Κορυφή σελίδας
2012 - Η χρονιά που οι γυναίκες θα σώσουν τον κόσμο - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

2012 - Η χρονιά που οι γυναίκες θα σώσουν τον κόσμο - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

2012 - Η χρονιά που οι γυναίκες θα σώσουν τον κόσμο

25 Νοεμβρίου 2009

Οι άντρες είναι εχθροί μεταξύ τους. Όλοι εναντίον όλων και από τη στιγμή που ο σκοπός αγιάζει τα μέσα όλοι εναντίον ακόμα και του ενός, όταν η "εξάλειψή" του τους ευνοεί όλους. Οι άνδρες, δηλαδή, στον πόλεμό τους συνεργάζονται μεταξύ τους εν αντιθέσει προς τις γυναίκες. Γιατί; Γιατί η λεία τους είναι διαφορετική. Είναι λεία που μοιράζεται και αυτή δεν είναι η "πριγκίπισσα". Μοιράζεται το "κεφάλι" το εχθρού σε όλους όσους επωφελούνται από αυτόν τον αποκεφαλισμό. Ένας κατά φαντασίαν "πρίγκιπας" απειλεί τους πάντες και άρα ενεργοποιεί τα ένστικτα των πάντων. Ένας θρασύς νεαρός τούς προκαλεί σε σύγκρουση. Πάνω του θα πέσουν οι πάντες για τον οποιονδήποτε λόγο θεωρεί ο καθένας ότι θίγεται. Άλλος επειδή είναι γέρος και θα πρέπει να υπερασπιστεί τα προνόμια των γέρων. Άλλος επειδή είναι σπουδαγμένος, άλλος επειδή είναι πιο ψηλός, άλλος επειδή είναι πιο όμορφος. Όλοι έχουν συμμάχους σ' αυτόν τον θανατηφόρο πόλεμο.

Αυτό δεν έρχεται σε αντίφαση με τα όσα είπαμε παραπάνω περί αποδοχής των "πριγκίπων" από τους άνδρες. Στο κόσμο του άνδρα βασιλεύει ο φόβος και βασιλιάς είναι όποιον τον προκαλεί. Τους "πρίγκιπες" τους ανέχονται όταν είναι πραγματικοί και άρα όταν τους φοβούνται. Μέχρι να καταλάβουν ότι κάποιον πρέπει να τον φοβούνται, συγκρούονται μαζί του μέχρι θανάτου. Κανένας δηλαδή "πρίγκιπας" δεν θα φτάσει σε κανέναν θρόνο, αν δεν δώσει μάχη θανάτου. Κανένας "πρίγκιπας" δεν θα φτάσει πουθενά, επειδή απλά "επιλέχθηκε". Το μίσος των ανδρών είναι το απόλυτο "φίλτρο", για να αξιολογηθεί η απόλυτη ποιότητα του "πρίγκιπα". Γι' αυτόν τον λόγο ο "Πρίγκιπας"
εν αντιθέσει προς τις "Πριγκίπισσες" είναι πάντα ένας. Είναι αυτός, που θα ανατρέψει τον "Βασιλιά" και θα τρομοκρατήσει όλους τους "σφετεριστές" του "θρόνου". Μέχρι να συμβεί αυτό, θα συνεχίσουν οι άνδρες να τρώγονται μεταξύ τους σαν τα άγρια θηρία.

Γιατί όμως συμβαίνει αυτό; Γιατί μπροστά τους στέκεται μόνιμα ο Θεός. Μπροστά στον άνδρα στέκεται μόνιμα το μοναδικό και αξεπέραστο ανδρικό πρότυπο. Το απόλυτο πρότυπο ισχύος και γνώσης, το οποίο τρέμουν όλοι. Το τρέμουν, όχι επειδή είναι απειλητικός ο Ίδιος ο Θεός, αλλά επειδή είναι απειλητικοί όλοι εκείνοι, που προσπάθησαν να εξομοιωθούν μ' Αυτόν. Όλοι εκείνοι, που αποκτηνώθηκαν στην προσπάθεια να Του μοιάσουν. Ανάμεσα στον απλό και αδύναμο άνδρα και τον Θεό στέκονται απειλητικοί και θανατηφόροι οι πιο ισχυροί άνδρες.

Οι άνδρες, οι οποίοι βρίσκονται σε "πορεία" ισχυροποίησης και άρα σε "πορεία" προς το πρότυπο. "Πορεία" θανάτου. Αυτοί απειλούν όποιον αμφισβητήσει τις επιλογές τους και
το κυριότερο όποιον αμφισβητήσει τα προνόμιά τους στο μοίρασμα της "λείας". Της όποιας "λείας", είτε αυτή είναι χρήματα είτε γυναίκες. Πώς θα ξεκινήσει ο έφηβος άντρας την πορεία του σαν "πρίγκιπας"; Πώς θα διεκδικήσει την "πριγκίπισσα", όταν αυτήν επιθυμούν άνδρες πολύ ισχυρότεροι από τον ίδιο και βέβαια πολύ επικίνδυνοι; Πώς θα αντέξει να γίνει ο ίδιος η επιλογή μιας πανίσχυρης "πριγκίπισσας", όταν αυτή η επιλογή θα αποκλείει όλους τους υπολοίπους; Θα τον κατασπαράξουν όλοι μαζί, αν το επιχειρήσει. Πώς δεν θα είναι τρομοκρατημένος ένας νεαρός άνδρας μέσα σ' αυτήν την κόλαση;

Ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται ότι στην πραγματικότητα ο αρσενικός Θεός δεν είναι εφεύρημα της πατριαρχίας. Η πατριαρχία είναι εφεύρημα του αρσενικού Θεού.

Αυτό ήταν το Σχέδιο του Θεού και μπορεί να περιγραφεί μέσα σε λίγες γραμμές. Ο Θεός γνώριζε τον άνθρωπο, εφόσον ήταν παιδί Του. Από τη στιγμή που εξασφάλισε την επιβίωσή του μέσω των δυνατοτήτων της θηριώδους γυναίκας, έβαλε νέο στόχο. Από τη στιγμή που η πανίσχυρη γυναίκα "εγγυόταν" τη σίγουρη επιβίωση του είδους, έπρεπε να βρεθεί ρόλος και για τον πανέξυπνο άνδρα. Τι θα έκανε ο Θεός; Θα "χρέωνε" την επιβίωση στο "υπεύθυνο" φύλο και θα άφηνε το "ανεύθυνο" να παριστάνει τον περιφερόμενο "εραστή" και τον εκ του ασφαλούς "πρίγκιπα"; Η μία θα ήταν "πριγκίπισσα", με το τεράστιο κόστος που αυτό συνεπάγεται και ο άλλος θα ήταν ο νέος και ωραίος, που δεν θα έκανε τίποτε; Η μία θα ζούσε τη μισή της ζωή μέσα στις θυσίες και τη στέρηση για τα παιδιά και ο άλλος θα παρίστανε τον "γκόμενο" όποτε τον βόλευε; Χωρίς δεσμευτικούς γάμους όποτε θα ήθελε θα συμμετείχε στα κόστη και όποτε ήθελε θα έφευγε για τα "φρέσκα";

Απλά πράγματα. Σε μια εφιαλτικά δύσκολη περίοδο για την ανθρωπότητα, οι άνδρες δεν έπαιρναν το "μερίδιο" που τους αντιστοιχούσε. Σε έναν δύσκολο αγώνα επιβίωσης δεν μπορείς να γκαστρώνεις τα κορίτσια του Θεού και μετά να τα εγκαταλείπεις. Δεν μπορείς να δίνεις μόνον όταν θέλεις να πάρεις και αυτό για ελάχιστο χρονικό διάστημα, το οποίο δεν είχε σχέση με τα πραγματικά δεδομένα των τεραστίων υποχρεώσεων. Αυτό ήταν το κύριο πρόβλημα της μητριαρχίας. Η εγκατάλειψη των μητέρων.

Οι γυναίκες αναγκάζονταν να ζουν σε κοινότητες, μοιραζόμενες από κοινού τα κόστη της επιβίωσης του είδους και οι ανεύθυνοι άντρες παρίσταναν τους ελεύθερους "σκοπευτές". Όποτε τους βόλευε, ό,τι τους βόλευε. Όσο πιο άχρηστοι ήταν, τόσο καλύτεροι "σκοπευτές" γίνονταν. Όσο πιο αδίστακτοι ήταν, τόσο πιο βίαιοι ήταν, εφόσον χτυπούσαν και βίαζαν τις γυναίκες, προκειμένου να τις κάνουν δικές τους. Μια ανύπαρκτη οικονομία είχε "μεγαλέμπορους" της βίας, του έρωτα και του ψεύδους.

Ήταν θέμα χρόνου να "νευριάσει" ο Θεός και να "κατέβει" κάτω. Όταν όμως "κατεβαίνει" ο Θεός θυμωμένος, σε στέλνει στο διάολο ...όπως και έγινε. Σε στέλνει στον διάολο, ακόμα κι αν σε αντιλαμβάνεται ως παιδί Του. Συνέβη ό,τι συμβαίνει και με τις απλές οικογένειες. Η κυρίαρχη Μητέρα της μητριαρχίας "θύμωσε", που έπεφτε όλο το βάρος της επιβίωσης στα θαυμαστά κορίτσια της. Τι έκανε; Ό,τι κάνουν όλες οι μητέρες, όταν έχουν ανάλογο πρόβλημα. Έβαλε τον τρομερό Πατέρα να πειθαρχήσει τον απείθαρχο γιο. Έστειλε τον έρωτά της να επιβάλει την τάξη και τη δικαιοσύνη. Έβαλε έναν άνδρα να κάνει αυτό, το οποίο δεν μπορούσε να κάνει μια γυναίκα.

Έβαλε τον πιο ισχυρό Άνδρα να νικήσει τους υπόλοιπους, γιατί, αν δεν νικήσεις τους άνδρες, δεν μπορείς να τους επιβάλεις τη γνώμη σου. Εκμεταλλεύτηκε το δεδομένο που είπαμε πιο πάνω. Οι άνδρες είναι εχθροί μεταξύ τους και "ζουν" στο βασίλειο του τρόμου. Ο αρσενικός Θεός ήταν γνήσιος άνδρας και άρα βασιλιάς αυτού του τρόμου. Μπορούσε να επιβάλει στους άνδρες τη Θεία "άποψη", γιατί μπορούσε να τους νικήσει ή να τους απειλήσει με τιμωρίες. Μπορούσε να κάνει αυτό που δεν μπορούσε να κάνει η Μητέρα, εφόσον Αυτήν έχει αμυντικά καθήκοντα και όχι επιθετικά. Ο Πατέρας φώναξε τον γιο στο "γραφείο" Tου ...και κάπου εκεί τελείωσε το πάρτι... Ο "σκοπευτής" θα "σκόπευε" τον εαυτό του και θα οδηγούνταν στην "αυτοκτονία".

Πώς έγινε αυτό; Με τη παγίδευση του άνδρα. Ο Θεός στάθηκε απέναντί του ως είδωλο του εαυτού του. Ένα τέλειο είδωλο. Ο άνδρας έβλεπε τον Τέλειο Άνδρα και αυτόν προσπάθησε να μιμηθεί. Τον νέο, όμορφο και πανίσχυρο άνδρα. Όμως, αυτό το είδωλο ήταν άπιαστο. Οι νέοι έβλεπαν κάποιον που να τους μοιάζει, αλλά ήταν αδύναμοι οι ίδιοι. Οι ισχυροί ένιωθαν τη δύναμή τους, αλλά δεν ήταν νέοι. Όποιος "καθρεφτιζόταν" απέναντι στον Πατέρα την "πατούσε", γιατί απλούστατα η εξομοίωση μ' Αυτόν απαιτούσε θυσία ζωής και άρα πλήρη καταστροφή.

Αυτό ήταν το ζητούμενο. Ο άνδρας να κυνηγάει το είδωλό του, προκειμένου να παράγει χρήσιμα πράγματα για το σύνολο της κοινωνίας και όχι μόνον για τον εαυτό του, όπως έκανε μέχρι εκείνη την ώρα. Ο Πατέρας θα ανάγκαζε τον άνδρα να συμβάλει τόσο σε προσωπικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο ως φύλο. Ο Πατέρας τον πάντρεψε, για να εξασφαλίσει την υποχρεωτική συνδρομή του στην καθημερινότητα της επιβίωσης και ο Πατέρας έβαλε το ανδρικό φύλο να εργάζεται συλλογικά για τις ανάγκες του είδους συνολικά.

Από τη στιγμή που αυτό το φύλο δεν γεννούσε, ήταν υποχρεωμένο να δημιουργήσει τις καλύτερες συνθήκες γι' αυτές που το έκαναν. Θα υποχρεώνονταν οι άνδρες ως πρόσωπα να συμβάλουν στα καθημερινά κόστη, που συνεπάγεται η διαιώνιση του είδους, όπως θα υποχρεώνονταν να συμβάλουν συλλογικά ως φύλο. Θα ανέπτυσσαν την τεχνογνωσία μέχρι του σημείου εκείνου, που να μπορεί ακόμα και μια μητέρα μόνη να έχει την ευχέρεια να μεγαλώνει το παιδί της χωρίς μεγάλο κόστος. Θα ανέπτυσσαν μηχανισμούς, οι οποίοι θα προστάτευαν τον άνθρωπο και τα παιδιά του και μετά το 2012 ...ας έκαναν ό,τι ήθελαν.

Το μερίδιό τους όμως θα το έβαζαν υποχρεωτικά, είτε ήθελαν είτε δεν ήθελαν. Αυτό το μερίδιο εξασφαλίστηκε μέσω της παγίδευσης του άνδρα. Τον έβαλε ο Θεός για περίπου 6000 χρόνια να προσπαθεί να γίνει ... αλάθητος "Πάπας της Ρώμης", ώστε να εισπράξει η ανθρωπότητα τα κέρδη αυτού του αφελούς αγώνα. Τον έβαλε να τείνει προς τα πρότυπα αυτών, που "είδαν" τον εξοργισμένο Θεό και δεν το άντεξαν. Αυτά αποφάσισε ο Πατέρας …και αυτά έγιναν. Αυτά αποφάσισε ο νικητής να υποστούν οι νικημένοι.

Η πατριαρχία, δηλαδή, δεν είναι έτσι όπως παρουσιάζεται. Την πατριαρχία την έφεραν στον κόσμο οι προσευχές των εγκαταλειμμένων γυναικών και τα κλάματα των πεινασμένων βρεφών. Την πατριαρχία την έφεραν οι κατάρες των γυναικών για τους άχρηστους, που γκάστρωναν τις κόρες τους και την "κοπανούσαν". Την πατριαρχία την έφερε η οργή των γυναικών για τους άθλιους που τις χτυπούσαν και τις βίαζαν, χωρίς να τιμωρούνται ποτέ. Την πατριαρχία την επέβαλε η οργή του Θεού γι' αυτούς τους άχρηστους. Η πατριαρχία ήταν η νίκη του Άνδρα πάνω στους άνδρες. Ο γάμος μεταξύ των δύο φύλων, που ήταν το θεμελιώδες στοιχείο της, μπορεί θεωρητικά να ήταν το αίτιο της υποταγής της γυναίκας στον άνδρα, αλλά αυτό ήταν το λογικό "τίμημα" για όλα όσα θα εισέπρατταν οι γυναίκες. Η Θεία "βία" έδωσε από έναν άνδρα σε κάθε γυναίκα, προκειμένου να κάνει την επιβίωση του ανθρώπινου είδους πιο εύκολη. Ο γάμος είναι η έκφραση αυτής της Θείας "βίας".

Το κόστος αυτού του γάμου το χρεώθηκε η γυναίκα με υποταγή, αλλά αυτό δεν ήταν βαρύ φορτίο. Μια γυναίκα, με τις τεράστιες καθημερινές υποχρεώσεις της μητέρας, ελάχιστα την απασχολούσε η επίσης καθημερινή "παράσταση" της υποταγής. Ήταν πολύ ισχυρή, για να "παραμορφωθεί" από αυτήν την υποταγή. Ήταν πολύ μικρό το βάρος της εξουσίας του "αέρα", που έπαιρνε πάνω της. Εξασφάλιζε όμως την καθημερινή τροφή για το παιδί της και την επίσης καθημερινή προστασία του. Οι άντρες μπορεί να "πιστώνονταν" μια νίκη, αλλά τέτοια νίκη ούτε στους εφιάλτες τους δεν έπρεπε να επιδιώκουν. Γι' αυτόν τον λόγο βλέπουμε και τα παράδοξα της πατριαρχίας. Βλέπουμε τη "νίκη" των ανδρών να την υπερασπίζονται με λύσσα οι "νικημένες" γυναίκες.

Αυτό ήταν το ζητούμενο της πατριαρχίας. Υπέταξε τη γυναίκα στον άνδρα, αλλά τον άνδρα τον έλιωσε στην κυριολεξία. Αντί αυτό το "ανεύθυνο" ον να περιφέρεται ασκόπως στις λάσπες και στα σπήλαια, κυνηγώντας γυναίκες, μπήκε σε "δουλειά". Αντί να εξαντλεί την άπειρη ευφυΐα του στο φλερτ των γυναικών και στις πλάκες μεταξύ των φίλων, θα έμπαινε σε "δουλειά". Τι δουλειά; Να αναπτύξει την ανθρώπινη τεχνολογία. Να εφεύρει τα φάρμακα. Να εφεύρει τα αεροπλάνα. Να εφεύρει τα τηλέφωνα. Να "εφεύρει" το κοινωνικό κράτος. Να "εφεύρει" το σύστημα υγείας. Να εφεύρει ό,τι είχε ανάγκη το ανθρώπινο είδος για την εξασφάλιση μιας υψηλής ποιότητας ζωής, εφόσον η βασική επιβίωση είχε επιτευχθεί. Να εφεύρει ό,τι γνώριζε ο Θεός πως ήταν στα μέτρα της ευφυΐας του να εφεύρει. Να πάψει η επιβίωση να κοστίζει στον άνθρωπο και κυρίως στη γυναίκα μεγάλη θυσία και να γίνει κάποτε η ζωή εύκολη χάρη και στη θυσία του άνδρα.

Εύκολη απόφαση για έναν Πατέρα. Σκληρή, αλλά εύκολη. Ο γιος του θα παρατούσε την "ανεμελιά", που τόσο του άρεσε και θα έμπαινε στο "πανεπιστήμιο". Στο δύσκολο, βασανιστικό, αλλά αποδοτικό "πανεπιστήμιο" της θυσίας. Θα στερούνταν τα πάντα, αλλά με έναν στόχο. Τον στόχο να βρει τη γνώση, που θα έλυνε όλα του τα προβλήματα. Γι' αυτόν τον λόγο μιλάμε για εύκολες αποφάσεις. Μπορεί αυτές οι αποφάσεις να συνεπάγονταν τους πολέμους και τις ανθρώπινες συγκρούσεις για μερικές χιλιάδες χρόνια, αλλά τα κέρδη θα ήταν τεράστια για εκατομμύρια χρόνια. Στις λάσπες και τα σπήλαια ήταν ο άνθρωπος όταν πάρθηκαν οι αποφάσεις.

Το σχέδιο, που θα υλοποιούσε αυτές τις αποφάσεις, ακολουθεί τους απλούς νόμους της φυσικής. Μοιάζει με το περίφημο Εκκρεμές του Νεύτωνα και απλά έχει τρεις "μπάλες". Οι δύο "μπάλες" ήταν τα ανθρώπινα φύλα και η τρίτη "μπάλα" ήταν ο Θεός. Υπήρχαν δύο όντα ισχυρά και όμοια, αλλά με αντίθετο "φορτίο", που "έλκονταν" μεταξύ τους σαν δύο όμοιες μεταλλικές σφαίρες. Δύο σφαίρες, οι οποίες αιωρούνται στον χρόνο από ένα κοινό σημείο, εξαιτίας της κοινής τους πίστης στον Θεό. Υπήρχε πάνω από αυτά ένας Θεός πανίσχυρος, που παρακολουθούσε τα πάντα, γνώριζε τα πάντα και μπορούσε να πάρει όποια μορφή ήθελε, προκειμένου να επέμβει. Αυτό και έγινε. Πήρε τη μορφή του άνδρα και άρα τη μορφή της μιας σφαίρας. Με το αρσενικό "φορτίο" του γνώριζε ότι θα έλξει τη γυναίκα και θα "απωθήσει" τον άνδρα. Γνώριζε ότι θα μπορούσε να λειτουργήσει σαν γνήσιος «Αλεξ-ανδρος». Όλα τα άλλα είναι θέμα φυσικής.

Με την τρομακτική Του ισχύ "έπεσε" πάνω στη γυναίκα και αυτό είχε ως αποτέλεσμα να "εξοστρακίσει" τον κοινό άνδρα από την παλιά του θέση. Να τον εξοστρακίσει σε απόσταση απευθείας ανάλογη του όγκου Του και άρα να τον εξοστρακίσει στο άπειρο. Με την απόλυτη ανταλλαγή ενέργειας Αυτός θα παρέμενε σταθερά στη θέση του συντρόφου της γυναίκας και ο άντρας θα ξεκινούσε την πιο μακριά και δύσκολη διαδρομή της ζωής του. Ο Θεός με το τεράστιο "φορτίο" Του ξεκολλούσε τις μέχρι τότε κολλημένες "σφαίρες" και θα απωθούσε την ομοειδή Του στο άπειρο. Στο άπειρο, πάντα όμως "δεμένο" με την "κλωστή" της πίστης προς τον Θεό και άρα χωρίς τον κίνδυνο να χαθεί. Το πολύ-πολύ να γύριζαν κάποιοι λίγοι από τους άνδρες από την πλευρά της γυναίκας σαν ομοφυλόφιλοι. Να "απομακρυνόταν" δηλαδή ένας άνδρας τόσο πολύ από τα αρχικά του χαρακτηριστικά, που να άλλαζε την ίδια του τη φύση. Βολικό "σφάλμα", εφόσον αυτοί θα πήγαιναν από την πλευρά Του και άρα θα τον έκαναν απωθητικό και για τις επόμενες γενιές.

Η γυναίκα άντεξε τη σφοδρότητα της σύγκρουσης και ο άντρας από την τελειότητα που είχε στην εποχή της μητριαρχίας πήγε κατ
ευθείαν στο μηδέν. Το "Παν" εμφανίστηκε και ο απλός άνδρας "εκτοξεύτηκε" στο απόλυτο "τίποτε". Η γυναίκα ερωτεύτηκε το "Παν" και μετά ο κοινός άνδρας της φάνηκε ασήμαντος. Ήταν έτοιμη να πραγματοποιήσει την οποιαδήποτε θυσία για το "Παν", αλλά όχι για τον κοινό άνδρα. Ο έρωτας για τον κοινό άνδρα υποχώρησε ως αξία και το μόνο αυθεντικά θεϊκό πάθος που της απέμεινε ήταν το πάθος για τα παιδιά της. Το πάθος να γεννήσει και να μεγαλώσει τον υιό, ο οποίος θα έμοιαζε με τον ανεκπλήρωτο "έρωτά" της. Η Εύα είχε πάρει πλέον το "μήλο" στα χέρια της και το έδινε στον Αδάμ. Μέχρι να της το πάρει από τα χέρια ο Ίδιος ο Θεός, δεν θα πάψει να του το προσφέρει.

Στην πραγματικότητα, δηλαδή, το Σχέδιο του Θεού είναι μια "υπόσχεση" γάμου. Ο Θεός εμφάνισε την αρσενική μορφή του Εαυτού Του ως υπόσχεση προς τη Γυναίκα, πως τέτοιον άνδρα θα έπαιρνε και η ίδια. Η κάθε γυναίκα. Γι' αυτόν τον λόγο μιλάμε για απόλυτες γνώσεις πάνω στη φύση του ανθρώπου. Γνώριζε ο Θεός με ποιο φύλο έπρεπε να κάνει ο Ίδιος την εμφάνισή Του, ώστε να συγκεντρώνει το ανθρώπινο είδος κοντά Του και όχι να το διασκορπίζει. Γνώριζε σε ποιο στοιχείο της ανθρώπινης φύσης έπρεπε να "επενδύσει", ώστε η εμφάνισή Του να "πυροδοτήσει" εξελίξεις. Μόνιμες εξελίξεις και άρα μόνιμες συμπεριφορές από το φύλο, το οποίο το χαρακτηρίζει η εμμονή στη μονιμότητα και άρα τη γυναίκα.

Αυτήν την υπόσχεση πήρε η πανίσχυρη γυναίκα και αυτήν υπερασπίζεται μέχρι σήμερα με λύσσα. Η γυναίκα είναι το πανίσχυρο θεμέλιο της πατριαρχίας. Η πατριαρχία της έδωσε το "όνειρο" του πριγκιπικού "γάμου". Η γυναίκα στην πατριαρχία "γνώρισε" τον τέλειο Άνδρα και τον περιμένει όσο κι αν της κοστίζει η αναμονή. Η γυναίκα γνώριζε το Χριστό και ονειρεύτηκε ότι κάποτε όλοι οι άνδρες μπορεί να έχουν την ποιότητά Του. Η γυναίκα θέλησε και έκανε το σύνολο των θυσιών, προκειμένου οι άνδρες να αγωνιστούν σε έναν αγώνα "θανάτου", με την ελπίδα κάποτε να γίνουν όμοιοι μ' Αυτόν. Η γυναίκα ποτέ δεν έκανε οικονομία στη θυσία να δοκιμάζει να φτιάξει μικρούς "Χριστούς", όσο κι αν αυτό της κόστιζε ως άνθρωπο.

Ο έρωτας σ' αυτό το σημείο παίζει ρόλο. Ο Θεός χρησιμοποίησε τον έρωτα για να εμφανιστεί. Χωρίς αυτόν δεν μπορούσε να πέσει ως "σφαίρα" πάνω στη μία από τις ανθρώπινες "σφαίρες". Θα τη διέλυε σε χίλια κομμάτια. Με την κατάλληλη επιλογή του φύλου αυτή η "σφαίρα" άντεξε το σφοδρότερο χτύπημα που θα μπορούσε να δεχθεί. Η "πριγκίπισσα" φάνηκε αντάξια της καταγωγής της και δεν "έσπασε". Υποδέχθηκε τον τέλειο εκπρόσωπο του άλλου φύλου και τον ερωτεύτηκε.

Ερωτεύτηκε τον άνδρα, που θυσιάζεται για το καλό της κοινωνίας και άρα και για το δικό της. Ερωτεύτηκε τον άνδρα, που θυσιάζεται για τα παιδιά του. Προπάντων όμως ερωτεύτηκε τον άνδρα, που νικούσε όλους εκείνους, τους οποίους η ίδια μισούσε και φοβόταν. Εκείνον, που υποσχόταν θάνατο σε όποιον τολμούσε να τις χτυπήσει και να τις βιάσει. Όλο το μυστικό ήταν ο έρωτας, που θα μετέτρεπε τη γυναίκα σε "πριγκίπισσα", ώστε να μην "σπάσει" από τον ανθρώπινο τρόμο της και πάθει αυτό το οποίο έπαθε ο άντρας και πήρε τα "βουνά". Αν ο Θεός εμφανιζόταν στη γυναίκα ως Πνεύμα, θα την τρομοκρατούσε ως άνθρωπο και δεν θα μπορούσε να εκμεταλλευτεί τα πανίσχυρα χαρακτηριστικά της ως γυναίκα. Ο Θεός χρησιμοποίησε τον έρωτα σαν "μαξιλάρι" για να ακουμπήσει μαλακά στη γυναίκα και να μην την καταστρέψει με την άπειρη ισχύ Του και την τρομερή του "φόρα".

Η γυναίκα τον ερωτεύτηκε και μπόρεσε και "υποδέχθηκε" τη δύναμή Του, χωρίς να "σπάσει" από τον τρόμο. Να "σπάσει", όπως "έσπασε" ο Αβραάμ ή ο Μωϋσής, για παράδειγμα. Γι' αυτόν τον λόγο οι κατά καιρούς εμφανίσεις του Θεού είχαν μια πολύ συγκεκριμένη λογική. Κοινοποίησε την Ύπαρξή Του στους ανθρώπους, δηλώνοντας με σαφήνεια το φύλο Του, για να το μάθουν οι γυναίκες και να μην φοβούνται. Αντίθετα στους άνδρες δεν εμφανίστηκε ποτέ με την ανδρική μορφή, έχοντας τον ακριβώς αντίθετο στόχο. Ήθελε να τους τρομοκρατήσει και να τους διαλύσει. Εμφανιζόταν ως "καιόμενη βάτος", ως "φωνή εξ
ουρανού", ως "ομιλόν θηρίο", αλλά ποτέ ως φυσιολογικός άνδρας. Έδινε μια παράσταση τρόμου, για να τους κάνει να "τρέχουν" προς ένα πρότυπο, το οποίο δεν έφταναν ποτέ, εφόσον δεν κατανοούσαν τον ρόλο Του. Οι άντρες "έτρεχαν" επί αιώνες, γιατί δεν αντιλαμβάνονταν ότι κυνηγούσαν τη σκιά τους.

Ο έρωτας των γυναικών, οι οποίες άντεξαν και παρέμειναν σταθερές στη φύση τους, είναι και η εγγύηση ότι το σχέδιο θα ολοκληρωθεί με απόλυτη επιτυχία. Γιατί; Γιατί ο άνδρας, που εκτοξεύτηκε στο "διάστημα", προκειμένου να γίνει θεός, θα επιστρέψει κάποτε εκεί απ' όπου ξεκίνησε. Θα επιστρέψει όμως με άπειρη δύναμη και τεράστια φόρα. Χιλιάδες χρόνια παίρνει φόρα και "φορτίζει". Άρα υπάρχει κίνδυνος να πέσει πάνω στη γυναίκα από την αντίθετη πλευρά και να διαταραχθεί η δομή της. Κανένα πρόβλημα. Θα "ξαναμετακινηθεί" ο Θεός, παραμένοντας όμως και πάλι στην ανδρική φύση. Ο "βασιλιάς" Πατέρας θα γίνει "πρίγκιπας" Υιός για να πέσει και πάλι με το "μαξιλάρι" του έρωτα πάνω στην γυναίκα. Οι χρήσιμοι ομοφυλόφιλοι δούλοι του "βασιλιά" θα πάψουν να έχουν αξία και ο "πρίγκιπας" απλά θα τους εξαφανίσει ως "είδος".

Ο Ίδιος δηλαδή ενεργοποιεί την αρχική "σύγκρουση", που αποκολλά την ανδρική "σφαίρα" από τη γυναικεία και ο ίδιος τη διαχειρίζεται στην "επιστροφή" της. Ο Ίδιος εγκαταλείπει τον ρόλο του βασιλιά-"συντρόφου", για να γίνει ο "πρίγκιπας", που θα ανατρέψει τον "απόντα" βασιλιά. Ακόμα και η πρόσφατη "επιτυχία" της γυναίκας στον επαγγελματικό στίβο έχει την εξήγησή της μέσα από τη φυσική. Η γυναίκα "εγκαταλείπει" τον Πατέρα της προηγούμενης κατάστασης, γιατί "έλκεται" από τον τρομερό Υιό που πλησιάζει. Εγκαταλείπει την κενή "φορτίου" σφαίρα, γιατί έλκεται από τη "φορτισμένη" σφαίρα που πλησιάζει.

Σε λίγο καιρό ο άνδρας τελειώνει το "Πανεπιστήμιο" και θα μπορεί να κάνει ...ότι θέλει ...όπως του υποσχέθηκε ο πρώην θυμωμένος Πατέρας. Πλησιάζει το 2012 και άρα το τέλος της δεσμευτικής πατριαρχικής "εκπαίδευσής" του. Τώρα, το τι μπορεί να κάνει "ελεύθερος" υποχρεώσεων σε μια ανεπτυγμένη κοινωνία και με τη γυναίκα πανίσχυρη και χωρίς να τον έχει πλέον τόση μεγάλη ανάγκη ...είναι άλλου παπά "ευαγγέλιο". Να επανέλθει πάντως στη θέση του άχρηστου και βίαιου "σκοπευτή" σίγουρα δεν θα μπορέσει. Δεν θα τον αφήσουν οι γυναίκες, οι οποίες πλέον δεν στηρίζονται μόνον στις προσευχές και τις κατάρες.

Ο άνδρας θα πάρει τελικά ό,τι "συμφώνησε" με τον Πατέρα, αλλά μάλλον δεν είναι αυτό, που νόμιζε ότι θα πάρει. Θα γίνει Θεός από πλευράς γνώσεων και θα είναι ελεύθερος να κάνε ό,τι θέλει όπως αρμόζει σε Θεό, αλλά αυτό σήμερα δεν μπορεί να έχει το νόημα και την πρακτική αξία που είχε, όταν ξεκινούσε την πορεία του προς τη θέωση. Γιατί; Γιατί Θεός ελεύθερος να κάνει ό,τι θέλει πλέον θα είναι και η γυναίκα. Οι Θεοί όμως συνυπάρχουν και ευτυχούν μέσα από τον την αγάπη και τον αλληλοσεβασμό και αυτό σίγουρα δεν ήταν το ζητούμενο για τους "σκοπευτές". Οι "σκοπευτές", που νόμιζαν πως, όταν θα γίνουν Θεοί, θα έχουν γύρω τους τα "Ουρί" του Παραδείσου να χορεύουν, σαν να βρίσκονται σε στριπτιζάδικο. Στη Θεία Κοινωνία θα πρέπει να είσαι Θεός και άρα Τέλειος Άνδρας, για να ζεις με έναν Θηλυκό Θεό. Αν δεν είσαι έτοιμος θα θυσιαστείς ως "πρίγκιπας", δεν θα έχεις ποτέ "πριγκίπισσα". Αντιλαμβανόμαστε ότι ο Θεός γνώριζε τι "έδινε", ενώ ο άνδρας μάλλον δεν γνώριζε τι "έπαιρνε".

Άρα, τι απομένει μετά από αυτόν τον κύκλο "εμφανίσεων"; Μετά την εμφάνιση του Πατέρα, που δημιούργησε τις καταστάσεις και του Υιού που τις δρομολόγησε; Τι απομένει δηλαδή μετά την ολοκλήρωση του Σχεδίου; Τι θα μείνει παντοτινά στην ανθρωπότητα μετά την αποχώρηση των αρσενικών Θηρίων; Τι θα συντροφεύει την ανθρωπότητα αιωνίως, όταν δεν θα υπάρχει ανάμεσά τους ως ζωντανός άνθρωπος ο Υιός; Αυτό, που υπήρχε Ολοκληρωμένο, Τέλειο και Αναλλοίωτο από την αρχή του Σχεδίου. Η Γνώση Του Θεού. Άρα; Άρα, το Άγιο Πνεύμα. Αυτό είναι το Σχέδιο και αυτό περικλείεται μέσα στην Τριαδικότητα του Θεού. Ο Πατέρας ήταν Αυτός, που μας έβαλε σε "εργασία", ο Υιός Αυτός που θα μας "πληρώσει" για τον κόπο μας και το Άγιο Πνεύμα θα είναι η εφ' όρου ζωής "εγγύηση" ότι δεν θα χάσουμε ποτέ τον "προσανατολισμό" μας και άρα τα κέρδη που μας παρέδωσαν οι προηγούμενοι. Πατήρ, Υιός και Άγιο Πνεύμα; Απλό δεν είναι;


ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΡΑΪΑΝΟΥ

Δημιουργός της θεωρίας του ΥΔΡΟΧΟΟΥ

Back to content | Back to main menu