Κορυφή σελίδας
Δημοκρατία vs Democracy - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Δημοκρατία vs Democracy - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Δημοκρατία vs Democracy

30 Ιουλίου 2009

Εκμεταλλεύτηταν το γεγονός ότι στα μεγάλα εθνικά κράτη δεν μπορεί να γίνεται ένα τέτοιο σχεδόν καθημερινό "σόου", στο οποίο να έχουν τη θεωρητική δυνατότητα να συμμετέχουν όλοι οι πολίτες και απέκτησαν το άλλοθι να κάνουν επεμβάσεις. Πώς θα συμμετάσχει στην καθημερινή λειτουργία της Εκκλησίας του Δήμου του Παρισιού, για παράδειγμα, ένας Γάλλος από τη Λυών; Αυτό εκμεταλλεύτηκαν, γιατί η Εκκλησία του Δήμου ήταν απλά μια "παράσταση", την οποία μπορούσαν να "παίξουν" οι πολίτες μιας πόλης, αλλά όχι κι αυτοί ενός μεγάλου κράτους. Καταργώντας και πολύ λογικά την Εκκλησία του Δήμου, έκαναν επεμβάσεις και εκεί όπου δεν έπρεπε. Εκεί όπου η ευφυΐα του Κλεισθένη ή του Εφιάλτη ή του Περικλή είχαν δώσει τις τέλειες λύσεις.

Η Δημοκρατία μπορεί να λειτουργήσει σε όλες τις κλίμακες. Είτε αυτή η κλίμακα αφορά μια μικρή πόλη-κράτος είτε μια ολόκληρη αυτοκρατορία. Το μόνο που πρέπει να κάνεις είναι να δεις ποιοι πρέπει να εκπροσωπούνται στα όργανα ελέγχου της και από εκεί και πέρα να κληρώνεις τα πρόσωπα με βάση κάποιες απλές προδιαγραφές προσόντων. Το γεγονός, δηλαδή, ότι οι Αθηναίοι δεν έβαζαν σ' αυτές τις εκπροσωπούμενες κατηγορίες τους δούλους ή τις γυναίκες, αυτό δεν μείωνε την αξία του μηχανισμού της Δημοκρατίας. Δημοκρατία υπήρχε εκεί όπου επέλεγε ο λαός να υπάρχει. Το πρόβλημα όμως αυτό ήταν διαφορετικό από το ίδιο το "λειτουργικό" της δημοκρατικής λειτουργίας. Είναι σαν να έχεις εφεύρει τα τέλεια και άρα σταθερά "windows" της Δημοκρατίας και απλά να προσθέτεις ή να αφαιρείς "αρχεία" ανάλογα με τις μεταβλητές ανάγκες ή αντιλήψεις σου.

Δεν υπάρχει πιο απλό και πιο ευφυές σύστημα από τη Δημοκρατία. Ψηφίζει ο λαός τους αντιπροσώπους του, οι οποίοι θα ασκήσουν την εξουσία και κληρώνει ανάμεσα στα μέλη του τους εκπροσώπους του, οι οποίοι θα ελέγχουν τους αντιπροσώπους. Όλοι οι πιθανοί εξουσιαστές ανταγωνίζονται μεταξύ τους, διεκδικώντας την επιλογή τους στη διαδικασία των εκλογών και αυτό είναι κάτι το οποίο δεν αφορά τους ελεγκτές τους. Δεν σε ενδιαφέρει αν αυτοί οι εξουσιαστές, λόγω ικανοτήτων, επιτυγχάνουν συνεχείς εκλογικές νίκες. Σε ενδιαφέρει οι ελεγκτές τους να μην είναι μόνιμοι. Δεν σε ενδιαφέρει αν αυτοί οι εξουσιαστές είναι έξυπνα και καλά εκπαιδευμένα παιδιά ανώτερων οικονομικά κοινωνικών τάξεων. Σε ενδιαφέρει οι ελεγκτές τους να ανήκουν σε όλες τις κοινωνικές τάξεις. Το φίλτρο σε ενδιαφέρει να είναι ισχυρό και αξιόπιστο και αν είναι τέτοιο, δεν σε ενδιαφέρει τίποτε άλλο. Δεν σε ενδιαφέρει τι αντιλαϊκό θα ήθελαν κάποιοι να "περάσουν" μέσα απ' αυτό. Σε ενδιαφέρει απλά να μην περνάει.

Στις σύγχρονες ανεπτυγμένες κοινωνίες, όπου οι άνθρωποι έχουν εξασφαλισμένα τα ατομικά τους δικαιώματα και μεταξύ τους διαχωρίζονται πλέον μόνον με απλά ταξικά κριτήρια, η Δημοκρατία μπορεί να λειτουργήσει πανεύκολα και τέλεια, εφόσον είναι εύκολο να τεθούν οι σωστοί όροι και οι προδιαγραφές της. Λόγω της καθολικής δημόσιας εκπαίδευσης, τα μέλη όλων των κοινωνικών τάξεων είναι πλέον καλά εκπαιδευμένα και οι πάντες μπορούν να περάσουν έναν κοινό "πήχη" προσόντων, για να εκπροσωπήσουν τα συμφέροντα των τάξεών τους και κατ
επέκταση του λαού τους. Ο λαός μπορεί σε απλές εκλογικές διαδικασίες να επιλέγει το κόμμα, που θα δώσει τον "στρατηγό"-πρωθυπουργό και τους "επιτελείς" υπουργούς του και από εκεί και πέρα η Βουλή, που θα τον ελέγχει, μπορεί να είναι στελεχωμένη με τους εκπροσώπους όλων των κοινωνικών τάξεων. Το σύνολο του κοινωνικού μωσαϊκού μπορεί να αποτυπώνεται με εκπροσώπους του στη Βουλή. Το ακριβές "αποτύπωμα" αυτού.

Οι εκλογές θα δώσουν τον νικητή και αυτός κυβερνά. Δεν υπάρχουν ούτε "ενισχυμένες" ούτε "αμόλυβδες" αναλογικές. Ο νικητής πάντα θα έχει απέναντί του μια Βουλή, την οποία θα πρέπει να πείσει γι' αυτά τα οποία έχει σκοπό να κάνει. Θα πρέπει να την πείθει για τη σκοπιμότητα και τα κέρδη τα οποία θα προκύπτουν από τις πράξεις του. Θα πρέπει να τη πείθει, για να λάβει την ψήφο της. Καθημερινά θα πρέπει να "νικάει" τους αντιπάλους του μπροστά σ' αυτήν την Βουλή. Καμία σχέση μ' αυτά που συμβαίνουν τώρα. Με τους δικτάτορες, οι οποίοι, με το "καλημέρα" της επομένης των εκλογών, εξασφαλίζουν για τέσσερα χρόνια προκαταβολικά την "πειθώ" τους. Με τους δικτάτορες, οι οποίοι "δουλεύουν" τον κόσμο και εξυπηρετούν συμφέροντα ξένα προς τον λαό. Με τους δικτάτορες, οι οποίοι, έχοντας την πλειοψηφία των υπαλλήλων τους, περνάνε "ελέφαντες" μέσα από ένα όργανο, το οποίο θα έπρεπε απέναντί τους να έχει το "μάτι" της βελόνας.

Σε μια τέτοια βουλή χωράνε όχι απλά τριακόσιοι βουλευτές, αλλά και χίλιοι. Τζάμπα είναι, όταν πληρώνονται με κοινούς μισθούς και ο μεγάλος πληθυσμός τους είναι μια επιπλέον ασφαλιστική δικλείδα, εφόσον κάνει πρακτικά αδύνατο το "στήσιμο" της Βουλής. Όσο πιο πολλοί μοιράζονται μια εξουσία, τόσο ανίσχυροι είναι και άρα λιγότερο πολύτιμοι γι' αυτούς που έχουν συμφέρον να τους "πιάσουν", διαφθείροντάς τους. Αρκεί να σκεφτεί κάποιος ότι η αρχαία Αθήνα, με πληθυσμό μερικών εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών, είχε πεντακόσιους βουλευτές και η σύγχρονη Ελλάδα των δέκα εκατομμυρίων θεωρεί "πολλούς" τους τριακόσιους. Γιατί τους θεωρεί πολλούς; Γιατί αυτοί δεν είναι βουλευτές. Δεν είναι κληρωτοί εργαζόμενοι. Είναι ψηφισμένοι συμμορίτες "στρατηγίζοντες", που λυμαίνονται τα πάντα. Είναι υψηλόμισθοι, που ο καθένας απ' αυτούς εισπράττει μισθούς δεκάδων κοινών εργαζομένων, χωρίς ταυτόχρονα ν' αποδίδει με την ύπαρξή του καρπούς για την κοινωνία. Είναι ταυτόχρονα καί ακριβοί καί άχρηστοι. Γι' αυτόν τον λόγο ο λαός τούς θεωρεί πολλούς. Ακόμα και οι ελάχιστοι είναι πολλοί, όταν είναι άχρηστοι.

Αυτά δεν τα λέμε εμείς, επειδή έχουμε κάποιες πολύ ειδικές απόψεις. Αυτά τα λέει το ίδιο το Σύνταγμα. Το Σύνταγμα, το οποίο θέλει απόλυτα διαχωρισμένες τις τρεις κυρίαρχες εξουσίες. Το Σύνταγμα της Δημοκρατίας, το οποίο δεν βολεύει τους φασίστες. Επειδή ακριβώς δεν τους βολεύει, έκαναν επεμβάσεις, που το καταλύουν. Επεμβάσεις σε λεπτομέρειες, που το οδηγούν σε γενική δυσλειτουργία ...Το λεπτό σημείο, στο οποίο αναφερόμαστε. Έβαλαν τον λαό στο όνομα της "δημοκρατίας" να καταστρέψει τη Δημοκρατία. Έβαλαν τον λαό να ψηφίζει τους εκπροσώπους του βουλευτές, ενώ αυτό είναι παγίδα. Του έδωσαν ένα "δικαίωμα" καταχρηστικό και αυτό τον καταστρέφει.

Αυτό το "δικαίωμα" είναι το όλο μυστικό. Αυτό το "δικαίωμα" έπρεπε να αρνηθούν οι πολίτες. Γι' αυτόν τον λόγο αναφέραμε το παράδειγμα με το χειρουργικό τραπέζι. Έβαλαν τον λαό ως "συγγενή" μέσα στο χειρουργείο. Στο όνομα της Δημοκρατίας τον έβαλαν να συναποφασίζει δήθεν με τους "γιατρούς" για τις λεπτομέρειες του χειρουργείου. Γιατί; Για να κάνουν αυτοί τα "λάθος" πράγματα, που βολεύουν τους ίδιους και τα αφεντικά τους και αυτά τα "λάθη" να τα χρεώνεται ο λαός, ως ο μεγάλος και κυρίαρχος συνυπεύθυνος. Να κόψουμε την "αορτή"; Να ψηφίσουμε. Οι υπεύθυνοι "γιατροί" θα διχάζουν τον λαό και θα τον παγιδεύσουν. Κάποιοι "συγγενείς" θα πουν "να κοπεί" και αυτό είναι το τέλος. Αυτό, το οποίο θα καταδίκαζε τον "γιατρό" σε ισόβια φυλάκιση, το παίρνει πάνω του ως ευθύνη ο "συγγενής".

Ο "συγγενής" γι' αυτόν τον λόγο δεν πρέπει να μπαίνει ποτέ στο "χειρουργείο". Ο "συγγενής" περιμένει έξω από αυτό. Γιατί; Γιατί εκεί περιορίζεται ο ρόλος του. Εκεί είναι χρήσιμος για το "σόι" του και μπορεί να ελέγξει τον "γιατρό". Κρίνει εκ του αποτελέσματος. Αν ο "γιατρός" του ανακοινώσει ότι σώθηκε ο "ασθενής", ο "συγγενής" τον συγχαίρει και συνεχίζει τη συνεργασία του μαζί του. Αν ο "γιατρός" του ανακοινώσει ότι πέθανε ο "ασθενής", τον απολύει και τον στέλνει σπίτι του. Δεν τον ενδιαφέρει τον "συγγενή" τι κάνει μέσα στο "χειρουργείο" ο "γιατρός". Είτε "χειρουργεί" είτε κάνει βουντού, δεν τον ενδιαφέρει. Τον ενδιαφέρει το αποτέλεσμα και αυτό είναι που κρίνει. Το εύκολα αντιληπτό απ' όλους αποτέλεσμα.

Σ' αυτήν την κρίση τα πράγματα είναι απλά. Δεν χρειάζονται ειδικές ικανότητες ή γνώσεις. Δεν αναζητάς τους καλύτερους. Τοποθετείς τους ομοίους. Δεν απειλείται η Δημοκρατία από την ποιότητα των κληρωτών "ελεγκτών". Δεν απειλείται το "σόι" από την ποιότητα των εκπροσώπων του, οι οποίοι στέκονται έξω από την πόρτα του "χειρουργείου". Απλά είναι τα πράγματα. Ρωτάς και κρίνεις την απάντηση με βάση τα συμφέροντά σου, τα οποία ταυτίζονται τόσο μ' αυτά του "ασθενούς" όσο και μ' αυτά των "συγγενών", οι οποίοι ήταν πρακτικά αδύνατον να παραβρεθούν όλοι μαζί έξω από το "χειρουργείο". Σώθηκε ή δεν σώθηκε. Ζει ή πέθανε. Δεν το φιλοσοφείς, ώστε να υπάρχει ανάγκη γνώσης και ευφυίας. Δεν μπορεί κάποιος να σώθηκε μερικώς και να ζει υπό συνθήκες. Δεν μπορείς να συγχαρείς έναν γιατρό, αν σου παραδώσει ένα πτώμα μετά από μια "πετυχημένη" εγχείριση. Η κρίση και ο έλεγχος γι' αυτόν τον λόγο είναι εύκολη υπόθεση. Ψηφίζεις ανάλογα με το αν σε ικανοποιεί ή σε δυσαρεστεί το αποτέλεσμα. Τίποτε παραπάνω, τίποτε λιγότερο.

Γι' αυτόν τον λόγο μιλάμε για απλά πράγματα. Συμβαίνουν σε άλλες κλίμακες καθημερινά στα νοσοκομεία. Έξω από τα χειρουργεία περιμένουν οι συγγενείς με αγωνία και έτοιμοι να κρίνουν. Ακόμα και ο πιο χαζός από αυτούς να περιμένει έξω από το "χειρουργείο", θα κάνει τη δουλειά του. Δεν αλλάζει τίποτε, αν στείλεις τον έξυπνο της οικογένειας. Δεν κάθονται οι οικογένειες να εκλέξουν το πιο ικανό τους μέλος, για να περιμένει έξω από την πόρτα. Δεν θ' αλλάξει το αποτέλεσμα της εγχείρησης ή η κρίση του γιατρού, αν πάει ο έξυπνος. Είτε έξυπνος είτε βλάκας, θα χαρείς αν σώθηκε ο συγγενής σου και θα κλάψεις αν πέθανε.

Από αυτά τα απλά συναισθήματα κρίνεις τον γιατρό και είτε του δίνεις το χέρι σου είτε τον κοπανάς με το χέρι σου. Όλα αυτά όμως μπορούν να συμβούν μόνον έξω από την πόρτα του χειρουργείου. Όταν μπαίνεις στο "χειρουργείο", γίνεσαι συμμέτοχος και συνένοχος στο “έγκλημα” και υπόλογος στο "σόι", το οποίο περιμένει απαντήσεις σε ερωτήματα που αφορούν πλέον και τις δικές σου επιλογές. Επιλογές, τις οποίες δεν έπρεπε να έχεις ως ελεγκτής. Το ακόμα χειρότερο είναι ότι και το ίδιο το "σόι" αποκτά ευθύνη για το θλιβερό γεγονός, γιατί αυτό εμφανίζεται υπεύθυνο για όλα. Αυτό διάλεξε τους "γιατρούς" και αυτό διάλεξε και τους άσχετους, οι οποίοι συνετέλεσαν ενεργά στο αρνητικό αποτέλεσμα. Από τη στιγμή που οι εκπρόσωποί του μπαίνουν μέσα στο "χειρουργείο", χάνει την "αθωότητά" του και άρα το δικαίωμα να στέκεται σκληρό και απαιτητικό έξω από την “πόρτα”.

Όλα δηλαδή γίνονται ένα "κουβάρι", που επιτρέπει στους πονηρούς να αλωνίζουν. Αυτό συμβαίνει με τη χαοτικά φασιστική “δημοκρατία” μας. Οι χαφιέδες "γιατροί", που εξυπηρετούν τους ξένους, δεν φοβούνται να κάνουν οποιοδήποτε έγκλημα, γιατί μέσα στο "χειρουργείο" περιφέρονται κάθε μέρα τριακόσιοι άσχετοι βουλευτές με τα δικά τους "νυστέρια". Κανένας δεν ελέγχει κανέναν, γιατί απλούστατα υπάρχει χάος. Δεν μπορείς να ελέγξεις αυτόν που έκοψε την "αορτή", γιατί δεν γνωρίζεις αν είναι εγκληματίας και προδότης "γιατρός" ή ένας βλάκας βουλευτής. Ένα χάος, το οποίο μεγιστοποιείται κάθε τέσσερα χρόνια, οπότε ανοίγουν οι "πόρτες" του "χειρουργείου" για όλο το "σόι". Μπαίνουν οι πάντες μέσα σ' αυτό και ο καθένας με μια ασήμαντη "ψήφο-νυστέρι" φέρεται σαν "γιατρός" και διαπραγματεύεται τα δικά του συμφέροντα εις βάρος του "ασθενούς".

Οι πανέξυπνοι αρχαίοι Έλληνες όλα αυτά τα γνώριζαν. Γι' αυτόν τον λόγο διαχώριζαν τις εξουσίες. Γι' αυτόν τον λόγο τις στελέχωναν με διαφορετική μέθοδο ...την κάθε μία ανάλογα με το ζητούμενο. Όταν έψαχναν τους "γιατρούς", ψήφιζαν για τον καλύτερο. Δεν φοβούνταν τους ευφυείς, γιατί μπορούσαν να τους ελέγξουν. Ο "γιατρός" δεν μπορεί να γίνει επικίνδυνος, γιατί υπόκειται στους νόμους της φύσης. Αν δεν μπορεί να παρακολουθήσει τους "καιρούς", οι "καιροί" θα τον νικήσουν πριν αναγκαστούν οι πολίτες να τον διώξουν. Αν ο "γιατρός" είναι απλά καλός, θα τον νικήσει ο νέος και καλύτερος. Οι πολίτες τα αποτελέσματα αναζητούν και με βάση αυτά ψηφίζουν. Αν δεν φέρνεις αποτελέσματα ή κάποιοι άλλοι φέρνουν καλύτερα, θα σε νικήσουν.

Αντίθετα, στην περίπτωση των ελεγκτών τα πράγματα γίνονται επικίνδυνα, αν δεν υπάρξει προσοχή. Γιατί; Γιατί η Δημοκρατία κινδυνεύει πιο πολύ από τους βλάκες, παρά από τους έξυπνους. Οι έξυπνοι αλληλοφαγώνονται σαν τα μοναχικά θηρία, ενώ οι βλάκες αλληλοϋποστηρίζονται σαν τα κοπάδια των τρωκτικών. Οι έξυπνοι αγωνίζονται για τη μία θέση, η οποία προϋποθέτει τον "θάνατο" του προηγούμενου κατόχου της, ενώ οι βλάκες αγωνίζονται για μαζικό βόλεμα σε μηχανισμό θέσεων. Αν οι βλάκες αντιληφθούν ότι μια θέση εξουσίας δεν απαιτεί κανένα προσόν και ταυτόχρονα αποδίδει κέρδη, θα επιχειρήσουν να την καταλάβουν. Αν ο βλάκας αντιληφθεί ότι, στεκόμενος έξω από την πόρτα του "χειρουργείου", παίρνει χαρτζιλίκι από τους "γιατρούς" και απολαμβάνει δημοσιότητα εκπροσώπου τύπου, δεν θ' αφήσει κανέναν άλλο να πάει εκεί. Αν ο βλάκας καταλάβει ότι με μόνο "προσόν" τη θλίψη και την ανησυχία μπορεί να γίνει μόνιμος εξουσιαστής, τίποτε δεν τον σταματά. Γι' αυτόν τον λόγο δεν είναι σωστό να ψηφίζονται οι βουλευτές. Δεν προστατεύεται η Δημοκρατία από τη διαδικασία της φυσικής "επιλογής".

Δεν τους "νικάει" η φύση πριν γίνουν επικίνδυνοι. Συνθέτουν κοπάδια και αλώνουν τα πάντα. Δεν κρίνονται από τα αποτελέσματα, γιατί δεν είναι ο ρόλος τους να φέρνουν αποτελέσματα. Δεν απειλούνται από τους καλύτερους, γιατί δεν έχει νόημα να είσαι ο καλύτερος σ' αυτόν ρόλο. Γι' αυτόν τον λόγο ακόμα και σήμερα υπάρχουν διάσημοι βουλευτές. οι οποίοι είναι πιο βλάκες από τα λάχανα. Υπάρχουν άνθρωποι, που σε όλη τους τη ζωή απολάμβαναν προνόμια και μισθούς βουλευτών. παριστάνοντας τους βουβούς "Νέστορες", ενώ στην πραγματικότητα δεν μπορούσαν να μοιράσουν σε δύο γαϊδούρια άχυρα. Αυτοί είναι επικίνδυνοι για τη Δημοκρατία, γιατί αυτοί, προκειμένου να διακριθούν εκ του ασφαλούς ή να πλουτίσουν παρανόμως, σπρώχνουν και τους υπόλοιπους στη διαφθορά. Αυτοί υπόσχονται "χαλαρό" έλεγχο σ' αυτούς που πρέπει να ελέγχονται. Αυτοί διχάζουν τους πολίτες, υποσχόμενοι παράνομα βολέματα εις βάρος της δημοκρατικής λειτουργίας.

Επειδή αυτόν τον επίμονο βλάκα δεν μπορείς να τον κρίνεις και άρα να τον νικήσεις, τον βάζεις αντιμέτωπο με ένα μέγεθος πολύ σκληρό και εξίσου επίμονο. Το μέγεθος της τύχης. Όσο κι αν το επιθυμεί ο βλάκας, δεν μπορεί να νικήσει την τύχη. Η κλήρωση κάθε φορά θα τον "σκοτώνει". Η κλήρωση θα του αφαιρεί την εύκολη επαφή με την εξουσία. Η κλήρωση θα του αφήνει ανοικτή μόνον την "πόρτα" των "γιατρών" και εκεί δεν μπορεί να πάει, γιατί οι "γιατροί" κρίνονται και ο βλάκας δεν αντέχει την κρίση. Το όλο θέμα είναι να μην του δώσεις τη δυνατότητα να διεκδικεί τη θέση εξουσίας του θλιμμένου "συγγενή" μέσω εκλογής. Είναι σε θέση να φάει την περιουσία του, προκειμένου να την αποκτήσει. Είναι σε θέση να προδώσει την πατρίδα, προκειμένου να την αποκτήσει. Είναι σε θέση να κάνει την διαφθορά κεφάλαιο, για να την αποκτήσει. Θα υποσχεθεί τα πάντα και στους πάντες και εκεί τελειώνει η Δημοκρατία.

Η κλήρωση των βουλευτών γι' αυτόν τον λόγο ήταν ιδανική. "Καθήλωνε" τον ελεγκτή έξω από την πόρτα του "χειρουργείου". Εναλλάσσει διαρκώς το πρόσωπό του έξω από αυτήν. Από τη στιγμή όμως που οι σύγχρονοι ψηφίζουν τους ελεγκτές, στην πραγματικότητα τους βάζουν μέσα στο "χειρουργείο" και αυτό είναι η καταστροφή. Γιατί; Γιατί αυτό τους αναγκάζει, ακόμα κι αν δεν το επιθυμούν οι ίδιοι, να διαπλέκονται ως συμμέτοχοι. Τους παγιδεύει στην ανάγκη να δικαιολογήσουν την εξουσία και όχι να την κρίνουν, όπως είναι το καθήκον τους. Αν είναι ταυτόχρονα βλάκες και πονηροί, μπαίνουν κατ
ευθείαν στο "χειρουργείο" με αποκλειστικό στόχο να γίνουν συμμορία με τους "γιατρούς" της αρεσκείας τους. Αυτό είναι το όλο κόλπο. Αυτό το μικρό "ατόπημα" μετατρέπει την ελληνική Δημοκρατία σε "κινεζική" democracy.

Το σύστημα, που ονομάζουμε democracy, είναι ένα "εργαλείο". Ένα "εργαλείο" μεταβλητό, με τεράστιες δυνατότητες προσαρμογής. Τι σημαίνει αυτό; Αν η Δημοκρατία και το σύστημά της είναι αυτό το οποίο δίνει την εξουσία στον λαό και θέτει τους πάντες υπό την εξουσία των νόμων του λαού, τότε η democracy είναι το μεταβλητό σύστημα, που προσαρμόζεται στα συμφέροντα όποιων πραγματικά ελέγχουν την εξουσία πέρα και πάνω από τις δημοκρατικές διαδικασίες. Τα συμφέροντα των ισχυρών, που "καπελώνουν" τη Δημοκρατία και την ελέγχουν απόλυτα. Επιλέγει ένα "μερικό" από το κοινωνικό αυτό σύνολο και το κάνει συμμέτοχο στην εξουσία εις βάρος όλων των υπολοίπων. Δίνει κυριαρχία στους ενόχους, που ελέγχουν μόνιμα και άρα φασιστικά την εξουσία και επιλέγουν μόνοι τους ποιοι θα γίνουν συνένοχοί τους, μπαίνοντας στη Βουλή. Δίνει κυριαρχία σ' αυτούς που βρίσκονται εκτός νόμου και αποφασίζουν μόνοι τους ποιοι ακόμα θα "εξαιρεθούν" από τον γενικό νόμο και θα υπαχθούν στον δικό τους ειδικό νόμο.

Τα πάντα ξεκίνησαν στην Αγγλία το 1215. Εκείνη η χρονιά ήταν η χρονιά της έκδοσης της Magna Carta, η οποία αποκαλείται και Magna Carta Libertatum ("Μεγάλος Χάρτης των Ελευθεριών"). Η Μάγκνα Κάρτα θεωρείται ένα από τα πιο σημαντικά έγγραφα στην ιστορία της Δημοκρατίας, ενώ στην πραγματικότητα είναι ο απόλυτος "φονιάς" της. Γιατί είναι ο φονιάς της; Γιατί μετατρέπει τη Δημοκρατία σε ένα απλό εργαλείο, που βρίσκεται στα χέρια των εξουσιαστών. Μετατρέπει τη Δημοκρατία σε μια απλή "προσφορά" των βασιλέων προς τον λαό, ενώ στην πραγματικότητα η Δημοκρατία είναι μια μεγάλη κατάκτηση των λαών εις βάρος των βασιλέων. Η Μάγκνα Κάρτα "ζητούσε" από τον Βασιλιά ν' αποκηρύξει κάποια δικαιώματά του, να σεβαστεί τις νομικές διαδικασίες και ν' αποδεχτεί ότι θα δεσμεύεται από τους νόμους και ότι θα προστάτευε δικαιώματα των υπηκόων του.

Η Μάγκνα Κάρτα, δηλαδή, ισχυροποιεί αυτό το οποίο θεωρητικά αμφισβητεί. Ισχυροποιεί τον βασιλιά, που τον τοποθετεί σε ένα ξεχωριστό επίπεδο και όλους τους άλλους τους καθιστά υπηκόους του. Όταν ζητάς από κάποιον δικαιώματα, στην πραγματικότητα νομιμοποιείς τον ρόλο του ως θεματοφύλακα των δικαιωμάτων αυτών. Από εκεί και πέρα αυτός "παίζει" με τις ρυθμίσεις. Ανάλογα με τις εποχές και την πρόοδο της κοινωνίας, δίνει "δικαιώματα". Στο ύψιστο σημείο δίνει "democracy" χωρίς αυτήν να τον απειλεί και άρα χωρίς να είναι Δημοκρατία. Δεν υπάρχει Δημοκρατία όταν κάποιος βρίσκεται έξω και πάνω από αυτήν. Δεν υπάρχει κυριαρχία του λαού, όταν υπάρχει άνθρωπος, που είναι κυρίαρχος της ίδιας της Δημοκρατίας.

Η Μάγκνα Κάρτα των ελευθεριών των πολιτών ήταν στην πραγματικότητα η Μάγκνα "Πατσαβούρα" των προνομίων των βασιλέων και των φασιστών. Ήταν ένα προμελετημένο έγκλημα κατά των λαών και της Δημοκρατίας. Η εποχή κατά την οποία συντάχτηκε και η ταυτότητα αυτών που την συνέταξαν, είναι η απόλυτη απόδειξη ότι επρόκειτο περί προμελετημένου εγκλήματος. Συντάχθηκε σχεδόν χίλια επτακόσια χρόνια μετά την "εφεύρεση" της Δημοκρατίας. Συντάχθηκε από ανθρώπους μορφωμένους και άρα από ανθρώπους οι οποίοι γνώριζαν τα περί Δημοκρατίας. Δεν συντάχθηκε σε έναν χρόνο παράλληλο με την αρχαία Αθήνα, ώστε να "δικαιολογείται" ότι σε διαφορετικές συνθήκες διαφορετικοί λαοί κατάφεραν διαφορετικά πράγματα. Δεν συντάχθηκε από ανθρώπους, οι οποίοι αντιμετώπιζαν το "άγνωστο", όπως ο Περικλής και οι υπόλοιποι Αθηναίοι. Γνώριζαν οι πάντες τι συνέβαινε και τον λόγο που συνέβαινε. Γνωστό "μονοπάτι" ήταν η Δημοκρατία και απλά κάποιοι δεν ήθελαν να το "περπατήσουν".

Το πόσο αποτελεσματικό ήταν εκείνο το απεχθές έγκλημα είναι κάτι το οποίο το βλέπουμε ακόμα και σήμερα. Ακόμα και σήμερα η Βρετανία δεν έχει συνταγματικό νόμο. Από το 1215 μέχρι σήμερα --και άρα σχεδόν οκτακόσια χρόνια μετά-- δεν "ένιωσε" την ανάγκη να συντάξει ένα Σύνταγμα. Ο λαός της σ' αυτά τα χρόνια δεν "κέρδισε" τίποτε παραπάνω από αυτά που είχε "κερδίσει" στον "βαθύ" Μεσαίωνα. Οι βασιλείς της εξακολουθούν να είναι πάνω και έξω από κάθε νόμο. Είναι βασιλείς με δικαιώματα, τα οποία τα απολάμβαναν οι βασιλείς του Μεσαίωνα. Μπορούν να φυλακίσουν, να εξορίσουν ή να δημεύσουν τις περιουσίες όποιων πολιτών θεωρούν ότι τους απειλούν. Μπορούν ακόμα και να σκοτώσουν. Το license to Kill, του καραγκιόζη 007, από αυτήν τη βασιλική "magna" υπεροχή, προκύπτει. Οτιδήποτε απειλεί τα συμφέροντα δήθεν της Βρετανίας και άρα και του θρόνου της, μπορεί να το εξοντώσει. Οι Άγγλοι πολίτες δεν λογίζονται καν ως άνθρωποι. Είναι subjects, τα οποία έχουν ως μοναδικό τους καθήκον να υπηρετούν αυτούς τους βασιλείς.

Το πόσο αυτός ο λαός είναι subject, μπορεί να το καταλάβει κάποιος αν σκεφτεί το πόσο "μετράει" η απόφασή του. Πόσο μετράει η κοινή απόφαση όλων αυτών. Ο εκλεγμένος Πρωθυπουργός της Αγγλίας --και άρα ο εκφραστής της "άποψης" του λαού-- μόλις εκλέγεται, δεν ορκίζεται πίστη σε κάποιο Σύνταγμα, εφόσον τέτοιο δεν υπάρχει. Ορκίζεται υποταγή στη βασίλισσα. Η βασίλισσα από εκεί και πέρα μπορεί να τον αποδεχθεί ή να τον πετάξει από το παράθυρο ή να τον πνίξει στην τουαλέτα της. Μπορεί να το κάνει αυτό συνέχεια, μέχρι ο λαός των subject να της στείλει κάποιον, τον οποίο εγκρίνει η ίδια. Η απόφαση δηλαδή του "ενός" είναι πιο ισχυρή από την απόφαση "όλων" των υπολοίπων. Για τέτοια δημοκρατία μιλάμε.

Εδώ εύλογα θα πει κάποιος ότι αυτό είναι μόνον θεωρητικό δικαίωμά της, εφόσον η πρακτική δείχνει ότι η βασίλισσα πάντα αποδέχεται την "απόφαση" του λαού. Αυτό ακριβώς είναι το παιχνίδι. Η βασίλισσα φροντίζει η ίδια να επιλέξει αυτούς που θα "διαλέξει" ο λαός, προτού ο ίδιος καν υποπτευτεί ότι αυτοί υπάρχουν. Το θεωρητικό δικαίωμα είναι απόλυτα ουσιαστικό στη μία και μοναδική περίπτωση που ο λαός επιλέξει κάποιον, τον οποίον δεν τον εγκρίνει. Κάποιον, τον οποίο δεν έχει "κατασκευάσει" προηγουμένως η καμαρίλα του Παλατιού. Στη μία και μοναδική περίπτωση, που ακόμα και ένας εκλεκτός της μετά την εκλογή του --και στο διάστημα μεταξύ της Ντάουνιγκ στριτ και του Παλατιού-- πάθει καμία "επιφοίτηση" και πάψει να είναι εκλεκτός της.

Εξασφαλίζοντας λοιπόν την ύπαρξή τους και την υπεροχή τους, οι Βασιλείς της Αγγλίας, μέσω αυτού του απεχθούς κειμένου, "έπαιζαν" με τον λαό τους. Ανάλογα με τη δική του πρόοδο --την οποία οι ίδιοι για λόγους συμφέροντος διαρκώς υπονόμευαν--, του έδιναν "ψίχουλα" δικαιωμάτων. Ό,τι "περίσσευε" από το φασιστικό "τραπέζι". Η γενικότερη πρόοδος της ανθρωπότητας ήταν αυτή η οποία τους ανάγκαζε να προσαρμόζονται και όχι οι απαιτήσεις των νικημένων subjects. Έβλεπαν τι συνέβαινε στον κόσμο και προσαρμόζονταν, για να μην υπάρχει περίπτωση να αιφνιδιαστούν από τις εξελίξεις.

Οριακά τα "ψίχουλα" αυτά έγιναν η γνωστή democracy. Το Παλάτι της Αγγλίας, δηλαδή, δημιούργησε τη democracy, γιατί γνώριζε πώς να την ελέγχει. Γνώριζαν όλοι αυτοί ότι αργά ή γρήγορα οι πολίτες τους θα έρχονταν σε επαφή με την ελληνική γνώση και άρα και με την γνώση της Δημοκρατίας και φρόντισαν να τους προλάβουν. Έβλεπαν τον κλασικισμό να "καλπάζει" στην Ευρώπη και προετοιμάστηκαν ανάλογα. Πριν προλάβουν να τους ανατρέψουν οι πολίτες τους, απαιτώντας Δημοκρατία, τους πρόλαβαν και τους έδωσαν democracy. Πριν πάρουν μόνοι τους το "γλυκό", τους το έδωσαν οι ίδιοι "δηλητηριασμένο". Τι έκαναν; Το εξής απλό. Έβαλαν τον λαό να κυνηγάει την "ουρά" του. Έβαλαν τους δικούς τους πιστούς υπαλλήλους να παριστάνουν τους εκλεγμένους παράγοντες της εξουσίας της Δημοκρατίας. Οι ελέω Παλατιού έγιναν με την ψήφο του λαού παράγοντες της δημοκρατίας.

Με χρήματα του Παλατιού ιδρύθηκαν τα "κόμματα" της democracy. Τι ήταν αυτά τα "κόμματα"; Ιδιόκτητα "μαγαζιά" του Παλατιού, τα οποία παραδόθηκαν στη διαχείριση των υπαλλήλων τους. Οι ίδιοι υπάλληλοι των ίδιων συμφερόντων αναλάμβαναν "εργολαβικά" να "υπερασπιστούν" δήθεν τα συμφέροντα των υπολοίπων κοινωνικών τάξεων. Όλοι τους εκπαιδευμένοι αστοί. Άλλοι από αυτούς αναλάμβαναν τους "νοικοκυραίους" και ονομάζονταν "συντηρητικοί" ή "δεξιοί" και άλλοι πιο "προχωρημένοι" αναλάμβαναν τους "εργάτες" και ονομάζονταν "προοδευτικοί" ή "αριστεροί". Όλοι από κοινού υπερασπίζονταν τα δικά τους ταξικά συμφέροντα μέσα στη Βουλή και ό,τι "περίσσευε" --όταν "περίσσευε"-- το έδιναν και στους "πελάτες" τους. Οι πολίτες έγιναν "πελάτες" των αστών ...των υπαλλήλων του Παλατιού. Το Παλάτι με αυτόν τον τρόπο παρέμεινε πάνω και έξω από κάθε νόμο, που αφορούσε τους υπόλοιπους.

Δικοί τους άνθρωποι ήταν όλοι αυτοί οι οποίοι ψηφίζονταν, είτε για να "κυβερνούν" ως πρωθυπουργοί και υπουργοί είτε για να ελέγχουν τους κυβερνώντες ως βουλευτές. Γι' αυτόν τον λόγο κάναμε τόσο μεγάλη ανάλυση στο θέμα της εκλογής των βουλευτών. Το Παλάτι της Αγγλίας γνώριζε τα μυστικά της Δημοκρατίας. Γνώριζε τι την "βραχυκυκλώνει" και φρόντισε να την παραδώσει βραχυκυκλωμένη. Έβαλε τους πολίτες να ψηφίζουν τόσο τους "στρατηγούς" όσο και τους βουλευτές. Όλους αυτούς τούς έκανε μια "συμμορία" και την έλεγχε απόλυτα. Δικοί τους άνθρωποι ήταν όλοι. Οι επιστάτες, οι σφουγκοκολάριοι και οι κηπουροί τους. Όποιον εραστή ή παρατρεχάμενο ήθελαν να τον βολέψουν κάπου, χωρίς να τον πληρώνουν οι ίδιοι και ταυτόχρονα να τους είναι χρήσιμος, τον έκαναν πολιτικό της democracy.

Οι δικηγόροι, οι οικονομολόγοι, οι μηχανικοί και οι γιατροί του Παλατιού έγιναν "εκλεκτοί" του λαού και της democracy. Οι πιο διάσημοι και οι πιο προβεβλημένοι "φίλοι" του λαού. Οι καλύτεροι, ανάμεσα στους οποίους έπρεπε να διαλέξει ο λαός. Ο λαός, ο οποίος θα φερόταν "έξυπνα", αν απολάμβανε την ίδια επιλογή με το Παλάτι. Ο λαός, ο οποίος θα φερόταν "έξυπνα", αν ψήφιζε τα στελέχη, που είχαν την "εγγύηση" ποιότητας του Παλατιού. Την περίφημη "Royal Warrants of Appointment". Με αυτόν τον τρόπο η Δημοκρατία και οι πολιτικοί άνδρες έγιναν ένα απλό "προϊόν" βασιλικής "κατασκευής". Όπως με τα Ουίσκι τους, που τα καλύτερα θεωρούνται αυτά τα οποία προμηθεύουν το Παλάτι. By Appointment to the Qeen. Η αθλιότητα σε όλο της το μεγαλείο. Η κατάντια του ανθρώπου σε όλη της τη μεγαλοπρέπεια.

Στην πραγματικότητα έβαλαν τα "σκυλιά" τους να οδηγούν ανθρώπους. Όπως ήταν φυσικό, τους έφτιαξαν κι ένα "σπιτάκι" δίπλα στο Παλάτι. Το γνωστό χαμαιτυπείο με τα πράσινα καθίσματα, όπου γκαρίζουν τα γαϊδούρια της βασίλισσας. "Οου", "Αου" και άλλα πολλά άναρθρα είναι αυτά τα οποία συνήθως ακούγονται μέσα σ' αυτό. Εκεί διαπρέπουν τα αμετροεπή γαϊδούρια, που, όπως ο Μπράουν, νομίζουν ότι μπορούν να "σώζουν" όχι μόνον τη Βρετανία, αλλά και τον κόσμο ολόκληρο με τις πράξεις τους. Αυτοί, οι οποίοι δεν μπορούν να σώσουν τους εαυτούς τους και ζουν υπό συνθήκες 1215, θεωρούν τους εαυτούς τους εγγυητές και προστάτες της παγκόσμιας Δημοκρατίας. Οι νάνοι, που νομίζουν ότι είναι συνάδελφοι με τον γίγαντα Περικλή.

Η επιτυχία αυτής της συνταγής οφείλεται σ' αυτό το οποίο είπαμε πιο πάνω. Ότι η democracy είναι ένα "εργαλείο", το οποίο μπορεί να προσαρμοστεί πάνω σε όποια συμφέροντα επιλέξει αυτός ο οποίος την ελέγχει. Από τη στιγμή που δεν λειτουργεί με βάση τα γενικά συμφέροντα και άρα με την "κλήρωση" των ελεγκτών της εξουσίας επί του συνόλου της κοινωνικής βάσης, μπορεί να προσαρμοστεί πάνω στα συμφέροντα όλων όσων έχουν δικαίωμα να ελέγχουν. Όλων όσων μπορούν με "ψευδοεκβιασμούς" της εξουσίας να εισπράττουν προνόμια, με αντιπαροχή τον μη έλεγχο. Όταν δεν λειτουργεί η Δημοκρατία, όποιον επιλέξεις να "εκπροσωπείται" μέσα στη Βουλή της, μπορείς να τον κάνεις συνένοχό σου. Όποιον επιλέξεις να ευνοηθεί από τη λειτουργία της, μπορείς να τον κάνεις υποστηρικτή των δικών σου προνομίων.

Αυτό και έγινε. Επιλέχθηκαν να ασκούν τον έλεγχο οι αστοί και αυτοί έγιναν συνένοχοι της εξουσίας. Όλα τα "σκυλιά" της βασίλισσας είχαν ένα κοινό ταξικό χαρακτηριστικό. Ήταν αστοί. Στο σύνολό τους αστοί. Γεμάτο το "σπιτάκι" της Βουλής από βασιλικά "σκυλιά". Οι πραγματικοί "συνέταιροι" της βασίλισσας --και άρα οι "γαλαζοαίματοι"-- δεν εντάσσονταν στην Κάτω Βουλή. Αυτοί στελέχωναν την Άνω Βουλή. Γιατί; Για να "φρενάρουν" την οποιαδήποτε αρνητική εξέλιξη, πριν αναγκαστεί να το κάνει η βασίλισσα και άρα να εκτεθεί στη δημόσια κρίση ο θεσμός της βασιλείας. "Σκυλιά" τους ήταν, αλλά δεν μπορούσαν να τα εμπιστεύονται και απόλυτα. Η Άνω Βουλή ήταν οι "καβαλάρηδες" με τις κόκκινες στολές, που κατεύθυναν τους "σκύλους". Η Άνω Βουλή σταματά τη "διάβρωση" της Magna Carta.

Αυτό ήταν το όλο κόλπο. Όλοι αυτοί οι αστοί υπηρετούσαν τα συμφέροντα της βασίλισσας και βέβαια και τα δικά τους. Ο λαός έμεινε απ' "έξω" και ελεγχόταν απόλυτα, εφόσον μόνος του επέλεγε αυτούς που τον αδικούσαν. Όπως συμβαίνει πάντα με την εξουσία, έτσι συνέβη και σ' αυτήν την περίπτωση. Μια πετυχημένη "συνταγή" γίνεται εύκολα κοινή γι' αυτούς που έχουν κοινά συμφέροντα. Έχοντας οι βασιλείς και οι φασίστες τα ίδια προβλήματα παντού στον κόσμο και κυρίως στην Ευρώπη, υιοθέτησαν αμέσως την πετυχημένη αγγλική "συνταγή".

Οι βασιλείς της Γαλλίας, της Γερμανία κλπ., είχαν ανάλογα συμφέροντα μ' αυτά του αγγλικού θρόνου και εκτίμησαν αμέσως τη "συνταγή" του. Έβγαλαν κι αυτοί τους "σκύλους" τους να οδηγήσουν τους λαούς στον "παράδεισο" της δημοκρατίας. Εκμεταλλεύτηκαν κι αυτοί τα χαρακτηριστικά των δικών τους αστικών τάξεων και η απομίμηση ήταν τέλεια. Γι' αυτόν τον λόγο η democracy πέρασε γρήγορα το στενό της Μάγχης και έγινε το κυρίαρχο πολίτευμα της Ευρώπης. Το πολίτευμα της πιο ανεπτυγμένης γωνιάς του Πλανήτη. Όποιος απειλούσε τη democracy, ήταν εχθρός όλων των εξουσιών όλων των ισχυρών κρατών. Όποιος απειλούσε τη democracy, γινόταν εχθρός όλων των ισχυρών και των μορφωμένων της Ευρώπης. Όλων όσων εκμεταλλεύονταν τους λαούς τους και δεν ήθελαν να έχουν προβλήματα σ' αυτήν τους την πράξη.

Ακόμα κι αυτοί, που μπορούσαν να τους πολεμήσουν, δεν το έκαναν, γιατί δεν είχαν συμφέρον να το κάνουν. Ακόμα κι αν γνώριζαν τι συμβαίνει, φοβούνταν ν' αντιδράσουν. Με αυτόν τον τρόπο γινόταν "αφαίμαξη" των "κατώτερων" κοινωνικών τάξεων, εφόσον οι ικανοί άνθρωποι, απ' όποια κοινωνική τάξη κι αν προέρχονταν, προτιμούσαν να μπουν στην αστική "συμμορία", η οποία θα τους έκανε γρήγορα και με ασφάλεια πλούσιους και διάσημους. Γιατί ν' αγωνιστεί το παιδί των εργατών για τους εργάτες; Να ρισκάρει τη ζωή του για ένα αμφίβολο αποτέλεσμα, έχοντας απέναντί του τους πιο ισχυρούς εχθρούς;

Σ' αυτήν την άμεση και γρήγορη παγκόσμια "επιτυχία" του αγγλικού "προϊόντος" συνετέλεσε και το γεγονός ότι η Βρετανία βρέθηκε με τεράστια παγκόσμια επιρροή στα χρόνια της αποικιοκρατίας. Τους ισχυρούς ανταγωνιστές της τους έπειθε να υιοθετήσουν εύκολα τη democracy, γιατί τους συνέφερε. Τους έπειθε ότι δεν άλλαζαν οι μεταξύ τους όροι ανταγωνισμού και ταυτόχρονα "ξεφορτώνονταν" τους λαούς τους ως πρόβλημα, το οποίο τους απειλούσε με ανατροπή. Τους έπειθε ότι με αυτήν την επιλογή θα "ξεφορτώνονταν" από κοινού τους ανεπιθύμητους, είτε αυτοί ήταν "κατώτερα" κράτη είτε "κατώτεροι" πολίτες. Από εκεί και πέρα τους έβαζε στο παιχνίδι του ιμπεριαλισμού με τη χρήση αυτής της πρακτικής.

Back to content | Back to main menu