Κορυφή σελίδας
Η "Μαύρη Ντάλια" της παγκόσμιας ιστορίας - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Η "Μαύρη Ντάλια" της παγκόσμιας ιστορίας - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Η "Μαύρη Ντάλια" της παγκόσμιας ιστορίας

3 Δεκεμβρίου 2012

Η "Μαύρη Ντάλια"
της παγκόσμιας ιστορίας.

Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος...

....η μεγαλύτερη στρατηγική απάτη
στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Ανοίγουμε τον "φάκελο"
της πιο δολοφονικής απάτης στην ιστορία.

Εκατό εκατομμύρια άνθρωποι δολοφονήθηκαν μέσα σε
λίγα χρόνια και ακόμα δεν έχουμε βρει τους δολοφόνους.

Ανεξιχνίαστο παραμένει
το μεγαλύτερο έγκλημα όλων των εποχών.


Αν ρωτήσεις κάποιον ανυποψίαστο άνθρωπο για το ποιο θεωρεί ότι είναι το μεγαλύτερο ανεξιχνίαστο έγκλημα στην ιστορία, το πιθανότερο είναι να πάει το μυαλό του σε κάποιον από τους γνωστούς serial Killers των αστυνομικών υποθέσεων. Αν μάλιστα είναι και Αμερικανός, πιθανότατα να θυμηθεί τη "μαύρη ντάλια" ...την υπόθεση με την τεμαχισμένη γυναίκα, η οποία βρέθηκε δίπλα σε έναν μικρό δρόμο του Λος Άντζελες και ποτέ δεν εξιχνιάσθηκε η υπόθεσή της ...Κι όμως. Υπάρχει ένα έγκλημα ασύλληπτα μεγαλύτερο, το οποίο κανένας δεν γνωρίζει ποιος το προκάλεσε ...Ένα έγκλημα τόσο περίπλοκο, που ούτε οι αυτόπτες μάρτυρες δεν "είδαν" τον πραγματικό θύτη....Ένα έγκλημα, το οποίο αποτελεί ίσως το πιο διάσημο και απόλυτα καταγεγραμμένο ιστορικό συμβάν στην ιστορία της ανθρωπότητας και για το οποίο σχεδόν αγνοούμε τα πάντα.

...Μιλάμε για τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ...Μιλάμε για ένα έγκλημα, για το οποίο κανένας δεν γνωρίζει πού και από ποιους πάρθηκαν οι αποφάσεις εκείνες, οι οποίες τον δρομολόγησαν και έστειλαν στον άλλο Κόσμο δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπων ...Μιλάμε ανενδοίαστα για έγκλημα και για δολοφονία εκατομμυρίων ανθρώπων, γιατί απλούστατα εκείνος ο πόλεμος δεν ήταν πόλεμος ...Ήταν μια κατά παραγγελία ομαδική δολοφονία. Γιατί; Γιατί η έννοια του "πολέμου" προσδιορίζεται με συγκεκριμένους όρους και δεν είναι αφηρημένη, ώστε να ονομάζεται "πόλεμος" η οποιαδήποτε μαζική δολοφονική ένοπλη δραστηριότητα. Η πολεμική δραστηριότητα υπόκειται σε συγκεκριμένους κανόνες και περιορισμούς, τους οποίους ο Δεύτερος Παγκόσμιος πόλεμος δεν τους πληρεί σε καμία περίπτωση.

Το βασικότερο όλων είναι ότι ο πόλεμος προϋποθέτει να είναι γνωστά τα μέρη τα οποία συμπλέκονται ...Να είναι γνωστά, για να "παρακολουθούνται" και άρα να ελέγχονται για τις ενέργειές τους από τα διεθνή όργανα ...Να έχουν μεταξύ τους διαφορές, τις οποίες ―καλώς ή κακώς― επιλέγουν να λύσουν βίαια ...Να τους χωρίζουν μίση και πάθη γνωστά στους λαούς που εμπλέκονται και όχι μόνον. Κρυφοί πόλεμοι μεταξύ αφανών πρωταγωνιστών δεν είναι πόλεμοι ...Νεκροί, οι οποίοι καταγράφονται ως θύματα και απλά αποδεικνύουν ότι κάτι φονικό συμβαίνει, δεν είναι νεκροί πολέμων ...Είναι νεκροί μαζικών δολοφονικών επιθέσεων.

Με βάση όλες αυτές τις προδιαγραφές μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ότι στην περίπτωση του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου δεν μπορούμε να μιλάμε για πόλεμο. Δεν έχουμε κάποια γνωστά μέρη, τα οποία να συγκρούονται για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους. Στην περίπτωσή του έχουμε άγνωστους "πρωταγωνιστές" με εξίσου άγνωστες προθέσεις ...Στην πραγματικότητα έχουμε να κάνουμε με μια "παραγγελία" φόνου σε επαγγελματίες δολοφόνους ...Έχουμε μαζική δολοφονία ενός μεγάλου ποσοστού τού ανθρώπινου πληθυσμού.

Σε αυτό το μαζικό έγκλημα έχουμε έμμισθους φονιάδες, οι οποίοι πίσω από έναν ψευδοϊδεολογικό μανδύα έκαναν αυτά, για τα οποία πληρώθηκαν προκαταβολικά να κάνουν ...Έχουμε δηλαδή ηθικούς αυτουργούς ενός εγκλήματος, οι οποίοι δεν ταυτίζονται με τους φυσικούς εκτελεστές του ...Έχουμε χρήμα, τα οποίο αλλάζει χέρια μεταξύ συνενόχων ...Έχουμε κίνητρο, συμφέροντα και έχουμε και δολοφόνους ...Έχουμε "ειρηνοποιούς" και "δικαστές", οι οποίοι στο τέλος καρπώνονται όλα τα κέρδη του πολεμικού "εγκλήματος" ...Έχουμε όλα τα στοιχεία, τα οποία χαρακτηρίζουν μια τέτοια πράξη ως έγκλημα ιδιαιτέρως ειδεχθές και όχι ως συνηθισμένο πόλεμο.

Θα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά, για να καταλάβει ο αναγνώστης τι λέμε. Από την εποχή που μαθαίναμε στα σχολεία μας για την ιστορία των πολέμων, εκπαιδευόμασταν σε μια συγκεκριμένη λογική ανάλυσης. Μια λογική, η οποία από την εποχή του Θουκυδίδη δεν έχει αλλάξει καθόλου. Θεωρούσαμε ως απολύτως δεδομένο —για την όποια ανάλυση— τη γνώση της ταυτότητας των πραγματικών αντιπάλων. Αναζητούσαμε τα συμφέροντα, τα οποία αντιπροσώπευαν αυτοί οι αντίπαλοι και τα οποία τούς έφερναν σε τροχιά σύγκρουσης μεταξύ τους. Θέλοντας να "αποκωδικοποιήσουμε" τα "μυστήρια" του πολέμου, αναζητούσαμε τις αφορμές και τις αιτίες. Αυτές τις έννοιες τις διαχωρίζαμε μεταξύ τους, γιατί εκεί κάπου βρίσκαμε τις αλήθειες, οι οποίες αφορούσαν τους πολέμους αυτούς.

Η λογική των πολέμων ήταν απλή ...Ήταν πόλεμοι και όχι εγκλήματα ...Υπήρχαν φόνοι, αλλά όχι δολοφονίες ...Το αίμα το έχυναν στρατιώτες και όχι δολοφόνοι ...Το έπαθλο των πρωταγωνιστών ήταν η δόξα και όχι το χρήμα. Δεν χρειαζόταν δηλαδή να παριστάνεις τον ντετέκτιβ, για να καταλάβεις ποιος ενεργούσε εναντίον ποιου και γιατί ...Δεν χρειαζόταν ν' αναζητείς κίνητρα, άλλοθι ή μυστικά συμφέροντα ...Όλα ήταν φανερά ...Τα "διαφήμιζαν" οι εμπόλεμοι, όταν κατέβαιναν στο μέτωπο της σύγκρουσης. Αυτό, το οποίο "παιζόταν" στην ανάλυση, ήταν το ποιος είχε το δίκιο και ποιος το άδικο με αντικειμενικά κριτήρια, γιατί όλοι βάδιζαν στον "πόλεμο" με το δικό τους υποκειμενικό δίκιο.

Όταν, για παράδειγμα, μαθαίναμε το περίφημο Hannibal ante portas, γνωρίζαμε τι περίπου θα έβλεπε ο αρχαίος κάτοικος της Ρώμης, αν πήγαινε στα τείχη της πόλης του ...Θα έβλεπε τον Αννίβα και τον στρατό του ...Δεν θα έβλεπε τον Αννίβα ...με τον στρατό τού Ταμερλάνου ...Δεν θα έβλεπε τον Αννίβα να γίνεται κύριος της Ρώμης χάρη στα εγκλήματα τού στρατού του Ταμερλάνου ...Θα έβλεπε έναν πραγματικό εχθρό, ο οποίος με τη χρήση του δικού του στρατού θα υποστήριζε τα συμφέροντά του εναντίον των συμφερόντων των αντιπάλων του. Δεν χρειάζεται δηλαδή κάποιος να ζει εκείνη την εποχή, για να καταλάβει τη "θέα" που υπήρχε έξω από τα τείχη της Ρώμης. Γνώριζες τους αντιπάλους και δεν χρειαζόταν μεγάλη φαντασία, για να καταλάβεις τι ακριβώς υπήρχε έξω από τα "στρατόπεδά" τους.

Μπορεί κάποιος να κάνει μια τέτοια συμβατική ανάλυση στην περίπτωση του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου; Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος δεν μπορεί να αναλυθεί με συμβατικούς στρατιωτικούς όρους. Ας προσπαθήσει κάποιος να σκεφτεί αυτό το οποίο λέμε και σύντομα θα φτάσει σε αδιέξοδο. Εκ των υστέρων διαπιστώσαμε ότι, ενώ οι Γερμανοί ήταν αυτοί, οι οποίοι αιματοκυλούσαν τον κόσμο για την "κοσμοκρατορία", οι Αμερικανοί ήταν εκείνοι οι οποίοι τελικά την κατέκτησαν χάρη στον "αποτυχημένο" πόλεμο των Γερμανών ...Οι Γερμανοί αιματοκύλισαν την Ευρώπη, για να την κατακτήσουν και οι Αμερικανοί ήταν αυτοί, οι οποίοι τελικά την κατέκτησαν, "ευεργετώντας" την.

Πώς είναι δυνατόν να εξηγηθεί αυτή η "καραμπόλα"; Πώς συνδέεται η αποτυχία τού ενός με την επιτυχία του άλλου; Αν σ' αυτήν την "αποτυχημένη" γερμανική προσπάθεια, η οποία απέφερε τον αμερικανικό "θρίαμβο", προσθέσει κάποιος το γεγονός ότι αποδεδειγμένα οι Αμερικανοί χρηματοδοτούσαν τους Ναζί, αντιλαμβάνεται ότι κάπου τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται. ...Δεν είναι καθαρή η ιστορία ...Δεν είναι "καθαρή", όταν αυτοί, οι οποίοι στο τέλος επωφελήθηκαν, ήταν οι ίδιοι που εξ’ αρχής χρηματοδότησαν τους "αποτυχημένους" να ξεκινήσουν την προσπάθειά τους.

Είναι σαν να λέγαμε στο προηγούμενο παράδειγμά μας ότι υπήρχε μια περίεργη "θέα" έξω από τη Ρώμη ...Σαν να λέγαμε ότι έβλεπαν οι Ρωμαίοι τον Αννίβα να χτυπάει τις "πόρτες" και όταν ανέβαιναν στα τείχη της Ρώμης, να έβλεπαν έναν άγνωστο γι' αυτούς στρατό ...Έναν στρατό, ο οποίος δεν ανήκε στον Αννίβα. Αυτό ακριβώς "είδαμε" να συμβαίνει στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Αν, δηλαδή, υπέθετε κάποιος ότι ο αμερικανικός "Αννίβας" διεκδίκησε και στο τέλος κατέκτησε την κοσμοκρατορία, αυτό, το οποίο θα έβλεπε ένας παρατηρητής του μέλλοντος, θα ήταν να εγκληματεί ο ναζιστικός στρατός του "Ταμερλάνου".

Θα μπορούσε δηλαδή κάποιος να ισχυριστεί ότι την αμερικανική Πλανηταρχία την πρόσφερε στους Αμερικανούς όχι ο πολυδιαφημισμένος αμερικανικός στρατός, αλλά η γερμανική Βέρμαχτ. Τη στρατιωτική παραμονή των Αμερικανών στην Ευρώπη δεν την πρόσφερε ο φόβος των Ευρωπαίων για τη Γερμανία ή τη Σοβιετική Ένωση, αλλά η αγωνία των Γερμανών ν' αποφύγουν την οργή της Ευρώπης. Την πολιτική υπεροχή των Αμερικανών στην Ευρώπη δεν τους την προσέφεραν οι "θαυμαστές" τους, αλλά όλοι οι πρώην δωσίλογοι των ΝΑΖΙ, οι οποίοι αγωνιούσαν για την επιβίωσή τους.

Όλα αυτά τα περίεργα που λέμε ισχύουν απόλυτα και μπορεί να τα ψάξει κάποιος, για να τα επιβεβαιώσει. Ως εκ τούτου προκύπτουν λογικές απορίες, οι οποίες δεν βρίσκουν λογικές απαντήσεις. Δεν υπάρχει καμία λογική απάντηση σε κανένα λογικό ερώτημα, το οποίο να αφορά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ρωτάμε λοιπόν τον αναγνώστη, που είναι βέβαιον πως θεωρεί ότι "κατέχει" την ιστορία του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου ...Την ιστορία που έμαθε στο σχολείο του ή ακόμα και στις κινηματογραφικές αίθουσες ...Την ιστορία που μαθαίνει πάντα και είναι αυτή των νικητών και βέβαια των "υπερπαραγωγών" ενός Χόλυγουντ, το οποίο ανήκει στους Αμερικανούς.

Ρωτάμε λοιπόν την πιο εύκολη ερώτηση, που θα μπορούσε να κάνει ένας δάσκαλος της ιστορίας σε έναν μαθητή του. Ποιοι συγκρούστηκαν στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο; Ποιων δυνάμεων τα συμφέροντα βρέθηκαν αντιμέτωπα και οδήγησαν σε σύγκρουση; Συγκρούστηκαν οι Γερμανοί με τους Σοβιετικούς; ...Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος ξεκίνησε όταν οι Σοβιετικοί με τους Γερμανούς συμμάχησαν μεταξύ τους και εισέβαλαν ταυτόχρονα στην Πολωνία, μοιράζοντάς την μεταξύ τους. Άρα; Άρα αποκλείεται να ήταν αυτοί οι βασικοί αντίπαλοι του Πολέμου αυτού. Ποιοι άλλοι θα μπορούσαν να ήταν οι αντίπαλοι των Γερμανών; Οι Βρετανοί; Οι Γερμανοί δεν στράφηκαν εναντίον τους στην αρχή του πολέμου. Στη Γαλλία εισέβαλαν οι Γερμανοί και οι Βρετανοί ―καλώς ή κακώς γι' αυτούς θα το δούμε στη συνέχεια― προσέτρεξαν αυτοβούλως προς βοήθεια των Γάλλων.

Ήταν οι Γάλλοι οι εχθροί των Γερμανών; Όχι βέβαια... Ήταν εχθροί τους όσο ήταν οι Σέρβοι, οι Έλληνες ή οι Τσέχοι ...Ήταν στον "δρόμο" τους ...Στον "δρόμο" για την κοσμοκρατορία ...Στον "δρόμο" εκείνον, τον οποίο ακόμα δεν καταλάβαμε πού "οδηγούσε" και αν τελικά "οδηγούσε" πουθενά. Αυτό είναι το όλο θέμα. Ακόμα και η νίκη των Γερμανών επί όλων αυτών των αντιπάλων δεν τους εξασφάλιζε την κοσμοκρατορία. Κανένας από αυτούς δεν διέθετε την κοσμοκρατορία, ώστε η νίκη εναντίον του να σημάνει τη διαδοχή του από την πλευρά του νικητή. Όταν λοιπόν βλέπεις κάποιον να "χτυπιέται" αναίτια σε ένα "αδιέξοδο", αναρωτιέσαι γιατί το κάνει και ποιον τελικά εξυπηρετεί. Όταν κάποιος διεκδικεί την κοσμοκρατορία, αλλά δεν βρίσκεται στον "δρόμο" που την αποφέρει, υπάρχει πρόβλημα. Υπάρχει πρόβλημα, γιατί αυτός, ο οποίος την διεκδικεί, έχει πάντα στόχο αυτόν που την κατέχει.

Στην περίπτωσή μας αυτός, ο οποίος την κατείχε, ήταν συγκεκριμένος. Ήταν η αυτοκρατορία στην επικράτεια της οποίας ...ο ήλιος δεν έδυε ποτέ. Η αυτοκρατορία που ...κυβερνούσε τα κύματα ...Η Μεγάλη —καί στο όνομα καί στη χάρη εκείνη την εποχή— Βρετανία. Αν δηλαδή κάποιος διεκδικούσε τον ρόλο της, σ' αυτήν έπρεπε να επιτεθεί. Όμως, στην περίπτωσή μας δεν έγινε κάτι τέτοιο. Αυτός, ο οποίος πλημμύρισε την Ευρώπη στο αίμα, διεκδικώντας την κοσμοκρατορία —και ήταν η Γερμανία—, δεν επιτέθηκε σ' αυτόν που μπορούσε να του τη δώσει — και ήταν η Βρετανία που την κατείχε.

Το ακόμα πιο παράδοξο του πολέμου αυτού είναι το τελικό αποτέλεσμά του. Αυτός, ο οποίος αιματοκύλισε την Ευρώπη για να την κατακτήσει, απέτυχε και πέτυχε αυτός, ο οποίος ήρθε να τη "βοηθήσει" — και ήταν οι ΗΠΑ. Για έναν "μυστηριώδη" λόγο οι "χαμένοι" Γερμανοί δεν επιτέθηκαν απευθείας στη Βρετανία και στο τέλος η "νικήτρια" Βρετανία τα έχασε όλα. Αυτό μπορεί κανείς να το εξηγήσει; Πώς είναι δυνατόν ο μεγάλος "νικητής" ενός πολέμου να είναι ο απόλυτα χαμένος και εξήντα χρόνια μετά να βρίσκεται σε χειρότερη θέση ακόμα και από εκείνον που στην κυριολεξία ισοπεδώθηκε;

Το ίδιο περίπλοκα ήταν τα πράγματα και με τα εσωτερικά "μέτωπα" του πολέμου. Πολύ πριν ξεκινήσει ο γερμανικός λαός να καταλύσει τα κράτη των γειτονικών λαών, ξεκίνησε να τιμωρήσει τον λαό εκείνον, που θεωρούσε ότι κατάλυσε το δικό του κράτος ...Ο γερμανικός λαός δεν ήταν αυτός, που όλοι μας γνωρίζουμε ότι επιχείρησε να "εθνοκτονήσει" τον εβραϊκό λαό; Πώς είναι δυνατόν να έχει συμβεί αυτό, όταν οι ρατσιστές ΝΑΖΙ πήραν δάνεια από τους Εβραίους τραπεζίτες, για να καταλάβουν την εξουσία στη Γερμανία; Ακόμα και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης τής Γερμανίας χτίστηκαν με εβραϊκά δάνεια των Ρότσιλντ, των Ροκφέλερ, των Γκόλντμαν, των Σάγκς και των Λίμαν ...Όλα τα "καλά παιδιά" της τραπεζικής μαφίας χρηματοδότησαν τους ΝΑΖΙ ...Με τα χρήματα των Εβραίων έγιναν πολιτικοί παράγοντες της Γερμανίας οι αγράμματοι, οι "αδερφές" και οι κοτοπουλάδες του Γ’ Ράιχ.

Τόνοι εβραϊκών χρημάτων εισέρευσαν στη χρεοκοπημένη Γερμανία, προκειμένου να βρεθούν οι "ναζιστοτενεκέδες" με μια "υπόσχεση" λύσης στα χέρια τους και η οποία θα παράσερνε τον γερμανικό λαό στην πανεθνική "επιστράτευσή" του. Τον Χίτλερ δεν τον έκανε Καγκελάριο η ακατάσχετη μπουρδολογία του με ακροατήριο τους μεθυσμένους των γερμανικών μπυραριών ...Τον Χίτλερ τον έκαναν Καγκελάριο τα χρήματα, τα οποία του επέτρεψαν να ενεργοποιήσει τη γερμανική παραγωγή σε μια Γερμανία άνεργη, η οποία πεινούσε. Με αυτά τα εβραϊκά χρήματα οι Ναζί άνοιγαν εργοστάσια και έδιναν μισθούς στο χαρούμενο "κρέας", το οποίο στη συνέχεια θα έβαζαν στον "μύλο" της Βέρμαχτ. Αποδεδειγμένη —με αδιάσειστα στοιχεία— είναι η "προέλευση" αυτών των χρημάτων.

Υπάρχουν αδιάσειστα ιστορικά στοιχεία, τα οποία αποδεικνύουν την εβραϊκή προέλευση των δανείων αυτών. Αυτό πώς το εξηγεί ο αναγνώστης; Πόσο λογικό είναι να χρηματοδοτούν οι ίδιοι οι Εβραίοι τους φονείς των αδερφών τους; Πόσο λογικό είναι να στηθεί η "υπερπαραγωγή" του Ολοκαυτώματος με εβραϊκά χρήματα; Γιατί θα μπορούσαν να χρηματοδοτήσουν οι Εβραίοι τους ΝΑΖΙ και πού μπορεί να απέβλεπαν; Αν, εξαιτίας των ΝΑΖΙ, κυρίαρχοι του κόσμου έγιναν οι Αμερικανοί, πώς μπορεί να εμπλέκονται οι Εβραίοι στην προσπάθειά τους, ώστε να τη χρηματοδοτήσουν;

Ακόμα και η ατιμωρησία, που χαρακτηρίζει το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, αποδεικνύει ότι κάτι περίεργο συμβαίνει. Σκοτώθηκαν εκατό εκατομμύρια άνθρωποι και για όλο αυτό το "μακελειό" τιμωρήθηκαν μόνον μια ντουζίνα άνθρωποι; ...Ούτε δύο άνθρωποι ανά δέκα εκατομμύρια νεκρών; Αυτά δεν τα λέμε εμείς. Αυτά είναι τα επίσημα στοιχεία. Αυτή είναι η επίσημη στατιστική του πολέμου. Πάνω από 80 εκατομμύρια ήταν οι νεκροί του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Τα 57 περίπου από αυτά τα εκατομμύρια ήταν απλοί άμαχοι πολίτες. Για όλα αυτά τα θύματα δικάστηκαν στην περίφημη Δίκη της Νυρεμβέργης 24 άτομα ...Ακριβώς τόσα ...80 εκατομμύρια γάτες να σκοτωθούν βιαίως, θα τιμωρηθούν περισσότερα άτομα, γιατί είναι βέβαιο ότι θα χρειάζονταν περισσότερα άτομα, για να φέρουν εις πέρας αυτήν την εγκληματική ενέργεια.

Γιατί όμως συνέβη αυτό; Την απάντηση σε αυτό το θεμελιώδες ερώτημα την "ψηλαφίζει" κάποιος, απαντώντας στα δευτερεύοντα ερωτήματα. Ποιος αναζήτησε και στη συνέχεια δίκασε τους εγκληματίες; ...Αυτοί, οι οποίοι εκ των υστέρων διαπιστώσαμε ότι επωφελήθηκαν από κοινού από τα εγκλήματά των Ναζί ...Αυτοί, οι οποίοι μοιράστηκαν μεταξύ τους την κοσμοκρατορία εξαιτίας των εγκλημάτων των Ναζί ...Οι Αμερικανοί και οι Σοβιετικοί. Άρα; Άρα, εφόσον γνωρίζουμε ότι οι Ναζί χρηματοδοτήθηκαν από τους Αμερικανούς και στο τέλος τούς "έδωσαν" την κοσμοκρατορία, γιατί να μην υποθέσουμε ότι εξ’ αρχής αυτός ήταν ο στόχος τους; ...Γιατί να μην υποθέσουμε ότι οι Ναζί ήταν πληρωμένοι "υπάλληλοι" των Αμερικανών και ως τέτοιοι προστατεύτηκαν μετά το πέρας της "εργασίας" τους; ...Γιατί να μην υπόθεσουμε ότι οι Ναζί ήταν η πιο οργανωμένη "συμμορία" μπράβων, που γνώρισε ποτέ ο κόσμος; ...Γιατί να μην υποθέσουμε ότι ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν το πιο ακριβό και αιματηρό "συμβόλαιο θανάτου" στην ανθρώπινη ιστορία;

Όμορφες γειτονιές ...όμορφα καίγονται.

Όλα αυτά τα οποία λέμε —όσο ακραία κι αν φαίνονται— δεν παύουν να βρίσκονται μέσα στα πλαίσια μιας στερεής λογικής. Αποτελούν μεν υποθέσεις, αλλά είναι πολύ κοντά στο να μπορέσουν να δώσουν εξηγήσεις στα ανεξήγητα. "Γεννούν" λογικά συμπεράσματα, τα οποία δεν μπορούμε να αγνοήσουμε. Γι' αυτόν τον λόγο θεωρούμε ως δεδομένο ότι δεν μπορεί ο αναγνώστης να δώσει εξηγήσεις στα "μυστήρια" του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου με τους συμβατικούς όρους της ιστορικής ανάλυσης. Ενώ όμως δεν μπορεί να το κάνει αυτό, μπορεί ν' αναζητήσει τη λύση στα αναπάντητα "ερωτήματα", τα οποία προκύπτουν μέσα από την πολύ πιο βατή λογική της εγκληματολογίας.

Από τη στιγμή που τα ιστορικά στοιχεία είναι "σφραγισμένα" σε υπόγεια μυστικών υπηρεσιών και κάποιοι δεν επιτρέπουν την ανάλυσή τους, είναι εύκολο να καταφύγουμε στη λογική της εγκληματολογίας, για να πάρουμε τις απαντήσεις μας ...Τις ασφαλείς απαντήσεις μας, εφόσον η εγκληματολογία από την ίδια της τη φύση όχι απλώς πρέπει να βασιστεί σε στοιχεία τα οποία δεν διαθέτει, αλλά έχει ως αντικείμενό της να τα αποκαλύψει κιόλας. Ολόκληρη η ανάλυση του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου αλλάζει, αν μπούμε στη λογική της εγκληματολογίας ...Τη λογική εκείνη, που, όσο κι αν μας φαίνεται παράξενο, τη χρησιμοποιούμε καθημερινά σε όλες μας τις δραστηριότητες, είτε αυτές είναι σημαντικές είτε ασήμαντες.

Αν λοιπόν αντιμετωπίσουμε τα κράτη και τα συμφέροντά τους ως "οντότητες" με ατομικά συμφέροντα, αλλάζει η ανάλυση αυτού του πολέμου ...Αν δηλαδή τα "εξανθρωπίσουμε", για να καταλάβουμε καλύτερα τη λειτουργία τους ...Αν τα "προβάλουμε" στην ανθρώπινη κλίμακα, αποδίδοντάς τους νέες ταυτότητες με βάση αυτές τις ιδιότητες ...Αν, για παράδειγμα, διαχωρίσουμε μεταξύ τους τα κράτη-πρόσωπα με άλλα κριτήρια και όχι με αυτά που τα διαχωρίζει η συμβατική εξουσία ...Αν διαχωρίσουμε, για παράδειγμα, τους πρωταγωνιστές σε κερδισμένους και χαμένους, χωρίς να λάβουμε υπόψη μας τις μεταξύ τους δήθεν στρατιωτικές συμμαχίες ή αντιπαλότητες. Γιατί; Για να δούμε τέλος πάντων ποιον θα "βάψει" και άρα ποιον θ' αποκαλύψει ο "μουντζούρης" της εγκληματολογίας. Για να δούμε επιτέλους ποιος "επωφελείται" από τα συμβαίνοντα ...Να δούμε το "Cui bono" του πολέμου.

Ας σκεφτεί κάποιος μια πολύ απλή κατάσταση. Ας σκεφτεί μια ωραία γειτονιά με όμορφα σπίτια και ευκατάστατους ιδιοκτήτες, οι οποίοι ζούνε με άνεση τη ζωή τους ...Ιδιοκτήτες, οι οποίοι έχουν μια "καθημερινότητα" εύκολη, ασφαλή και όχι ιδιαίτερα πολυδάπανη. Φυσικό είναι να μην είναι πολυδάπανη η ζωή τους, εφόσον το κύριο και πολυτιμότερο υλικό αγαθό, που έχει ανάγκη ο άνθρωπος —και είναι το σπίτι του—, αυτοί το κατέχουν ήδη. Τι γίνεται λοιπόν όταν αυτή η γειτονιά γίνεται στόχος μιας συμμορίας εγκληματιών; Τι γίνεται, για παράδειγμα, όταν ο πλούτος της τραβάει την προσοχή τραπεζιτών, οι οποίοι θέλουν να επωφεληθούν, αλλά δεν μπορούν; Τι μπορούν να κάνουν αυτοί οι τραπεζίτες σε μια τέτοια σταθεροποιημένη κατάσταση; Τα σπίτια υπάρχουν και οι ιδιοκτήτες δεν έχουν ανάγκη να ζητήσουν από αυτούς στεγαστικά δάνεια. Οι απαιτήσεις τής καθημερινότητάς τους είναι χαμηλές και δεν έχουν ανάγκη να "υποθηκεύσουν" το πρωτεύον για έναν άνθρωπο περιουσιακό στοιχείο για την απόκτηση κάποιου άλλου.

Οι τραπεζίτες, δηλαδή, βλέπουν την πλούσια γειτονιά, αλλά δεν βλέπουν "χώρο" για να μπουν "μέσα" σ' αυτήν και να επωφεληθούν. Δεν βλέπουν τρόπο να βάλουν στο "χέρι" την πολύτιμη αυτήν γειτονιά με τα όπλα που διαθέτουν και άρα με τα χρήματά τους. Τι μπορούν να κάνουν, αν είναι αδίστακτοι; Μπορούν να "μπουν" στη γειτονιά με πονηρό τρόπο. Το μόνο που πρέπει να κάνουν είναι να εντοπίσουν τον πιο αδύναμο κρίκο της ...Τον πιο χρεωμένο, τον πιο θερμοκέφαλο, τον πιο άχρηστο, τον πιο ηλίθιο ...τον πιο ανεγκέφαλο ...Οποιονδήποτε με κάποια "ιδιόμορφα" χαρακτηριστικά, τον οποίο μπορούν να φέρουν στα "νερά" τους, δίνοντας αξία στα όπλα τους, που είναι το χρήμα τους ...Το χρήμα, που σε άλλη περίπτωση δεν μπορεί να "μπει" στη γειτονιά.

Τι μπορούν να κάνουν; Να υποσχεθούν στον υπερχρεωμένο αφελή "διαγραφή" των χρεών του ...αν. Να του υποσχεθούν καλή "ασφαλιστική" αποζημίωση ...αν. Να του υποσχεθούν ένα "θαύμα" ανάπτυξης —όταν οι άλλοι θα έκλαιγαν πάνω στα αποκαΐδια τους ...αν ...Αν τι; ...Αν προδώσει τη γειτονιά του ...Αν προδώσει τους γείτονές του. Αν βάλει φωτιά στη γειτονιά, ξεκινώντας από εκεί που μπορεί και άρα από το δικό του σπίτι ...Από εκεί που δεν δίνει λογαριασμό σε κανέναν, αν παίζει με τις "βενζίνες" και τα "στουπιά" ...Από εκεί που δεν ελέγχεται για τα κίνητρά του, γιατί η ιδιοκτησία του τού εξασφαλίζει ένα apriori άλλοθι ...Από εκεί που δεν μπορεί ν' αποκαλυφθεί αν υπάρχει ή δεν υπάρχει εξωτερικός παράγοντας που τον "κινεί". Αν βάλει "φωτιά" στο σπίτι του ―έχοντας στο μυαλό του μια μεγάλη αποζημίωση― εύκολα χάνεται ο "έλεγχος" και απειλείται με "πυρπόληση" ολόκληρη η γειτονιά.
Ποιο είναι το κέρδος από αυτήν την κατάσταση; Ποιο είναι το κέρδος των τραπεζιτών, που χρηματοδότησαν τον "πυρομανή"; Ας το σκεφτεί ο αναγνώστης με λίγη ψυχραιμία και θα "ανοίξει" μπροστά του ολόκληρη η "βεντάλια" των απαντήσεων ...Των λογικών απαντήσεων, που αναζητούν πάντα οι ερευνητές των εγκλημάτων. Ποιο ήταν το ζητούμενο για τους τραπεζίτες, βλέποντας την πλούσια γειτονιά; ...Να την αρπάξουν από τους ιδιοκτήτες της ...Να μετατρέψουν τα ασήμαντα "χαρτάκια" τους σε μεγάλο ποσοστό ιδιοκτησίας αυτής της πανάκριβης γειτονιάς. Πώς μπορεί να γίνει αυτό; ...Με το να τους βυθίσουν στα χρέη και στις υποθήκες. Με αυτόν τον τρόπο μπορούν να τους αρπάξουν τις περιουσίες τους, χωρίς να τους απειλήσουν με όπλα ...Να τους τις αρπάξουν μόνον με τα χρήματά τους.

Πώς όμως μπορεί να γίνει μια μεθόδευση με αυτό το κέρδος; ...Μέσω μιας "φυσικής" καταστροφής, για παράδειμα ...Μέσω μιας καταστροφής, η οποία θα τους κάνει να έχουν άμεση ανάγκη τα δάνεια, για να ξαναστήσουν τις ζωές τους ...Μέσω μιας καταστροφής, η οποία θα μετατρέψει τους τραπεζίτες από αρπακτικά κοράκια σε "σωτήρες". Αυτό τούς προσφέρει ο "προδότης" της γειτονιάς. Τους προσφέρει την καταστροφή που ήθελαν. Εξαιτίας εκείνης της καταστροφής, οι ιδιοκτήτες, που μέχρι τότε είχαν αυτάρκεια κεφαλαίων και πόρων, ξαφνικά έχουν ανάγκη από όλα αυτά.

Η καταστροφή τούς πανικοβάλει και βγαίνουν στο δρόμο, φωνάζοντας για βοήθεια. Την έκκλησή τους αυτήν "ακούνε" οι "φιλάνθρωποι" τραπεζίτες και τρέχουν κι αυτοί με τους "κουβάδες" και τα πυροσβεστικά να σβήσουν τη "φωτιά". Καθυστερούν λίγο, για να "διευκολύνουν" τη "φωτιά" να ολοκληρώσει το έργο της ...και στη συνέχεια τρέχουν να βοηθήσουν με όσα μέσα διαθέτουν ...Μπαίνουν κι αυτοί μέσα στη "φωτιά" να "βοηθήσουν". Εκ του ασφαλούς όλα, εφόσον γνωρίζουν πως η "φωτιά" έκαψε ό,τι τους βόλευε να κάψει και θα σβήσει σύντομα, γιατί γνωρίζουν ποιος την έβαλε και τι δυνατότητες έχει να τη συντηρεί.

Από εκεί και πέρα όλα είναι υπό τον δικό τους έλεγχο. Η "φωτιά" σταματάει όταν οι ίδιοι το αποφασίσουν ...Όταν οι ίδιοι παύουν να εφοδιάζουν με "βενζίνη" και "στουπιά" τον "εμπρηστή". Η "φωτιά" σταματάει όταν κανένας από τους γείτονες δεν μπορεί να ξεφύγει από την ανάγκη να ζητήσει την "ευεργεσία" και τη "βοήθειά" τους ...Όταν οι πάντες έχουν υποστεί τεράστιες καταστροφές και έχουν ανάγκη τα χρήματα των τραπεζιτών, για να ξανασταθούν στα πόδια τους. Επειδή αυτοί οι τραπεζίτες είναι "καλοί" άνθρωποι, δεν δίνουν μόνον δάνεια, αλλά και "βοήθειες" τύπου Μάρσαλ ...Κατάλαβε ο αναγνώστης τι λέμε;

Αν στη θέση των χρηματοδοτών "τραπεζιτών" βάλει κάποιος τους Αμερικανούς και στη θέση των πληρωμένων "πυρομανών" βάλει τους Ναζί, οι οποίοι έβαλαν "φωτιά" στην πανάκριβη Ευρώπη, ξεκινώντας πρώτα στη δική τους Γερμανία, τότε αλλάζει ολόκληρη η εικόνα που έχουμε για τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Γιατί; Γιατί φαίνεται ότι οι Ναζί έβαλαν φωτιά στη "γειτονιά" της Ευρώπης, χωρίς ν' αποκαλύπτουν τη βασική τους στόχευση. Φαινομενικά ξεκίνησαν τον "εμπρησμό" από το φτωχό της μέρος, αλλά εκ των υστέρων έγινε φανερό ότι στόχευαν αλλού. Πού αλλού; Εκεί όπου βρισκόταν ο πραγματικός στόχος των χρηματοδοτών τους. Ξεκίνησαν από τη φτωχή Πολωνία, αλλά η γενική διάχυση της φωτιάς αποκαλύπτει ότι στόχευε τη Βρετανία ...Αυτό, δηλαδή, το οποίο ήταν εξ’ αρχής το ζητούμενο για τα "αφεντικά".

...Η Βρετανία ήταν ο πραγματικός στόχος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και αυτή δεν ήταν ο στόχος των ηλίθιων Ναζί ...Η Βρετανία ήταν ο στόχος των χρηματοδοτών των Ναζί ...Αυτών, οι οποίοι έβαλαν τους Ναζί να κάνουν την "ψευτοφασαρία", για να τους δώσουν άλλοθι και δικαιολογία να μπουν στην Ευρώπη και να τη "βοηθήσουν". Στόχος της χρηματοδοτούμενης από τους Αμερικανούς ναζιστικής στρατηγικής ήταν να παρασύρουν πάση θυσία τη Βρετανία στον πόλεμο ...Σε έναν πόλεμο ολοκληρωτικό, ο οποίος αφορούσε όλα τα ζωτικά της "σημεία" ...Όχι έναν πόλεμο συγκεκριμένου μετώπου, ώστε ν' αφήσει ανέπαφες τις εφεδρείες της. Επιδίωξή των Αμερικανών ήταν να βάλουν τους Ναζί να της προκαλέσουν εκτεταμένη και ακατάσχετη "αιμορραγία", ώστε να την εξασθενίσουν σε βαθμό τέτοιο, που να την κάνουν εύκολο θύμα. Αυτό πλήρωσαν οι Αμερικανοί, χρηματοδοτώντας τους Ναζί.

Εδώ μπορεί να καταλάβει ο αναγνώστης και τον ρόλο των Εβραίων. Οι Εβραίοι ήταν οι συνένοχοι των Αμερικανών και συνεργάτες των Ναζί στον πόλεμο. Γιατί ήταν απαραίτητοι; Γιατί σε διαφορετική περίπτωση δεν μπορούσε να διασκορπιστεί η "φωτιά" σε ολόκληρη την Ευρώπη, την Αφρική και τη Μέση Ανατολή. Οι Εβραίοι ήταν το "στουπί", το οποίο ήταν διαθέσιμο σε ολόκληρη την Ευρώπη και το οποίο θα επέτρεπε στη γερμανική "φωτιά" να μπει σε όλα τα κράτη. Όλα τα κράτη είχαν εβραϊκές κοινότητες και άρα λόγο πάνω στο θέμα της ναζιστικής πολιτικής. Όλα τα κράτη δέχονταν πιέσεις, για να πάρουν θέση στο εβραϊκό ζήτημα. Άρα; Άρα η γερμανική "φωτιά" ήταν θέμα χρόνου να τους συμπεριλάβει όλους. Με "βενζίνη" από τα εβραϊκά χρήματα των ΗΠΑ και "στουπί" τις εβραϊκές κοινότητες της Ευρώπης, η "φωτιά" γρήγορα επεκτάθηκε σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της.

Δεν γινόταν διαφορετικά. Ό,τι και να έκαναν οι Γερμανοί εις βάρος των γειτονικών τους κρατών θα παρέμενε ένα περιφερειακό πρόβλημα της Ευρώπης, το οποίο για την επίλυσή του θα κινούσε απλά τη διεθνή διπλωματία. Ακόμα και η εισβολή τους στην Πολωνία δεν θα άλλαζε πολλά πράγματα, γιατί το θέμα θα παρέμενε διμερές. Οι Γερμανοί θα ισχυρίζονταν ότι εισέβαλαν στη "γερμανική" Πολωνία και εκεί θα τελείωνε η υπόθεση στρατιωτικά, όπως τελείωσε η υπόθεση με την εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο.

Μετά θα αναλάμβαναν τα διεθνή συμβούλια να επαναφέρουν τον εισβολέα στη τάξη. Δεν υπήρχε περίπτωση να διχαστεί η Ευρώπη και ν' αποκτήσει συμμάχους η Γερμανία με αυτήν την αθλιότητα. Δεν είχε λόγο η Ευρώπη να κάνει πανστρατιά εναντίον της Γερμανίας. Τη Γερμανία μπορούσε να την περιορίσει με πολλούς τρόπους. Ειδικά την εξαρτώμενη από τους προμηθευτές της Γερμανία μπορούσαν μέσα σε λίγες στιγμές να την επαναφέρουν σε "τάξη" ...Θα μπορούσαν να την πνίξουν με την αδυναμία της ...Καύσιμα, για να γυρίσουν πίσω στη Γερμανία, δεν θα είχαν οι Ναζί εισβολείς. Αντιλαμβανόμαστε ότι χωρίς το "κάτι" παραπάνω δεν θα μπορούσε αυτή η πράξη τους να δημιουργήσει διεθνή "μέτωπα", τα οποία θα έδιναν "παγκοσμιότητα" στον πόλεμο.

Αυτό το "κάτι" παραπάνω τούς το έδιναν οι διωγμοί των Εβραίων. Αυτό μετέτρεπε τη γερμανική επίθεση σε παγκόσμιο πολιτικό, ιδεολογικό και πολιτισμικό "δίλημα". Αυτό το γνώριζαν οι Αμερικανοί και αυτό το πρόβλημα έπρεπε να το επιλύσουν. Αν δεν κατόρθωναν να μετατρέψουν το ζήτημα σε διεθνές, δεν θα μπορούσαν να εμπλέξουν τη Βρετανία στην "παγίδα" τους. Αυτό το πρόβλημα τούς το έλυσαν οι Εβραίοι. Οι διωγμοί των Εβραίων της Γερμανίας και στη συνέχεια της Πολωνίας ήταν αυτοί, που έκαναν το πρόβλημα παγκόσμιο ...Αυτοί οι διωγμοί ενεργοποίησαν όλα τα "μέτωπα" και εκεί την "πάτησαν" οι Βρετανοί ...Αυτοί οι διωγμοί πρόσφεραν στη Γερμανία "συμπαθούντες" και βέβαια και εχθρούς.

...Αυτοί οι διωγμοί δημιούργησαν τα μπλοκ των αντιπάλων του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου ...Αυτοί οι διωγμοί ήταν που μετέτρεψαν τους Ναζί από κοινούς Γερμανούς εθνικιστές σε "εκλεκτούς" εκφραστές ενός διεθνούς πλέον "ιδεολογήματος". Εκεί την "πάτησαν" οι Βρετανοί. Δεν έβλεπαν ποιοι τους "κινούσαν" παρασκηνιακά. Βλέποντας την αφέλεια αυτού του "ιδεολογήματος" και τη στρατηγική "τυφλότητα" του εγχειρήματος, νόμιζαν ότι είχαν μπροστά τους μια εύκολη "συγκομιδή" δόξας. Βλέποντας έναν ηλίθιο δεκανέα να παριστάνει τον στρατηγό και να ανοίγει όλα τα μέτωπα ταυτόχρονα, νόμισαν πως ήταν ασφαλές γι' αυτούς να μπουν επικεφαλής στο ενιαίο "μέτωπο" και να παραστήσουν για άλλη μια φορά τους "σωτήρες" της παγκόσμιας ειρήνης. Δεν έβλεπαν ότι οι ίδιοι ήταν τα θύματα αυτής της αιματηρής παράστασης. Δεν έβλεπαν ότι κάποιοι τους "έσπρωχναν" στην καταστροφή τους.

Back to content | Back to main menu