Κορυφή σελίδας
'Ηταν οι αρχαίοι Κρήτες Εβραίοι; - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

'Ηταν οι αρχαίοι Κρήτες Εβραίοι; - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

'Ηταν οι αρχαίοι Κρήτες Εβραίοι;

3 Φεβρουαρίου 2010

Ήταν οι αρχαίοι Κρήτες εβραίοι;

Υπάρχει λογική στο παράλογο;

Στον "λαβύρινθο" της Κρήτης θα "πεθάνει" ο ιουδαϊσμός.



Πολλά λέγονται και πολλά ακούγονται αυτόν τον καιρό γύρω από την καταγωγή των Μινωιτών Κρητικών. Εμφανίζονται πολλοί υποψήφιοι "πατέρες" ενός πολιτισμού, ο οποίος ποτέ δεν θεωρήθηκε "ορφανός". Είναι βέβαιον ότι αυτά όλα δεν είναι τυχαία, παρά κρύβουν μεθοδεύσεις, των οποίων τους στόχους θα μάθουμε σύντομα. Κάποιοι είναι προφανές ότι στο άμεσο μέλλον θα εγείρουν θέμα διεκδικήσεων στην ελληνική Μεγαλόνησο. Αυτοί οι αυθαίρετοι σφετεριστές του νησιού είναι εκείνοι που "ανοίγουν" τη συζήτηση περί της καταγωγής των αρχαίων Κρητών. Το πιο τραγικό για όλους αυτούς που τα μεθοδεύουν είναι ότι δεν μπορούν να στηρίξουν τους ισχυρισμούς τους ούτε με βάση την απλή λογική. Πόσο μάλλον με βάση την πάγια επιστημονική πρακτική, η οποία απαιτεί την κατάθεση αδιάσειστων ιστορικών στοιχείων.


Είναι τόσο προφανές το αβάσιμο των ισχυρισμών τους, που δεν υπάρχει καν λόγος να καταφύγουμε στην αναζήτηση στοιχείων από έγκυρες ιστορικές πηγές. Να χρησιμοποιήσουμε δηλαδή μεθόδους, οι οποίες ανήκουν στη σφαίρα της επιστήμης της ιστορίας. Εμείς, επειδή σεβόμαστε όλους τους σοβαρούς λαούς, που έχουν αφήσει πίσω τους "έργο", θεωρούμε ότι μόνον αυτοί δικαιούνται να αντιμετωπίζονται με τον σεβασμό στα δεδομένα της ιστορικής επιστήμης. Για τους Εβραίους δεν θεωρούμε καν την ανάγκη να επικαλεστούμε ιστορικές αποδείξεις. Οι ίδιοι δεν το δικαιούνται και εμείς δεν καταδεχόμαστε να το κάνουμε αυτό. Για τους Εβραίους αρκεί η απλή λογική ...και περισσεύει. Δεν δικαιούνται τα "παράσιτα" να μελετηθούν όμοια με τα "θηρία" της ανθρωπότητας.


Θα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά, για να καταλάβει ο αναγνώστης τι ακριβώς θέλουμε να πούμε. Υπάρχουν μερικά ιστορικά προβλήματα, τα οποία, για να λυθούν, απαιτούν λεπτομερείς ιστορικές αποδείξεις και άλλα που για το ίδιο αποτέλεσμα απαιτούν μόνον τη λογική. Απλά πράγματα. Όταν έχεις ένα παιδί, του οποίου την πατρότητα διεκδικούν πολλοί άνδρες, πρέπει να κάνεις έρευνα DNA. Να χρησιμοποιήσεις το σύνολο της διαθέσιμης τεχνολογίας προκειμένου να επιβεβαιώσεις ή να απορρίψεις τον ισχυρισμό του κάθε υποψηφίου. Να παραθέσεις τεκμήρια, τα οποία θα καταστήσουν άτρωτη αυτήν τη γνωμάτευση. Το τεστ DNA είναι ένα αξιόπιστο επιστημονικό μέσο, για να "αποφανθεί" κάποιος για το ποιος από τους επίδοξους διεκδικητές της πατρότητας έχει δίκιο και όλοι οι υπόλοιποι άδικο. Ποιος ΕΝΑΣ λέει την αλήθεια και ποιοι ΟΛΟΙ οι υπόλοιποι λένε ψέματα.


Αυτά όλα έχουν σημασία, όταν οι υποψήφιοι είναι "ικανοί" ως άνδρες. Όταν ο καθένας από αυτούς, που θα εξεταστεί για τους ισχυρισμούς του, ακόμα κι αν δεν είναι ο πατέρας, θα μπορούσε να είναι. Όταν κάποιος είναι "στείρος", δεν χρειάζεται καν να μπεις στον κόπο να τον "αναλύσεις". Όταν κάποιος έχει υποστεί "στείρωση" από τη βρεφική του ηλικία, δεν υπάρχει λόγος να γίνει ανάλυση DNA. Ό,τι κι αν ισχυριστεί είναι ψέμα, εφόσον δεν έχει ούτε τη θεωρητική δυνατότητα να γίνει πατέρας. Δεν τον αφορά καμία ανάλυση DNA. Αυτό ακριβώς συμβαίνει με τους Εβραίους. Δεν μπορούν να είναι οι δημιουργοί του Μινωικού Πολιτισμού, γιατί απλούστατα είναι "στείροι" στον τομέα της δημιουργίας. Δεν μπορεί να είναι δημιουργοί του Μινωικού Πολιτισμού, γιατί δεν θα μπορούσαν να είναι δημιουργοί και κανενός άλλου πολιτισμού.


Θα μπορούσαν δηλαδή ακόμα και οι Μάγια ή οι Ίνκας να διεκδικήσουν την "πατρότητα" του Μινωικού Πολιτισμού, αλλά όχι οι Εβραίοι. Όσο παράλογοι εκ πρώτης όψεως κι αν φαίνονταν οι ισχυρισμοί των υπερατλαντικών "σφετεριστών", θα απαιτούνταν ιστορικά στοιχεία για ν' αποκρουστούν. Το απαιτεί η αλήθεια και το απαιτεί ο σεβασμός απέναντι σ' αυτούς τους λαούς. Το ίδιο όμως δεν ισχύει, όταν οι "σφετεριστές" είναι Εβραίοι. Δεν ακολουθείται αυτή η διαδικασία, όταν αυτοί οι ισχυρισμοί έρχονται από την πλευρά των Εβραίων. Γιατί; Γιατί οι μεν είναι "ικανοί" δημιουργοί πολιτισμών και θα μπορούσαν θεωρητικά να είναι οι δημιουργοί και του Μινωικού Πολιτισμού, ενώ οι δε είναι "ανίκανοι" και δεν θα μπορούσαν να είναι δημιουργοί όχι μόνον του Μινωικού Πολιτισμού, αλλά και του οποιουδήποτε πολιτισμού, όσο ασήμαντος κι να ήταν αυτός.


Αυτό σημαίνει απλά ότι οι Μινωίτες δεν θα μπορούσαν για κανέναν λόγο να είναι Εβραίοι. Θα μπορούσαν να είναι ακόμα και εξωγήινοι, αλλά όχι Εβραίοι. Γιατί; Γιατί απλούστατα ό,τι κι αν ήταν, ήταν δημιουργοί πολιτισμού. Οι δημιουργία ενός πολιτισμικού μοντέλου απαιτεί κόπο, γνώση και προπάντων θυσία. Απαιτεί να μετακινήσεις "βουνά", να εκτρέψεις "ποταμούς" και να πολεμήσεις όλους εκείνους, οι οποίοι θα θελήσουν να σου αρπάξουν τον καρπό του κόπου σου. Απαιτεί τόνους ιδρώτα, χιλιάδες αγωνίες, άπειρες απογοητεύσεις και αίμα. Πολύ αίμα. Όσο πιο σημαντικός είναι ο καρπός του επιτεύγματός σου, τόσο πιο δελεαστικός γίνεται για τον περίγυρο, ο οποίος θέλει να τον οικειοποιηθεί. Θηρία αδίστακτα, που θέλουν ν' αρπάξουν αυτό το οποίο δημιούργησες. Δολοφόνοι, που θέλουν να κατοικήσουν στο παλάτι το οποίο έχτισες. Διψασμένοι κακοποιοί, οι οποίοι θέλουν να πίνουν νερό από τη βρύση που κατασκεύασες. Αδίστακτοι πεινασμένοι, οι οποίοι θέλουν να χορτάσουν από το χωράφι που έσπειρες.


Ένας λαός αδύναμος δεν μπορεί να δημιουργήσει ένα τέτοιο πολιτισμικό μοντέλο, όχι τόσο επειδή δεν μπορεί να το "στήσει", όσο επειδή δεν θα του επιτρέψει ο περίγυρος να το κρατήσει για λογαριασμό του. Η ανθρωπότητα έχει άγρια ένστικτα και για όσο διάστημα δεν βρίσκεται η ιδανική λύση στα προβλήματά της, θα λειτουργεί σαν αγέλη θηρίων. Αγέλη πεινασμένων θηρίων, τα οποία, όταν δεν τους φτάνουν αυτά τα οποία έχουν, αρπάζουν κι αυτά των άλλων. Μέσα σ' αυτό το άγριο και φονικό ανθρώπινο περιβάλλον ο καθένας λειτουργεί με τον τρόπο που τον συμφέρει. Με τον τρόπο που τον βολεύει να επιβιώσει. Είναι λογικό λοιπόν ένας αδύναμος λαός ν' αποφεύγει τη δημιουργία, γιατί αυτή "προκαλεί". Η πρόκληση φέρνει την "περιέργεια" των άλλων θηρίων και από εκεί ξεκινάει η μάχη. Η σκληρή μάχη για τα λίγα "καλά", που μπορεί να κοστίσει τα πάντα.


Το να δημιουργήσει λοιπόν πολιτισμό ένας αδύναμος λαός, είναι σαν να πάει ένα κουνέλι και να φτιάξει τη φωλιά του στο πιο καλό, δροσερό και βολικό μέρος στη μέση της ζούγκλας. Τόσο καλό, που ...θα το ζήλευαν και τα λιοντάρια. Τα λιοντάρια δεν ζηλεύουν. Τα λιοντάρια παίρνουν αυθαίρετα ό,τι τους αρέσει. Στη ζούγκλα δεν ισχύει το ...όποιος πρόλαβε ή το ...όποιος το σκέφτηκε πρώτος. Στη ζούγκλα ισχύει το ...όποιος μπορεί και όποιος αντέχει να μείνει τελευταίος. Αυτό σημαίνει ότι το κουνέλι δεν ξεκινάει καν να δημιουργήσει κάτι, το οποίο γνωρίζει εκ των προτέρων ότι δεν μπορεί να το κρατήσει. Δεν βάζει ούτε μια στιγμή κόπου για κάτι το οποίο γνωρίζει εκ των προτέρων ότι δεν θα το απολαύσει. Άρα; Άρα οι μόνοι που μπορούν να χτίσουν στη μέση της ζούγκλας, αν το αποφασίσουν είναι τα λιοντάρια, γιατί είναι τα μόνα που μπορούν να υπερασπιστούν τον κόπο τους από όλους τους πιθανούς και απίθανους σφετεριστές. Το "κέντρο" της ζούγκλας, δηλαδή, είναι ένα "οικόπεδο", το οποίο πολλοί το θέλουν, αλλά ελάχιστοι πηγαίνουν να το "κατοικήσουν".


Αυτό, το οποίο γνωρίζουν τα κουνέλια στη ζούγκλα, το γνωρίζουν πολύ καλύτερα οι άνθρωποι. Τα εξυπνότερα, ισχυρότερα, πιο αδίστακτα και πιο άπληστα θηρία της φύσης. Η ανθρωπότητα, στα χιλιάδες χρόνια της πορείας της, λειτούργησε με βάση αυτά τα δεδομένα. Ζούσε με βάση τον νόμο του ισχυρού. Οι ισχυροί λαοί "έχτιζαν" στο κέντρο της "ζούγκλας" και οι αδύναμοι βολεύονταν όπου τους άφηναν να βολευτούν. Οι ισχυροί έμεναν σε λίθινα σπίτια στο "κέντρο" των εξελίξεων και οι αδύναμοι έμεναν σε τέντες της "περιφέρειας" αυτών των εξελίξεων. Οι ισχυροί δεν φοβούνταν να το κάνουν, γιατί ήταν διατεθειμένοι να πληρώσουν το κόστος της επιλογής τους. Ήταν ανά πάσα στιγμή διατεθειμένοι να χύσουν το πολύτιμο αίμα τους, προκειμένου να την υπερασπιστούν.


Τα πολιτισμικά μοντέλα, δηλαδή, απαιτούν "Ικτίνους" και "Φειδίες", για να παράγουν το έργο τους, αλλά απαιτούν και "Λεωνίδες", για να τα προστατεύσουν. Μάλιστα τους "Λεωνίδες" τους χρειάζονται από την αρχή της ύπαρξής τους και σε καθημερινή βάση, γιατί τους μεγαλοφυείς "Ικτίνους" πρέπει να τους περιμένεις ακόμα και αιώνες, προκειμένου να γεννηθούν και να παράγουν. Πρώτα παράγεις τους "Λεωνίδες"
διατεθειμένους να θυσιάζονται, όταν υπάρχει κίνδυνος από τον απειλητικό περίγυρο και μετά παράγεις "Ικτίνους", ώστε με τα έργα τους να τρομάζεις εσύ τον περίγυρο. Πρώτα παράγεις "Λεωνίδες", για να εξασφαλίσεις το "οικόπεδο" που σου επιτρέπει να επιβιώνεις και κατόπιν, αν τα καταφέρεις και προοδεύσεις, τολμάς να δημιουργήσεις και τα "σύμβολά" σου πάνω σ' αυτό το "οικόπεδο".

Αυτό είναι το όλο θέμα. Αν δεν μπορείς να μετατρέψεις τα σύνορα του πολιτισμού σου σε επικίνδυνες "Θερμοπύλες" για τους ξένους, δεν ξεκινάς να τον χτίσεις. Οι "Θερμοπύλες" κοστίζουν σε αίμα και αυτό το γνωρίζουν οι λαοί. Το πληρώνουν οι λαοί, εφόσον οι "Λεωνίδες", οι οποίοι θα παραστήσουν τα "αναλώσιμα", για να προστατεύσουν τον πολιτισμό τους, είναι τα δικά τους παιδιά. Μια τεράστια ανθρωποθυσία στον βωμό της ανάπτυξης. Ένα από τα πολλά παράδοξα της ανθρώπινης φύσης, που δίνει σχετικά εύκολα τον θάνατο ως αντιπαροχή για μια καλύτερη ζωή.


Αυτούς τους "Λεωνίδες", για να τους παράγεις και να τους έχεις πάντα διαθέσιμους, θα πρέπει να τους διαμορφώσεις ανάλογα την παράδοσή σου. Την παράδοση, η οποία δημιουργεί πρότυπα. Τα πρότυπα που σε βολεύουν στην υποστήριξη της επιλογής σου. Σ' αυτήν την παράδοση ψάχνεις, για να δεις αν "μπορεί" ένας λαός να δημιουργήσει πολιτισμό ή όχι. Εκεί ψάχνεις να βρεις, αν μπορεί ένας λαός να παράγει οργανωμένα τα "αναλώσιμα", προκειμένου να υπερασπίζεται τον κόπο του. Εκεί ψάχνεις να βρεις αν ένας λαός είναι "ικανός" να δημιουργήσει πολιτισμό ή αν είναι ένας κοινός "στείρος", που θα προσπαθεί να επιβιώσει στην "περιφέρεια", τρώγοντας τα αποφάγια των ισχυρών.


Απλά πράγματα. Στην παράδοση ενός λαού βλέπεις αν αυτό το οποίο "συμβουλεύει" διαχρονικά τους νέους του είναι ..."φίλα Θερμοπύλες και στην ανάγκη πέθανε σ' αυτές" ή ..."φύγε να σωθείς όπως- όπως". ..."Υπερασπίσου μέχρι θανάτου τους γονείς σου τη γυναίκα σου, τα αδέρφια σου και τα παιδιά σου και μην εγκαταλείπεις τη μάχη" ή ..."δες αν θέλει κανένας να "παίξει" με τη γυναίκα σου, μπας και γλιτώσετε όλοι οι υπόλοιποι". Αυτό είναι το ..."ή ταν ή επί τας". Αυτό μαθαίνει η παράδοση μέσω της μάνας στο παιδί και έτσι γεννιούνται "Λεωνίδες" και άρα στήνονται και "Θερμοπύλες".


Οι Εβραίοι από τη φύση τους δεν θα μπορούσαν να δημιουργήσουν ένα απλό και ταπεινό πολιτισμικό μοντέλο πόσο μάλλον τον προκλητικό Μινωικό Πολιτισμό. Όχι επειδή δεν είναι έξυπνοι, προκειμένου να τον δημιουργήσουν, αλλά επειδή δεν είναι αρκετά γενναίοι, για να παραμείνουν ως κυρίαρχοι σε έναν χώρο μέχρι να το καταφέρουν. Επειδή είναι δειλοί, απλά δεν ξεκινάνε να δημιουργήσουν το παραμικρό, ακριβώς επειδή το θεωρούν χαμένη υπόθεση. Εκ των δεδομένων χαμένη, εφόσον δεν έχουν την παραμικρή πρόθεση ν' αγωνιστούν, για να το υπερασπιστούν.


Γι' αυτόν τον λόγο λέμε στην αρχή του κειμένου ότι δεν καταδεχόμαστε να επικαλεστούμε ιστορικά στοιχεία, προκειμένου ν' αποκρούσουμε τους ισχυρισμούς των Εβραίων. Δεν το δικαιούνται. Δεν δικαιούνται της πάγιας αντιμετώπισης, που δικαιούνται οι λαοί, οι οποίοι έχουν αφήσει πίσω τους πολιτισμό. Οι σοβαροί και άρα οι γενναίοι λαοί. Όπως θα διώξεις με τις κλωτσιές έναν γύφτο, ο οποίος θα έρθει στο γραφείο σου και θα ισχυριστεί ότι οι γύφτοι έχτισαν την Αγιά Σοφιά, έτσι δικαιούνται ν' αντιμετωπιστούν και οι Εβραίοι. Χάσιμο χρόνου είναι και μόνον να τους διαθέσεις χρόνο για να επιχειρηματολογήσουν. Γιατί; Γιατί δεν υπάρχουν τα δεδομένα της λογικής, τα οποία θα επέτρεπαν στη συζήτηση να έχει μια στοιχειώδη βάση.


Κανένας γύφτος δεν μπορεί ν' αποδείξει ότι οι ομόφυλοί του έχτισαν την Αγιά Σοφιά. Γιατί; Γιατί, με βάση τις ιδιότητές τους, δεν μπορούν ν' "απαντήσουν" σε βασικά ερωτήματα. Δεν μπορεί ένας γύφτος να δώσει λογικές απαντήσεις στα βασικά ερωτηματικά, τα οποία προκύπτουν από ένα τέτοιο έργο. Γιατί την έχτισε ο λαός του εκεί και όχι κάπου αλλού; Πού βρήκε τους μηχανικούς και τους εξειδικευμένους εργατοτεχνίτες, για να στήσει αυτό το κολοσσιαίο έργο; Πού βρήκε τα χρήματα για ένα τέτοιο έργο; Ποιο το προσδοκώμενο κέρδος από μια τέτοια τεράστια επένδυση; Ποια ανάγκη δηλαδή του λαού του καλυπτόταν από αυτήν την ενέργεια; Γιατί οι γύφτοι να ήθελαν να κάνουν επίδειξη της ύπαρξής τους και σε ποιον την έκαναν; Γιατί δεν συνέχισαν την ίδια πρακτική στον χώρο και τον χρόνο και συνέχισαν να γυρνάνε με τέντες στα πανηγύρια;


Την Αγιά Σοφιά μπορούσε να τη χτίσει μόνον κάποιος, ο οποίος είχε παραμονή στον χώρο για αιώνες. Την Αγιά Σοφιά οικονομικά μπορούσε να τη "χτίσει" μόνον κάποιος, ο οποίος εκμεταλλευόταν τα πάντα γύρω της σε ακτίνα χιλιάδων χιλιομέτρων. Οι Βυζαντινοί, για παράδειγμα, μπορούν ν' αποδείξουν ότι τους ανήκει η Αγιά Σοφιά, γιατί έχουν τη δυνατότητα ν' απαντήσουν σ' αυτά τα θεμελιώδη ερωτήματα. Είχαν υπό την κατοχή τους ένα μεγάλο μέρος του Πλανήτη και ήθελαν αυτό να το "δείχνουν" μέσω ενός τέτοιου έργου. Τους συνέφερε να "τρομάζουν" τους εχθρούς τους με τη θέα της δύναμής τους πριν αναγκαστούν να τη χρησιμοποιήσουν. Μείωναν το κόστος σε αίμα με αυτήν την επίδειξη ισχύος. Η Αγιά Σοφιά ήταν το "φούσκωμα" ενός πραγματικού θηρίου, το οποίο προσπαθούσε να λειτουργήσει αποτρεπτικά πριν αναγκαστεί να επιτεθεί. Ενός θηρίου, το οποίο βρίσκονταν σ' εκείνη τη "φωλιά" για χιλιετίες.


Οι γύφτοι πώς θα μπορούσαν να δικαιολογήσουν τα ανάλογα; Πότε θα μπορούσαν να χτίσουν οι γύφτοι την Αγιά Σοφιά; Στο χρονικό κενό που υπήρχε μεταξύ των εμποροπανηγύρεων του Γαλατά; Πού θα έβρισκαν τα χρήματα που απαιτούνταν; Πουλώντας "μαλλί της γριάς" στα παζάρια και τις λαϊκές; Πού θα έβρισκαν τους μηχανικούς, για να δοκιμάσουν έναν τέτοιο εγχείρημα; Επιστρατεύοντας τους αδερφούς γύφτους, οι οποίοι γνώριζαν να στήνουν τέντες στα πανηγύρια; Ποιο θα ήταν το κέρδος τους από μια τέτοια κατασκευή στον συγκεκριμένο χώρο, όταν την επομένη μιας τέτοιας απόφασης μπορεί να έφευγαν για ένα πανηγύρι στην άλλη άκρη των Βαλκανίων; Ποιο τεράστιο κόστος σε αίμα θα μείωναν με μια επίσης τεράστια οικονομική "επένδυση"; Κατάλαβε ο αναγνώστης τι εννοούμε, όταν λέμε ότι δεν υπάρχει βάση λογικής, για να ξεκινήσει μια τέτοια συζήτηση;


Τα ανάλογα αφορούν και τους Εβραίους. Όταν ισχυρίζονται ότι ο Μινωϊκός Πολιτισμός είναι δικό τους δημιούργημα, είναι σαν να ισχυρίζονται οι γύφτοι ότι έχτισαν την Αγιά Σοφιά. Δεν έχει λογική. Οι Εβραίοι είναι όμοιοι με τους γύφτους. Λαός, που επί αιώνες δεν είχε πατρίδα και άρα δεν έχει "οικόπεδο". Λαός, που φιλοξενείται συστηματικά στα "οικόπεδα" των άλλων. Είναι λαός "κινούμενος". Αυτό το οποίο λέμε δεν έχει σχέση με ρατσιστικά στερεότυπα. Ο κάθε λαός παίρνει τα χαρακτηριστικά που του δίνουν οι πατέρες του. Όπως ο κάθε άνθρωπος κάνει την επιλογή του και ζει μ' αυτήν, έτσι κάνουν και οι λαοί. Υπάρχουν λαοί, οι οποίοι αποφάσισαν και άρα επέλεξαν να είναι "στατικοί" και λαοί, οι οποίοι επέλεξαν να είναι "κινούμενοι". Αυτό είναι που μεταφέρεται μέσα από τις παραδόσεις τους και αυτό αναπαράγεται μέσα στον χρόνο.


Οι νομάδες, οι γύφτοι, οι τσιγγάνοι και οι Εβραίοι είναι "κινούμενοι" λαοί. Μπορεί να είναι έξυπνοι και ικανοί όσο οι υπόλοιποι λαοί, αλλά αυτήν την εξυπνάδα ή την ικανότητα δεν τη χρησιμοποιούν στα ίδια πεδία μ' αυτούς. Αλλού "επενδύουν" και από αλλού περιμένουν τα κέρδη των ικανοτήτων τους. Αυτοί οι "κινούμενοι" λαοί δεν έχουν κεφάλαιο, παρά ασχολούνται με το εμπόριο. Δεν έχουν φέουδα, για να βγάλουν τα κέρδη τους, παρά τα βγάζουν από τους πάγκους τους. Πολιτισμούς όμως και μεγαλειώδη "σύμβολα" φτιάχνουν αυτοί οι οποίοι έχουν φέουδα. Αυτοί, οι οποίοι με αίμα αποκτούν τα "οικόπεδα", που απαιτούν οι πολιτισμοί για την ανέγερσή τους. Αυτοί, οι οποίοι φτιάχνουν πρώτα κάστρα και τείχη πάνω σε αυτά, για να τα προστατεύουν και στη συνέχεια φτιάχνουν σύμβολα, για να "προβάλλουν" στον κόσμο τη δύναμη και την ισχύ τους. Αυτοί, οι οποίοι πρώτα "μαλακώνουν" τη γη με το αίμα τους και μετά την "πλάθουν".


Όταν λοιπόν, αναφερόμενοι στους Εβραίους, μιλάμε για "στείρους", οι οποίοι είναι ανίκανοι να χτίσουν δικό τους πολιτισμό
και άρα και τον Μινωικό, αυτό ακριβώς λέμε και δεν τους βρίζουμε. Έκριναν ό,τι τους συνέφερε να είναι "στείροι" και αυτό επέλεξαν να κάνουν. Δεν τους συνέφερε η παραγωγή των "όρχεων" και απαλλάχτηκαν από αυτό. Δεν τους συνέφεραν τα "παιδιά" των "αρσενικών" και αποφάσισαν μόνοι τους ν' απαλλαχθούν από τις υποχρεώσεις που αυτά συνεπάγονται. Υποχρεώσεις μεγάλες και δυσβάστακτες για ένα παραγωγικό "αρσενικό", που θέλει ν' "αναπαραχθεί". Τι σημαίνει "αναπαραγωγή" σ' αυτό το επίπεδο; Να δημιουργήσεις κάτι νέο και αυτό να μπει στη θέση του παλιού. Να πεθάνει το παλιό, που πήρες από τους προηγούμενους και να γεννηθεί τον νέο, που θ' αφήσεις στους επόμενους.

Το κόστος της "αναπαραγωγής" είναι πάντα μεγάλο. Γιατί; Γιατί προϋποθέτει κόπο και θυσία. Γιατί πρέπει να εγκαταλείψεις το βόλεμα του έτοιμου που παρέλαβες και να κοπιάσεις για το νέο που θα παραδώσεις. Πάντα την κάθε νέα γέννηση τη συνοδεύει και ένας νέος θάνατος. Ο θάνατος του παλαιού. Πρέπει να εργαστείς απάνθρωπα, για να δημιουργήσεις και να προστατεύσεις αυτό το οποίο "γέννησες". Τα "αρσενικά" είναι αυτά τα οποία αλληλοσπαράσσονται και σκοτώνονται για την επικράτησή τους. Αυτά χτυπιούνται μέχρι θανάτου για μια περιοχή ή μια αγέλη θηλυκών. Αυτά ρισκάρουν τα πάντα για ένα αβέβαιο κέρδος, το οποίο μπορεί να μην έρθει ποτέ. Αυτά ακολουθούν μια επιλογή, της οποίας το κόστος το πληρώνουν όλοι ατόφιο, αλλά τα κέρδη της τα απολαμβάνουν ελάχιστοι.


Ο εσκεμμένος "αυτοευνουχισμός" ενός λαού, δηλαδή, δεν είναι μια επιλογή παράλογη. Μετράς τις πιθανότητές σου για επιτυχία και αποφασίζεις. Όταν αυτές είναι ελάχιστες, τρομάζεις από το κόστος. Όταν είσαι δειλός, τρομάζεις ακόμα περισσότερο. Όταν λοιπόν βλέπεις ότι αποκλείεται να κυριαρχήσεις στον ανταγωνισμό, επιδιώκεις την απλή επιβίωση. Τα "ευνουχισμένα" ή "στείρα" αρσενικά μπορεί να μην γίνουν ποτέ οι ηγέτες της αγέλης, αλλά μια ζωή θα "βόσκουν" εκ του ασφαλούς. Με κανέναν δεν συγκρούεσαι, γιατί δεν αποτελείς απειλή για κανέναν. Κανένας δεν σε προκαλεί, γιατί δεν έχει λόγο να το κάνει. Αν είσαι διατεθειμένος να υποτάσσεσαι, επιλέγεις και ένα από τα κυρίαρχα "αρσενικά" για να το εξυπηρετείς και ζεις χωρίς καθόλου κίνδυνο. Αν είσαι αδίστακτος και ανήθικος και δεν έχεις πρόβλημα να του διαθέτεις και άλλα ανήθικα "αγαθά", μπορείς να ζεις και πλούσια. Διαλέγεις και παίρνεις.


Οι ισχυροί λαοί, που "συναντάμε" στην ανθρώπινη ιστορία, είναι στο σύνολό τους "αρσενικοί". Κόπιασαν, "γυμνάστηκαν" και όταν θεώρησαν τους εαυτούς τους "ώριμους", ξεχύθηκαν μέσα στο ανθρώπινο "κοπάδι", για να το κατακτήσουν. Προσπάθησαν ν' αναπαραχθούν, αφήνοντας πίσω τα "παιδιά" τους, που είναι οι πολιτισμοί τους. Άλλοι το κατάφεραν και άλλοι όχι. Άλλοι διακρίθηκαν και άλλοι όχι. Όλοι όμως ακολούθησαν την ίδια τακτική. Προκάλεσαν και συγκρούστηκαν. Αυτοί οι λαοί έφτιαξαν τους πολιτισμούς με τα προκλητικά "σύμβολα" ισχύος. Αυτοί οι λαοί "φώναζαν", για να τους δουν όλοι. Όσοι δεν κατάφεραν να επιβιώσουν μετά την πρόκληση, πλήρωσαν το κόστος με τη "ζωή" τους. Χάθηκαν λαοί από την ανθρώπινη ιστορία μόλις έχασαν τις δυνάμεις τους. Χάθηκαν, μόλις κάποιο άλλο "αρσενικό" τους χτύπησε μέχρι θανάτου.


Άλλοι λαοί λιγότερο γενναίοι
και άρα και λιγότερο προκλητικοί επιβίωσαν. Κατάφεραν, δηλαδή, αυτό στο οποίο απέτυχαν πολλοί ισχυρότεροι λαοί από αυτούς. Ανάμεσα στους λαούς, που επιβιώνουν έστω και "λάθρα" μέσα στον χρόνο, είναι και οι Εβραίοι. Οι Εβραίοι επέλεξαν για τον λαό τους να λειτουργούν ως "στείροι". Επέλεξαν όχι απλά να μην "φωνάζουν" προκλητικά, αλλά να είναι "σιωπηλοί", για να μην τους αντιληφθούν ακόμα κι όταν τους ψάχνουν. Μόνιμη επιδίωξή τους ήταν η επιβίωση. Δεν "γέννησαν" ποτέ κάτι καινούργιο, γιατί δεν ήθελαν να πληρώσουν το κόστος της "πατρότητας". Σ' αυτό το πράγμα έγιναν ειδικοί. Έγιναν ειδικοί στο να συμμετέχουν στα κέρδη των "λιβαδιών" των άλλων. Έγιναν ειδικοί στη λαθροβίωση και στον παρασιτισμό. Να "συμμετέχουν" στη νομή των κερδών των εκάστοτε κυρίαρχων "αρσενικών". Να συμμετέχουν, μέχρι αυτός ο οποίος τους ταΐζει να μην τους αντέχει άλλο και να τους διώξει. Αυτό έκαναν από τότε που "γεννήθηκαν" και αυτό κάνουν και τώρα.

Δεν υπάρχει κυρίαρχο "αρσενικό" στην ιστορία της ανθρωπότητας, που να μην προσπάθησαν οι Εβραίοι να επωφεληθούν από τα "αποφάγια" του. Που να μην προσπάθησαν να του προσφέρουν έναντι αμοιβής τις υπηρεσίες τους. "Έβοσκαν" για χρόνια στη Βαβυλώνα, μέχρι που άρχισαν να γίνονται ασύμφοροι, αναγκάζοντας τους Βαβυλώνιους να τους διώξουν με τις κλωτσιές από τον οίκο τους. Στη συνέχεια "έβοσκαν" για χρόνια στην Αίγυπτο, μέχρι που είχαν και πάλι την ίδια τύχη. Ακολούθως
και με τη βοήθεια του Θεού πήγαν στην Παλαιστίνη, για να δοκιμάσουν την τύχη τους ως "ιδιοκτήτες" λιβαδιού και ταίρι "φιλικής" πατρίδας. Δεν τα κατάφεραν, γιατί προφανώς δεν τους άρεσε η ζωή των "αρσενικών".

Δεν τους άρεσε η "αναπαραγωγική" διαδικασία. Δεν τους άρεσε η εργασία, που απαιτεί το "χτίσιμο" ενός πολιτισμού. Δεν τους άρεσε το αίμα που χύνεται, για να προστατεύεται. Αποφάσισαν να μην κάνουν ποτέ "παιδιά" και άρα δεν τους χρειάζονταν ο "οίκος", που απαιτούν αυτά για να "μεγαλώσουν". Με την πρώτη ευκαιρία εγκατέλειψαν την Παλαιστίνη χωρίς "μάχη" και επέστρεψαν στην πλούσια, άκοπη
έστω και χωρίς μεγάλες συγκινήσεις ζωή του "στείρου", που, όποτε τον βολεύει, δεν έχει πρόβλημα να φέρεται ως χρήσιμος "ευνούχος" των ισχυρών. Από τότε μέχρι σήμερα "βόσκουν" στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και σε όλες τις μεταλλάξεις της και άρα και στη χριστιανική εκδοχή της.

Αυτή είναι η ιστορία τους. Η ιστορία ενός "παρασίτου" από τη φύση του. Ενός "παρασίτου", που δεν αλλοιώνει ποτέ τα χαρακτηριστικά του, γιατί δεν γεννάει "παιδιά", ώστε να βελτιώνεται ή τουλάχιστον ν' αλλάζει. Ενός "παρασίτου", που μένει αιωνίως "παιδί" του Μωυσή και δεν "γεννάει" δικά του "παιδιά". Όταν λέμε από τη φύση τους, εννοούμε αυτό ακριβώς το DNA, το οποίο μεταφέρεται στον λαό τους μέσω της παράδοσής του. Το "γονιδιακό" πρότυπο, το οποίο τους επιβάλει έναν συγκεκριμένο τρόπο λειτουργίας μέσα στους αιώνες. Τι σημαίνει πρακτικά αυτό; Ότι ένας λαός, ο οποίος έχει ως παράδοσή του την Παλαιά Διαθήκη, δεν μπορεί να δημιουργήσει σταθερό πολιτισμικό μοντέλο. Είναι ένας λαός "εν κινήσει", την ώρα που τα πολιτισμικά μοντέλα μοιάζουν με οίκους, οι οποίοι απαιτούν "ρίζες" για να στηθούν. Είναι ένας λαός "σκηνιτών", την ώρα που οι πολιτισμένοι λαοί κατοικούν σε λιθόκτιστους οίκους.


Ένα πολιτισμικό μοντέλο, για να αναπτυχθεί από έναν λαό, πρέπει να το επιτρέπει η παράδοσή του. Πρέπει αυτή η παράδοση να τον "καθηλώνει" πάνω στην ιδιοκτησία του. Θα πρέπει να τον "ωθεί στο χτίσιμο" και στη συνέχεια να τον τοποθετεί φύλακα αυτού του κόπου. Οι Εβραίοι από τη φύση τους δεν μπορούν να "χτίσουν", γιατί δεν έχουν παιδεία να φυλάσσουν τίποτε. Δεν μπορούν να χτίσουν σήμερα και άρα δεν υπάρχει πιθανότητα να έχουν χτίσει και στο παρελθόν. Δεν χρειάζονται αρχαιολόγοι, για να μας το βεβαιώσουν αυτό. Προκύπτει από την απλή λογική.


Δεν μπορεί ένας λαός, ο οποίος δεν έχει ήρωες να "διαιωνίζουν" τις αρχές του, να δημιουργήσει σταθερό μοντέλο. Δεν μπορεί ένας λαός, με μοναδικό ήρωα έναν ανήλικο Δαβίδ, να δημιουργήσει βάσεις πολιτισμού. Ας αγνοήσουμε για λίγο τον Μινωικό Πολιτισμό και ας τον βάλουμε στην "άκρη". Οι Εβραίοι έχουν υπεχιλιετή παρουσία στην περιοχή της ανατολικής Μεσογείου. Αν υπάρχει ιστορική αμφισβήτηση ότι είχαν ιστορική παρουσία στην Κρήτη, δεν υπάρχει αμφισβήτηση ότι είχαν παρουσία στην ιστορική Παλαιστίνη, στην Αίγυπτο, στη Βαβυλωνία κλπ. Ποιο ήταν το υλικό "αποτύπωμα" της παρουσίας τους;


Οι Έλληνες, για παράδειγμα, ήταν ένας "αρσενικός" λαός. Όπου πήγαιναν, άφηναν εσκεμμένα τα "ίχνη" τους, για να οριοθετήσουν τον χώρο της κυριαρχίας τους. Από την εξέλιξη των "ιχνών" τους μπορούμε να καταλάβουμε την "αναπαραγωγή" τους. Τα διαφορετικά "ίχνη" του ίδιου λαού είναι αυτά τα οποία φανερώνουν την εξέλιξή του. Από τη μινωική Κρήτη πήγαν στη μυκηναϊκή περίοδο και από εκεί στη "χρυσή" Αθήνα. Τα διαφορετικά αλλά και ταυτόχρονα ίδια "ίχνη" φανερώνουν τη διαφορά των γονέων από τα παιδιά τους, χωρίς να χάνεται η συνέχεια. Από τα ίδια αυτά "ίχνη" μπορούμε να καταλάβουμε όχι μόνον την ταυτότητα αυτών που τα δημιούργησαν, αλλά και την πορεία τους. Μπορούμε να καταλάβουμε πού πήγαν. Από πού ξεκίνησαν και μέχρι πού έφτασαν. Δεν χρειάζεται να ψάχνεις στα ιστορικά αρχεία, για να δεις από πού ξεκίνησαν οι Έλληνες και μέχρι πού έφτασαν.


Περιφέρεσαι στον ελλαδικό χώρο και γνωρίζεις πάνω-κάτω μέχρι πού ήταν η πατρίδα τους. Βγαίνεις μια βόλτα στην ύπαιθρο της Σικελίας και με μια ματιά καταλαβαίνεις ότι "πέρασαν" από εκεί. Βγαίνεις μια βόλτα στην ύπαιθρο της Μικράς Ασίας και καταλαβαίνεις το ίδιο. "Μακροσκοπικά" ...όπως θα έλεγε και ένας ιατροδικαστής. Ήταν δημιουργοί πολιτισμού και όπου πήγαιναν μετέφεραν αυτόν τον πολιτισμό. Άφηναν "ίχνη". Αναγκαστικά. Όταν έχεις μάθει να λατρεύεις τους Θεούς σου μέσα σε έναν συγκεκριμένου τύπου ναό, αυτόν θα "χτίσεις" όπου κι αν πας. Όταν έχεις μάθει σε μια συγκεκριμένη "οικογενειακή" αισθητική του χώρου, στον οποίον κατοικείς, αυτήν την αισθητική θα "μεταφέρεις" όπου κι αν πας.


Οι Εβραίοι έχουν στον χρόνο μια παράλληλη πορεία. Πού βρίσκονται τα "ίχνη" τους; Γιατί πρέπει ν' ανατρέξουμε στα ιστορικά αρχεία των αυτοκρατοριών, στις οποίες "φιλοξενούνταν"; Παντού τις ίδιες "τέντες" στήνουν και οι "τέντες" δεν αφήνουν "ίχνη". Τα ίδια ακριβώς πράγματα κάνουν ανά τους αιώνες χωρίς καμία βελτίωση. Δεν άφηναν "ίχνη" στο παρελθόν και δεν μπορούν ν' αφήσουν και σήμερα. Μόνον έναν ναό του Σολομώντα έχουν να επιδείξουν και αυτόν χωρίς να τον βλέπουμε. Μόνον να τον ακούμε έχουμε συνηθίσει. Το μόνο που σίγουρα βλέπουμε είναι ένας κακοφτιαγμένος μαντρότοιχος, πάνω στον οποίο υποτίθεται ότι ήταν χτισμένος αυτός ο ναός. Έστω όμως ότι αυτός ο ναός ήταν ο "Παρθενώνας" τους. Έστω να υποθέσουμε ότι αυτός ο ναός ήταν ανώτερος ακόμα και από τον Παρθενώνα των Ελλήνων. Πού βρίσκονται οι "Δελφοί" τους; Πού βρίσκονται οι "Επίδαυροί" τους. Πού βρίσκονται δηλαδή τα περιφερειακά "ίχνη" αυτού του πολιτισμού, ώστε να υποθέσουμε ότι είχε "κορωνίδα" του τον Ναό του Σολόμωντα.


Με ποια λογική έρχονται σήμερα και διεκδικούν τον Μινωικό Πολιτισμό; Αυτοί δεν έχουν αφήσει "ίχνη" εκεί όπου δεν υπάρχει αμφισβήτηση της ιστορικής παρουσίας τους και έχουν αφήσει "ίχνη" εκεί όπου τους αμφισβητούν; Όμως, ακόμα και έτσι να συνέβαινε και άρα να είχαν ιστορική παρουσία στην Κρήτη
την οποία εμείς αγνοούμε αυτό δεν είναι ικανή απόδειξη για τίποτε παραπάνω. Δεν μπορούν να αποδείξουν ότι είχαν συμμετοχή σ' εκείνον τον πολιτισμό, γιατί δεν έχει τα "ίχνη" τους. Τα "ίχνη", που αφήνουν πίσω τους οι πολιτισμοί, είναι πάντα τα ίδια. Υπάρχει σύγκριση μεταξύ των "ιχνών", ώστε να υπάρχει πιστοποίησή τους. Αυτό ακριβώς είναι η δουλειά της επιστήμης της ιστορίας. Η δουλειά, η οποία πιο πάνω αναφέραμε ότι μοιάζει με εξέταση DNA. Τα εβραϊκά "ίχνη" της Κρήτης με ποια άλλα εβραϊκά "ίχνη" είναι ταυτόσημα, ώστε να αποδειχθεί η αυθεντικότητά τους; Το ελληνικό "ίχνος" της Σικελίας είναι τέτοιο, γιατί μοιάζει με αυτό της Αθήνας ή της Μικράς Ασίας. Το "ίχνος" των Μάγια δεν είναι ελληνικό, γιατί δεν μοιάζει με κανένα ελληνικό "ίχνος".

Επανερχόμενοι λοιπόν στο θέμα του Μινωικού Πολιτισμού, διαπιστώνουμε το εξής. Ο πολιτισμός αυτός ήταν ένας από τους σημαντικότερους της ανθρώπινης ιστορίας. Με δεδομένο την εποχή κατά την οποία δημιουργήθηκε, αυτόματα αυτό τον καθιστά και έναν από τους πιο "προκλητικούς" στην ιστορία του κόσμου. Μια ονειρεμένη "λεία" για έναν απόλυτα επιθετικό περίγυρο. Σε μια εποχή όπου οι άνθρωποι κοιμούνταν και ξυπνούσαν στις λάσπες, πολλοί ήταν διατεθειμένοι ακόμα και να σκοτώσουν, για να κοιμηθούν σε δωμάτια με λουτρά. Σε μια εποχή όπου οι άνθρωποι αγωνιούσαν για την επιβίωσή τους, πολλοί ήταν διατεθειμένοι να βάλουν στο "χέρι" τις αποθήκες του.


Γι' αυτόν τον λόγο εκείνος ο πολιτισμός, για την εποχή που αναπτύχθηκε, ήταν "εκκωφαντικά" προκλητικός. Ήταν αδιανόητο εκείνους τους αιώνες να τον διεκδικήσει ένας δειλός λαός. Πόσο μάλλον οι Εβραίοι. Οι λαοί γνώριζαν τους Εβραίους και μαζί μ' αυτούς γνώριζαν και ό,τι τους αφορούσε. Οι λαοί "θυμούνταν" ποιοι ήταν οι Κρήτες και σίγουρα αυτοί δεν ήταν Εβραίοι. Από την πρώτη στιγμή της εμφάνισής του αυτός ο πολιτισμός απαιτούσε άπειρο αίμα για την επιβίωσή του. Αίμα ανθρώπων κατανάλωνε για την επιβίωσή του. Τόσο το αίμα των δικών του παιδιών όσο και το αίμα κι αυτών που τον απειλούσαν. Αυτό, δηλαδή, το οποίο περιγράφει και ο μύθος του Μινώταυρου. Ο μύθος του θηρίου, που ζει με αίμα. Ο μύθος ενός πολιτισμού με σχεδόν απάνθρωπο κόστος λειτουργίας. Αυτός ο πολιτισμός ήταν ο Μινώταυρος.


Αυτόν τον πολιτισμό σήμερα έρχονται και τον διεκδικούν οι Εβραίοι. Τον διεκδικούν εκ του ασφαλούς και με τις "πλάτες" άλλων. Τον διεκδικούν, ενώ κανένας από τους ιστορικούς λαούς της περιοχής δεν τους "θυμάται" ως "Κρήτες". Στην πραγματικότητα την ίδια την Κρήτη διεκδικούν ως νησί και όχι τον πολιτισμό της. Το πολιτισμό της τον διεκδικούν ως άλλοθι, για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα των Αμερικανών και του κράτους του Ισραήλ. Τον διεκδικούν εκ του πονηρού, επειδή τον θεωρούν "νεκρό" και άρα έχοντας στόχο να τον "σκυλεύσουν". Τον διεκδικούν εις βάρος των Ελλήνων ιδιοκτητών του, γιατί στηρίζονται στις γερές "πλάτες" των προστατών τους.


Αυτόν λοιπόν τον "πανάκριβο" πολιτισμό τον διεκδικούν αυτοί οι οποίοι δεν θυσιάστηκαν ποτέ και για τίποτε. Αυτόν τον πολιτισμό της άπειρης εργασίας έρχονται και τον διεκδικούν αυτοί οι οποίοι δεν εργάστηκαν ποτέ και για τίποτε. Αυτόν τον "αρσενικό" πολιτισμό, που "μάρκαρε" με το "σπέρμα" του όχι μόνον την Κρήτη, αλλά και ένα μεγάλο μέρος της λεκάνης της Μεσογείου, έρχονται και τον διεκδικούν οι στεγνοί "στείροι". Αυτόν τον πληθωρικό πολιτισμό, που εξαιτίας του γεννήθηκαν άλλοι πολιτισμοί, τον διεκδικούν αυτοί, οι οποίοι δεν έχουν αφήσει πίσω τους ούτε μια πέτρα πάνω σε μια άλλη. Αυτή η διεκδίκηση είναι το άκρον άωτον του παραλογισμού. Προσπαθούν να μας πείσουν για τη λογική του παραλόγου. Προσπαθούν να εμφανίσουν σαν πιθανό το πιο απίθανο.


Αυτοί, οι οποίοι περιφέρονται επί χιλιάδες χρόνια σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του Πλανήτη, χωρίς ν' αφήσουν ούτε ένα "ίχνος" πολιτισμού πίσω τους, διεκδικούν τον "προκλητικό" πολιτισμό της Κρήτης. Αυτοί, οι οποίοι δεν έχουν αφήσει πίσω τους όχι μεγαλοπρεπείς ναούς, αλλά ούτε μια κανάτα καθημερινής χρήσης, για να μπει έστω ως δείγμα εβραϊκού "ίχνους" στο πολιτισμικό "αρχείο" της ανθρωπότητας, διεκδικούν έναν από τους πιο λαμπρούς πολιτισμούς. Αυτοί, οι οποίοι ποτέ και πουθενά δεν δημιούργησαν τίποτε, προσπαθούν να μας πείσουν ότι μόνον για μια "στιγμή" και μόνον στην Κρήτη λειτούργησαν σαν "αρσενικά". Εκεί μόνον εργάστηκαν, για να παράγουν αυτοί οι οποίοι δεν έχουν εργαστεί ποτέ. Εκεί μόνον θυσιάστηκαν, για να προστατεύσουν αυτοί οι οποίοι δεν θυσιάστηκαν ποτέ.


Γι' αυτόν τον λόγο επιμένουμε από την αρχή του κειμένου στην απλή λογική. Την πορεία και τις δυνατότητες των Εβραίων δεν περιμένεις να τις δεις από τα αρχαιολογικά ευρήματα. Στην παράδοσή τους την αναζητάς. Στην παράδοση ενός λαού βρίσκεις το DNΑ, που μεταφέρεται μέσα στους αιώνες. Εκεί μπορείς να καταλάβεις αν έναν λαό πρέπει να τον σέβεσαι και να τον φοβάσαι ή όχι. Γιατί; Γιατί εκεί θα καταλάβεις αν αυτός έχει "όρια", που, αν τα παραβείς, κινδυνεύεις με θάνατο. Εκεί θα καταλάβεις αν αυτός ο λαός στήνει "Θερμοπύλες" έτοιμος να θυσιαστεί και να σκοτώσει ή όχι. Εκεί θα καταλάβεις αν στα όριά του σε απειλεί με θάνατο ή με "γλέντι".

Back to content | Back to main menu