Κορυφή σελίδας
Απλές λύσεις για άμεση έξοδο από την κρίση - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Απλές λύσεις για άμεση έξοδο από την κρίση - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Απλές λύσεις για άμεση έξοδο από την κρίση

23 Οκτωβρίου 2010

Αυτή η γενιά, μη έχοντας ένα αντίστοιχο "πατρικό" πρότυπο, νόμισε ότι είναι ασφαλές να παραδώσει τα πάντα στους "επόμενους". Να τα παραδώσει γρήγορα και απόλυτα. Μη έχοντας "προηγούμενους" ν' "ακολουθεί" σε μια υγιή συνύπαρξη συμφερόντων, δεν γνώριζε τι να κάνει με αυτούς που την "ακολουθούσαν" την ίδια. Όντας ορφανή, στερημένη και αμόρφωτη, νόμισε ότι θα πρόσφερε τα μέγιστα στα παιδιά της, αν τα μόρφωνε και τους τα πρόσφερε όλα. Νόμιζε πως ήταν ασφαλές να το κάνει. Έφτασε μάλιστα στο σημείο να πιστεύει ότι την συνέφερε και την ίδια να πάρουν τη διαχείριση τα παιδιά της ...Τα παιδιά της, που τα είχε στείλει στο Πανεπιστήμιο και νόμιζε ότι εκεί τα έκανε "ανθρώπους" ...Τα παιδιά της, τα οποία γρήγορα αντιλήφθηκαν την αφέλειά της και τη "δούλευαν" από την αρχή σαν "ήρωες των Πολυτεχνείων", ενώ ήταν μόνιμοι θαμώνες των καταγωγίων.

Αυτά τα παιδιά είναι που σήμερα μάς απειλούν με καταστροφή ...Τα παιδιά μιας γενιάς, που, από την πρώτη στιγμή που συνειδητοποιήθηκε ως γενιά, τιμήθηκε άκοπα για ανύπαρκτο ηρωισμό και στη συνέχεια "αποφάσισε" πως, όχι μόνον όσοι αγωνίζονται πραγματικά, αλλά και όσοι εργάζονται πραγματικά, είναι κορόιδα ...Μια γενιά, η οποία ξεκίνησε τη ζωή της από τα χωμάτινα πατώματα και ανακάλυψε την αστική "καλοπέραση" με τα εμβάσματα των γονιών της ...Μια γενιά, η οποία αποφάσισε πως και οι ίδιοι οι γονείς της ήταν κορόιδα ...πως η ίδια, σαν η "εξυπνότερη" όλων των εποχών, θα μπορούσε να ζήσει τη ζωή της "σταυροπόδι" ως εισοδηματίας. Θα ζούσε πλούσια με την "επικαρπία" όλων όσων έφτιαξαν τα κορόιδα και άρα μέσω του δημοσίου κεφαλαίου.

...Η γενιά αυτή, η οποία θα περάσει ως η πλέον ανυπόληπτη στην ιστορία του ελληνισμού ...Η μόνη γενιά σε μια ιστορία χιλιάδων χρόνων, που δεν έβαλε ούτε ένα "λιθαράκι" στη δόξα και τη φήμη του ελληνισμού ...Η μόνη γενιά που δεν είχε ΟΥΤΕ ΕΝΑΝ παγκόσμιου φήμης Έλληνα ...ΟΥΤΕ ΕΝΑΝ. Γιατί; Γιατί απόλαυσε τόση τζάμπα δόξα, που στο τέλος ξέχασε τον λόγο που κάποιος δοξάζεται. Δεν είχε λόγο ν' ασχολείται με το αντικείμενο ενασχόλησης που προσφέρει την ανταμοιβή. Η γενιά αυτοτιμήθηκε τόσο πολύ, που στο τέλος ξέχασε και η ίδια τον λόγο που τιμάται. Εδώ και τριάντα χρόνια αλληλοσυγχαίρονται μεταξύ τους, ξεχνώντας ότι στην πραγματικότητα έχουν διυλίσει έναν πολύ μικρό κώνωπα και έχουν βγάλει ένα μεγάλο τάνκερ λίπος ...Ξεχνώντας ότι έχουν "μυθοποιήσει" μια "αντίσταση" των επτάμιση ωρών, των δύο γύρων με πίτα, του μισού κιλού κεμπάπ και τις ρετσίνες που είχαν παραγγείλει οι εκφωνητές του Πολυτεχνείου.

Αυτή η γενιά βρήκε και τον "ηγέτη" που της άρμοζε και έδεσε το "γλυκό". Η ηρωϊκή γενιά των ηρώων καταγωγίων βρήκε τον ήρωα των ξενοδοχείων και αποφάσισαν να μας "σώσουν". Με "ηγέτη" τον κληρονόμο Ανδρέα θα έχτιζαν τη νέα Ελλάδα των έξυπνων κληρονόμων ...Τον "πατριώτη" Ανδρέα, που κι αυτός -όπως και ο γιος του αργότερα- ήταν στα pay-roll των Εβραίων. Με "ηγέτη" λοιπόν έναν άχρηστο τεμπέλη, αναδείχθηκαν σαν "ηγέτες" της γενιάς τους οι όμοιοί του ...Οι απόλυτα άχρηστοι της γενιάς τους και της κοινωνίας. Μιλάμε για κλωνοποιημένους "Παπανδρέου" πολλές δεκαετίες πριν τη Ντόλυ. Μιλάμε για κλωνοποιημένα γαϊδούρια πολύ πριν εμφανιστούν τα κλωνοποιημένα πρόβατα.

Από εκεί και πέρα τα πράγματα εξελίχθηκαν  σε ρυθμούς καταιγίδας. Με την εξουσία στα χέρια οι άχρηστοι και οι τεμπέληδες δεν έτρεχαν απλώς, αλλά "κάλπαζαν". Ο "δρόμος" ήταν "εύκολος" ή τουλάχιστον έτσι τους φαινόταν. Είχαν κληρονομήσει μια τεράστια δημόσια περιουσία και ένα παγκοσμίου φήμης εθνικό όνομα και νόμιζαν ότι αυτά αρκούσαν ...Αρκούσαν, γιατί θεωρούσαν ότι οι ίδιοι διέθεταν αυτό το οποίο "έλειπε" από όλους τους προηγούμενους, που τα είχαν δημιουργήσει. Νόμιζαν ότι γνώριζαν πώς να ζουν "ποιοτικά" και "αποστολή" τους έγινε να μάθουν και στους άλλους να "ζουν" ανάλογα. Νόμιζαν ότι ήταν έξυπνοι που τα γνώριζαν αυτά, ενώ οι προηγούμενοι δεν γνώριζαν πώς να ζουν, αλλά μόνον πώς να εργάζονται ... Τα κορόιδα ...Όλοι κορόιδα και μόνον αυτοί έξυπνοι.

Το αποτέλεσμα ήταν αυτό που βλέπουμε. Τα παιδιά αποδείχθηκαν άχρηστα κι αχάριστα και τώρα τα έχουν καταστρέψει όλα. Τα έχουν "φάει" όλα. Χρωστάνε όσα δεν χρωστούσαν ποτέ όλες οι γενιές μαζί. Έχουν βγάλει στο "σφυρί" ακόμα κι αυτά που δεν πρέπει να μπαίνουν "υποθήκη" ποτέ, γιατί απαίτησαν αίμα για ν' αποκτηθούν. Τα άχρηστα "παιδιά" σήμερα αποδεικνύονται και άχρηστοι "γονείς", εφόσον αποφάσισαν να μην αφήσουν τίποτε στους επόμενους.

Σήμερα -και μπροστά στα αδιέξοδα όπου έχουν οδηγηθεί, εξαιτίας των δικών τους λαθών- επιμένουν να κοιτάνε και πάλι μόνον τον εαυτό τους. Εκμεταλλευόμενοι το όσο διάστημα της ενεργής παρουσίας, που τους απομένει στην οικονομία και την εξουσία, προσπαθούν να εξασφαλίσουν μόνον τα δικά τους συμφέροντα και κανενός άλλου. Λίγο πριν τη συνταξιοδότησή της αυτή η γενιά έχει αποφασίσει να παραδώσει καμένη γη. Τόσο καμένη, που ένα από τα γερμανικά "αφεντικά" της δήλωσε ότι η σημερινή Ελλάδα του θυμίζει τη Γερμανία μετά τη λήξη του πολέμου.

Αυτήν είναι η κατάσταση στην οποία μας οδηγούν. Μόνοι τους έφεραν την Ελλάδα στη σημερινή τραγική κατάσταση και μόνοι τους "συνθηκολογούν", για να σώσουν μόνον τους εαυτούς τους. Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να σώσουν τα τομάρια τους. Να πάρουν διαβεβαιώσεις από τους μελλοντικούς "ιδιοκτήτες"  τής Ελλάδας ότι θα δοθούν χρήματα για το διάστημα που αφορά τη δική τους επιβίωση ως συνταξιούχων. Ξεπουλάνε τα πάντα με έναν χρηματοδοτικό "ορίζοντα" είκοσι χρόνων. Δεν τους νοιάζει καν τι θα γίνει από εκεί και πέρα.

Αυτή είναι η γενιά του Πολυτεχνείου ...Η γενιά που ξεπουλάει τα πάντα ...Η γενιά που παραδόθηκε στην Goldman Sachs ...Η γενιά που πρόδωσε τους πάντες για μια πρόσκληση σε εκδήλωση της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ ...Η γενιά που προσπαθεί να μας τρομοκρατήσει, προκειμένου ν' αποδεχθούμε την ξένη κατοχή και τον περιορισμό της εθνικής μας κυριαρχίας ...Η γενιά της Δαμανάκη, που μας απειλεί με τον "μπαμπούλα" της Δραχμής ...Η γενιά του Βενιζέλου, που ίδρυσε το δωσιλογικό Ταμείο του ξεπουλήματος και του  Μητρόπουλου που το "τρέχει" ...Η γενιά της διαφθοράς του Μαντέλη και του Χριστοφοράκου ...Η γενιά της Τρέμη και του Πρετεντέρη, που μπαίνουν ως τρομοκράτες δωσίλογοι στα σπίτια μας, για να μας τρομάξουν ...Η γενιά του Χριστοδουλάκη, του Αδριανόπουλου, του Μπίστη και των άλλων "καθοδηγητών" της τροϊκανής προπαγάνδας ...Η γενιά του Γιωργάκη, της Ντόρας και του Αντωνάκη.

Αυτήν τη γενιά πρέπει να εξουδετερώσει ο λαός, πριν αυτή τον καταστρέψει πλήρως. Πρέπει να την "αποστρατεύσει" πλήρως και απολύτως πριν κάνει μεγαλύτερο κακό από αυτό που ήδη έχει κάνει. Από τις επόμενες κιόλας εκλογές θα πρέπει να αρνηθεί την ψήφο του σ' αυτούς με καθαρά ηλικιακά κριτήρια. Μπορεί αυτό το οποίο λέμε να φαίνεται ρατσιστικό, αλλά δεν είναι. Όπως θαυμάσαμε συνολικά τη γενιά του '40 για τον ηρωισμό και την αυταπάρνησή της, έτσι μπορούμε να σικτιρίσουμε συνολικά τη γενιά του Πολυτεχνείου ως επικίνδυνη. Δεν υπάρχει ρατσισμός, όταν αποτιμώνται οι "θητείες" των γενιών στην εξουσία.

Δυστυχώς και ευτυχώς οι γενιές χαρακτηρίζονται από τους "πρώτους" τους και οι οποίοι λειτουργούν ως "χρωστικές". Από εκεί και πέρα, εξαιτίας αυτών των λίγων, οι πολλοί θα είναι είτε τυχεροί είτε άτυχοι. Αν οι "χρωστικές" μιας γενιάς είναι γενναίοι, η γενιά θα είναι τυχερή και ως γενναία θα περάσει στην ιστορία. Αν οι "χρωστικές" της είναι άχρηστοι άνθρωποι η γενιά θα είναι άτυχη και ως άχρηστη θα περάσει στην ιστορία. Ήταν τυχερή η γενιά που ακολούθησε τους πραγματικούς ήρωες του '40 και ήταν άτυχη γενιά που ακολούθησε τους "ήρωες" του Πολυτεχνείου. Η πρώτη φώναζε "αέρα", για να διώξει τους εχθρούς στο όνομα των Ελλήνων και η δεύτερη θα αναγκάσει τους Έλληνες να φωνάξουν "αέρα να φύγει η γενιά-χολέρα", για να διώξουν την ίδια.

Αυτή η γενιά είναι πέρα για πέρα αποτυχημένη. Η "κορυφή" της είναι "διαποτισμένη" μέχρι  το "μεδούλι" της από τον καιροσκοπισμό και τον φιλοτομαρισμό που της καλλιέργησαν οι  ηγέτες της. Βλέπεις ανθρώπους, όπως τον διεφθαρμένο και πολυεκατομμυριούχο Σιφουνάκη, να παριστάνουν τους "επαναστάτες" και καταλαβαίνεις τι σημαίνει "ανίατη" περίπτωση. Τέτοιοι είναι όλοι τους. Ανίατοι, αμετανόητοι και άπληστοι. Ό,τι και να γίνει, όπως και να έρθουν τα πράγματα, για όσο διάστημα διαχειρίζονται εξουσία θα επαναλαμβάνουν τα ίδια λάθη. Μόνον αν τους διώξεις μπορείς ν' απαλλαγείς από αυτούς.

Να τους διώξουμε όλοι μαζί από την εξουσία και σ' αυτό να βοηθήσει η ίδια η γενιά τους ...Αυτή, η οποία κινδυνεύει να εξευτελιστεί στους αιώνες των αιώνων ...Η γενιά αυτή, που, εξαιτίας τους, κινδυνεύει να γίνει ο περίγελος των χιλιετηρίδων. Εμείς δεν επιθυμούμε σύγκρουση γενιών. Εμείς θέλουμε ν' απομακρυνθούν οι άθλιοι από την εξουσία. Αν θέλουμε να ελπίζουμε στην επιβίωση, κανένας από αυτούς δεν πρέπει να ξαναπεράσει ούτε απ
έξω από τη Βουλή των Ελλήνων. Οι επιλογές αυτής της γενιάς πρέπει να ακυρωθούν ...Οι επιλογές των πρωταγωνιστών της γενιάς αυτής ...Αυτών, οι οποίοι μέχρι τώρα ζούσαν δημοσία δαπάνη σαν "αριστεροί", "σοσιαλιστές" και "αναρχικοί" και οι οποίοι, όταν "ανακάλυψαν" το φαουά-γκρα και τη σαμπάνια, υπηρέτησαν τον καπιταλισμό στην πιο σκληρή του μορφή.

Οι επιλογές αυτής της γενιάς των νεοταξιτών "γενίτσαρων" πρέπει να ακυρωθούν με την ψήφο του λαού. Οι επιλογές τής δήθεν ιδιωτικοποίησης, που στην πραγματικότητα είναι ένα ξεπούλημα. Λέμε της "δήθεν ιδιωτικοποίησης", γιατί εδώ υπάρχει ένα λεπτό σημείο. Η ιδιωτικοποίηση, την οποία επικαλούνται αυτοί, είναι προσχηματική. Μακάρι όλα αυτά τα ελέω δημοσίου κρατικοδίαιτα κοπρόσκυλα να επεδίωκαν την πραγματική ιδιωτικοποίηση. Αυτοί επιδιώκουν το ξεπούλημα και απλά έχουν ως "άλλοθι" την ιδιωτικοποίηση. Η ιδιωτικοποίηση δεν είναι λάθος επιλογή. Η ιδιωτικοποίηση, που σήμερα εμφανίζεται ότι απειλεί τα πάντα, μπορεί ν' αποδειχθεί ότι είναι η καλύτερη λύση για τα πάντα. Η ιδιωτικοποίηση μπορεί να μας σώσει για πάντα.

Αυτής της άποψης είμαστε κι εμείς. Απόλυτη ιδιωτικοποίηση της δημόσιας περιουσίας  θέλουμε κι εμείς. Ιδιωτικοποίηση όμως, που να προστατεύει αυτό το κεφάλαιο από τους ντόπιους προδότες, αλλά και από τους ξένους μνηστήρες ...Τους ξένους μνηστήρες, που στο όνομα των δήθεν ανταγωνιστικών οικονομιών και του καπιταλισμού πιέζουν για ιδιωτικοποιήσεις και στην ουσία δημιουργούν προφάσεις για πλιάτσικο εις βάρος του πιο αφελή ιδιοκτήτη, που είναι συνήθως ο λαός. Είναι άλλο το πράγμα το πλιάτσικο στο όνομα της ιδιωτικοποίησης και άλλο πράγμα η ίδια η ιδιωτικοποίηση, που μπορεί ν' αποδειχθεί σωτήρια για το μέλλον του ελληνικού λαού.

Πιστεύουμε ακράδαντα ότι η ιδιωτικοποίηση της σημερινής δημόσιας περιουσίας είναι η απόλυτη εξασφάλισή της απέναντι στους ντόπιους και ξένους άρπαγες. Είναι η καλύτερη ασφάλεια, γιατί μόνον αυτή η πρακτική μπορεί να συνάδει με το "παραμύθι" τους περί ελεύθερης οικονομίας. Ως επιλογή είναι μονόδρομος, γιατί μόνον η ιδιωτική περιουσία προστατεύεται μέσα στη ζούγκλα του καπιταλισμού ως κόρη οφθαλμού. Πού βρίσκεται η εξασφάλισή της; Ιδιωτικοποίηση δεν είναι να τα πάρουν όλα για "ψίχουλα" οι Γερμανοί. Ιδιωτικοποίηση είναι και η "μεταφορά" των τίτλων της σημερινής δημόσιας ιδιοκτησίας στα ασφαλιστικά ταμεία.

Όμως, αυτή η μεταφορά της σημερινής δημόσιας περιουσίας -και προκειμένου να μην γίνουν αδικίες μεταξύ των Ελλήνων- θα πρέπει να δρομολογηθεί με έναν πολύ συγκεκριμένο τρόπο. Για να διασφαλιστούν απόλυτα τόσο τα γενικά όσο και τα ειδικά συμφέροντα των Ελλήνων πολιτών, είναι υποχρεωτικό να δημιουργηθούν οι κατάλληλες συνθήκες. Πριν γίνει γενική μεταφορά των τίτλων ιδιοκτησίας της δημόσιας περιουσίας στον ασφαλιστικό "χώρο", θα πρέπει να δημιουργηθεί ένα ενιαίο ασφαλιστικό ταμείο.

Υποχρεωτικά, δηλαδή, θεωρούμε ότι πριν από την ιδιωτικοποίηση πρέπει να επανασχεδιάσουμε συνολικά το ασφαλιστικό μας σύστημα. Πρέπει να δημιουργήσουμε ένα ταμείο, στο οποίο να συνυπάρχουν -ως ασφαλισμένοι- εργοδότες κι εργαζόμενοι ώστε αυτό το ταμείο να εκφράζει σχεδόν απόλυτα τα δημόσια συμφέροντα, αλλά στο νομικό επίπεδο να μην ταυτίζεται μ' αυτά. Να τα εκφράζει σχεδόν απόλυτα ως ιδιωτική εταιρεία και να πάψει να έχει την εικόνα της δημόσιας εταιρείας -και άρα να γίνεται στόχος- και συνεπώς να κινδυνεύει από τους ξένους άρπαγες. Να δημιουργηθεί ένα ενιαίο ασφαλιστικό ταμείο για όλους τους Έλληνες, ώστε όλοι να μπορούν να μπουν σ' αυτό αλλά και όλοι να έχουν συμφέρον από ένα τέτοιο ταμείο.

Αυτό είναι εύκολο. Από τον κοινό εργάτη, τον αυτοαπασχολούμενο αστό ή επιτηδευματία  μέχρι τον πιο ισχυρό βιομήχανο όλοι εργάζονται. Από τη στιγμή που όλοι εργάζονται, θα ξεκινάνε την ασφάλιση από τον εαυτό τους ...Από τον εαυτό τους θα ξεκινούν και μετά θα συνεχίζουν με όποιους άλλους μπορεί ν' απασχολούν στις επιχειρήσεις τους. Δεν υπάρχει δυσκολία, δηλαδή, να μπουν στο ίδιο ασφαλιστικό ταμείο οι εργάτες, οι υπάλληλοι, οι υδραυλικοί ή οι δικηγόροι και οι βιομήχανοι. Όταν μάλιστα αυτό το ταμείο λειτουργεί με αναλογιστικά κριτήρια, μπορεί η κάθε συντεχνία να καθορίσει μόνη της τις εισφορές της, ώστε εκ των προτέρων να καθορίζει τις μελλοντικές απολαβές της. Αυτό συμβαίνει και τώρα. Δεν παίρνουν όλοι στο ΙΚΑ την ίδια σύνταξη, επειδή ανήκουν στο ίδιο ταμείο. Ο καθένας παίρνει αυτό, το οποίο έχει πληρώσει.

Από τη στιγμή που συμφέρει όλους τους συνταξιούχους να μπουν σε ένα τέτοιο ενιαίο και πάμπλουτο ταμείο, θα πρέπει να δούμε αν συμφέρει και τις υπόλοιπες γενιές η μεταφορά των τίτλων ιδιοκτησίας του σημερινού δημοσίου κεφαλαίου στο ταμείο αυτό. Αν αυτό είναι αναμφισβήτητα κάτι που συμφέρει την  εκάστοτε γενιά των "απομάχων" της εργασίας, θα πρέπει να εξετάσουμε και το αν θα μπορούσαν να το αποδεχθούν κι αυτοί που τυχόν θα θίγονταν από τη μετακίνηση της ιδιοκτησίας μιας τέτοιας μεγάλης ποσότητας κεφαλαίου ...Να εξετάσουμε πόσο συμφέρον θα ήταν για την ενεργή γενιά των εργαζομένων.

Θεωρούμε κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι ακόμα και οι ενεργές γενιές θα το δεχθούν με απόλυτη ικανοποίηση. Θεωρούμε βέβαιο ότι δεν θα τις θίξει αυτή η "μετακίνηση" της ιδιοκτησίας του πρώην δημοσίου κεφαλαίου. Αν και θεωρητικά θα μπορούσαν να θεωρήσουν ότι θα τους συνέφερε να ελέγχουν για λογαριασμό τους αυτούς τους κολοσσιαίους μοχλούς ανάπτυξης, πιστεύουμε ότι δεν θα αντιδράσουν σε αυτό το ενδεχόμενο. Γιατί δεν θα αντιδράσουν; Γιατί θα τους συνέφερε πιο πολύ μια τέτοια περίπτωση. Γιατί ο άνθρωπος, όταν μπορεί και εργάζεται, δεν φοβάται τίποτε. Φοβάται μόνον για την εποχή κατά την οποία δεν θα μπορεί να εργάζεται.

Ο εργαζόμενος ζει πολύ πιο ευτυχισμένος όταν δεν φοβάται για τα γηρατειά του, παρά όταν περνάει λίγο πιο άκοπα τον εργασιακό του βίο. Προτιμά ακόμα και να κοπιάσει παραπάνω όταν μπορεί, παρά να βρεθεί σε δυσκολία, όταν δεν θα μπορεί να την αντιμετωπίσει με τα χέρια του. Μια τέτοια επιλογή θα τον χαροποιούσε, γιατί θα διασφάλιζε αυτό, το οποίο είναι βέβαιο ότι σε κάποια στιγμή της ζωής του θα το χρειαστεί και είναι η εξασφάλιση ανθρωπίνων συνθηκών ζωής. Απλά πράγματα. Η ισχυροποίηση των ασφαλιστικών ταμείων είναι μια επιλογή, που αφορά όλους τους εργαζόμενους και θα τη βρουν "μπροστά" τους. Είναι σωστή επιλογή και θα χαρούν όταν θα τη βρουν μπροστά τους.

Γι' αυτόν τον λόγο τους συμφέρει. Δεν έχουν λόγο να πολεμήσουν κάτι, το οποίο τους αφορά όλους εξίσου και θα τους εξυπηρετεί όλους, όταν αυτοί θα είναι εξίσου ανήμποροι. Απ' όπου και να "ξεκινάει" ο άνθρωπος, είναι βέβαιο ότι στη δύση της ζωής του θα "καταλήξει" στο  να μην μπορεί να εργαστεί και άρα θα έχει ανάγκη ένα εύρωστο ταμείο, για ν' απολαύσει με άνεση και σιγουριά τα τελευταία χρόνια της ζωής του. Αυτό το κατανοούν οι εργαζόμενοι, γιατί είναι άνθρωποι. Το κατανοούν, γιατί ο μεγαλύτερος φόβος των θνητών ανθρώπων είναι η αδυναμία των γηρατειών. Ο μεγαλύτερος φόβος είναι η ανημποριά των τελευταίων χρόνων της ζωής.

Για εμάς λοιπόν, το "δόγμα", το οποίο θα πρέπει ν' ακολουθηθεί, γι' αυτό το οποίο σήμερα ονομάζεται δημόσιο κεφάλαιο και αφορά τις κερδοφόρες υποδομές του κράτους, είναι πολύ απλό. Αφαιρείται από τη διαχείριση του κράτους και περνάει στη διαχείριση του ενιαίου ασφαλιστικού ταμείου. Αν η οικονομία στο σύνολό της ανήκει στην ενεργή γενιά των Ελλήνων, τότε οι υποδομές ανήκουν σε όλες τις προηγούμενες γενιές των Ελλήνων. Αν αυτές οι υποδομές αντιπροσωπεύουν ένα μεγάλο μέρος της οικονομίας, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι και οι απόμαχοι της ζωής αντιπροσωπεύουν ένα αντίστοιχα μεγάλο ποσοστό της κοινωνίας. Από εκεί και πέρα με αυτές τις υποδομές διασφαλίζεις για πάντα το σύνολο των γενεών.

Δεν υπάρχει φόβος για την επιβίωση αυτού του ταμείου. Έτσι κι αλλιώς πάντα θα λειτουργεί υπό καθεστώς μονοπωλίου. Δεν πρόκειται να εμφανιστούν ανταγωνιστές. Μία μόνον φορά φτιάχνεις τις υποδομές. Μετά μόνον τις συντηρείς. Μία φορά δημιουργείς, για παράδειγμα, το βασικό οδικό δίκτυο ή το δίκτυο ηλεκτροδότησης. Δεν φτιάχνει η κάθε γενιά το δικό της δίκτυο, ώστε να υπάρχει πρόβλημα με τον εσωτερικό ανταγωνισμό. Ό,τι έγινε δηλαδή μέχρι σήμερα ως υποδομή, είναι το τελικό σ' ό,τι αφορά το είδος του. Από εκεί και πέρα μόνον συντηρείται κι αναβαθμίζεται.

Αυτό το δίκτυο υποδομών είναι έργο των προηγούμενων γενιών ...Των γενιών των νεκρών Ελλήνων. Τελευταίοι "αντιπρόσωποι" εκείνης της γενιάς των προηγούμενων είναι οι "απόμαχοι" της εργασίας ...Οι Έλληνες, οι οποίοι βρίσκονται στη δύση της ζωής της και πλέον δεν μπορούν να εργαστούν για την επιβίωσή τους. Είναι οι τελευταίοι που "κατέθεσαν" τον κόπο τους γι' αυτό το κεφάλαιο και οι οποίοι δεν είναι ενεργά μέλη της οικονομίας. Αν λοιπόν όλοι οι προηγούμενοι είναι οι ιδιοκτήτες αυτών των υποδομών, που θα βαστάνε εσαεί την "Ψιλή Κυριότητα" του δημοσίου κεφαλαίου, η γενιά των συνταξιούχων είναι αυτή, που δικαιούται την "επικαρπία" της ...Την "επικαρπία", που εξασφαλίζει τις συντάξεις τους.

Γιατί αναφερόμαστε τόσο σε περασμένες γενιές, νεκρούς και συνταξιούχους; Αυτό δεν το κάνουμε τυχαία. Το κάνουμε, για να "προσανατολιστούμε" σ' ό,τι αφορά την αντιμετώπιση των καταστάσεων και των πραγμάτων. Αναζητούμε τον ιδανικό τρόπο διαχείρισης ενός τόσο τεράστιου και πολύτιμου κεφαλαίου, το οποίο θέλουμε να αποδοθεί σε ένα μελλοντικό ενιαίο ασφαλιστικό ταμείο ...Τον ιδανικό τρόπο τόσο για να διασφαλίζονται τα συμφέροντα των ασφαλισμένων του όσο και να μην παραμορφώνεται εξαιτίας τους η ελεύθερη οικονομία. Να μην λειτουργούν σαν ασυναγώνιστα κτήνη, που αλώνουν και καταπίνουν τα πάντα, επειδή είναι τεράστια. Η λειτουργία τους πρέπει να είναι ήπια και με συγκεκριμένους προσανατολισμούς. Να λειτουργούν υπέρ των συμφερόντων των ασφαλισμένων τους, να επιβιώνουν εύκολα και ταυτόχρονα να υπηρετούν την κοινωνία.

Αν λοιπόν τα ασφαλιστικά ταμεία "προικιστούν" με μια τέτοια ακλόνητη και απείρως προσοδοφόρα περιουσία, δεν πρέπει να αφήνονται σε δυναμικές κινήσεις μέσα στην οικονομία. Δεν πρέπει να την απειλούν με σοσιαλιστικού τύπου εκτροπές. Δεν πρέπει να αφήνονται ν' ακολουθούν ή να στηρίζουν την εκάστοτε πολιτική σκοπιμότητα της εκάστοτε κυβέρνησης. Γι' αυτόν τον λόγο τα ασφαλιστικά ταμεία πρέπει ν' αντιμετωπίζονται ως κληροδοτήματα ...Ουδέτερα κληροδοτήματα, τα οποία έχουν ως μόνο στόχο την επιβίωσή τους και την εκτέλεση κάποιου απόλυτα και εξ
 αρχής προσδιορισμένου καθήκοντός τους ...Κληροδοτήματα, που ανήκουν σε νεκρούς και αποδίδουν "μερίσματα" σε συνταξιούχους δικαιούχους.

Γιατί αυτό, το οποίο λέμε -και ακούγεται λίγο μακάβριο- είναι σημαντικό; Γιατί από μόνο του μας αποκαλύπτει τη μεθοδολογία της διαχείρισής τους. Τι ακριβώς αντιπροσωπεύει η έννοια του κληροδοτήματος; Την αμετάκλητη βούληση ενός νεκρού κληροδότη να διαιωνιστεί η εντολή του και άρα και η περιουσία που δίνει αξία και βέβαια ισχύ σε αυτήν την εντολή ...Την αμετάκλητη βούλησή του να εκτελεί ένα καθήκον απέναντι σε κάποιους δικαιούχους, αλλά να μην ρισκάρει -και άρα να μην είναι επιθετικό στην οικονομία- εις βάρος της δικής του ασφάλειας. Αυτό από μόνο του "προσανατολίζει" στο επίπεδο της διαχείρισης. Από τη μία πλευρά εντάσσει το κληροδότημα καθαρά κι αμετάκλητα στη σφαίρα της ιδιωτικής οικονομίας και από την άλλη τού δίνει "γραμμή" πλεύσης μέσα σε αυτήν την οικονομία.

Αποκλείει το ενδεχόμενο των σοσιαλοκομμουνιστικών πειραματισμών, που γοητεύουν τα κομματικά καθάρματα ...Τα καθάρματα, που έχουν μάθει να χρησιμοποιούν τη δημόσια περιουσία σαν προσωπική τους περιουσία ...Περιουσία βολεμάτων οπαδών, φίλων, συγγενών και εραστών ...Τεμπελοστάσια άνευ προηγουμένου, που νοθεύουν όχι μόνον την οικονομική λειτουργία της κοινωνίας, αλλά και την πολιτική λειτουργία ...Τη λειτουργία αυτή, που δημιουργεί αθέμιτο ανταγωνισμό και προκαλεί την έκρηξη της αναξιοκρατίας ...Τα φαινόμενα που διέκριναν τη μεταπολίτευση και ήταν αυτά που μας οδήγησαν στη σημερινή άθλια κατάσταση. Το κράτος-επιχειρηματίας πρέπει να τελειώσει για πάντα. Το κράτος θα πρέπει να περιοριστεί στον ρόλο που του αρμόζει ...και τέλος. Τα ταμεία δεν είναι κράτος ...Τα ταμεία είναι οι ασφαλισμένοι τους.

Έχοντας λοιπόν κάποιος τη δυνατότητα να "ιδιωτικοποιήσει" με αυτόν τον ήπιο και φιλολαϊκό τρόπο το σημερινό "άρρωστο" δημόσιο κεφάλαιο, μπορεί να είναι σίγουρος πως θα εξασφαλιστεί η εύρυθμη λειτουργία του στο μέλλον. Πώς θα εξασφαλιστεί αυτό, χωρίς να μπαίνουν κάποιοι πολιτικοί στον "πειρασμό" να ξανανοίξουν τις πόρτες της κολάσεως; Αν δει κάποιος τι συμβαίνει στην παγκόσμια οικονομία, θα δει ότι υπάρχουν τεράστιες πολυεθνικές εταιρείες με ανάλογης αξίας περιουσιακά στοιχεία, που λειτουργούν θαυμάσια, χωρίς να έχουν τη φυσική τους ηγεσία ...Επιχειρήσεις πολυεθνικές, οι οποίες, λειτουργώντας σε πολλά και διαφορετικά οικονομικά περιβάλλοντα, όχι μόνον δεν αντιμετωπίζουν προβλήματα καλής λειτουργίας, αλλά είναι απόλυτα ανταγωνιστικές.

Η εταιρεία Χίλτον, για παράδειγμα, με εκατοντάδες ξενοδοχεία σε ολόκληρο τον κόσμο, δεν διοικείται από τη φυσική της ιδιοκτησία. Διοικείται ως κληροδότημα ...Ως ίδρυμα, το  οποίο πρέπει να επιβιώσει μέσα στον χρόνο  και ταυτόχρονα να αποδώσει μισθούς εργαζομένων, μερίδια κερδών σε κληρονόμους και πληρωμές προμηθευτών, χωρίς να κινδυνεύει  από τον σκληρό ανταγωνισμό και άρα χωρίς να παραβλέπει την έννοια της επένδυσης. Όπως καθημερινά αποδεικνύεται, το γεγονός της απουσίας φυσικής ηγεσίας δεν μειώνει σε καμία περίπτωση τη λειτουργική αποτελεσματικότητα της εταιρείας.

Επειδή η κληρονόμος Πάρις δεν είναι και πολύ έξυπνη, δεν σημαίνει ότι η εταιρεία εξαρτάται από αυτήν. Δεν είδαμε ούτε να κλέβουν την εταιρεία οι διοικήσεις της ούτε να τη "φορτώνουν" με τις ανηψούλες τους. Δεν είδαμε υπεράριθμες καθαρίστριες να ξαπλώνουν στα μπαλκόνια ούτε υπεράριθμους ρεσεψιονίστες να σέρνονται στα λόμπι. Δεν είδαμε να κινδυνεύει η επιχείρηση από τους ανταγωνιστές της κι ούτε να έχει πρόβλημα να επιβιώσει υπό καθεστώς άκρατου ανταγωνισμού. Δεν είδαμε να υστερεί σε επενδύσεις ανανέωσης  εξοπλισμού ή ανακαίνισης των εγκαταστάσεών της. Δεν είδαμε, δηλαδή, η απουσία των φυσικών ιδιοκτητών να μετατρέπει διοίκηση και υπαλλήλους σε εργαζόμενους τύπου δημοσίου με την κακή έννοια. Γιατί; Γιατί υπάρχουν νόμοι και κανόνες, που επιτρέπουν τον απόλυτο έλεγχό τους. Γιατί λειτουργούν υποχρεωτικά υπό καθεστώς απόλυτης διαφάνειας, εφόσον καραδοκούν ανταγωνιστές, δικαιούχοι και βέβαια εισαγγελείς. Απλά πράγματα.

Πάνω στη διοίκηση τεράστιων ιδιωτικών εταιρειών, που μετά τον θάνατο των δημιουργών τους λειτουργούν ως κληροδοτήματα, έχει δημιουργηθεί μια τεράστια "κουλτούρα" διοίκησης στη Δύση. Μεγιστάνες, οι οποίοι δημιούργησαν ολόκληρες αυτοκρατορίες, δεν εμπιστεύονταν και δεν ήθελαν ν' αφήσουν τα δημιουργήματά τους στους φυσικούς τους απογόνους κι αναζήτησαν την ασφάλεια των επαγγελματιών της διοίκησης. Υπάρχουν στη Δύση εταιρείες, οι οποίες έχουν εξειδίκευση σε αυτού του είδους τη διαχείριση ...Την ήπια διαχείριση, εφόσον αρκούνται στο να συντηρούν τα τεράστια μεγέθη τους, παρά να ρισκάρουν αμφιβόλου ποιότητας επαγγελματικά ρίσκα.

Μπορεί λοιπόν ένα ίδρυμα, όπως το μελλοντικό "ιδιωτικό" ΙΚΑ, να προσλάβει με διεθνή διαγωνισμό μια τέτοια εξειδικευμένη διοίκηση και να "τρέξει" την περιουσία του -και βέβαια να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις του- απέναντι στους ασφαλισμένους του ...Μια ξένη διοίκηση μέχρι ν' "απογαλακτιστούμε" από τον αφόρητο κομματισμό, ο οποίος μάς έχει διαπεράσει μέχρι το "μεδούλι" ...Μια διοίκηση, η οποία στην κυριολεξία δεν θα φαίνεται, γιατί δεν είναι ο ρόλος της να φαίνεται ...Μια διοίκηση, η οποία δεν θα έχει την παραμικρή σχέση και επαφή με το πολιτικό προσωπικό της χώρας ...Μια διοίκηση, η οποία θα καταθέτει τους ισολογισμούς της εταιρείας και θα ελέγχεται όπως ελέγχονται οι διοικήσεις των καλύτερων και μεγαλύτερων επιχειρήσεων στον κόσμο.

Πρέπει ν' αποφύγουμε τα σημερινά λάθη ...Τα λάθη που κατέστρεψαν όχι μόνον τα ασφαλιστικά ταμεία, αλλά και τις παραγωγικές ΔΕΚΟ ...Τα αμύθητης αξίας κτήνη, που έγιναν "πατσαβούρες", για να τις διεκδικούν κοψοχρονιά οι Γερμανοί και οι Εβραίοι. Εγκλήματα έγιναν εις βάρος του λαού όλα αυτά τα χρόνια. Πήγαιναν τα λαμόγια και οι ταμίες των κομμάτων στα ασφαλιστικά ταμεία, για να παριστάνουν τους διοικητές τους ...Τους διοικητές, οι οποίοι έχωναν μέσα στα ταμεία τα μακριά κομματικά τους "χέρια" ...που επένδυαν τα χρήματα των  ασφαλισμένων σε τοξικά "σκουπίδια", ανάλογα με τις προμήθειες που τους δίνουν οι κλέφτες ...που έχουν μολύνει τις "δεξαμενές" τους  με "τοξικές" επενδύσεις της πλάκας.

Όλα αυτά πρέπει και μπορούν να τελειώσουν.  Πρέπει να εξασφαλίσει η κάθε νέα γενιά συνταξιούχων το εύρωστο ταμείο που δικαιούται για τον κόπο της. Να μην εξαρτάται από τους Γιωργάκηδες και τις Ντορούλες αν θα επιβιώσει αξιοπρεπώς ή όχι. Να μην εξαρτάται από τις διαθέσεις των κητών τύπου Βενιζέλου. Να ζει αξιοπρεπώς και περήφανα, γνωρίζοντας ότι καταναλώνει τους δικούς της κόπους και όχι τις εισφορές και τους κόπους των εν ενεργεία εργαζομένων, επειδή τα κτήνη λεηλάτησαν το υστέρημά τους.

Ποτέ ξανά δεν πρέπει να βρεθεί γενιά στη δύσκολη θέση που βρίσκονται οι σημερινοί συνταξιούχοι ...Να έχει δουλέψει σκληρά στη ζωή της και στο τέλος να εξαρτά την επιβίωσή της από την ελεημοσύνη και άρα από την επιτυχία των επόμενων. Ποτέ δεν πρέπει να βρεθεί άτυχη γενιά σαν τη σημερινή γενιά των συνταξιούχων, που αγωνιά για το αν θα τα καταφέρουν να τη συντηρήσουν τα κτήνη της γενιάς του Πολυτεχνείου ...Να τη συντηρήσουν, γιατί στο μεταξύ έφαγαν τις οικονομίες της.

Η ειρωνεία είναι ότι η πρώτη γενιά, που μπορεί να απολαύσει μια καλή και σίγουρη σύνταξη από έναν σχεδιασμό σαν κι αυτόν που προτείνουμε, είναι η γενιά του Πολυτεχνείου ...Η απόλυτα αποτυχημένη γενιά ...Η γενιά, που, αν δικαιούται ένα εφάπαξ, αυτό πρέπει να το εισπράξει σε κλωτσιές και μπουνιές ...Η γενιά, που και μόνον να σκεφτεί ότι οι επόμενοι μπορεί και να της μοιάζουν, θα πρέπει να την πιάσει απελπισία.

Άμεση κρατικοποίηση όλων των τραπεζών και "κούρεμα" όλων των ιδιωτικών χρεών των Ελλήνων κατά 80%.

Αυτό, το οποίο συμβαίνει με τις τράπεζες, αν δεν ήταν τραγικό, θα ήταν στην κυριολεξία για γέλια. Μιλάμε για ένα πρόβλημα, το οποίο είναι τόσο απλό στην ανάλυσή του, που σε διαφορετική περίπτωση θα ήταν ντροπή ακόμα και να επιχειρήσει κανείς να το αναλύσει. Δεν χρειάζεται, δηλαδή, να είναι καν έξυπνος κάποιος, για να καταλάβει τι συμβαίνει. Για να το καταλάβουμε αυτό, θα χρησιμοποιήσουμε ένα πολύ απλό παράδειγμα.

Έστω ότι έχουμε έναν φίλο, ο οποίος έχει ένα αυτοκίνητο χαλασμένο και έχει "μπλέξει" με τα συνεργεία. Τι θα τον συμβουλεύαμε, αν μας έλεγε ότι για το αξίας 3000 ευρώ αυτοκίνητό του έχει πληρώσει ήδη 120.000 ευρώ επισκευαστικά και το αυτοκίνητο είναι ακόμα καθηλωμένο στο συνεργείο, εφόσον εξακολουθεί να είναι χαλασμένο; Τι θα του λέγαμε; Καλά το πας; Δώσε κι άλλα; Δεν θα του λέγαμε να σταματήσει να πληρώνει και να επισκεφθεί κι έναν δικηγόρο, εφόσον είναι βέβαιο ότι έχει μπλέξει με απατεώνες;

Είναι δυνατόν κάποιος από τον χώρο των συνεργείων να μην καταλαβαίνει πότε έχουμε "ασύμμετρες" ζημιές; ...Ζημιές, οι οποίες από μόνες τους επιβάλουν το μη περεταίρω; Πότε μια ζημιά παύει να λέγεται τέτοια και γίνεται απάτη; Δεν είναι δυνατόν ένας γκαραζιέρης να μην γνωρίζει ότι κινδυνεύει να κατηγορηθεί με την κατηγορία της απάτης, όταν για την επισκευή ενός αυτοκινήτου απαιτεί όχι  μία ούτε δύο, αλλά σαράντα φορές την αξία του. Αυτό το γνωρίζει ο κάθε γκαραζιέρης, αλλά το γνωρίζει και ο κάθε πελάτης του. Στην πραγματική ζωή δεν υπάρχει καμία περίπτωση να εξελιχθεί τέτοιου μεγέθους απάτη, γιατί δεν υπάρχει τέτοιου μεγέθους βλάκας γκαραζιέρης να την επιχειρήσει και βέβαια δεν υπάρχει αναλόγου μεγέθους βλάκας πελάτης, για να την πληρώσει.

Αυτό, λοιπόν, το οποίο καταλαβαίνει ο πιο αγράμματος γκαραζιέρης, δεν μπορούν να το "καταλάβουν" οι σπουδαγμένοι στο Χάρβαντ τραπεζίτες μας. Αυτό, το οποίο δεν θα το επέτρεπε να εξελιχθεί ο πιο αφελής πελάτης, το αφήνει να εξελιχθεί ένας από τους πιο έξυπνους λαούς στον κόσμο. Ως λαός έχουμε ήδη δώσει 120  δις ευρώ, για να "επισκευάσουμε" ένα τραπεζικό σύστημα, το οποίο με τις σημερινές αξίες δεν αξίζει πάνω από 3 δις ευρώ. Μπαζώνουμε και θα εξακολουθήσουμε να μπαζώνουμε με χρήμα ένα πηγάδι χωρίς πάτο. Το κράτος, εντελώς εγκληματικά, παίρνει από το υστέρημα του λαού, όχι για να διασφαλίσει ή να επενδύσει τον πλούτο του, αλλά για να σώσει τις περιουσίες του Λάτση ή του Σάλλα ή του Κωστόπουλου ...Τις περιουσίες αυτών, που τώρα θα έπρεπε να έχουν χρεοκοπήσει και να ταλαιπωρούνται  στα δικαστήρια από απαιτήσεις των θυμάτων τους.

Όμως, αντί να συμβαίνουν αυτά, συμβαίνουν τα αντίθετα. Αντί αυτοί να σέρνονται στην κοινωνία ως αποτυχημένοι και κατεστραμμένοι, εξακολουθούν να μας "κοιτούν" από ψηλά με τα δικά μας χρήματα ...Μας "δουλεύουν" κανονικά. Κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν τι συμβαίνει οι χρυσοπληρωμένοι Golden Boys. Με χρήματα του λαού ένας Νανόπουλος, για παράδειγμα, εξακολουθεί ν' απολαμβάνει μισθούς, μπόνους και προνόμια, σαν να δούλευε η Eurobank "ρολόι". Με χρήματα των φτωχών Ελλήνων ζει σαν "πετυχημένος" διευθύνων σύμβουλος κάποιος, που είναι προφανές ότι απέτυχε. Αποτυχημένος είναι κάποιος, που, υπό τη δική του διαχείριση, η μετοχή  της εταιρείας του "κατρακύλισε" από τα 25 ευρώ που είχε κάποτε στα 0,56 ευρώ που έχει τώρα ...Να δώσεις μια τέτοια μετοχή σε ένα παιδί που λέει τα κάλαντα και να σε πει "γύφτο".

Κι όμως ...αντί αυτός ο διευθύνων σύμβουλος αυτής της αποτυχημένης επιχείρησης να απειλείται με κρέμασμα στην Πλατεία από τους μετόχους τής τράπεζας και τους καταθέτες της, εξακολουθεί κι απολαμβάνει τα προνόμια του πετυχημένου τραπεζίτη. Εξακολουθεί  να δίνει συνεντεύξεις επιτυχημένου και να "μαλώνει" τον λαό, που δεν είναι ανταγωνιστικός ...Αυτό το "τέρας" της ανταγωνιστικότητας. Γιατί του επιτρέπεται να το κάνει αυτό, παρά την παταγώδη ανεπάρκειά του; Γιατί τόσο οι μέτοχοι της τράπεζας που διευθύνει όσο και οι καταθέτες της είναι πονηροί, αλλά και τρομοκρατημένοι.

Όλοι αυτοί περιμένουν από το κράτος να χρηματοδοτήσει τους φόβους και τις αστοχίες  τους. Περιμένουν από το κράτος να επιδοτήσει την "επιτυχία" του Νανόπουλου και να σωθούν και οι ίδιοι, είτε ως μέτοχοι είτε ως καταθέτες. Κορόιδα είναι να κάνουν φασαρία; Να απειλήσουν την επιδότηση με την αμφισβήτηση της ικανότητας του Νανόπουλου; Είναι αρκετά έξυπνοι, για να μην επιχειρήσουν να βγάλουν μόνοι τους τα μάτια τους. Άλλωστε, πρόβλημα δεν υπάρχει. Αφού υπάρχει το κορόιδο, που θα πληρώσει τη ζημιά. Αυτοί, οι οποίοι δεν ήθελαν κανέναν συνέταιρο στα κέρδη, βρήκαν τον "καλύτερο" συνέταιρο στη ζημιά.

Επειδή τα κορόιδα κάποτε ξυπνάνε, η κρατική πολιτική πρέπει ν' αλλάξει απέναντι στις τράπεζες. Έχοντας το κράτος πληρώσει αυτές τις τράπεζες σαράντα φορές την αξία τους, θα πρέπει κάποτε να απαιτήσει τα χρήματά του. Δεν είναι δυνατόν κάποιοι να παριστάνουν τους μεγιστάνες ιδιοκτήτες ή τους πετυχημένους CEO με χρήματα των φτωχών πολιτών. Θεωρητικά αυτό σημαίνει ότι θα έπρεπε συνειδητά το κράτος να τις οδηγήσει στη χρεοκοπία και στη συνέχεια να τις κρατικοποιήσει. Να τις αποκτήσει, γιατί πρακτικά τις έχει ήδη εξαγοράσει.

Back to content | Back to main menu