Κορυφή σελίδας
GAME OVER - Ο αγγλοσαξονισμός πεθαίνει - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

GAME OVER - Ο αγγλοσαξονισμός πεθαίνει - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

GAME OVER - Ο αγγλοσαξονισμός πεθαίνει

30 Αυγούστου 2011

Θα ξεκινήσουμε αυτό το κείμενο με μια ερώτηση γνώσης, που μοιάζει με τις γνωστές σπαζοκεφαλιές. Τι σχέση μπορεί να έχει μια θεωρία, όπως ο δαρβινισμός, μια εταιρεία βιοτεχνολογίας, όπως η Monsanto και μια εταιρεία της φόρμουλα 1, όπως η Virgin, με τον μυθικό αντιήρωα Ανταίο; Και όμως υπάρχει σχέση αν βέβαια υπάρχει η κατάλληλη γνώση και η ανάλογη συνδυαστική ικανότητα, που να μπορεί να τα συνδέσει όλα αυτά μεταξύ τους. Όλα αυτά συνδέονται μεταξύ τους, γιατί αποτελούν διαφορετικές εκφράσεις μιας κοινής νοοτροπίας, η οποία είναι κυρίαρχη τους τελευταίους αιώνες και μαστίζει την ανθρωπότητα σαν μια θανατηφόρος αρρώστια. Την αρρώστια του αγγλοσαξονισμού. Μια πραγματική κοινωνική "αρρώστια", η οποία έχει προ πολλού ξεπεράσει τα εθνικά όρια της Αγγλίας. Μια πραγματική ύβρις προς τον Θεό και τον άνθρωπο. Τα συμπτώματα αυτής της "αρρώστιας" θα αναζητήσουμε.

Αν αυτός, ο οποίος αποτυπώνει σε ένα καμβά την ομορφιά, την αγριότητα, τη γαλήνη, την πανδαισία χρωμάτων και μορφών της φύσης, ονομάζεται καλλιτέχνης, τι άλλο εκτός από Θεός μπορεί να είναι αυτός ο οποίος τη δημιούργησε; Αυτό, το οποίο κατανοεί η ανθρωπότητα στο σύνολό της και για το σύνολο του χρόνου, δεν το κατανοεί μόνον ένας λαός. Οι Αγγλοσάξονες. Γιατί; Γιατί αυτή είναι η "θρησκεία" τους. Αυτό τους διαφοροποιεί από όλους τους υπόλοιπους λαούς. Είναι "λαθρεπιβάτες" του ανθρώπινου πολιτισμού. Διαχειρίζονται τον πολιτισμό και δεν τον δημιουργούν. Έχουν τα πιο διάσημα μουσεία στον κόσμο και μέσα σ' αυτά δεν υπάρχει ούτε ένα έκθεμα βρετανικού πολιτισμού.


Αυτός ο λαός, ο οποίος εκ πεποιθήσεως δεν δημιουργεί τίποτε απολύτως, έχει μάθει να εχθρεύεται τους δημιουργούς. Τους αντιλαμβάνεται σαν εχθρούς του. Τους αντιλαμβάνεται σαν πιθανή λεία του. Φοβάται την κάθε νέα δημιουργία που τον απειλεί και λατρεύει όλες τις δημιουργίες τις οποίες μπορεί να οικειοποιηθεί, είτε μέσω της αρπαγής είτε μέσω της εξαγοράς. Ακριβώς, επειδή ως λαός φοβάται τη δημιουργία, έχει "στηθεί" με έναν τέτοιον τρόπο, ώστε να έχει την καλύτερη άμυνα απέναντι στους δημιουργούς. Όλους τους δημιουργούς… από τους πιο ασήμαντους μέχρι τους πιο σημαντικούς. Στη "λαμπρή" τους πορεία οι Αγγλοσάξονες έχουν προσβάλει τους πάντες και όταν λέμε τους πάντες, εννοούμε τους πάντες. Έχουν προσβάλει όχι μόνον τον άνθρωπο, αλλά και τον Ίδιο τον Θεό.


Θα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά, για να καταλάβει ο αναγνώστης μερικά περίεργα πράγματα. Αν επισκεφτεί κάποιος τον Άγιο Πέτρο στο Βατικανό, θα δει ότι εκεί μέσα φυλάσσονται κάποιοι τάφοι. Οι τάφοι των "πατέρων" της δυτικής και όχι μόνον χριστιανικής αυτοκρατορίας. Με πρώτο τον τάφο του Πέτρου υπάρχουν οι τάφοι όλων των Παπών, οι οποίοι ηγήθηκαν
προφανώς επιτυχώς της Αγίας Έδρας. Λογικό είναι να υπάρχουν αυτά τα "μνήματα", για να τα βλέπουν οι επόμενοι, είτε κληρικοί είτε λαϊκοί. Αυτοί είναι τα πρότυπα της δυτικής χριστιανικής αυτοκρατορίας και αυτούς πρέπει να "μιμούνται" οι υπόλοιποι και ταυτόχρονα τις αρχές τους να προασπίζονται, εφόσον επιθυμούν να συνεχίσουν ως χριστιανοί το "ταξίδι" τους στο χρόνο.

Οι ηγέτες του χριστιανισμού, δηλαδή, έχουν "μνήματα" στο κέντρο της εξουσίας της αυτοκρατορίας τους και αυτοί είναι που τους "οδηγούν". Οι ηγέτες και όχι απλά οι σημαντικοί χριστιανοί, που γεννήθηκαν μέσα στους αιώνες. Δεν υπάρχουν εκεί μέσα τάφοι απλά σπουδαίων χριστιανών επιστημόνων ή καλλιτεχνών. Υπάρχουν μόνον οι τάφοι των "πατέρων" της χριστιανικής αυτοκρατορίας. Το ίδιο έκανε και η κομμουνιστική σοβιετική αυτοκρατορία. Έχει τους τάφους των "πατέρων" της σε ένα συγκεκριμένο μέρος δίπλα στο Κρεμλίνο, ώστε με τον τρόπο αυτόν να "νομιμοποιεί" τους διαδόχους. Έχει μάλιστα δημιουργήσει και το μαυσωλείο του Λένιν, όπου ο "πατέρας" όχι απλά δεν έχει ταφεί, αλλά έχει ταριχευτεί, για να είναι ακόμα πιο "ζωντανός", όταν θα δίνει τις "εντολές" μνήμης για τους επόμενους.


Το αντίστοιχο του Αγίου Πέτρου ή του Μαυσωλείου του Κρεμλίνου για τη βρετανική αυτοκρατορία είναι το Αβαείο του Γουέστμινστερ. Εκεί μέσα είναι θαμμένοι οι "πατέρες" της αυτοκρατορίας. Ανάμεσα στους τάφους, που υπάρχουν σ' αυτό το Αβαείο, υπάρχει και ο τάφος του Δαρβίνου. Εύλογα λοιπόν αναρωτιόμαστε για ποιόν λόγο θα μπορούσε να τον τιμήσει η αγγλοσαξονική κοινωνία με τον ενταφιασμό του στο Αβαείο του Γουέστμινστερ. Γιατί, δηλαδή, συγκαταλέχθηκε ανάμεσα στους σημαντικούς αυτής της αυτοκρατορίας ένας άνθρωπος με ένα αστείο
τόσο σε επιστημονικό όσο και σε φιλοσοφικό επίπεδο έργο; Πώς και γιατί ένας ειδικός στους γαιοσκώληκες εντάσσεται στους "μεγάλους" μιας αυτοκρατορίας;

Κάπου δηλαδή δεν "κολλάνε" μεταξύ τους κάποια πράγματα. Για να βρίσκεται εκεί ο τάφος του Δαρβίνου, κάπου θα πρέπει αυτός να εξυπηρετεί τα πολιτικά συμφέροντα της αυτοκρατορίας και αυτό είναι που πρέπει ν' αναζητήσουμε. Για να το βρούμε όμως αυτό, θα πρέπει να γνωρίζουμε ποια ακριβώς είναι η θεωρία του και γιατί θα μπορούσε μια τέτοια απλή επιστημονική θεωρία να εξυπηρετεί μια ολόκληρη αυτοκρατορία στον σχεδιασμό της. Ο Δαρβίνος είναι ένα παγκοσμίως γνωστό πρόσωπο. Είναι ο "πατέρας" της θεωρίας της εξέλιξης. Τι μας λέει αυτός ο κλασσικός Αγγλοσάξονας; Ότι πιθανόν
όχι σίγουρα να μην υπάρχει Δημιουργός και τα πάντα να είναι μια αλυσιδωτή διαδικασία εξέλιξης πάνω σε μια κοινή βάση ζωικής ύλης για όλα τα είδη.

Με βάση τη θεωρία αυτή, αν ξεκινούσαμε μια μελέτη από τον άνθρωπο, ο οποίος βρίσκεται στην κορυφή αυτής της εξελικτικής πορείας και "πηγαίναμε" προς στην αντίθετη κατεύθυνση, θα "συναντούσαμε" όλα τα υπόλοιπα είδη, καταλήγοντας στην αμοιβάδα. Σύμφωνα δηλαδή με τη λογική του Δαρβίνου …αν ήμασταν αθάνατοι και αφήναμε σε κάποιο σημείο τρεις κουβάδες με τα τρία βασικά χρώματα, θα πηγαίναμε εκεί όπου τους αφήσαμε μετά από χιλιάδες χρόνια και θα μπορούσαμε να βρούμε τις φιγούρες οι οποίες απεικονίζονται στην Καπέλα Σιξτίνα, τη Μόνα Λίζα κλπ.. Δεν θα χρειαζόταν δηλαδή να υπάρξουν ποτέ οι διάφοροι Μιχαήλ Άγγελοι ή οι Λεονάρντο Ντα Βίντσι, για να θαυμάσουμε τα έργα τους. Δεν θα μας έλλειπαν καθόλου, εφόσον το έργο τους θα το πραγματοποιούσαν με τυχαίες διαδικασίες οι σεισμοί, οι πλημμύρες και οι κατολισθήσεις, οι οποίες μέσα στο χρόνο θα παρέσερναν τους κουβάδες με τα χρώματα.


Μόνον Αγγλοσάξονας μπορούσε να το σκεφτεί αυτό και αυτό δεν το λέμε τυχαία. Τι σημαίνει αυτό; Ότι οι Αγγλοσάξονες
για κάποιους λόγους τους οποίους θ' αναλύσουμε παρακάτω έχουν μια πολύ συγκεκριμένη αντίληψη των πραγμάτων, η οποία διαφέρει από αυτήν των άλλων λαών. Οι Αγγλοσάξονες έχουν τη λογική του "συλλέκτη". Τη λογική εκείνου που μαζεύει ό,τι βρίσκεται μπροστά του και όχι εκείνου που δημιουργεί. Αυτό είναι που μπερδεύει τους ίδιους, αλλά ταυτόχρονα τους επιτρέπει και να επωφελούνται από το "μπέρδεμα" αυτό. Ζουν σε έναν φυσικό κόσμο σχεδόν αμετάβλητο και επειδή η γνωστική πρόοδος τους επιτρέπει ν' αντιλαμβάνονται διαρκώς περισσότερα πράγματα του κόσμου αυτού, νομίζουν ότι ο κόσμος αυτός εξελίσσεται, ενώ αυτό δεν συμβαίνει.

Δεν βλέπουν δηλαδή ότι οι ίδιοι είναι που εξελίσσονται στο επίπεδο της γνώσης και όχι ο φυσικός κόσμος. Γι' αυτόν τον λόγο λέμε ότι μπερδεύονται. Βάζουν τα πάντα πάνω σε έναν άξονα χρόνου με τη "σειρά" που βάζει τα ευρήματά του ένας συλλέκτης. Το απλό, το οποίο το αντιλήφθηκαν πρώτο, το βάζουν μπροστά από το περίπλοκο, το οποίο το αντιλήφθηκαν κατόπιν. Αυτό είναι λάθος. Με τον τρόπο αυτόν νομίζουν ότι τα πράγματα εξελίσσονται, ενώ αυτό δεν συμβαίνει. Τα πράγματα ήταν έτσι όπως ήταν πάντα και απλά οι ίδιοι δεν είχαν τη γνώση να τα αντιληφθούν. Κάτι περίπλοκο μπορεί να προϋπήρχε κάποιου απλού, γιατί απλά έτσι το θέλησε ο δημιουργός του. Απλά πράγματα. Μπορεί ο αρχισχεδιαστής της Φερράρι να σχεδίασε πρώτα το τέλειο αυτοκίνητο και κατόπιν ν' αποφάσισε να σχεδιάσει τον φράχτη του σπιτιού του. Επειδή ο φράχτης είναι πιο απλός στη σύλληψή του, δεν σημαίνει ότι υποχρεωτικά προηγείται στη σχεδίασή του.


Σ' αυτήν την παρανόησή τους τούς παρασέρνει και η "συγγένεια" των υλικών της δημιουργίας. Τους παρασέρνει, γιατί απλούστατα δεν είναι δημιουργοί. Δεν γνωρίζουν ότι από το ίδιο χρώμα και με το ίδιο πινέλο ένας ζωγράφος μπορεί να ζωγραφίσει έναν άνθρωπο και ένα ελάφι. Το ότι διαφέρουν αυτά μεταξύ τους, δεν σημαίνει ότι υπάρχει διαδικασία εξέλιξης. Δεν σημαίνει ότι στην εξέλιξη το ελάφι έγινε άνθρωπος. Σημαίνει ότι ο Ίδιος Δημιουργός σκέφτηκε και δημιούργησε διαφορετικά όντα. Διαφορετικά όντα, τα οποία συνυπάρχουν μέσα στο ίδιο όραμα. Το όραμα του Δημιουργού. Δημιουργήθηκαν από τα ίδια υλικά και διαφέρουν στο σημείο που αποφάσισε ο Δημιουργός τους να διαφέρουν.


Αυτό δεν είναι κάτι το οποίο αφορά μόνον τα ανώτερα. Αφορά και την ίδια την ανθρώπινη δημιουργία στο βασικό της επίπεδο. Έτσι είναι φτιαγμένος και ο ανθρώπινος κόσμος. Με τσιμέντο φτιάχνεις ένα απλό σπίτι και με το ίδιο τσιμέντο φτιάχνεις μια περίπλοκη γέφυρα. Δεν σημαίνει ότι μέσα στο χρόνο το απλό σπίτι εξελίχθηκε σε μια περίπλοκη γέφυρα. Ο ίδιος δημιουργός δημιούργησε με τα διαθέσιμα υλικά διαφορετικά πράγματα, για να εξυπηρετήσει διαφορετικές ανάγκες.


Αυτά όλα δεν μπορούν να τα αντιληφθούν οι "συλλέκτες" Αγγλοσάξονες. Δεν μπορούν να τα αντιληφθούν, γιατί δεν είναι δημιουργοί. Δεν αντιλαμβάνονται τη λογική της δημιουργίας. Δημιουργία είναι μια σύνθεση, η οποία παρουσιάζεται από τον δημιουργό της. Μια δημιουργία δεν την καθιστούν μοναδική τα μοναδικά υλικά της. Η δημιουργία καθίσταται μοναδική από την ίδια της την ύπαρξη, εφόσον αποτελεί την "εφαρμοσμένη" σκέψη του δημιουργού της. Του μοναδικού δημιουργού της. Μάλιστα, όσο πιο κοινά και συνηθισμένα είναι τα υλικά, τόσο πιο μεγαλειώδης είναι. Με αβγά κάποιος κοινός άνθρωπος μπορεί να επιβιώσει για λίγες ώρες και με τα ίδια αβγά ο Μιχαήλ Άγγελος απέκτησε την αθανασία, χρησιμοποιώντας τα ως υλικά στην Καπέλα Σιξτίνα.


Στο σημείο αυτό μπαίνει η αγγλοσαξονική λογική του "συλλέκτη" και οδηγεί στην παρανόηση. Οι Αγγλοσάξονες, ως "συλλέκτες", δεν έχουν δημιουργική αντίληψη. Το μόνο που τους απομένει είναι να επιχειρήσουν να κατανοήσουν τις δημιουργίες των άλλων. Να τις "σπάσουν", ώστε ν
ανακαλύψουν τα δευτερεύοντα και στην ουσία αυτά τα οποία στην πραγματικότητα δεν ενδιαφέρουν κανέναν. Όλους τους ενδιαφέρει η δημιουργία, ενώ τους Αγγλοσάξονες τους ενδιαφέρουν τα "μυστικά" του δημιουργού. Όλους τους ενδιαφέρει να δουν τον Ερμή του Πραξιτέλη και τους Αγγλοσάξονες τους ενδιαφέρει να βρουν από πού πήρε το μάρμαρο ο Πραξιτέλης και αν το μάρμαρο το σμίλεψε με τα νύχια του ή με απλό σκαρπέλο. Από τη στιγμή που δεν μπορούν να είναι πρώτοι, ως "Μιχαήλ Άγγελοι", τους ενδιαφέρει ν ανακαλύψουν πρώτοι τα "αβγά", που χρησιμοποίησε ο Μιχαήλ Άγγελος, για να εμφανιστούν και οι ίδιοι στο "κάδρο" των "πρωτοπόρων". Δεν υπάρχει διαφορετικός τρόπος να "σταθούν" δίπλα του και προφανώς αυτός είναι ο στόχος τους.

Χιλιάδες έρευνες έχουν γίνει από αγγλοσαξονικά Πανεπιστήμια με βάση αυτήν την ιδιόμορφη λογική τους, πάνω στο θέμα της δημιουργίας. Βρέθηκε λέει το χημικό στοιχείο, το οποίο είναι υπεύθυνο για την πρόκληση του ανθρώπινου έρωτα. Πανηγυρίζουν οι Αγγλοσάξονες με την "πρωτοπόρα" ανακάλυψή τους. Απομυθοποιήθηκε ο έρωτας. Μοιάζει με την επίδραση της σοκολάτας στον οργανισμό, αποφαίνονται οι επιστήμονές τους. Νέες συζητήσεις για το ανθρώπινο είδος. Τι είναι ο έρωτας; Τι είναι ο άνθρωπος; Απομυθοποιείται ο έρωτας, εξαιτίας αυτής της ανακάλυψης; Γιατί να απομυθοποιηθεί, αφού είναι ένα στοιχείο, το οποίο απλά συντελεί στη λειτουργία του μεγαλειώδους δημιουργήματος, που ονομάζεται άνθρωπος; Γιατί να απομυθοποιεί μια δημιουργία, η οποία συνδυάζει εκατομμύρια τέτοιων ασήμαντων λειτουργιών, ώστε να αποφέρει το ένα και μοναδικό αποτέλεσμα, το οποίο είναι και το ζητούμενο από τον Δημιουργό της;


Αν αποκαλύψουμε δηλαδή ότι σε μία Ferrari το καύσιμο πηγαίνει στον κινητήρα με ένα κοινό λάστιχο, από αυτά τα οποία χρησιμοποιούμε στους κήπους μας, θα χάσει η Ferrari τη "μαγεία" της; Θα χάσει ο δημιουργός της το μεγαλείο του και οι υπόλοιποι θα πάψουν να την επιθυμούν; Ο καθένας από εμάς, που έχει ένα κομμάτι λάστιχο στο σπίτι του, θα αισθάνεται σαν κάτοχός μιας Ferrari; Η δημιουργία είναι το συγκεκριμένο αυτοκίνητο. Αν ο δημιουργός του έλυσε τα προβλήματά του με κοινά υλικά, είναι ακόμα πιο σπουδαίος. Αν, αντί για πλαστικό λάστιχο, χρησιμοποιούσε ζωικό έντερο, σαν αυτό που χρησιμοποιούσαν οι πρωτόγονοι, θα ήταν ακόμα πιο μεγάλος. Αν κάποιος δηλαδή δημιουργεί κάτι το μοναδικό με κοινά υλικά, είναι ακόμα πιο τεράστιος, γιατί δεν "υποβοηθάται" από τη μοναδικότητα των υλικών.
Γιατί αναφερόμαστε σε όλα αυτά; Γιατί πολύ κουβέντα γίνεται για τη θεωρία της εξέλιξης, αλλά η κουβέντα ξεκινάει πάντα από συγκεκριμένα κέντρα. Πολύ συγκεκριμένα κέντρα, εφόσον στο σύνολό τους είναι αγγλοσαξονικά. Αναρωτιόμαστε, δηλαδή, γιατί μπορεί ν' απασχολεί τόσο πολύ τους Αγγλοσάξονες το τεχνικό μέρος της Δημιουργίας; Γιατί δεν απασχολεί κανέναν άλλον λαό πέρα από αυτούς;


Πριν δούμε τον λόγο που τους απασχολεί τόσο πολύ, θα πρέπει πρώτα να δούμε τον λόγο για τον οποίο πρακτικά δεν θα έπρεπε να τους απασχολεί καθόλου, όπως δεν απασχολεί και κανέναν άλλον λαό στον κόσμο. Αν καταλάβουμε, δηλαδή, γιατί δεν θα έπρεπε να τους απασχολεί και άρα να φέρονται φυσιολογικά, όπως οι υπόλοιποι λαοί, θα καταλάβουμε πιο εύκολα τον λόγο που φέρονται "παράξενα". Θα ξεκινήσουμε λοιπόν από την "κορυφαία" επιστημονικοφιλοσοφική, άποψη την οποία έχει εκφράσει ο αγγλοσαξονικός κόσμος και η οποία δεν είναι άλλη από τη θεωρία του Δαρβίνου.


Η θεωρία του δαρβινισμού είναι ο απόλυτος ορισμός της βλακείας. Είναι ο απόλυτος ορισμός του επιστημονικού λάθους. Αυτό είναι κάτι το οποίο αποδεικνύεται πολύ εύκολα. Αν η εξέλιξη των ειδών ακολουθούσε αυτήν τη θεωρία, τότε θα ήταν απόλυτα γραμμική. Θα εξαρτιόταν απόλυτα μόνον από δύο παραμέτρους. Τον χρόνο και τον τόπο. Αν ίσχυε η θεωρία του Δαρβίνου, τότε στον κόσμο θα υπήρχαν μόνον όντα, τα οποία θα αποτελούσαν εξελικτικές φάσεις της ίδιας μορφής ζωής, συνδεόμενες απευθείας με τον χρόνο και που θα διαχωρίζονταν μεταξύ τους μόνον εξαιτίας των κλιματολογικών συνθηκών, οι οποίες θα επιτάχυναν ή θα επιβράδυναν την κοινή εξελικτική πορεία. Η δαρβινική θεωρία της εξέλιξης δεν μπορεί να εξηγήσει τίποτε από αυτά τα οποία βλέπουμε γύρω μας.


Τι σημαίνει πρακτικά αυτό; Αν η αμοιβάδα έφτανε
στο ανώτατο σημείο της εξέλιξης της προσαρμογής της να γίνει ένα σκουλήκι, στην καλύτερη περίπτωση το σκουλήκι αυτό θα "συγκατοικούσε" στον Πλανήτη με όμοιά του λιγότερο ή περισσότερο εξελιγμένα σκουλήκια. Κάποια θα έμεναν "πίσω" και θα ήταν γυμνά, εφόσον, λόγω ευνοϊκών κλιματολογικών συνθηκών, δεν θα είχαν ανάγκη εξέλιξης και άρα θα σταματούσαν να εξελίσσονται και κάποια άλλα θα ήταν τριχωτά, εκεί όπου το κλίμα απαιτούσε την εξέλιξη που οδηγεί στην επιβίωση. Αν ίσχυε δηλαδή η δαρβινική θεωρία, δεν θα είχαμε το "κάδρο" του φυσικού κόσμου, όπως το βλέπουμε σήμερα. Δεν θα μπορούσε να συνυπάρξει στον ίδιο χρόνο και στον ίδιο χώρο μια καμηλοπάρδαλη, ένα λιοντάρι, ένα σκαθάρι και ένας αετός. Πριν προλάβουν να εξελιχθούν στον βαθμό που εξασφαλίζει την επιβίωση, το εξελιγμένο θα εξάλειφε το ανεξέλικτο. Δεν θα μπορούσαν να υπάρξουν δηλαδή αυτά τα οποία βλέπουμε γύρω μας. Απλά πράγματα.

Διαφορετικά πράγματα, φτιαγμένα από ίδια ή διαφορετικά υλικά, μπαίνουν σε ένα κοινό "κάδρο" μόνον εξαιτίας της επιθυμίας ενός δημιουργού. Από εκεί και πέρα ισχύει μόνον η λογική της δημιουργίας. Δεν υπάρχει δημιουργία χωρίς δημιουργό. Δεν υπάρχει δημιουργία, χωρίς να βάλει κάποιος τον κόπο του και βέβαια την ευφυΐα του. Χωρίς κόπο και χωρίς ευφυΐα μόνον μουντζούρες και χαλάσματα μπορείς να περιμένεις. Αν αφήσεις τρεις κουβάδες με χρώμα και πας μετά από χιλιάδες χρόνια να δεις τι συνέβη, δεν θα δεις τίποτε παραπάνω από αυτό το οποίο μπορείς να επιτύχεις με μια στιγμιαία κλωτσιά. Αυτή είναι η αντίληψη των Αγγλοσαξόνων για τη Δημιουργία. Μια απλή κλωτσιά, η οποία στο επιστημονικότερό της ονομάζεται Big Bang. Αυτός είναι ο κόσμος, όπως τον φαντάστηκαν οι Αγγλοσάξονες. Ο κόσμος των γαιοσκωλήκων, στους οποίους ήταν ειδικός ο "πατέρας" τους ο Δαρβίνος.


Έτσι αντιλαμβάνεται η αγγλοσαξονική λογική τα πράγματα και σ' αυτό συντέλεσε και ο Δαρβίνος. Ατυχώς για τον ίδιο πέθανε νωρίς και δεν είδε για παράδειγμα τα γαϊδούρια να εξελίσσονται, για να μοιραστεί μαζί τους τα ανέκδοτά τους και το χιούμορ τους. Δεν τον "έκλαψαν" οι αμοιβάδες, αναγνωρίζοντας στο πρόσωπό του τον θνητό αλλά "εξελιγμένο" απόγονό τους. Δεν τον κατηγόρησαν τα λιοντάρια, που δεν αναφέρθηκε καθόλου σ' αυτά στα "πέτρινα" χρόνια τους πριν την αυτοσυνειδητοποίσή τους. Αντιλαμβανόμαστε ότι, αν έλλειπαν όλοι οι Δημιουργοί
και μεταξύ των οποίων και ο Θεός, ο κόσμος δεν θα υπήρχε όπως τον γνωρίζουμε. Αν δεν υπήρχε ο Θεός, θα υπήρχαν μόνον τα δαρβινικά "σκουλήκια". Αν δεν υπήρχαν οι υπόλοιποι δημιουργοί και ο ανθρώπινος κόσμος θα ήταν πολύ φτωχότερος. Αν όμως έλλειπαν οι Αγγλοσάξονες και ο Δαρβίνος, δεν θα συνέβαινε τίποτε απολύτως. Δεν θα έλλειπε από κανέναν η θεωρία του Δαρβίνου, γιατί δεν κάλυψε καμία ανάγκη του ανθρώπου. Άλλες ανάγκες κάλυψε και αυτές θα τις δούμε παρακάτω.

Το τραγικό γι' αυτούς είναι ότι στη μοναδική δημιουργικής φύσεως διαδικασία, στην οποία συμμετείχαν ενεργά οι ίδιοι
και την οποία πιστώνονται, η παρουσία τους ήταν εντελώς τυχαία. Αναφερόμαστε στην παρουσία τους στη βιομηχανική επανάσταση, στην οποία εμφανίζονται σαν βασικοί συντελεστές. Στην πραγματικότητα ήταν εν αγνοία τους πρωταγωνιστές. Αυτό είναι εύκολο ν' αποδειχθεί κι απλά θα πρέπει να έχει κάποιος διαφορετικού επιπέδου γνώση, για να καταλάβει το πόσο ακριβώς τυχαία ήταν. Τι σημαίνει αυτό; Ότι η ανάπτυξη της τεχνογνωσίας του ανθρώπινου είδους έχει μεθοδευτεί "άνωθεν". Από την αρχή της Δημιουργίας θεμελιώθηκαν εκείνες οι συνθήκες, οι οποίες σε κάποια στιγμή θα "φούσκωναν" μια κατάσταση, η οποία θα οδηγούσε στη βιομηχανική επανάσταση. Γι αυτόν τον λόγο κάνουμε αναφορά σε γνώσεις διαφορετικού επιπέδου.

Από εκεί και πέρα το ποιος λαός
λόγω των παραπάνω δεδομένων θα βρισκόταν την κρίσιμη ώρα πάνω στο "κύμα", που θα οδηγούσε στη βιομηχανική ανάπτυξη, ήταν καθαρά θέμα τύχης. Το γεγονός ότι οι Αγγλοσάξονες βρέθηκαν στο "κύμα", οφείλεται στην ακμαία αποικιοκρατική οικονομία τους και άρα σε μια δραστηριότητα, την οποία έκαναν με τον ίδιο τρόπο και πολλοί άλλοι ιμπεριαλιστικοί λαοί. Το "ποτάμι" φούσκωσε εκείνη την ώρα και το "πρόβατο" της Βρετανίας βρέθηκε χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από το σημείο απ' όπου ξεκίνησε. Αυτή η κίνηση όμως δεν καθιστά το "πρόβατο" έναν μικρό "Οδυσσέα", που ξεκίνησε την πορεία του προς το άγνωστο με βάση τις προσωπικές του ανησυχίες. Η κίνηση αυτή καθιστά το "πρόβατο" απλά τυχερό, γιατί δεν "πνίγηκε" μέσα σε συνθήκες τις οποίες δεν γνώριζε και βέβαια δεν προκάλεσε το ίδιο.

Γιατί όμως οι κατά τα άλλα παμπόνηροι Αγγλοσάξονες, αν όχι υιοθέτησαν μια τέτοια αφελή θεωρία, την ανέδειξαν σε παγκόσμιο θέμα; Θεωρίες τέτοιες της πλάκας υπήρχαν πάντα. Ακόμα και σ
αυτόν τον τομέα δεν είναι πρωτοπόροι οι Αγγλοσάξονες. Ο κάθε δυστυχισμένος ή μεθυσμένος ανθρωπάκος είχε από μία τέτοια θεωρία. Σε κοινωνίες θρησκόληπτες, όπως ήταν η πουριτανική αγγλική κοινωνία, όποιος είχε κάποια ατυχία στη ζωή του, "θύμωνε" με τον Θεό και προσπαθούσε να Τον "πληγώσει" με την αμφισβήτηση. Σε κοινωνίες όπως ήταν η βικτοριανή, όπου η γνώση πρόσφερε κοινωνική διάκριση και πλούτο, όποιος καιροσκόπος ήθελε να ξεχωρίσει από τη μάζα, μπορούσε να ισχυριστεί ακόμα και το πιο απίθανο. Αρκεί βέβαια αυτό το απίθανο να εξυπηρετούσε τον αγγλικό θρόνο.

Αυτό, δηλαδή, που αναζητούμε στην περίπτωση αυτήν, δεν είναι η άποψη του Δαρβίνου και του κάθε Δαρβίνου. Αυτό το οποίο αναζητούμε είναι το πώς αυτή η θεωρία εξυπηρετεί συμφέροντα. Αναρωτιόμαστε, γιατί ο Δαρβίνος αναδείχθηκε τόσο εύκολα και τόσο γρήγορα σε διάσημο μέλος της επιστημονικής κοινότητας με αυτήν την αστεία θεωρία. Αναρωτιόμαστε, γιατί ο Δαρβίνος προβλήθηκε τόσο πολύ στην παγκόσμια επιστημονική κοινότητα από τα αγγλοσαξονικά κέντρα εξουσίας. Αναρωτιόμαστε, γιατί τον τίμησε η αγγλοσαξονική κοινωνία με τον ενταφιασμό του στο Αβαείο του Γουέστμινστερ. Γιατί δηλαδή συγκαταλέχθηκε ανάμεσα στους σημαντικούς αυτής της αυτοκρατορίας ένας άνθρωπος με ένα αστείο
τόσο σε επιστημονικό όσο και σε φιλοσοφικό επίπεδο έργο. Πώς και γιατί ένας ειδικός στους γαιοσκώληκες εντάσσεται στους "μεγάλους" μιας αυτοκρατορίας;

Εύκολα δηλαδή συμπεραίνουμε ότι υπήρχε κρατική και άρα πολιτική σκοπιμότητα πίσω από την αγγλοσαξονική επιλογή να στηριχθεί παγκοσμίως η δαρβινική θεωρία. Μόνον τέτοια σκοπιμότητα μπορεί να δικαιολογήσει το γεγονός ότι η συμπεριφορά της εξουσίας απέναντι σ' αυτήν την θεωρία ήταν διττή. Μέσα στη Βρετανία ήταν θεωρία των "μορφωμένων" και όχι των αμόρφωτων. Θεωρία, η οποία "προβλημάτιζε" τους ισχυρούς της και όχι τους υπόλοιπους. Η βρετανική κοινωνία στο εσωτερικό της λειτουργούσε απόλυτα πουριτανικά και άρα ήταν ευθυγραμμισμένη με τη χριστιανική "αλήθεια", ενώ στο εξωτερικό ακολουθούσε μια διαφορετική συμπεριφορά. Άρα αυτό το οποίο αναζητούμε είναι το όφελος, το οποίο προέκυπτε από τον δαρβινισμό για τους Αγγλοσάξονες. Το όφελος, που εξυπηρετούσε το σύστημά τους, τόσο στην εσωτερική όσο και στην εξωτερική του λειτουργία. Το όφελος, που υπήρχε για τους "γαλαζοαίματους" αλλά και το όφελος, που υπήρχε για τους ιμπεριαλιστικούς στόχους της αυτοκρατορίας.


Σ' ό,τι αφορά το πρώτο, το κέρδος είναι προφανές και σε πείσμα των καιρών και της γενικότερης κοινωνικής προόδου εξακολουθούν να το εισπράττουν οι Αγγλοσάξονες "γαλαζοαίματοι" και μορφωμένοι αστοί μέσα στη βρετανική κοινωνία. Η θεωρία της εξέλιξης "αποδείκνυε" το δίκιο των "γαλαζοαίματων" να θεωρούν τους εαυτούς τους "ανώτερους" από τους υπόλοιπους ομοεθνείς τους. Οι "γαλαζοαίματοι" ήταν τα πιο εξελιγμένα ανθρώπινα "είδη" και άρα δικαιούνταν τα προνόμια τα οποία απολάμβαναν. Αυτοί ήταν ο τελευταίος "κρίκος" της ανθρώπινης εξέλιξης. Κοντά σ' αυτούς δικαιολογούσαν την προνομιακή μεταχείρισή τους και οι λίγο "κατώτεροι" από τους ίδιους μορφωμένοι αστοί. Μια απόλυτα ρατσιστική συμπεριφορά έβρισκε μέσα στον δαρβινισμό τη θεωρητική "εξήγησή" της.


Άλλωστε δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι Αγγλοσάξονες είναι οι εφευρέτες της εφαρμοσμένης πολιτικής του ρατσισμού πολύ πριν ο Χίτλερ γίνει διάσημος γι' αυτήν. Αυτοί είχαν γίνει οι πρώτοι "αξιολογητές" των ανθρωπίνων "ειδών", πριν το κάνουν οι Γερμανοί. Αυτοί μοίραζαν τα "pedigree" των ανθρώπινων "ρατσών", πριν το κάνουν κάποιοι άλλοι. Έφτασαν στο σημείο να εκθέτουν σε κλουβιά
σαν ενδιάμεσα "ζώα" δυστυχείς συνανθρώπους μας, επειδή απλά ήταν λίγο πιο σκούροι ή λίγο πιο κοντοί από αυτό το οποίο οι Αγγλοσάξονες αντιλαμβάνονταν σαν ανθρώπινο "είδος". Έχοντας τοποθετήσει τους δικούς τους "λόρδους" στην κορυφή της ανθρώπινης εξέλιξης, δημιουργούσαν ιεραρχία "ειδών". Όποιος "κατώτερος" έμοιαζε λίγο με τους "ανώτερους" και βέβαια είχε χρήματα να τους πληρώσει, έπαιρνε τον τίτλο του "sir", ο οποίος αποδείκνυε μια μορφή ατομικής αυτοεξέλιξης, η οποία όμως ήταν τυχαία και ως εκ τούτου δεν μπορούσε να μεταφερθεί στους απογόνους του.

Η ιδιόμορφη όμως
και εξόχως αντιχριστιανική δαρβινική θεωρία δεν τους εξυπηρετούσε μόνον στην εσωτερική κοινωνική τους λειτουργία. Τους εξυπηρετούσε και στους εξωτερικούς εθνικούς τους στόχους. Η ιδιομορφία της τους εξυπηρετούσε, γιατί και οι εθνικοί τους στόχοι ήταν ιδιόμορφοι. Μέχρι την εμφάνιση της βρετανικής αυτοκρατορίας ο ιμπεριαλισμός λειτουργούσε με έναν απλό και πολύ συγκεκριμένο τρόπο, ο οποίος μπορούσε να εξυπηρετηθεί με την απλή χριστιανική κοσμοθέωρηση. Μέχρι τότε τον ιμπεριαλισμό στο ανώτατο επίπεδο τον ασκούσαν οι θρησκείες. Οι θρησκείες, δηλαδή, "έσπρωχναν" η μία την άλλη, προκειμένου να επεκτείνουν τα όριά τους. Οι θρησκείες κατακτούσαν εδάφη και τα αποσπούσαν από τους απίστους. Η μία "κοσμοθέωρηση" προσπαθούσε να νικήσει πνευματικά την άλλη και μέχρι να το καταφέρει αυτό της αποσπούσε εδάφη. Το τερπνόν μετά του ωφελίμου. Οι λαοί, που ανήκαν σ' αυτές τις θρησκείες, απλά επωφελούνταν στο μοίρασμα της λείας. Οι ιερείς του χριστιανισμού, δηλαδή, "κατέκτησαν" τον Νέο Κόσμο και απλά οι Κονκισταδόρες ή οι απλοί έποικοι μοιράζονταν τα εδάφη ως χριστιανοί.

Η εμφάνιση των Αγγλοσαξόνων αυτήν την απλή λειτουργία την άλλαξε. Αναπτύχθηκε σε μια εποχή κατά την οποία είχαν σταθεροποιηθεί οι θρησκευτικές επικράτειες. Ήταν η πρώτη εθνικού τύπου αυτοκρατορία και αυτό το από τη φύση του οξύμωρο γεγονός την έκανε ιδιόμορφη. Δεν είχε τη δική της "κοσμοαντίληψη", για ν' αναλάβει τη "σταυροφορία" να τη "δωρίσει" στον κόσμο και άρα να νομιμοποιεί την ιμπεριαλιστική δραστηριότητά της εκτός των χριστιανικών ορίων. Δεν είχε την ανάλογη πληθυσμιακή δύναμη και άρα δεν μπορούσε να λειτουργήσει σε απευθείας σύγκρουση με τις άλλες θρησκείες και ταυτόχρονα ήταν άπληστη, διεκδικώντας χώρους, οι οποίοι ανήκαν σε άλλες θρησκείες. Τα όριά της δηλαδή σε κάποιες περιοχές του κόσμου ξεπερνούσαν τα όρια του χριστιανισμού και αυτό της δημιουργούσε πρόβλημα στην επεκτατικότητά της.


Ο δαρβινισμός σ' αυτήν την ανάγκη την εξυπηρετούσε. Ήταν μια πολύ βολική θεωρία για τη δικαιολόγηση ιμπεριαλιστικών πολιτικών. Ήταν μια θεωρία του τύπου …"μπορεί να βρέξει, μπορεί και όχι". Όλα τα κάλυπτε, εφόσον και η ίδια η έννοια της Δημιουργίας εντάσσεται μέσα στα πλαίσια μιας διαδικασίας εξέλιξης, εφόσον και η ίδια
ως λειτουργία από κάπου ξεκινάει και κάπου καταλήγει. Σ' αυτό το σημείο ήταν βολική η θεωρία του δαρβινισμού. Οι Αγγλοσάξονες δεν την υποστήριζαν σθεναρά, ώστε να έρθουν σε σύγκρουση με το χριστιανικό ιερατείο. Την άφηναν να "αιωρείται" ως ενδεχόμενο, αλλά μέσα στη "χαλαρότητα" ενός πνεύματος "επιστημονικής αδείας" την πρέσβευαν, για να εμφανίζονται "διαφορετικοί" και βέβαια πιο φιλελεύθεροι από τους υπόλοιπους, οι οποίοι ήταν προσκολλημένοι σε άκαμπτα θρησκευτικά δόγματα.

Χωρίς να είναι δημιουργικοί, συγκαταλέγονταν ανάμεσα στους δημιουργούς. Χωρίς να είναι σε τίποτε πρωτοπόροι, μπορούσαν να δηλώνουν τέτοιοι. Χωρίς να πρεσβεύουν κάτι το διαφορετικό, νομιμοποιούνταν να κάνουν διαφορετικά πράγματα. Χωρίς να διαθέτουν πυρήνα γνώσης θεολογικού τύπου, μπορούσαν να λειτουργούν σαν "θρησκεία". Η "θρησκεία" του ανθρώπου, ο οποίος δεν πρεσβεύει κάποιο νέο θρησκευτικό δόγμα, αλλά θεωρεί υπέρτατο δικαίωμά του να αμφισβητεί έστω και ηπίως τα υπάρχοντα δόγματα. Δεν ισχυριζόμαστε ότι θα "βρέξει", ώστε να κριθούμε ή να έρθουμε σε σύγκρουση με κάποιους ισχυρούς, αλλά δεν υπάρχει πρόβλημα να το έχουμε υπόψη μας. Μπορεί να μην "έβρεχε", αλλά αυτοί καλού-κακού προετοιμάζονταν και για "βροχή". Δεν ισχυρίζονταν δηλαδή οι Αγγλοσάξονες ότι ισχύει η δαρβινική θεωρία, αλλά σε όλα τα επίπεδα λειτουργούσαν σαν αυτή να ίσχυε.


Αναζητώντας λοιπόν συμμάχους μέσα στις αλλόθρησκες κοινωνίες των αποικιών τους, εμφάνιζαν τη δαρβινική άποψη της ανθρώπινης εξέλιξης σαν την πλέον προηγμένη άποψη της ανθρωπότητας. Την άποψη, η οποία εξέφραζε την ανθρώπινη χειραφέτηση. Την άποψη, η οποία υποστήριζε τον "απογαλακτισμό" της ανθρωπότητας από τα θρησκευτικά δόγματα. Την άποψη, η οποία αποτελούσε το υπόβαθρο για αμφισβητήσεις όλων των τύπων και ειδών. Αυτό τους έδινε το δικαίωμα να εμφανίζονται σαν προστάτες της παγκόσμιας ελευθερίας και πρωτοπορίας.


Εμφανίζονταν σαν αυτοί οι οποίοι παρείχαν μια δήθεν ελευθερία και το δικαίωμα της "αμφισβήτησης" του μορφωμένου και χειραφετημένου ανθρώπου απέναντι στα θρησκευτικά δόγματα. Εμφανίζονταν σαν αυτοί οι οποίοι παρείχαν το δικαίωμα του πολίτη στην ελευθερία και τη δημοκρατία. Αυτά τα ανθρώπινα "δικαιώματα" υποτίθεται προστάτευε η αυτοκρατορία και αυτό της έδινε τη δυνατότητα να εμφανίζεται παντού σαν φορέας εκσυγχρονισμού των κοινωνιών. Των ξένων κοινωνιών, που στο μεταξύ είχε κατακτήσει. Αυτός ο συνδυασμός "ανώτερων" στόχων και ταυτόχρονης εξυπηρέτησης "κατώτερων" συμφερόντων δεν είναι κάτι το μυστικό. Αυτό το αυθαίρετο "δικαίωμα" των αυτόκλητων παγκόσμιων "προστατών" είναι καταγεγραμμένο στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη της Βρετανίας, ο οποίος είναι θαμμένος στο Αβαείο. Τι μας λένε σ' αυτό το εθνικό μνημείο; Ότι ο στρατιώτης της μεγαλύτερης και ως εκ τούτου αθλιότερης αποικιοκρατικής δύναμης στον κόσμο
που βρίσκεται θαμμένος εκεί, δεν θυσιάστηκε μόνον για τον βασιλιά του και την αυτοκρατορία τους, αλλά και για την "ελευθερία" του κόσμου.

Εδώ φαίνεται η πολιτική σκοπιμότητα της θεωρίας αυτής. Αυτό ήταν το ζητούμενο για την ιμπεριαλιστική πολιτική τους. Με την εθνική τους πολιτική "υπηρετούσαν" όλη την ανθρωπότητα και άρα τα εθνικά συμφέροντα όλων των λαών. Πλήρης αντίφαση δηλαδή. Αντίφαση όμως, η οποία τους "βόλευε" εξαιρετικά, εφόσον τους πρόσφερε "άλλοθι". Παντού "εισέβαλαν" όχι ως ιμπεριαλιστές, αλλά σαν "επιστήμονες". Δημιουργούσαν τίτλους αυθαίρετων ανθρωπολογικών "επιστημών" και αμολούσαν τους χαφιέδες τους στον κόσμο, για να τον "μελετήσουν". Ήταν οι "περιηγητές" και οι "μελετητές" του κόσμου. Χαφιέδες, δολοφόνοι, και προβοκάτορες έπαιρναν έναν "τίτλο" επιστήμονα και εισέβαλλαν στα κράτη. "Μελετούσαν" τους λαούς και τους πολιτισμούς σαν "αξιολογητές" τους. Θεωρητικά μόνον ήθελαν να βρουν τα "μυστικά" της δημιουργίας, πρακτικά βέβαια να εισβάλουν και να μελετήσουν με προσοχή τα μελλοντικά τους θύματα. Εκμεταλλεύονταν την ανοχή των πολιτισμών των άλλων, για να περάσουν τη δική τους βαρβαρότητα. Εκμεταλλεύονταν βασικές ανθρώπινες ιδιότητες, για να τις μετατρέψουν σε εργαλεία εξουσίας.


Μελετούσαν πράγματι τους λαούς με το απόλυτο πάθος και τη σχεδόν επαγγελματική μεθοδικότητα, όχι όμως από επιστημονικό ενδιαφέρον, αλλά για να στρέψουν τον έναν εναντίον του άλλου. Τους μελετούσαν εύκολα και αντικειμενικά, παριστάνοντας τους "φίλους", για να μπορούν στη συνέχεια να τους ελέγχουν απόλυτα ως εξουσιαστές. Να μάθουν τα πιο απόκρυφα μυστικά τους με την "ειλικρίνεια" του φίλου και στη συνέχεια να τον θέσουν υπό την ομηρία τους μέσω του εκβιασμού. Ας δει κάποιος την "πορεία" του άθλιου Σέσιλ Ρόουντ. Του ιδρυτή της De Beers, που ακόμα και σήμερα είναι το αίτιο της "αιμορραγίας" της Αφρικής. Ό,τι έκανε αυτός ο εγκληματίας ως ιδιώτης στην Αφρική, το έκανε η Βρετανία ως κράτος σε ολόκληρο τον Πλανήτη. Αυτή ήταν πάντα η τακτική τους. Ακριβώς αντίθετη από αυτήν των υπολοίπων. Πρώτα "φίλοι" και μετά "εχθροί". Πρώτα εισβάλουμε με την ιδιότητα του φιλοξενούμενου και άρα χωρίς κόστος και κατόπιν δεν φεύγουμε με τίποτε ως θανάσιμοι εχθροί. Εισβάλλουμε με έναν "κλάδο ελιάς" και δεν αποχωρούμε με τίποτε, γιατί απλά είμαστε οπλισμένοι.

Back to content | Back to main menu