Κορυφή σελίδας
Η "Μαύρη Ντάλια" της παγκόσμιας ιστορίας - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Η "Μαύρη Ντάλια" της παγκόσμιας ιστορίας - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Η "Μαύρη Ντάλια" της παγκόσμιας ιστορίας

3 Δεκεμβρίου 2012

Μα, θα πει κάποιος, είναι δυνατόν να συμβεί κάτι τέτοιο; Είναι δυνατόν οι Εβραίοι με τα πολλά θύματα να είναι συνένοχοι; Οι νεκροί των στρατοπέδων συγκεντρώσεως δεν υπήρξαν; ...Υπήρξαν ...Δεν αμφισβητούμε ότι υπήρξαν ...Θα ήμασταν ηλίθιοι αν το αμφισβητούσαμε, εφόσον υπάρχουν οι ατράνταχτες αποδείξεις ότι υπήρξαν ...Αποδείξεις, οι οποίες τους επιτρέπουν να "ξεφορτώνονται" εύκολα τους αρνητές τού Ολοκαυτώματος και να τους "πακετάρουν" κάτω από μια "ετικέτα" ρατσιστή. Εμείς δεν είμαστε αρνητές του Ολοκαυτώματος. Πιστεύουμε ότι υπήρχαν νεκροί Εβραίοι. Μπορεί όχι στα μεγέθη που οι ίδιοι προσδιόρισαν, αλλά υπήρξαν. Τότε; Την εξήγηση, που δεν μπορεί να μας τη δώσει η επιστήμη της ιστορίας ελλείψει στοιχείων, μας τη δίνει η επιστήμη της εγκληματολογίας, η οποία δεν έχει ανάγκη τα στοιχεία αυτά. Δεν είναι ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία φορά που κάποιος από τους συνενόχους, λόγω των αναγκών του ρόλου του, αναγκάζεται σε "αυτοτραυματισμό".

Ο "αυτοτραυματισμός" είναι μια απολύτως συνηθισμένη πρακτική, για να μπορέσουν οι συνένοχοι εγκληματίες να "θολώσουν" την κατάσταση και να απομακρύνουν τις έρευνες από πάνω τους. Πιο συνηθισμένη πρακτική δεν υπάρχει για κάποιον που ο ρόλος του στο έγκλημα τον αναγκάζει να βρίσκεται στον τόπο του εγκλήματος και άρα δεν μπορεί να εξασφαλίσει άλλοθι ...Για κάποιον, που σε διαφορετική περίπτωση η παρουσία του στον χώρο του εγκλήματος θα τον καθιστούσε ως τον βασικό ύποπτο και μια πιθανή έρευνα θα τον καταδίκαζε. Αυτό ήταν το πρόβλημα των Εβραίων και αυτό το έλυσαν μέσω του "αυτοτραυματισμού". Απαλλάχθηκαν από την κατηγορία του υπόπτου και πήγαν κατ’ ευθείαν στην κατηγορία του θύματος.

Για να διατηρήσουν αυτήν την ιδιότητα και να μην "ξεσκεπαστούν", φρόντισαν κάποιοι να ποινικοποιήσουν την οποιαδήποτε έρευνα γύρω από τον ρόλο τους. Το μυστικό στην περίπτωση αυτήν, όπως εύκολα αντιλαμβανόμαστε, είναι να μπορεί κάποιος να "υπολογίζει" τα "ισοζύγια" όλων αυτών των πράξεων ...Να μπορεί να μετρά και να συγκρίνει μεταξύ τους τα κέρδη και τις ζημιές, που προκύπτουν από μια πράξη ...Να αναλύει —άσχετα με το αν εκείνη την ώρα αυτό φαίνεται "σωστό" ή "λάθος"― συμφέροντα ...Να κάνει δηλαδή αυτό, το οποίο κάνει συστηματικά η εγκληματολογία ...Η εγκληματολογία, η οποία ποτέ δεν δείχνει "προτιμήσεις" στην όποια άποψη εκφράζουν οι συμμετέχοντες σε μια εγκληματική ενέργεια.

Εφόσον λοιπόν εμείς μιλάμε για "αυτοτραυματισμό", τι λέμε στην πραγματικότητα; Ότι το "ισοζύγιο" μεταξύ των κερδών και των ζημιών, που αφορά τους Εβραίους, δεν επιβεβαιώνει αυτά, τα οποία βλέπουμε ...Οι Εβραίοι ήταν πράγματι πολύ "ματωμένοι", αλλά ταυτόχρονα ήταν και πολύ κερδισμένοι. Άρα; Άρα, εκ των δεδομένων δεν πρέπει να αποκλείσουμε το ενδεχόμενο του "αυτοτραυματισμού" τους. Είναι πολύ πιθανός ο "αυτοτραυματισμός" των Εβραίων, όταν το κόστος του εμφανίζεται ως μικρό σε σχέση με τα άπειρα κέρδη τα οποία απόλαυσαν στη διάρκεια της μεταπολεμικής εποχής εξαιτίας του. Δεν αναλύουμε τα "απόκρυφα". Απλή αριθμητική κάνουμε. Ας σκεφτεί κάποιος το πόσο βελτίωσαν οι Εβραίοι ως έθνος τη θέση τους στον κόσμο εξαιτίας εκείνου του "Ολοκαυτώματος" και ας το αποτιμήσει σε αξία.

Μέσα σε λίγα χρόνια —και χωρίς τον παραμικρό αγώνα— βρέθηκαν στην κορυφή του κόσμου. Ανέβηκαν, κλαίγοντας και μοιρολογώντας, εκεί όπου φιλοδοξούσαν ν' ανέβουν οι Γερμανοί ουρλιάζοντας και πυροβολώντας. Από παρασιτικά και αποκρουστικά "τρωκτικά" των γκέτο έγιναν κατ’ ευθείαν οι "ιερές αγελάδες" της χριστιανικής κοινωνίας ...Ακόμα και σήμερα η Γερμανία τούς πληρώνει μόνο και μόνο επειδή υπάρχουν ...σαν να είναι ανώτερα όντα, τα οποία δικαιούνται να ζουν χωρίς να εργάζονται ...Σε λίγο καιρό θα πληρώνει συντάξεις και για Εβραίους, που εκείνη την εποχή ήταν σπερματοζωάρια, επειδή, λόγω των διωγμών, δεν έγιναν καλοί "κολυμβητές" και ως εκ τούτου δικαιούνται αποζημίωσης ...Γενναίας αποζημίωσης.

Όλα αυτά τα κατορθώνουν οι Εβραίοι, γιατί στην πραγματικότητα δεν έχουν κριθεί για τις πράξεις τους. Τα κάνουν, γιατί κάποιοι τους επιτρέπουν να "ταΐζουν" την ιστορία μόνον με στοιχεία, τα οποία επιβεβαιώνουν τη δική τους άποψη. Στοιχεία, τα οποία θα έκαναν την εγκληματολογία απλά να γελά. Γιατί; Γιατί για την εγκληματολογία δεν έχει σημασία τι ισχυρίζεσαι και πόσο ματωμένος εμφανίζεσαι. Από τη στιγμή που βρίσκεσαι στον τόπο του εγκλήματος είσαι αυτόματα ύποπτος, είτε είσαι ματωμένος είτε κατουρημένος είτε καθιστός είτε όρθιος. Το ενδεχόμενο να αυτοτραυματιστεί κάποιος εγκληματίας, για να "θολώσει" τις έρευνες, είναι κάτι πολύ σύνηθες και ως εκ τούτου πάντα εξετάζεται ως ενδεχόμενο. Η ιστορία προφανώς έχει άλλη άποψη και ακόμα επιτρέπει στους Εβραίους να "κλαψουρίζουν", έχοντας τα κλοπιμαία τους στα ματωμένα χέρια τους.

Άποψή μας είναι ότι το "Ολοκαύτωμα" ήταν ένας συνειδητός "αυτοτραυματισμός" των Εβραίων, προκειμένου να μην αποκαλυφθεί ο ρόλος τους και να εξασφαλίσουν το άλλοθι που χρειάζονταν. Απαραίτητο άλλοθι, εφόσον θα εξακολουθούσαν να κατοικούν ανάμεσα στα θύματά τους και μετά τον πόλεμο. Ας σκεφτεί κάποιος τι απώλειες προκάλεσαν στους λαούς με τις πράξεις τους και θα καταλάβει ότι τους βγήκε "τζάμπα" ο "αυτοτραυματισμός". Όταν τα σημερινά αμύθητα κέρδη των Εβραίων έγιναν πάνω σε εκατό εκατομμύρια νεκρών, αντιλαμβανόμαστε ότι την "έβγαλαν" απολύτως "τζάμπα" και μόνον που επιβίωσαν ανάμεσα στους συγγενείς των θυμάτων τους. Αν ήξερε ο κόσμος τι ρόλο έχει παίξει εις βάρος του ένας Ρότσιλντ ή ένας Ροκφέλερ, δεν υπήρχε περίπτωση να μην τους κατασπαράξει με τα δόντια του.

Όπως εύκολα αντιλαμβανόμαστε, η δολοφονική φάμπρικα έχει "στηθεί" τέλεια ...Μια φάμπρικα, η οποία θυμίζει το κινηματογραφικό "κεντρί" όπου οι συνένοχοι πιάνονται στα χέρια και στο τέλος "αλληλοπυροβολούνται" και ο μόνος που τελικά καταστρέφεται είναι το θύμα, που "τρώει" το παραμύθι της σύγκρουσής τους. Αυτό έγινε και στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Την "πάτησε" η Βρετανία, βλέποντας τους Γερμανούς να συγκρούονται με τους Εβραίους. Δεν ερμήνευσε καλά τη στάση των Αμερικανών και συστρατεύτηκε μαζί τους, για να "βοηθήσει" το "θύμα". Θεώρησε ασφαλές να τους έχει δίπλα της ως συναγωνιστές.

Δεν κατάλαβε η Βρετανία ότι οι Αμερικανοί είχαν πληρώσει την "παράσταση" που αυτή έβλεπε με τους διωκόμενους Εβραίους ...Είχαν πληρώσει οι Αμερικανοί το "θύμα", για να φωνάζει για "βοήθεια". Δεν κατάλαβαν οι ηγέτες της Βρετανίας ότι οι ίδιοι οι Αμερικανοί έδιναν την παράσταση της ζωής τους, ανεβαίνοντας στα "κάγκελα" της διαμαρτυρίας και δηλώνοντας ότι είναι έτοιμοι να τρέξουν μέχρι την Ευρώπη για να προστατεύσουν τους "κακόμοιρους" Εβραίους. Θα έμπαιναν οι Αμερικανοί σε έναν ευρωπαϊκό πόλεμο και δεν θα έμπαιναν οι Βρετανοί; Θα ήταν αυτοί, οι οποίοι θα έπαιρναν τα "φτερά" των δειλών από τους Αμερικανούς; Θέμα τιμής γινόταν για τους Βρετανούς να επέμβουν πρώτοι. Προφανώς δεν έβλεπαν ότι τα τραπεζικά "εμβάσματα", που έκαναν τον Χίτλερ ισχυρό, ήταν αμερικανικά με εβραϊκές υπογραφές. Δεν μάθαιναν ότι τα γερμανικά υποβρύχια, που σκορπούσαν την καταστροφή στον Ατλαντικό Ωκεανό, ήταν κατασκευασμένα με αμερικανικά δολάρια και εφοδιάζονταν με το πετρέλαιο του Ροκφέλερ.

Οι Βρετανοί δεν έβλεπαν ότι τα υποβρύχια αυτά κατέστρεφαν τον βρετανικό στόλο, απομονώνοντας τη Βρετανία από τις αποικίες της και προκαλώντας της οικονομική "αιμορραγία". Πάνω από πεντακόσια σκάφη έχασαν οι Βρετανοί μόνον το 1940 και οι Αμερικανοί πουλούσαν "τρελίτσα" και ουδετερότητα. Μία μικρή "βοήθεια" έδωσαν στα "αδέρφια" τους και αυτήν την αντάλλαξαν με βάσεις στην Ισλανδία. Όλα πήγαιναν καλά για τους Αμερικανούς. Εφόσον οι Γερμανοί δεν παραβίαζαν τα χωρικά τους ύδατα, πέρα από αυτά μπορούσαν να βυθίζουν όσα σκάφη ήθελαν. Αφού είχαν την εβραϊκή "πίστωση", τούς διέθεταν και το απαραίτητο πετρέλαιο, για να συνεχίσουν το "έργο" τους. Δεν είχαν λόγο να κάνουν κάτι άλλο.

Από τη στιγμή που η Βρετανία έκανε λάθος εκτιμήσεις και μπήκε στον πόλεμο, οι Αμερικανοί απλά περίμεναν. Στις 7 Δεκεμβρίου του '41 μπήκαν θεωρητικά στον πόλεμο ...Πρακτικά το '42 δηλαδή ...Τρία ολόκληρα χρόνια μετά τον "εμπρησμό" της Ευρώπης. Δεν ήταν κορόιδα να μπουν από την αρχή ...Είχε δήθεν "προβλήματα" ο Ρούζβελτ ...Δεν μπορούσε να "πείσει" τον αμερικανικό λαό να μπει από την αρχή στον πόλεμο. Όλα αυτά ήταν παραμύθια. Ποτέ και κανένας αμερικανικός λαός δεν μπόρεσε να εμποδίσει το αμερικανικό σύστημα να κυνηγήσει μια "λεία" που επιθυμούσε και άρα να κάνει αυτό το οποίο ήθελε. Δικαιολογία ήταν ο λαός, για να εξυπηρετηθεί η στρατηγική τους ...Περίμεναν να πάρει φωτιά ολόκληρη η Ευρώπη και μετά να επέμβουν ...Περίμεναν να εξασθενίσουν όλα τα μέρη, για να έρθουν "φρέσκοι" για τις εισπράξεις ...Περίμεναν να υποφέρουν οι λαοί, για να μπορούν να τους "ευεργετούν" με "ψίχουλα" ...Περίμεναν να φορτωθούν εγκλήματα οι Γερμανοί, για να αναλάβουν ως "πολιτισμένοι" την προστασία τους.

Μόλις ο "πυρομανής" με τους συνενόχους του ολοκλήρωσε το έργο του και έβαλε στο "πλάνο" της κοσμοκρατορίας τα υπερατλαντικά αφεντικά του, τέθηκε υπό την "προστασία" τους. Αυτά τα αφεντικά μπήκαν με "φούρια" στην Ευρώπη και αφού έκρυψαν τα "μπετόνια" με τη "βενζίνη" και προστάτευσαν από τις έρευνες τα "στουπιά", άρχισαν τον σχεδιασμό του μεταπολεμικού κόσμου ...Του κόσμου εκείνου, ο οποίος θα χτιζόταν με αμερικανικά δάνεια και υπό την απόλυτη κυριαρχία των Αμερικανών. Για να είναι σίγουροι ότι η "γειτονιά" δεν θα ξέφευγε από τον έλεγχό τους, άνοιξαν "βεντέτα" με τον κάτω "μαχαλά" ...Τον σοβιετικό "μαχαλά" ...Τον "μαχαλά" που οι ίδιοι θα χρηματοδοτούσαν, για να φαίνεται εντυπωσιακός και βεβαίως απειλητικός ...Τον "μαχαλά" που θα τους επέτρεπε να προστατεύσουν όλους τους εγκληματίες υπαλλήλους τους.

Η παράσταση είχε πλέον ολοκληρωθεί. Θα δινόταν μεγάλο μέρος της ευρωπαϊκής "λείας" στους Σοβιετικούς και αυτοί θα "χόρευαν" στους ρυθμούς των Αμερικανών. Όλοι κερδισμένοι εις βάρος της Ευρώπης και της Βρετανίας. Μόνοι τους έγιναν "φίλοι", για να μοιραστούν την Ευρώπη και μόνοι τους έγιναν ξανά "εχθροί", για να κρατήσουν τα "μερίδιά" τους. Ο καθένας αναγόρευσε τον εαυτό του "προστάτη" του δικού του "κόσμου" και εξασφάλισε την επιβίωσή του εξαιτίας της αντιπαλότητας του "εχθρού". Από εκεί και πέρα οι συνένοχοι εγκληματίες έκαναν ό,τι κάνουν πάντα οι εγκληματίες. Απέκρυψαν όλα τα στοιχεία, που αφορούσαν τα αμερικανικά "μπετόνια" και τα εβραϊκά "στουπιά", για να μην έχει πρόσβαση κανένας. Έφτασαν στο σημείο να ποινικοποιήσουν κάθε προσπάθεια να δημοσιοποιηθούν ή να αναλυθούν τα στοιχεία αυτά.

Από εκείνη τη στιγμή —και μέχρι τις ημέρες μας— τα πάντα είναι "σφραγισμένα". Υπάρχει μόνον μία επίσημη "πραγματογνωμοσύνη" και αυτή είναι η δική τους ...Για όλα ευθυνόταν ο Χίτλερ, ο οποίος αυτοκτόνησε και οι πολλοί εγκληματίες, οι οποίοι μυστηριωδώς "εξαφανίστηκαν" και δεν μπόρεσαν οι "καλοί" να τους δικάσουν. Η ιστορία ανέχεται με μεγάλη ευκολία αυτό, το οποίο θα έκανε την εγκληματολογία να επαναστατήσει. Γιατί να επαναστατήσει; Γιατί δεν είναι δυνατόν οι άνθρωποι, οι οποίοι ελέγχονται ως ύποπτοι —επειδή αποδεδειγμένα εξ’ αρχής χρηματοδότησαν τον "εμπρηστή"—, να είναι οι ίδιοι που αναλαμβάνουν να κάνουν την "πραγματογνωμοσύνη" του "εμπρησμού". Δεν είναι δυνατόν να επιτρέψει η εγκληματολογία στους Αμερικανούς να "κλείσουν" το θέμα ...Να το "κλείσουν" αυθαίρετα και μάλιστα θέτοντας τον "εμπρηστή" υπό την προστασία τους και άρα δίνοντάς του ασυλία.

Από τη στιγμή που οι Αμερικανοί το κατάφεραν αυτό, πριν ακόμα πέσει η αντάρα του Πολέμου, έκαναν εκείνο, το οποίο εξ’ αρχής είχαν σχεδιάσει να κάνουν ..."Έτρεξαν" να δώσουν "βοήθεια" και χρήματα εκεί όπου λίγο πριν από τη μεγάλη "πυρκαγιά" κανένας δεν είχε ανάγκη. Η Ευρώπη δεν είχε ανάγκη τα αμερικανικά χρήματα πριν τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Απέκτησε αυτήν την ανάγκη εξαιτίας εκείνου του Πολέμου και άρα εξαιτίας εκείνων, οι οποίοι χρηματοδότησαν τους Ναζί να τον πραγματοποιήσουν.

Κατάλαβε ο αναγνώστης τι λέμε; Είναι απολύτως φανερό ότι οι Αμερικανοί χρηματοδότησαν τους Ναζί, για να καταστρέψουν την Ευρώπη. Αυτό θα τους έδινε την ευκαιρία να τη "σώσουν" βέβαια, δανειοδοτώντας την για την ανασυγκρότησή της. Οι Αμερικανοί "αυτοδιορίστηκαν" προστάτες της Δημοκρατίας και οι ίδιοι χρηματοδότησαν τους σταλινικούς Σοβιετικούς, για να παραστήσουν τους "εχθρούς" υπό την προϋπόθεση να προστατεύσουν κι αυτοί από την πλευρά τους τούς Ναζί και όλους τους συνεργάτες τους.

Άπειροι ναζιστές εγκληματίες απαλλάχθηκαν από τις κατηγορίες και "στρατεύτηκαν" στην υπηρεσία των Αμερικανών, γιατί "κρίθηκαν" ότι, ναι μεν εγκλημάτησαν, αλλά δεν το έκαναν για να υπηρετήσουν τον ναζισμό, αλλά για να πολεμήσουν τον κομμουνισμό και εμμέσως για να υπηρετήσουν τη δημοκρατία ...Αμάρτησαν για τα παιδιά τους ένα πράγμα. Αλήθειες και ψέματα έγιναν ένα "κουβάρι" και τη γλίτωσαν σχεδόν όλοι.

Σε ολόκληρη τη μεταπολεμική περίοδο η Γερμανία τελεί υπό την κηδεμονία των Αμερικανών και ο κρατικός μηχανισμός της στελεχώνεται από γνήσιους ναζιστές ...Ναζιστές πολύτιμους για τους Αμερικανούς, γιατί μπορούν να τους εκβιάζουν ανά πάσα στιγμή. Όποιος δεν τους υπάκουε τυφλά, θα έβλεπε τον "φάκελό" του να δίνεται στη δημοσιότητα ...Φαντάζεται λοιπόν ο αναγνώστης τι είδους "ελευθερία" απολαμβάνει η μεταπολεμική Γερμανία, αν οι δικαστές της ανήκουν σ' αυτήν την κατηγορία ανθρώπων; Όταν κάποιος ελέγχει τη δικαιοσύνη ενός κράτους, ελέγχει και το ίδιο το κράτος και αυτός ήταν ο στόχος των Αμερικανών ...Ο απόλυτος έλεγχος της Γερμανίας, ο οποίος επιτεύχθηκε με τον επίσης απόλυτο έλεγχο των εγκληματιών Ναζί, οι οποίοι εκλιπαρούσαν τους Αμερικανούς για έλεος.

Γι' αυτόν τον λόγο προέκυψαν μόνον δύο ένοχοι θύτες ανά δέκα εκατομμύρια θυμάτων ...Ό,τι ήθελαν έκαναν οι Αμερικανοί μετά τη λήξη του πολέμου και ανάμεσα σ' αυτά που έκαναν ήταν και το να προστατεύσουν τους συνενόχους τους. Οι Ναζί έγιναν το πολύτιμο "κεφάλαιό" τους, όχι μόνον στη Γερμανία αλλά και σε ολόκληρη την Ευρώπη ...Η "παγίδα" είχε αποδώσει τέλεια ...Το τέλος της Βρετανίας ήταν πλέον θέμα χρόνου να γίνει γεγονός. Κατάλαβε ο αναγνώστης τον λόγο που κάναμε ανάλυση, η οποία δεν σέβεται τις ιστορικές "σταθερές"; Αυτό είναι το κέρδος μιας εγκληματολογικού τύπου μελέτης.

Αν γνωρίζεις ποιος είναι ο μεγάλος κερδισμένος και ποιος είναι ο μεγάλος χαμένος μιας διένεξης, έχεις να διαχειριστείς δεδομένα, τα οποία, όταν δεν ταιριάζουν με τα φυσιολογικά αποτελέσματα, μπορούν ν' αλλάξουν ακόμα και τη βασική "εικόνα" του προβλήματος. Τα κέρδη και οι ζημιές καθιστούν "υπόπτους" και είναι αυτά τα οποία διαχωρίζουν τους πρωταγωνιστές μεταξύ τους ...περισσότερο ακόμα και από τα επίσημα "στρατόπεδα" των εμπόλεμων πλευρών. Λογικό είναι αυτό. Το τι λέει κάποιος για μια κατάσταση, δεν είναι απαραίτητο ότι μας ενδιαφέρει ...Το τι κερδίζει όμως, μας ενδιαφέρει σίγουρα.

Δεν είμαστε παράλογοι, δηλαδή, όταν καταφεύγουμε σε αυτού του είδους την ανάλυση. Όπως εγκληματούν για τα κέρδη οι άνθρωποι, έτσι εγκληματούν και τα κράτη. Οι πόλεμοι δεν γίνονται για πλάκα. Οι πόλεμοι γίνονται για τα συμφέροντα και άρα τα κέρδη και οι ζημιές είναι παράμετροι της ίδιας εξίσωσης ...Καθοριστικές παράμετροι, οι οποίες είναι δυνατόν από μόνες τους ν' "αποκαλύψουν" πολλές αλήθειες, οι οποίες σε διαφορετική περίπτωση θα έμεναν στο "σκοτάδι".

Γιατί να μην υπάρχουν "ύποπτοι", όταν υπάρχουν αφύσικα μεγάλα κέρδη και αφύσικα μεγάλες ζημιές για ανθρώπους, οι οποίοι συμμετείχαν στην ίδια σύγκρουση με τον ίδιο στόχο και θεωρητικά τους αφορούσε εξίσου το κοινό αποτέλεσμα; Γιατί ο ένας να έχει καταστραφεί και ο άλλος να έχει γίνει πάμπλουτος; Γιατί να μην υπάρχουν πρωταγωνιστές με διπλούς ρόλους; Γιατί να μην υπάρχουν "ίντριγκες" ή "προδοσίες" μεταξύ των συμμάχων, όταν το μόνιμο ζητούμενο είναι το κέρδος;

Η επιστήμη της ιστορίας ολόκληρη αυτήν την βήμα προς βήμα ανάλυση, η οποία στηρίζεται πάνω σε λογικές υποθέσεις, τη θεωρεί δευτερεύουσα, γιατί θεωρεί ως βασικό της δεδομένο ότι "δουλεύει" έχοντας όλα τα στοιχεία στη διάθεσή της και άρα χωρίς να έχει ανάγκη τις λογικές υποθέσεις. Θεωρεί ότι δουλεύει στο "φως" και δεν έχει ανάγκη να "ψηλαφίζει" τον χώρο. Αντιλαμβάνεται τον "εαυτό" της με έναν ελιτίστικο τρόπο, που δεν της επιτρέπει ούτε καν να σκέφτεται ότι κάποιο στοιχείο δεν θα της παραχωρηθεί. Θεωρεί πολύ ταπεινό για την "αφεντιά" της να καταφεύγει στις μεθόδους του "πεζοδρομίου", που έχουν ανάγκη οι "ταπεινοί" ερευνητές.

Αυτό δεν είναι περίεργο. Η ιστορία, ως επιστήμη, νόμιζε πάντα ότι θα "κινείται" στα "σαλόνια" του "χρόνου" και θα αναλύει τα έργα και τις ημέρες των αγαπημένων της στρατηγών. Νόμιζε ότι πάντα θα έχει ως αντικείμενό της να αναλύει τα έργα και τις ημέρες των Αλεξάνδρων, των Καισάρων, των Καρλομάγνων και των άλλων διάσημων στρατηγών. Την πιθανότητα κάποιος, ο οποίος παρουσιάζεται σαν στρατηγός, να είναι κοινός κακοποιός, δεν το εξέταζε καν ως ενδεχόμενο. Αυτό ακριβώς συνέβη με τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η ιστορία έπεσε στα "δίκτυα" κοινών κακοποιών και αιφνιδιάστηκε.

Όμως, ενώ δεν μπορεί να δώσει εξηγήσεις σε κανένα από τα "μυστήριά" του, επιμένει να μην αλλάζει την αναλυτική της μέθοδο. Όλος ο κόσμος έχει αρχίσει να "ψυλλιάζεται" ότι κάτι ύποπτο συνέβη σ' εκείνον τον πόλεμο εκτός από την ιστορία. Όλοι εκφράζουν τον προβληματισμό τους για την αλήθεια γύρω από το Ολοκαύτωμα και μόνον η ιστορία το έχει "κλειδωμένο" και δεν δέχεται καμία κουβέντα αμφισβήτησης. Αυτή εξακολουθεί ν' αναγνωρίζει ως ορθά μόνον τα δεδομένα που πάντοτε διαχειριζόταν. Αναγνωρίζει "στρατόπεδα" και "συμμαχίες" και στηρίζεται στα στοιχεία που έχει στην κατοχή της. Θεωρεί τα πάντα ντε-φάκτο αξιόπιστα και ως εκ τούτου τα πορίσματά της σαν "θέσφατα".

Αυτή είναι η αδυναμία της και αυτή η αδυναμία την καθιστά "αργή" στην αποκάλυψη της αλήθειας και εξαιρετικά αδύναμη στο να βγάλει αξιόπιστο αποτέλεσμα όταν στερείται αληθινών στοιχείων ...Μια αδυναμία, την οποία πάντα είχε, αλλά σήμερα αυτή απειλεί να την κάνει παντελώς αναξιόπιστη ...Μια αδυναμία, που εδώ και αιώνες την καθιστά όμηρο των εκάστοτε νικητών. Γι' αυτόν τον λόγο συνηθίζουμε να λέμε ότι την ιστορία την "γράφουν" οι νικητές. Αυτή, η οποία είναι υποχρεωμένη να είναι "ενάρετη", γίνεται λιγάκι "πόρνη", για να δώσει λίγη περισσότερη "χαρά" στα εκάστοτε "αφεντικά" της.

Μερικά από τα στοιχεία,
τα οποία αποδεικνύουν το "προμελετημένο" του εγκλήματος.


Η εγκληματολογία έχει μια λογική πολύ απλή και χωρίς "φαντασία". Δεν την "συγκινούν" ιδιαίτερα ούτε η έννοια της σύμπτωσης ούτε βέβαια τα μεταφυσικά χαρίσματα. Δεν πείθεται, για παράδειγμα, εύκολα από τις συμπτώσεις και συνήθως δεν θαυμάζει καθόλου τα κληρονομικά "χαρίσματα". Αν δηλαδή κάποιος βρίσκεται τη λάθος στιγμή στο λάθος μέρος, έχει "μπλέξει". Η εγκληματολογία πρώτα μελετά τα χειρότερα και τελευταίο εξετάζει το ενδεχόμενο της σύμπτωσης. Το ίδιο συμβαίνει και με τα "κληρονομικά" χαρίσματα. Αν κάποιος "προφητεύσει" σε ένα καφενείο πως κάποιος συγκεκριμένος άνθρωπος σε κάποιο συγκεκριμένο μέρος και συγκεκριμένο χρόνο θα πεθάνει ...και αυτό επιβεβαιωθεί ...επίσης θα "μπλέξει". Πρώτα θα τον τραβολογά η εγκληματολογία για ανακρίσεις και αποτυπώματα και μετά θα του ζητήσει να της "πει" και τα δικά της "μελλούμενα".

Τι θέλουμε να πούμε με όλα αυτά; Ότι από τη στιγμή που θα αναλύσουμε τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ως ένα τεράστιο προμελετημένο έγκλημα, θα πρέπει ν' αναζητήσουμε όλα εκείνα τα δευτερεύοντα στοιχεία, τα οποία επιβεβαιώνουν την επιλογή μας. Αναζητούμε όλα εκείνα τα στοιχεία, τα οποία θα αναζητούσε η εγκληματολογία, για ν' αποκαλύψει ένα κοινό έγκλημα. Αν δεν το κάνουμε αυτό, δεν θα καταλάβουμε ούτε στο περίπου τι είχε συμβεί. Δεν θα καταλάβουμε το μέγα έγκλημα, όπως δεν κατάφεραν να το καταλάβουν εκατομμύρια ανθρώπων και δεκάδες κρατών, που πλήρωσαν με αίμα και υποδούλωση τις συνέπειές του.

Τι αναζητούμε, λοιπόν, όταν θέλουμε ν' αποκαλύψουμε ένα προμελετημένο έγκλημα; Αναζητούμε "συμπτώσεις", για τις οποίες δεν υπήρχε ούτε η μαθηματική πιθανότητα να είναι συμπτώσεις. Αναζητούμε όλες εκείνες τις αποδείξεις, οι οποίες μας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι υπήρχαν αφύσικες συμπεριφορές. Αποδείξεις, ότι κάποιοι άνθρωποι φέρονταν σαν να γνώριζαν πολύ περισσότερα πράγματα από όσα θα επέτρεπε η ανθρώπινη φύση. Κάποιοι λειτουργούσαν με περίεργο τρόπο, που στο τέλος —εντελώς αναπάντεχα— τους "δικαίωσε". Αυτών των αφανών ενόχων οι πράξεις, αλλά και τα τεράστια τελικά κέρδη που εισέπραξαν, αποδεικνύουν ότι ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος δεν ήταν ένας φυσιολογικός πόλεμος, αλλά μια κατά παραγγελία μαζική δολοφονία ...Ένα πληρωμένο "συμβόλαιο" εις βάρος μιας ολόκληρης ηπείρου.

Για ν' αποδειχθεί αυτό, θα πρέπει κατ’ αρχήν να εντοπίσουμε τις ανεξήγητες συμπεριφορές ...Περίεργες και φαινομενικά παράλογες συμπεριφορές ανθρώπων, οι οποίοι πρωταγωνίστησαν στον Πόλεμο αυτόν. Αυτή η "συγκομιδή" περίεργων συμπεριφορών —ειδικά για τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο— είναι πολύ εύκολη. Οι πρωταγωνιστές, θεωρώντας βέβαιο πως δεν θα αποκαλυφθούν ποτέ, φέρονταν με εκείνο τον "περίεργο" τρόπο, ο οποίος αποδεικνύει ότι γνώριζαν παραπάνω πράγματα απ' ό,τι επέτρεπε η λογική ...Πράγματα, τα οποία υπό άλλες συνθήκες θα τους καθιστούσαν "προφήτες" ...Όλοι οι πρωταγωνιστές ...Οι Γερμανοί, οι Σοβιετικοί, αλλά και κάποιοι Έλληνες, οι οποίοι πρωταγωνίστησαν στις εξελίξεις.

Οι Γερμανοί, για παράδειγμα, ακόμα και λίγες στιγμές πριν την οριστική παράδοσή τους, είχαν μια απίστευτα προκλητική συμπεριφορά. Τα περισσότερα και απεχθέστερα εγκλήματα τα έκαναν τους τελευταίους μήνες πριν την ήττα τους και άρα γνωρίζοντας πως δεν θα αποφύγουν τα δικαστήρια για εγκλήματα πολέμου. Σκότωναν και κατέστρεφαν τα πάντα στο πέρασμά τους. Πιο καταστροφικοί ήταν όταν η αποχώρησή τους ήταν πλέον σίγουρη, παρά όταν πολεμούσαν για να κατακτήσουν ένα κράτος. Υποχωρώντας κατέστρεφαν τα πάντα, ακόμα και την ώρα που το Βερολίνο ισοπεδωνόταν από τους συμμαχικούς βομβαρδισμούς.

Γιατί το έκαναν αυτό; Δεν γνώριζαν ότι αυτό το οποίο έκαναν θα τους "ακολουθούσε" στην πατρίδα τους; Δεν γνώριζαν ότι θα καλούνταν σύντομα να το πληρώσουν; Δεν ήταν πρωτάρηδες σε ήττες. Δεν ήταν η πρώτη φορά που θα τους ερχόταν ο "λογαριασμός" στο "σπίτι". Δεν ήταν άσχετοι με τέτοιου είδους αρνητικές εξελίξεις. Άλλωστε, εξαιτίας των επαχθών όρων της Συνθήκης των Βερσαλλιών ξεκίνησαν υποτίθεται τον πόλεμο ...Της Συνθήκης εκείνης, που τους υποχρέωνε να αποζημιώσουν τους λαούς για τον προηγούμενο πόλεμο που τους είχαν κάνει ...Της Συνθήκης εκείνης, που, αν δεν άλλαζαν κάποια πράγματα, θα τους έβαζε να πληρώνουν μέχρι τις ημέρες μας. Μέχρι το 1980 προέβλεπε η Συνθήκη να πληρώνουν για τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Άρα; Άρα γνώριζαν πολύ καλά τι τους περίμενε, όταν θα γύριζαν ηττημένοι στη Γερμανία. Γνώριζαν πως δεν πρέπει να αυξήσουν τον "λογαριασμό", ο οποίος θα έφτανε έξω από την "πόρτα" τους. Είχαν γονατίσει εξαιτίας απαιτήσεων των προηγούμενων θυμάτων τους και γνώριζαν τι θα τους περίμενε εξαιτίας της νέας —ακόμα πιο αιματηρής— ήττας τους.

Αφού τα γνώριζαν όλα αυτά, γιατί φέρονταν με τον ακριβώς αντίθετο τρόπο και άρα παράλογα; Μπορεί κάποιος με τη λογική να μας εξηγήσει τον λόγο που σκότωναν όποιον έβρισκαν μπροστά τους και κατέστρεφαν ό,τι υποδομές διέθεταν τα κράτη, τα οποία προηγουμένως είχαν κατακτήσει και ήταν βέβαιο ότι θα τα έβρισκαν μπροστά τους ως κατηγόρους σε μεγάλες δίκες; Το καλοκαίρι του '44 —και άρα μπροστά στη βέβαιη ήττα τους— έκαναν τις σφαγές του Δίστομου, της Λακωνίας κλπ.. Ελάχιστες ημέρες μετά —και υποχωρώντας από την Ελλάδα— γκρέμισαν τα πάντα στο πέρασμά τους. Δεν άφησαν πέτρα πάνω σε πέτρα. Λιμάνια, γέφυρες, ηλεκτροσταθμούς, εργοστάσια, σιδηρόδρομους, αεροδρόμια κλπ.. Κατέστρεψαν πολύτιμες για τον ελληνικό λαό υποδομές, χωρίς να υπάρχει γι' αυτούς κανένα ορατό στρατηγικό κέρδος από αυτήν την πράξη και ταυτόχρονα αυτό να καταγράφεται εις βάρος τους ως μελλοντική "απαίτηση" των θυμάτων τους.

Υπάρχει κάποιος, που να μπορεί να δώσει μια λογική εξήγηση γι' αυτές τις "αυτοκτονικές" πράξεις των Γερμανών; Ήταν παρανοϊκοί ή μήπως λειτουργούσαν κατόπιν σχεδιασμού ή κάτω από μυστικές εντολές; Τι γνώριζαν οι Γερμανοί, το οποίο αγνοούσαμε εμείς οι υπόλοιποι; Γνώριζαν από τότε πως δεν θα δικάζονταν ποτέ και δεν θα τιμωρούνταν ποτέ για τα εγκλήματά τους; Γνώριζαν από τότε πως δεν θα τιμωρούνταν για τα εγκλήματά τους στην Ελλάδα ή στην Ιταλία ή στη Σερβία; Με ποιον τρόπο μπορούσαν να γνωρίζουν το μέλλον τους; Πώς ήταν βέβαιοι ότι μπορούσαν να καταστρέψουν ό,τι έβρισκαν μπροστά τους, χωρίς να τους απασχολεί η έννοια της αποζημίωσης; Γνώριζαν αυτά, τα οποία εμείς οι υπόλοιποι τα καταλάβαμε μετά από δεκαετίες, εφόσον ποτέ δεν πήρε αποζημίωση η Ελλάδα ή η Ιταλία ή Σερβία από τους Γερμανούς;

Γιατί συνέβησαν όλα αυτά; Ποιος μπορούσε να τους εγγυηθεί ότι θα παρέμεναν ατιμώρητοι; Ποιος μπορούσε να τους "εγγυηθεί" για τα μελλούμενα; Ποιος προστάτευσε τους εγκληματίες από τα θύματά τους; Ποιος δεν επέτρεψε στα κράτη να διαλύσουν οικονομικά τη Γερμανία με τις δίκαιες απαιτήσεις τους; ...Οι μόνοι οι οποίοι μπορούσαν ...Οι Αμερικανοί. Αυτοί τους προστάτευσαν από το πανευρωπαϊκό μένος που με τα εγκλήματά τους προκάλεσαν. Οι Αμερικανοί δεν επέτρεψαν σε κανέναν να τους καταδιώξει και να τους δικάσει. Οι Αμερικανοί δεν επέτρεψαν σε κανένα κράτος και σε κανέναν λαό να διεκδικήσει τις νόμιμες αποζημιώσεις του. Οι Γερμανοί, δηλαδή, γνώριζαν εξ αρχής τι έκαναν, γιατί αυτές ήταν οι εντολές των "αφεντικών" τους. Έκαναν αυτά, τα οποία βόλευαν τους Αμερικανούς.

Οι Αμερικανοί ήταν αυτοί, οι οποίοι είχαν κέρδος από την αντιγερμανική υστερία, η οποία προκλήθηκε στην Ευρώπη εξαιτίας της αναίτιας και ανεξήγητης γερμανικής θηριωδίας λίγες στιγμές πριν την ήττα τους. Γιατί; Γιατί στόχος τους ήταν να εγκατασταθούν μόνιμα στην Ευρώπη. Γιατί στόχος τους ήταν να κάνουν τους Γερμανούς τόσο μισητούς, ώστε να εξασφαλίσουν για τους εαυτούς τους τον ρόλο του προστάτη τους από την μήνη των λαών. Αυτό ήταν το ζητούμενο αυτής της φαινομενικά παράλογης ναζιστικής τακτικής.

Μόνον με αυτόν τον τρόπο μπορούσαν να παραμείνουν στην Ευρώπη —και ειδικά στη Γερμανία— ακόμη και μετά το πέρας του πολέμου. Έπρεπε ο τρόμος των Γερμανών για την επιβίωσή τους να τους έθετε υπό την απόλυτη ομηρία των Αμερικανών. Όχι απλά να μην τους αρνηθούν, αλλά να τους παρακαλάνε οι ίδιοι οι Γερμανοί να "εγκατασταθούν" μόνιμα στη Γερμανία. Όχι απλά να μην τους βλέπουν ως ξένους κατακτητές της πατρίδας τους, αλλά ως τη μοναδική τους ελπίδα για την προσωπική και εθνική τους επιβίωση.

Το ίδιο συνέβαινε και με τους συνεργάτες των Ναζί σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Ευρώπης. Με τις καταστροφές τής τελευταίας στιγμής η αμερικανική παρουσία ήταν κάτι παραπάνω από σωτήρια για όλους τους προδότες των λαών. Όλοι οι φιλοναζί δωσίλογοι παρακαλούσαν τους Αμερικανούς να εγκατασταθούν στρατιωτικά την Ευρώπη. Τους παρακαλούσαν να μην τους εγκαταλείψουν. Οι δωσίλογοι των κατακτημένων χωρών έλπιζαν για την επιβίωσή τους μόνον στην αμερικανική παρουσία. Οι Γερμανοί εγκατέλειπαν τις κατακτημένες χώρες και οι αμερικανικές πρεσβείες δούλευαν "διπλοβάρδιες", για να καταγράψουν τους νέους "οπαδούς" τους ...Να παραλάβουν τις υποσχέσεις τους και τα σχέδιά τους για το πώς θα τους παρέδιδαν τις πατρίδες τους.

Ταυτόχρονα όμως αυτές οι παράλογες συμπεριφορές των Ναζί προσέφεραν επιπλέον κέρδος στους Αμερικανούς. Οι Αμερικανοί μεγιστοποιούσαν το κέρδος τους από την ολοκληρωτική καταστροφή των ευρωπαϊκών υποδομών. Γιατί; Γιατί μπορούσαν να "ευεργετήσουν" τα κράτη με σχέδια "πέτσινων" δολαρίων τύπου Μάρσαλ και να μπουν μέσα σ' αυτά τα κράτη σαν "συνέταιροι". Άρα; Άρα, γνωρίζοντας ποιος είχε κέρδος από μια παράλογη ενέργεια, καταλαβαίνεις ποιος τη δρομολόγησε ...Έτσι απλά ...Χωρίς ούτε ένα στοιχείο στη διάθεσή σου.

Θεωρούμε λοιπόν σχεδόν αυταπόδεικτο ότι οι Αμερικανοί ήταν αυτοί, οι οποίοι έβαλαν τους Γερμανούς να εγκληματούν σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Ευρώπης, για να τους έχουν ανάγκη στη συνέχεια ...για να τους παρακαλάνε οι ίδιοι οι Γερμανοί να μπουν σαν κατακτητές της Γερμανίας, προκειμένου ν' αποφύγουν την τιμωρία ...Την τιμωρία τόσο σε προσωπικό επίπεδο όσο και σε εθνικό. Μέσω αυτής της πρωτότυπης τακτικής οι Αμερικανοί "κληρονόμησαν" ολόκληρο τον ναζιστικό μηχανισμό, ο οποίος έλεγχε τη Γερμανία. Όλοι οι Ναζί, οι οποίοι κινδύνευαν να εκτελεστούν για τα εγκλήματά τους, έγιναν φανατικοί φιλοαμερικανοί και μεταπολεμικά όχι μόνον επιβίωσαν, αλλά και προόδευσαν χάρη στα αμερικανικά "συγχωροχάρτια".

Αν δεν υπήρχαν οι Αμερικανοί, οι λαοί της Ευρώπης θα είχαν λιώσει τα γερμανικά τομάρια. Μαζί μ' αυτά θα είχαν ισοπεδώσει τη Γερμανία και δεν θα την άφηναν να σηκώσει κεφάλι για τα επόμενα τρεις χιλιάδες χρόνια. Αν για τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο η Γερμανία υποχρεώθηκε να πληρώνει μέχρι το 1980 για τον Δεύτερο θα πλήρωνε μέχρι το 4500 ...και βλέπαμε. Η Γερμανία είχε αποδείξει με τον πιο απόλυτο τρόπο —και στο πιο σύντομο διάστημα— ότι δεν δικαιούνταν να υπάρχει ως κράτος ανάμεσα στα κράτη αυτού του Πλανήτη.

Με το μίσος που είχαν συσσωρεύσει οι Ευρωπαίοι εναντίον της, θα εξέφραζαν τέτοιες "απαιτήσεις" για να ικανοποιηθούν, που ακόμα και ο Κλεμανσώ θα φαινόταν φιλογερμανός για τις θέσεις του. Δεν θα έμενε τίποτε στη Γερμανία, που να τη διατηρεί σε "ευθυγράμμιση" με την ανθρώπινη κοινωνία. Θα γυρνούσε πίσω στην εποχή της φεουδαρχίας και δεν θα τη λυπόταν κανένας ...Στην εποχή της λάσπης και των κάρων ...Με βελανίδια έπρεπε να είχαν μεγαλώσει ο Σόιμπλε και η Μέρκελ.

Όμως, όλα αυτά δεν έγιναν ποτέ, γιατί οι Αμερικανοί δεν τα επέτρεψαν. Γι' αυτόν τον λόγο ακολουθήθηκε αυτός ο ιδιόμορφος σχεδιασμός των εγκλημάτων μέχρι την τελευταία στιγμή. Οι Αμερικανοί, υποσχόμενοι ατιμωρησία, έβαλαν τους Γερμανούς να εγκληματούν μέχρι τέλους. Με αυτόν τον τρόπο τούς κατέστησαν υποχείριά τους και κατάφεραν να βάλουν "πόδι" στην Ευρώπη. Την ίδια εντολή έδωσαν και σε όλους τους συνεργάτες τους στην Ευρώπη. Όλοι οι δωσίλογοι —όλων των κατακτημένων από τους Ναζί— για κάποιον "μυστηριώδη" λόγο και λίγες ώρες πριν την "τιμωρία" τους εγκλημάτησαν. Γιατί; Για τους ίδιους ακριβώς λόγους. Για να δώσουν στους Αμερικανούς τα "εχέγγυα" που τους χρειάζονταν, προκειμένου να τους προσφέρουν την προστασία τους.

Back to content | Back to main menu