Κορυφή σελίδας
GAME OVER - Ο αγγλοσαξονισμός πεθαίνει - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

GAME OVER - Ο αγγλοσαξονισμός πεθαίνει - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

GAME OVER - Ο αγγλοσαξονισμός πεθαίνει

30 Αυγούστου 2011

Κατά την ίδρυση των ΗΠΑ "μετακινήθηκαν" ιδιότητες, για να παραχθεί το ίδιο αποτέλεσμα. Οι φυσικοί Αγγλοσάξονες της πρώην βρετανικής αποικίας θα παρίσταναν τους Ρωμαίους πρώην κατακτητές της Βρετανίας και οι όπου Γης απελπισμένοι μετανάστες θα έπαιζαν τον ρόλο των Αγγλοσαξόνων εισβολέων της Βρετανίας. Ένας "τυφλοσούρτης". Προσκάλεσαν οι "Ρωμαίοι" των ΗΠΑ τους οικονομικούς μετανάστες, για να βοηθηθούν από αυτούς στα εσωτερικά τους μέτωπα με τους Ινδιάνους και τους μαύρους και τους υποσχέθηκαν προνόμια. Αποβιβάζονταν μετανάστες από τα πλοία και πήγαιναν κατ ευθείαν στα μέτωπα του εμφυλίου με την υπόσχεση μιας "πράσινης" κάρτας. Συνέφερε τους μετανάστες "Αγγλοσάξονες" να συνεργαστούν με τους Αγγλοσάξονες "Ρωμαίους" της πρώην βρετανικής αποικίας. Οι πρώτοι θα έβαζαν τα "χέρια" τους και οι δεύτεροι το "μυαλό" για την επίτευξη του κοινού τους στόχου, ο οποίος ήταν το "καπέλωμα" των γηγενών Ινδιάνων και βέβαια των μαύρων πρώην δούλων.

Εξαιτίας αυτών των "μετακινήσεων" ιδιοτήτων βλέπουμε να συμβαίνουν στις ΗΠΑ πράγματα, τα οποία είναι φαιδρά και ξεφεύγουν από κάθε λογική. Πράγματα περίεργα, που τις χαρακτηρίζουν ως κράτος. Βλέπουμε, για παράδειγμα, πραγματικούς κακομοίρηδες μετανάστες των ΗΠΑ μετά από λίγα χρόνια παραμονής στη χώρα, όχι μόνον να δηλώνουν περήφανοι "Αμερικανοί", αλλά να τείνουν να γίνουν όμοιοι με τα "αφεντικά" τους. Να μην ταυτίζονται με τους κοινωνικά ομοίους τους, αλλά με τους ανόμοιους. Να μην ταυτίζονται με τα θύματα της κοινωνίας στην οποία εισήχθησαν, αλλά να ταυτίζονται με τους δυνάστες της. Τους βλέπουμε να γίνονται ακόμα και ρατσιστές εναντίον των μαύρων ή των Ινδιάνων, τους οποίους δεν γνώριζαν από πριν, απλά και μόνο για να "ευθυγραμμιστούν" με τους ευεργέτες τους. Παγκόσμιο φαινόμενο. Μόνον στις ΗΠΑ αυτοί οι οποίοι στον υπόλοιπο κόσμο καλώς ή κακώς παρουσιάζονται ως ταξικοί "δυνάστες" αποτελούν πρότυπα και… ευεργέτες των φτωχών. Των λευκών φτωχών.


Ο πρώην πεινασμένος κακομοίρης πηγαίνει στις ΗΠΑ και ταυτίζεται με τους "γαλαζοαίματους", άσχετα αν παραμένει κακομοίρης, έστω και χορτάτος. Αυτό, το οποίο για λόγους ταξικούς οι μετανάστες δεν θα έκαναν ποτέ στις πατρίδες τους, το κάνουν με τεράστια ευκολία στις ΗΠΑ. Εγκαταλείπουν κάθε είδους ιδεολογία, η οποία τους χαρακτήριζε στις πατρίδες τους και ξαφνικά γίνονται όλοι αγγλοσαξονικού τύπου "καπιταλιστές". Γιατί; Για ν' αποκτήσουν πρόσβαση στο κέρδος που προσφέρει ο αγγλοσαξονισμός. Το κέρδος του ξένου εισβολέα εις βάρος του γηγενή. Το κέρδος του νεοφερμένου απέναντι στον παλιό. Το κέρδος του μορφωμένου απέναντι στον αμόρφωτο. Το κέρδος του όμορφου απέναντι στον άσχημο. Το κέρδος του γρήγορου απέναντι στον αργό. Το κέρδος του όποιου χαρακτηριστικού αναγνωρίζει το σύστημα σαν "ανώτερο" και το αποζημιώνει.


Αυτή η αποζημίωση είναι η δύναμη του αγγλοσαξονισμού. Σε "καταπίνει" ως "ιδεολογία", γιατί ενεργοποιεί τα ένστικτά σου, εξυπηρετώντας τα συμφέροντά σου. Σε "καταπίνει", γιατί μπορεί κι εκμεταλλεύεται τον πλούτο που κατέχει και σε εντάσσει σε μια "αυλή" που σε τυφλώνει. Σε μια "αυλή" που λειτουργεί παράδοξα, εφόσον οι ισχυροί της είναι αυτοί οι οποίοι λειτουργούν ως γλείφτες και κόλακες των αδυνάμων και όχι το αντίθετο. Σε κάνει να βλέπεις τους Αγγλοσάξονες σαν γενναιόδωρους θεούς, που μοιράζουν απόλυτα δίκαια τόσο το χρήμα όσο και τις "ανωτερότητες". Σε κάνει να νιώθεις "εκλεκτός" και μόνον που τους συναναστρέφεσαι. Αν μάλιστα στη ζωή σου πετύχεις στοιχειωδώς, μόνον μ' αυτούς θέλεις να συναναστρέφεσαι, γιατί μόνον αυτοί μπορούν να "πιστοποιήσουν" την "ανωτερότητά" σου, που σε οδήγησε στην επιτυχία.


Μόνον αυτοί μπορούν να σε παρουσιάζουν σαν ζωντανή επιβεβαίωση της θεωρίας της ανθρώπινης εξέλιξης. Μόνον αυτοί μπορούν να σε "αγκαλιάσουν" σαν τον χαμένο αδερφό τους. Μόνον αυτοί μπορούν να σε "πείσουν" ότι μόνον εξαιτίας του χρόνου δεν ήσουν από τους λίγους "εκλεκτούς", οι οποίοι επέβαιναν στο Μαίη Φλάουερ. Δεν έχει σημασία ότι "πέτυχες" απλά να βγάλεις χρήματα, πουλώντας πλακάκια μπάνιου ή τάπερ. Σημασία έχει ότι απέκτησες το χρήμα-"διαβατήριο" για τον κόσμο τους. Με αυτόν τον τρόπο οι Αγγλοσάξονες ισχυροί, λειτουργώντας σαν τους πιο ελεεινούς κόλακες, κάνουν κάποιον να βλέπει σαν "κατώτερο" ακόμα και τον ίδιο του τον αδερφό. Κάνουν τον Νεοαμερικανό να βλέπει ακόμα και τους συμπατριώτες του στη φυσική του πατρίδα σαν "κατώτερους". Να βλέπει ακόμα κι αυτούς που θαύμαζε στην πατρίδα του σαν ασημαντότητες.


Αν αυτά τα οποία περιγράφουμε φαίνονται σαν οριακά, δεν είναι τέτοια. Πάντα υπάρχουν και τα χειρότερα. Η "γάγγραινα" του αγγλοσαξονισμού μπορεί
ανάλογα με τις ανάγκες της να διαποτίσει μια κοινωνία στο σύνολο του "βάθους" της. Εδώ έφτασαν στο σημείο να γίνουν ρατσιστές εναντίον των μαύρων οι μορφωμένοι μαύροι. Οι Αγγλοσάξονες έστειλαν κάποιους από αυτούς με χαριστικές υποτροφίες στα Κολέγια και απέκτησαν φανατικούς συμμάχους. Οι πρώτοι, που δεν κατάλαβαν ότι αυτές οι υποτροφίες ήταν χαριστικές, ήταν οι ίδιοι οι μαύροι, που νόμισαν ότι ήταν "ανώτεροι" από τους ομοίους τους και όμοιοι με τους Αγγλοσάξονες. Οι μαύροι τελευταίας "κοπής" ρατσιστές νεοαγγλοσάξονες σαν τον Ομπάμα ή την Ράις. Οι μαύροι, που "δοξολογούνται" σήμερα από τους Αγγλοσάξονες. Αυτό το "εγγυημένο" από το σύστημα κέρδος τούς "μεθά" και πάνω σ' αυτήν τη "μέθη" λειτουργεί το περίφημο "αμερικανικό όνειρο", το οποίο αποτελεί το συνεκτικό υλικό των όποιων εθνικών, κοινωνικών, φυλετικών ή άλλων μειονοτήτων υπάρχουν στη χώρα.

Από εκεί και πέρα ΗΠΑ και Βρετανία λειτουργούν με πανομοιότυπο τρόπο. Η εξωτερική εικόνα γι' αυτούς είναι κεφάλαιο. Οι ήρωές τους είναι ψηλοί και όμορφοι, για να επιβεβαιώνουν τη θεωρία της εξέλιξης. Τα πρόσωπα, που θα στελεχώσουν τις δημόσιες θέσεις, οι οποίες προϋποθέτουν την έκθεση στη δημοσιότητα, είναι απαραιτήτως όμορφα. Ελάχιστα τους απασχολεί αν έχουν ή δεν έχουν ικανότητες. Να μοιάζουν "ανώτεροι" κι ας σκέφτονται σαν μολόχες. Ο Ρέιγκαν, ο Κλίντον ή ακόμα και ο Ομπάμα με αυτά τα κριτήρια επιλέχθηκαν. Οι Μπους επιλέχθηκαν με κριτήρια καταγωγής, αλλά, αν δεν ήταν όμορφοι, θα τους γνώριζαν μόνον οι μυστικές υπηρεσίες και τα γνωστά κέντρα "ευγονικής" των αγγλοσαξονικών συνοικεσίων, μέχρι να ομορφύνουν ως οικογένεια. Όταν και εάν ομόρφυναν θα έπαιρναν ό,τι δικαιούνταν. Θα ήταν αφελής όποιος πίστευε ότι οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να έχουν ως πρόεδρό τους έναν Ρος Περό. Τον Τζον Κέρρυ δεν τον ψήφισαν, γιατί οι αντίπαλοί του ισχυρίζονταν ότι έμοιαζε πολύ με "Γάλλο". Αστεία φαινόμενα ενός ανύπαρκτου πολιτισμικού μοντέλου.


Τα όσα περιγράψαμε για τους Βρετανούς Αγγλοσάξονες και τη σχέση τους με τους Έλληνες ισχύουν και για τους Αμερικανούς "Νεοαγγλοσάξονες". Τους λατρεύουν και τους μισούν ταυτόχρονα. Λατρεύουν τους αρχαίους, γιατί οικειοποιούνται αυθαίρετα το έργο τους και μισούν τους σύγχρονους, εφόσον τους θεωρούν απειλή. Λατρεύουν να "κουτσοδιαβάζουν" τα Έπη στην ελληνική γλώσσα, αλλά μισούν εκείνους, οι οποίοι έχουν ως μητρική τους τη γλώσσα αυτήν. Λατρεύουν να "ντύνονται" Έλληνες στα διάφορα κολεγιακά feternities, αλλά μισούν τους φυσικούς Έλληνες. Έφτασαν στο σημείο να προτείνουν την ελληνική γλώσσα ως την επίσημη γλώσσα του κράτους τους, αλλά μισούν την Ελλάδα όπως οι Βρετανοί.


Το μίσος όλων αυτών απέναντι στους Έλληνες και την Ελλάδα είναι κοινό. Αυτό ανήκει στην παράδοσή τους και δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικό, εφόσον μοιράζονται την ίδια αγγλοσαξονική παράδοση. Ως εκ τούτου μοιράζονται τις ίδιες εθνικές εμμονές και βέβαια "φοβίες". Γι' αυτόν τον λόγο τα δημόσια κτίρια, τα οποία εκφράζουν την κρατική εξουσία τους, είναι αποκλειστικά ελληνικού αρχιτεκτονικού ρυθμού. Θεωρούν τους εαυτούς τους "κληρονόμους" των Ελλήνων και θέλουν να το επιδεικνύουν. Γι' αυτόν τον λόγο μισούν και τους φυσικούς Έλληνες, ως σφετεριστές αυτής της μοναδικής αξίας κληρονομιάς.


Μέχρι το 1945 οι ΗΠΑ και ο ιδιόμορφος αγγλοσαξονισμός τους λειτουργούσαν εντός των εθνικών τους ορίων. Η Βρετανία "κυβερνούσε" τα κύματα και απλά σε μια άκρη αυτού του Πλανήτη βρισκόταν και ο ετεροθαλής "αδερφός" της. Ο "αδερφός", που μπορεί να ήταν λίγο "hillbilly" και να μην ήθελαν να τον συναναστρέφονται πολύ, αλλά που είχε χρήμα και πολλές φορές ήταν χρήσιμος. Ο "αδερφός", που μπορεί να ήταν λίγο "βλάχος" και να τους εξέθετε στην Ευρώπη με τα καουμπόικα καπέλα του, αλλά που είχε φυσική ρώμη και πολλές φορές ήταν χρήσιμος. Ο "αδερφός", που μασούσε καπνό και τον έφτυνε, προκαλώντας το γέλιο των Ευρωπαίων και την αμηχανία των Βρετανών. Κανένα πρόβλημα. Έστω και "κατώτερος", ήταν ο πιστός "αδερφός" και οι Βρετανοί μπορούσαν να στηρίζονται πάνω του. Όλα αυτά μέχρι το 1945.


Η "πατάτα" του 1945


Το 1945 είναι χρονολογία ορόσημο τόσο για την αγγλοσαξονική ιστορία όσο και για την παγκόσμια. Τότε οι αυθεντικοί Αγγλοσάξονες της Βρετανίας έκαναν την "πατάτα" των αιώνων και αυτήν πληρώνουν σήμερα. Αυτή θα τους καταστρέψει στο άμεσο μέλλον. Τι έγινε όμως τότε, που είναι τόσο καθοριστικό για το μέλλον του αγγλοσαξονισμού στο σύνολό του; Θα εξετάσουμε τα πράγματα με την αντίθετη φορά από αυτήν που συνήθως χρησιμοποιούμε στην ανάλυση, για να καταλάβουμε τι ακριβώς συνέβη. Ποιους ονομάζει η ιστορία "μεγάλους"; Αυτούς, οι οποίοι από το τίποτε δημιούργησαν αυτοκρατορίες. Τους ισχυρούς άνδρες, οι οποίοι, αφού επιβλήθηκαν απόλυτα στους λαούς τους, στη συνέχεια τους επέβαλαν πάνω στους υπόλοιπους. Αν αυτοί είναι οι "μεγάλοι" και τους λατρεύουν οι λαοί τους επειδή τους ευνόησαν, τότε ποιοι θα μπορούσαν να είναι οι "μικροί"; Ποιος μπορεί να είναι "ελάχιστος"; Αυτός, ο οποίος πήρε στα χέρια του μια πραγματική αυτοκρατορία και τη μετέτρεψε σε μια "χαρτοπετσέτα".

Ο "ελάχιστος" της ανθρώπινης ιστορίας είναι ένας Αγγλοσάξονας. Ο Τσόρτσιλ. Ο Τσόρτσιλ, ο μεθύστακας. Τι έκανε; Πήρε μια αυτοκρατορία, η οποία είχε υπό την πραγματική ιδιοκτησία της το ένα τρίτο του Πλανήτη και με τα λάθη του την έφτασε στο σημείο να έχει σήμερα ως κεφάλαιό της το CD της Μπρίτνει Σπίαρς και τα σώβρακα του Μπέκαμ. Χωρίς λόγο και αιτία άλλαξε έναν σχεδιασμό, ο οποίος ευνοούσε απόλυτα τη Βρετανία. Γιατί; Γιατί είχε την αφελή άποψη να νομίζει ότι, επειδή κυβερνούσε την αυτοκρατορική Βρετανία, ήταν και ο ίδιος αυτοκράτορας. Ήθελε να λειτουργεί ως πραγματικός αυτοκράτορας, ο οποίος σχεδιάζει τον κόσμο και όχι ως Αγγλοσάξονας διαχειριστής ενός κόσμου, τον οποίον κληρονόμησε και καθήκον του ήταν απλά να τον παραδώσει στους διαδόχους του τουλάχιστον όπως τον πήρε.


Όλα αυτά είναι λάθη. Προφανώς ο Τσόρτσιλ αγνόησε το γεγονός ότι οι αυτοκράτορες σκέπτονται και δεν ακολουθούν "τυφλοσούρτες". Είναι ιδιοκτήτες και όχι Golden Boys της διαχείρισης. Οι αυτοκράτορες, όταν λειτουργούν ως τέτοιοι και άρα όταν "χτίζουν" καταστάσεις, είναι δημιουργοί και όχι "συλλέκτες". "Ξέχασε" δηλαδή ο Τσόρτσιλ ότι ήταν Αγγλοσάξονας και άρα "συλλέκτης". Ένας "συλλέκτης" έχει περιορισμένο εύρος κινήσεων. Συμβιβάζεται με το να εκμεταλλεύεται αυτό το οποίο βρίσκεται στα χέρια του και έχει μια αποδεδειγμένη αξία. Όσο και να μην σου αρέσει η ομορφιά της Αφροδίτης της Μήλου, τη διατηρείς στο μουσείο σου ανέγγιχτη. Δεν παίρνεις ένα σφυρί κι ένα καλέμι, για να τη "βελτιώσεις". Αν μπορούσες να τη βελτιώσεις, θα μπορούσες να φτιάξεις και το δικό σου έργο και είναι προφανές ότι δεν μπορείς. Γνωρίζεις ότι δεν είσαι δημιουργός και άρα αναγκαστικά αφήνεις το έκθεμα όπως το βρήκες. Αυτό είναι που δεν κατάλαβε ο Τσόρτσιλ. Εξαιτίας του η αυτοκρατορία, στην οποία δεν έδυε ποτέ ο Ήλιος, κατέληξε σήμερα να είναι κάτι περισσότερο από μερικά χωράφια γύρω από το μισοσκότεινο Sunderland.


Η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος. Ο αυθεντικός ελληνικός κόσμος γέννησε εξαιτίας της νοοτροπίας του τον απόλυτο αυτοκράτορα και άρα τον απόλυτα "Μέγα" και ο αγγλοσαξονικός, λειτουργώντας με τον ακριβώς αντίθετο τρόπο, πάνω στην ίδια γνωστική βάση γέννησε τον απόλυτα "Ελάχιστο". Με την ίδια γνώση οι Έλληνες έχτισαν μόνοι τους μια αυτοκρατορία και οι Αγγλοσάξονες επίσης με την ίδια γνώση και επίσης μόνοι τους γκρέμισαν μια αυτοκρατορία. Τη δική τους αυτοκρατορία. Πώς έγινε αυτό το λάθος; Ο "ελάχιστος" Τσόρτσιλ, χρησιμοποιώντας όλα τα αγγλοσαξονικά μέσα, τα οποία ως πρωθυπουργός της Βρετανίας διαχειριζόταν, υποστήριξε την έμμονη αλλά αφελή ιδέα του να κυριαρχήσει απόλυτα πάνω στον Πλανήτη. Ο Τσόρτσιλ, ο οποίος ήταν από τη φύση του μια "μείξη" του βρετανικού και του αμερικανικού αγγλοσαξονισμού.


Μια μείξη της βρετανικής ισχυρογνωμοσύνης και της αμερικανικής αφέλειας. Της βρετανικής ισχυρογνωμοσύνης, η οποία προκύπτει από την αποδεδειγμένη ασφάλεια της χιλιοδοκιμασμένης γνώσης και της αμερικανικής αφέλειας, η οποία προκύπτει από την επίσης αποδεδειγμένη εύκολη επιτυχία. Θέλησε να πατήσει σε δύο διαφορετικές "βάρκες", για να μεγαλώσει την αυτοκρατορία. Δεν του έφτανε το ένα τρίτο του Πλανήτη της Βρετανίας συν τις ΗΠΑ της εποχής της αποικιοκρατίας και σκέφτηκε ότι θα ήταν ασφαλές να διεκδικήσει τον μισό, φτιάχνοντας ένα τεχνητό "δίπολο" με τη Σοβιετική Ένωση.


Δεν του έφτανε ως Αγγλοσάξονα "συλλέκτη" το ένα τρίτο του Πλανήτη, που του πρόσφερε η ελληνική γνώση και θέλησε με τη δική του ν' αποκτήσει τον μισό Πλανήτη. Αν δηλαδή παρομοιάζαμε το σύστημα εξουσίας με μια γυναίκα, οι Έλληνες ήταν αυτοί οι οποίοι έφτιαξαν με το σύνολο της γνώσης τους μια "Αφροδίτη" όμοια μ' αυτήν της Μήλου. Της έδωσαν γερά "πόδια", για να πατάει πάνω στους λαούς και να βαδίζει μέσα στο χρόνο και της έδωσαν "στήθη", για να ταΐζει τους εκλεκτούς της. Αυτή η "Αφροδίτη" δεν ικανοποιούσε τον Τσόρτσιλ. Ο "συλλέκτης" πήρε ένα σφυρί κι ένα καλέμι και άρχισε τις επεμβάσεις στην ελληνική "Αφροδίτη". Με την ασχετοσύνη του της χάλασε την "ισορροπία". Τη χρυσή ισορροπία, την οποία με πολύ κόπο και άπειρη ευφυΐα είχαν βρει οι Έλληνες. Της μεγάλωσε το "στήθος", γιατί αυτό τον βόλευε και μετά αναγκάστηκε να της κοντύνει τα "πόδια", γιατί διαφορετικά δεν στεκόταν "όρθια". Την αναγκαστική αυτήν πράξη την έβρισκε ελάχιστης σημασίας μπροστά στα αναμενόμενα τεράστια όπως πίστευε κέρδη.


Στην πραγματικότητα πάτησε σε δύο διαφορετικές "βάρκες", τις οποίες δεν γνώριζε. Στις "βάρκες" του εθνικού αγγλοσαξονισμού της Βρετανίας και του διεθνικού αγγλοσαξονισμού των ΗΠΑ. Νόμιζε ότι ως Αγγλοσάξονας είναι ασφαλής, γιατί καί οι δύο "βάρκες" ήταν αγγλοσαξονικές, οπότε θεωρητικά όποια κι αν επικρατούσε θα ήταν το ίδιο γι' αυτόν. Ό,τι και να συνέβαινε, θα μπορούσε ο αγγλοσαξονικός ιμπεριαλισμός να καταλήξει σε όποια "βάρκα" ήθελε και αυτό θα ήταν το κέρδος του. Ο ίδιος θα γινόταν ο αιώνιος "θεός" των Αγγλοσαξόνων. Αυτός, που μετά τους Μπόερς "νίκησε" και τους Έλληνες. Αυτός, που θα τους "εκδικούνταν" στο όνομα του αγγλοσαξονισμού.


Αυτό ονειρευόταν ο Τσόρτσιλ. Ξεκίνησε με τα απλά για την αγγλοσαξονική λογική και έβαλε τους φυσικούς απογόνους των Ελλήνων σε έναν αιματηρό εμφύλιο. Τους έδωσε δηλαδή μια πρώτη "προκαταβολή" για τον σχεδιασμό του. Τον σχεδιασμό, που ήθελε τον ίδιο να γίνεται ο Αγγλοσάξονας ο οποίος θα εκδικούνταν τους "αποτυχημένους" Έλληνες, οι οποίοι με το σύνολο της γνώσης τους δεν μπόρεσαν να εξασφαλίσουν στους Αγγλοσάξονες κάτι παραπάνω από ένα "μίζερο" τρίτο του Πλανήτη. Αυτός ήταν ο γενναίος Αγγλοσάξονας, ο οποίος δεν θα ήταν σαν τους "δειλούς" Έλληνες, των οποίων τις αυτοκρατορίες τις περιόριζαν "Ινδοί". Στην πραγματικότητα πέρασε τον ελληνικό "Ινδό" και τον μετέτρεψε σε έναν Ρουβίκωνα, τον οποίο ο Ρωμαίοι ποτέ δεν θα περνούσαν.


Αυτό αποδείχθηκε λάθος, το οποίο όμως εκείνη την ώρα του "μεγαλείου" δεν ήταν ορατό. Γιατί; Γιατί αγνόησε ένα ενδεχόμενο, το οποίο πάντα απασχολεί αυτόν που περπατά πάνω σε "βάρκες". Αγνόησε το ενδεχόμενο να πέσει στο "νερό" και άρα στην "άβυσσο". Αγνόησε το ενδεχόμενο να συγκρουστούν οι "βάρκες" μεταξύ τους και να καταστραφούν κι οι δύο. Το δίπολο με τη Σοβιετική Ένωση αυτό το ρίσκο εμπεριείχε. Προκάλεσε τον πρώτο αγγλοσαξονικό "εμφύλιο" για την κυριαρχία στο δυτικό του μέρος. Ο εθνικός αγγλοσαξονισμός της Βρετανίας ήρθε σε σύγκρουση με τον "διεθνιστικό" αγγλοσαξονισμό των ΗΠΑ. Το υλικό κεφάλαιο ήρθε σε σύγκρουση με την "ιδεολογία" και όπως ήταν φυσικό έχασε τη μάχη. Τα συμφέροντα, τα οποία εξυπηρετούνταν άριστα με τη βρετανική αποικιοκρατία, ήρθαν σε σύγκρουση με τα συμφέροντα, τα οποία επίσης εξυπηρετούνταν με την αμερικανική αντικομμουνιστική
και από τη φύση της αντιαποικιοκρατική ρητορική. Όταν οι λαοί έχουν τη δυνατότητα να διαλέξουν επικυρίαρχο, επιλέγουν πάντα τον πιο χαλαρό και άρα ανίσχυρο και διάλεξαν τους Αμερικανούς.

Με μία τους επιλογή οι λαοί κατάφερναν αυτό το οποίο δεν μπορούσαν να καταφέρουν με τόνους αίματος. Με μια φιλοαμερικανική επιλογή κατάφερναν μέσα σε λίγα χρόνια και "ξεφορτώνονταν" τους Βρετανούς αποικιοκράτες από τις πατρίδες τους. Η λογική τους ήταν απλή. Τους ενδιέφερε πρώτα να πάρουν πίσω τα χωράφια τους
και άρα να ξεφορτωθούν τους αγγλικούς στρατούς κατοχής και λιγότερο τους απασχολούσαν τα αμερικανικά μονοπώλια της αγοράς, τα οποία εκμεταλλεύονταν εμμέσως τα χωράφια αυτά. Ας κατάφερναν πρώτα το δύσκολο, το οποίο μέχρι τότε απαιτούσε αίμα για την επίτευξή του και αφορούσε τα χωράφια και μετά θα έβλεπαν τι θα έκαναν με τους σπόρους, τα τρακτέρ και τα λιπάσματα.

Οι Βρετανοί έχαναν τη μία αποικία μετά την άλλη προς δόξαν της αμερικανικής αντικομμουνιστικής πολιτικής. Έχαναν υλικό κεφάλαιο και άρα "πάτημα" πάνω στους λαούς. Τα "πόδια" της "Αφροδίτης" του Τσόρτσιλ είχαν αρχίσει να "κονταίνουν" επικίνδυνα. Σταδιακά οι Βρετανοί έχασαν όλες τις αποικίες, παραμένοντας στην "προεδρία" μιας άνευ λόγου και αιτίας ύπαρξης Βρετανικής Κοινοπολιτείας. Σταδιακά από κυρίαρχοι του κόσμου έγιναν οι φτωχοί συγγενείς των Αμερικανών. Οι φτωχοί συγγενείς της πρώην αποικίας τους. Τα "πρωτόκολλα" και οι βασιλικές "επικύψεις" τους απέμειναν από τα προηγούμενα μεγαλεία.


Ο "γλύπτης" Τσόρτσιλ ακόμα δεν είχε αρχίσει να εκτίθεται, γιατί η εξουσία δεν έφευγε από τα χέρια των Αγγλοσαξόνων. Απλά την είχαν οι Αμερικανοί και ο ίδιος ήταν τέτοιος από την πλευρά της μητέρας του. Οι Αμερικανοί στο μεταξύ την είχαν στήσει τη "φάμπρικα", για να στήσουν τον ιμπεριαλισμό τους. Τον εφαρμοσμένο αγγλοσαξονισμό της κοινωνίας των ΗΠΑ τον μετέφεραν στο σύνολο του δυτικού μπλοκ. Ο ίδιος και πάλι "τυφλοσούρτης". Και πάλι θα γινόταν μια απλή μετακίνηση ιδιοτήτων. Ο αμερικανικός λαός στο σύνολό του και δευτερευόντως ο βρετανικός λαός
επίσης στο σύνολό του θα γίνονταν πλέον οι "Ρωμαίοι" του δυτικού μπλοκ. Οι "ιδιοκτήτες" κάθε έννοιας δημοκρατίας και ατομικής ελευθερίας στον δυτικό κόσμο.

Αυτοί οι "Ρωμαίοι" θα δημιουργούσαν τους νέους "Αγγλοσάξονες" λοχίες. "Αγγλοσάξονες" του δυτικού μπλοκ θα γίνονταν οι αστικές τάξεις των δυτικών κοινωνιών. Απλά πράγματα. Όταν αναζητούμε τους "Αγγλοσάξονες", πάντα ψάχνουμε τους "πλασιέ". Αυτούς, που "πλασάρουν" τα "ανώτερα" μέσα στα δικά τους υπερπολυτελή "εξώφυλλα". Αυτούς, που πουλάνε την "ιδιόκτητή" τους δημοκρατία, έστω και εμμέσως, μέσω του αντικομμουνισμού. Αυτοί ήταν οι νέοι Αγγλοσάξονες της μεταπολεμικής εποχής. Αυτοί ήταν οι συνέταιροι των Αμερικανοβρετανών Ρωμαίων της εποχής αυτής. Οι αστικές τάξεις των δυτικών κρατών. Για ν
αποκτήσουν σταθερή παρουσία μέσα στα κράτη, επέλεξαν να ευνοήσουν και τους δημοσίους υπαλλήλους όλων των δυτικών κρατών. Το δυτικό μπλοκ θα λειτουργούσε κατ εικόνα και καθ ομοίωσιν των ΗΠΑ με τους Αμερικανούς απόλυτα κυρίαρχους. Οι "μαύροι" για τον δυτικό κόσμο έγιναν οι κομμουνιστές και οι ταξικοί εχθροί των "εκλεκτών" αστών έγιναν οι "Ινδιάνοι" της παραγωγής.

Η ελληνική γνώση και πάλι, εξαιτίας του ορατού φασισμού της Σοβιετικής Ένωσης, θα ήταν χρήσιμη. Δεν είχε τίποτε να φοβηθεί από την πρωτόγονη γνώση των προλεταρίων. Δεν απειλούνταν η άμυνα του δυτικού κόσμου από τις ηλιθιότητες των "πεφωτισμένων" πατερούληδων. Το βασικό αμυντικό "εργαλείο" των Αγγλοσαξόνων δεν έχανε την ισχύ του. Το ίδιο όμως δεν έχανε την ισχύ του και το βασικό επιθετικό τους μέσο, που είναι ο δαρβινισμός. Ο κόσμος παρουσιαζόταν σαν μια σύγκρουση "ειδών" με στόχο την επιβίωση και την επικράτηση. Ο δυτικός κόσμος ήταν ο "ανώτερος" κόσμος, εφόσον είχε την καθοδήγηση των "ανώτερων" ανθρώπων, δηλαδή των ιδίων. Οι Αγγλοσάξονες ήταν κάτι παραπάνω από ευτυχείς. Θα έδιναν τη μάχη των "ειδών", έχοντας εκ των προτέρων επικρατήσει στο εσωτερικό του δικού τους "είδους".


Η κοντόχοντρη "Αφροδίτη" των δαρβινιστών Αγγλοσαξόνων δέσποζε στον μισό κόσμο, παριστάνοντας τη "μητέρα" της δημοκρατίας και την προστάτιδα των δημοκρατών από τους κομμουνιστές. Η συνέχεια είναι λίγο-πολύ γνωστή σε όλους. Το αμερικανικό "όνειρο", που βασίζεται στη δημιουργία συμπλεόντων συμφερόντων, λειτούργησε και στον Δυτικό Κόσμο. Οι φιλοαμερικανοί "Αγγλοσάξονες" με τις "πλάτες" των "Ρωμαίων" των ΗΠΑ και της Βρετανίας κατέλαβαν τις ηγεσίες των πατρίδων και τις παρέδωσαν στην εκμετάλλευση των προστατών τους. Όλα αυτά όμως με τη βασική προϋπόθεση ότι ο κοινός "εχθρός", που νομιμοποιεί "προστάτες" και δικαιολογεί προδότες, θα εξακολουθεί να υφίσταται.


Νέα Τάξη και τέλος εποχής για τους Αγγλοσάξονες.


Όλα πήγαιναν καλά μέχρι το 1991. Τότε άρχισαν τα προβλήματα. Τι έπαθαν οι Αμερικανοί; Έπεσαν θύματα ενός "θαύματος". Οι "μαύροι" ξαφνικά "άσπρισαν". Ο κομμουνισμός κατέρρευσε μέσα σε μία νύχτα. Οι "βάρβαροι" χάθηκαν και τι θα έκανε ένα σύστημα, που είχε μάθει να επιβιώνει εξαιτίας των "βαρβάρων";

Τότε έγινε κάτι ακόμα χειρότερο για τους Αγγλοσάξονες. Τότε σχεδιάστηκε η Νέα Τάξη Πραγμάτων. Τότε έγινε η μεγαλειώδης "συνάντηση" των Αγγλοσαξόνων με τους Εβραίους. Η συνάντηση των πιο μεγάλων κλεφτών της ανθρώπινης ιστορίας με τους πιο μεγάλους γύφτους. Όταν η αρπακτικότητα συναντά την απληστία. Όταν η απόλυτη πονηριά τείνει να αγγίξει την απόλυτη αφέλεια. Αυτοί, όχι αυτοκρατορία δεν μπορούν να σχεδιάσουν και να στηρίξουν από κοινού, αλλά ούτε μπακάλικο. Ο ένας είναι χειρότερος από τον άλλον. Τους εαυτούς τους είναι σε θέση να "ρίξουν", όχι συνέταιρο.


Αυτή η "συνάντηση" ήταν ό,τι χειρότερο για τους Αγγλοσάξονες και είναι αυτή που θα καθορίσει τη μοίρα τους. Γιατί; Διότι είναι επικίνδυνο να συνεταιρίζονται οι απόλυτα ανόμοιοι μεταξύ τους. Είναι επικίνδυνο να χαράσσουν κοινή πορεία αυτοί οι οποίοι έχουν τα πάντα, με αυτούς οι οποίοι δεν έχουν τίποτε. Αυτοί, που πρέπει να προσέχουν τα πάντα, με αυτούς που δεν έχουν λόγο να προσέχουν τίποτε. Είναι σαν να συνεταιρίζεται ένας φεουδάρχης με έναν περιπλανώμενο γύφτο. Τι θα βγει από αυτόν τον συνεταιρισμό; Θα αρχίσουν να κλέβουν, αναζητώντας το εύκολο κέρδος και αν καταδιωχθούν, μόνον ο φεουδάρχης χάνει και κανένας άλλος. Οι φεουδάρχης ρισκάρει το φέουδό του, ενώ ο γύφτος απλά θα φύγει και θα κάνει σε κάποια άλλη γειτονιά αυτό το οποίο έκανε πάντα.


Αυτοί λοιπόν οι συνέταιροι του παραδόξου ξεπέρασαν κάθε όριο. Κάθε όριο βλακείας. Ξεπέρασαν ακόμα και τον Τσόρτσιλ. Αυτοί σχεδίασαν σε λευκό "χαρτί" τη Νέα Τάξη. Οι άχρηστοι, μόλις είδαν ότι το "άλμα" του Τσόρτσιλ για τον μισό Πλανήτη δεν έπιασε, δεν έκαναν το φυσικό, αλλά το αφύσικο. Δεν πήγαν ένα βήμα πίσω στα "σίγουρα" των Ελλήνων. Δεν υποχώρησαν πίσω από τον "Ινδό". Συνέχισαν την πορεία τους στο άγνωστο "πεδίο". Αφού δεν έπιασε το κόλπο, που τους έδινε την εξουσία στον μισό Πλανήτη, γιατί να μην δοκιμάσουν με ολόκληρο τον Πλανήτη; Μιλάμε για ευφυΐες. Άλλοι μεγάλοι δημιουργοί και "καλλιτέχνες". Αυτοί πήραν από την αρχή το σφυρί και το καλέμι και παραμόρφωσαν ακόμα πιο πολύ την ελληνική "Αφροδίτη".


Έκαναν τα "στήθη" της τεράστια και της έκοψαν τελείως τα "πόδια". Στην πραγματικότητα την έκαναν ολόκληρη ένα τεράστιο "στήθος", γιατί έτσι νόμιζαν ότι θα έχουν τα μεγαλύτερα κέρδη. Έπιασαν από ένα "βυζί" ο καθένας και νόμισαν ότι βρήκαν τη απόλυτη λύση. Το υλικό κεφάλαιο του αγγλοσαξονισμού
και άρα τα "πόδια" της "Αφροδίτης" δεν τα έβαλαν καθόλου. Έκαναν ένα ακόμα βήμα στη μετάλλαξη του αγγλοσαξονισμού. Πήραν τον απλά διεθνή αγγλοσαξονισμό των ΗΠΑ και τον έκαναν παγκόσμιο. Τον έκαναν μια μορφή "υπερθρησκείας". Τις δύο πανίσχυρες αγγλοσαξονικές "βάρκες" τις πήραν τις έκαναν κομμάτια και έφτιαξαν μια "υπερσχεδία" της συμφοράς. Οι μεγαλύτερο "ναυπηγοί" της ιστορίας. Κατέστρεψαν δύο "βάρκες", οι οποίες τουλάχιστον επέπλεαν και έφτιαξαν μια "σχεδία", που δεν γνώριζαν αν επιπλέει καν.

Στην πραγματικότητα "αντέστρεψαν" τον πυρήνα της γνώσης του αγγλοσαξονισμού. Την ισχυρή ελληνική γνώση, η οποία τους επέτρεπε να επιβιώνουν απέναντι στους εξωτερικούς εχθρούς τους, την έκαναν εσωτερική λειτουργική γνώση και την αστεία δαρβινική γνώση, που τους επέτρεπε να αδικούν τους ομοίους τους, την έκαναν εξωτερική. Από τη στιγμή που η αγορά μάς ήθελε όλους τους ανθρώπους "αδέρφια" με τα ίδια "γούστα" και τις ίδιες "ανησυχίες", ευνόητο είναι ότι κάπου αλλού έπρεπε να πάει η ιδιότητα του "κατώτερου". Από τη στιγμή που μέσω της ελληνικής γνώσης προσπαθείς να ομογενοποιήσεις την πελατεία σου, ευνόητο είναι ότι η γνώση άμυνας βρίσκεται "έξω" από αυτήν την πελατεία. Όταν αυτή η πελατεία είναι παγκόσμια, το "έξω" φεύγει στο Διάστημα.


Στην αλλαγή αυτήν πρωταγωνίστησαν οι γύφτοι Εβραίοι, οι οποίοι επίσης μισούν τους Έλληνες για τους δικούς τους λόγους. Πήραν την ελληνική γνώση και άρα τα ιερά και όσια της αγγλοσαξονικής εξουσίας και την έβαλαν στο "καλάθι" της αγοράς. Τη γνώση, δηλαδή, που χρησιμοποιούσε η αγγλοσαξονική εξουσία, για να "πείσει" λαούς και ηγεσίες να υποταχθούν στις εντολές της, την πήραν οι Εβραίοι και τη χρησιμοποιούσαν, για να "πείσουν" τους πελάτες τους στην αγορά. Ασκούσαν πραγματική αποικιοκρατική πολιτική με πραγματικά αποικιοκρατικά μέσα στους πάγκους των λαϊκών αγορών.


Έβαλαν τον Σταυρό στο CD μιας ημίγυμνης Μαντόνα, για να προκαλέσουν τη τζάμπα διαφήμιση της θρησκευτικής αντίδρασης, ώστε να το πουλήσουν ευκολότερα. Τη φάτσα του Τσε, που "διέγειρε" την επαναστατικότητα στις μάζες, την έβαλαν σε γυναικείες κιλότες, για να διεγείρουν τα σεξουαλικά ένστικτα των καταναλωτών. Υποδείκνυαν μοντέλο ζωής με τη διαφήμιση φυστικοβούτυρου. Πρότειναν "επανάσταση", για να πουλήσουν πλυντήρια. Εμφάνιζαν σαν μορφή ιδεολογίας την επιλογή αναψυκτικού. Εμφάνιζαν σαν δικαίωμα ελευθερίας και απόδειξη της γυναικείας χειραφέτησης την επιλογή σερβιετών. Ό,τι γνώση είχε και δεν είχε το σύστημα, για να παρασέρνει τους λαούς στις επιλογές του, αυτοί την πήραν και την έβαλαν στην αγορά. Ό,τι γνώση είχε το σύστημα, για να σωθεί σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης, αυτοί την πήραν και την έκαναν σανίδα "σωτηρίας" για χρεοκοπημένες επιχειρήσεις.


Αυτό ήταν το μεγαλύτερο σφάλμα του συστήματος. Κουτσοί-στραβοί στον Άγιο Παντελεήμονα. Οι πάντες με πτυχία μάνατζμεντ, οικονομικών, κοινωνιολογίας και κυβερνητικής. Τα μυστικά του συστήματος, που επί αιώνες ταλαιπωρούσαν τους λαούς, έγιναν εμπορικά "εργαλεία", τα οποία απλά παρήγαγαν διαφημιστικά "κόλπα". Αντιλαμβανόμαστε ότι, όταν ο λόγος του πολιτικού δεν διαφέρει από αυτόν του πλασιέ τάπερ, υπάρχει πρόβλημα. Όταν η εκπαίδευση του πολιτικού, που θ' αναλάβει την κρίσιμη θέση για την εξουσία, δεν διαφέρει από αυτήν που δίνεται σ' αυτόν που θ' αναλάβει το μάνατζμεντ ενός μπακάλικου, υπάρχει πρόβλημα. Θρησκείες, έθνη, συμμαχίες, βενζινάδικα και μπακάλικα έγιναν ένα.


Ο αγγλοσαξονισμός είχε επιβληθεί παγκοσμίως. Αυτή η επιβολή του όμως, όπως εύκολα αντιλαμβανόμαστε, αφορούσε αποκλειστικά την αγορά. Την παγκόσμια αγορά. Τι γινόταν όμως στον τομέα της άμυνάς του; Τι γινόταν εκεί όπου την κρίσιμη στιγμή θα υπήρχε ανάγκη άμυνας για την επιβίωσή του; Τι θα γινόταν αν δεχόταν μια νέα ιδεολογική επίθεση; Εκεί οι Αγγλοσάξονες είχαν κάποιο πρόβλημα, αλλά δεν τους φαινόταν ιδιαίτερα απειλητικό. Με τον Τσόρτσιλ είχαν περάσει μία φορά τον "Ρουβίκωνα" και δεν τους ήταν και τόσο ξένη η ιδέα να τον ξαναπεράσουν. Από την άλλη πλευρά για τους Εβραίους "υπερσχεδιαστές" δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα. Εφόσον οι ίδιοι με τους συνεταίρους τους εμφανίζονταν στον κόσμο σαν "ιδιοκτήτες" της ελευθερίας και της δημοκρατίας, δεν έβλεπαν το γιατί και το πως θα μπορούσαν ν' απειληθούν. Ό,τι ιδεολογικό "προϊόν" και να εμφανιζόταν στον κόσμο, θα ήταν σίγουρα κατώτερο από το δικό τους ...το αιωνίως κορυφαίο ελληνικό "προϊόν", το οποίο είχαν υπό την ιδιοκτησία τους. Με όρους αγοράς έβλεπαν πλέον τα πράγματα οι Αγγλοσάξονες και σ' αυτό συνετέλεσαν και οι Εβραίοι με την παρουσία τους.


Οι Εβραίοι έτσι κι αλλιώς υποτιμούσαν τους ανθρώπους και επιπλέον δεν είχαν τίποτε να χάσουν από την όποια αντίδρασή τους. Ξεκίνησαν από το τίποτε, διεκδικούσαν τα πάντα και ελάχιστα απειλητικό τους φαινόταν το απίθανο κατά τη γνώμη τους ενδεχόμενο να τα χάσουν όλα. Συνδέοντας την τύχη τους με αυτήν των μέχρι τότε πανίσχυρων Αγγλοσαξόνων, δεν φοβούνταν τίποτε και κανέναν. Με εκείνες τις "πλάτες" θεωρούσαν ότι μπορούσαν να δοκιμάσουν τα πάντα εις βάρος των πάντων. Η μέχρι τότε επιβίωση του αγγλοσαξονισμού ήταν μια "εγγύηση" γι' αυτούς. Μια "εγγύηση" ότι μπορούσαν να συνδεθούν με τις ιδιομορφίες του και άρα να τις εκμεταλλευτούν με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο. Ως εκ τούτου "αμυντική" γνώση του συστήματος θα έκαναν τον δαρβινισμό.


Η λογική τους ήταν απλοϊκή. Ο άνθρωπος-πελάτης δεν είχε πλέον κάποιον ορατό εχθρό ανάμεσα στους ανθρώπους, εφόσον όλοι ανήκαν στην ίδια πολιτισμική "πλατφόρμα" της Νέας Τάξης. Άρα, καλό θα ήταν να "εφεύρισκαν" έναν ....έτσι για να τους βρίσκεται. Άλλαζε κλίμακα η αγγλοσαξονική εξουσία και απλά θα άλλαζε κλίμακα και η δαρβινική θεωρία. Λογικό τους φαινόταν. Απλά θα την επέκτειναν λίγο. Τι σημαίνει πρακτικά αυτό; Οι "ανώτεροι" της κοινωνίας των ανθρώπων θα παρέμεναν "ανώτεροι", αλλά ήταν μόνοι τους στον κόσμο; Από την αμοιβάδα φτάσαμε στους "ανώτερους" της Γης. Τι γινόταν όμως στους άλλους Πλανήτες; Μήπως και εκεί, μέσω κάποιας δαρβινικού τύπου εξέλιξης, κάποια "σκουλήκια" έφτασαν σε κάποιο ανώτερο σημείο εξέλιξης; Μήπως εκείνα τα "σκουλήκια" ήταν πιο ανεπτυγμένα από αυτά της Γης και άρα απειλητικά;


Η λύση είχε βρεθεί. Οι "ανώτεροι" θα μονοπωλούσαν την παγκόσμια αγορά και ως αντιπαροχή στους λαούς, οι οποίοι θίγονταν από τη λεηλασία τους, θα αναλάμβαναν την πανανθρώπινη άμυνα απέναντι στους εξωγήινους. Μια νέα αποικιοκρατική εποχή ξεκινούσε αυτήν τη φορά στο Διάστημα. Δισεκατομμύρια δισεκατομμυρίων ξοδεύτηκαν, για να "κατακτηθεί" το Διάστημα. Δισεκατομμύρια δισεκατομμυρίων ξοδεύτηκαν, για να μάθουν αν βρίσκεται κανένας εκεί "έξω". Ο κόσμος πεινάει και αυτήν τη στιγμή ξοδεύονται τόνοι χρημάτων, για ν
"ακούσουν" Αγγλοσάξονες επιστήμονες κάποιο μήνυμα από το διάστημα. Ο κόσμος πεινάει και αυτήν τη στιγμή ξοδεύονται τόνοι χρημάτων, για να επαναλάβουν πειραματικά το μεγάλο Big Bang της δημιουργίας. Η πιο ακριβή απόπειρα "κλωτσιάς" στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Όλα τα μέσα του ιμπεριαλισμού τέθηκαν στην υπηρεσία της νέας προπαγάνδας. Το Χόλυγουντ οργίαζε. Λαμβάνοντας αφειδώς χρηματοδοτήσεις από τα γνωστά κέντρα της αγγλοσαξονικής εξουσίας, δεν προλάβαινε να παράγει ταινίες με θέμα τους εξωγήινους. Όταν δεν μας απειλούσαν οι επιθετικοί εξωγήινοι με πολεμικού τύπου εισβολή, μας απειλούσαν ανεξέλεγκτοι κομήτες, που απειλούσαν τη Γη με σύγκρουση. Όταν ήθελαν να εμφανίζονται λίγο πιο ρεαλιστές, μας απειλούσε η υπερθέρμανση ή η "ερημοποίηση" του Πλανήτη. Όταν δεν μπορούσαν να μας πείσουν ότι χρειαζόμαστε διαστημόπλοια για την άμυνα απέναντι στον αόρατο εχθρό, προσπαθούσαν να μας πείσουν ότι χρειαζόμασταν διαστημόπλοια, για να εγκαταλείψουμε τον Πλανήτη, ο οποίος ήταν θέμα χρόνου να γίνει αφιλόξενος για το "είδος" μας. Έφτασαν στο σημείο να πουλάνε οικόπεδα στους γύρω πλανήτες.

Back to content | Back to main menu