Κορυφή σελίδας
2012 - Η χρονιά που οι γυναίκες θα σώσουν τον κόσμο - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

2012 - Η χρονιά που οι γυναίκες θα σώσουν τον κόσμο - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

2012 - Η χρονιά που οι γυναίκες θα σώσουν τον κόσμο

25 Νοεμβρίου 2009

Εδώ πρέπει να προσέξει ο αναγνώστης, γιατί αυτά τα οποία θα περιγράψουμε θα του χρειαστούν παρακάτω, ώστε να καταλάβει μερικά άλλα πολύ σημαντικά πράγματα. Χρησιμοποιούμε την αναχρονιστική, ξεπερασμένη και ίσως αντιπαθητική έννοια του "Πρίγκιπα" για πολύ συγκεκριμένους λόγους. Τι είναι ένας "Πρίγκιπας" ή μια "Πριγκίπισσα" στο επίπεδο στο οποίο αναφερόμαστε; Ο φυσικός και τέλειος εκφραστής του κάθε φίλου. Αυτός, ο οποίος προορίζεται για να "υποδεχθεί" το πριγκιπικό "ον" της απέναντι πλευράς. "Πριγκίπισσα", δηλαδή, είναι αυτή, που μπορεί γίνει "ένα" με τον "Πρίγκιπα" και "Πρίγκιπας" είναι αυτός, που μπορεί να γίνει "ένα" με την "Πριγκίπισσα". Το σημαντικό όμως εδώ δεν είναι το ΘΕΛΩ, αλλά το ΜΠΟΡΩ.

Δεν φτάνει εδώ το θέλω, γιατί όλοι θέλουν το καλύτερο, αλλά δεν μπορούν να το κρατήσουν. Δεν μπορούν να το κρατήσουν, όπως δεν μπορεί ένα αδύναμο θηρίο να κρατήσει την καλύτερη λεία. Συμβαίνει στη φύση και ο άνθρωπος ανήκει στη φύση. Ένα αδύναμο θηρίο, ακόμα κι αν βρει την καλύτερη λεία, θα τρέξει να την κρύψει, για να μην του την πάρουν από τα χέρια οι ισχυρότεροι. "Πρίγκιπας" ή "Πριγκίπισσα", δηλαδή, δεν είναι αυτοί που θέλουν ή θα βρουν κατά τύχη την καλύτερη "λεία", αλλά αυτοί που μπορούν να την κρατήσουν στον μέσον της "ζούγκλας". Αυτοί, που θα έχουν την ισχύ, είτε να νικήσουν τους ανταγωνιστές τους είτε απλά να μπορούν να αδιαφορούν γι' αυτούς. Η "πριγκηπική" ιδιότητα, δηλαδή, πηγαίνει σ' αυτόν, που όχι απλά ΘΕΛΕΙ αλλά και ΜΠΟΡΕΙ τα πάντα σ' ό,τι αφορά το φύλο του. Πηγαίνει σ' αυτόν που μπορεί να υπερασπιστεί έναντι των ομοίων του το γεγονός ότι αποτελεί την επιλογή του απέναντι "τέλειου".

Από τη στιγμή που μπήκαμε στην πατριαρχία, βασιλιάς έγινε ο Θεός Πατέρας και εξαιτίας αυτής της αλλαγής τα δύο φύλα απέκτησαν "πριγκιπικές" ιδιότητες. Η διαφορά όμως μεταξύ των δύο φύλων είναι τεράστια. Οι γυναίκες από την πρώτη στιγμή της ύπαρξής τους νιώθουν πριγκίπισσες. Από τη στιγμή που θα μπουν στην "παραγωγική" ηλικία, όχι μόνον νιώθουν, αλλά και φέρονται ως τέτοιες. Γιατί; Γιατί τα πάντα ΘΕΛΟΥΝ και τα πάντα ΜΠΟΡΟΥΝ σ' ό,τι αφορά αυτήν την ιδιότητα. Η ΚΑΘΕ γυναίκα είναι ένα τέτοιο "θηρίο". Δεν έχει σημασία πόσο χρονών είναι ή πώς φαίνεται ή πόσο μορφωμένη, έξυπνη ή ισχυρή είναι. Είναι ένα "θηρίο". Το ισχυρότερο "θηρίο" της φύσης, εφόσον μπορεί και κάνει αυτό, το οποίο δεν τολμάει να κάνει η πιο ισχυρή λέαινα. Ποιο είναι αυτό; Να μεταφέρει τη "λεία" της στο κέντρο της "ζούγκλας", για να το απολαύσει μόνη της και αποφασισμένη να μην αφήσει καμία άλλη γυναίκα να απλώσει το χέρι της πάνω σ' αυτήν.

Η κάθε γυναίκα, δηλαδή, αν επιλεγεί από τον "Πρίγκιπα", έχει τη δύναμη να "υπερασπιστεί" την ιδιότητά της. Δεν θα τον "κρύψει", για να μην τον δουν οι άλλες. Αντίθετα, θα τον πάρει από το χέρι και θα τον περιφέρει στους δρόμους και τις πλατείες, αδιαφορώντας για την πρόκληση έναντι των άλλων γυναικών. Μπορεί να φιλάει και να χαϊδεύει τον "πρίγκιπά" της ακόμα κι αν γύρω της λυσσομανάει το φύλο της, για να της αφαιρέσει την πολύτιμη λεία της. Μια γυναίκα, η οποία πριν την επιλογή της ήταν μια αδύναμη γυναίκα, μπορεί να προκαλεί τον μισό Πλανήτη και να μην φοβάται. Μπορεί να κάθεται εν μέσω δισεκατομμυρίων άλλων θηλυκών "θηρίων" που τους τρέχουν τα "σάλια" και αυτό να μην την απασχολεί καθόλου.

Αυτή είναι η σχέση της κάθε γυναίκας απέναντι στον υπόλοιπο γυναικείο πληθυσμό. Για μια γυναίκα δεν υπάρχει μια άλλη γυναίκα, την οποία να τη φοβάται ή να την υπολογίζει, επειδή είναι πιο ...όμορφη, ψηλή, έξυπνη, δυνατή, πλούσια ή οτιδήποτε άλλο. Για τη γυναίκα η "ανασφάλειά" της περιορίζεται στο πώς είναι η ίδια σε σχέση με αυτά που επιθυμεί ο "απέναντι". Αν αυτός την "επιλέξει" με τον έρωτά του, τελείωσε η παράσταση της ανάδειξης της "πριγκίπισσας". Η κάθε γυναίκα έχει την αυτοπεποίθηση και τη δύναμη να υπερασπιστεί τον "τίτλο" της. Να τον υπερασπιστεί απέναντι σε όλες τις γυναίκες του Πλανήτη και όχι μόνον. Όποια τολμήσει να απλώσει χέρι στην πολύτιμη "λεία" της, η "πριγκίπισσα" είναι έτοιμη να της το κόψει από τη ρίζα. Γιατί; Γιατί είναι αυθεντική "πριγκίπισσα". Είναι έτοιμη να θυσιαστεί γι' αυτό που κατέχει και όποιος είναι έτοιμος για θυσία τρομάζει τους υπολοίπους.

Είναι έτοιμη να θυσιαστεί για τον έρωτά της, όπως είναι έτοιμη να θυσιαστεί για το παιδί της μια μητέρα. Όσο επικίνδυνο είναι να απλώσει χέρι μια γυναίκα στο παιδί μιας άλλης γυναίκας, άλλο τόσο επικίνδυνο είναι να απλώσει χέρι και στον έρωτά της. Ό,τι ανήκει σε μια γυναίκα, είναι απαγορευμένος "καρπός" για τις υπόλοιπες. Ο γυναικείος κόσμος, δηλαδή, είναι μια ομήγυρης "θηρίων", τα οποία απλά συνυπάρχουν μεταξύ τους και δεν συγκρούονται όταν δεν υπάρχει λόγος. "Θηρίων", τα οποία από τη φύση τους λειτουργούν αυτόνομα και δεν συνεργάζονται μεταξύ τους για έναν κοινό στόχο, εφόσον ο στόχος τους δεν μπορεί να "μοιραστεί". ΟΛΕΣ οι γυναίκες είναι δυνάμει πριγκίπισσες, γιατί όλες είναι έτοιμες τη στιγμή που θα χρειαστεί να το αποδείξουν. Να το αποδείξουν έναντι όλων των υπολοίπων ανταγωνιστριών.

Αντίθετα με αυτόν τον σκληρό και απλοϊκό στη λειτουργία του γυναικείο κόσμο ο ανδρικός κόσμος λειτουργεί με τελείως διαφορετικό τρόπο. Ο άνδρας θεωρητικά γεννιέται "πρίγκιπας", αλλά πρακτικά αυτό δεν σημαίνει τίποτε. Ο άνδρας στη πραγματικότητα ξεκινάει από το μηδέν και πρέπει με απίστευτο κόπο να γίνει "πρίγκιπας". Σε νεαρή ηλικία, όπου οι γυναίκες είναι σκληρές και αδίστακτες "πριγκίπισσες" με ατέλειωτη αυτοπεποίθηση, ο άνδρας βρίσκεται περίπου στο ...μηδέν. Δεν πιστεύει ότι αξίζει τίποτε και δεν πιστεύει ότι θα μπορούσε να είναι η ιδανική επιλογή για καμία. "Ανταρτοπόλεμο" κάνει, προκειμένου απλά να περάσει καλά μέσα από τυχαίες συνευρέσεις.

Το συναίσθημα, που "βασιλεύει" στον κόσμο των ανδρών, είναι ο φόβος. Ο φόβος έναντι των άλλων ανδρών. Ό,τι χαρακτηριστικό του άνδρα δεν αγγίζει τα απόλυτα ανδρικά πρότυπα, τον τρομάζει και του δημιουργεί πλήθος εχθρών-ανταγωνιστών, τους οποίους φοβάται. Είναι κοντός; Θεωρεί ότι μειονεκτεί έναντι των ψηλών. Είναι σχετικά μορφωμένος λόγω ηλικίας; Θεωρεί ότι μειονεκτεί έναντι των πολύ μορφωμένων. Είναι σχετικά δυνατός; Θεωρεί ότι μειονεκτεί έναντι των πολύ δυνατών. Ό,τι θεωρεί μειονέκτημά του, προσπαθεί να το βελτιώσει και άρα ξεκινάει την ζωή του μόνον με μειονεκτήματα. Η εφηβεία για τον άνδρα είναι μια πολύ οδυνηρή υπόθεση. Ο απόλυτος εφιάλτης. Δεν τον υπολογίζει κανένας. Ούτε άνδρες ούτε γυναίκες.

Στην ηλικία, δηλαδή, που ξεκινάει την πορεία του και θεωρητικά είναι σεξουαλικά ώριμος, δεν μπορεί να είναι "ιδανικός" άνδρας. Άρα, θα πρέπει να πάρει αποφάσεις. Αποφάσεις, οι οποίες θα τον βοηθήσουν κάποτε να μπει στον "χάρτη" της κοινωνίας. Αποφάσεις, οι οποίες θα τον κάνουν "ορατό" στις γυναίκες, γιατί μέχρι εκείνη την ώρα είναι στην κυριολεξία "αόρατος". Κάπου εκεί μπερδεύεται και καταστρέφεται. Αυτό, που νόμιζε ότι θα του πάρει λίγα χρόνια προσπάθειας, στο τέλος του "καταπίνει" τη ζωή. Προσπαθώντας να βελτιώσει ατέλειες, γερνά και γίνεται ολόκληρος μια ατέλεια. Όταν δεν του φτάνει, που είναι νέος και καλός εραστής, θέλει και να μορφωθεί ...και όταν παραμορφώνεται μέχρις εσχάτων, είναι πλέον γέρος και δεν μπορεί ποτέ να ξαναγίνει καλός εραστής. Όταν είναι επιθυμητός, θέλει "πανοπλίες" και όταν τις αποκτήσει είναι ανεπιθύμητος.

Αυτός λοιπόν ο άνδρας, που στο ξεκίνημά του ΘΕΛΕΙ τα πάντα, αλλά δεν ΜΠΟΡΕΙ τίποτε, δεν μπορεί να είναι "πρίγκιπας". Δεν μπορεί, ακόμα κι αν έχει την τύχη να πέσει πάνω στην "πριγκίπισσα" και τον ερωτευτεί. Αυτό, δηλαδή, που λαχταρούν οι πανίσχυρες γυναίκες να τους συμβεί όσο το δυνατόν πιο γρήγορα στη ζωή τους, είναι ο απόλυτος εφιάλτης για τον παντελώς αδύναμο άνδρα. Αυτό, που μπορεί να το διαχειριστεί άριστα ακόμα και ένα δεκατετράχρονο θηλυκό "τέρας", ένας άνδρας δεν μπορεί να το διαχειριστεί ακόμα κι όταν βρίσκεται σε μια ώριμη ηλικία και αντικειμενικά διαθέτει μεγάλο πλήθος ανδρικών προσόντων. Δεν μπορεί να σταθεί απέναντι στο φύλο του ως ισχυρός και να θέσει τα απαραβίαστα όρια. Δεν μπορεί ούτε να τους υπόσχεται "θάνατο" ούτε να αδιαφορεί γι' αυτούς σε περίπτωση που τα παραβιάσουν. Όταν δεν μπορείς να το κάνεις αυτό, δεν μπορείς να πείσεις και την "πριγκίπισσα" ότι θα της σταθείς ως "πρίγκιπας" ό,τι και αν συμβεί. Αν η "πριγκίπισσα" αναλάβει καί να σε επιλέξει καί να σε προστατεύσει, δεν είσαι άνδρας. Ένα έπιπλο είσαι.

Ακόμα δηλαδή και η τύχη δεν του φτάνει του άνδρα. Πώς θα υποδεχθεί αυτός μια "πριγκίπισσα", εφόσον δεν μπορεί να υπερασπιστεί τον τίτλο του; Γιατί να περιμένει ο άνδρας να εμφανιστεί το υπέρτατο θηλυκό ον και να το διεκδικήσει, εφόσον αυτό από μόνο του όχι απλά τον φοβίζει, αλλά τον τρομοκρατεί; Αν εμφανιστεί ένα τέτοιο ον
και άρα μια φοβερή και τρομερή "πριγκίπισσα" ο άνδρας θα λιώσει σαν το κεράκι. Αν αυτό το ον υποδείξει έναν τυχαίο άνδρα ως τον έρωτα της ζωής της, αυτός ο άνδρας όχι απλά δεν θα είναι ευτυχής, αλλά στην κυριολεξία θα πάρει τα βουνά. Γιατί; Γιατί με το τρυφερό δάκτυλό της δεν θα δείχνει στην κοινωνία μόνον τον έρωτά της, αλλά και τον απόλυτο εχθρό όλων των υπολοίπων ανδρών. Αυτό δεν το αντέχει ο μέσος άνδρας. Θα πάρει τα βουνά ...και λίγο λέμε.

Αυτό, το οποίο ονειρεύεται ο κάθε άνδρας, είναι η εκ του ασφαλούς απόλαυση. Η ασφάλεια των δειλών. Να απολαμβάνει, αλλά να μην κινδυνεύει με θυσία. Να απολαμβάνει, αλλά να μην έρχεται σε σύγκρουση ούτε καν με τον ίδιο του τον εαυτό και τις όποιες φιλοδοξίες του. Να ανακαλύψει την "πριγκίπισσα" από τύχη και να πάει να την κρύψει, για να την απολαμβάνει μακριά από τα βλέμματα των υπολοίπων, χωρίς ποτέ να χρειαστεί να την υπερασπιστεί. Δεν θα την πάρει από το χέρι να την πάει στο κέντρο της "ζούγκλας" να τη "δοξάσει", γιατί φοβάται είτε μήπως του την πάρουν "καλύτεροι" άνδρες είτε μήπως τον σκοτώσουν για τον ίδιο λόγο "ισχυρότεροι" άνδρες. Θα φερθεί σαν δειλό θηρίο, που θα τρέξει να κρύψει τη "λεία" του, για να τη διατηρήσει υπό την κατοχή του.

Να τη φιλάει, να τη χαϊδεύει και να τη αγκαλιάζει μπροστά σε μια λυσσαλέα ομήγυρη ανδρών, που τους τρέχουν τα "σάλια", ούτε λόγος. Να είναι έτοιμος να θυσιαστεί για να την προστατεύσει, ούτε λόγος. Αυτά, δηλαδή, που είναι σε θέση να κάνει η κάθε γυναίκα για τον έρωτά της, είναι απλά αδύνατα ακόμα και για τους πιο ισχυρούς άνδρες. Αυτά βλέπουν εδώ και αιώνες και σε καθημερινή βάση οι γυναίκες και "τρελαίνονται". Βλέπουν πως, όταν αυτές είναι έτοιμες για καθοριστικές και μεγάλες αποφάσεις, οι άνδρες δεν "παρακολουθούν".

Ποτέ δεν παρακολουθούν, έχοντας έτοιμες δικαιολογίες. Ποτέ δεν τις κοιτούν πραγματικά στα μάτια, γιατί "αλληθωρίζουν" σε μπερλουσκονικού τύπου "επιτυχίες". Όταν αυτές είναι έτοιμες να θυσιάσουν τα πάντα για την επιλογή τους, ο άνδρας θέλει χρόνο για τα "μεταπτυχιακά" του, μετά θα περιμένει για την πολυπόθητη "προαγωγή" κλπ.. Όλα "κινητά" απέναντι σε μια γυναίκα απόλυτα σταθερή, η οποία εκνευρίζεται με την ανευθυνότητα. Όλα "κινητά" και χρονοβόρα χωρίς καμία "εγγύηση" ότι, αν όλα πάνε "καλά", δεν θα την παρατήσει για κάτι "καλύτερο". Ποτέ δεν τις υπερασπίζονται απόλυτα και με αυτοθυσία. Ούτε καν στα εύκολα. Όχι απέναντι στους υπόλοιπους άνδρες, που θα μπορούσαν να τη διεκδικούν με "λύσσα", όπως περιγράψαμε στο οριακό παράδειγμά μας, αλλά ούτε στο βασικό τους περιβάλλον. Στη μητέρα τους, στους φίλους τους, στο περιβάλλον τους. Οι ίδιοι τις αναγκάζουν να παντρευτούν τον πρώτο βολικό τυχόντα και μετά, αν δεν "πετύχουν" τις φαντασιώσεις τους, μπορεί να τις πούνε και πόρνες.

Κατάλαβε ο αναγνώστης γιατί μιλάμε για ΘΕΛΩ και ΜΠΟΡΩ; Γιατί μιλάμε για πραγματικές πριγκίπισσες και θεωρητικούς πρίγκιπες; Ο πιο ισχυρός άνδρας του Πλανήτη δεν μπορεί να διαχειριστεί αυτό το οποίο ονειρεύεται η κάθε γυναίκα. Η τελευταία γυναίκα του Πλανήτη. Γιατί; Γιατί δεν είναι όμοιός της. Δεν έχει την ισχύ. Δεν είναι ποτέ έτοιμος να θυσιαστεί γι' αυτό το οποίο πιστεύει. Γιατί πάντα θεωρεί ότι έχει "περιθώρια" να βελτιωθεί, ώστε, όταν θα κληθεί να πολεμήσει, να είναι καλύτερος. Μια διαδικασία, η οποία διαρκώς τον "μετακινεί" μέσα στον χρόνο και στην πραγματικότητα τον κάνει δειλό. Δεν είναι ποτέ έτοιμος να θυσιαστεί για τον έρωτά του, γιατί έχει τη δικαιολογία ότι δεν γνωρίζει αν αυτός είναι ο πραγματικός έρωτάς του και όχι κάποιος άλλος. Δεν είναι ποτέ έτοιμος να θυσιαστεί για τα παιδιά του, γιατί είναι και ο ίδιος ένα παιδί, που θυσιάζεται για τον εαυτό του.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο μιλήσαμε στην αρχή του κειμένου για "υπεύθυνο" φύλο και για "ανεύθυνο" φύλο. Οι "υπεύθυνες" γυναίκες εκτίμησαν εγκαίρως την "ανευθυνότητα" του άνδρα και πήραν την απόφαση να θυσιαστούν. Από τη στιγμή που ο άνδρας δεν μπορούσε να σταθεί ως ισάξιος απέναντί τους στο θέμα του έρωτα, περιορίστηκαν στους άνδρες, τους οποίους οι ίδιες θα είχαν λόγο να υπερασπιστούν ως "θηρία" και ήταν τα παιδιά τους. Από τη στιγμή που δεν μπορούσαν να ελπίζουν σε "πρίγκιπα", αποφάσισαν να γίνουν μητέρες "πριγκίπων". Αφού δεν μπορούσαν να υπερασπιστούν τον "τίτλο" τους ως γυναίκες, αποφάσισαν να κάνουν το ίδιο ως μητέρες. Το μεγαλείο, που δεν τους προσέφεραν οι άνδρες ως γυναίκες, αποφάσισαν να το πάρουν μόνες τους ως μητέρες. Ανύμφευτες "πριγκίπισσες" με έναν ανεύθυνο άνδρα να τις διεκδικεί, χωρίς να υπόσχεται τίποτε.

Γι' αυτό άλλωστε και τις κατηγορούσε μόνιμα το ιερατείο της πατριαρχίας. Τις κατηγορούσε, γιατί απλούστατα τις φοβόταν. Τις φοβόταν, γιατί, αν άλλαζαν οι ίδιες τα κριτήριά τους, θα "αποπροσανατόλιζαν" τους "πελάτες" των συστημάτων, που είναι οι άνδρες. Θα αλλοίωναν τα χρήσιμα για το σύστημα ανδρικά πρότυπα και αυτό θα το κλόνιζε. Γι' αυτόν τον λόγο τις υπέτασσαν με τον πιο σκληρό και βίαιο τρόπο. Αρκούσε να "επαναστατήσουν" οι γυναίκες και αυτό θα αρκούσε για να πάνε περίπατο όλα τα μεγαλεπήβολα σχέδιά τους. Μέσα σε μια νύχτα θα γκρεμίζονταν οι πιο ισχυρές εξουσίες. Μέσα σε μια νύχτα θα έπεφταν τα πιο σκληρά συστήματα. Αν οι γυναίκες δεν διέθεταν οι ίδιες τους εαυτούς τους ως "ανταμοιβή" γι' αυτούς, που έκαναν με φανατισμό αυτά τα οποία πρότεινε το σύστημα, τίποτε δεν θα λειτουργούσε.

Θυσιάστηκε η γυναίκα υπό την εξουσία αυτού που προηγουμένως "αυτοκτόνησε". Στην πραγματικότητα απλά περιορίστηκε από αυτόν που "πέθανε". Ο άνδρας είναι αυτός ο οποίος "γκρεμίστηκε" στα τάρταρα μετά από δική του απόφαση. Ο άνδρας "γκρέμισε" αυτό που ήταν, γιατί το υποτίμησε και άρα ο ίδιος θα έπρεπε να το "ξαναχτίσει", για να επανέλθει. Ο άνδρας διαπίστωσε ότι δεν διέθετε γνώσεις Θεού και μπήκε στην άβυσσο, για να τις αποκτήσει. Ο άνδρας δεν αρκέστηκε στη θεϊκή "ουσία" και την ξεπούλησε, για να βρει γνώση Θεού. Αυτό είναι άλλωστε και το νόημα του Προπατορικού Αμαρτήματος. Ο άνδρας πλησίασε το Δένδρο της Γνώσης και "έφαγε" τη γνώση, που του αποδείκνυε ότι δεν γνώριζε τίποτε ο ίδιος. Έμαθε αυτό, που δεν του αποκάλυπτε ο Θεός, για να μην τον στεναχωρήσει. Αυτό, που του απαγόρευε να μάθει, για να μην στεναχωρηθεί. Ο άνδρας, εξαιτίας αυτής της επιλογής του, έγινε ένα "σκουλήκι", που σέρνεται στην κόλαση και από τη στιγμή που το πραγματοποίησε θα έπρεπε να βρει τις δυνάμεις και τη γνώση για να επανέλθει στο αρχικό του επίπεδο. Να βρει τις γνώσεις Θεού, για να ξαναγίνει Θεός.

Το φύλο, δηλαδή, του παιδιού του Θεού δεν είναι μόνον θέμα ορθής διαχείρισης της κοινωνικής αντίδρασης, αλλά και θέμα δικαιοσύνης. Δικαιοσύνη τόσο απέναντι στο ίδιο το παιδί Του όσο και σ' αυτούς που θυσιάστηκαν ως παιδιά Του και είναι οι άνδρες. Δεν μπορούσε ο Θεός να επιλέξει να εμφανίσει Θυγατέρα, γιατί θα την αδικούσε ως άτομο την ίδια. Το "χτίσιμο" απαιτεί θυσίες. Απαιτεί να λερωθείς, να ματώσεις και να τσακιστείς. Απαιτεί ό,τι απαγορεύεται να κάνει μια γυναίκα, για να μην απειληθεί το κεφάλαιό της. Πάνω απ' όλα όμως απαιτεί χρόνο. Η γυναίκα, όπως προείπαμε, δεν διαθέτει χρόνο. Δεν μπορείς να της πάρεις χρόνο και άρα να της περιορίσεις το πρωτεύον της κεφάλαιο με την υπόσχεση ενός κεφαλαίου, το οποίο δεν την ενδιαφέρει στον ίδιο βαθμό. Δεν μπορείς να την ταλαιπωρήσεις μέχρι θανάτου και να την εμφανίσεις γριά "πετυχημένη" ως "αποζημίωση". Θα την κάνεις δυστυχισμένη. Θα την αδικήσεις ως άτομο, εφόσον δεν θα της δώσεις χρονικά περιθώρια να λειτουργήσει ως γυναίκα.

Αυτό, το οποίο δεν το κάνει ένας απλός πατέρας στην πολυαγαπημένη κόρη του, δεν θα μπορούσε να το κάνει ο Θεός στη δική Του. Άρα, δεν μπορούσε να επιλέξει μια γυναίκα, για να Τον ενσαρκώσει. Θα την αδικούσε μέχρι να "χτιστεί" και όταν το κατάφερνε δεν θα την ενδιέφερε το κέρδος. Αντίθετα ο άντρας έχει χρόνο. Του παίρνεις κεφάλαιο από αυτό που υποτιμά και του δίνεις κεφάλαιο από αυτό που λαχταρά. Τον "τρέχεις", τον "γκρεμίζεις" και τον "χτυπάς σαν χταπόδι" και αυτός είναι ευτυχισμένος, γιατί βλέπει "κέρδος". Βάζει "υποθήκη" το δευτερεύον και περιμένει "κέρδος" στο πρωτεύον. Ακόμα και γέρος να εμφανιστεί μετά από μια μακροχρόνια ταλαιπωρία, αυτός πάλι ευτυχισμένος θα είναι. Θα είναι ευτυχισμένος, γιατί τα περιθώρια να λειτουργήσει ως άντρας είναι μεγάλα και ως εκ τούτου, όσο και να "καθυστερήσει", πάλι προλαβαίνει. Απλά, για να μην τον αδικήσεις, φροντίζεις να μην είναι γέρος.

Αυτό είναι κάτι, που εκτός των άλλων "βολεύει" και στον σχεδιασμό της ομαλής ένταξής Του στην ανθρώπινη κοινωνία. Με τη χρονοβόρα ταλαιπωρία του "χτισίματος" του μειώνεις το πρωτεύων κεφάλαιο, ώστε το συνολικό του κεφάλαιο να είναι κοντά στον μέσο όρο του ανδρικού κεφαλαίου. Να μην είναι "προσβλητικά" ευνοημένος σε σχέση με τους άλλους. Να μην είναι ο απόλυτα όμορφος, ο απόλυτα νέος και ο απόλυτα σοφός. Να είναι σοφότερος αλλά όχι ομορφότερος. Να είναι νέος και ταλαιπωρημένος αλλά όχι νεότατος και ξεκούραστος. Στην υπέρτατη στιγμή της δόξας του Υιού να έχει ο κάθε άνδρας ένα σημείο, που θα "υπερέχει" απέναντί Του. Να έχει ο κάθε άνδρας λόγο να πει ..."ευτυχώς" δεν ήμουν εγώ ο "εκλεκτός".

Τέλος, θα ήταν αδικία για όλο τον αντρικό πληθυσμό να αναλάβει την τελική Δωρεά εκπρόσωπος του φύλου, το οποίο δεν συμμετείχε καθοριστικά στο "χτίσιμο" του νέου κόσμου. Του φύλου, που, ναι μεν πλήρωσε το βαρύτατο κόστος της υποταγής, αλλά που δεν σύρθηκε ποτέ με τον απόλυτο τρόπο στην απόλυτη κόλαση, όπως συνέβη με τους άνδρες. Το φύλο, που δεν αισθάνθηκε ποτέ καταραμένο και φτωχό όπως οι άνδρες, ακόμα κι όταν βρίσκονταν στην απόλυτη νεότητά τους και με το βασικό ανθρώπινο κεφάλαιό τους στο επίπεδο του Άδωνη.

Οι άνδρες δημιούργησαν το σύνολο σχεδόν της ανθρώπινης γνώσης και θα ήταν αδικία να δοθεί η τέλεια γνώση της Δωρεάς στο αντίθετο φύλο. Θα ήταν αδικία να δοθεί το θηριώδες κεφάλαιο στη θηριώδη γυναίκα και όχι στον αδύναμο άνδρα, ώστε να υπάρχει ισορροπία μεταξύ τους. Αδικία, την οποία εύκολα μπορούν να κατανοήσουν οι γυναίκες ότι θα υπήρχε σε μια τέτοια περίπτωση. Μόνον με αυτόν τον τρόπο μπορούν να εξισορροπηθούν τα κεφάλαια των δύο φύλων μεταξύ τους. Στην υπέρτατη στιγμή της δόξας των ανδρών να έχει το γυναικείο φύλο λόγο να πει ..."ευτυχώς" που δεν ασχολήθηκε με εμάς ο Πατέρας. "Ευτυχώς" που μας "φώναζε" και μας έκλεισε στο σπίτι, γιατί τελικά δεν "διασκέδαζαν" αυτοί εκεί έξω ...όπως επί αιώνες νομίζαμε.

Περί Πατρός και Αγίου Πνεύματος.

Τα μεγαλύτερα και τα καλύτερα σχέδια σ' αυτόν τον κόσμο δεν τα χαρακτηρίζουν τα πολύπλοκα και τα μυστήρια των λεπτομερειών τους, αλλά οι μεγαλύτερες και οι καλύτερες γνώσεις που απαιτούνται για τη δρομολόγησή τους. Τα καλύτερα σχέδια είναι αυτά, τα οποία λειτουργούν σαν "χωνί" γι' αυτόν που θα μπει μέσα σ' αυτά και δεν θα μπορεί να ξεφύγει με καμία δύναμη. Ένα τέτοιο απλό σχέδιο, που να το χαρακτηρίζει η απόλυτη τελειότητα από πλευράς ευφυΐας και γνώσης είναι και αυτό του Θεού. Αυτό, το οποίο λέμε δεν είναι κάτι το πρωτοφανές και το πρωτάκουστο. Αυτό πρεσβεύουν όλες οι θρησκείες των ανθρώπων. Αυτό πιστεύουν όλοι οι άνθρωποι, ακόμα και στη σημερινή εποχή της αμφισβήτησης και των χωρίς ταμπού ή άλλους περιορισμούς ανθρωπίνων σκέψεων. Επί αιώνες ο άνθρωπος πιστεύει ότι ο Θεός έχει δρομολογήσει ένα Σχέδιο υπέρ του ανθρώπου, έστω και εν αγνοία του.

Σ' αυτό το Σχέδιο πρέπει ν' αναζητήσουμε τα αίτια αυτών που βλέπουμε και περιγράψαμε πιο πάνω. Ο Θεός-γονέας και δημιουργός του ανθρώπου γνώριζε στον απόλυτο βαθμό τα χαρακτηριστικά του παιδιού του. Γνώριζε τα δυνατά του αλλά και τα αδύνατά του σημεία. Από τη στιγμή που ήθελε να τον βάλει σε μια διαδικασία "προόδου", ήταν θέμα χρόνου να εκμεταλλευτεί τις γνώσεις Του. Γνώσεις πάνω στα δύο φύλα. Αυτό δεν έγινε τυχαία και ούτε συνέβαινε πάντα. Αυτό έγινε μετά την έναρξη της πατριαρχίας. Στην εποχή της μητριαρχίας ο άνδρας λειτουργούσε πολύ καλύτερα. Η κοινωνία του λειτουργούσε πολύ καλύτερα, αλλά πολύ "αργά" στην εξέλιξή της. Εξωφρενικά "αργά" για έναν Πατέρα, που ανυπομονούσε να δει το παιδί Του στα καλύτερα. Σ' αυτά που γνώριζε ότι δικαιούνταν λόγω της ευφυΐας του.

Η κοινωνία εκείνη ήταν εξαιρετικά απλή και βέβαια φτωχή. Δεν υπήρχε κάποια ξεχωριστή "πριγκίπισσα", ώστε η επιλογή της να φέρει τον άνδρα απέναντι σε όλους τους άνδρες μαζί και άρα στα πρόθυρα του τρόμου. Δεν υπήρχε κάποιος "πρίγκιπας", ώστε η εμφάνισή του να ενεργοποιούσε την "τρέλα" του γυναικείου πληθυσμού. Όλα εκείνη την εποχή ήταν απλά, φτωχά και στα μέτρα που μπορούσε να διαχειριστεί ο άνθρωπος. Αρκετά πολύτιμα, για να είναι ευτυχείς όλοι, αλλά όχι τόσο πολύτιμα, που να ενεργοποιούν τα ένστικτα της κοινωνίας και να εμφανίζουν τα πλεονεκτήματα αλλά και τα μειονεκτήματα των δύο φύλων.

Εκείνη την εποχή η κυρίαρχη μορφή του Θεού ήταν θηλυκή. Γιατί; Γιατί ο άνθρωπος, λόγω χαρακτηριστικών, πάντα πίστευε στον Θεό και εκείνη την εποχή έδινε τη μάχη της επιβίωσης ως είδος. Όταν το κυρίαρχο φύλο στη μάχη της επιβίωσης είναι η πανίσχυρη γυναίκα, ευνόητο είναι ότι το Απόλυτο Ον θα είχε στη συνείδηση του ανθρώπου τη γυναικεία μορφή. Τα παιδιά επιβίωναν χάρη στη δύναμη των μητέρων τους και οι άνθρωποι πίστευαν ότι θα επιβιώσουν χάρη στη δική τους πανίσχυρη Μητέρα.

Ο άνθρωπος έδινε τον υπέρ πάντων αγώνα, έχοντας τις "πλάτες" της πάντοτε παρούσας θηλυκής "πριγκίπισσας", που ήταν οι κοινές γυναίκες. Δεν άλλαξαν οι γυναίκες μέσα στον χρόνο και άρα και εκείνοι οι άνθρωποι δεν έβλεπαν γυναίκες διαφορετικής ποιότητας με τις σημερινές γυναίκες. Δεν έπρεπε να πάνε οι γυναίκες στα πανεπιστήμια ή να κάνουν καριέρες, για να βελτιωθούν. Ο άνδρας έπρεπε να τα κάνει αυτά, για να βελτιώσει την προσφορά του στην εύκολη επιβίωση του ανθρώπινου "είδους".

Σε άλλο σημείο περιγράψαμε τον άνδρα με τα χειρότερα χαρακτηριστικά. Τι όμως περιγράψαμε; Τον ίδιο τον άνδρα ως φύλο; Όχι βέβαια. Περιγράψαμε τον άνδρα-"σκουλήκι" της πατριαρχίας. Αυτό, το οποίο έγινε μετά τις "κατάρες" του Θεού και άρα την αποβολή των ανθρώπων από τον Παράδεισο. Τι πρέπει να ψάξουμε δηλαδή; Πώς ο άνδρας, ο οποίος είναι κατ
εικόνα και καθ ομοίωσιν του Θεού, έγινε ένα θλιβερό "σκουλήκι". Κάτι μεσολάβησε και άλλαξε. Κάτι μεσολάβησε, που τον καθήλωσε στον ρόλο του ανεύθυνου παιδιού. Κάτι τον τρόμαξε σε τέτοιον βαθμό, που να τον έκανε δειλό. Κάτι, που τις γυναίκες δεν τις άγγιξε σ' αυτόν τον βαθμό, αλλά έλιωσε τους άνδρες. Τι ήταν αυτό; Η εμφάνιση του Θεού. Του αρσενικού Θεού. Εμφανίστηκε ο τέλειος Άνδρας και άλλαξε τα πρότυπα. Ο απόλυτα πιστός. Ο απόλυτα γενναίος. Ο απόλυτα παντογνώστης. Το όνειρο κάθε γυναίκας και ο εφιάλτης κάθε άνδρα. Ο "πρίγκιπας", που έγινε "βασιλιάς".

Εδώ ακριβώς βρίσκεται το κομβικό σημείο του όλου σχεδιασμού. Η εμφάνιση του αρσενικού Θεού ελάχιστα επηρέασε τη γυναίκα. Τον άνδρα κατέστρεψε. Ο άνδρας στην πατριαρχία έχασε την "ταυτότητά" του. Η πατριαρχία τον μετέτρεψε σε ένα δειλό σκουλήκι, που σέρνεται στη γη. Αυτό ήταν δεδομένο ότι θα συμβεί. Από τη στιγμή που εμφανίστηκε άνδρας-"βασιλιάς", ήταν θέμα χρόνου ο κοινός άνδρας να πάει στο μηδέν. Να πάει στην εκκίνηση. Γιατί; Γιατί, αν ήθελε να ξαναγίνει "πρίγκιπας", θα έπρεπε να βρει ό,τι χρειαζόταν, για να "ανατρέψει" τον βασιλιά. Δεν θα μπορούσε να γίνει "πρίγκιπας", αν δεν ήταν τουλάχιστον ίσος με τον βασιλιά. Έναν βασιλιά όμως στο επίπεδο του Θεού για να τον "φτάσεις", θα πρέπει να ταλαιπωρηθείς για αιώνες. Από εκεί ξεκινάει ο φόβος και η τρομοκρατία, που υπάρχει στον κόσμο των ανδρών.

Οι άνδρες μπαίνουν σε κατάσταση θυσίας και γίνονται άγρια θηρία. Θεωρούν εχθρό τους όποιον διεκδικεί την ίδια "λεία" με τους ίδιους. Μπορεί να μην είναι ΠΟΤΕ έτοιμοι να θυσιαστούν, αλλά είναι ΠΑΝΤΑ έτοιμοι να σκοτώσουν. Ακριβώς, επειδή βρίσκονται σε φάση συγκέντρωσης προσόντων, υπάρχει διαρκής πόλεμος μεταξύ τους. Πραγματικός πόλεμος με καθημερινές συγκρούσεις, οι οποίες δεν περιορίζονται στο συμβολικό επίπεδο, όπως συμβαίνει με τις γυναίκες. Οι γυναίκες περιορίζονται σ' αυτό το επίπεδο της συμβολικής μάχης και συνυπάρχουν ειρηνικά μεταξύ τους, γιατί δεν έχουν να μοιραστούν κάτι μεταξύ τους. Δεν έχουν να υπερασπιστούν κάτι ιδιαίτερο μέσω της καθημερινής σύγκρουσης. Δεν υπερασπίζονται καθημερινά την ύπαρξή τους μέσα από μια τέτοια επίσης καθημερινή σύγκρουση.

Οι άντρες πρέπει να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους. Τις επιλογές της ζωής τους. Τα λάθη τους, τα οποία τις περισσότερες φορές είναι κολοσσιαία. Οι άνδρες πρέπει να υπερασπιστούν την επιλογή τους να σπουδάσουν, όταν ο "εχθρός" τους δεν έχει σπουδάσει. Να υπερασπιστούν την επιλογή τους να κάνουν καριέρα, όταν ο "εχθρός" τους δεν έχει τέτοια. Να υπερασπιστούν την επιλογή τους να κάνουν χρήματα, όταν ο "εχθρός" τους δεν έχει τέτοια. Οτιδήποτε τους έχει ταλαιπωρήσει και τους έχει βασανίσει είναι αίτιο πολέμου, όταν εμφανίζεται κάποιος, που το έχει αποφύγει. Είναι έτοιμοι να σκοτώσουν το οποιονδήποτε σβήσει το "όνειρό" τους. Το "όνειρο", το οποίο συνήθως το αντιλήφθηκαν με λάθος τρόπο και αυτό μετατράπηκε σε λάθος. Αυτά υπερασπίζονται οι άνδρες. Τα λάθη τους, τα οποία, όσο πιο μεγάλα είναι, τόσο περισσότερη ισχύ τούς δίνουν και άρα τόσο πιο πολύ επιβαρύνουν όλους τους υπολοίπους.

Back to content | Back to main menu