Κορυφή σελίδας
2012 - Η χρονιά που οι γυναίκες θα σώσουν τον κόσμο - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

2012 - Η χρονιά που οι γυναίκες θα σώσουν τον κόσμο - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

2012 - Η χρονιά που οι γυναίκες θα σώσουν τον κόσμο

25 Νοεμβρίου 2009

Το μεγάλο θέατρο.

Γιατί όμως η εξουσία κινήθηκε με τόσο μένος εναντίον της γυναίκας; Είχε τόση μεγάλη ανάγκη να την "παρακολουθεί" καθημερινά; Αν η γυναίκα ήταν τόσο ισχυρή, για να πάρει την απόφαση της εισόδου μας στην πατριαρχία, ποιος θα την σταματούσε, αν ανακαλούσε την ίδια απόφαση. Γιατί αυτό το μένος, όταν στην πραγματικότητα δεν υπάρχει πρακτικό νόημα; Δεν υπάρχει ιερατείο καμίας θρησκείας, που να μην κινήθηκε εναντίον της. Δεν υπάρχει ιερατείο, που να μην την κατηγόρησε. Την χαρακτήρισαν "βρόμικη", την χαρακτήρισαν αδύναμη, την χαρακτήρισαν υπεύθυνη για όλες τις "αμαρτίες". Την χαρακτήρισαν "ευάλωτη", που απειλούσε την ομαλή λειτουργία της κοινωνίας. Ποια; Τη γυναίκα. Το θηρίο, που αρνείται την οποιαδήποτε αμαρτία, προκειμένου να εξυπηρετήσει τα παιδιά της. Τη φοβερή και τρομερή μητέρα των ανθρώπων. Ποιοι; Οι αδύναμοι και με την έμφυτη τάση προς την αμαρτία άνδρες.

Ταυτόχρονα βλέπουμε και ένα άλλο παράδοξο. Οι γυναίκες είναι αυτές, οι οποίες κατ
εξοχήν στηρίζουν όλες τις θρησκείες. Ακόμα και τις πιο σκληρές. Ακόμα κι αυτές που τις "βρίζουν". Τις γυναίκες βασανίζουν οι "Ταλιμπάν" κάθε θρησκείας και οι γυναίκες τους δίνουν ισχύ στην κοινωνία. Τι συμβαίνει; Γιατί "ξύνονται" στην γκλίτσα του τσομπάνη; Γιατί συμβαίνει αυτό το οποίο είπαμε. Είναι οι ισχυρές, οι οποίες αποφάσισαν να στηρίξουν μέχρι τέλους την επιλογή τους. Αποφάσισαν ότι συμφέρει τα παιδιά τους η πατριαρχία και στηρίζουν όλους τους θεσμούς της. Ακόμα και τους πιο βασανιστικούς για τις ίδιες. Ακόμα κι αυτούς που τις προσβάλουν καθημερινά. Συμφέρει τα παιδιά τους. Τι να κάνουν; Θα θέσουν σε κίνδυνο τα συμφέροντα των παιδιών τους, επειδή ο παπάς τούς είπε να μην πάνε να κοινωνήσουν όταν είναι "βρόμικες"; Θα θέσουν σε κίνδυνο τα συμφέροντα των παιδιών τους, επειδή ο μουφτής τους είπε να φορέσουν μια μπούργκα; Οι γυναίκες αντέχουν τα πάντα. Δεν θ' αντέξουν αυτές τις αστειότητες; Άρα είναι βέβαιο ότι πρόκειται περί μιας στημένης "παράστασης". Οι γυναίκες παίζουν μια "παράσταση" με τους ιερείς και απλά μέσα στις ανάγκες του ρόλου τους είναι και να τις βρίζουν αυτοί οι ιερείς.

Ήταν όμως πραγματικοί μισογύνηδες όλοι αυτοί οι εξουσιαστές; Όχι βέβαια. Στην πραγματικότητα οι κορυφαίοι και οι σκληρότεροι των εξουσιαστών ούτε καν ενδιαφέρονται για τις γυναίκες. Γιατί; Γιατί δεν είναι καν άνδρες. Οι γυναίκες, δηλαδή, δίνουν μια "παράσταση" σύγκρουσης με "γυναικωτούς" αρχιερείς. Για όσο διάστημα τα ιερατεία υπόσχονται στις μητέρες τάξη, ειρήνη, ευημερία και προπάντων ανταμοιβή για τους κόπους των παιδιών τους, δεν θα τους αμφισβητήσουν ποτέ. Δεν τις ενδιαφέρει να τους αμφισβητήσουν. Οι ιερείς να είναι καλά, που θα έχουν την εξουσία και τον πλούτο ν' ανταμείβουν τα "καλά" παιδιά
δηλαδή τα δικά τους με βολέματα. Να θυσιάζεται η γυναίκα, για να "φτάσει" το παιδί της κάπου, αλλά να υπάρχει και ο ιερέας, ο οποίος θα δίνει "πρακτικό" νόημα στο "φτάσιμο". Να μην πάει τόσος κόπος τζάμπα. Να υπάρχει μια θεσούλα να βολευτεί το παιδί. Επί αιώνες τα ιερατεία ήταν το μεγάλο "μέσο" των απλών γυναικών για βόλεμα των παιδιών τους. Όποια δεν είχε μπάρμπα στην Κορώνη τον έφτιαχνε μέσα στην εκκλησία.

Γι' αυτόν τον λόγο κάνουν πως δεν "καταλαβαίνουν" τι συμβαίνει. Γι' αυτόν τον λόγο κανένα σκάνδαλο του ιερατείου δεν τις "σκανδαλίζει" σε βαθμό ν' αμφισβητήσουν τους θεσμούς, που παράγουν αυτά τα φαινόμενα. Αρκεί βέβαια τα χέρια των ανωμάλων να "θωπεύουν" τα παιδιά των άλλων και όχι τα δικά τους. Για όσο διάστημα τα "σκάνδαλα" δεν αφορούν τα δικά τους παιδιά, σέβονται και υποτάσσονται στους θεσμούς, οι οποίοι υποτίθεται μεταφέρουν τον μισογυνισμό μέσα στην κοινωνία.

Κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν ότι, αν υπήρξε ποτέ η πάπισσα Ιωάννα, δεν θα ήταν πολύ διαφορετική από τον προκάτοχό της και από αυτόν που τη διαδέχθηκε. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι "θεματοφύλακες" όλων των αυτοκρατοριών του παρελθόντος ήταν οι ευνούχοι. Δεν είναι τυχαίο που η ομοφυλοφιλία των ανδρών ταλαιπωρούσε τη βρετανική αυτοκρατορία στην εποχή της απόλυτης ισχύος της. Δεν είναι τυχαίο που τα ιερατεία των πιο σκληρών και ισχυρών θρησκευτικών δογμάτων απαιτούν την "αγαμία" και άρα καθιστούν τη δομή τους "φιλόξενη" προς τους ομοφυλόφιλους.

Αυτό, που στην κοινωνία θα προκαλούσε "ερωτήματα", πάει στην εκκλησιαστική δομή και εμφανίζεται σαν "θυσία" προς τον Θεό. Ποιος άνθρωπος μπορεί να γνωρίζει αν ένας άγαμος ιερέας είναι τέτοιος επειδή "θυσιάζεται" για τον Κύριο ή επειδή είναι ομοφυλόφιλος; Ένας άνδρας, που δεν έχει γυναίκα-σύντροφο όταν ζει στην κοινωνία, είναι "ύποπτος" για ανωμαλία, ενώ όταν "φιλοξενείται" σε κάποια θρησκευτική δομή είναι "υποψήφιος" άγιος.

Αυτό έχει την εξήγησή του. Οι άνδρες δεν είναι φυσικοί φορείς της εξουσίας. Η φυσική εξουσία απαιτεί υπέρμετρες θυσίες για την άσκησή της και αναπτύσσεται με φυσικό τρόπο μόνον για λόγους υπηρεσίας. Η φυσική εξουσία, δηλαδή, λαμβάνεται από αυτούς που θέλουν να υπηρετήσουν τους άλλους και όχι να υπηρετηθούν οι ίδιοι από τους άλλους. Τέτοιος φυσικός φορέας εξουσίας είναι μόνον η γυναίκα. Η μητέρα έχει εξουσία ζωής και θανάτου πάνω στα παιδιά της, γιατί απλούστατα μέσω αυτής της εξουσίας θα τα υπηρετήσει και όχι το αντίθετο.

Από τη στιγμή που η εξουσία πέρασε στα χέρια των ανδρών, τα πράγματα ήταν λογικό να γίνουν δύσκολα γι' αυτούς που θα τη διαχειριζόταν. Όταν μάλιστα μιλάμε για την υπέρτατη εξουσία, τα πράγματα ήταν βέβαιον ότι θα γίνονταν εφιαλτικά. Οι άνδρες θα έπαιρναν στα χέρια τους την απόλυτη εξουσία, αλλά κάποιοι άλλοι θα φρόντιζαν να τους πιούν το αίμα μέχρι να τους τη δώσουν. Από τη στιγμή που ο "ευμετάβλητος" άνδρας δεν ήταν φυσικός φορέας εξουσίας, για ν' αποκτήσει τη σταθερότητα που απαιτούσε μια τέτοια εξουσία, θα έπρεπε να "λιώσει" και να "ξαναχυθεί" σε νέο "καλούπι". Η εξουσία, δηλαδή, για να μην απειλείται, έπρεπε να δημιουργήσει ένα νέο "είδος", το οποίο μέχρι τότε δεν υπήρχε στη φύση. Αυτό το είδος είναι οι ομοφυλόφιλοι άνδρες, οι οποίοι στην εποχή της μητριαρχίας δεν υπήρχαν.

Σ' εκείνη την εποχή δεν υπήρχαν, γιατί οι ομοφυλόφιλοι δημιουργούνται εξαιτίας της δυσλειτουργίας της κοινωνίας. Δημιουργούνται μέσα σε μηχανισμούς, η λειτουργία των οποίων διακρίνεται από την έντονη καταπίεση και τις απάνθρωπες φιλοδοξίες. Σκληρές οικογένειες, σκληρά σχολεία ή σκληρά κατηχητικά τα οποία επιβάλουν απάνθρωπα πρότυπα. Στην εποχή της μητριαρχίας ο άνδρας δεν "προλάβαινε" να γίνει ομοφυλόφιλος. "Φιλοξενούνταν" εντός των πλαισίων της οικογένειάς του μόνον για το διάστημα που καθόριζε το όριο της επιβίωσης. Της απλής επιβίωσης χωρίς παραπάνω στόχους.

Δεν μπορούσε και δεν ήθελε η οικογένεια να τον κρατά για μεγαλύτερο διάστημα και να τον καταπιέζει, προκειμένου να ευθυγραμμιστεί με απάνθρωπα πρότυπα. Δεν υπήρχαν τέτοια πρότυπα, γιατί δεν υπήρχαν θέσεις, που να προσφέρουν την εύκολη επιβίωση στους "επιτυχόντες". Αν από τυχαία γεγονότα κάποιος γινόταν τέτοιος, η κοινωνία των ανθρώπων απλά έδειχνε το πάγιο σκληρό της πρόσωπο. Τον απέβαλε από τις τάξεις της και τον κατέστρεφε. Γιατί; Για να μην πλησιάζει τα παιδιά της. Έτσι σκληρά λειτουργεί η φύση και η κοινωνία της μητριαρχίας ήταν μια σκληρή φυσική κοινωνία.

Οι ομοφυλόφιλοι εμφανίστηκαν, σε βαθμό να είναι "ανιχνεύσιμο" μέγεθος μέσα στην κοινωνία, μόνον στην εποχή που εξυπηρετούσαν το σύστημα. Στην εποχή της πατριαρχίας. Αποτελούν "κατασκευή" του συστήματος. Τα "μουλάρια" του ανθρώπινου είδους. Όπως η φύση ανέχεται το μουλάρι
που δεν είναι ούτε καθαρό άλογο ούτε καθαρό γαϊδούρι αλλά η σκληρότητά της έγκειται στο γεγονός ότι δεν του επιτρέπει να αναπαράγεται ως ξεχωριστό είδος, έτσι συμβαίνει και με τους ομοφυλόφιλους. Η κοινωνία τούς ανέχεται παρ' όλο που δεν είναι ούτε καθαροί άνδρες ούτε καθαρές γυναίκες, αλλά δεν τους δίνει τη δυνατότητα να "αναπαραχθούν". Δεν τους δίνει τη δυνατότητα να δημιουργήσουν ωφέλημα γι' αυτούς κοινωνικά πρότυπα και συνθήκες, για ν' "αναπαράγονται" οργανωμένα μέσα στην κοινωνία. Αναπαράγονται εν κρυπτώ μέσα σε μηχανισμούς, τους οποίους η κοινωνία απλά κάνει πως δεν "βλέπει", γιατί αυτή είναι η επιθυμία του συστήματος.

Αν δηλαδή υποθέσουμε ότι στην εποχή της πατριαρχίας την απόλυτη εξουσία την έχει ο Διάβολος, πώς θα τον φανταζόμασταν ως άνθρωπο; Θα τον φανταζόμασταν ως νέο, ωραίο και λάτρη του γυναικείου φύλου; Τι ανάγκη θα είχε την εξουσία, αν θα μπορούσε να εξυπηρετεί τις ανδρικές ανάγκες του χωρίς την εξουσία; Τι ανάγκη θα είχε τα χρήματα, αν οι γυναίκες τον ερωτεύονταν; Άρα; Άρα, αν υπήρχε ο Διάβολος, ως ζωντανό πρόσωπο, θα ήταν γέρος, κοντός, φαλακρός και ....ομοφυλόφιλος. Μήπως είμαστε ρατσιστές; Όχι βέβαια. Έχουμε αυτήν την εικόνα στο μυαλό μας για κάποιους πολύ συγκεκριμένους λόγους.

Θα ήταν όμοιος με το απόλυτο ανδρικό αντιπρότυπο των γυναικών, ώστε να ξεκινήσει το "τρέξιμο" της ζωής του με τέτοιο πάθος και σε τέτοιον βαθμό, ώστε στο τέλος να "εκτροχιαστεί" στην ανωμαλία. Θα ήταν αυτός, που δεν θα είχε ΤΙΠΟΤΕ και θα τα ήθελε ΟΛΑ. Θα ξεκινούσε ως ο απόλυτα μη ανταγωνιστικός άντρας, ώστε μέσα από συνεχή θυσία και αυτοακρωτηριασμούς
προκειμένου να "διαφοροποιηθεί", για να εμφανιστεί ως μοναδικός στο τέλος θα έχανε τον "προσανατολισμό" του και θα άλλαζε "στρατόπεδο". Αν στην αρχή της ζωής του είχε μία φορά την ανάγκη της εξουσίας για να "εξυπηρετηθεί", στο τέλος της ζωής του θα την είχε ανάγκη χίλιες.

Ο Διάβολος θα ήταν όπως ήταν κι εξακολουθούν να είναι οι αρχιερείς του Θεού. Γιατί; Γιατί αυτό βολεύει την εξουσία. Για να έχει ο ίδιος ανάγκη την εξουσία όσο ανάγκη τον έχει και η ίδια. Για να προστατεύει με κάθε μέσο την εξουσία. Για να είναι έτοιμος να σκοτώσει όποιον την αμφισβητεί, εφόσον η αμφισβήτησή της θα σήμαινε "θάνατο" γι' αυτόν. Για να είναι ανελέητος κι ακλόνητος όταν υπερασπίζεται τον θρόνο του, όπως είναι μια γυναίκα όταν υπερασπίζεται τα παιδιά της.

Αν, ως εξουσία, έχεις ανάγκη έναν τέτοιον "άνδρα", πού θα τον βρεις, αν δεν τον "κατασκευάσεις" μόνος σου; Αν ένας τέτοιος άσχημος ομοφυλόφιλος έχει μια στοιχειώδη ελπίδα να βρει άνδρες να τον συντροφεύουν στη ζωή του, τότε αυτήν τη διατηρεί ζωντανή μόνον όταν ο κόσμος είναι θεόφτωχος κι απελπισμένος. Μόνον σε συνθήκες που τα μέσα, οι εξουσίες και τα πλούτη του Διαβόλου έχουν πιθανότητα να αποδώσουν "καρπούς".

Κατάλαβε ο αναγνώστης τι λέμε; Το σύστημα της πατριαρχίας τούς "κατασκευάζει" μόνο του τους "άνδρες" που το εξυπηρετούν. Τους παίρνει νέους και ωραίους, όπως είναι όλοι οι άνδρες και τους παραμορφώνει. Τους βάζει σε δομές σκληρές και χρονοβόρες και τους ακρωτηριάζει στην κυριολεξία. Τους τρώει τον χρόνο και τους καταστρέφει το σύνολο της ανδρικής ψυχοσύνθεσης. Εδώ και αιώνες έχει άπειρες γνώσεις για να το κάνει και δεν έχει ανάγκη καμία νέα επιστημονική "βοήθεια".
Αντιλαμβανόμαστε ότι η "παράσταση" με τις γυναίκες έχει και συνέχεια. Όπως οι ιερείς βρίζουν και μειώνουν καθημερινά τις γυναίκες, γιατί αυτό εξυπηρετεί τα κοινά συμφέροντά τους, έτσι βρίζουν και τους ομοφυλόφιλους. Η άποψη δηλαδή των ιερατείων της αγαμίας για την ανδρική ομοφυλοφιλία είναι πέρα για πέρα υποκριτική. Αυτοί, που βρίζουν φανατικά τους ομοφυλόφιλους, είναι στο σύνολό τους ομοφυλόφιλοι. Σαν τον κακόμοιρο τον διευθυντή του FBI τον διαβόητο Χούβερ. Όλη την ημέρα κατηγορούσε τους ομοφυλόφιλους και το βράδυ περιφερόταν στα πάρτι με γυναικεία ρούχα.

Αυτοί ελέγχουν την πανανθρώπινη εξουσία και αυτοί καθορίζουν το "λειτουργικό" της ανθρώπινης κοινωνίας. Για τις ανάγκες αυτής της εξουσίας
και άρα και τις δικές τους επιδιώκουν τον έλεγχο των δύο φύλων. Τη γυναίκα τη χρησιμοποίησαν ως μέσο, για να εξουσιάσουν τους άνδρες. Για να διαιωνίσουν την εξουσία τους πάνω στους άνδρες ήθελαν ένα "καρότο" και το "καρότο" ήταν η γυναίκα. Ο άνδρας δεν "τρέχει", αν δεν έχει ένα ορατό "έπαθλο". Το μέγα "έπαθλο", που είναι η γυναίκα. Το Ουρί του Παραδείσου.

Η εξουσία αυτό το γνώριζε και το εκμεταλλεύτηκε. Έτσι φτάνουμε στο σημείο όπου την "πατά" ο άνδρας. Ο άνδρας, μπαίνοντας στη λογική του συστήματος, αγνοεί τον έρωτα, όσες ευκαιρίες κι αν του δοθούν ...
ευκαιρίες, οι οποίες δεν δίνονται στη γυναίκα. Γιατί; Γιατί περιμένει το καλύτερο "έπαθλο". Γιατί "πείθεται" ότι αυτό, το οποίο παίρνει με βάση το βασικό του ανθρώπινο κεφάλαιο, είναι παντελώς ασήμαντο σε σχέση μ' αυτό που δικαιούται. Σε σχέση με τα "κοπάδια" των Ουρί, που υπόσχονται οι Παράδεισοι του συστήματος για τους "χτισμένους".

Απλά πράγματα. Ένας κοντός Σαρκοζί ονειρεύεται την Κάρλα Μπρούνι από τότε που ήταν ένας απλός κοντός. Για να φτάσει η Κάρλα στο κρεβάτι του, έπρεπε πρώτα ο ίδιος να φτάσει να γίνει Πρόεδρος της Γαλλίας. Για όσο διάστημα αυτό που βλέπει ο άνδρας στον καθρέφτη του δεν ταιριάζει μ' αυτό που νομίζει για τον εαυτό του, όλες οι σχέσεις του θα είναι "εφήμερες". Θα "χτίζει" και θα περιμένει. Θα "χτίζει" μέχρι να βγει στην "αγορά" με πλήρες "κεφάλαιο", για να "ψωνίσει". Αυτή είναι η παγίδα στην οποία πέφτουν οι άνδρες. Περιμένουν κέρδη "επενδύσεων" και χάνουν το "τρένο" του έρωτα. Εκεί βρίσκεται η παγίδα, που τους οδηγεί μαζικά στο "θάνατο". Όλοι περιμένουν και οι ελάχιστοι πετυχαίνουν. Οι κοντοί είναι εκατομμύρια και ο Σαρκοζί είναι η μία πετυχημένη εκδοχή "πανύψηλου" κοντού. Η εκδοχή, που θα παρασύρει τους υπόλοιπους, εφόσον λειτουργεί σαν πρότυπο και "απόδειξη" του συστήματος ότι ευνοεί τους δούλους του.

Αναφερόμαστε στην περίπτωση του Σαρκοζί όχι τυχαία. Αν κάποιος είναι παρατηρητικός, θα δει ορισμένα πράγματα πολύ περίεργα. Όσο πιο σκληρό και δύσκολο είναι ένα σύστημα, τόσο πιο πολύ οι ζωντανοί εκφραστές των προτύπων του "απομακρύνονται" από τα ιδανικά πρότυπα του βασικού ανθρώπινου κεφαλαίου, το οποίο είναι η φυσική ανθρώπινη υπόσταση. Τα πρότυπα της νεότητας, της ομορφιάς κλπ.. Τι σημαίνει πρακτικά αυτό; Όσο πιο περίπλοκο και σκληρό είναι ένα σύστημα, τόσο πιο ηλικιωμένοι και δύσμορφοι είναι αυτοί οι οποίοι το κυβερνούν. Αυτό δεν είναι τυχαίο. Όσο πιο πολύ "χτίζεις", τόσο πιο πολύ χρόνο χρειάζεσαι, για να μπεις στη "μισθοδοσία" των προτύπων. Ο άνθρωπος όμως είναι θνητός και γερνά. Είτε ξεκινήσει την πορεία του όμορφος είτε άσχημος, τη στιγμή που θα "ανταμειφθεί" σίγουρα δεν θα είναι νέος. Σε όλες τις περιπτώσεις δεν θα είναι ανταγωνιστικός στο επίπεδο του βασικού ανθρώπινου κεφαλαίου και άρα δεν θα επιθυμεί αυτό το "πεδίο" σύγκρουσης.

Εδώ αποκαλύπτεται μια συνομωσία "παραμορφωμένων" ανδρών εις βάρος ανδρών, εφόσον η ανταμοιβή είναι κοινή για όλους και είναι η γυναίκα. Άρα, ποιοι είναι αυτοί, που θέλουν ν' αρχίσουν το "τρέξιμο"; Ποιοι είναι οι καλύτεροι σύμμαχοι του συστήματος; Ποιοι είναι οι μεγαλύτεροι υποστηρικτές των προνομίων των ανώμαλων γερόντων που κυβερνούν; Αυτοί, οι οποίοι έχουν λόγους ν' απομακρυνθούν από εκεί που δεν τους συμφέρει. Αυτοί, οι οποίοι έχουν λόγους ν' απομακρυνθούν από το βασικό ανθρώπινο κεφάλαιο. Αυτοί, οι οποίοι δεν είναι ανταγωνιστικοί στο θέμα της εξωτερικής εμφάνισης. Αυτοί, οι οποίοι έχουν κάποιες δυσμορφίες. Οι κοντοί, οι φαλακροί, οι κουτσοί κλπ.. Αυτοί, που με ένα πτυχίο θα βάλουν "πόντους" στο μπόι τους. Αυτοί, που με μια καλή θέση εξουσίας θα βάλουν "τρίχες" στα γυμνά κρανία τους. Αυτοί, που με μια λαμπρή καριέρα θα "θεραπεύσουν" την αναπηρία τους.

Άρα, τι έχουμε βρει μέχρι τώρα; Έχουμε βρει τους εξουσιαστές
και άρα τους "πετυχημένους" σαν πρότυπα και τους "γενίτσαρους", που θέλουν να γίνουν όμοιοι μ' αυτούς. Όλους αυτούς, οι οποίοι με τεχνητούς τρόπους θέλουν να ξεπεράσουν φυσικές αδυναμίες. Όλους αυτούς, οι οποίοι θα εμφανιστούν ως "καλά" παιδιά των θρησκειών. Όλους αυτούς, οι οποίοι θα εμφανιστούν ως "καλά" παιδιά του συστήματος και πρότυπα για τους υπολοίπους. Γιατί τους αναζητούμε; Γιατί απλούστατα, όταν θέλεις να εντοπίσεις τον "προσανατολισμό" των προτύπων μιας κοινωνίας, θα πρέπει να γνωρίζεις ποιους εξυπηρετούν και γιατί τους εξυπηρετούν. Θα πρέπει να γνωρίζεις ποια είναι τα χαρακτηριστικά των λίγων που την εξουσιάζουν και ποια χαρακτηριστικά επιθυμούν να μεταφέρουν στη μάζα. Οι "άγιοι" ομοφυλόφιλοι δίνουν τις "εντολές" και τα "καλά" άσχημα παιδιά υπακούν. Αυτοί μεταφέρουν τις "εντολές" στην κοινωνία και παρασέρνουν τα δύο φύλα στον όλεθρο.

Έτσι χάνουν τα δύο φύλα το "ραντεβού" του έρωτα και η ανθρωπότητα το "ραντεβού" με την ειρήνη. Για διαφορετικούς λόγους και εξαιτίας διαφορετικών αναγκών κανένας δεν βρίσκεται εκεί όπου πρέπει την ώρα που πρέπει, για να συναντήσει την ευτυχία. Η γυναίκα, γιατί πείθεται από το σύστημα να πάρει ως σύντροφό της τον άνδρα που συμφέρει και όχι αυτόν που θέλει να κοιμηθεί μαζί του. Ο άντρας, γιατί πείθεται από το σύστημα να παρατήσει αυτήν που κοιμάται μαζί της, γιατί δεν συμφέρει. Με αυτόν τον τρόπο επιβεβαιώνεται απόλυτα η "κατάρα" του Θεού. Καθημερινά ο άνθρωπος πραγματοποιεί το προπατορικό αμάρτημα και παίρνει αυτήν την κατάρα πάνω του. Η γυναίκα υποτάσσεται απόλυτα στον άνδρα και ο άνδρας σέρνεται στη γη σαν το φίδι. Για όσο διάστημα συμβαίνουν αυτά, ο Διάβολος θα "κυριαρχεί" στη Γη. Όπως ακριβώς είχαμε προειδοποιηθεί ότι θα συμβεί.

Η ψευδοεπανάσταση της γυναίκας.

Μέσα σ' αυτό το επί αιώνες σταθερό σκηνικό μία φορά "επαναστάτησε" η γυναίκα. "Επαναστάτησε" τον τελευταίο αιώνα και άρα την εποχή που φαίνονταν πλέον τα κέρδη της ανθρώπινης προόδου και άρα της θυσίας της. "Επαναστάτησε" υποτίθεται, για να ζητήσει το μερίδιό της από αυτήν την πρόοδο, στην οποία είχε συμβάλει μέσω της θυσία της. Αυτό ήταν το μέγα λάθος της και δυστυχώς δεν ήταν δικό της. Η μεγαλύτερη "ήττα" της γυναίκας οφείλεται στην υποτιθέμενη μεγάλη και ίσως μοναδική της "νίκη". Στη "νίκη" της "χειραφέτησής" της. Γιατί ήταν "ήττα"; Γιατί ήταν νίκη με βάση την ανδρική σκέψη. Οι άνδρες έβαλαν τη γυναίκα να ανταγωνίζεται τους άνδρες, για να την παγιδεύσουν. Οι γυναίκες δεν είχαν ανάγκη τη χειραφέτηση. Οι γυναίκες είχαν ανάγκη την ελευθερία. Η ελευθερία τους έλλειπε. Η ελευθερία να κάνουν τις επιλογές τους ελεύθερα και να μην μπορεί ο κάθε κάφρος
όποιος κι αν είναι αυτός να τις "νοθεύει". Η ελευθερία να κάνουν τις επιλογές της αρεσκείας τους και όχι η ελευθερία να γίνουν πυροσβέστες, πιλότοι ή οδηγοί τραμ. Η ελευθερία να ζήσουν όπως θέλουν και όχι να "χτίσουν" ό,τι θέλουν.

Η γυναίκα ήταν "ενήλικη" και δεν χρειαζόταν τη χειραφέτηση. Τη χειραφέτηση την αναζητά αυτός, ο οποίος αναζητά τον ρόλο που δικαιούται και τον στερείται. Η γυναίκα είχε ρόλο και δεν αναζητούσε ρόλο. Ήταν η μητέρα του εαυτού της και όλων των ανδρών. Ήταν ο έρωτας όλων των ανδρών. Με αυτά μπορούσε να ζήσει ...δεν είχε ανάγκη τίποτε άλλο. Εκεί την "πάτησε". Αν μέχρι τη χειραφέτησή της ήταν "δούλα" του συστήματος και της οικογένειάς της, στην εποχή της χειραφέτησής της έγινε "δούλα" του σφάλματός της. Έγινε "δούλα" των δικών της "αναγκών", τις οποίες δεν έλεγχε πλέον. Η "ενήλικη" από τα δώδεκά της χρόνια γυναίκα μπήκε στον ανδρικό κόσμο και έγινε "ανήλικη" ετών τριάντα. Μορφώνεται στα καλύτερα πανεπιστήμια και έχει μικρότερη ωριμότητα από ένα αγράμματο κοριτσάκι των δεκατριών ετών. Αναζητεί την αλήθεια μέσα στις βιβλιοθήκες των ανδρών και αγνοεί την αλήθεια που κουβαλάει μέσα της. Απέκτησε απορίες, τις οποίες δεν είχε από την εποχή της Δημιουργίας.

Τα σφάλματα όμως πληρώνονται και οι γυναίκες δεν θα μπορούσαν να αποφύγουν αυτήν την πληρωμή. Γιατί; Γιατί ο χρόνος γι' αυτές είναι το απόλυτα εχθρικό μέγεθος. Όταν αρχίζουν τα "καμπανάκια" και χτυπάνε, σκορπίζεται ο τρόμος. Η δυστυχία βρίσκεται προ των πυλών πιο φουριόζα και από τον Αννίβα. "Χτίζουν" καριέρες με τον κόπο που το κάνουν οι άνδρες και έρχονται αντιμέτωπες με τον μεγάλο τους εχθρό απροετοίμαστες. Ό,τι και να κάνουν, θα "κλάψουν". Γιατί; Γιατί, αν επιλέξουν ν' ακολουθήσουν τη φύση τους, θα πρέπει να "γκρεμίσουν" αυτό το οποίο "έχτισαν". Θα πρέπει να παρατήσουν τις με αίμα φτιαγμένες καριέρες τους, για να γίνουν μάνες. Θα πρέπει να εγκαταλείψουν έναν αγώνα ζωής, για να κάνουν αυτό το οποίο για τις ίδιες είναι η ζωή. Αν το κάνουν, θα είναι δυστυχείς. Αν δεν το κάνουν, θα είναι επίσης δυστυχείς, γιατί καμία καριέρα και κανένα βραβείο δεν μπορεί να καλύψει μια κενή ζωή. Μια άτεκνη γριά με τοίχους γεμάτους από βραβεία και διακρίσεις είναι μια δυστυχισμένη γυναίκα. Μια αποτυχημένη γυναίκα. Τόσο αποτυχημένη γυναίκα, που απορεί μ' αυτήν ακόμα και ένα δεκατριάχρονο κοριτσάκι.

Αντιλαμβανόμαστε ότι η απόλυτη ήττα της γυναίκας οφείλεται στην παγίδευσή της από τον άνδρα. Η απόλυτη ήττα της ήταν που άρχισε να σκέπτεται όμοια με τον άνδρα. Δεν χρειαζόταν πλέον ο άνδρας να είναι βίαιος ή εξουσιαστικός, προκειμένου να πάρει από αυτήν ό,τι επιθυμούσε. Η γυναίκα πλέον ήταν μάνατζερ του εαυτού της και σκεφτόταν με τον ανδρικό τρόπο. Με τον τρόπο της αντικειμενικότητας και όχι του συναισθήματος. Δεν χρειαζόταν ένας τυραννικός πατέρας να την αναγκάσει να κάνει επιλογές πέρα από τον έρωτα. Τις έκανε μόνη της, γιατί είχε πλέον "μορφωθεί". Έκανε καριέρα και θα έκανε ό,τι ήταν δυνατόν να την υποβοηθήσει. Θα έκανε ό,τι ήταν δυνατόν να μεγιστοποιήσει αυτά τα κέρδη. Ένας γάμος με έναν εξίσου "πετυχημένο" άνδρα θα ήταν η απόλυτη "επιτυχία".

Οι άνδρες ήταν ευτυχείς. "Νίκησαν". Πέτυχαν αυτό το οποίο ήθελαν. Έβαλαν τη γυναίκα στα δικά τους "χωράφια". Μπορούσαν πλέον ν' αγωνίζονται, χωρίς να έχουν αμφιβολίες ότι θα "ανταμειφθούν" ...όσα χρόνια κι αν περνούσαν. Δεν χρειαζόταν πλέον να τις πιέζουν με τη βία ν' "ανταποκριθούν". Το έκαναν πλέον οι γυναίκες μόνες τους. Οι "πρωτοπόρες" γυναίκες. Αυτές, οι οποίες είχαν τόσο πολύ "μεθύσει" με τον νέο τους ρόλο, που στο τέλος έφτασαν όχι μόνον να μιμούνται τους άνδρες, αλλά να γίνουν τέλειοι άνδρες. Τόσο τέλειοι, που στο τέλος άλλαξαν και "στρατόπεδο". Χειραφετημένες, μορφωμένες καριερίστριες είναι οι περισσότερες λεσβίες. Τα νέα "μουλάρια" του άλλου "στρατοπέδου". Κανένας άνδρας και ποτέ δεν έκανε μεγαλύτερο κακό στις γυναίκες από τις λεσβίες και τις φεμινίστριες. Από αυτές, που, για να καλύψουν τις δικές τους "ιδιόμορφες" ανάγκες, εφεύραν νέο "ρόλο" για τις γυναίκες. Αυτές, που έβαλαν την απόλυτα ανδρική αντίληψη των πραγμάτων μέσα στο γυναικείο φύλο.

Όμως, τα φύλα δεν είναι αντίπαλοι μεταξύ τους, ώστε η καταστροφή του ενός να είναι η επιτυχία του άλλου. Τα φύλα λειτουργούν συμπληρωματικά μεταξύ τους. Η απόλυτη "ήττα" του ενός δεν σημαίνει τη "νίκη" του άλλου, αλλά την καταστροφή του. Απλά πράγματα. Δεν πριονίζεις το κλαδί πάνω στο οποίο κάθεσαι. Δεν το νικάς, επειδή μπορείς να το κόψεις. Αυτό ακριβώς συμβαίνει με τα δύο φύλα. Οι άνδρες έκοψαν το κλαδί στο οποίο κάθονταν. Η μεγάλη "νίκη" τους ήταν η τέλεια καταστροφή τους. Γιατί; Γιατί αυτοί "έτρεχαν" και δεν "έφταναν", τότε που η γυναίκα με το απλό ανθρωπινό της κεφάλαιο ήταν σκληρή κριτής απέναντί τους. Όταν η γυναίκα με απλοϊκή σκέψη και άπειρο συναίσθημα τους αγαπούσε και τους επέλεγε πολλές φορές πέρα από κάθε λογική και βέβαια πέρα από τα συμφέροντά της. Μετατρέποντάς την σε ένα πανίσχυρο και συμφεροντολογικό ανδροπρεπές "τέρας", τίναξαν τα πάντα στον "αέρα". Ο "πήχης" ανέβηκε τόσο πολύ, που δεν μπορεί πλέον ο μέσος άνδρας να τον πιάσει με κανέναν τρόπο.

Όμως, για όσο διάστημα ο άνδρας δεν μπορεί να περάσει τον "πήχη", δεν μπορεί να ενηλικιωθεί. Θα τελειώσει το Λύκειο και δεν του φτάνει πλέον για να κάνει οικογένεια, γιατί και η γυναίκα τον "ακολουθεί" κι αναζητεί απόφοιτο Πανεπιστημίου τουλάχιστον. Θα τελειώσει το Πανεπιστήμιο, αλλά επίσης δεν θα του φτάνει, γιατί και πάλι η γυναίκα θα τον "ακολουθεί". Θα πάει στα μεταπτυχιακά, θα πάει στις ειδικές εκπαιδεύσεις. Θα γίνει μεσόκοπος και ακόμα θα "μαζεύει" προσόντα, γιατί από "κάτω" σπρώχνουν οι γυναίκες. Οι γυναίκες, οι οποίες δεν κοιτάζουν ποτέ πιο "κάτω" απ' όπου βρίσκονται οι ίδιες.

Αυτό είναι ένα φυσικό χαρακτηριστικό των γυναικών. Το έχουν από τη φύση τους και αποτελεί ασφαλιστική δικλείδα της Δημιουργίας. Δεν κοιτάνε πιο "κάτω" από εκεί που βρίσκονται οι ίδιες. Γιατί; Γιατί, ανεξάρτητα από το "επίπεδο" στο οποίο βρίσκονται, αυτό το θεωρούν βάση της "επιβίωσης". Δεν αποδέχεται ο "οργανισμός" τους να προσφέρουν στα παιδιά τους λιγότερα απ' όσα απόλαυσαν οι ίδιες ως παιδιά. Στη χειρότερη περίπτωση θα τους προσφέρουν τα ίδια. Ως εκ τούτου κοιτάνε πάντα προς τα "πάνω" και άρα για βελτίωση αυτού που θεωρούν σαν βασικό επίπεδο. Κοιτάνε για βελτίωση αυτού, που απόλαυσαν οι ίδιες ως παιδιά.

Αυτό το φαινόμενο δεν οφείλεται σε κάποιου είδους απληστία των γυναικών. Αυτό είναι ένα δεδομένο που χαρακτηρίζει τη γυναίκα και εξασφαλίζει πάντα την επιβίωση του ανθρώπινου είδους. Ένα δεδομένο, το οποίο "σπρώχνει" την ανθρωπότητα προς την πρόοδο. Ένα δεδομένο, το οποίο αναγκάζει την κάθε επόμενη γενεά να προσπαθεί να γίνει καλύτερη από την προηγούμενη. Ένα δεδομένο, το οποίο επαναλαμβάνεται ατόφιο σε κάθε νέα γενεά γυναικών που γεννιέται.

Αυτό δεν είναι απειλητικό για την ομαλή λειτουργία της κοινωνίας. Δεν είναι απειλητικό όμως μόνον όταν οι άπειρες γυναίκες, που γεννιούνται, βρίσκονται στο βασικό επίπεδο του ανθρώπινου κεφαλαίου. Στο επίπεδο που τις ενδιαφέρει να ευτυχίσουν μέσω του έρωτα και να φτιάξουν οικογένεια. Τότε που είναι μόνον γυναίκες και όχι γυναίκες-θηρία, που αρνούνται την ευτυχία για μια καριέρα και αγωνίζονται να φτιάξουν μια οικογένεια-επιχείρηση. Τότε κοιτάνε προς τα "πάνω", αλλά έχουν απέναντί τους το σύνολο του ανδρικού πληθυσμού, προκειμένου να επιλέξουν τον σύντροφό τους. Αυτό κάνουν από την πρώτη στιγμή που υπάρχουν. Ένα δεκατριάχρονο κοριτσάκι δεν κοιτά ποτέ ένα μικρότερο αγόρι από αυτήν. Ούτε καν έναν συνομήλικο. Της το απαγορεύει η φύση και το DNA της ανθρωπότητας. Κοιτά έναν μεγαλύτερο και άρα ισχυρότερο. Έναν άνδρα, που θα την πλημμυρίσει από έρωτα και θα τη γεμίσει με το συναίσθημα της ασφάλειας.

Όταν λοιπόν οι άνδρες έβαζαν τις γυναίκες στη διαδικασία της μαζικής υψηλής εκπαίδευσης, στην πραγματικότητα ενεργοποιούσαν μια "βόμβα", την οποία δεν γνώριζαν πόσο καταστροφική μπορεί να γίνει. Τους ενθουσίασαν τα πρώτα θετικά αποτελέσματα και δεν καταλάβαιναν τι ακολουθεί. Δεν καταλάβαιναν ότι, "τραβώντας" τις γυναίκες προς το μέρος τους, "έσπρωχναν" τα δικά τους όρια, οδηγώντας τους εαυτούς τους προς την καταστροφή. Μετέτρεψαν τις γυναίκες σε "μάνατζερ" των εαυτών τους, αλλά οι ίδιοι έπρεπε πλέον να γίνουν "προϊόντα" υψηλής ποιότητας, προκειμένου να επιλεγούν από αυτές. "Προϊόντα" σπάνια και δυσεύρετα, ώστε να είναι επιθυμητά. "Προϊόντα", που με μαθηματική βεβαιότητα δεν μπορούν να γίνουν όλοι οι άνδρες και άρα μιλάμε για κίνδυνο μαζικών "αποκλεισμών" από την "αγορά". Όταν μετατρέπεις την κοινωνία σε αγορά, πρέπει να είσαι σίγουρος ότι είσαι "Μερσεντές", γιατί διαφορετικά θα την πατήσεις ...και εκεί την πάτησαν οι άνδρες. Όλοι μαζί δημιούργησαν τις συνθήκες αγοράς, αλλά δεν ήταν όλοι "Μερσεντές".

Όταν αυτό το απλό φυσικό χαρακτηριστικό της γυναίκας
να μην κοιτά προς τα "κάτω" μπαίνει στα "προσόντα", η κατάσταση γίνεται εφιαλτική για τους άνδρες. Τώρα οι γυναίκες, ακολουθώντας με αυτοκτονικό πάθος τους άνδρες, έχουν ανεβεί στον τελευταίο "όροφο" της ανθρώπινης "πολυκατοικίας" και εκείνοι που βρίσκονται στην "ταράτσα" είναι ελάχιστοι. Όλες "ερωτευμένες" με τους ελάχιστους, οι οποίοι δεν φτάνουν πλέον πληθυσμιακά να καλύψουν τις ανάγκες τους. Οι "ίσοι" άνδρες της μάζας απλά είναι "κατώτεροι" και άρα δεν "υπάρχουν". Τα αποτελέσματα; Αυτά που βλέπουμε καθημερινά. Η απόλυτη δυστυχία, μιζέρια και θλίψη. Εκεί που επί αιώνες οι γυναίκες με τη βία καθηλώνονταν στα δωμάτιά τους, για να μην ερωτευτούν τον "λάθος" με αντικειμενικά κριτήρια άνδρα, σήμερα κάνουν το ίδιο από μόνες τους.

Περιφέρονται όλη την ημέρα στους δρόμους και όλη τη νύχτα στα μπαρ με τα ίδια αποτελέσματα. Όπως βγαίνουν από τα σπίτια τους, έτσι γυρνάνε. Μόνες βγαίνουν και μόνες μπαίνουν. Δεν συνάπτουν σχέσεις με τους άνδρες και συνθέτουν "συμμορίες" κυνηγών, που αναζητούν τον μεγάλο "στόχο". Κυνηγών πολύ πιο ανηλεών από τους άνδρες. Ανηλεών, όχι όταν "πυροβολάνε", αλλά όταν απορρίπτουν "θήραμα". Αυτό είναι ό,τι χειρότερο μπορεί να συμβεί για τον ανδρικό κόσμο. Αυτοί οι "κυνηγοί" δεν "βλέπουν" άνδρες μπροστά τους, γιατί περιφέρονται πλέον σε έναν κόσμο "κενό". Σε έναν κόσμο όπου τα επιθυμητά "θηράματα" είναι ελάχιστα. Σε έναν κόσμο ενιαίο και παγκοσμιοποιημένο έχουν μπερδευτεί. Σε έναν κόσμο, που, λόγω της τεχνολογίας, έχει γίνει μικρός ίσα με ένα χωριό, ψάχνουν τον καλύτερο του "χωριού". Ψάχνουν για "πρότυπα", τα οποία απλά δεν υπάρχουν. Ψάχνουν για έναν άνδρα με την ομορφιά του Άδωνη, τις καταθέσεις του Μίδα, τη γενναιότητα του Αχιλλέα, την εξυπνάδα του Οδυσσέα και λίγο από το χιούμορ του Αριστοφάνη.

Σήμερα μπορούμε να πούμε ότι φτάσαμε στον απόλυτο "πάτο". Η γυναίκα τείνει στην απόλυτη εκπόρνευση και ο άνδρας στην αιώνια ανωριμότητα. Η ανέραστη και "χειραφετημένη" σύγχρονη γυναίκα τις λίγες φορές πλέον που κάνει σεξ, το κάνει με μοναδικό κριτήριο την κάλυψη μιας φυσικής ανάγκης, εφόσον "περιμένει" τον ιδανικό άνδρα. Γερνάει, περιμένοντας ν' αποδώσει καρπούς η "επένδυση" του Πανεπιστημίου και της καριέρας. Από την άλλη πλευρά ο νεαρός άνδρας ούτε το σεξ της ανάγκης μπορεί να έχει, γιατί πλέον δεν είναι "ιδανικός" για καμία. Ούτε καν για τη μεθυσμένη, που, μόλις ξεμεθύσει, θα τον απορρίψει. "Τρέχει" σε έναν αγώνα που δεν έχει τέλος και στο τέλος τον "σκοτώνει".

Γεμάτη είναι πλέον η κοινωνία από δυστυχισμένους ανθρώπους. Ανθρώπους καί των δύο φύλων. Γυναικοπαρέες καθημερινά κατακλύζουν τους δρόμους και τα μπαρ. Πίνουν και βρίζουν σαν μεθυσμένοι Βρετανοί τουρίστες, "περιμένοντας" τον ιδανικό άνδρα. Σε ηλικίες που οι πρόγονές τους είχαν ζήσει πλήρεις ζωές, αυτές αναζητούν ακόμα το καλύτερο ντεκαπάζ, για να βελτιώσουν την ανταγωνιστικότητά τους σε έναν "αγώνα", ο οποίος κινδυνεύει ν' "αναβληθεί" ελλείψει συμμετοχών. Την ίδια ώρα οι άνδρες, φοβισμένοι "ανήλικοι" των τριάντα και πλέον ετών, παραμένουν στα πατρικά τους, ζώντας virtual ζωές μέσα από το ίντερνετ. Σε ηλικίες που κάποτε οι πρόγονοί τους γίνονταν παππούδες, αυτοί παίζουν counter strike. Σε ηλικίες που οι γονείς τους αντιμετώπιζαν πραγματικά προβλήματα πραγματικών ανθρώπων, αυτοί παίζουν Ikariam και ως κατά φαντασίαν αυτοκράτορες στέλνουν στις αποικίες τους πέτρες, χρυσάφι και κρασί.

Γι' αυτόν τον λόγο μιλάμε για απόλυτο "πάτο". Έχουν πλέον ενεργοποιηθεί τα απόλυτα ένστικτα της κοινωνίας και ζούμε τον απόλυτο εφιάλτη. Τα πάντα έχουν πάρει ακραίες μορφές. Το "θηρίο", που λέγεται γυναίκα, στον "αγώνα" της σύγχρονης μορφής της "επιβίωσης" έχει βγει με όλα του τα "όπλα". Την ώρα που οι "πετυχημένες" και "χειραφετημένες" γριές ψάχνουν πλαστικούς γιατρούς και στυλίστες, για να "βελτιώσουν" το βασικό τους κεφάλαιο, έχουν βγει στην "πιάτσα" αυτές, οι οποίες δεν χρειάζονται επιστημονικές ή άλλες "βοήθειες". Την ώρα που οι "χτισμένες" τεντώνουν δέρματα και φτιάχνουν μύτες, προσπαθώντας να βελτιώσουν το βασικό τους κεφάλαιο, οι νεαρές "άχτιστες" σαρώνουν τα πάντα.

Βλέπουμε νεαρές
σχεδόν ανήλικες γυναίκες να "σαρώνουν" τα πάντα, στηριζόμενες αποκλειστικά στο μεγάλο κεφάλαιο της γυναίκας, που είναι η φυσική της υπόσταση. Αυτές πλέον με το γυναικείο κεφάλαιό τους στην υπέρτατη μορφή διεκδικούν και παίρνουν τα πάντα, "δικαιώνοντας" και ανταμείβοντας τους "επιτυχημένους" γέροντες. Γυναίκες με δική τους πρωτοβουλία κάνουν αυτό το οποίο επί αιώνες τους επέβαλαν με τη βία και επαναστατούσαν. Αυτό, το οποίο μερικές δεκαετίες πριν θα φαινόταν ανήθικο, σήμερα φαίνεται λογικό. Γέροντες πραγματικοί αποτελούν "φιλέτα" για ανήλικες. Ο γηραιός Μπερλουσκόνι κατηγορείται για σχέσεις με ανήλικη και η κοινωνία το "αντέχει". Τον ζηλεύουν οι "συναγωνιστές" του και την ανήλικη τη ζηλεύουν οι ανήλικες, οι οποίες λαχταράνε μεγαλεία, χρήμα και ναρκωτικά ...για να "μειώνουν" το κόστος των επιλογών τους.

Αυτή είναι η απόλυτη κόλαση και είναι "σφραγισμένη". Όταν μια δεκαοκτάχρονη κούκλα "ερωτεύεται" έναν υπερήλικα Golden Boy του συστήματος, όλοι οι "ενδιάμεσοι" συνθλίβονται. "Σφραγίζεται" μια κοινωνία και "ζουν" μόνον τα άκρα της. Τα απόλυτα άκρα της. Τα άκρα, τα οποία εκφράζουν το απόλυτο ανθρώπινο κεφάλαιο. Η γυναίκα με το απόλυτο φυσικό γυναικείο κεφάλαιο και ο άνδρας με το απόλυτα τεχνητό ανδρικό κεφάλαιο. Όλοι οι υπόλοιποι αποτελούν το "φόντο" της γιγαντομαχίας. "Μουλάρια", που δεν τα θέλει κανένας. Απόλυτες συνθήκες αγοράς. Ανάλογα με το τι "διαθέτει" κάποιος, παίρνει ό,τι "θέλει". Όποιος διαθέτει τα "πάντα", διαλέγει και παίρνει ό,τι θέλει. Όταν λέμε "όποιος", εννοούμε όποιος ...και όταν λέμε "ό,τι", εννοούμε ό,τι. Γιατί; Γιατί στο "όποιος" σήμερα προστέθηκαν και οι γυναίκες της επιτυχίας. Τα Golden Boys δεν είναι μόνον αρσενικά. Είναι και θηλυκά. Αυτά τα θηλυκά, σκεπτόμενα με τον ανδρικό τρόπο, αναζητούν "τεκνά". Αναζητούν τον άνδρα με το φυσικό του κεφάλαιο στον υπέρτατο βαθμό και τον αναζητούν με τον ίδιο τρόπο και χρησιμοποιώντας τα ίδια μέσα που αναζητούν τις νεαρές γυναίκες οι άνδρες συνάδελφοί τους.

Μιλάμε για την απόλυτη δυστυχία, η οποία είναι αποτέλεσμα της απόλυτης βλακείας. Στο απόλυτο επίπεδο της "επιτυχίας" οι "πετυχημένοι" αναζητούν αυτό το οποίο είχαν αρνηθεί, όταν δεν χρειαζόταν καμία "επιτυχία" για να το πάρουν. Αυτό ισχύει τόσο για τους άνδρες όσο και για τις γυναίκες. Όταν οι άνδρες ήταν νέοι, αρνούνταν τις νέες, που τους προσφέρονταν δωρεάν και "κοιμούνταν" με τις γριές, για να τους βοηθήσουν στις καριέρες τους. Τώρα που ολοκλήρωσαν τις καριέρες τους, θέλουν τις νέες με τον ακριβό τρόπο και άρα "αγοράζοντάς" τες. Το ίδιο συμβαίνει και με τις "πετυχημένες" γυναίκες. Όταν ήταν νέες "επενδύτριες", δεν ήθελαν τους νέους και "κοιμούνταν" με τους "πετυχημένους" γέρους. Οι νέοι ήταν "ξεβράκωτοι" και δεν τους ήθελαν. Τώρα έγιναν "τεκνατζούδες" και ονειρεύονται ξεβράκωτους νέους. Το απόλυτο τέλμα. Οι νέοι ζηλεύουν τους επιτυχημένους γέρους και οι επιτυχημένοι γέροι τους νέους. Ο καθένας από αυτούς θα πουλούσε την "ψυχή" του στον Διάβολο, προκειμένου ν' αποκτήσει αυτό που ζηλεύει.

Back to content | Back to main menu