια περίπλοκη διαδικασία. Μια διαδικασία, η οποία αποτελεί προνόμιο του συστήματος εξουσίας να την επιβάλει. Πάντα η εξουσία είναι αυτή η οποία επιβάλει τα πρότυπα της κοινωνίας και όχι η κοινωνία μόνη της. Αυτό είναι λογικό, εφόσον θεωρητικά την εξουσία τη διαχειρίζονται οι "άριστοι" και άρα αυτοί οι οποίοι γνωρίζουν τι είναι το καλύτερο για την κοινωνία. Αυτοί, που με τις "ευλογίες" της κοινωνίας αποφασίζουν για το καλό της. Επειδή όμως το σύνηθες είναι την εξουσία να την έχουν οι φασίστες και να επιβάλουν ό,τι τους βολεύει, αυτό είναι κάτι το οποίο είναι απόλυτα αρνητικό. Αυτή η εξουσία λοιπόν επιβάλει ό,τι την βολεύει με βάση τις εκάστοτε ανάγκες της. Θέτουν απάνθρωπα "πρότυπα", τα οποία ταλαιπωρούν μέχρι θανάτου τον άνθρωπο και τον θέτουν υπό την ομηρία της.

Η διαδικασία αυτή έχει ως στόχο να επιβάλει τον επιθυμητό "προσανατολισμό" στην ανθρώπινη κοινωνία. Είναι μια διαδικασία, η οποία εξειδικεύεται στα δύο φύλα. Για τις γυναίκες η έννοια της ανταμοιβής συνδέεται άμεσα με την έννοια της ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ. Για τους άνδρες η ίδια έννοια συνδέεται με την έννοια της ΓΥΝΑΙΚΑΣ. Από διαφορετικές αφετηρίες, μέσα από διαφορετικές διαδρομές, αυτά τα πρότυπα συντίθενται, για να φτάσουμε στο τέλος να μιλάμε για πρότυπα της κοινωνίας.

Αυτά τα πρότυπα λειτουργούν ως "φάροι" της κοινωνίας και "έλκουν" τα μέλη της προς αυτά. Ακολουθούν την πολυπλοκότητα της κοινωνίας και αυτό είναι φυσικό, εφόσον αυτά είναι που διατηρούν την πολυπλοκότητα αυτήν. Όσο πιο ισχυρή κι ανεπτυγμένη είναι μια κοινωνία, τόσο πιο μεγάλη η "απόσταση" για την κατάκτησή τους στον απόλυτο βαθμό. Σε μια απλή κοινωνία το απλό πρότυπο είναι η επιβίωση και το απόλυτο η χλιδάτη διαβίωση. Τα απόλυτα πρότυπα αφορούν τους λίγους, που θα εγκατασταθούν στους "φάρους" και άρα θα είναι ορατοί σε όλους, διαιωνίζοντας τον σχεδιασμό. Τα κοινά πρότυπα αφορούν τους πολλούς, οι οποίοι θα εγκατασταθούν στο "φωτισμένο" μέρος της κοινωνίας. Αυτό, που ο λαός πολύ γλαφυρά περιγράφει, όταν λέει ότι αποκτά κάποιος στον "Ήλιο μοίρα".

Το βασικό στοιχείο για την επιβολή προτύπων είναι η "ανταμοιβή". Δεν αρκεί δηλαδή για το σύστημα να "δείξει" αυτό το οποίο θεωρεί πρότυπο, για να βάλει τους ανθρώπους είτε να "θυσιάζονται" είτε να "τρέχουν". Πρέπει να μπορεί να "υποστηρίξει" και υλικά την επιλογή του αυτήν. Γιατί; Γιατί ο άνδρας, που έχει "τρέξει", για να ενσαρκώσει το κοινωνικό πρότυπο, πρέπει ταυτόχρονα να "ανταμειφθεί" και άρα να είναι "αναγνωρίσιμος" από τη γυναίκα, η οποία θα κληθεί να τον επιλέξει και άρα να τον "ανταμείψει". Πρέπει να τοποθετηθούν στα "χέρια" του τα αγαθά, τα οποία θα αναγκάσουν τη γυναίκα να "θυσιαστεί", ώστε να αυτοπροσφερθεί ως "έπαθλο" για τον "δρομέα".

Το "τρέξιμο", δηλαδή, πρέπει να ανταμειφθεί, ώστε να μπορεί ο ίδιος να προσφέρει την αποκατάσταση που έχει ανάγκη η γυναίκα. Ο άνδρας, δηλαδή, στην πραγματικότητα δεν αγωνίζεται ν' αποκτήσει αυτό το οποίο έχει ανάγκη ο ίδιος, αλλά αυτό το οποίο έχει ανάγκη η γυναίκα. Αν ο άνδρας μπορούσε από τη φύση του να πάρει ό,τι επιθυμεί, δεν θα έκανε τίποτε απολύτως στη ζωή του. Στην πραγματικότητα ο άνδρας αγωνίζεται για την "ανταμοιβή" της γυναίκας, ώστε η ίδια να γίνει η "ανταμοιβή" η δική του.

Δεν αγωνίζεται, για παράδειγμα, ο άνδρας ν' αποκτήσει χρήματα, γιατί θέλει ο ίδιος να ξοδεύει. Υπάρχουν πάμπλουτοι άνδρες, οι οποίοι βαριούνται να πάνε στην αγορά να καλύψουν βασικές τους ανάγκες. Υπάρχουν πάμπλουτοι άνδρες, οι οποίοι για τους εαυτούς τους δεν αγοράζουν κάλτσες και προσφέρουν διαμάντια στις γυναίκες. Αγωνίζονται καθημερινά για ν' αποκτήσουν χρήματα, γιατί θέλουν να έχουν παραπάνω "όπλα" έναντι των υπολοίπων ανδρών, όταν όλοι τους ανταγωνίζονται για την ίδια γυναίκα. Δεν αγοράζουν Ferrari, επειδή τους αρέσει να τρέχουν με 300 χιλιόμετρα την ώρα και να κάνουν μπάντες μόνοι τους. Αγοράζουν Ferrari, επειδή το κάθισμα του συνοδηγού είναι επιθυμητό από τις γυναίκες. Αρέσει στις γυναίκες να βλέπουν τον κόσμο πίσω από το παρμπρίζ μιας Ferrari και αυτό δεν ήταν δυνατόν να διαφύγει της προσοχής των πονηρών ανδρών.

Όλα αυτά, για να λειτουργήσουν, απαιτούν θυσίες καί από τις δύο πλευρές. Θυσίες, για να συγκεντρωθούν αγαθά και θυσίες, για να δώσουν "απόδοση" σ' αυτά τα αγαθά. Η έννοια της θυσίας καί για τα δύο φύλα συνδέεται πάντα με την έννοια του ΕΡΩΤΑ. Τα δύο φύλα για δικούς τους λόγους και με τον δικό τους τρόπο θυσιάζουν τον ΕΡΩΤΑ και από εκεί ξεκινάει η κόλαση. Η κοινή κόλαση, έστω και σε διαφορετικά "διαμερίσματα" για το καθένα.

Το ανθρώπινο κεφάλαιο.

Η ιδιομορφία, η οποία διαχωρίζει τα δύο φύλα και δίνει σταθερότητα στην κοινωνική λειτουργία είναι η εξής: Για τη γυναίκα η "απόσταση" που τη χωρίζει από τα γυναικεία πρότυπα
τα οποία έχουν οι άνδρες για τις επιλογές τους παραμένει σταθερή και σύντομη. Από πολύ μικρή ηλικία μπορεί να πιάσει τις απόλυτες "τιμές" στα πρότυπά της. Έχει ελάχιστες υποχρεώσεις σ' ό,τι αφορά την κάλυψη των αναγκών των δικών της προτύπων. Η γυναίκα έχει την τύχη να βρίσκεται χωρίς καθόλου κόπο κοντά στα όρια των προτύπων της. Το κεφάλαιό της δηλαδή είναι το βασικό ανθρώπινο κεφάλαιο, που είναι η φυσική υπόσταση του θηλυκού ανθρώπου. Είναι "αυτοφερόμενο" κεφάλαιο. Αυτό, που δείχνει στον άνδρα με τη φυσική της παρουσία, είναι εκείνο που του φτάνει. Το "μάτι" του άνδρα σταματά σ' αυτό που βλέπει μπροστά του. Δεν ψάχνει να βρει με τι αυτοκίνητο έφτασε μπροστά του ή τι δουλειά κάνει αυτό που βλέπει ή τι κεφάλαιο έχει υπό την ιδιοκτησία του.

Αυτό είναι τύχη για τη γυναίκα, γιατί δεν χρειάζεται κόπο να "χτίσει" τον εαυτό της, προκειμένου ν' αγγίξει στα όρια τα πρότυπά της. Το αν θα "χτίσει" ή δεν θα "χτίσει" πάνω σ' αυτό το κεφάλαιο είναι δική της επιλογή και αφορά τις δικές της ανάγκες, εφόσον ποτέ αυτό το "χτίσιμο" δεν θ' αποτελέσει βασικό στοιχείο για τη δική της "επιτυχία" απέναντι στους άνδρες. Μπορεί αυτό να ικανοποιεί την ίδια, αλλά δεν χρειάζεται καν να το βάλει στο "βιογραφικό" της. Δεν θα της ζητήσουν οι άνδρες τέτοιο "βιογραφικό". Όπου όμως υπάρχει τύχη υπάρχει και ατυχία. Αυτό το χαρακτηριστικό της μεταμορφώνεται σε ατυχία, αν για τον οποιονδήποτε λόγο δεν διαθέτει σε επαρκή ποσότητα αυτό το εκ γενετής φυσικό κεφάλαιό της. Αν δεν το διαθέτει εξ
αρχής, δεν μπορεί να "χτίσει" κάτι πάνω σ' αυτό και αν το κάνει αυτό, ελάχιστα θα είναι τα προσδοκώμενα κέρδη.

Τι σημαίνουν πρακτικά αυτά; Αν μια γυναίκα είναι όμορφη, δεν χρειάζεται να έχει τίποτε άλλο. Δεν χρειάζεται από πλευράς ανάγκης και όχι από πλευράς ουσίας. Την ουσία την καθορίζει ο καθένας μόνος του για τον εαυτό του. Εδώ μιλάμε καθαρά για την έννοια της ανάγκης. Η γυναίκα δεν χρειάζεται να "χτίσει", όχι επειδή αυτό το κεφάλαιο "φτάνει" στην ίδια, αλλά επειδή αυτό "φτάνει" στους άνδρες. Φοράει τα ρούχα της και μπορεί να γίνει η "πολύφερνη" νύφη ακόμα και του Υιού του Θεού. Αντίθετα για τους άνδρες δεν φτάνει το φυσικό τους κεφάλαιο και είναι αναγκασμένοι να "χτίζουν" πάνω σ' αυτό, προκειμένου να επιλεγούν από τις γυναίκες. Θέλουν ένα καλό "βιογραφικό", προκειμένου να πιάσουν τα όρια, τα οποία κάθε φορά το σύστημα τοποθετεί στο μυαλό της γυναίκας. Θα τους ζητηθεί, εφόσον δεν αρκεί το βασικό τους κεφάλαιο. Αν θέλεις να γίνεις ο πολύφερνος νυμφίος της πανέμορφης και γυμνής Θυγατέρας του Θεού, θα πρέπει να εναποθέσεις στα πόδια της όλους τους Πλανήτες και τους Κομήτες μαζί...και θα δούμε.

Γνωρίζοντας το βασικό "κεφάλαιο" του κάθε φύλου, ευνόητο είναι ότι αντιλαμβανόμαστε και τους "εφιάλτες" του κάθε φύλου. Αντιλαμβανόμαστε την "κατάρα" για το κάθε φύλο. Διαφορετικά φύλα έχουν διαφορετικές ανάγκες. Ο απόλυτος εφιάλτης για τις γυναίκες είναι να είναι άσχημες. Κανένα "χτίσιμο" πάνω σ' αυτό το κεφάλαιο δεν τις "σώζει". Καμία προσωπικότητα, καμία περιουσία, καμία γνώση και καμία ισχύς δεν μπορεί μια ανεπιθύμητη γυναίκα να την κάνει επιθυμητή. Γιατί; Γιατί κανένα "χτίσιμο" δεν μπορεί να γοητεύσει τους "χτίστες". Οι άνδρες τούς "χτίστες" τούς έχουν φίλους και στην καλύτερη περίπτωση μια "χτισμένη" γυναίκα μπορεί να γίνει απλή φίλη τους. Οι άνδρες αναζητούν μόνιμα την ομορφιά. Η ομορφιά τους έλκει όπως το φως τα έντομα. Ακόμα κι αν σ' αυτό το "πακέτο" συμπεριλαμβάνεται και η απόλυτη κουταμάρα. Η δικαιοσύνη του Θεού απέναντι στις γυναίκες
στο σημείο αυτό έγκειται στο γεγονός ότι αυτό είναι ένα χαρακτηριστικό πολύ υποκειμενικό και έτσι μπορούν να είναι όλες οι γυναίκες ικανοποιημένες με αυτό που δείχνουν και άρα να διατηρούν ελπίδες για την εξασφάλιση του έρωτα και άρα της ευτυχίας. Αυτός ο καλά καταμερισμένος πλούτος τις κάνει "στατικές" και προσηλωμένες σε έναν ρόλο. Στον ρόλο της συντρόφου και μελλοντικής μητέρας.

Αντίθετα για τους άνδρες ο απόλυτος εφιάλτης τους είναι να είναι κουτοί. Καμία ομορφιά δεν τους "σώζει", αν δεν μπορούν να "χτίσουν" μια πλούσια προσωπικότητα. Μια "προσωπικότητα", την οποία βεβαίως να την "αναγνωρίζει" το σύστημα και να την κάνει οικονομικά αποδοτική. Η ομορφιά του άνδρα μπορεί να προσελκύσει εύκολα την πρώτη ματιά της γυναίκας, αλλά η δεύτερη θα είναι τιμωρία, αν δεν "δει" τίποτε "πίσω" από αυτήν. Οι γυναίκες ψάχνουν "χτίστες" και όχι ομορφιά. Αν θέλουν όμορφα αντικείμενα γύρω τους, προτιμούν να πάρουν έναν βελούδινο καναπέ και όχι σύντροφο. Ο σύντροφος πρέπει να τους δίνει ασφάλεια και αυτό συνεπάγεται πολύ συγκεκριμένα πράγματα, τα οποία η ομορφιά δεν τα εξασφαλίζει.

Η σκληρότητα του Θεού απέναντι στους άνδρες
στο σημείο αυτό έγκειται στο γεγονός ότι το χαρακτηριστικό αυτό είναι πολύ αντικειμενικό και άρα μετρήσιμο, με αποτέλεσμα κανένας άνδρας να μην είναι ικανοποιημένος από το αρχικό του κεφάλαιο, ώστε ν' αποφευχθεί η μεταξύ τους σύγκρουση. Αυτό τους κάνει "κινητικούς", αναγκάζοντάς τους ν' αναζητούν διαρκώς νέους ρόλους. Ανεξάρτητα από το πώς δείχνουν ως φυσική εικόνα, θα πρέπει να "χτίσουν" και μια τεχνητή "εικόνα" και αυτό τους κάνει να ψάχνουν απεγνωσμένα νέα "οικόπεδα". Από αυτήν την ανάγκη των ανδρών ξεκινάει η πρόοδος της ανθρώπινης κοινωνίας. Από τη "λύσσα" του άνδρα να ξεχωρίσει μεταξύ των ομοίων του ξεκινάει η "λυσσώδης" προσπάθεια της ανθρώπινης κοινωνίας για πρόοδο. Από την "λύσσα" του άνδρα ν' αποκτήσει όποια γυναίκα επιθυμεί ακόμα και παρά την αρχική της άρνηση ξεκινάει η "κούρσα" της ανθρώπινης προόδου. Η πιο "τρελή" και αιματηρή "κούρσα" της Δημιουργίας.
Τα ανθρώπινα λάθη και η ανθρώπινη πρόοδος.

Με βάση τα όσα περιγράψαμε είναι εύκολο να καταλάβει κάποιος ότι η ανθρώπινη κοινωνία είναι ευάλωτη σε "έξωθεν" ή "άνωθεν" παρεμβάσεις. Αν δηλαδή κάποιος γνωρίζει τα χαρακτηριστικά των μελών της, μπορεί να την "σπρώξει" εκεί όπου θέλει, ακόμα κι αν αυτό δεν συμφέρει τα μέλη της αυτά. Αν κάποιος θέλει να την "σπρώξει" στην πρόοδο, μπορεί να το κάνει, ακόμα και παρά τη θέλησή της για τέτοια. Πώς; Αρκεί να γνωρίζει πώς λειτουργούν τα δύο φύλα. Αρκεί να γνωρίζει πώς λειτουργούν οι άνδρες και να μπορεί να ελέγχει τις γυναίκες. Όλο το μυστικό βρίσκεται στον έλεγχο των γυναικών. Αν κάποιος έχει την εξουσία να ελέγχει τις επιλογές της γυναίκας, προκειμένου να μπορεί να την "παραδίδει" ως έπαθλο, μπορεί να κατευθύνει τον άνδρα όπου τον βολεύει. Μπορεί να σπρώξει τον άνδρα εκεί όπου δεν τον συμφέρει σε βαθμό τέτοιο, που να μην σταματάει ακόμα και με τη βία.

Η γυναίκα επιλέγει με βάση αυτό το οποίο "προτείνει" κάθε φορά το σύστημα σαν άριστη επιλογή και άρα με βάση αυτό το οποίο κατά καιρούς έχει επιλέξει σαν "πρότυπο" ανδρός. Γιατί όμως αλλάζουν τα πρότυπά της και συνδέονται με τις επιλογές του συστήματος; Μήπως είναι κουτή η γυναίκα και το σύστημα της επιβάλει τις δικές του επιλογές; Όχι βέβαια. Απλά το σύστημα γνωρίζει πια είναι η βασική της ανάγκη και εκεί "παίζει" με τα πρότυπά της. Γνωρίζει το σύστημα ότι η γυναίκα, έχοντας το καθήκον να φέρει τα παιδιά της στον κόσμο, θ' αναζητά πάντα το καλύτερο γι' αυτά και αυτό την αναγκάζει ν' αναζητά το μέσον που θα το επιτύχει με τον καλύτερο τρόπο. Είναι αποφασισμένη η γυναίκα να θυσιάζει τον έρωτα
και άρα τον εαυτό της για τα παιδιά και αυτό το γνωρίζει το σύστημα. Γνωρίζει τις ανάγκες της και εκεί "παίζει" με τα δικά του μέσα.

Ο χρόνος είναι το βασικό πρόβλημα της γυναίκας. Εκεί στην πραγματικότητα την "εκβιάζει" και με τον τρόπο αυτόν εξασφαλίζει την επιβίωση της πατριαρχίας. Γιατί την εκβιάζει; Γιατί απλούστατα η γυναίκα δεν έχει χρόνο. Δεν έχει χρόνο, για να ζήσει ως άνθρωπος χωρίς ευθύνες και άρα για ν' αποφασίσει για τη ζωή της με την ανάλογη άνεση. Πιάνει πολύ γρήγορα τα απόλυτα "πρότυπα" του φύλου της, αλλά πρέπει ν' αποφασίσει εξίσου γρήγορα και εκεί παγιδεύεται. Πιάνει τα ανώτατα όριά της σε μια ηλικία, στην οποία οι άνδρες είναι μικροί. Μικροί και ανώριμοι τόσο συναισθηματικά όσο και πνευματικά. Με τη "βούλα" του νόμου μικροί και με την απόλυτη επιβεβαίωση των οικογενειών τους.

Συνηθίζουμε να διαχωρίζουμε τα δύο φύλα με χαρακτηρισμούς όπως "ισχυρό" ή "αδύναμο" και αυτό είναι λάθος. Είναι λάθος, γιατί συνδέεται με την έννοια της εξουσίας και η εξουσία μπορεί ν' αλλάξει χέρια όπως και φύλο. Δεν αποτελεί δηλαδή ένα φυσικό χαρακτηριστικό, το οποίο χαρακτηρίζει τα δύο φύλα, ώστε να μεταφέρεται σ' αυτά με τον ίδιο απόλυτο τρόπο. Οι μόνοι χαρακτηρισμοί, που έχουν αυτήν την απολυτότητα σ' αυτό το οποίο περιγράφουν για τα δύο φύλα, είναι άλλοι. Υπάρχει το "υπεύθυνο" φύλο και το "ανεύθυνο" φύλο. Το υπεύθυνο φύλο για την επιβίωση του ανθρώπινου είδους και το "ανεύθυνο" φύλο.

Αν ασχοληθεί κάποιος με τη ζωολογία, θα διαπιστώσει κάτι πολύ ενδιαφέρον. Όσο ανώτερο στην ιεραρχία των ειδών είναι ένα ζώο, τόσο μεγαλύτερη "εκπαίδευση" απαιτείται για την ανεξαρτητοποίησή του από τη μητέρα του. Τόσο μεγαλύτερο χρόνο απαιτεί η ενηλικίωσή του. Ο άνθρωπος, ως το απόλυτα ανώτερο ον στην ζωική ιεραρχία, ευνόητο είναι ότι χρειάζεται τη μεγαλύτερη δυνατή εκπαίδευση και άρα τη μεγαλύτερη δυνατή φιλοξενία στους "κόλπους" της μητέρας του. Αυτός ο χρόνος δεν είναι κάτι το αφηρημένο. Είναι ένας χρόνος πολύ συγκεκριμένος. Τόσο συγκεκριμένος, που περιγράφεται ακόμα και στους νόμους των πιο ανεπτυγμένων κοινωνιών.

Είναι ο χρόνος μέχρι την ενηλικίωσή του. Ο χρόνος, ο οποίος απαιτείται για να τον αντιμετωπίσει η ίδια η κοινωνία ως υπεύθυνο πολίτη. Ο χρόνος, ο οποίος απαιτείται για να μπορεί να εργαστεί και ως εκ τούτου να επιβιώσει ως ανεξάρτητο ον μέσα στην κοινωνία. Εδώ πρέπει να προσέξει ο αναγνώστης, γιατί αυτό το οποίο θα πούμε είναι ιδιαίτερα σημαντικό. Συνηθίζουμε να συνδυάζουμε τον χρόνο ενηλικίωσης με αυτόν του χρόνου της σεξουαλικής ωρίμανσης και αυτό είναι λάθος. Δεν ήταν πάντα λάθος, αλλά είναι σήμερα. Γιατί; Γιατί ο άνθρωπος ναι μεν είναι αμετάβλητος στον χρόνο, αλλά δεν συμβαίνει το ίδιο και με την κοινωνία του. Η κοινωνία του μεταβάλλεται μέσα στον χρόνο. Όσο πιο σύνθετη και ανεπτυγμένη είναι η κοινωνία του, τόσος μεγαλύτερος είναι ο χρόνος που απαιτείται για την ενηλικίωσή του.

Γιατί παρατηρείται αυτό το φαινόμενο; Το μοναδικό φαινόμενο στη φύση; Γιατί η ενηλικίωση είναι η στιγμή που μπορεί ο άνθρωπος να κόψει τον "ομφάλιο" λώρο, που τον συνδέει με την οικογένειά του. Είναι η ηλικία στην οποία μπορεί
με την "εκπαίδευση" που πήρε από αυτήν να επιβιώσει πλέον ως οικογενειάρχης. Μπορεί να κάνει ό,τι κάνουν και οι υπόλοιποι ενήλικες, προκειμένου να συντηρήσουν τις οικογένειές τους. Μπορεί να κάνει δηλαδή ό,τι κάνουν και τα ενήλικα "πρότυπά" του, είτε αυτοί είναι οι οικείοι του είτε ο περίγυρος.

Ποιος όμως είναι αυτός ο χρόνος σε μια κοινωνία, η οποία αλλάζει διαρκώς τα ποιοτικά της χαρακτηριστικά και ποιο από τα δύο φύλα αφορά περισσότερο αυτή η διαρκής αλλαγή; Είναι λογικό να υπάρχει αυτή η διαφορά, όταν τα δύο φύλα έχουν διαφορετικά χαρακτηριστικά μεταξύ τους. Μια κοινωνία, η οποία διαρκώς μεταβάλλεται, ευνόητο είναι ότι θα "παρασέρνει" περισσότερο το φύλο που είναι περισσότερο "ευμετάβλητο". Όσο πιο πολύ μεταβάλλεται, τόσο πιο πολύ μεταβάλλονται οι "απαιτήσεις" της σ' ό,τι αφορά την εκπαίδευση, που οδηγεί στην επιβίωση μέσα σ' αυτήν. Άλλη εκπαίδευση απαιτείται όταν η κοινωνία μοιάζει με ένα "κάρο" και άλλη εκπαίδευση όταν μοιάζει με ένα πολύπλοκο "αεροπλάνο".

Θα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά, για να καταλάβει ο αναγνώστης τι λέμε. Στην εποχή της μητριαρχίας ο άνθρωπος ήταν τροφοσυλλέκτης. Οι απαιτήσεις για "εκπαίδευση" ήταν ελάχιστες και ως εκ τούτου η σεξουαλική ωρίμανση ήταν ταυτόσημη με την ενηλικίωση. Οι επιλογές συντρόφου γίνονταν καθαρά με κριτήρια έρωτα, εφόσον οι απαιτήσεις ήταν μικρές και οι διαφοροποιήσεις μεταξύ των ανδρών ελάχιστες. Δεν είχαμε φαινόμενα όπως αυτό της πορνείας ή της μοιχείας, γιατί δεν ήταν δυνατόν ο χρόνος, η συγκέντρωση αγαθών κλπ., να δώσουν σε κάποιους μεγαλύτερους άνδρες τη δυνατότητα να επηρεάζουν την κρίση των νεαρών γυναικών και βέβαια την κρίση των οικογενειών τους.

Με τη μετάβαση στην πατριαρχία ο χρόνος έγινε ένας παράγοντας, που επηρέαζε την πολυπλοκότητα της ίδιας της κοινωνίας. Οι κοινωνίες πλέον αναπτύσσονταν και αυτό επηρέαζε και τα μέλη τους. Όσο πιο πολύ αναπτύσσονταν, τόσο μεγάλωναν οι απαιτήσεις εκπαίδευσης των μελών της και άρα τόσο πιο πολύ αύξανε ο χρόνος που απαιτούσε η ενηλικίωση. Οι άνθρωποι δεν ήταν πλέον τροφοσυλλέκτες. Είχαν εξειδικεύσεις. Εξειδικεύσεις, οι οποίες εξέφραζαν την πρόοδο της κοινωνίας και μετέτρεπαν τους εκφραστές τους σε "πετυχημένα" πρότυπα της κοινωνίας τους. Σε πρότυπα, τα οποία επιβίωναν ευκολότερα από τους μη εξειδικευμένους ανθρώπους. Άλλος γινόταν σιδεράς, άλλος κατασκευαστής πήλινων αντικειμένων και άλλος γεωργός. Όλοι αυτοί επιβίωναν πολύ ευκολότερα από τους κοινούς "τροφοσυλλέκτες" και άρα "διάλεγαν" συντρόφους πολύ πιο εύκολα.

Τα παιδιά αυτών των ανθρώπων δεν θα αφήνονταν από τις οικογένειές τους ν' "ανακαλύψουν" τον κόσμο, όπως συνέβη με τους ίδιους. Θα τους "κληροδοτούσαν" το κεφάλαιό τους, για να ζήσουν μια καλύτερη ζωή. Τα παιδιά αυτά θα μιμούνταν τους γονείς τους στην "επιτυχία" τους. Αυτό απαιτεί εκπαίδευση. Απαιτεί χρόνο. Αν το παιδί του τροφοσυλλέκτη ήταν όμοιο με τον πατέρα του στα δεκατρία του χρόνια, το παιδί του σιδερά ήθελε άλλα δύο χρόνια για να γίνει όμοιό του. Αν το παιδί του τροφοσυλλέκτη μπορούσε στα δεκατρία του χρόνια να επιλέξει σύντροφο και να πιάσει τον μέσο όρο της κοινωνίας του, το παιδί του σιδερά αυτό μπορούσε να το κάνει στα δεκαπέντε του και να πιάσει τον ειδικό πλέον μέσο όρο της πετυχημένης συντεχνίας του.

Μέσα στη ίδια κοινωνία άρχισαν πλέον να εμφανίζονται "υποκοινωνίες" συντεχνιών με ειδικές απαιτήσεις. Δεν υπήρχε πλέον ο κοινός μέσος όρος μεταξύ των ανθρώπων. Υπήρχε ο κοινός μέσος όρος των συντεχνιών. Οι άνθρωποι δεν διαχωρίζονταν με βάση τις προσωπικές τους δυνατότητες, αλλά με βάση τις δυνατότητες της συντεχνίας στην οποία ανήκαν. Με τον τρόπο αυτόν ο "πήχης" της ενηλικίωσης άρχισε ν' ανεβαίνει και να αποσυνδέεται από τη σεξουαλική ωρίμανση. Οι ομφάλιοι "λώροι" άρχισαν να κόβονται σε διαφορετικούς χρόνους και άρα και οι χρόνοι στους οποίους οι άνθρωποι σχημάτιζαν τις οικογένειές τους. Με την πάροδο του χρόνου και τις διαρκώς αυξανόμενες ανάγκες της ανεπτυγμένης πλέον κοινωνίας αυτό άρχισε να γίνεται με οργανωμένο τρόπο. Από την ιδιωτική πρωτοβουλία στον τομέα της εκπαίδευσης πήγαμε στην οργανωμένη εκπαίδευση. Από την ατομική εκπαίδευση πήγαμε στη μαζική εκπαίδευση.

Δεν εκπαίδευε ο τεχνίτης το παιδί του στην τέχνη, αλλά αυτό το καθήκον το αναλάμβανε οργανωμένα το σύστημα. Το σύστημα έθετε τις ελάχιστες προϋποθέσεις, για να πιάσει ένας νέος άνθρωπος τον κοινό μέσο όρο και σ' αυτόν τον χρόνο πλέον μετακινήθηκε ο σχηματισμός της οικογένειας. Ο σχηματισμός της μέσης οικογένειας. Αυτής, που αναγνώριζε η κοινωνία ότι έχει ελπίδες επιβίωσης με βάση τα στάνταρτ ποιότητας ζωής που έθετε η ανάπτυξή της. Με αυτόν τον τρόπο φτάσαμε στη βιομηχανική περίοδο και την οργανωμένη εκπαίδευση μιας κοινωνίας, η οποία, προκειμένου να λειτουργήσει, είχε τεράστιες εκπαιδευτικές απαιτήσεις.

Οι απαιτήσεις αυτής της περιόδου έδωσαν ένα τελικό ενδεικτικό χρονικό όριο για την ενηλικίωση του ανθρώπου. Τότε καθορίστηκε ως ελάχιστο όριο ενηλικίωσης τα δεκαοκτώ χρόνια. Τόσα χρόνια χρειάζονται πλέον για έναν άνθρωπο, προκειμένου να αφεθεί νόμιμα στην κοινωνία να ζήσει μόνος του και άρα ν' ακολουθήσει τις επιλογές του. Από αυτά τα χρόνια και μετά ο νόμος αναγνωρίζει τον άνθρωπο ως υπεύθυνο για τις πράξεις του και δεν αναζητά ευθύνες γι' αυτές τις πράξεις στους γονείς και κηδεμόνες του.

Σε ποιον όμως άνθρωπο αναφερόμαστε; Στον αρσενικό ή στον θηλυκό; Στον αρσενικό βέβαια. Αυτόν αφορά κυρίως το "χτίσιμο" και άρα αυτού η ενηλικίωση καθυστερεί πέρα από τα φυσιολογικά όρια. "Χτίσιμο" όμως σημαίνει κόπος. Το "χτίσιμο" σημαίνει βασανισμό και στερήσεις. Πώς θα αναγκάσεις έναν άνθρωπο να βασανίζεται και να στερείται; Κανένας δεν θέλει να βασανίζεται και να στερείται, όταν μπορεί να βγει έξω και να απολαύσει ό,τι επιθυμεί η ψυχή του. Πρέπει να του "τάξεις" κάτι, για ν' αντέξει τον βασανισμό. Να του "τάξεις" κάτι, που δεν μπορεί να το πάρει εκείνη τη στιγμή. Αν ένας άνδρας μπορεί με το φυσικό του κεφάλαιο να πάρει ό,τι θέλει από την κοινωνία, δεν κάθεται ούτε μία στιγμή στα θρανία ή τα εργαστήρια.

Τι ανώτερο μπορείς να "τάξεις" σε έναν άνδρα από μια απίθανη γυναίκα; Μόνον με αυτό το "έπαθλο" μπορείς να τον πείσεις ότι δεν αρκεί το βασικό του κεφάλαιο και άρα θα πρέπει ν' ανεχθεί τον βασανισμό που προϋποθέτει το "χτίσιμο" του τεχνητού κεφαλαίου. Με τον τρόπο αυτόν τον παγιδεύεις και μετατρέπεις τον παράγοντα χρόνο σε "σύμμαχό" του. Μετατρέπεις τον "εχθρό" της γυναίκας σε "σύμμαχο" του άνδρα. Η γυναίκα "βιάζεται" να επιλέξει τον ιδανικό σύντροφο όταν θα έχει το κεφάλαιό της στον απόλυτο βαθμό, ενώ ο άνδρας "καθυστερεί" για να "χτίσει" το απόλυτο κεφάλαιο. Αν το καταφέρεις αυτό ως εξουσία, το μόνο που σε απασχολεί είναι να καθορίζεις από μόνος σου αυτό το "ραντεβού".

Μόνος σου αποφασίζεις ποιοι θα "συναντηθούν" μεταξύ τους, για να συνάψουν οικογένειες. Μόνος σου αποφασίζεις ποιον θα "εκβιάσεις" εξαιτίας της "βιασύνης" του και ποιον θα "ανταμείψεις" εξαιτίας της "αργοπορίας" του. Σ' αυτήν την κατάσταση εξασφαλίζεις τη συμμαχία των ίδιων των οικογενειών και η κατάσταση γίνεται ανίκητη. Η ίδια η οικογένεια τα θηλυκά της μέλη τα "σπρώχνει" να πάρουν αποφάσεις "άρον-άρον" και τα αρσενικά της μέλη τα "καθυστερεί", για ν' αποφασίσουν "καλύτερα". Γιατί το κάνουν αυτό; Μήπως είναι εγκληματίες και συμμαχούν με το σύστημα εις βάρος των παιδιών τους; Όχι βέβαια. Από αγάπη κάνουν το μεγαλύτερο έγκλημα. Οι άνθρωποι έχουν ένστικτα και όποιος ακολουθεί τα ένστικτά του κάνει λάθη.

Γνωρίζει η οικογένεια ότι το θηλυκό της μέλος έχει το κεφάλαιό του στον υπέρτατο βαθμό όταν είναι πολύ νεαρό και άρα βλέπει "ζημιά" στην καθυστέρηση. Δεν χρειάζεται η γυναίκα "χτίσιμο" για να βελτιώσει το "κεφάλαιό" της και ό,τι καλύτερο μπορεί να πάρει θα το πάρει αν δεν καθυστερήσει. Από την άλλη πλευρά το αρσενικό παιδί της έχει διαφορετικές ανάγκες. Δεν το συμφέρει, όταν η οικογένεια έχει "μέσα", να βγει "γυμνό" στον ελεύθερο ανταγωνισμό. Πρέπει αυτά τα "μέσα" να μετατραπούν σε προσόντα, ώστε να διαλέξει με το καλύτερο δυνατό "κεφάλαιο" στη διάθεσή του.

Καί στις δύο περιπτώσεις εγκληματούν οι οικογένειες, γιατί πολεμούν τον έρωτα. Προκειμένου να διασφαλίσουν τα συμφέροντα των ανώριμων παιδιών τους, αποφασίζουν για λογαριασμό τους. Οι ίδιοι οι γονείς γίνονται το αίτιο της δυστυχίας των παιδιών τους προς χάριν μιας εξασφάλισης. Το τραγικό είναι ότι το κάνουν από αγάπη και εκεί τα πράγματα γίνονται δύσκολα. Το ακόμα πιο τραγικό είναι ότι σ' αυτήν την κατάσταση πρωταγωνιστεί η πανίσχυρη μητέρα και αυτό κάνει την κατάσταση κυριολεκτικά ανίκητη. Ο "δρόμος" προς την κόλαση δεν έχει "εξόδους" διαφυγής.

Back to content | Back to main menu