Κορυφή σελίδας
GAME OVER - Ο αγγλοσαξονισμός πεθαίνει - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

GAME OVER - Ο αγγλοσαξονισμός πεθαίνει - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

GAME OVER - Ο αγγλοσαξονισμός πεθαίνει

30 Αυγούστου 2011

Ο πιο διάσημος και βέβαια πλούσιος παράγοντας του αυτοκινήτου στον παγκόσμιο χώρο είναι ο Ικλεστον, ο οποίος βέβαια όπως είναι φυσικό για έναν Βρετανό δεν έχει καμία σχέση με το αυτοκίνητο. Διαχειριστής και δημοσιοσχεσίτης είναι. Ως εκ τούτου πιο πιθανό είναι να έχει πάει περισσότερες φορές στη ζωή του σε κομμωτήριο, παρά σε μηχανουργείο. Αυτό όμως δεν του απαγορεύει να είναι πιο διάσημος και πιο πλούσιος από τον οποιονδήποτε μηχανολόγο, μηχανικό ή σχεδιαστή δραστηριοποιείται στον χώρο αυτόν. Γιατί; Γιατί είναι ένας γνήσιος Αγγλοσάξονας. Ένας Αγγλοσάξονας, ο οποίος γνωρίζει πώς να διαχειρίζεται την παραγωγή των "κατώτερων" παραγόντων του "κοπαδιού".

Το ίδιο φιλοδοξεί να κάνει και η Virgin του Μπράνσον. Με δανεική τεχνολογία από όλους τους άλλους, θα τους "νικήσει". Η βρετανική ομάδα θα νικήσει την τεράστια ιταλική τεχνογνωσία της Ferrari, την επίσης τεράστια γερμανική τεχνογνωσία της Mercedes ή την ιαπωνική τεχνογνωσία της ΤΟΥΟΤΑ. Τα αγγλοσαξονικά "ανώτερα" χαμόγελα και πάλι θα επιβληθούν του κόπου και της ευφυΐας των υπολοίπων. Τα αγγλοσαξονικά "εξώφυλλα" θα επιβληθούν των βιβλίων. Η αγγλοσαξονική διαχείριση θα νικήσει για άλλη μια φορά το κεφάλαιο. Άλλοι στύβουν τα μυαλά τους και την ψυχή τους και οι Βρετανοί γίνονται "φίρμες". Ο Ζιντάν κάνει τα μαγικά στο γήπεδο και ο Μπέκαμ δίνει τις συνεντεύξεις, που πουλάνε φανέλες.


Η περίπτωση του Μπράνσον δεν είναι η μοναδική και βέβαια δεν θα μπορούσε να είναι τίποτε άλλο από βρετανική. Τέτοιες "στημένες" επιτυχίες και μετακινήσεις σε διάφορους "χώρους" μόνον οι Αγγλοσάξονες έχουν "δικαίωμα" να κάνουν. Μόνον οι Αγγλοσάξονες έχουν το "δικαίωμα" να μεταφράζουν το απλό χρήμα απευθείας σε κεφάλαιο. Ο ίδιος ο Μπράνσον είναι ο απόλυτος ορισμός του τίποτε. Του τίποτε, που μπορεί να "πετύχει" μέσα σε ένα σύστημα που εκμεταλλεύεται το τίποτε και λειτουργεί μ' αυτόν τον τρόπο. Έγινε πλούσιος με το τίποτε, έγινε διάσημος με το τίποτε και προσπαθεί να κατακτήσει έναν τίτλο σε έναν τομέα όπου δεν γνωρίζει τίποτε και άρα πάλι με το τίποτε. Ένας αλητάμπουρας του δρόμου ήταν μέχρι που πήρε τα πνευματικά δικαιώματα από κάποια τραγουδάκια και εξαιτίας των νόμων περί πνευματικής ιδιοκτησίας της Νέας Τάξης, έγινε βαθύπλουτος. Από εκεί και πέρα, ελέω Βρετανίας, αυτά τα χρήματα τα "μεταφράζει" σε ισχύ και σε όποιον άλλο χώρο θέλει, πράγμα το οποίο δεν επιτρέπεται για τους κοινούς θνητούς.


Τα ίδια πάντα κάνουν οι Αγγλοσάξονες ακόμα και στα πιο ασήμαντα. Τα πιο διάσημα και άρα οικονομικά πιο αποδοτικά μουσεία στον κόσμο τα έχει ένας λαός, ο οποίος δεν έχει ούτε ένα δικό του έκθεμα μέσα σ' αυτά. Οι πιο διάσημες και άρα οικονομικά πιο αποδοτικές τηλεοπτικές παραγωγές στον κόσμο είναι βρετανικές και παρουσιάζουν μόνον τα επιτεύγματα των άλλων, γιατί τα βρετανικά επιτεύγματα
ακόμα κι όταν υπάρχουν δεν ενδιαφέρουν κανέναν. Η πιο διάσημη και άρα οικονομικά πιο αποδοτική τηλεοπτική εκπομπή μαγειρικής ανήκει σε έναν λαό, ο οποίος δεν έχει μια απλή συνταγή να επιδείξει και παρουσιάζεται από έναν άνθρωπο, ο οποίος δεν γνωρίζει καν να μαγειρεύει. Οι πιο διάσημες και άρα οικονομικά πιο αποδοτικές ποδοσφαιρικές ομάδες στο κόσμο ανήκουν σε έναν λαό, που εδώ και δεκαετίες δεν έχει να επιδείξει κάποιους ικανούς ποδοσφαιριστές. Ο πιο διάσημος και άρα οικονομικά πιο αποδοτικός ποδοσφαιριστής στον κόσμο είναι Άγγλος και "καπελώνει" τους πάντες με την εξωγηπεδική του απόδοση.

Αυτή η γνώση είναι το εθνικό τους κεφάλαιο. Η γνώση του "καπελώματος" όλων των άλλων. "Καπελώνουν" τους πάντες και τα πάντα. Η γνώση του να κάνουν πιο διάσημο από τον Παρθενώνα και τους αρχιτέκτονές του αυτόν που απλά τον δείχνει με το δάκτυλό του. Αυτό το εθνικό κεφάλαιο περνάει μέσα από τα συστήματα εκπαίδευσής τους. Στην πραγματικότητα μέσα σ
αυτά τα συστήματα δεν έχει προτεραιότητα η γνώση, παρά καλλιεργείται μια νοοτροπία. Μια νοοτροπία πολύ συγκεκριμένη, η οποία έχει σχέση με αυτό το "καπέλωμα". Μια νοοτροπία, που παράγει "ανώτερους". Μια νοοτροπία, που δίνει χαρακτηριστικά συμμορίας στους ατάλαντους. Μια νοοτροπία, η οποία τους δίνει τη δυνατότητα να δώσουν εφαρμογή στο γνωστό "η ισχύς εν τη ενώσει".

Αυτή η νοοτροπία είναι σήμερα πιο ορατή από ποτέ, χάρη στα γνωστά Golden Boys. Ορατή, γιατί πλέον έχει χαθεί κάθε έλεγχος και αυτοί λειτουργούν ως "καρτούν" και όχι ως σοβαροί εξουσιαστές, όπως συνέβαινε επί αιώνες. Εξαιτίας τους είναι φανερό στους πάντες
ακόμα και στους πιο άσχετους ότι όλοι αυτοί οι "ανώτεροι" με τα κουστούμια δεν είναι τίποτε παραπάνω από κοινά κλεφτρόνια. Άχρηστοι άνθρωποι, που κρύβονται πίσω από τη σημαντικότητα των θέσεων, τις οποίες καταλαμβάνουν με αναξιοκρατικά κριτήρια. Άχρηστοι άνθρωποι, που αρπάζουν ό,τι βρίσκουν μπροστά τους. Άχρηστοι ευνούχοι με ντοκτορά στο σεξ. Το σεξ των άλλων.

Αυτά τα Golden Boys αποκαλύπτουν εκείνα που επί αιώνες έκρυβε επιμελώς η αγγλοσαξονική ιμπεριαλιστική "βιτρίνα". Η αγγλοσαξονική εκπαίδευση δημιουργεί διαχειριστές με συγκεκριμένη νοοτροπία. Τη νοοτροπία του "εκλεκτού", που βλέπει τους πάντες σαν "κατώτερους" και άρα νομίζει ότι δικαιούται περισσότερα απ' όλους. Περισσότερα ακόμα και από τους ίδιους τους δημιουργούς των εταιρειών στις οποίες εργάζεται. Η "φάμπρικα" είναι απλή στη λειτουργία της. Παίρνεις ένα ατάλαντο ανθρωπάκι, το οποίο δεν δημιούργησε ποτέ τίποτε και ούτε έχει προοπτική να το κάνει και το στέλνεις σε ένα αγγλοσαξονικό πανεπιστήμιο, για να το κάνεις απαιτητικό διευθυντικό στέλεχος. Παίρνεις ένα δειλό ανθρωπάκι και του υπόσχεσαι "ασφάλεια" καριέρας μέσα από τη λογική της οργανωμένης "συμμορίας", για να το κάνεις θρασύτατο εξουσιαστή. Μέσα σε ελάχιστο χρόνο έχεις έναν τέλειο Αγγλοσάξονα.


Έναν Αγγλοσάξονα, που θα τον διορίσεις στη διευθυντική θέση μιας εταιρείας και θα τους βλέπει όλους σαν "κατώτερους". Όχι μόνον τους κοινούς εργαζόμενους, αλλά ακόμα και τους ίδιους τους ιδρυτές της. Ένας νάνος, δηλαδή, με νοοτροπία και θράσος να κρίνει τους γίγαντες. Αυτός, που, με βάση τα αντικειμενικά στοιχεία που τον χαρακτηρίζουν, δεν θα μπορούσε να μπει στην επιχείρηση ούτε ως χαμάλης, τολμά με ένα πτυχιάκι να κρίνει ακόμα και τους ίδιους τους ιδρυτές της. Να βλέπει τα "λάθη" τους και να πιστεύει ότι αυτός θα τα κατάφερνε καλύτερα στη θέση τους. Γι' αυτό άλλωστε είναι και στη θέση που του "αξίζει". Στη θέση που αξίζει σε έναν "ανώτερο". Τι να την κάνει τη θέση το φυσικό παιδί του βιομηχάνου, όταν δεν είναι "εκλεκτός"; Τι να το κάνει το χωράφι ένας Αφρικανός;


Η ίδια νοοτροπία υπάρχει και στην κρατική συμπεριφορά. Δεν "δικαιούνται" οι λαοί να διαχειρίζονται αυτά τα οποία τους ανήκουν και ενδιαφέρουν τους Αγγλοσάξονες. Δεν μπορούν να τα "αξιοποιήσουν", γιατί είναι "κατώτεροι". Αυτή η δαρβινική άποψη για τους εαυτούς τους, τους κάνει επικίνδυνους. Γιατί; Γιατί δεν σταματάνε πουθενά, προκειμένου να πετύχουν τους στόχους τους. Δεν έχουν ενδοιασμούς για τίποτε από αυτά τα οποία οι υπόλοιποι λαοί θεωρούν εγκλήματα. Μπορούν να εκπαιδεύονται σ
αυτήν τη νοοτροπία και να επαναλαμβάνουν διαρκώς τα ίδια αίσχη, χωρίς καμία ενοχή και τύψη. Δεν προκύπτει ενοχή, όταν έχεις αυτήν την αντίληψη. Όταν έχεις την αντίληψη ότι οι υπόλοιποι άνθρωποι είναι "συγγενείς" των ζώων και απλά μια πιο εξελιγμένη μορφή τους.

Όπως δεν έχει ενοχές ένας σκυλοτρόφος, που βάζει τα σκυλιά να σκοτώνονται μεταξύ τους, για να αποκομίσει κέρδος, έτσι και οι Αγγλοσάξονες βάζουν τους "κατώτερους" λαούς σε μια μόνιμη "σκυλομαχία". Δεν υπάρχει εμφύλιος στον κόσμο, που να διαδραματίστηκε τους τελευταίους αιώνες χωρίς την ενεργή συμμετοχή των Αγγλοσαξόνων. Μέχρι να προκαλέσουν μια τέτοια εμφυλιοπολεμική σύγκρουση, μπορούν να κάνουν τα πάντα. Άλλωστε δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι μόνοι τους δίνουν "license to kill" σε υπαλλήλους τους, για να "μεθοδεύουν" τα πράγματα. Δικαίωμα να σκοτώνουν τον οποιονδήποτε, οπουδήποτε βολεύει τα συμφέροντά τους.
Τέτοια "license" είχε προφανώς και ο Σκόμπυ, όταν "θέριζε" τους Έλληνες στα Δεκεμβριανά. Τους "κατώτερους" Έλληνες, οι οποίοι τόλμησαν και αμφισβήτησαν το "μεγαλείο" των Βρετανών. Παντού τα ίδια κάνουν, γιατί αυτή είναι δαρβινική άποψη περί ανθρώπων. Γι
αυτόν τον λόγο μιλήσαμε για απάνθρωπη συμπεριφορά χωρίς ανθρώπινες τύψεις ή ενοχές. Σήμερα και όχι πριν από αιώνες υπάρχει στη Βρετανία ζωολογικός κήπος, όπου οι Αγγλοσάξονες "εκθέτουν" ανθρώπους ανάμεσα στα άλλα ζώα. Πληρώνουν κάποιους φτωχούς συνανθρώπους μας, για να παριστάνουν τα "κατώτερα" ανθρωποειδή.

Τέτοιοι είναι οι Αγγλοσάξονες γιατί αυτή είναι η παιδεία τους. Η παιδεία των "ανωτέρων". Αποδίδουν αυθαίρετα στους εαυτούς τους τα "σωστά" και βλέπουν μόνον τα "λάθη" των άλλων. Μυστηριωδώς και αυθαίρετα ανήκουν στο "σωστό" και όλοι οι αντίπαλοί τους στο "λάθος". Οι επαγγελματίες "ανώτεροι". Οι "λοχίες" του αγγλοσαξονισμού. Με αυτήν τη νοοτροπία ερχόταν προπολεμικά ο βάρβαρος Βρετανός "λοχίας" στην Ελλάδα του πολιτισμού και τους υποτιμούσε όλους, ενώ στην πραγματικότητα ήταν μέλος ενός λαού, ο οποίος το μόνο που είχε "εφεύρει" στην ιστορία του ήταν το "Fish and Chips". Με αυτήν τη νοοτροπία ερχόταν μεταπολεμικά ο βάρβαρος Αμερικανός "λοχίας" στην Ευρώπη του πολιτισμού και τους υποτιμούσε όλους, ενώ στην πραγματικότητα ήταν μέλος ενός λαού, ο οποίος το μόνο που είχε καταφέρει στην ιστορία του ήταν να κάνει ένοπλη κατάληψη στη γη των άοπλων Ινδιάνων. Με αυτήν τη νοοτροπία έρχεται σήμερα ο βάρβαρος "Golden Boy" της διαχείρισης και του αιωνίου "τρεις το λάδι ...τρεις το ξύδι" και υποτιμά όλους τους πραγματικούς επιστήμονες, οι οποίοι "σπρώχνουν" καθημερινά τα όρια της ανθρώπινης γνώσης.


Αυτή είναι η "τέχνη" τους και έχουν μάθει να την κάνουν καλά. Η τέχνη εκείνου που "πουλάει" ό,τι βρίσκεται στα χέρια του, αδιαφορώντας για τη φύση του. Αδιαφορώντας αν αυτό το οποίο πουλάει
με την ίδια πάντα ελεεινή γνώση είναι ένα βότσαλο πρωτόγονων ή το πιο προηγμένο microchip στον κόσμο. Η τέχνη του πονηρού γύφτου, ο οποίος έχει συμφέρον να "μειώνει" εκείνους που πραγματικά μας μετέφεραν από τις λάσπες στη σύγχρονη εποχή. Αυτό είναι το εθνικό τους κεφάλαιο και αυτό μοιράζονται με τους κατά περίσταση "συμμάχους" τους. Τον Ίδιο τον Χριστό αν Αυτός εμφανιζόταν θα Τον έκαναν ντοκιμαντέρ, για να γίνουν πλούσιοι, αφήνοντάς Τον να "ζει" με την ταπεινότητα που αρμόζει στον Υιό του Θεού. Δεν θα Του έδιναν ούτε μία λίρα, για να μην Τον "αποπροσανατολίσουν" στο "έργο" Του. Δεν θα Του έδιναν ούτε μία λίρα, για να μην Τον υποβάλουν στον "πειρασμό". Οι λίρες είναι μόνον γι' αυτούς, γιατί ούτε τους "αποπροσανατολίζουν" ούτε τους προσθέτουν "αμαρτία".

Υπάρχουν Έλληνες και Ρωμαίοι στη Βρετανία;


Όλη αυτή η ιδιόμορφη συμπεριφορά των Αγγλοσαξόνων έχει την ιστορική της εξήγηση. Έχει εξήγηση δηλαδή το γεγονός ότι αυτός ο τυπικά χριστιανικός λαός έχει αυτήν την ιδιόμορφη και ορισμένες φορές αντιχριστιανική συμπεριφορά. Το σύνολο της ιδιομορφίας τους προέρχεται από την εξής απλή ιστορική πραγματικότητα. Είναι ο μόνος χριστιανικός λαός ο οποίος είναι, αισθάνεται και λειτουργεί ως ξένος μέσα στην ίδια του την πατρίδα. Επί αιώνες το κάνει τέλεια και δεν αλλάζει συμπεριφορά, γιατί αυτό ακριβώς τον συμφέρει να κάνει. Ανέπτυξε μια τεχνογνωσία στην πατρίδα του και αυτήν εφαρμόζει στο σύνολο του Πλανήτη.

Αυτήν την ιδιομορφία δεν την απειλεί ο χρόνος και η ανθρώπινη πρόοδος, γιατί κατόρθωσαν και τη συνέδεσαν με την ανώτερη ανθρώπινη γνώση. Αυτό είναι όλο το μυστικό της ύπαρξής τους. Είναι "διαφορετικοί" από τους υπόλοιπους κάτοικους στην πατρίδα τους και είναι "διαφορετικοί" από τους υπόλοιπους ανθρώπους στον Πλανήτη. Είναι "ανώτεροι" στην πατρίδα τους και είναι "ανώτεροι" σε όλα τα υπόλοιπα μήκη και πλάτη του Πλανήτη. Αυτός είναι ο λόγος που "επιβιώνουν" με τις οικονομικά συμφέρουσες επιλογές τους. Επειδή έμαθαν να "πουλάνε" εξυπνάδες στους γηγενείς Κέλτες, αντιμετώπισαν όλον τον κόσμο σαν "πελάτες" τους. Όποιος είχε την ατυχία να τους "φορτωθεί", δεν υπάρχει περίπτωση να τους "ξεφορτωθεί".


Είναι σε θέση να προκαλέσουν το οποιοδήποτε έγκλημα, προκειμένου να το καταφέρουν. Από εμφύλιο πόλεμο μέχρι τη χρήση απαγορευμένων όπλων. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι Αγγλοσάξονες ήταν οι μοναδικοί άνθρωποι στον κόσμο, οι οποίοι έχουν ήδη χρησιμοποιήσει πυρηνικά όπλα εναντίον αμάχων. Η απόλυτη τραγική ειρωνεία, εφόσον, αυτό για το οποίο προσπαθούν να τρομοκρατήσουν τον Πλανήτη και να τον στρέψουν εναντίον των μουσουλμάνων, το έχουν κάνει οι ίδιοι. Οι "συνομιλητές" του Θεού είναι οι μόνοι που μπορούν να κάνουν το οποιοδήποτε έγκλημα, χωρίς να μετακινηθούν από το στρατόπεδο του "καλού". Μπορεί να απειλούν με θάνατο όλον τον κόσμο, αλλά το κάνουν για να τον "σώσουν".


Άρα τι μένει ν' ανακαλύψουμε, προκειμένου ν' αποκαλύψουμε το μυστικό τους; Το είδος και την προέλευση αυτών των "εξυπνάδων", οι οποίες δεν ανατρέπονται από καμία γνώση. Το είδος της γνώσης, που τους επιτρέπει να λειτουργούν σαν "φλοτέρ" πάνω από τους υπόλοιπους λαούς. Το είδος της γνώσης, την οποία διαχειρίζονται τα subjects της βασίλισσας και η οποία τους επιτρέπει να ελέγχουν λαούς πιο ανεπτυγμένους από τους ίδιους. Να βρούμε το είδος της ανίκητης γνώσης, που κατέχει ένας λαός, ο οποίος εκ φύσεως δεν μπορεί να δημιουργήσει τίποτε και άρα δεν μπορεί να δημιουργήσει και γνώση. Άρα, για ν' ανακαλύψουμε το μυστικό τους, θα πρέπει να πάμε πίσω στον ιστορικό χρόνο κατά τον οποίο αυτό το έθνος "γεννήθηκε" με τις όποιες ιδιομορφίες του.


Οι Αγγλοσάξονες είναι το πρώτο έθνος, που "γεννήθηκε" με δεδομένο ότι η ίδια του η πατρίδα είναι μια ξένη χώρα. Ακόμα και οι Εβραίοι, που επίσης γεννήθηκαν ως έθνος σε ξένη χώρα, αναζητούν τη φυσική τους πατρίδα και θεωρούν ότι μόνον μετά την απόκτησή της θα ολοκληρωθούν ως έθνος. Οι Αγγλοσάξονες δεν αναζητούν την πατρίδα τους, για να ολοκληρωθούν ως έθνος. Ολοκληρωμένοι είναι, θεωρώντας ως δεδομένο ότι είναι ξένοι στην ίδια τους την ιστορική πατρίδα. Είναι Γερμανοί μέσα σε μια χώρα Κελτών. Άρα, αναζητούμε την γνώση, η οποία λειτουργεί ως συνεκτικό στοιχείο του λαού τους
πράγμα το οποίο τους διαφοροποιούσε και τους ισχυροποιούσε έναντι του περίγυρου των γηγενών. Αν δεν είχαν μια τέτοια ειδική γνώση, απλά δεν θα υπήρχαν. Αν παρέμεναν με τη γνώση την οποία διέθεταν, όταν βρίσκονταν στις πεδιάδες της Ευρώπης, ήταν θέμα χρόνου να τους "καταπιεί" ο κελτικός περίγυρος.

Τη "μυστηριώδη" αυτή γνώση μπορεί να την αντιληφθεί κάποιος είτε από τον λόγο τους είτε από την εικόνα τους. Είτε άμεσα δηλαδή είτε έμμεσα. Άμεσα, από τον διπλωματικό λόγο, τον οποίο κατά καιρούς εκφράζουν, προκειμένου να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντά τους. Σήμερα, για παράδειγμα, στην αυγή της τρίτης χιλιετίας, δεν έχουν αλλάξει λόγο. Ας προσέξει κάποιος τα επιχειρήματα τα οποία χρησιμοποιούν σήμερα εις βάρος του Ιράν και θα καταλάβει ορισμένα πράγματα. Θα καταλάβει ότι είναι τα ίδια με αυτά που χρησιμοποίησαν προκειμένου να εισβάλουν στο Ιράκ ή να επιτεθούν στη Σερβία. Επιχειρήματα όμως, τα οποία δεν τα έχουν εφεύρει οι ίδιοι. Επιχειρήματα, τα οποία έχουν χρησιμοποιηθεί χιλιάδες χρόνια πριν. Επιχειρήματα, τα οποία "νομιμοποιούσαν" τους πολεμικούς αγώνες των εφευρετών της δημοκρατίας εναντίον ολόκληρων αυτοκρατοριών του φασισμού. Επιχειρήματα, τα οποία έχουν πρωτοειπωθεί από τον Θεμιστοκλή, τον Λεωνίδα, τον Μιλτιάδη και πολλούς άλλους Έλληνες.


Ακόμα όμως και έμμεσα μπορεί να καταλάβει κάποιος την προέλευση της γνώσης τους. Αρκεί να κάνει κάποιος μια βόλτα στο κέντρο του Λονδίνου και
βλέποντας τα κτίρια της εξουσίας τους θα καταλάβει ποια είναι η γνώση που τους επιτρέπει να επιβιώνουν επιτυχώς. Η γνώση αυτή είναι η ελληνική. Η ελληνική γνώση σε όλο της το εύρος και άρα και στην άσχημη ιμπεριαλιστική της μορφή. Η ελληνική γνώση της επιβίωσης και της νίκης μέσα σε ένα εχθρικό περιβάλλον "διαφορετικών" ανθρώπων ήταν αυτή που τους επέτρεψε αρχικά να επιβιώσουν και στη συνέχεια να επικρατήσουν στη Βρετανία των Κελτών. Η γνώση, την οποία πήραν από τους ρωμαϊκούς πληθυσμούς, οι οποίοι παρέμειναν στη Βρετανία μετά την αποχώρηση των ρωμαϊκών λεγεώνων.

Η γνώση των ξένων Ρωμαίων, οι οποίοι προσπαθούσαν να επιβιώσουν ως εισβολείς κατακτητές μέσα στην εχθρική χώρα των Κελτών, έγινε η γνώση των επίσης ξένων εισβολέων Αγγλοσαξόνων. Η γνώση των ξένων Ρωμαίων, που υπήρχε στη Βρετανία από τα χρόνια της ρωμαϊκής κυριαρχίας και ειδικά στα χρόνια του Graeculus Αδριανού. Η γνώση του Ρωμαίου κατακτητή, την οποία όμως δεν είχε δημιουργήσει ο ίδιος. Εκείνη η γνώση ήταν γνώση, την οποία δημιούργησαν οι Έλληνες του Αλεξάνδρου, για να διατηρήσουν τα κεκτημένα των κατακτήσεων και να εξασφαλίσουν την παραμονή τους μέσα στην αχανή Ασία.


Με αυτούς τους Ρωμαίους συνεργάστηκαν και στην ουσία ενοποιήθηκαν οι Αγγλοσάξονες και αυτών τη γνώση πήραν. Εκείνοι οι Ρωμαίοι τους προσκάλεσαν και στη συνέχεια τους κράτησαν στη Βρετανία, για να προστατευτούν οι ίδιοι από την αντίδραση των γηγενών. Στην πραγματικότητα δηλαδή οι αρχαίοι ΡΩΜΑΙΟΙ της Βρετανίας είναι ο σκληρός "πυρήνας" του αγγλοσαξονισμού. Οι υπόλοιποι Αγγλοσάξονες είναι απλοί "λοχίες" εκείνων των Ρωμαίων. Αρπάζουν οι Ρωμαίοι τα "φιλέτα" των λαών και οι υπόλοιποι Αγγλοσάξονες συντηρούνται με τα "ψίχουλα" της διαχείρισης. Βάζουν οι Ρωμαίοι τα πολυτελή "εξώφυλλα" στην αρχαία ελληνική γραμματεία και οι Αγγλοσάξονες γίνονται οι παγκόσμιοι "πλασιέ" τους. Με αυτά τα ελληνικά "βιβλία" κατόρθωναν και "θάμπωναν" μεγάλους πολιτισμούς, όπως ο κινεζικός ή ο ινδικός. Χάρη σ' αυτά τα "βιβλία" κατόρθωναν και "τρύπωναν" μέσα σ' αυτές τις χώρες σαν πολιτισμένοι και κοσμοπολίτες, ενώ ήταν τα pets μιας βάρβαρης βασιλείας.


Τα πάντα ήταν μια καλοστημένη παράσταση. Όλοι αυτοί οι "πλασιέ" εκπαιδεύονταν, για να δίνουν μια θεατρική παράσταση στη δημόσια ζωή τους. Μια παράσταση, την οποία δίνουν πάντα οι "πλασιέ", ανάλογα με το προϊόν το οποίο "σπρώχνουν". Όπως οι "πλασιέ" εμφανίζονται ως γιατροί, φαρμακοποιοί ή μηχανικοί --ανάλογα με τις επιδιώξεις τους--, έτσι έκαναν και οι Αγγλοσάξονες. Παντού εμφανίζονταν "όρθιοι" σαν Έλληνες, ενώ στην πραγματική τους ζωή ζούσαν "γονατιστοί" ως Βρετανοί. Μιλούσαν σαν Έλληνες στο ξένο ακροατήριο, ενώ στην πραγματικότητα ήταν βάρβαροι. Με την άδεια της βασίλισσας έκριναν ολόκληρους πολιτισμούς και λαούς σαν "θεοί" και αρκούσε μια απόλυσή τους, για να καταλήξουν ρυπαροί αλκοολικοί σε κάποια άθλια παμπ του Λονδίνου. Για τα συμφέροντα της αυτοκρατορίας χρησιμοποιούσαν "θεία" επιχειρήματα, ενώ για τα δικά τους συμφέροντα περιορίζονταν στα κλωτσομπουνίδια των μεθυσμένων. Πανάκριβα κρατικά "ρούχα" της δουλειάς ήταν η συμπεριφορά Gentleman, τα οποία δεν μπορούσαν να τα "φορέσουν" στην ιδιωτική τους ζωή. Το αποτέλεσμα είναι αυτό το οποίο βλέπουμε τους τελευταίους αιώνες. Εικόνα Αλκιβιάδη και ποιότητα Μπόλντρικ.


Με αυτόν τον τρόπο εκπαιδεύονταν οι "πλασιέ" να γίνουν οι σκληροί "λοχίες" μιας σκληρής αυτοκρατορίας. Για να εκπαιδεύσεις όμως σκληρούς "λοχίες", πρέπει να έχεις σκληρή εκπαίδευση και εκεί οι Αγγλοσάξονες άγγιξαν τα όρια της σκληρότητας. Δημιούργησαν το πιο σκληρό και ανηλεές σύστημα εκπαίδευσης στον κόσμο. Ένα εξαιρετικά βίαιο σύστημα, το οποίο ευνούχιζε τους εκπαιδευόμενους. Ένα σύστημα, το οποίο απαιτούσε θρησκευτική προσήλωση στα "πρέπει" και στους κανόνες του. Ένα σύστημα, το οποίο σακάτευε τους ανθρώπους και επιβίωνε χάρη στην υπόσχεση ενός μελλοντικού πολυτελούς βολέματος. Ένα σύστημα, το οποίο παρήγαγε τους άριστους "πλασιέ", για να παίξουν μια παράσταση, η οποία δεν άλλαζε ποτέ. Ένα σύστημα, στη λειτουργία του οποίου πρέπει ν' αναζητήσουμε τα αίτια της ομοφυλοφιλίας, η οποία μαστίζει την αγγλοσαξονική κοινωνία.


Αν κάτι πρέπει να παρηγορεί λαούς γενναίους, όπως οι Σκώτοι, οι Ιρλανδοί ή οι Ουαλοί, οι οποίοι ταλαιπωρούνται εδώ και αιώνες από τους Αγγλοσάξονες, είναι ότι δεν νικήθηκαν από έναν λαό γενναιότερο ή εξυπνότερο από τους ίδιους. Ήταν απλά άτυχοι. Ήταν άσχημη η μοίρα τους. Δεν νικήθηκαν από αγγλόφωνους Γερμανούς, όπως πολλοί από αυτούς πιστεύουν. Νικήθηκαν από ελληνόφωνους Άγγλους, που είχαν Ρωμαίους ηγέτες. Νικήθηκαν από έναν κατά κανόνα δειλό λαό, ο οποίος απλά ήταν "οπλισμένος" με το υπέρτατο "όπλο". Ένα "όπλο", το οποίο η δειλία τους το έκανε εξαιρετικά "θανατηφόρο". Ένα "όπλο", το οποίο το χρησιμοποιούσαν ασύστολα εναντίον των πάντων. Αυτό το "όπλο" ήταν η ελληνική γνώση και είχε τόση μεγάλη διαφορά από τα "όπλα" των υπολοίπων λαών όσο τα τουφέκια των αποίκων του Νέου Κόσμου από τα βέλη των Ινδιάνων. Ό,τι έπαθαν οι Κέλτες στη Βρετανία, το έπαθαν οι Ινδιάνοι στην Αμερική και μετά όλος ο κόσμος. Το ελληνικό "όπλο" είναι αυτό που είναι ανίκητο και όχι αυτός που το κατέχει.


Οι Αγγλοσάξονες γι' αυτόν τον λόγο λάτρευαν στην κυριολεξία τους Έλληνες ως θεούς τους. Στην πραγματικότητα μιμούνταν τον Αδριανό. Τον αυτοκράτορα, που λάτρευε τους Έλληνες, αλλά με μια πολύ σημαντική ιδιομορφία. Τους λάτρευε ως Ρωμαίος εξουσιαστής και όχι ως απλός άνθρωπος. Η πρόοδός τους στη συνέχεια αυτήν τη λατρεία τη μετέτρεψε σε μίσος. Αυτό είναι φυσικό και συμβαίνει πολλές φορές. Συμβαίνει σε ανθρώπους, οι οποίοι ζουν πλούσια ως "συλλέκτες" στη "σκιά" δημιουργών. Από τη λατρεία της αρχικής επιβίωσης πηγαίνουν εύκολα στο μίσος, όταν με την πρόοδό τους θέλουν και δεν μπορούν ν' αποκολληθούν από τη "σκιά".


Αυτό συνέβη με τους Αγγλοσάξονες. Επιβίωσαν και προόδευσαν εξαιτίας των Ελλήνων. Όταν θέλησαν να ξεφύγουν από τη "σκιά" τους, απλά διαπίστωσαν ότι δεν μπορούσαν να επιβιώσουν, όπως είχαν μάθει να το κάνουν. Διαπίστωσαν ότι είχαν "ευνουχιστεί" στην προσπάθειά τους να επωφεληθούν. Ό,τι είχε αξία και τους έκανε σημαντικούς μέσα στον κόσμο, ήταν ελληνικό. Ό,τι ήταν δικό τους, απλά δεν ενδιέφερε κανέναν. Το αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης ήταν να γίνουν ελληνιστές και όχι Έλληνες. Έγιναν "συλλέκτες" και όχι "δημιουργοί". Έγιναν διάσημοι, αλλά όχι αθάνατοι. Έγιναν πλατωνιστές, αλλά όχι Πλάτωνες.


Ποια είναι η διαφορά μεταξύ αυτών των εννοιών, οι οποίες συνδέονται με την ίδια γνώση; Ο ελληνιστής βλέπει "πίσω", για να μην χάσει το ήδη υπάρχον κέρδος μιας δεδομένης κατάστασης, ενώ ο Έλληνας βλέπει "μπροστά", ονειρευόμενος νέα "λεία". Ο πρώτος θεωρεί ιδανικό να καταφέρει να ζήσει πλούσια μ' αυτά που έχει ήδη δημιουργήσει ή κληρονομήσει, ενώ ο δεύτερος θεωρεί ιδανικό να καταφέρει να ζήσει μ' αυτά που επιθυμεί να δημιουργήσει ο ίδιος. Ο πρώτος καταστρέφεται, όταν χάνει αυτά τα οποία έχει, ενώ ο δεύτερος δεν καταστρέφεται ποτέ, εφόσον πάντα θεωρεί ότι ξεκινάει από το απόλυτο μηδέν. Ο πρώτος κλονίζεται από την αμφισβήτηση, ενώ ο δεύτερος την εκλαμβάνει ως "καύσιμο", για να ξεκινήσει τον αγώνα του. Ο πρώτος είναι αμυντικός και ο δεύτερος επιθετικός. Βλέπουμε δηλαδή πώς είναι δυνατόν από την ίδια μόρφωση και εκπαίδευση να προκύψουν
εξαιτίας της νοοτροπίας τελείως διαφορετικά αποτελέσματα.

Οι Αγγλοσάξονες γι' αυτόν τον λόγο δεν έγιναν ποτέ Έλληνες. Δεν τους συνέφερε να ρισκάρουν να γίνουν τέτοιοι. Δεν τόλμησαν ποτέ να "ξεμυτίσουν" από την ασφάλεια των κεκτημένων. Την αδιαφορία των λαών απέναντι στα δικά τους πνευματικά δημιουργήματα δεν την εξέλαβαν ως πρόκληση για να τα βελτιώσουν, αλλά επέστρεψαν στην ασφάλεια του ελληνικού κεφαλαίου. Αρκέστηκαν στην ασφάλεια του μεροκάματου του ελληνιστή. Το αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης ήταν το μόνιμο κόμπλεξ απέναντι στους Έλληνες. Το κόμπλεξ του ευνούχου, που έγινε πλούσιος, εμπορευόμενος τα "σεντόνια" του επιβήτορα. Το κόμπλεξ τους οδήγησε στο μίσος εναντίον όλων των ζώντων αυθεντικών Ελλήνων.


Επιβεβαιώνεται για μια ακόμα φορά ο κανόνας, που θέλει ως πιο αχάριστο τον ευεργετηθέντα. Οι ευεργετημένοι από τους Έλληνες Αγγλοσάξονες τους μισούσαν αφόρητα. Όσο πιο πολύ προόδευαν οι Αγγλοσάξονες, τόσο πιο πολύ μισούσαν τους Έλληνες. Γιατί; Γιατί, όταν προοδεύεις ως αυθαίρετος κληρονόμος με νοοτροπία κληρονόμου, φοβάσαι αυτόν που μπορεί να εμφανιστεί ως νόμιμος κληρονόμος. Όταν προοδεύεις με μια τεχνογνωσία, την οποία δεν παρήγαγες και άρα δεν είσαι σε θέση να τη βελτιώσεις, φοβάσαι τον οποιονδήποτε υποπτεύεσαι ότι παράγει τέτοια. Όταν θησαυρίζεις ακόμα και με τα "σκουπίδια" των δημιουργών, φοβάσαι αυτούς που μεγαλώνουν ως τέτοιοι. Αυτό έγινε με τους Αγγλοσάξονες. Έγιναν πλούσιοι με την ελληνική γνώση. Έγιναν διάσημοι δάσκαλοι, διδάσκοντας το έργο των Ελλήνων.


Ακόμα και η συλλογική πρόοδός τους ως λαός σ' αυτούς οφειλόταν. Στο απόγειο της αυτοκρατορίας τους την ελληνική γνώση χρησιμοποιούσαν. Το "λειτουργικό" της βρετανικής αυτοκρατορίας ήταν απλά η πιο αποδοτική μορφή της ελληνιστικής διαχείρισης. Η διαχείριση του ομοφυλόφιλου Ρωμαίου Αδριανού. Το απόγειό τους δηλαδή ήταν απλά η οικονομικά αποδοτικότερη μορφή της ελληνικής παρακμής. "Ανέβηκαν" με κόπο εκεί όπου είχαν "ξεπέσει" οι Έλληνες. Δεν πρόσθεσαν τίποτε στο επίπεδο της γνώσης από την εποχή του Πτολεμαίου και του Αντίγονου. Ακόμα και σήμερα μ' αυτήν τη γνώση πορεύονται. Όταν φτάνουν σε αδιέξοδα, δεν τολμούν να πειραματιστούν με δικές τους ιδέες. Τα βιβλία του Θουκυδίδη "ξεσκονίζουν", για να βρουν λύσεις.


Ακόμα και στα πιο απλά πράγματα δεν μπορούν να ξεφύγουν από την ελληνική "κηδεμονία". Με παρουσία αιώνων στο παγκόσμιο ιστορικό γίγνεσθαι, δεν επινόησαν ούτε καν έναν αρχιτεκτονικό ρυθμό για τα κτίρια-σύμβολα της δικής τους εξουσίας. Πολιτισμοί με επικράτεια μερικών χωριών "έδειξαν" τη διαφορετικότητά τους με αρχιτεκτονικά στοιχεία και οι Αγγλοσάξονες κατέκτησαν τον μισό κόσμο, χωρίς να επινοήσουν έναν δικό τους τύπο απλού "κίονα". Ακόμα και σήμερα κατασκευάζουν κτίρια ελληνικού ρυθμού. Κτίρια μέσα από τα οποία περιμένεις να βγει ένας Πλάτωνας ή ένας Ευκλείδης και όχι ένας Μέιτζορ ή ένας Μπλερ. Το ίδιο το Μπάκιγχαμ Πάλας μοιάζει να "κλάπηκε" ατόφιο από την Ελλάδα μαζί με τα ελγίνεια "μάρμαρα". Ανακοινώνουν τις αποφάσεις τους μπροστά από τζάκια με ελληνικούς διακοσμητικούς κίονες.


Μία είναι η λέξη που μπορεί να τους χαρακτηρίσει στον τομέα της δημιουργίας. ΜΙΖΕΡΙΑ. Ποτέ και κανένας λαός δεν βρέθηκε με τόσα πλεονεκτήματα και τόσα μέσα στα χέρα του, χωρίς να δημιουργήσει τίποτε απολύτως. Τίποτε απολύτως, που να έχει την αξία να πάει κάποιος να το θαυμάσει. Όλα μέσα στη λογική της "διαχείρισης". Αν δει κάποιος έναν "καλλιτέχνη" να "στολίζει" με διαμάντια ένα ανθρώπινο κρανίο, αυτός είναι Αγγλοσάξονας. Αν δει κάποιος έναν "καλλιτέχνη" να βγάζει ένα νεκρό έμβρυο από τη φορμόλη και να νομίζει ότι, βάζοντάς του έναν φιόγκο, κάνει τέχνη, αυτός είναι Αγγλοσάξονας. Αν δει κάποιος έναν "ντιζάινερ" να παίρνει ένα στρατιωτικό αμπέχονο και να νομίζει ότι, βάζοντάς του μερικά στρας, κάνει μόδα, αυτός είναι Αγγλοσάξονας. Ό,τι απαιτεί μια στοιχειώδη δημιουργία, το "δανείζονται" και κρατάνε για τους εαυτούς τους τη μοναδική "πινελιά" του πονηρού και ατάλαντου τεμπέλη. Σαν εκείνον τον κακομοίρη, που νόμιζε ότι μαγειρεύει κάτι "πρωτοποριακό", τηγανίζοντας Mars.


Σ
ό,τι αφορά τη φημισμένη μουσική βιομηχανία τους, εκεί τα πράγματα είναι διαφορετικά, γιατί η ίδια η τέχνη του τραγουδιού είναι ιδιόμορφη. Μοιάζει με την ποίηση, αλλά δεν είναι τέτοια. Το τραγούδι είναι απλά "εύπεπτα" λογάκια, τα οποία, όταν συνδυαστούν με μια ευχάριστη στο άκουσμά της μουσική, κάνουν μια εφήμερη "επιτυχία". Το τραγούδι, ειδικά στην "ποπ" ή λαϊκή μορφή του, απαιτεί για τη σύνθεσή του περισσότερο τεχνική παρά τέχνη. Δεν είναι ποίηση, η οποία "μεταφέρει" πολλά, μεγάλα και πολλές φορές "υπόγεια" μηνύματα. Δεν προβάλει πάνω του το ειδικό "μέγεθος" του δημιουργού του, ο οποίος εκφράζει το διαφορετικό, παρά αποτυπώνει το ταλέντο του τραγουδοποιού να λέει τα ίδια πράγματα με όλους τους άλλους, απλά πολύ πιο εύηχα και βέβαια ευχάριστα.

Πολλές φορές μερικές ρετσίνες είναι αρκετές, για να σε κάνουν τραγουδοποιό, ενώ ποιητή μπορεί να μην φτάνει να σε κάνει ούτε η κουλτούρα όλου του κόσμου. Η ποίηση με το τραγούδι διαφέρουν μεταξύ τους όσο διαφέρει ο Μιχαήλ Άγγελος από έναν πλανόδιο ζωγράφο, ο οποίος με το κάρβουνο κάνει προσωπογραφίες τουριστών στις παραλίες. Οι δραστηριότητές τους είναι όμοιες, αλλά όχι ίδιες. Ο ένας ζωγραφίζει τον τουρίστα, όπως τον βλέπουν όλοι, ενώ ο άλλος ζωγραφίζει τον Θεό, όπως τον "βλέπει" ο ίδιος. Ο πρώτος αποτυπώνει αυτό το οποίο βλέπουν όλοι, ενώ ο δεύτερος αποκαλύπτει αυτό το οποίο "βλέπει" μόνον ο ίδιος. Του ενός η δουλειά μπορεί να γίνει με ένα "κλικ" της φωτογραφικής μηχανής και του άλλου δεν του φτάνουν δισεκατομμύρια "κλικ", για ν
αποθανατίσουν τη μοναδικότητά του. Ως εκ τούτου λογικό είναι ο ένας να είναι αθάνατος της τέχνης και ο άλλος μεροκαματιάρης της τεχνικής. Οι ανάλογες διαφορές υπάρχουν και ανάμεσα στο αρχαίο θέατρο και τον κινηματογράφο.

Όπως εύκολα αντιλαμβανόμαστε η μεγάλη "επιτυχία" της αγγλοσαξονικής μουσικής βιομηχανίας έχει μια εξήγηση, η οποία δεν συνδέεται με την ποιότητά της. Έχει μια εξήγηση, η οποία την συνδέει με τον ιμπεριαλισμό, εφόσον, απευθυνόμενη στις μεγάλες μάζες, στοχεύει τόσο στα "μυαλά" τους όσο και στις τσέπες τους και αυτό είναι κάτι το οποίο δεν αφήνει ποτέ αδιάφορους τους ιμπεριαλιστές. Το μουσικό τραγούδι μπορεί να προαχθεί με τον ιμπεριαλισμό και να τον εξυπηρετήσει και ως εκ τούτου κρίνεται διαφορετικά. Κρίνεται ως προϊόν, το οποίο μπορεί ακόμα και να επιδοτηθεί, προκειμένου να βοηθήσει άλλα προϊόντα. Με τα απλά μηνύματά του εξοικειώνει τους λαούς με τη γλώσσα εκείνου που το "σπρώχνει" και μαζί μ' αυτό σπρώχνονται παντελόνια, αναψυκτικά και αυτοκίνητα.


Γι' αυτόν τον λόγο είναι χρήσιμο στους ιμπεριαλιστές και γι' αυτό το "σπρώχνουν". Το "σπρώχνουν" εύκολα, γιατί είναι ένα προϊόν, το οποίο μπορεί να "έρθει" σ
εσένα, ακόμα κι αν εσύ δεν θα πήγαινες ποτέ να το "συναντήσεις". Επιβάλλεται με τα τεχνολογικά μέσα και δεν έχει πάντα σχέση με την ποιότητά του. Αν, για παράδειγμα, η σύγχρονη Ελλάδα βρισκόταν στη θέση της Βρετανίας, πιθανόν ο Πλανήτης όλος να τραγουδούσε τις "επιτυχίες" του Καρβέλα και της "γυναίκας Μαραντόνα". Αυτό, όπως αντιλαμβανόμαστε, δεν θα καθιστούσε τον "gay σκύλο" ισότιμο με τον Παρθενώνα. Δεν θα καθιστούσε τον εφήμερα "διάσημο" Καρβέλα ή τον Κάτμαν ομότιμο του αθάνατου Ικτίνου ή του Φειδία.

Αυτή η μιζέρια, που χαρακτηρίζει τους Αγγλοσάξονες στον τομέα της δημιουργίας, προκύπτει από την επιλογή τους να "θωρακιστούν" πίσω από τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό. Γι' αυτόν τον λόγο διαβάλουν μόνιμα τους ζωντανούς Έλληνες σε όλους τους λαούς. Τους φοβούνται. Φοβούνται την "επιστροφή" τους. Ό,τι ανθελληνική προπαγάνδα υπάρχει και διοχετεύεται στον κόσμο τους τελευταίους αιώνες, από αυτούς προέρχεται. Ό,τι εμετικό έχει αποδοθεί στους Έλληνες, από τους Αγγλοσάξονες έχει μεθοδευτεί. Έφτασαν στο σημείο να απειλούν τα ιερά και τα όσια των Ελλήνων. Απείλησαν τα δύο βασικότερα θεμέλια του ελληνικού πολιτισμού, που είναι η ιερή φιλία μεταξύ των ανδρών και η έννοια της δωρεάς ως εύλογο αντίτιμο της δόξας. Την ιερή φιλία των Ελλήνων την ταύτισαν με την ομοφυλοφιλία των "ευνούχων". Την άδολη και μέχρι θανάτου συντροφικότητα των Ελλήνων συμπολεμιστών, που βαδίζουν "χέρι-χέρι" προς το άγνωστο, την ταύτισαν με την ανωμαλία των βολεμένων "ευνούχων", που βαδίζουν χέρι-χέρι στα πάρκα. Άξια τέκνα του Αδριανού.

Back to content | Back to main menu