Κορυφή σελίδας
GAME OVER - Ο αγγλοσαξονισμός πεθαίνει - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

GAME OVER - Ο αγγλοσαξονισμός πεθαίνει - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

GAME OVER - Ο αγγλοσαξονισμός πεθαίνει

30 Αυγούστου 2011

Η ιερή σχέση του Αχιλλέα με τον Πάτροκλο εμφανίστηκε περίπου σαν τη βρομιά του χαφιέ Λόρδου Βύρωνα, ο οποίος, μέσα από τη φτώχεια των όπου Γης απελπισμένων, έψαχνε για αγοράκια. Η ιερή φιλία του Αλεξάνδρου με τον Ηφαιστίωνα περιγράφεται σαν να ήταν μια σχέση ενός ομοφυλόφιλου Άγγλου Πρωθυπουργού με τον γραμματέα εραστή του. Αυτό το έκαναν για δύο πολύ σημαντικούς λόγους. Ο πρώτος λόγος ήταν για να δυσφημίσουν τους Έλληνες στην πιο αγράμματη και άρα στην πιο συντηρητική μερίδα της ανθρωπότητας. Ταυτίζοντάς τους με μια ανωμαλία, τους έκαναν αποκρουστικούς. Με αυτόν τον τρόπο αποθάρρυναν τους λαούς να έρχονται σ' επαφή με τους Έλληνες και τον πολιτισμό τους.

Οι Βρετανοί είναι αυτοί οι οποίοι έχουν στήσει όλη αυτήν τη "βιομηχανία" ομοφυλοποιήσης των πάντων. Όποιον ήθελαν να διαβάλουν στις αγράμματες μάζες και δεν μπορούσαν να το κάνουν με διαφορετικό τρόπο, τον εμφάνιζαν σαν ομοφυλόφιλο. Αυτήν την τακτική την εφάρμοζαν ειδικά εις βάρος των Ελλήνων και αυτό δεν αφορά μόνον τους αρχαίους. Έφτασαν στο σημείο να "υπονοήσουν" ότι ακόμα και ο Άρης Βελουχιώτης ήταν ένας κοινός ανώμαλος. Προσπάθησαν να "λερώσουν" ένα σύμβολο του ελληνικού λαού, το οποίο είναι βέβαιον ότι, λόγω της υπερέκθεσης της δημόσιας ζωής του, δεν μπορούσε να έχει "κρυφή" ζωή, ακόμα κι αν το επιθυμούσε. Δεν ήταν πρακτικά δυνατόν να κάνει πράγματα, τα οποία δεν θα γίνονταν αντιληπτά από τους χιλιάδες Έλληνες, που τον "έλεγχαν" καθημερινά. Μόνον οι Αγγλοσάξονες "κατάλαβαν" ό,τι δεν κατάλαβαν εκατομμύρια Ελλήνων. Ξεφεύγει τίποτε από την αντίληψη των "ανωτέρων";


Ο δεύτερος λόγος που το έκαναν αυτό ήταν για να βελτιώσουν τη δική τους εικόνα. Να εξωραΐσουν το κοινώς διαπιστωμένο. Να δώσουν άλλοθι στη δική τους ευνουχισμένη κοινωνία. Με την ομοφυλοφιλία να μαστίζει την κοινωνία τους, έδιναν ύφος "ηρωικό" στις δικές τους ανοσιότητες. Έδιναν ύφος "ελληνικό" στη δική τους κοινωνία και νόμιμη "κληρονόμο" του ελληνισμού. Αγγλοσάξονες ομοφυλόφιλοι κρύβονταν πάντα πίσω από τις "έρευνες" των προσωπικών ζωών των σπουδαίων ανδρών της παγκόσμιας ιστορίας. Μετά τη δαρβινική έρευνα στις μυστικές "ζωές" των εξελιγμένων ζώων "ερεύνησαν" και τις ζωές των πιο "εξελιγμένων" ανθρώπων.


Όλοι αυτοί αγνοούσαν το πιο βασικό. Φυσικό είναι το αγνοούν, εφόσον δεν τους αφορούσε. Δεν μπορείς να είσαι μεγάλος άνδρας, αν δεν είσαι άνδρας. Δεν μπορείς να πας "μακριά", αν δεν έχεις "καύσιμο". Το "καύσιμο" στην περίπτωση αυτήν είναι η ακόρεστη διάθεση να κατακτήσεις τα πάντα και αυτό είναι ένα χαρακτηριστικό, το οποίο ανήκει αποκλειστικά στην ανδρική φύση. Ομοφυλόφιλοι είναι συνήθως οι μικροϋπάλληλοι, οι οποίοι με πόνο, κόπο, αίμα και θυσίες στοχεύουν στο να γίνουν μεγαλοϋπάληλοι. Οι μικροδούλοι, που ονειρεύονται μέσω της υποταγής να γίνουν μεγαλοδούλοι. Αυτοί, που με νύχια και με δόντια προσπαθούν να κρατήσουν το γραφειάκι που τους παραχωρήθηκε και ονειρεύονται να το κάνουν κάποτε μεγάλο. Όπως δηλαδή οι Αγγλοσάξονες "ερευνητές" της ανθρώπινης φύσης. Οι "μικροί", που μελετάνε τους "μεγάλους". Οι "ηδονοβλεψίες" της δόξας των μεγάλων ανδρών. Κοινοί φουκαράδες ομοφυλόφιλοι, που ήθελαν να βιώσουν τον "έρωτα" της μάχης των ηρώων στα βρομερά κρεβάτια των πληρωμένων εραστών.


Ανάλογες ανθελληνικές αθλιότητες έκαναν οι Αγγλοσάξονες και στο επίπεδο που αφορά την επίσης θεμελιώδη για τον ελληνισμό έννοια της Δωρεάς. Οι Αγγλοσάξονες, από τότε που άρχισαν να διαχειρίζονται την ελληνική γνώση, την έκαναν μέσο αρπαγής. Ποτέ δεν έδωσαν τίποτε και σε κανέναν Δωρεάν. Μάλιστα, κατά έναν μυστηριώδη τρόπο, κάθε φορά που έκαναν "δωρεά", γίνονταν οι ίδιοι πλουσιότεροι. Κάθε φορά που μάθαινε κάποιος λαός για τη Δημοκρατία και την Ελευθερία, ήταν μαθηματικά βέβαιο ότι θα έχανε την πατρίδα του και την ελευθερία του. Ταύτισαν την ελληνική γνώση με αρνητικά συναισθήματα.


Στην πραγματικότητα, χρησιμοποιώντας τα ίδια μέσα, έκαναν τα ακριβώς αντίθετα από τους Έλληνες. Με το ίδιο ακριβώς "μαχαίρι", που οι Έλληνες ευεργετούσαν τον κόσμο, οι Αγγλοσάξονες τον έσφαζαν. Αυτό είναι λογικό. Οι Έλληνες ήταν κατασκευαστές του "μαχαιριού" και αυτό από μόνο του τους εξασφάλιζε τα πάντα και άρα και τη δόξα. Οι Έλληνες έδιναν προτεραιότητα στη διεκδίκηση της δόξας της νίκης και τα υπόλοιπα
προκειμένου να μεγιστοποιήσουν τη δόξα τους δεν τους ενδιέφερε ακόμα κι αν τα μοίραζαν δωρεάν στους λαούς. Η δόξα θέλει ακροατήριο κι αυτό κοστίζει. Οι Έλληνες γνώριζαν το κόστος και δεν τους ενδιέφερε ν' αποφύγουν να το πληρώσουν. Άλλωστε είναι γνωστό ότι το χρήμα πολλοί το μίσησαν, ενώ τη δόξα κανείς. Οι Αγγλοσάξονες, ως "συλλέκτες", δεν μπορούσαν να διεκδικήσουν δόξα. Οι Αγγλοσάξονες ενδιαφέρονταν μόνον για τις εισπράξεις και εκεί δημιουργούσαν πρόβλημα στην εικόνα του ελληνισμού.

Αυτή η αγωνία τους για κέρδη τους έκανε ιδιόμορφους. Ενώ φαινομενικά ασχολούνταν και καλλιεργούσαν τα ίδια πράγματα με τους Έλληνες, εντούτοις υπάρχουν διαφορές, οι οποίες αποκαλύπτουν διαφορετικά κίνητρα. Για παράδειγμα, η ανθρώπινη ομορφιά και χάρη εξυμνήθηκε καί από τους δύο αυτούς λαούς. Ο λόγος όμως, για τον οποίο εξυμνούν την ομορφιά, αποκαλύπτει τη διαφορά μεταξύ τους. Οι Έλληνες λάτρευαν τον άνθρωπο και ήθελαν να τον τοποθετήσουν στο επίπεδο των θεών τους. Φαντάσθηκαν τους τέλειους ανθρώπους και τους αποτύπωσαν σε μάρμαρα ως θεούς τους. Απέδιδαν τα τέλεια ανθρώπινα σωματικά χαρακτηριστικά στους θεούς τους, για να τα προβάλουν στους ανθρώπους. Αυτό το έκαναν, για να δημιουργήσουν πρότυπα για τους θνητούς ανθρώπους. Πρότυπα υγείας και ευμορφίας. Ήθελαν δηλαδή να οδηγήσουν τον άνθρωπο στην εξομοίωση με το θείο. Ήθελαν να φτιάξουν "θεούς".


Οι Αγγλοσάξονες αντίθετα δεν λάτρεψαν ποτέ τους ανθρώπους. Λάτρευαν τους εαυτούς τους, τους οποίους θεωρούσαν "ξεχωριστούς" ανθρώπους. Την ομορφιά την απέδιδαν στους εαυτούς τους, για να τους διαχωρίσουν από τους υπόλοιπους ανθρώπους. Έφτασαν στο σημείο να "καλλιεργούν" την ανθρώπινη ομορφιά με το πάθος και τη μεθοδικότητα που το κάνουν οι κτηνοτρόφοι. Γύμναζαν τα παιδιά τους όχι για λόγους υγείας ή ομορφιάς, αλλά για λόγους οικονομικής απόδοσης. Γιατί; Γιατί δεν ήθελαν να φτιάξουν "θεούς". Ήθελαν να φτιάξουν "πλασιέ" και γνώριζαν ότι καλύτερος "πλασιέ" είναι ο ομορφότερος. Αυτή ήταν η εθνική τους ανάγκη. Έπρεπε να δικαιολογήσουν την αποικιοκρατία τους στους λαούς που εκμεταλλεύονταν και άρα έπρεπε να τους πλασάρουν μια "αλήθεια". Αυτή η "αλήθεια" σπρώχνεται καλύτερα με την ομορφιά. Έχει δει κανένας άσχημο πλασιέ; Έχει δει κανένας βρόμικο και κακοφτιαγμένο μουσείο;


Η ομορφιά γι' αυτόν τον λόγο έγινε κεφάλαιο, που τους απέδιδε κέρδος. Έγινε ιδιωτικό κεφάλαιο, το οποίο εξυπηρετούσε το εθνικό τους κεφάλαιο. Το μοναδικό τους κεφάλαιο, εφόσον όλα τα άλλα τα είχαν ανακαλύψει και τα είχαν αναπτύξει τα θύματα της λεηλασίας τους. Μόνον αυτό το κεφάλαιο έβαζαν οι Αγγλοσάξονες. Το λαμπερό "περιτύλιγμα" ενός ξένου περιεχομένου. Το δερματόδετο εξώφυλλο σε ένα ξένο βιβλίο. Η λαμπερή "προθήκη" σε ένα ξένο άγαλμα. Το όμορφο αγγλοσαξονικό κεφάλι, το οποίο απλά αναμασά τα παλιά ελληνικά λόγια. Η ομορφιά με αυτόν τον τρόπο έγινε το κεφάλαιο, που επιβεβαιώνει την άποψή τους περί της εξέλιξης των ειδών και άρα και των ανθρώπων. Το κεφάλαιο, που δικαιολογεί την άποψή τους περί "διαφορετικών" ανθρώπων με "διαφορετικές" ανάγκες. Το κεφάλαιο, που "καπελώνει" τους υπόλοιπους. Το εθνικό τους κεφάλαιο. Τι να τα κάνουν τα χωράφια οι "κατώτεροι" Αφρικανοί, όταν δεν έχουν τις αντίστοιχες υψηλές ανάγκες; Τι να τα κάνουν τα σχολεία οι "κατώτερο" Ινδοί, όταν δεν έχουν τη "δίψα" της μάθησης, που ταλαιπωρεί μόνον τους "ανώτερους";


Αυτό το οποίο είπαμε πιο πάνω. Όταν θέλεις να δικαιολογήσεις την αποικιοκρατική ή την παρασιτική σου παρουσία, πρέπει να αποδεικνύεις ότι είσαι "ανώτερος" και αυτό εξυπηρετείται όταν είσαι όμορφος και καλοσχηματισμένος. Όταν θέλεις να βγάζεις αυτοκρατορικές φωτογραφίες μετά τη σύναψη μεγάλων συμφωνιών, έχεις συμφέρον να είναι οι δικοί σου άνθρωποι ψηλοί, γυμνασμένοι και όμορφοι ανάμεσα σε κοντούς, χοντρούς και φαλακρούς "κατώτερους". Εύκολος στόχος για τους άρπαγες Αγγλοσάξονες τόσο στο συλλογικό όσο και στο ατομικό επίπεδο. Εύκολο για έναν λαό, ο οποίος εκμεταλλευόταν το πλούτο της αποικιοκρατίας, για να δώσει συνολικά στον λαό του καλύτερα σωματικά χαρακτηριστικά. Εύκολο για έναν αποικιοκράτη, που τρώει καλύτερα από το θύμα του, το οποίο πεινάει εξαιτίας του. Εύκολο για έναν αποικιοκράτη που γυμνάζεται, όταν ο άλλος σακατεύεται στη δουλειά.


Αποτελεί θεμελιώδη εθνική τους παράδοση το casting ομορφιάς σ' ό,τι αφορά τα πρόσωπα, που θα στελεχώσουν τις όποιες δημόσιες θέσεις. Αν είσαι άσχημος στον αγγλοσαξονικό κόσμο, δεν μπορείς να βγεις στο προσκήνιο μόνον με τις ικανότητές σου. Δεν μπορείς να γίνεις πρωθυπουργός, πρεσβευτής ή οτιδήποτε άλλο, αν δεν είσαι όμορφος. Αν δεν μπορείς να επιβεβαιώνεις τον εθνικό τους "μύθο". Απλά πράγματα. Δεν έχουν κανέναν ανάγκη για την ευφυΐα του, εφόσον αυτά τα οποία τους χρειάζονται τα έχουν έτοιμα. Περιτύλιγμα ψάχνουν και όχι περιεχόμενο, για να φτιάξουν το επιθυμητό "πακέτο". Όμορφο άνθρωπο αναζητούν, εφόσον την ομορφιά των λόγων την έχουν έτοιμη από τα κλεμμένα. Περισσότερο τη φοβούνται την ευφυΐα --εφόσον μπορεί να τους βάλει σε περιπέτειες-- παρά την αναζητούν. Στον αγγλοσαξονικό κόσμο καλύτερα να είσαι κουτός παρά άσχημος. Ο όμορφος θα επιβιώσει εύκολα, ακόμα και με την ευφυΐα της αμοιβάδας.


Θα βρουν τρόπο να τον βολέψουν με βάση τα εθνικά τους συμφέροντα. Θα τον βάλουν ν' ανοιγοκλείνει πόρτες πρεσβειών, προκειμένου να βλέπουν οι ξένοι την "ανωτερότητα" της αυτοκρατορίας. Μόνον την ομορφιά δέχονται να πληρώσουν ως ανθρώπινο κεφάλαιο. Μόνον η ομορφιά είναι το επιθυμητό ζητούμενο για τους φτωχούς Αγγλοσάξονες, οι οποίοι θέλουν να "διακριθούν" στην κοινωνία τους. Εκεί τους κατευθύνει το σύστημά τους, γιατί αυτό είναι που το συμφέρει και είναι ασφαλές για το ίδιο.


Όταν παράγεις "σκύλους" για μια παράσταση, θέλεις να είναι απλά όμορφοι, εφόσον ό,τι κάνουν το κάνουν κατόπιν εκπαίδευσης. Τους αρκεί να είναι κάποιος όμορφος και από εκεί και πέρα τον εκπαιδεύουν ανάλογα και τον τοποθετούν όπου κρίνουν ότι μπορεί να τους εξυπηρετήσει. Οι άσχημοι συνήθως καταλήγουν κάτω από το "χαλί", εκτός βέβαια αν είναι "γαλαζοαίματοι". Θα μπουν στα εργοστάσια, γιατί σαν "κατώτεροι" δεν δικαιούνται κάτι παραπάνω, εκτός βέβαια κι αν είναι Κάρολοι
αν και ούτε αυτό δεν είναι πλέον και τόσο σίγουρο.

Μιλάμε για μια απίστευτη νοοτροπία. "Πληγώνονται" ως έθνος από τον Κάρολο, όχι επειδή δεν είναι ικανός διάδοχος, αλλά επειδή δεν είναι όμορφος. "Χαίρονται" ως έθνος εξαιτίας του Γουίλιαμ, όχι επειδή διαπίστωσαν κάποιου είδους ικανότητα, αλλά επειδή είναι όμορφος. Σκέφτονται ακόμα και να παρακάμψουν τη σειρά διαδοχής στο θρόνο, προκειμένου να τον καταλάβει ένας όμορφος. Ένας απλά όμορφος, που κατά τη γνώμη τους θα εκφράζει και τη δική τους "ομορφιά" και άρα "ανωτερότητα".


Οι σημερινοί άνευ λόγου και αιτίας διάσημοι celebrities είναι καθαρά αποτέλεσμα αυτής της νοοτροπίας. Είναι άνθρωποι, οι οποίοι έχουν το βασικό ανθρώπινο "κεφάλαιο" σε μεγάλη ποσότητα. Ένα κεφάλαιο, το οποίο δεν μπορεί να μπει σε καμία άλλη εφαρμογή και απλά με την εμφάνισή του αποδίδει κέρδη στο σύστημα και στους όποιους μηχανισμούς του. Ένα κεφάλαιο, το οποίο θα πουλήσει περισσότερα περιοδικά, αν επιδεικνύει έναν όμορφο οπαδό ποδοσφαιρικής ομάδας παρά έναν άσχημο. Ένα κεφάλαιο, το οποίο θα φέρει μεγαλύτερη τηλεθέαση, αν επιδεικνύει έναν όμορφο διαδηλωτή παρά έναν άσχημο. Οι όμορφοι, ό,τι και να κάνουν στον αγγλοσαξονικό κόσμο, αποδίδουν κέρδη και παίρνουν μερίδιο απ' αυτά.


Κατάλαβε ο αναγνώστης πώς είναι δυνατόν κάποιοι άνθρωποι, ενώ φαινομενικά κάνουν τα ίδια πράγματα, στην πραγματικότητα αναζητούν διαφορετικά αποτελέσματα; Ο ένας μπορεί να πλένει μανιωδώς τα ρούχα του για να είναι καθαρός και ο άλλος μπορεί να τα πλένει επίσης μανιωδώς απλά για να τα ξεβάψει, προκειμένου να εμφανίζεται "διαφορετικός". Αυτή η διαφορά υπάρχει μεταξύ των Αγγλοσαξόνων και των Ελλήνων στο θέμα της ανθρώπινης ομορφιάς. Για τους Έλληνες η ομορφιά ήταν θείο δώρο προς τον άνθρωπο. Ένας όμορφος άνθρωπος ήταν θεόμορφος, είτε ήταν ελεύθερος είτε ήταν δούλος. Ήταν θεόμορφος, είτε ήταν πλούσιος είτε ήταν φτωχός. Ήταν αξιοζήλευτος απ' όλους. Για τους Αγγλοσάξονες η ομορφιά ήταν ιδιωτικό κεφάλαιο των "ανωτέρων". Ένας άνθρωπος, που ήταν όμορφος και ταυτόχρονα φτωχός, δεν ήταν θεόμορφος. Μόνον ο "γαλαζοαίματος", όταν ήταν όμορφος, ήταν θεόμορφος. Η ομορφιά του φτωχού ήταν αποτέλεσμα τυχαίας γενετικής "ανωμαλίας", η οποία βέβαια θα εξαλειφόταν από την ίδια τη φύση στις επόμενες γενιές.


Αυτή ήταν η νοοτροπία του αγγλοσαξονισμού και αυτή τους έδινε την κυριαρχία τους τελευταίους αιώνες. Αυτή εξυπηρετούσε το πάντρεμα της ελληνικής γνώσης με τη δαρβινική "άποψη" περί εξέλιξης. Μια "άποψη" η οποία, ευτυχώς για τους ανθρώπους, δεν είναι σωστή. Ευτυχώς, δηλαδή, για όλους μας. Φαντάζεται κάποιος να ήταν ο Θεός Αγγλοσάξονας; Να ήταν δηλαδή ένας απλά όμορφος ατάλαντος "συλλέκτης"; Εμείς οι άνθρωποι θα ήμασταν τα κορυφαία σκουλήκια μέσα σ' έναν σκουληκόκοσμο, εφόσον μόνον ο χρόνος θα λειτουργούσε υπέρ του έργου του Πατέρα. Θα ήμασταν κληρονόμοι μερικών βότσαλων, τα οποία θα συνέλεγε στο δρόμο Του, εφόσον δεν θα υπήρχε τίποτε άλλο να "συλλέξει" και βέβαια θα μας άφηνε και μια ωραία φωτογραφία Του ως κληρονομιά, δίνοντάς μας την ελπίδα ότι κάποτε θα Τον "φτάναμε" ως μορφή.


Το αγγλικό "κυνήγι".


Οι Αγγλοσάξονες, έχοντας "αυτοτοποθετηθεί" κάπου ανάμεσα στο Θεό και τους ανθρώπους, ήταν εύκολο αυτούς να τους "δουλεύουν". Ήταν εύκολο να τους αφαιρούν ό,τι τους ενδιέφερε. Ήταν εύκολο να επεκτείνουν τα συμφέροντά τους εις βάρος των συμφερόντων όλων των άλλων. Ο σχεδιασμός τους ήταν σχεδόν τέλειος. Διέθεταν την τέλεια ελληνική γνώση, για να επιτίθενται στους εχθρούς τους και είχαν επίγνωση της δικής τους αδυναμίας να παράγουν νέα γνώση. Είχαν στα χέρια τους το τέλειο ιμπεριαλιστικό "δόγμα" και είχαν αποφασίσει ότι δεν τους συνέφερε να γίνουν "αιρετικοί". Τους απαγορευόταν να σκέφτονται και το έκαναν με ευχαρίστηση για όσο διάστημα τα κέρδη ήταν τεράστια. Σέβονταν απόλυτα τον ελληνικό "τυφλοσούρτη" και ποτέ δεν πειραματίζονταν με δικές τους σκέψεις. Ευνουχίζονταν, αλλά το έκαναν έναντι τεραστίων κερδών.

Αυτό εξηγεί και τα "μυστήρια" της αυτοκρατορίας τους. Η μεγαλύτερη αποικιοκρατική δύναμη στον κόσμο "χτίστηκε" στην εποχή της βασίλισσας Βικτόριας με τον απόλυτα ελεεινό τρόπο. Οι Αγγλοσάξονες είναι ο μοναδικός λαός στην ιστορία του ιμπεριαλισμού, ο οποίος "έχτισε" μια αυτοκρατορία χωρίς "αρχιτέκτονα". Έχτισε μια αυτοκρατορία με τη λογική που κάποιος συσσωρεύει "μπάζα" από κλοπιμαία. Ο μοναδικός λαός, που δεν "γέννησε" έναν μεγάλο άνδρα, ώστε το "όραμά" του να μετουσιωθεί σε μια αυτοκρατορία. Δεν "γέννησαν" έναν Αλέξανδρο, όπως οι Έλληνες. Έναν Καίσαρα, όπως οι Ρωμαίοι. Έναν Πέτρο, όπως οι Ρώσοι. Έναν Καρλομάγνο, όπως οι Γερμανοί. Έναν Ναπολέοντα, όπως οι Γάλλοι. Έναν μεγάλο άνδρα, ο οποίος να εμφανίζεται ως υπεύθυνος για τα "θεμέλια" της αυτοκρατορίας τους.   


Η αυτοκρατορία των ευνούχων απέκτησε την οριακή ισχύ της επί της βασιλείας της Βικτορίας. Τι ποιο λογικό; Υπάρχει ευνουχισμένος άνδρας, που να πλησιάζει τη γυναικεία φύση περισσότερο από μια αυθεντική γυναίκα; Πόσο καλύτερα από έναν άνδρα
ο οποίος αυτοπεριορίζεται, για να μην σκέφτεται "τρελά" είναι μια γυναίκα, η οποία και να θέλει δεν μπορεί να σκεφτεί σ αυτό το επίπεδο; Πόσο καλύτερα από έναν άνδρα, ο οποίος αυτοπεριορίζεται στους επικίνδυνους πειραματισμούς, είναι μια γυναίκα, η οποία, λόγω της φύσης της, ενοχλείται από τους πειραματισμούς; Αυτό ακριβώς συνέβαινε με τη Βικτόρια. Δεν χρειαζόταν να περιορίζεται από κάποια όρια, γιατί απλούστατα από τη φύση της δεν τα πλησίαζε καν. Ειδικά μάλιστα η Βικτόρια, η οποία ήταν και κουτή ως άνθρωπος. Μια θείτσα, η οποία στο επίπεδο της ατομικής ευφυΐας δεν μπορούσε να μοιράσει σε δύο γαϊδούρια άχυρο. Μια γυναίκα, η οποία δεν θα μπορούσε να διακριθεί ούτε σε επίπεδο γειτονιάς.

Αυτή η γυναίκα ήταν ο μέγας "αυτοκράτορας" των Αγγλοσαξόνων. Ποια ήταν η μυστική της στρατηγική; Ενθαρρύνουμε τους πάντες να φέρουν οτιδήποτε με την υπόσχεση της ανταμοιβής …Τους παραχωρούμε τα μέσα της αυτοκρατορίας, προκειμένου να τους διευκολύνουμε και απλά περιμένουμε να δούμε τι θα φέρουν. Δεν γνωρίζουμε τι θα φέρουν. Απλά περιμένουμε με την ανυπομονησία του περίεργου και την επιμονή του άπληστου. Από εκεί και πέρα, είτε κάποιος φέρει ένα εξωτικό "λαμπατέρ" είτε τη μισή Αφρική, όλα ευπρόσδεκτα είναι. Θα αξιολογηθούν τα "δώρα" και οι "δωρητές" θα ανταμειφθούν ανάλογα. Θα πάρουν οι πάντες το "λουκουμάκι" τους από την καλή "οικοδέσποινα". Για κάποιους το "λουκούμι" θα είναι μια καλή χρηματική αμοιβή και για κάποιους άλλους ένας τίτλος ευγενείας. Η τακτική της Βικτόριας ήταν εκείνη, η οποία σήμανε το μεγαλύτερο ιδιωτικό ιμπεριαλιστικό "σαφάρι" στην ιστορία του κόσμου. Ξαμολήθηκαν οι Αγγλοσάξονες παντού, προκειμένου να ανταμειφθούν από τη βασίλισσα στην Αγγλία. Ό,τι μπορούσε, όπως μπορούσε ο καθένας, προκειμένου ν
ανταμειφθεί.

Αυτή ήταν η "στρατηγική" της Βικτόριας. Ενθάρρυνε τους πάντες να κάνουν τα πάντα, χωρίς ποτέ να τους "κατευθύνει". Το μόνο που γνώριζε ήταν να στέλνει ενθαρρυντικά ή παρηγορητικά γράμματα στους συμμετέχοντες στο "σαφάρι" και να συμμετέχει σε τελετές "ευχαριστιών". Μια καλή "νοικοκυρά". Με αυτήν την "αυτοκράτειρα" διέπρεψε η αυτοκρατορία των Αγγλοσαξόνων. Με αυτήν την "αυτοκράτειρα" η ελληνική γνώση πήρε την απόλυτη αξία της. Γιατί; Γιατί απλούστατα ο καθένας, που ήθελε να διακριθεί στην αυτοκρατορία, εκπαιδευόταν αυτοβούλως και με το απόλυτο πάθος στο υπέρτατο όπλο της αυτοκρατορίας και άρα στην ελληνική γνώση.


Το σύστημα παιδείας άγγιξε το απόλυτο στο επίπεδο της σκληρότητας, γιατί απλούστατα δεν ήταν σύστημα που παρήγαγε μορφωμένους, αλλά "στρατώνας", που παρήγαγε σκληρούς και "οπλισμένους" αξιωματικούς. Κανένας και ποτέ δεν διαμαρτύρεται για τη σκληρότητα που κυριαρχεί στους στρατώνες και γι
αυτό δεν αντέδρασαν ποτέ οι Αγγλοσάξονες για τη βία που κυριαρχούσε στα σχολεία τους. Αυτοί οι "ιδιωτεύοντες" αξιωματικοί ήταν η δύναμη της αυτοκρατορίας. Είτε κάποιος σπούδαζε εντομολογία είτε λογοτεχνία, οι πάντες ήταν δυνάμει "αξιωματικοί", γιατί οι πάντες προσπαθούσαν να προσφέρουν ένα "δώρο" στην αυτοκρατορία, προκειμένου ν ανταμειφθούν. Μπορούσε ένας ανθρωπολόγος ν αποδείξει ότι οι Αφρικανοί είναι "κατώτεροι", για να διευκολύνει την αυτοκρατορία στον ιμπεριαλισμό της; "Δώρο" σημαντικό ήταν και θα ανταμειβόταν περισσότερο ακόμα και από αυτό που θα λάμβανε ο αξιωματικός του στρατού, ο οποίος θα πετύχαινε την πραγματική στρατιωτική κατάκτηση.

Ως εκ τούτου λογικό ήταν οι πιο λαμπροί "στρατηγοί" της να είναι οι πιο αδίστακτοι άνθρωποι όλων των ειδικοτήτων. Γι
αυτόν τον λόγο η αυτοκρατορία διέπρεψε όταν είχε βασιλείς, οι οποίοι ήταν απλά καλοί και γενναιόδωροι "οικοδεσπότες". Γι αυτόν τον λόγο δεν είχε ποτέ ανάγκη τους στρατιωτικούς ηγέτες ή τους βασιλείς με τις περίπλοκες στρατηγικές σκέψεις. Χαφιέδες, δολοφόνοι, πόρνες, προδότες, τοκογλύφοι και γραφειοκράτες υπάλληλοι ήταν οι πιο μεγάλοι από τους "ήρωές" της. Όποιος μπορούσε ν αρπάξει και να της προσφέρει τα περισσότερα "δώρα", τόσο πιο καλός ήταν και αυτοί ήταν οι καλύτεροι στο είδος τους.

Η αγγλοσαξονική εξουσία λειτουργεί με τον απλό τρόπο, που λειτουργούν οι έφιπποι Άγγλοι κυνηγοί στο παραδοσιακό τους κυνήγι. Αμολάνε τα σκυλιά και περιμένουν να δουν τι θα τους φέρουν. Δεν γνωρίζουν τι βρίσκεται εκεί "έξω", ώστε να προσδιορίσουν στρατηγικούς στόχους και να εφαρμόσουν στρατηγικές μάχης, προκειμένου να τους επιτύχουν. Δεν έχουν άποψη για το τι επιδιώκουν και το πώς θα το καταφέρουν, ώστε να ρισκάρουν το λάθος και να κριθούν γι
αυτό όπως οι "κατώτεροι". Να κριθούν για τα "οράματά" τους και τη "στρατηγική" τους με τον συμβατικό τρόπο. Δεν έχουν τίποτε. Έχουν μόνον τα "σκυλιά". Ό,τι μπορούν να φέρουν αυτά τα "σκυλιά", εκμεταλλευόμενα τα δικά τους ένστικτα, τις δικές τους ικανότητες και εξυπηρετώντας τις δικές τους ανάγκες, το οικειοποιούνται οι ίδιοι.

Αυτοί επί μονίμου βάσεως ήταν οι υπεράνω κριτικής "ανώτεροι". Οι έφιπποι γαλαζοαίματοι "θεοί". Αν κρινόταν κάποιος για τα σφάλματά του, αυτός θα ήταν κάποιος "κατώτερος" σκύλος και όχι οι ίδιοι. Αυτοί εμφανίζονταν μόνον όταν επρόκειτο να μοιραστούν οι "λείες" αυτών των "σκύλων". Το μόνο που είχαν να κάνουν αυτοί οι "ανώτεροι", ως "υπεύθυνοι" εδώ και αιώνες, είναι να γυμνάζουν καλά τα "σκυλιά" τους και να μπορούν να τα ανταμείβουν μετά από κάθε επιτυχία τους. Αυτό ήταν το μυστικό της μεγαλύτερης σε έκταση αυτοκρατορίας του κόσμου. Εκπαίδευε με τον πιο ανελέητο τρόπο
χρησιμοποιώντας την ελληνική γνώση τα πιο σκληρά και αδίστακτα "σκυλιά" του ιμπεριαλισμού. Αυτά κατόπιν λειτουργούσαν αυτόνομα. Τα "αμολούσαν" και περίμεναν να εισπράξουν τους καρπούς των κόπων τους. Αυτά ρίσκαραν, μάχονταν και μάτωναν, ονειρευόμενα τον τίτλο του Sir.

Αυτό εξασφάλιζε την ασφάλεια και τη σταθερότητα της αυτοκρατορίας. Δεν υπήρχαν ποτέ πειραματισμοί από πλευράς εξουσίας. Το βικτοριανό "δόγμα" δεν άλλαζε ποτέ. Από τη στιγμή που αυτό το "δόγμα" κατάφερε και έκανε την κουτή Βικτόρια μια καλή βασίλισσα, όποιος και να γινόταν βασιλιάς της Αγγλίας, μπορούσε μέσω αυτού του δόγματος να γίνει ένας άξιος βασιλιάς της. Μπορούσε να είναι ένας γνήσιος "ανώτερος", ο οποίος δεν έσφαλε ποτέ. Μάλιστα, όσο πιο κουτός είναι αυτός ο οποίος κάθεται στη σέλλα του αγγλοσαξονικού "ίππου", τόσο πιο μεγάλα και ασφαλή τα κέρδη. Γιατί; Γιατί τουλάχιστον θα έχει επίγνωση της αδυναμίας του και δεν θα επιχειρεί να κατευθύνει τα "σκυλιά" με βάση τις δικές του απόψεις. Θα τα αφήνει ελεύθερα και αυτά θα κάνουν όσο μπορούν καλύτερα τη δουλειά τους. Μια δουλειά, την οποία την κάνουν σχεδόν πάντα άριστα, λόγω της ελληνικής γνώσης και της δαρβινικής άποψης για τους εαυτούς τους. God save the Queen and Queen save the “superior” dogs.


Ο "χρήσιμος" Έρασμος.


Ο Έρασμος ήταν κι αυτός ένας "επιστήμονας" τύπου Δαρβίνου. Ανύπαρκτος, με ανύπαρκτο έργο. Το σύστημα τον έκανε διάσημο, απλά για να μην γίνει κανένας άλλος. Το σύστημα ήταν αυτό το οποίο είχε όφελος από το έργο του και όχι η κοινωνία. Η κοινωνία μπορεί να είχε ανάγκη τον Πλάτωνα, αλλά όχι έναν πλατωνιστή. Είχε ανάγκη τη σκέψη του Πλάτωνα και των υπόλοιπων Ελλήνων φιλοσόφων και όχι την "ανέξοδη" κριτική κάποιου χριστιανού, ο οποίος απλά τους είχε διαβάσει όλους αυτούς. Και αυτός, όπως οι Αγγλοσάξονες, διακρίθηκε μέσω του "δανεισμού". Ό,τι ειπώθηκε από αυτόν και έχει μια στοιχειώδη αξία ανήκει στην ελληνική φιλοσοφία, η οποία είναι απόλυτα εχθρική με τον ιουδαϊσμό της χριστιανικής κοινωνίας.

Όλο του το έργο είναι μια "κριτική" πάνω στη λειτουργία της δογματικής χριστιανικής κοινωνίας. Μια "κριτική" όμως, η οποία στηρίζεται στην ελληνική γνώση. Μια σκληρή κριτική, βασισμένη σε δανεικά μέσα. Με απλά λόγια ο Έρασμος διακρίθηκε, γιατί χτυπούσε το χριστιανικό "γιαούρτι" με το ελληνικό σφυρί. Χτυπούσε μια ευάλωτη σε επιθέσεις δογματική κοινωνία με τα πιο προηγμένα μέσα. Έκανε δηλαδή αυτό το οποίο μπορεί να κάνει ένας έφηβος με την απλή γνώση της ελληνικής γραμματείας. Δεν έκανε κάτι ξεχωριστό, εφόσον δεν ήταν ξεχωριστός και ο ίδιος. Έκανε αυτό το οποίο του επέτρεπε η πρόσβαση στην ελληνική γνώση και την οποία πρόσβαση δεν την είχαν οι πολλοί σύγχρονοί του.


Όμως, αυτό το οποίο τον έκανε διάσημο, ήταν άλλο. Διάσημο τον έκανε το αγγλοσαξονικό σύστημα, παρόλο που ήταν Ολλανδός. Άρα πρέπει να δούμε πού ήταν "χρήσιμος" για τους Αγγλοσάξονες. Για να το καταλάβει κάποιος αυτό, θα πρέπει πάντα ν' αντιλαμβάνεται πού βρίσκονται τα συμφέροντά τους. Τι "πουλούσαν" οι Αγγλοσάξονες στον κόσμο, προκειμένου να τον εκμεταλλεύονται; Την ελληνική γνώση. Άρα; Άρα φοβούνταν τον οποιονδήποτε μπορούσε να απειλήσει την αυθαίρετη "κληρονομιά" τους. φοβούνταν τους Έλληνες. Φοβούνταν αυτούς, που λόγω γλώσσας και λόγω μαζικής πρόσβασης στην ελληνική γνώση θα τους απειλούσαν. Φοβούνταν αυτούς, που είχαν την απόλυτη υπεροχή τόσο στην κατανόησή της όσο και στη διαχείρισή της.


Έλληνες εκείνη την εποχή υπήρχαν πολλοί, αλλά αυτοί βρίσκονταν στην προηγμένη Ανατολή και όχι στη θεοσκότεινη και υπανάπτυκτη Δύση. Οι Αγγλοσάξονες γνώριζαν ότι εκείνους τους Έλληνες δεν μπορούσαν να τους συναγωνιστούν. Το πρόβλημά τους περιορίστηκε στο να τους εμποδίσουν να περάσουν στη Δύση. Το ζητούμενο γι' αυτούς ήταν να "στεγανοποιήσουν" τη Δύση από την οποιαδήποτε απειλή. Πώς θα το έκαναν αυτό; Με τον πιο απλό τρόπο. Με το να προσπαθήσουν ν' αποδείξουν ότι οι σύγχρονοι για την εποχή Έλληνες δεν είχαν σχέση με τους αρχαίους. Με το να ενσπείρουν την αμφιβολία για τους ζώντες Έλληνες, ώστε να αποτρέψουν την επαφή των δυτικών κοινωνιών με αυτούς. Μπαίνοντας η Δύση σε τροχιά ανάπτυξης, φοβήθηκαν ότι αυτοί οι επικίνδυνοι Έλληνες θα έλκονταν από τον πλούτο της Δύσης και θα συνέρρεαν σ' αυτήν.


Αυτήν τη "μετακίνηση" φοβούνταν. Τη φοβούνταν, γιατί απλούστατα απειλούσε το κύριο κεφάλαιό τους. Ο Έρασμος σ' αυτό το σημείο τούς ήταν χρήσιμος. Τους ήταν χρήσιμος όχι για το αστείο έργο του, αλλά για τη γελοία εισήγησή του να διαβάζονται όλα τα διπλά φωνήεντα αυτοτελώς, πχ. αυ=άϋ, ει=έϊ, οι=όϊ Αυτή η εισήγηση είναι τόσο παράλογη όσο και αντιεπιστημονική. Παράλογη ήταν, γιατί ένας μη ελληνόφωνος αποφάσισε για την προφορά μιας γλώσσας ζωντανής, την οποία μιλούσαν εκατομμύρια ανθρώπων. Αντιεπιστημονική ήταν, γιατί δεν εξετάστηκαν τα ιστορικά δεδομένα, τα οποία πάντα εξετάζονται  σ' αυτές τις περιπτώσεις. Αντιμετώπισε την ελληνική γλώσσα σαν μια νεκρή γλώσσα, για την οποία έπρεπε ν' "αποφασίσουν" εκ νέου αυτοί οι οποίοι την "ανακάλυψαν". Μια γλώσσα όμοια με τη γλώσσα χαμένων πολιτισμών, η οποία δεν χρησιμοποιείται από κανέναν.


Αυτό  είναι λάθος και γι' αυτό το θεωρούμε αντιεπιστημονικό. Η ελληνική γλώσσα ποτέ δεν "νεκρώθηκε". Πάντα υπήρχε ένας ισχυρός φορέας, ο οποίος τη διατηρούσε ζωντανή και απλά εξελισσόταν. Η πορεία της είναι γνωστή σε όλους. Η γλώσσα των Επών έγινε η γλώσσα των αρχαίων Αθηναίων. Η γλώσσα των αρχαίων Αθηναίων έγινε η γλώσσα του Αλεξάνδρου. Η γλώσσα του Αλεξάνδρου έγινε η γλώσσα της ελληνιστικής εποχής. Η γλώσσα της ελληνιστικής εποχής ήταν η γλώσσα των Ευαγγελίων. Η γλώσσα των Ευαγγελίων έγινε η γλώσσα της Ορθόδοξης Εκκλησίας και άρα συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Είναι η γλώσσα που μαθαίνουν τα νήπια στα σχολεία και στα κατηχητικά. Δεν υπήρχε ποτέ ένα "κενό", ώστε με την επανενεργοποίησή της να απαιτείται η λήψη αποφάσεων για θέματα που την αφορούν. Θέματα όπως η προφορά της, για παράδειγμα.


Ο "τεράστιος" επιστήμονας Έρασμος αγνόησε όχι μόνον την επιστημονική λογική, που θέλει τα πάντα να στηρίζονται σε αδιάσειστες αντικειμενικές αποδείξεις, αλλά αγνόησε και την κοινή ανθρώπινη λογική. Δεν θα μπορούσε ποτέ ν' αποδείξει ότι η ελληνική γλώσσα πέρασε ιστορικά σε φάση "θανάτου" και αγνόησε επιδεικτικά εκατομμύρια ανθρώπων, οι οποίοι την μιλούσαν στην καθημερινότητά τους. Αγνόησε νήπια, τα οποία διάβαζαν και κατανοούσαν τα κείμενα, που αυτός με τεράστιο κόπο κατάφερνε απλά να συλλαβίζει.


Γι' αυτόν τον λόγο ήταν χρήσιμος στους Αγγλοσάξονες. "Στεγανοποίησε" τον Δυτικό Κόσμο από τους μισητούς εχθρούς των Αγγλοσαξόνων. Οι λαοί "αμφισβητούσαν" την αυθεντικότητα των ζώντων Ελλήνων απλά και μόνον στο "άκουσμα" της γλώσσας τους. Μπορεί να μην καταλάβαιναν τι έλεγαν, αλλά καταλάβαιναν ότι αυτά τα οποία άκουγαν ήταν διαφορετικά από αυτά των μορφωμένων "φωστήρων" της Δύσης. Οι Αγγλοσάξονες ήταν απόλυτα ευτυχείς. Το ελληνικό κεφάλαιο θα παρέμενε στα χέρια τους, έστω κι αν όταν το διάβαζαν ακούγονταν σαν να τους έλειπαν τα μισά τους δόντια. Η άγνοια δεν τους ενοχλούσε. Τους ενοχλούσε ο ανταγωνισμός και ο Έρασμος τους το είχε λύσει το πρόβλημα. Ο Έρασμος απαλλάχθηκε ο ίδιος από τον ελληνικό ανταγωνισμό και τη λύση του την πήραν έτοιμη οι Αγγλοσάξονες. Πάλι δηλαδή με "κλοπιμαία" επιβίωσαν. Μέχρι και τον κακομοίρη τον Έρασμο έκλεψαν οι "ανώτεροι".


Ο αγγλοσαξονισμός των ΗΠΑ.


Αυτή η νοοτροπία των κυρίαρχων της εποχής της αποικιοκρατίας πέρασε στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού στην εποχή της Αμερικανικής Επανάστασης. Η νοοτροπία αυτή πέρασε στο "δημοκρατικό" κράτος, το οποίο ίδρυσαν οι "θεόμορφοι" του Μαίη Φλάουερ. Με τον τρόπο αυτόν άνοιξε ο κύκλος του αγγλοσαξονισμού και για πρώτη φορά απέκτησε διεθνιστικά χαρακτηριστικά. Ξέφυγε δηλαδή από τα στενά πλαίσια της εθνικής καταγωγής και έγινε μια μορφή "ιδεολογίας". Αυτό είναι πολύ σημαντικό, γιατί η καλλιέργεια αυτής της ιδιόμορφης "ιδεολογίας"
η οποία δεν βασιζόταν πλέον στη φυσική καταγωγή, όπως αρχικά ξεκίνησε στη Βρετανία, αλλά μπορούσε ν' αποσπά μέλη από άλλα έθνη απέκτησε την "τάση" να λειτουργεί ως ιδεολογία και αυτό είναι επικίνδυνο για τον ίδιο τον αγγλοσαξονισμό.

Είναι επικίνδυνο δηλαδή γι
αυτόν να χάνει την ομοιογένεια που προσφέρει ο δεσμός αίματος και να "χαλαρώνει", στηριζόμενος στα αμερικανικά "όνειρα" των πεινασμένων. Είναι επικίνδυνο, γιατί τα φυσικά αδέρφια είναι τέτοια, είτε είναι χορτάτα είτε είναι νηστικά. Τα "αδέρφια", που είναι τέτοια λόγω συμφέροντος, θα πάψουν να είναι όταν αυτά τα συμφέροντα πάψουν να υφίστανται. Όταν τα "αδέρφια" δεν θα έχουν "λείες" να μοιραστούν, θα θυμηθούν ότι είναι ξένοι μεταξύ τους. Αυτό ήταν το επικίνδυνο με την "ιδεολογικοποίηση" του αγγλοσαξονισμού. Είναι επικίνδυνο όσο επικίνδυνο είναι για το κρασί το ανεξέλεγκτο νέρωμά του. Είναι επικίνδυνο, γιατί απαιτεί ειδικούς χειρισμούς, προκειμένου να μην αποβεί καταστροφικό για τον ίδιο τον αγγλοσαξονισμό.

Αυτό το οποίο έχει σημασία είναι ότι από την ίδρυση του αμερικανικού κράτους και μέχρι το 1945 ο αγγλοσαξονισμός είχε πλέον δύο μορφές. Τον εθνικό, τον οποίο εξέφραζε η Βρετανία και τον "διεθνή", τον οποίο εξέφραζαν οι ΗΠΑ. Δύο μορφές που συνυπήρχαν και δεν αλληλοεπηρεάζονταν πέρα από κάποια συνοικέσια "εκλεκτών" Βρετανών τιτλούχων γαμπρών, για να "βελτιωθεί" η αμερικανική "ράτσα". Οι ΗΠΑ γι
αυτόν τον λόγο ήταν κι εξακολουθούν να είναι ένα τυπικό αγγλοσαξονικό κράτος. Δημιουργήθηκε ως τέτοιο από την αρχή και με απόλυτα οργανωμένο τρόπο. Απλά άλλαξε λίγο η σειρά των "ζυμώσεων" των συστατικών στοιχείων, χωρίς όμως να ξεφεύγει από τον βασικό αγγλοσαξονικό "ιδεολογικό" άξονα, ο οποίος στηρίζεται στη λογική του συμφέροντος των ξένων εισβολέων εις βάρος των γηγενών.

Back to content | Back to main menu