Κορυφή σελίδας
GAME OVER - Ο αγγλοσαξονισμός πεθαίνει - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

GAME OVER - Ο αγγλοσαξονισμός πεθαίνει - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

GAME OVER - Ο αγγλοσαξονισμός πεθαίνει

30 Αυγούστου 2011

Γι' αυτόν τον λόγο συγκέντρωναν ψευδοεπιστημονικού τύπου γνώσεις. Αυτό ήταν το "μέγα" πολιτισμικό τους "έργο". Όταν οι λαοί δημιουργούσαν πολιτισμούς, οι Αγγλοσάξονες έκαναν μετρήσεις στα ανθρώπινα κρανία και ζύγιζαν ανθρώπινους εγκεφάλους, για ν' "αποδείξουν" τις δαρβινικού τύπου θεωρίες τους. Ήθελαν ν' "αποδείξουν" σε όλον τον κόσμο ότι άνθρωποι και λαοί βρίσκονταν σε μια συγκεκριμένη διαβάθμιση, με τους ίδιους βέβαια στην κορυφή της. Ως εκ τούτου κάποιοι άνθρωποι "δικαιούνταν" την ελευθερία τους και κάποιοι άλλοι όχι. Κάποιοι λαοί "δικαιούνταν" πατρίδες και κάποιοι άλλοι όχι. Ό,τι "περίσσευε" "δικαιωματικά" το έπαιρναν οι ίδιοι σαν "ανώτεροι" των "ανωτέρων". Ό,τι δεν μπορούσαν να το πάρουν άμεσα, είτε επιχειρούσαν να το "κηδεμονεύσουν" είτε να το διαλύσουν, για να εκμεταλλευτούν την αδυναμία του.

Το αποτέλεσμα ήταν αυτό που τους βόλευε στις ιμπεριαλιστικές επιδιώξεις τους. Με αστεία επιστημονικοφανή στοιχεία κατόρθωναν και εμφανίζονταν σαν οι ειδικοί "αξιολογητές" ανθρώπων και λαών. Αυτός ήταν ο στόχος τους. Να διαχωρίζουν τους ανθρώπους μεταξύ τους. Γιατί; Για να ξεχωρίζουν ανάμεσα στους λαούς
που βρίσκονταν στο "στόχαστρό" τους τους "ανώτερους", που ήταν σύμμαχοί τους από τους "κατώτερους", που ήταν εχθροί τους. Να ξεχωρίσουν μέσα στις κοινωνίες αυτών των κρατών εκείνους που θα τους κυβερνούσαν και οι οποίοι ήταν οι χαφιέδες τους. Τους Βενιζέλους, τους Κεμάλ, τους Χουσείν κλπ.. Τους "ανώτερους", που τους "έμοιαζαν" ή θα ήθελαν να τους μοιάσουν. Συνήθως αυτοί ήταν οι "αδικημένοι" σφετεριστές των νόμιμων εξουσιών και αυτούς εξυπηρετούσαν οι Αγγλοσάξονες. Αυτούς "προστάτευαν" για το "καλό" της ανθρωπότητας, χωρίς βέβαια να παραβλέπεται και το "καλό" της βρετανικής αυτοκρατορίας.

Αυτήν την "προστασία" την παρείχε το βρετανικό σύστημα πάντα εκτός Βρετανίας και ποτέ μέσα σ' αυτήν. Στο όνομα της δημοκρατίας μπορούσαν οι πάντες ν' αμφισβητούν τους πάντες, αλλά οι Βρετανοί ήταν κι εξακολουθούν να είναι χριστιανόπληκτα subjects του βασιλικού θρόνου της Αγγλίας. Μπορούσαν οι πάντες να διεκδικούν τα πάντα, αλλά όχι εις βάρος των βρετανικών συμφερόντων. Μια "προστασία", η οποία προσαρμοζόταν σε πάσης φύσεως συμφέροντα. Μια "προστασία", η οποία ακόμα και σήμερα εφαρμόζεται με τον ίδιο κι απαράλλαχτο τρόπο. Βρετανοί, για παράδειγμα, "ανησυχούν" για τη "μακεδονική" μειονότητα στην Ελλάδα, αλλά για τους Σκώτους ή τους Ιρλανδούς μάλλον δεν έχουν "ακούσει" ποτέ και τίποτε. Ανακάλυψαν έναν αυτονομιστή Κερκυραίο, αλλά για τους Αβοριγίνες ή τους Ινδιάνους δεν έχουν "ακούσει" ποτέ και τίποτε.


Τέτοιου είδους "προστασία" προσέφερε η δαρβινική αυτή αυτοκρατορία. Τα μάτια των άλλων ήθελαν να βγάλουν και όχι τα δικά τους. Μέσα στα πλαίσια αυτού του "εκσυγχρονισμού" έμπαινε και ο δαρβινισμός όχι τόσο ως δόγμα αλήθειας
εφόσον ήταν παντελώς αστείος, αλλά ως δικαίωμα και διατυπωμένη θέση αμφισβήτησης. Ως δικαίωμα, το οποίο συνδέεται με όλα τα ανώτερα και άρα και με τη δημοκρατία. Τη δημοκρατία, την οποία χρησιμοποιούσαν σαν "βιτρίνα", άσχετα αν οι ίδιοι ήταν καθηλωμένοι στον Μεσαίωνα της βασιλείας. Τη δημοκρατία, την οποία τη χρησιμοποιούσαν για να ενισχύσουν τις παράνομες και παράλογες φιλοδοξίες των χαφιέδων τους απέναντι στις νόμιμες εξουσίες, οι οποίες δεν υποτάσσονταν στη θέλησή τους. Την δημοκρατία την οποία διαφήμιζαν ως "πραμάτεια" μόνο για τους άλλους με την λογική που κάποιος μουσουλμάνος χασάπης πουλάει χοιρινό κρέας. Κανένας και ποτέ δεν χρησιμοποίησε τόσο πολύ την έννοια της δημοκρατίας εις βάρος των λαών όσο οι βάρβαροι Βρετανοί. Κανένας και ποτέ δεν την πούλησε τόσο ακριβά σε φασίστες όσο οι βάρβαροι Βρετανοί. Μια δημοκρατία-"πραμάτεια", σαν αυτήν που σήμερα πουλάνε οι Αμερικανοί στους Ιρακινούς.

Ο δαρβινισμός με τον τρόπο αυτόν τους εξασφάλιζε …καί την πίτα ολόκληρη καί τον σκύλο χορτάτο. Δεν τους έφερνε σε σύγκρουση με το χριστιανικό δόγμα, εφόσον ήταν αστείος, αλλά τους έδινε το δικαίωμα να προστατεύουν όλους όσους
ομόθρησκους ή αλλόθρησκους αμφισβητούσαν τα δόγματά τους "χάριν" της αναζήτησης της επιστημονικής "αλήθειας". Όλους όσους αμφισβητούσαν τις νόμιμες εξουσίες αυτών των δογμάτων "χάριν" της δημοκρατίας και βέβαια των βρετανικών συμφερόντων. Όλους όσους μέσα στις πατρίδες τους είχαν ανάγκη την προστασία των Άγγλων για τις "αιρετικές" και βέβαια φιλοβρετανικές απόψεις τους. Όπου υπήρχαν επαναστατημένοι "Ουγενότοι", υπήρχαν και βρετανικές λίρες, για να τους βοηθούν στις "ανώτερες" επιδιώξεις τους. Με τον τρόπο αυτόν μπορούσαν να δημιουργούν συμμάχους ανάμεσα στα θύματά τους. Συμμάχους, τους οποίους σε καμία άλλη περίπτωση δεν θα εξασφάλιζαν, λόγω της διαφορετικότητας των θρησκειών τους. Αυτό το οποίο βλέπουμε να συμβαίνει σήμερα στο Ιράν. Αγγλικές λίρες ψάχνεις να βρεις πίσω από τον "ξεσηκωμό". Επαφές του Χαταμί με Άγγλους "δημοκράτες" πράκτορες αναζητάς.

Με τον δαρβινισμό, ο οποίος αντιπροσώπευε τον "εκσυγχρονισμό", δημιουργούσαν "μοχλούς", που τους επέτρεπαν να παραμένουν στις κατακτήσεις τους και να τις εκμεταλλεύονται, χωρίς αντιδράσεις. Μόνοι τους δημιουργούσαν "ανώτερους", τους οποίους προστάτευαν από τους "κατώτερους" ομοεθνείς και ομόθρησκούς τους. Τους ευνοούσαν και κατόπιν τους διατηρούσαν υπό την ομηρία τους. Δεν ήταν προδότες αυτοί οι οποίοι τους διατηρούσαν μέσα στις πατρίδες τους, αλλά "προοδευτικοί", που θα τους διατηρούσαν μέχρι ν' αναπτυχθούν οι "κατώτεροι" …δηλαδή για πάντα. Στην πραγματικότητα δημιουργούσαν προδοτικές αστικές τάξεις με τα χαρακτηριστικά και τη νοοτροπία του μορφωμένου "λοχία" του βρετανικού στέμματος. Η λογική αυτού που λέμε είναι απλή. Όπως η βρετανική αυτοκρατορία ξεχώριζε τους "ανώτερους" λαούς ή ανθρώπους από τους "κατώτερους", έτσι μπορούσαν να ξεχωρίσουν και τις κοινωνικές τάξεις σε "ανώτερες" και "κατώτερες".


Αυτό μετέφεραν οι Αγγλοσάξονες σε όλα τα κράτη. Αυτή ήταν η πνευματική τους "δωρεά" στον κόσμο. Στην κυριολεξία τους "λάτρευαν" οι αστοί όλων των κρατών. Τους "λάτρευαν", γιατί αυτοί ήταν οι θεματοφύλακες και οι προστάτες της κοινωνικής τους υπεροχής. Μιας υπεροχής, η οποία μεταφραζόταν σε υψηλούς μισθούς και αποκλειστικά προνόμια. Οι Αγγλοσάξονες αποφάσισαν για λογαριασμό ολόκληρης της ανθρωπότητας ότι, αυτός ο οποίος εργάζεται πίσω από ένα γραφείο, θα πληρώνεται πιο πολλά από αυτόν ο οποίος εργάζεται στον τόρνο. Αυτό ήταν φυσικό για μια αποικιοκρατική δύναμη, η οποία ήθελε να ευνοήσει τους δικούς της ανθρώπους. Να τους ευνοήσει με τεμπελιά και αυξημένες αποδοχές. Να τους κάνει πιστούς "λοχίες". Επέλεξε λοιπόν οι δικοί της άνθρωποι να δουλεύουν λιγότερο σκληρά και να αμείβονται καλύτερα, αφήνοντας τη χειρονακτική εργασία στους "κατώτερους" σκούρους.


Όμως, αυτή η επιλογή της αποικιοκρατικής δύναμης δεν άφησε αδιάφορους τους πονηρούς αστούς των κρατών, τα οποία δεν διέθεταν αποικίες και άρα και σκούρους "κατώτερους". Δανείστηκαν την πρακτική αυτήν, πετυχαίνοντας ένα "θαύμα". Αναζητώντας σκούρους "κατώτερους", κατόρθωσαν και "σκούραιναν" τους εργάτες της χειρονακτικής εργασίας. Από εκεί και πέρα οι δαρβινιστές Αγγλοσάξονες επένδυσαν στα ένστικτα των αστών και μονιμοποίησαν αυτήν την επιτυχημένη πρακτική παγκοσμίως. Η παθογένεια της αποικιοκρατίας πέρασε οργανωμένα μέσα στις αστικές δημοκρατίες. Η παθογένεια του εθνικού ιμπεριαλισμού έγινε παθογένεια του ταξικού ιμπεριαλισμού. Οι "ανώτεροι" Αγγλοσάξονες "δικαιούνταν" να εκμεταλλεύονται τους "κατώτερους" λαούς και οι αστοί, επίσης σαν "ανώτεροι", δικαιούνταν να εκμεταλλεύονται τις "κατώτερες" κοινωνικές τάξεις.


Όλη αυτή η κατάσταση στήθηκε πάνω στα συστήματα εκπαίδευσης. Εφόσον η εκπαίδευση παρήγαγε τους αστούς, ευνόητο είναι ότι στον σχεδιασμό της βασίζονταν οι πάντες, για τη σταθεροποίηση των ταξικών χαρακτηριστικών των αστών. Γι' αυτόν τον λόγο οι πάντες, ανεξαρτήτως θρησκείας, εθνικής προέλευσης ή ιδεολογίας, "έχτισαν" πανομοιότυπα συστήματα παιδείας. Η αγγλοσαξονική εκπαιδευτική τεχνογνωσία για την παραγωγή σκληρών και άδικων αποικιοκρατών πέρασε μέσα σε όλα τα κράτη. Οι Αγγλοσάξονες έδωσαν ψήγματα "ανωτερότητας" σε όσους κατάφερναν να πάρουν ένα πτυχιάκι μέσα από αυτά τα σκληρά συστήματα. Οι Αγγλοσάξονες αποφάσισαν ότι οι πάσης φύσεως χειρώνακτες είναι οι απόλυτα "κατώτεροι" των εργαζομένων και πιθανότατα συγγενείς κάποιων ζώων. Ήταν εύκολο λοιπόν να αποσπάσουν τη λατρεία και την υποστήριξη των αστών όλου του κόσμου. Των αστών, οι οποίοι, λόγω "μόρφωσης", δαρβίνιζαν, γιατί αυτό τους βόλευε.


Με αυτόν τον πονηρό και προπάντων "τζάμπα" τρόπο έθεσαν υπό την ομηρία τους το σύνολο των αστικών τάξεων όλων των κρατών. Ακόμα και οι θεωρητικά εχθροί τους δεν ξέφευγαν από αυτήν την ομηρία. Ακόμα δηλαδή κι αυτοί οι οποίοι παρίσταναν τους γαλλόφιλους ή τους γερμανόφιλους, στην πραγματικότητα ήταν όμηροί τους, γιατί χάρη σ' αυτούς διαιώνιζαν τα ταξικά τους προνόμια. Υπήρχαν δηλαδή όρια, τα οποία δεν παραβιάζονταν ποτέ και αυτά ήταν που προστάτευαν την αγγλοσαξονική υπεροχή. Όρια, τα οποία αφορούσαν όλους τους ισχυρούς παράγοντες των κρατών. Ο κόσμος ολόκληρος λειτουργούσε με τον αγγλοσαξονικό ρυθμό. Ακόμα και οι ορκισμένοι εχθροί τους αυτόν τον ρυθμό δεν τον απειλούσαν. Να πάρουν τον "θρόνο" τους στον κόσμο επιθυμούσαν και όχι να καταστρέψουν αυτόν τον αγγλοσαξονικής εμπνεύσεως "θρόνο".


"Χομπίστες" γαλλόφιλοι, ρωσόφιλοι ή γερμανόφιλοι ήταν όλοι οι υποτιθέμενοι εχθροί τους, εφόσον το πλούσιο τραπέζι τους στρωνόταν χάρη στους Αγγλοσάξονες. Έχοντας οι Αγγλοσάξονες αυτήν την κοινωνική υποστήριξη μέσα στα κράτη-θύματά τους, μπορούσαν να τα ελέγχουν απόλυτα. Αυτές οι κοινωνικές τάξεις ήταν η δύναμή τους. Τάξεις ευνοημένων δούλων, εφόσον μπορούσε, μέσω των αποικιοκρατικών της πολιτικών, να τις ταΐζει εις βάρος όλων των υπολοίπων παραγωγικών τάξεων, οι οποίες ήταν εκείνες που θίγονταν από την αποικιοκρατική τους πολιτική. Τάξεις, οι οποίες πριμοδοτούνταν με βρετανικά χρήματα και μέσα προκειμένου να μονοπωλούν την εξουσία στις πατρίδες τους και άρα να τους εξυπηρετούν. Αυτός ήταν ο βασικός πυρήνας της βρετανικής ιμπεριαλιστικής πολιτικής. Όποιος πίστευε ότι "δικαιούνταν" κάτι παραπάνω εις βάρος ομόθρησκων, ομοεθνών, ομοϊδεατών ή συμπολιτών, σ' αυτούς απευθυνόταν για υποστήριξη. Από εκεί και πέρα η τοπική βρετανική πρεσβεία απλά κανόνιζε τους όρους της "αντιπαροχής". Το πάλαι ποτέ "διαίρει και βασίλευε" έγινε "διχάζουμε και πριμοδοτούμε".


Η Βρετανία δημιούργησε και τάισε την αστική τάξη της Ινδίας ή του Πακιστάν και κατόπιν παρέμεινε στις χώρες αυτές σαν προστάτης τους. Δημιούργησε και τάισε την αστική τάξη της σύγχρονης Ελλάδας ή της Τουρκίας και κατόπιν παρέμεινε στις χώρες αυτές σαν προστάτης τους. Αυτό ήταν το μυστικό της αγγλοσαξονικής δαρβινικής πολιτικής. Συνδεόταν δήθεν με το πιο "αιρετικό", για να εισπράξει την αμφισβήτηση, που πάντα υπάρχει μέσα στα θρησκευτικά δόγματα. Συνδεόταν δήθεν με το πιο "δίκαιο", για να εισπράξει την πάντα υπάρχουσα ταξική προβληματικότητα, που υπάρχει μέσα στις κοινωνίες. Συνδεόταν δήθεν με το πιο "φιλελεύθερο", για να εισπράξει την πάντα υπάρχουσα ανελευθερία στα υπανάπτυκτα κράτη. Συνδεόταν με οτιδήποτε δίχαζε τις κοινωνίες και μπορούσε να το πριμοδοτήσει. Στην πραγματικότητα συνδεόταν με το "κατακάθι" της κάθε κοινωνίας. Στην κυριολεξία μάζευε το κατακάθι της κάθε κοινωνίας. Προδότες, τεμπέληδες, πόρνες, δολοφόνοι, χαφιέδες και γενικά όποιος ήθελε να ζει παρασιτικά, έγινε φανατικός οπαδός και βέβαια υπάλληλός τους. Σ
αυτούς έδινε τη βιτρίνα του "ανώτερου" και αυτούς βοηθούσε στην ανατροπή των όποιων εξουσιών έθιγαν τα βρετανικά συμφέροντα.

Ο δαρβινισμός όλη αυτήν τη "φάμπρικα" τη στήριζε στη λειτουργία της και γι' αυτόν τον λόγο ήταν χρήσιμος. Γι' αυτόν τον λόγο προωθούνταν "βουβά". Ως κοσμοθεώρηση ποτέ δεν "ισχυρίστηκε" σθεναρά ότι θα "βρέξει", αλλά πάντα κατάφερνε και έδινε το "άλλοθι" σε κάποιους να κυκλοφορούν με "ομπρέλα". Με αγγλική "ομπρέλα" προνομίων ακόμα και μέσα στις ίδιες τις πατρίδες τους. Έδινε στους Αγγλοσάξονες το δικαίωμα να μοιράζουν άτυπα "pedigree" "ανωτερότητας" και τα παράσιτα όλων των λαών και όλων των θρησκειών έσπευδαν για να τ' αποκτήσουν. Όλα τα σκουπίδια τύπου Χουσείν, Αμπντάλα, Φαχντ, Μπούτο, Γκάντι, είναι προϊόντα αυτής της "βιομηχανίας". Πήγαιναν στην Αγγλία, για να "κεφαλαιοποιήσουν" τους εαυτούς τους και στη συνέχεια επέστρεφαν στις πατρίδες τους, για να τις κυβερνήσουν με τις "πλάτες" της Αγγλίας, στηριζόμενοι σε κάποια κοινωνική ομάδα "ανωτέρων". Το αποτέλεσμα; Οι Άγγλοι "προστάτες" παρέμεναν για πάντα μέσα σ' αυτές. Οι Άγγλοι "προστάτες" διόριζαν στην κυριολεξία τους ηγέτες όχι μόνον των αποικιών τους, αλλά κι αυτούς των ελεύθερων θεωρητικά κρατών.


Έχοντας ο αναγνώστης όλα αυτά στο μυαλό του, μπορεί να καταλάβει τον λόγο που ο δαρβινισμός κυριαρχεί στην αγγλοσαξονική σκέψη. Μπορεί να καταλάβει τον λόγο που ο Δαρβίνος είναι ένας από τους πραγματικούς "πατέρες" της αυτοκρατορίας και άρα δικαιούταν την ταφή του στο Αβαείο. Μια αυτοκρατορία, που λειτουργούσε και επεκτεινόταν πάντα, προκαλώντας σήψη στα αντίπαλα συστήματα, είχε ανάγκη την "εντολή" μνήμης του Δαρβίνου. Τα "σκουλήκια", που την επέκτειναν, είχαν ανάγκη να "θυμούνται" αυτόν που τα τοποθετούσε στην κορυφή της δημιουργίας σαν "ανώτερα".


Ο Δαρβίνος, δηλαδή, ήταν ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες της αυτοκρατορίας. Σημαντικότερος από πολλούς άλλους "συγκατοίκους" του στο Αβαείο. Σημαντικότερος ακόμα και από τον Henry III. Ένας πραγματικός "στρατηγός" της αυτοκρατορίας, εφόσον ο δαρβινισμός ήταν η ισχυρή γραμμή "επίθεσής" της. Αυτός ο οποίος επινόησε τον πιο ασφαλή τρόπο να γίνεται η "επίθεση" του "συλλέκτη" απέναντι σε όλους τους δημιουργούς. Η θεωρία, που δίνει στους Αγγλοσάξονες τη δυνατότητα να "επιπλέουν" και να επιβιώνουν, χωρίς να τους απειλούν οι γενικότερες εξελίξεις. Οι εξελίξεις, οι οποίες είναι πάντοτε συνδεδεμένες με τα έργα των δημιουργών. Οι δημιουργοί, όπως και οι λαοί, μπορούσαν να "νικούν" ο ένας τον άλλον, αλλά κανένας δεν θα μπορούσε να απειλήσει την "πρωτοκαθεδρία" των Αγγλοσαξόνων. Μπορούσε το κάθε δημιουργικό "θηρίο" να τρέχει όσο θέλει, αλλά τα αγγλοσαξονικά "σκουλήκια" θα ήταν πάντοτε κολλημένα πάνω του.


Πώς λειτουργεί πρακτικά αυτό; Με τη θεωρία αυτήν κάνουν το εξής απλό. Αμφισβητώντας την έννοια της Δημιουργίας, στην πραγματικότητα θέτουν υπό τη θεωρητική "ομηρία" τους τον Ίδιο τον Θεό. Με τον τρόπο αυτόν κάνουν κατάχρηση πλούτου και μέσων και μπαίνουν επικεφαλείς της ανθρωπότητας. Εφόσον αυτοί, εκτός από πιο πλούσιοι και ισχυροί, είναι οι πιο "προηγμένοι" των ανθρώπων, αυτοί δικαιωματικά θα "κρίνουν" και τον Ίδιο τον Θεό. Αυτοί έχουν τη γνώση και την τεχνολογία, ώστε να κρίνουν αν Αυτός υπάρχει ή δεν υπάρχει. Αυτοί θα κρίνουν αν υπάρχει ή δεν υπάρχει Δημιουργία. Αυτό το θεωρητικό δικαίωμα τους δίνει την απόλυτη ισχύ. Γιατί; Γιατί, όταν αυτόκλητα
και λόγω λεηλασίας παρουσιάζεσαι σαν ο φορέας της πανανθρώπινης γνώσης που θα "κρίνει" το Θείο, ευνόητο είναι ότι δικαιούσαι πάνω απ' όλα να κρίνεις τα ανθρώπινα.

Αυτός ο οποίος μπορεί να κρίνει το Έργο του Θεού, μπορεί να κρίνει και τα ανθρώπινα έργα και άρα τους ανθρώπινους πολιτισμούς. Επειδή όμως με τον Θεό δεν κάνεις αστεία και φοβάσαι, περιορίζεσαι στα υπόλοιπα. Θεωρείς μόνον ότι έχεις αυτήν τη θεωρητική δυνατότητα, όχι επειδή θα την ασκήσεις πραγματικά, αλλά για να εξασφαλίσεις το άλλοθι να μπορείς να κρίνεις τις ανθρώπινες δημιουργίες. Αφήνεις την "κρίση" του Θεού για έναν ασαφή μελλοντικό χρόνο και ασχολείσαι με τους υπόλοιπους ανθρώπους. Αγγλοσάξονες δηλαδή θα κρίνουν την ποιότητα του ελληνικού πολιτισμού. Αυτοί θα τον συγκρίνουν με τον αιγυπτιακό ή τον βαβυλωνιακό. Αυτοί θα αποφανθούν αν η πολιτική της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας ήταν σωστή ή λάθος. Γιατί; Γιατί αυτοί έχουν το δικαίωμα. Με αυτόν τον τρόπο και κάνοντας "χάρη" στον Θεό, δεν Τον έκριναν "σθεναρά", παρά έγιναν το δεξί Του "χέρι". Ξεκίνησαν μια πρώτη γενική κρίση, για να Τον "διευκολύνουν". Έγιναν οι πρώτοι επαγγελματίες "ανθρωπολόγοι" και "πολιτισμολόγοι".


Πώς όμως είναι δυνατόν ένας λαός, ο οποίος δεν δημιούργησε ποτέ και κανενός είδους πολιτισμό, να κρίνει λαούς πανίσχυρους και δημιουργικούς; Με τον ίδιο τρόπο που μπορεί ένας κριτικός τέχνης να κρίνει καλλιτέχνες και μάλιστα τους πιο ισχυρούς. Ένας τρόπος, ο οποίος γίνεται ιδιαίτερα εύκολος, όταν αυτός ο κριτικός είναι ταυτόχρονα και ο πιο ισχυρός "συλλέκτης". Όταν αυτός, που, σε περίπτωση που κρίνει ευμενώς ένα δημιούργημα, αυτόματα μπορεί να το αγοράσει, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τον δημιουργό του. Αυτό από μόνο του αρκεί, για να τρομοκρατήσει τους πάντες. Οι πάντες είναι "όμηροι" της "πέννας" του. Οι πάντες τον έχουν ανάγκη.


Κατάλαβε ο αναγνώστης τι συμβαίνει; Οι Αγγλοσάξονες μπορεί να μην έχουν δικό τους πολιτισμικό "μοντέλο", αλλά, ως οι πιο ισχυροί ανάμεσα στους λαούς, "νομιμοποιούνται" να τους κρίνουν. Αυτό δεν συμβαίνει και στην καθημερινότητα σε ανάλογους χώρους; Οι περισσότεροι κριτικοί τέχνης τι είναι; Κανένας κριτικός δεν ξεκίνησε τη ζωή του, θέλοντας να γίνει κριτικός. Όλοι δοκιμάζουν το "μείζον" και αυτό είναι η δημιουργία. Στην κριτική καταλήγουν μετά από αποτυχία. Οι περισσότεροι κριτικοί είναι αποτυχημένοι δημιουργοί, κομπλεξικοί και εκβιαστές. Εκμεταλλεύονται την ιδιότητά τους και τα μέσα στα οποία εργάζονται και απειλούν αυτούς που φθονούν. Αυτούς, δηλαδή, που προσπάθησαν, αλλά δεν κατάφεραν να γίνουν όμοιοί τους.


Αυτό είναι το όλο μυστικό. Στηρίζονται στα ανθρώπινα ένστικτα των δημιουργών και τα εκμεταλλεύονται. Οι δημιουργοί, πέραν της δημιουργικότητας που τους διακρίνει, έχουν και τη θέληση να δοξαστούν. Έχουν τη θέληση να προβληθεί το έργο τους. Είτε αυτό το έργο έχει ανάγκη προβολής είτε όχι, αυτοί "βιάζονται" και στο σημείο αυτό θέτουν τους εαυτούς τους "όμηρους" των αθλίων. Έχουν ανάγκη τους κριτικούς, εφόσον με τα μέσα που διαθέτουν μπορούν να προβάλλουν τη δημιουργία τους και άρα τους ίδιους. Δέχονται τις απειλές τους, παρ' όλο που γνωρίζουν ότι είναι ασήμαντα ανθρωπάκια. Δέχονται οι αθάνατοι δημιουργοί να συναναστρέφονται με τους άνευ λόγου διάσημους κι ασήμαντους κριτικούς, γιατί φοβούνται το "θάψιμο", που θα τους στερήσει τη χαρά να δουν εν ζωή την επιτυχία του έργου τους.


Αυτό συμβαίνει και με τους Αγγλοσάξονες. Οι Αγγλοσάξονες, χωρίς να έχουν την παραμικρή πολιτισμική δημιουργία, έχουν γίνει οι τιμητές των πάντων. Οι πρώτοι των πρώτων. Οι "εκλεκτοί" των "εκλεκτών". Γιατί; Γιατί έχουν το χρήμα, τα μέσα και βέβαια τη δαρβινική θεωρία. Τη θεωρία, που αυθαίρετα μπαίνει ανάμεσα στην κορυφή και τη βάση. Τη θεωρία, που μπαίνει ανάμεσα στο Θείο και τον άνθρωπο. Έχοντας παρουσία στο σύνολο σχεδόν του Πλανήτη, σε εποχές που η επαφή των ανθρώπων ήταν δύσκολη, εύκολα καταλαβαίνει κάποιος την ισχύ τους. Όπως η κριτική ενός έργου θα φτάσει πιο γρήγορα και πιο μακριά από το ίδιο το έργο, έτσι συμβαίνει και με την κριτική των πολιτισμών. Εξαιτίας των Αγγλοσαξόνων έμαθαν για τον ελληνικό πολιτισμό Αφρικανοί, στους οποίους δεν θα μπορούσαν να "φτάσουν" οι Έλληνες για να τους τον δείξουν. Εξαιτίας των Αγγλοσαξόνων έμαθαν για τον αιγυπτιακό πολιτισμό Λατινοαμερικάνοι, οι οποίοι δεν γνώριζαν καν πού βρίσκεται η Αίγυπτος.


Όλα αυτά οι Αγγλοσάξονες δεν τα έκαναν "τζάμπα". Έβγαζαν κέρδος από αυτά. Τα πολιτισμικά "εκθέματα" των άλλων ήταν οι "κράχτες", για να "πουλήσουν" τα δικά τους προϊόντα. Ήταν το πολιτιστικό "γεγονός" σε μια έκθεση όπου πουλούσαν τα δικά τους τρακτέρ και τις δικές τους αντλίες. Ήταν η ιδιωτική τους "συλλογή", η οποία, κάθε φορά που εκτίθονταν στο κοινό, το συγκέντρωνε και δημιουργούσε αγορά για τη δική τους "πραμάτεια". Το έκαναν χωρίς πρόβλημα, γιατί δεν υπήρχαν διεκδικητές να τους αμφισβητήσουν. Οι όποιοι διεκδικητές υπήρχαν δεν αντιδρούσαν, γιατί τους συνέφερε η παγκοσμίου βεληνεκούς ενημερωτική "εκστρατεία" των Αγγλοσαξόνων. Ως εκ τούτου ήταν εύκολο γι' αυτούς να εμφανίζονται σαν "διαχειριστές" αυτών των πολιτισμών. Έδιναν αξία στους εαυτούς τους με τα επιτεύγματα των άλλων.


Απλά πράγματα. Βάζεις ένα πολυτελές εξώφυλλο στο βιβλίο του Πλάτωνα και τον πουλάς στη δική σου μεγάλη αλυσίδα βιβλιοπωλείων. Φυσικό είναι από εκεί και πέρα να τον θεωρείς "ιδιοκτησία" σου και άρα "κατώτερο" από εσένα. Βάζεις μια λαμπερή τζαμαρία γύρω από τη μούμια ενός Φαραώ και τον εκθέτεις στο δικό σου πολυτελές και πολυδιαφημισμένο μουσείο. Φυσικό είναι από εκεί και πέρα να τον θεωρείς "ιδιοκτησία" σου και άρα "κατώτερο" από εσένα. Εσύ είσαι αυτός που είχες την "ανωτερότητα" να τους ξεχωρίσεις όλους αυτούς από την "αφάνεια" και να τους αναδείξεις. Εσύ είσαι αυτός που έχεις τα μέσα να πάρεις κάτι από τη σκοτεινή "αποθήκη" της ιστορίας και να ρίξεις πάνω του τα "φώτα" της δημοσιότητας. Εσύ είσαι ο "θεός", που δίνει την "αθανασία" σε όποιον επιλέγει. Σε όποιον "κατώτερο" κρίνει ότι δικαιούται μια τέτοια "διάκριση". Σε όποιον "κατώτερο" δέχεται να υποταχθεί στη βούλησή σου. Με αυτόν τον τρόπο φτιάχνεις ένα "στάρ-σύστεμ" αξιών, το οποίο δεν σε ανατρέπει ποτέ, άσχετα με τη δική σου ποιότητα. Με αυτόν τον τρόπο γίνεσαι πλούσιος και διάσημος χωρίς κανένα απολύτως προσόν. Ένας τέλειος "ευνούχος", που γίνεται πλούσιος και διάσημος, μετρώντας τα πέη και τις επιδόσεις των άλλων.


Η "αρρώστια" του Αγγλοσαξονισμού.


Ο αγγλοσαξονισμός, για να γίνει κατανοητός σε όλο του το "βάθος", θα πρέπει να μελετηθεί ως κοινωνική αρρώστια. Είναι μια πραγματική "αρρώστια", η οποία πλέον έχει μολύνει ολόκληρο τον Πλανήτη. Έπαψε πλέον να είναι η εθνική "αρρώστια" της Βρετανίας και έχει γίνει η "αρρώστια" της παγκόσμιας κοινωνίας. Μια "αρρώστια", η οποία ξεκίνησε από τη χώρα των Κελτών με επωφελημένους Αγγλοσάξονες και σήμερα τείνει να καταλάβει το σύνολο του Πλανήτη. Ο αγγλοσαξονισμός μοιάζει στη φύση του με την πιο άσχημη μορφή της αστικής νοοτροπίας. Αυτό είναι λογικό, εφόσον
όπως προείπαμε ο ίδιος ήταν αυτός ο οποίος συνετέλεσε στην υποτροπή της πάντα υπάρχουσας στην κοινωνία "άρρωστης" αστικής νοοτροπίας. Της νοοτροπίας του "ευλογημένου", που θέλει να ζει πλούσια χάρη στην "ευλογία". Της νοοτροπίας του "ανώτερου", που θέλει να ζει πλούσια εις βάρος του "κατώτερου". Της νοοτροπίας του "μορφωμένου", που θέλει να ζει πλούσια εις βάρος του "αμόρφωτου". Της νοοτροπίας του τεμπέλη, ο οποίος θέλει να ζει εις βάρος εκείνου που εργάζεται. Της νοοτροπίας του διαχειριστή, που θέλει να ζει εις βάρος του ιδιοκτήτη.

Αυτά τα οποία λέμε δεν είναι κάποια μυστήρια, που πρέπει να τ' αναζητήσει κάποιος σε μυστικές βιβλιοθήκες. Τα ζούμε καθημερινά και είναι πράγματα που επιβαρύνουν τη ζωή μας. Είναι η νοοτροπία του δικηγόρου, ο οποίος ευημερεί από την κοινωνική προβληματικότητα και ως εκ τούτου την επιθυμεί. Του δικηγόρου, που θέλει να εγκληματήσει ο πολίτης, για να γίνει πελάτης του. Του δικηγόρου, που θα επιδιώξει να επιβαρυνθεί η γενικότερη κοινωνική κατάσταση, ώστε να γίνει ακόμα πιο προσοδοφόρα για τον ίδιο. Είναι η νοοτροπία του γιατρού, που θέλει ν' αρρωστήσει ο πολίτης, για να γίνει επίσης πελάτης του. Του γιατρού, που ευημερεί σε έκτακτες περιπτώσεις πανδημίας και ως εκ τούτου τις επιθυμεί.


Όταν όλοι αυτοί
οι οποίοι βολεύονται από την οποιαδήποτε κοινωνική "αρρώστια" είναι και οι ίδιοι "άρρωστοι", πηγαίνουν ένα βήμα παραπέρα και γίνονται βασικοί συντελεστές της πρόκλησης των "ασθενειών". Είναι οι "άρρωστοι" δικηγόροι, οι οποίοι θα προτείνουν νόμους, που "αναζωπυρώνουν" την εγκληματικότητα, προκειμένου οι ίδιοι να έχουν πελάτες να υπερασπιστούν. Είναι οι "άρρωστοι" γιατροί, οι οποίοι θα εφεύρουν μόνοι τους δικές τους γρίπες των πτηνών και των χοίρων, προκειμένου να πουλήσουν θεραπείες. Απλά πράγματα. Ας ψάξει κάποιος να βρει ποιοι είναι αυτοί οι οποίοι θίγονται περισσότερο από όλους από την επίλυση του προβλήματος των ναρκωτικών και θα καταλάβει ποιοι πραγματικά συμβάλλουν στη διαιώνισή του. Αν δεν υπήρχαν τα ναρκωτικά και άρα οι μεγαλέμποροι, θα υπήρχαν γύρω μας τόσοι πολυεκατομμυριούχοι δικηγόροι; Αν δεν υπήρχαν τα εκατομμύρια των δυστυχών χρηστών, θα μπορούσαν να βγάλουν το μεροκάματό τους οι χιλιάδες δικηγόροι, που "παράγονται" κάθε χρόνο;

Ο αγγλοσαξονισμός είναι κάτι αντίστοιχο στο επίπεδο των εθνικών συμπεριφορών. Είναι η νοοτροπία του κράτους, που παριστάνει τον "δικηγόρο" ή τον "γιατρό" των άλλων κρατών. Είναι ο συνειδητά "άρρωστος", ο οποίος επιθυμεί να σκορπίσει την "αρρώστια" του παγκοσμίως, για να πλουτίσει. Λατρεύει τον φασισμό, γιατί πουλάει τη "θεραπεία" της δημοκρατίας. Λατρεύει την "αρρώστια" των εμφυλιοπολεμικών συρράξεων, γιατί πουλάει τη "θεραπεία" της ειρήνευσης. Λατρεύει την "αρρώστια" της τρομοκρατίας, γιατί πουλάει τη "θεραπεία" της ευταξίας. Λατρεύει την "αρρώστια" της αστικής απληστίας, γιατί ο ίδιος επιβάλει στα κράτη τις πολιτικές της εύνοιας υπέρ των "ανωτέρων" και άρα τις πολιτικές των ταξικών διακρίσεων. Με όλα αυτά εξασφαλίζει τη διεθνή του παρουσία και τον διεθνή του ρόλο και βέβαια εξασφαλίζει πιστούς και φανατικούς συνεργάτες μέσα σε όλα τα κράτη. Οι Αγγλοσάξονες θα προστατεύσουν τους κατά τόπους αστούς από τους εξοργισμένους κεφαλαιοκράτες και εργάτες, οι οποίοι αδικούνται από τα προνόμια που εισπράττουν οι "ανώτεροι" αστοί από τις κυβερνήσεις των "ανώτερων" λακέδων των Αγγλοσαξόνων.


Αντιλαμβανόμαστε ότι οι κύριοι εκφραστές του αγγλοσαξονισμού δεν είναι αυτοί που απλά επωφελούνται από την παγκόσμια προβληματικότητα, αλλά αυτοί που την προκαλούν, προκειμένου να πάνε στη συνέχεια να την εισπράξουν. Πίσω δηλαδή από τον κάθε αιμοσταγή Σαντάμ, που ματώνει τον λαό του, σχεδόν πάντα υπάρχουν οι Αγγλοσάξονες που τον "διόρισαν". Πίσω από κάθε εμφύλιο, που θα σπεύσουν οι Αγγλοσάξονες να "ειρηνεύσουν", σχεδόν πάντα υπάρχει μια αγγλοσαξονική "πολιτική" που τον προκάλεσε. Πίσω από κάθε μεγάλη τρομοκρατική δράση, που θα σπεύσουν οι Αγγλοσάξονες να "διαχειριστούν", σχεδόν πάντα υπάρχει μια αγγλοσαξονική "επένδυση" σε κάποιον Μπιν Λάντεν που την προκάλεσε. Πίσω από κάθε νέο επίδομα εύνοιας, που θα εισπράξουν οι "ανώτεροι" αστοί σε όλα τα κράτη, υπάρχει μια αγγλοσαξονική "εντολή". Πίσω δηλαδή από την οποιαδήποτε "σήψη", που απειλεί την ομαλή την κοινωνική λειτουργία, υπάρχουν αγγλοσαξονικά "σκουλήκια", που την προκάλεσαν. Μοναχικά και μολυσματικά "σκουλήκια", όπως ο Λόρενς της Αραβίας, που "μόλυνε" όλη τη Μέση Ανατολή ή ο Λίβινγκστον, που "μόλυνε" όλη την Αφρική.


Αυτήν την αποτελεσματική κρατική πολιτική την έχουν μεταφέρει και στο ιδιωτικό επίπεδο. Το έκαναν στα βασικά και το κάνουν σε καθημερινή βάση και σε όλα τα ασήμαντα. Για παράδειγμα, η εταιρεία Monsanto είναι από μόνη της μια "ύβρις" προς την ανθρωπότητα. Καμία ιδιωτική εταιρεία στην ανθρώπινη ιστορία δεν έκλεψε και δεν διεκδίκησε τόσα πολλά εις βάρος τόσων πολλών όσο η Monsanto. Καμία ιδιωτική εταιρεία δεν οδήγησε τόσους πολλούς ανθρώπους στη λιμοκτονία και στην απελπισία όσο η Monsanto. Καμία ιδιωτική εταιρεία δεν απείλησε τόσο πολύ με θάνατο την ίδια τη φύση όσο η Monsanto. Αν υπάρχει μια εταιρεία, η οποία δικαιολογεί με τη "νόμιμη" δραστηριότητά της τη στοιχειοθέτηση κατηγοριών για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, αυτή είναι η Monsanto.


Τι έκανε αυτή η εταιρεία εμπορίας και διακίνησης μεταλλαγμένων σπόρων κατά τη "νόμιμη" δραστηριοποίησή της; Αυθαίρετα πήγε και "κληρονόμησε" τον Θεό, τη φύση και τους ανθρώπους. Χιλιάδων χρόνων ανθρώπινου κόπου και παρατήρησης πάνω στα δώρα της φύσης πήγαν και τα ιδιοποιήθηκαν αυθαίρετα. Ρισκάρουν να καταστρέψουν το μέλλον του κόσμου, το οποίο βασίζεται στην ποικιλομορφία των ειδών, μόνο και μόνο για να μπορούν να ελέγχουν απόλυτα τους σπόρους, στους οποίους έχουν αναγνωρίσει οι ίδιοι αυθαίρετα ιδιοκτησιακά δικαιώματα στους εαυτούς τους. Έχουν οδηγήσει την ανθρωπότητα σε λιμοκτονία στην εποχή που θα έπρεπε φυσιολογικά να έχει επιλύσει άπαξ και δια παντώς το πρόβλημα της σίτισης.


Όλα αυτά τα κατάφεραν με την οικειοποίηση των πάντων. Οικειοποιήθηκαν τις γνώσεις όλων των ανθρώπων όλων των γενιών. Από τους κόπους των αρχαίων Βαβυλωνίων και των Αιγυπτίων, που δημιούργησαν την πρώτη μορφή εντατικοποιημένης γεωργίας, μέχρι τον κόπο των σύγχρονων αγροτών. Τα πάντα τα έκαναν "πακέτο" ιδιοκτησίας και τα παρέδωσαν στους εαυτούς τους. Το αποτέλεσμα; Αυτό που τους ενδιαφέρει. Αποκτούν μερίδιο από σοδειές, οι οποίες δεν τους ανήκουν. Μπαίνουν στην περιουσία και στον κόπο των "άλλων". Μάλιστα προπληρώνονται για σοδειές, πριν ακόμα αυτές υπάρξουν για τους ιδιοκτήτες τους. Προπληρώνονται, χωρίς να τους αφορά ούτε ο κόπος και ούτε βέβαια το ρίσκο της φυσικής καταστροφής, που βασανίζει συνήθως τους γεωργούς. Προπληρώνονται για την τρέχουσα σοδειά και εξασφαλίζουν πρόσβαση στη μέλλουσα, εφόσον με νόμους δεσμεύουν τους αγρότες να μην κάνουν αυτό που είναι φυσικό και έκαναν οι άνθρωποι για χιλιάδες χρόνια και το οποίο είναι να δημιουργούν μόνοι τους τούς σπόρους της επόμενης χρονιάς από την προηγούμενη παραγωγή.


Αυτός είναι ο αγγλοσαξονικός ιμπεριαλισμός στην ανώτατη μορφή του. Στη μορφή που δεν χρειάζεται να προκαλεί με όπλα, χωρίς ταυτόχρονα να μειώνεται η οικονομική του απόδοση. Αφού καταφέρνουν και παίρνουν προκαταβολικά το μερίδιο από την παγκόσμια γεωργική παραγωγή, τους είναι αδιάφορο σε ποιους ανήκουν τα χωράφια. Δεν έχουν λόγο να απειλούν με φονικούς στρατούς και αρπακτικούς εποίκους, τους καλλιεργητές. Αφού καταφέρνουν τα ίδια πράγματα με τον νόμο, η μόνη έννοια τους είναι να "θωρακίσουν" τον νόμο. Τον νόμο προσπαθούν να επιβάλλουν και αυτό το επιτυγχάνουν με τους "ειρηνοποιούς" στρατούς, χωρίς να φοβούνται παραπάνω αποκαλύψεις.


Όπου ένα κράτος καταγγέλλεται από τους δήθεν διεθνείς οργανισμούς σαν "τρομοκρατικό", φονταμενταλιστικό, άδικο και ρατσιστικό προς τις μειονότητες ή βάρβαρο, κάπου κρύβονται οι Αγγλοσάξονες και τα συμφέροντά τους. Σε μια τέτοια περίπτωση όποιος είναι πονηρός θα πρέπει ν' αναζητά τη διαφωνία αυτού του κράτους απέναντι στους νόμους των ιμπεριαλιστών Αγγλοσαξόνων. Αν αγοράζεις σπόρους, όπλα ή εξοπλισμό από αυτούς, είσαι "πολιτισμένος", ακόμα κι αν πραγματοποιείς καθημερινά γενοκτονίες. Οι "πλάτες" των Αγγλοσαξόνων εξασφαλίζουν "πολιτισμό" στο Ισραήλ. Αν ένα κράτος υποταχθεί στους νόμους τους, είναι πάντα "τέλειο". Σε μια τέτοια περίπτωση όμως είναι βέβαιον ότι ο λαός του θα υποφέρει. Ο λαός αυτός θα πάρει μόνον ό,τι περισσεύει από τη λεηλασία των Αγγλοσαξόνων. Στην πραγματικότητα τους δίνουν ό,τι θα τους έδιναν, αν τους είχαν δουλοπάροικους στα χωράφια τους.


Τα ανάλογα συμβαίνουν και με την περίπτωση της εταιρίας, που διεκδικεί σήμερα το πρωτάθλημα στη φόρμουλα ένα. Της βρετανικής εταιρείας, που διεκδικεί την κορυφαία θέση στον τομέα της αυτοκίνησης. Της Βρετανίας, που αυτήν τη στιγμή βρίσκεται δεκαετίες πίσω από τους υπόλοιπους λαούς στην αυτοκινητιστική τεχνογνωσία. Της Βρετανίας, που, στην εποχή όπου τα αυτοκίνητα σχεδιάζονται με τη χρήση υπερυπολογιστών και κατασκευάζονται σε απόλυτα ρομποτοποιημένα εργοστάσια, μοχθεί σε θλιβερά υπόστεγα με ηλεκτροσυγκολλήσεις σωλήνων του προηγμένου για τον προηγούμενο αιώνα χρωμιομολυβδενίου. Και όμως. Ο αγγλοσαξονικός ιμπεριαλισμός "καπελώνει" όλο τον χώρο. Βρετανοί παράγοντες του αυτοκινήτου εμφανίζονται να τα ρυθμίζουν όλα μόνοι τους. Βρετανικές ομάδες εμφανίζονται να νικούν στους αγώνες, όπου συμμετέχουν όλοι οι υπόλοιποι.

Back to content | Back to main menu