Κορυφή σελίδας
Η "Μαύρη Ντάλια" της παγκόσμιας ιστορίας - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Η "Μαύρη Ντάλια" της παγκόσμιας ιστορίας - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Η "Μαύρη Ντάλια" της παγκόσμιας ιστορίας

3 Δεκεμβρίου 2012

Τότε, κατά "σύμπτωση", ερωτεύτηκε μια Αμερικανίδα ...Μια Αμερικανίδα, από αυτές που οι μανάδες άλλων εποχών τις ονόμαζαν "Εξώλης και προώλης". Παντρεμένη πολλάκις με αναρίθμητους εραστές σε παράλληλες σχέσεις και η οποία βρέθηκε να διεκδικεί την κορυφαία θέση σε μια πουριτανική αγγλική "αυλή", που αναζητούσε την "παρθενία". Αυτήν λοιπόν την "ελαφριά" Βάιολετ Ουάλας Ουώρφηλντ Σίμπσον πήγε κι ερωτεύτηκε ο αφελής πρίγκιπας. Εδώ θα πει κάποιος ότι μπορεί να είμαστε άδικοι ...Μπορεί να τον αγάπησε κι αυτήν. Πρόσφατα αποδείχθηκε ότι αυτό δεν συνέβαινε. Όπως αποκαλύπτεται σε σχετικά πρόσφατο βιβλίο, η κυρία διατηρούσε ερωτικές σχέσεις με τον πρώην άντρα της και επικοινωνούσε μ' αυτόν ακόμα κι όταν βρισκόταν στο ταξίδι του μέλιτός της.

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Ότι η κυρία ήταν υπάλληλος υπηρεσιών, οι οποίες έχουν την εξουσία να παρεμβαίνουν ακόμα και στην προσωπική ζωή των υπαλλήλων τους. Η κυρία "αναγκάστηκε" από κάποιους να εγκαταλείψει τον άνδρα της, για να παραστήσει την ερωμένη του Πρίγκιπα ...Προφανώς για κάποιους ανώτερους σκοπούς, οι οποίοι δικαιολογούσαν τη θυσία της προσωπικής ευτυχίας. Χωρίς καμία αμφιβολία θεωρούμε ότι ήταν πράκτορας των μυστικών υπηρεσιών των ΗΠΑ. Οι Αμερικανοί την "έριξαν" δίπλα στον Πρίγκιπα, έχοντας την εντύπωση ότι την κρίσιμη ώρα, είτε ως σύζυγος είτε ως ερωμένη, θα μπορούσε να τον πείσει να βάλει τη Βρετανία στον πόλεμο εναντίον των Ναζί. Προφανώς, όταν είδαν ότι αυτό είναι δύσκολο έως απίθανο, άλλαξαν τακτική ...Ήταν ανεπιθύμητος πλέον γι' αυτούς.

Ανεπιθύμητος σημαίνει "απαλοιφή" του. Προφανώς με εκβιασμούς τον ανάγκασαν σε παραίτηση. Εύκολοι είναι οι εκβιασμοί σε μια τέτοια περίπτωση όταν ελέγχεται μια "στημένη" ερωτική σύντροφος. Μπορεί αυτοί οι εκβιασμοί να αφορούν από ντροπιαστικά ερωτικά βίτσια μέχρι τη χρήση ναρκωτικών ή άλλων ουσιών. Μιλάμε για καταστάσεις, οι οποίες, αν δημοσιευτούν, μπορούν να "κλονίσουν" έναν ολόκληρο θεσμό και αυτό δεν το ήθελε κανένας στη Βρετανία ...Ακόμα κι αυτοί, οι οποίοι υποστήριζαν τον εκβιαζόμενο βασιλιά. Μόνον σ' αυτήν την περίπτωση "θυσιάζεις" έναν βασιλιά ...Να "σώσεις" έναν θρόνο. Αυτό πιστεύουμε ότι έγινε στη Βρετανία, εξαιτίας της αφέλειας του Εδουάρδου. Έφερε σε δύσκολη θέση τον θεσμό και καταστράφηκε.

Αυτήν την "εξυπηρέτηση" στη συνέχεια οι Αμερικανοί μπορεί να την "πούλησαν" στον αναπάντεχα τυχερό αδερφό του τον Γεώργιο ΣΤ' και με αυτόν τον τρόπο να εξασφάλισαν τη βασιλική ανοχή σε μια πιθανή βρετανική επέμβαση. Μια ανοχή, η οποία δινόταν δύσκολα, γιατί το Παλάτι της Βρετανίας —ακόμα κι αν δεν ήταν φιλοναζιστικό— ήταν τρομερά αντικομμουνιστικό και έβλεπε τη Γερμανία σαν το πρώτο και πιο ισχυρό "ανάχωμα" της Ευρώπης απέναντι στη σταλινική απειλή. Εξασφαλίζοντας οι Αμερικανοί την ανοχή των Ανάκτων, έκαναν τα πράγματα πολύ ευκολότερα γι' αυτούς. Γιατί; Γιατί είχαν τον δικό τους άνθρωπο να οδηγήσει τη Βρετανία στον πόλεμο.

...Το μυστικό τους "όπλο" ...Τον μεθύστακα Τσόρτσιλ ...Τον "συγγενή" τους, εφόσον από τη μητέρα του ήταν Αμερικανός ...Τον "θαυμαστή" του αμερικανικού ονείρου ...Τον "ύποπτο" Τσόρτσιλ, εφόσον στην εποχή τού μεγάλου αμερικανικού χρηματιστηριακού "ράλι", που οδήγησε στο Κραχ, ο ίδιος ήταν ο Μέγας Θησαυροφύλακας της Βρετανίας και πιθανότατα εμπλεκόμενος άμεσα σε αυτό το Κραχ, το οποίο ήταν προϊόν ακατάσχετης κερδοσκοπίας ...Τον αδίστακτο Τσόρτσιλ, αν σκεφτεί κάποιος ότι ο άνθρωπος εκείνος δεν δίστασε να βγάλει τη νύφη του στο "κλαρί", προκειμένου να του φέρνει πληροφορίες πολιτικού ενδιαφέροντος. Τέτοιον άνθρωπο είχαν "φυτέψει" οι Αμερικανοί στην "καρδιά" της βρετανικής αυτοκρατορίας και περίμεναν τα λαμπρά αποτελέσματα.

...Μια αυτοκρατορία, η οποία μέσα σε ελάχιστες δεκαετίες, χωρίς να υποστεί στρατιωτική "ήττα", μετατράπηκε σε μια "ένωση", που θυμίζει πολιτιστικό σύλλογο κυριών ...Ένωση καπελοφόρων κυριών για την προστασία της πεδινής πέρδικας. Γιατί; Γιατί είναι προφανές ότι οι Αμερικανοί, εξαιτίας της δαιμόνιας Σίμσον, είχαν βάλει στο "χέρι" τον βρετανικό θρόνο. Μπορούσαν να τον εκβιάζουν με "πικάντικες" αποκαλύψεις στον πουριτανικό βρετανικό λαό. Τον πέτυχαν στην "αλλαγή" προσώπων και εκεί τον "χτύπησαν", εκμεταλλευόμενοι την αδυναμία και την απειρία των διαδόχων ...Ό,τι ακριβώς έκαναν στην Ελλάδα, χτυπώντας τον θρόνο μόλις πέθανε ο έμπειρος Παύλος και βρήκαν τον νεαρό Κωνσταντίνο με εμπειρίες προσκόπου.

Δυστυχώς για τους Βρετανούς η ιστορία του μέλλοντος θα είναι πολύ σκληρή γι' αυτούς. Θα περάσουν στην "αθανασία" ως η μόνη αυτοκρατορία, η οποία νικήθηκε από γκάνγκστερ ...Γκάνγκστερ, που την "αιφνιδίασαν" και την λεηλάτησαν ...Γκάνγκστερ, οι οποίοι με όρους εγκλήματος εκβίασαν την ηγεσία της και την κατέλυσαν ...Γκάνγκστερ, οι οποίοι με πόρνες, εμπόρους ναρκωτικών και άλλους "στρατηγούς" του πεζοδρομίου πλεύρισαν την ηγεσία της και την "καθάρισαν" σαν "αυγό". Η Βρετανία θα περάσει στην ιστορία σαν η μεγαλύτερη λεία κοινών κακοποιών που υπήρξε ποτέ.

...Τζάμπα οι μυστικές της υπηρεσίες ...Τζάμπα οι "Τζέιμς Μποντ" και οι ΜI 6 που "τάιζε" ...Τζάμπα τα License to Kill που έδινε. Ολόκληρη αυτοκρατορική ηγεσία επέτρεψε στα "σκουλήκια" του υποκόσμου της Νέας Υόρκης να τη διαλύσουν. Αιφνιδιάστηκε ο νεαρός βασιλιάς από το θράσος των κακοποιών και αντέδρασε σαν κοινός φουκαράς. Αντί να στείλει μερικούς πράκτορες να "τσιμεντώσουν" παραδειγματικά μερικούς από τους χρεοκοπημένους τραπεζίτες τής Νέας Υόρκης —μόνο και μόνο επειδή τόλμησαν να τον πλησιάσουν— τους έκανε "συνομιλητές" του. Διαπραγματευόταν τον θρόνο του με ανθρώπους, οι οποίοι λίγες ώρες πριν μπορεί να μάλωναν με ανταγωνιστές τους για τις ταρίφες των πορνών στην Πέμπτη Λεωφόρο.

Ρούζβελτ ...ο φονιάς της Βρετανίας.

Η παγίδευση της Βρετανικής Αυτοκρατορίας ήταν το αποτελέσματα μιας πολιτικής, η οποία είχε ξεκινήσει αρκετά χρόνια πριν. Από την εποχή που οι Αμερικανοί τραπεζίτες έπαθαν τη μεγάλη "ζημιά" με το "Κραχ" του 1929, έψαχναν τρόπο να επαναφέρουν την οικονομίας τους στους παλαιούς ρυθμούς, χωρίς να υποστούν οι ίδιοι τη ζημιά των δικών τους σφαλμάτων. Στην πραγματικότητα έψαχναν θύμα, για να "φορτώσουν" τη ζημιά. Η Βρετανική Αυτοκρατορία ήταν ο ιδανικός στόχος γι' αυτούς. Διατηρούσε την παγκόσμια πρωτοκαθεδρία και ο παγκόσμιος ρόλος της ήταν ένας πειρασμός για τους τοκογλύφους. Γιατί τους ενδιέφερε ο παγκόσμιος ρόλος της; Γιατί θα μπορούσαν, αν έπαιρναν τη θέση της, να "διαχύσουν" τη ζημιά σ' ολόκληρο τον κόσμο και να συνεχίσει η οικονομία να "καλπάζει" σε νέο ακόμα μεγαλύτερο "λιβάδι" από τις ΗΠΑ.

Αυτό ήταν που τους χρειαζόταν ..."Χώρος" ...Χώρος, για να εκτονώσουν την πίεση του κλειστού εθνικού τους χώρου, ο οποίος δεν "χωρούσε" τα πλασματικά και υπέρογκα κέρδη τού περίφημου αμερικανικού "ονείρου". Οι Αμερικανοί το είχαν αποφασίσει από τότε ...Το "όνειρο", για να συνεχίσει να υπάρχει, θα έπρεπε να γίνει "εφιάλτης" για όλους τους υπολοίπους και απόλυτη καταστροφή για τη Βρετανία. Η Βρετανία, δηλαδή, κινδύνευε πολλά χρόνια πριν εκδηλωθεί ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος και ούτε καν υποψιαζόταν τι συμβαίνει. Για λόγους ακατανόητους εμπιστευόταν τους Αμερικανούς, θεωρώντας τους φυλετικά "αδερφούς". Μιλάμε για ακατανόητους λόγους, γιατί τέτοια εμπιστοσύνη δεν υπάρχει μεταξύ δυνάμεων, οι οποίες είχαν πολεμήσει μεταξύ τους — κι αυτό εξαιτίας του μίσους, το οποίο αναπτύσσεται πάντα μεταξύ καταπιεστή και καταπιεσμένου.

Επιπλέον, η Βρετανία αγνοούσε ότι, ακόμα κι αν υπήρχαν κάποιες "βάσεις" γι' αυτήν τη συμπάθεια, αυτές είχαν προ πολλού χαθεί. Από την απελευθέρωσή τους και εντεύθεν οι ΗΠΑ έχασαν σχετικά γρήγορα την αγγλοσαξονική τους "καθαρότητα", η οποία τις χαρακτήριζε στα χρόνια της αποικιοκρατίας και έγιναν ένα πολυεθνικό και πολυφυλετικό "μόρφωμα", το οποίο δεν υπάκουε σε κανέναν από τους μέχρι τότε γνωστούς "κανόνες" που αφορούσαν τα εθνικά κράτη και τους έδιναν τα προβλέψιμά τους χαρακτηριστικά.

Αυτό το απρόβλεπτο και ασυνήθιστο κράτος "εμπιστεύονταν" η συνήθως καχύποπτη με όλους Βρετανία. Μια Βρετανία, η οποία αγνοούσε το σημαντικότερο από όλα αυτά. Αγνοούσε ότι, ακόμα κι αν υπήρχε με τις ΗΠΑ "συγγένεια", αυτό δεν σήμαινε απαραίτητα ότι τα συμφέροντά τους θα ήταν πάντα κοινά ή απλώς συμπλέοντα. Τα συμφέροντα δεν αναγνωρίζουν τις "συγγενικές" ιδιότητες ...Δεν έχουν αισθήματα και βέβαια ευαισθησίες. Κάπου εκεί την "πάτησαν", γιατί δεν είδαν ότι το Κραχ απειλούσε με καταστροφή τις ΗΠΑ και ότι, αν μπορούσαν, θα την "φόρτωναν" σε κάποιον άλλον.

Για να τα καταλάβουμε όλα αυτά, θα πρέπει να τα δούμε στην πορεία τους. Πρέπει να δούμε πώς έγιναν τα σφάλματα και φτάσαμε σ' αυτήν την "εμπόλεμη" κατάσταση. Πρέπει να δούμε τι ακριβώς "έσωζε" τις ΗΠΑ, για να καταλάβουμε τι ακριβώς επιθυμούσαν εις βάρος της Βρετανίας. Μέχρι τότε οι ΗΠΑ ζούσαν το όνειρό τους. Είχαν εξασφαλίσει την ανεξαρτησία τους και είχαν αρχίσει να εκμεταλλεύονται στο έπακρο τις τεράστιες δυνατότητες του κράτους τους. Όμως, "έτρεχαν" και δεν έδειχναν να γνωρίζουν τους κινδύνους που η "κίνηση" αυτή συνεπάγεται για τα συστήματα ..."Έτρεχαν" εκεί όπου έπρεπε να "περπατάνε" και "περπατούσαν" εκεί όπου έπρεπε να μένουν απολύτως ακίνητοι.

Η τεράστιες δυνατότητες του κράτους τους σε συνδυασμό με την απειρία τους ήταν θέμα χρόνου να τους οδηγήσουν σε "ατύχημα". Οι άπειροι οδηγοί πιο πολλές πιθανότητες έχουν να κάνουν ατύχημα με μια πανίσχυρη Ferrari παρά με ένα μόνιππο κάρο. Τέτοια Ferrari ήταν το αμερικανικό κράτος και τόσο άσχετοι ήταν οι Αμερικανοί ως έθνος. Η πρώην φτωχή πλέμπα της Ευρώπης, που, λίγα χρόνια μετά τη μετανάστευσή της στον Νέο Κόσμο, βρέθηκε να κρατάει στα χέρια της ένα "τιμόνι", το οποίο απαιτούσε τεράστιες γνώσεις, για να μην οδηγήσει σε ατύχημα. Ο κίνδυνος της "σύγκρουσης" ήταν μπροστά και δεν τον έβλεπε κανένας ...Απολύτως κανένας ...κι ας κάνουν κάποιοι τραπεζίτες —εκ των υστέρων— τούς δήθεν έξυπνους, που τα γνώριζαν όλα ...Όλοι σώθηκαν στο Κραχ με κρατικά χρήματα.

Έχοντας την εσφαλμένη πεποίθηση ότι οι πόροι τους —και κατά συνέπεια τα πλούτη τους— είναι ανεξάντλητοι, διαρκώς "επιβάρυναν" την οικονομία τους με παράλογες απαιτήσεις κερδών. Οι εργαζόμενοι γίνονταν "επενδυτές" κι αναζητούσαν μετανάστες, για να παριστάνουν τους εργαζόμενους σε έναν "κύκλο", ο οποίος δεν έδειχνε να έχει τελειωμό. Η "φούσκα" είχε αρχίσει να διογκώνεται και κανένας δεν έβλεπε τον κίνδυνο. Όλη η οικονομία τους είχε μετατραπεί σε μια τεράστια "πυραμίδα", η οποία διαρκώς υποσχόταν νέα κέρδη. Οι εργαζόμενοι αύξαναν συνέχεια τους μισθούς τους και κατά συνέπεια την αγοραστική τους δύναμη και άρα και τα κέρδη των εταιρειών. Οι επενδυτές επένδυαν όλο και περισσότερα χρήματα, αναζητώντας νέα και μεγαλύτερα κέρδη. Χωρίς κανένα "μέτρο" πολλαπλασίαζαν τα κέρδη σε μια οικονομία, η οποία ήταν βέβαιον ότι στο τέλος θα "ξερνούσε" ...Το Κραχ ερχόταν και κανένας δεν το έβλεπε.

Όταν τελικά αυτό το Κραχ εκδηλώθηκε, το χάος σκέπασε τις ΗΠΑ. Ξαφνικά η πείνα άρχισε να απειλεί μια από τις πιο πλούσιες χώρες στον κόσμο. Η ανεργία, η εγκληματικότητα και η δυστυχία χτύπησαν "κόκκινα". Πάνω από 30% ανεργία σε μια δύναμη, που μέχρι τότε της περίσσευε η εργασία κι αναζητούσε διαρκώς νέους μετανάστες, για να καλύψει της ανάγκες τής ανάπτυξής της. Η άλλοτε Γη της Επαγγελίας απειλήθηκε με τη φτώχεια, που μέχρι τότε νόμιζε ότι αφορά μόνον τους άλλους και όχι την ίδια. Τα συσσίτια ήταν μια καθημερινότητα για το άλλοτε παντοδύναμο κράτος.

Τότε εμφανίστηκε ο παράγων Ρούζβελτ ...Αυτός, ο οποίος έκανε το περίφημο New Deal. Τι ήταν αυτό; ...Τα παπατζηλίκια των απατεώνων και των τοκογλύφων, που τον χρηματοδοτούσαν και τον στήριζαν ...Το παλιό Deal, το οποίο απλά θα το "φόρτωναν" σε άλλους ...Οι ΗΠΑ δεν θα άλλαζαν "βηματισμό". Απλά τις συνέπειες αυτού του λανθασμένου "βηματισμού" θα τις "ξεφόρτωναν" πάνω σε άλλους.

Τι σημαίνει πρακτικά αυτό; Ο Ρούζβελτ διατήρησε στη "ζωή" με κρατικά χρήματα όλους τους τραπεζικούς παράγοντες, οι οποίοι είχαν οδηγήσει τις ΗΠΑ στον "θάνατο" ...Όλους τους γνωστούς τοκογλύφους, οι οποίοι σήμερα παρουσιάζονται ως "Αγορές" ...Όλα τα καλά "παιδιά" της εβραϊκής τοκογλυφίας ...Τον Ρότσιλντ, τον Ροκφέλερ, τον Λίμαν, τον Γκόλντμαν, τον Σαγκς κλπ.. ...Όλο το τοκογλυφικό "κατεστημένο" της Νέας Υόρκης, που εκείνη την ώρα έπρεπε να πάει κατ’ ευθείαν στα σκουπίδια και να ξεκινήσει η αμερικανική οικονομία από την αρχή και ν' αναπτυχθεί με κανονικούς "ρυθμούς" ...Με φυσιολογικούς ρυθμούς, οι οποίοι θα ήταν προσαρμοσμένοι στις δυνατότητές τους και στις ανάγκες τους.

Αυτό βέβαια δεν έγινε ποτέ, γιατί δεν συνέφερε τους τραπεζίτες της Νέας Υόρκης, οι οποίοι σε μια τέτοια περίπτωση θα καταστρεφόταν. Αυτοί στήριξαν τον Ρούζβελτ ...Τον νεοϋορκέζο Ρούζβελτ. Ο Ρούζβελτ είχε όλες εκείνες τις ιδιομορφίες, που βόλευαν τους Εβραίους τραπεζίτες. Κατ’ αρχήν ήταν νεοϋορκέζος δικηγόρος και άρα τον γνώριζαν πολύ καλά, εφόσον το πιθανότερο ήταν να έχουν συνεργαστεί μεταξύ τους. Επιπλέον, είχε και άλλες "χρήσιμες" ιδιομορφίες ...Ήταν ένας Σόιμπλε της εποχής ...Ένας σακάτης, ο οποίος περιφερόταν με το καρότσι του και το έκρυβε όταν έπρεπε να εμφανιστεί μπροστά στους ψηφοφόρους του.

Γιατί κάνουμε αναφορά στην αναπηρία του; ...Για λόγους ρατσιστικούς; ...Όχι βέβαια. Θα ήμασταν παράλογοι, ως άνθρωποι, αν το κάναμε αυτό. Σεβόμαστε την αναπηρία και τους ανάπηρους, εφόσον, ως κοινοί άνθρωποι, δεν εξαιρούμαστε από αυτήν. Όλοι μας είμαστε δυνάμει ανάπηροι και αυτό ποτέ δεν το αγνοούμε. Όμως, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν γνωρίζουμε μερικά πράγματα, τα οποία έχουν σχέση με τους σχεδιασμούς του συστήματος. Με τους ανάπηρους συμβαίνουν πολύ ιδιαίτερα πράγματα ...Επικίνδυνα πράγματα, όταν αυτά συνδέονται με την εξουσία και τις αποφάσεις, οι οποίες πρέπει να παρθούν εις βάρος κοινών ανθρώπων.

Μέσα στους αιώνες είναι οι "αγαπημένοι" όλων των ολοκληρωτικών καθεστώτων. Τόσο "αγαπημένοι", που στην περίπτωση των ευνούχων το σύστημα τους παρήγαγε οργανωμένα, προκειμένου να εξασφαλίζει τις υπηρεσίες των "ξεχωριστών" αυτών ανθρώπων. Γιατί είναι "αγαπημένοι" των σκληρών καθεστώτων; Γιατί οι αναπηρίες τους περιορίζουν πολύ το φάσμα των ενδιαφερόντων τους και των δραστηριοτήτων τους και εκεί όπου συνήθως "καταλήγουν" είναι πολύ επίμονοι και ικανοί ...Οι πιο σκληροί κι αδίστακτοι από αυτούς αποκτούν ενδιαφέρον για την εξουσία. Γιατί; ...Για πολλούς λόγους. Πολλοί από αυτούς, μέσω της εξουσίας, "εκδικούνται" —ας πούμε— την ατυχία τους. Αυτοί οι συγκεκριμένοι άνθρωποι τείνουν στα απόλυτα όρια σκληρότητας. Μη έχοντας κάτι άλλο να κάνουν, αφιερώνονται εξ’ ολοκλήρου στον τομέα όπου μπορούν ή τους επιτρέπουν κάποιοι να διακριθούν.

Αυτή η ολοκληρωτική αφοσίωση τούς κάνει έτοιμους να πάρουν όλες τις αποφάσεις, οι οποίες εξυπηρετούν τα αφεντικά τους ...Αυτούς, που τους δίνουν "ζωή", μέσω της εξουσίας. Αν σ' αυτό προστεθεί και η φυσική σκληρότητα που τους διακρίνει εξαιτίας της ατυχίας τους, αντιλαμβανόμαστε ότι μιλάμε για μέγα κίνδυνο, όταν όλα αυτά "διοχετεύονται" στην εξουσία. Θεωρώντας ότι έχουν χτυπηθεί οι ίδιοι σκληρά από τη μοίρα, δεν διστάζουν να πάρουν σκληρές αποφάσεις για τους υπόλοιπους ανθρώπους. Αυτοί, οι οποίοι χτυπήθηκαν από τη μοίρα, γίνονται εύκολα μια κακή "μοίρα", που χτυπάει τους πάντες γύρω τους.

...Δεν καταλαβαίνουν ούτε από διαμαρτυρίες ούτε από κλάματα. Άλλωστε γι' αυτούς είναι μικρό το κακό ακόμα και να πεινάς ή να είσαι άστεγος μπροστά στην παράλυση ή έναν ακρωτηριασμό. Γιατί να παραπονιούνται οι κοινοί άνθρωποι; Το χειρότερο, που μπορεί να τους τύχει, θα ήταν κάτι, το οποίο για έναν ανάπηρο θα προϋπέθετε το "θαύμα". Δεν έχουν την υγειά τους; Αν μπορούσαν θα άλλαζαν και οι ίδιοι οι ανάπηροι αυτήν την υγεία με όλα τα πλούτη και τα αξιώματά τους. Αν μη τι άλλο είναι απόλυτα ειλικρινείς στη σκληρότητά τους.

Αλίμονο λοιπόν για κάποιους, αν το "φάσμα" τού ενδιαφέροντος για κάποιον ανάπηρο περιορίζεται στην εξουσία. Θα κάνει τα πάντα για να διατηρηθεί σ' αυτήν και θα κάνει τα πάντα για να εξυπηρετήσει αυτούς, που τον βοηθούν. Αυτό έγινε και με την περίπτωση του Ρούζβελτ. Ο Ρούζβελτ ήταν ο Κυβερνήτης της Νέας Υόρκης. Κυβερνήτης της πόλης των τοκογλύφων, που απειλούνταν με χρεοκοπία εξαιτίας του Κραχ, το οποίο συνέβη στη διάρκεια της θητείας του.

Είχε λοιπόν σοβαρούς λόγους ν' ασχοληθεί με τους τοκογλύφους τής Νέας Υόρκης, αν ήθελε να διατηρήσει τις πολιτικές του φιλοδοξίες. Αυτοί ήταν οι χρηματοδότες και υποστηρικτές του. Ως δικηγόρος τους —και με την εξουσία που του έδινε το αξίωμά του— προσπάθησε να τους βοηθήσει ...Να τους βοηθήσει να "ξεφορτωθούν" τις ζημιές στις "πλάτες" άλλων. Προφανώς εκτίμησαν τις ικανότητές του και τον στήριξαν και στην υποψηφιότητά του για την Προεδρία ...Τον στήριξαν τόσο πολύ, που έσπασε όλα τα ρεκόρ παραμονής στην προεδρία των ΗΠΑ.

Ο Ρούζβελτ ήταν ο μόνος Πρόεδρος, ο οποίος έκανε τρεις προεδρικές θητείες και πέθανε ως Πρόεδρος. Ανέλαβε για πρώτη φορά τα καθήκοντα του Προέδρου το 1933 και επανεξελέγη το 1937, το 1941 και το 1944. Οι Αμερικανοί άλλαξαν τις διατάξεις τού Συντάγματος περί της προεδρικής θητείας αμέσως μετά τον θάνατό του. Προφανώς κάποιοι, οι οποίοι εξυπηρετήθηκαν με την "παντοδυναμία" του Ρούσβελτ, θεώρησαν ότι δεν υπήρχε λόγος ν' αφήσουν "παράθυρο" ανοικτό για κάποιους άλλους ηγέτες, οι οποίοι μπορεί στο μέλλον να μην τους εξυπηρετούσαν. Αυτός ο Νεοϋορκέζος Ρούζβελτ πήρε την κατάσταση "εργολαβικά" για τους τραπεζίτες τής Νέας Υόρκης ...Πήρε την κατάσταση από την απόλυτη ζημιά το 1929 στην Νέα Υόρκη και τη διαχειρίστηκε μέχρι το απόλυτο κέρδος το 1945 στη Γιάλτα.

Αν κάποιος δεν γνωρίζει τις τοκογλυφικές αλχημείες, θα εκπλαγεί από την απλότητα των λύσεων του Ρούζβελτ. Σχεδόν αφελείς —αν όχι βλακώδεις— ήταν. Έκανε δηλαδή αυτό, το οποίο θα σκεφτόταν να κάνει κι ένας βλάκας ..."Έκοψε" χρήμα ...και χρηματοδότησε την τραπεζική λειτουργία, που εκείνη τη στιγμή κατέρρεε. Απλό στη σκέψη, αλλά αδύνατο στην εφαρμογή, αν δεν υπάρχει κατάλληλη "υποστήριξη" από πίσω. Δεν ήταν βλάκες όλοι οι άλλοι και έξυπνος ο Ρούζβελτ που το σκέφτηκε. Είναι σαν να λες ...θα σώσω ένα καράβι από το ναυάγιο, γιατί θα βγάζω περισσότερο νερό από αυτό που μπαίνει μέσα.

Το πρώτο πράγμα, που σκέφτονται όλοι, είναι αυτό, αλλά συνήθως δεν μπορούν να το κάνουν, γιατί είναι αδύνατον να καταφέρουν σε μια καταστροφή ν' αλλάξουν το καταστροφικό "ισοζύγιο". Αυτό το "θαύμα" έκανε ο Ρούζβελτ. Με έναν τρόπο αυθαίρετο, που λειτουργούσε ως "μαγικός", παρήγαγε μεγαλύτερα "κέρδη" από τις "ζημιές" του Κραχ. Έδωσε "κερδοφόρες" προοπτικές σε τράπεζες, οι οποίες εκείνη τη στιγμή ήταν αντιμέτωπες με τη χρεοκοπία. Ταυτόχρονα, για να τις συντηρήσει στη ζωή, τις έδωσε χρήματα, για να συνεχίσουν το τραπεζικό τους "έργο".

..."Έκοψε" δηλαδή χρήμα. Όμως, αυτό δεν είναι και τόσο απλό όσο ακούγεται ― γιατί ακούγεται και σήμερα σε ανάλογες περιπτώσεις. Χρήμα δεν μπορείς να "κόψεις" μέσα σε ένα κλειστό σύστημα —όπως είναι μια εθνική οικονομία—, γιατί ο πληθωρισμός, ο οποίος θα προκύψει από το "ψεύτικο" αυτό χρήμα, θα "γκρεμίσει" ακόμα και τα λίγα που έχουν απομείνει "όρθια". Επιπλέον, αυτό το χρήμα δεν μπορεί να διοχετευτεί άμεσα στο τραπεζικό σύστημα, γιατί παραβίαζονται όλοι οι νόμοι της ελεύθερης αγοράς και αυτό —εκτός από παράνομο— έχει παρενέργειες σε ολόκληρη την οικονομία. Άρα; Άρα, αυτό το χρήμα έπρεπε να "τακτοποιηθεί" λογιστικά. Ναι μεν είχε "κοπεί", αλλά έπρεπε να γίνει πραγματικό — ή τουλάχιστον να φαίνεται στα τραπεζικά "κιτάπια" σαν τέτοιο.

Πώς γίνεται το ψεύτικο χρήμα "πραγματικό"; ...Με το να δεχθεί κάποιος να το πάρει ως δάνειο ...με ό,τι εγγυήσεις συνεπάγεται ένα δάνειο. Σε πραγματικό, δηλαδή, μετατρέπεται το "πέτσινο" χρήμα από την αξία της εμπράγματης εγγύησης, που καταθέτει ο δανειολήπτης. Άρα; Άρα, αναζητούνταν δανειολήπτης και μάλιστα με "φλέγουσες" ανάγκες και με "οικόπεδο" φιλέτο, για να το βάλει "εγγύηση" για το δάνειο. Το ζητούμενο, δηλαδή, είναι να μην "επιστρέψει" το ψεύτικο χρήμα στην οικονομία, η οποία ενεργοποιείται εξαιτίας του ...Να μην "επιστρέψει", μέχρι να "βαπτιστεί" πραγματικό.

Ο Ρούζβελτ σε συνεργασία με τους Εβραίους τραπεζίτες, οι οποίοι τον χρηματοδοτούσαν και ήταν "τελειωμένοι" εξαιτίας του Κραχ, έκαναν το εξής απλό. "Έκοψαν" χρήμα και το έβαλαν από την πίσω "πόρτα" στις τράπεζες, για να το "βγάλουν" από την "εξώπορτα", χωρίς να το πειράξουν καθόλου. Πρακτικά αυτό σημαίνει το εξής: Με το "πέτσινο" αυτό χρήμα έδωσαν —λογιστικά τουλάχιστον— τη δυνατότητα στους μέχρι τότε κατεστραμμένους δανειολήπτες να "εξυπηρετούν" τα δάνειά τους στις τράπεζες. Αυτό ήταν μια μεγάλη "απάτη", γιατί με αυτόν τον τρόπο ο Ρούζβελτ βοηθούσε τις τράπεζες, χωρίς φαινομενικά να παραβιάζει τους νόμους περί ελεύθερης οικονομίας και ανταγωνισμού.

Δεν χρηματοδοτούσε απευθείας τις τράπεζες, αλλά έκανε "κοινωνική" πολιτική. Έδινε "επιδόματα" σε δυστυχείς πολίτες και απλά αυτός αποφάσιζε για τους ίδιους ότι έπρεπε πρώτα απ' όλα να πληρώσουν τους λογαριασμούς τους στις τράπεζες. Το αποτέλεσμα όμως ήταν το ίδιο. Τα κρατικά χρήματα κατέληγαν στις ιδιωτικές τράπεζες, χωρίς καν να τα αγγίξουν οι δανειολήπτες, ώστε ν' αποφασίσουν οι ίδιοι πώς θα τα διαχειρίζονταν. Με αυτόν τον τρόπο "παρέκαμψαν" το βασικό σοκ του "Κραχ", εφόσον τεχνητά έδωσαν τη δυνατότητα στις πρακτικά χρεοκοπημένες τράπεζες να έχουν την "καθημερινότητα" προ του "Κραχ" και άρα την εποχή που οι πελάτες τους δεν είχαν οικονομικά προβλήματα και βεβαίως δεν ήταν ούτε άνεργοι. Τεχνητά δηλαδή "εξαφάνισαν" τις ζημιές ή την ανεργία των πελατών τους.

Οι τράπεζες με αυτόν τον τρόπο συνέχιζαν να λειτουργούν σαν να μην είχαν υποστεί οι πελάτες τους την παραμικρή ζημιά ...σαν να μην έγινε καμία καταστροφή, που θα τις απειλούσε. Τα κολοσσιαία και αδικαιολόγητα δάνεια, τα οποία έδωσαν προηγουμένως σε Αμερικανούς, δεν "κοκκίνιζαν", εφόσον εξυπηρετούνταν κανονικά, σαν να εξακολουθούσαν να "κονομάνε" οι Αμερικανοί. Εφόσον όμως γινόταν αυτή η "εξυπηρέτηση" των δανείων, θα έπρεπε οι τράπεζες να τα τακτοποιήσουν λογιστικά. Ως κέρδη δεν μπορούσαν να τα εμφανίσουν και να τα διανείμουν στους μετόχους τους, γιατί αυτό θα "ακύρωνε" την πρακτική. Δεν μπορούσαν να μετατρέψουν αυτά τα "πέτσινα" χρήματα —τα οποία εισέπρατταν— σε κέρδη, που θα τα ξαναέβαζαν στην αγορά, γιατί θα αποκαλυπτόταν το "τρυκ". Γνώριζαν άλλωστε ότι αυτά τα τεράστια ψεύτικα κέρδη ήταν εκείνα, τα οποία οδήγησαν στο "Κραχ".

Τι μπορούσαν να γίνουν αυτά τα "παθογόνα" κέρδη; Κέρδη μεν, αλλά όχι άμεσα αποδοτέα ...Έγιναν επενδυτικά "προϊόντα" ...Έγιναν "προσδοκία" κέρδους ...Έγιναν κέρδη, τα οποία χρηματοδοτούσαν νέες επενδύσεις ..."Κλειστές" επενδύσεις, οι οποίες θα απέδιδαν αποδοτέα κέρδη μετά από κάποια χρόνια. Σε αυτόν τον σχεδιασμό πρωταγωνίστησε ο Ρούζβελτ ως κολαούζος των Εβραίων τραπεζιτών. Γι' αυτόν τον λόγο ήταν ο πρώτος ηγέτης μεγάλου κράτους, ο οποίος κατάργησε τον κανόνα του χρυσού.

...Αποσύνδεσε το αμερικανικό νόμισμα από τα εθνικά αποθέματα του χρυσού. Απάλλαξε το νόμισμά του και άρα τα επιτόκιά του από το "βαρίδιο" του χρυσού ...Από το "βαρίδιο" εκείνο, το οποίο είχαν όλοι οι υπόλοιποι μεγάλοι της παγκόσμιας οικονομίας ...Έκανε το "όνειρο" του Ρότσιλντ πραγματικότητα ...Του Ρότσιλντ, ο οποίος πίστευε ακράδαντα ότι αρκεί κάποιος να ελέγχει το νόμισμα ενός κράτους, για να το κυβερνά απόλυτα. Αυτήν την απόλυτη διακυβέρνηση τού έδωσε ο Ρούζβελτ. Έδωσε στο αφεντικό του τη δυνατότητα να ελέγχει το νόμισμα ενός πανίσχυρου κράτους.

Ο Ρούζβελτ, δηλαδή ―κατ’ εντολή των αφεντικών του―, έδωσε στο εθνικό νόμισμα των ΗΠΑ ανταγωνιστικότητα τεχνητή, καθιστώντας το ασυναγώνιστο στη διεθνή "αγορά" δανείων. Υπό συνθήκες αθέμιτου ανταγωνισμού μπορούσε να δανείζει πολύ φτηνά χρήματα ...Χρήματα "πέτσινα" και τα οποία στην πραγματικότητα δεν υπήρχαν ...Χρήματα, τα οποία θεωρητικά "παρήγαγε" η αμερικανική οικονομία, αλλά δεν μπορούσαν να παραμείνουν στην αμερικανική οικονομία, γιατί θα την "μόλυναν", όπως ένα απόστημα έναν οργανισμό. Αν έβρισκαν πελάτες να τα πάρουν με εγγυήσεις, τότε αυτά τα χρήματα αποκτούσαν μια "αξία", αλλά και πάλι χωρίς να μπορούν να επιστρέψουν άμεσα στην αμερικανική οικονομία ..."Εκκενωτική παρακέντηση" λέγεται αυτή η πράξη στην ιατρική. Η αποχέτευση του αποστήματος ή ενός ανεπιθύμητου υγρού, το οποίο παράγεται από έναν νοσούντα οργανισμό, εκτός του οργανισμού.

Με αυτόν τον τρόπο τα ψεύτικα κέρδη της "άρρωστης" αμερικανικής οικονομίας έβγαιναν εκτός οικονομίας και την διατηρούσαν "φουσκωμένη" ακόμα και την εποχή που δεν είχε σχεδόν καθόλου ανάπτυξη ...Την διατηρούσαν "διψασμένη", ενώ αυτή ήταν "πνιγμένη" ...Της έδιναν εικόνα ανάπτυξης, όταν είχε ανεργία πάνω από 30% και με μια υπολειτουργούσα και παραπαίουσα βιομηχανία. Όλα αυτά ήταν δυνατόν να γίνουν με την "εξαγωγή" των "τοξικών" χρημάτων στο εξωτερικό. Ήταν τέτοιος ο σχεδιασμός, που από αυτά τα υποτιθέμενα αμερικανικά χρήματα του "εξωτερικού" έπαιρναν και οι ίδιες ΗΠΑ δάνεια, για να ενεργοποιήσουν την ανάπτυξη, προκειμένου να ξεφύγουν από την κρίση. Το ίδιο το κράτος, δηλαδή, που τύπωνε "πέτσινα" χρήματα, ήταν αυτό το οποίο "ξέπλενε" μεγάλο μέρος τους, παίρνοντάς τα ως δάνεια. Αυτό, ενώ φαίνεται παράδοξο και "ακυρωτικό" των όσων προηγουμένως περιγράψαμε, δεν είναι.

Αυτό το "τρυκ" το καταλαβαίνουν καλύτερα οι γνώστες της τεχνολογίας. Είναι σαν να εμπορεύεσαι αρχεία, αλλά δεν θέλεις να τα διατηρείς στον δικό σου υπολογιστή, γιατί δεν τα "αντέχει". Τι κάνεις σε μια τέτοια περίπτωση; "Aδειάζεις" τα αρχεία του σκληρού σου δίσκου σε ένα icloud. Επειδή σε συμφέρει να κρατάς άδειο τον δικό σου "σκληρό" δίσκο, μεταφέρεις τα δικά σου αρχεία στο icloud και από εκεί τα διαχειρίζεσαι με διαφορετικό τρόπο. Ο υπολογιστής σου "δουλεύει" γρήγορα και τα αρχεία βρίσκονται πάντα στη διάθεσή σου, έστω κι αν δεν βρίσκονται μέσα στον δικό σου υπολογιστή ...Τα "κατεβάζεις" κι εσύ σαν "πελάτης" του εαυτού σου με τους ίδιους τεχνικούς όρους που τα "κατεβάζουν" και οι πραγματικοί πελάτες σου. Ο υπολογιστής σου είναι μόνιμα άδειος και πάντα "διψασμένος" για νέα αρχεία, εφόσον δεν τον "πνίγουν" τα τεράστια φορτία των προηγούμενων αρχείων.  

...Οι τοκογλύφοι είχαν ανακαλύψει το icloud μισό αιώνα πριν την Apple ...Είχαν ανακαλύψει το icloud του χρήματος. Με τον τρόπο αυτόν οι ΗΠΑ "δανείζονταν" τα δικά τους χρήματα από το virtual "εξωτερικό", προκειμένου να χρηματοδοτήσουν τα μεγάλα δημόσια έργα, τα οποία θα περιόριζαν την ανεργία. Όπως δάνειζαν στους πελάτες τους, δανείζονταν και οι ίδιες από την δήθεν "διεθνή" αγορά τα δικά τους χρήματα ...Αυτή ήταν η "μαγική" λύση, γιατί απλούστατα δεν μπορούσαν να τα διατηρούν μέσα στην οικονομία τους και να τα φορολογούν σαν πραγματικά, γιατί θα αποδεικνύονταν το "πέτσινο" της ποιότητάς τους.

...Απλά πράγματα. Δεν ξόδευαν δηλαδή τα χρήματά τους, βγάζοντάς τα από την τσέπη τους ως δικά τους. Τα έβγαζαν από την τσέπη και, αφού τα άφηναν στο "τραπέζι", στη συνέχεια τα δανείζονταν από τον εαυτό τους με ένα "λογικό" επιτόκιο. Τα ψεύτικα χρήματα τα έβγαζαν έξω σαν "κέρδη" και από αυτά τα χρήματα δανείζονταν και το ίδιο το κράτος των ΗΠΑ, "βαπτίζοντάς" τα "δάνεια από το εξωτερικό", άσχετα αν προέρχονταν από τις αμερικανικές τράπεζες. Ήταν δάνεια του αμερικανικού κράτους από το "εξωτερικό", άσχετα αν έβγαιναν από το διπλανό κτίριο στη Νέα Υόρκη.

Όμως, ο βασικός πελάτης, ο οποίος πήρε αυτά τα "μολυσμένα" χρήματα, ήταν ο Χίτλερ. Χωρίς τον Χίτλερ αυτή η "πατέντα" απλά θα έδινε μια μικρή παράταση χρόνου μέχρι ν' αποκαλυφθεί ..."Πατέντα" επιβίωσης είναι αυτήν και όχι "φάμπρικα". Πόσο καιρό μπορείς να συντηρηθείς, πίνοντας τα "ούρα" σου; Τον χρόνο που χρειάζονταν, θα τον έπαιρναν από αλλού. Το μυστικό αυτού του σχεδιασμού ήταν ο Χίτλερ και οι "ασχολίες" του. Τα δάνεια στον Χίτλερ εμφανίζονταν στην αμερικανική οικονομία σαν μελλοντικά κέρδη ...Τόσο μελλοντικά, που δεν βιαζόταν κανένας για την επιστροφή τους.

Αυτά τα δάνεια ήταν ο κύριος όγκος των "τοξικών" κερδών της αμερικανικής οικονομίας ...Τα ψεύτικα κέρδη, τα οποία —όπως είπαμε— έπρεπε να μένουν εκτός αμερικανικής οικονομίας, για να μην την καταστρέψουν ...Τα κέρδη, τα οποία "κατέγραφαν" οι τραπεζίτες στα ενεργητικά των ισολογισμών των τραπεζών τους, για να μην χρεοκοπήσουν οι τράπεζές τους ...Τα κέρδη, τα οποία επέτρεπαν στην FED να τυπώνει χρήμα, χωρίς να προκαλεί τον καταστροφικό πληθωρισμό ...Τα χρήματα εκείνα, τα οποία η FED τύπωνε υποτίθεται για τις δόσεις των δανειοληπτών, ακόμα κι αν αυτοί πεινούσαν ή ήταν άστεγοι, προκειμένου να μην μπαίνουν τα δάνειά τους στα παθητικά των τραπεζών.

Κατάλαβε ο αναγνώστης το κόλπο των απατεώνων τοκογλύφων; Τα "πέτσινα" χρήματα της FED, που έμπαιναν στις τράπεζες, εμφανίζονταν ότι προέρχονταν από την αμερικανική αγορά και πήγαιναν κατ’ ευθείαν σε εξωτερικά δάνεια, για να μην προκαλέσουν πληθωρισμό. Δάνεια μακροπρόθεσμα, τα οποία "τακτοποιούνταν" λογιστικά στις ΗΠΑ, εφόσον εμφανίζονταν ως μελλοντικές "απαιτήσεις" των αμερικανικών τραπεζών. Αγοράστηκε δηλαδή "χρόνος" από τους Αμερικανούς τραπεζίτες για την μετά τον Χίτλερ εποχή. Αυτά ήταν τα πρώτα "σύνθετα" επενδυτικά "προϊόντα", τα οποία γνωρίσαμε με τον χειρότερο τρόπο στην κρίση του 2008.

...Τα επενδυτικά "προϊόντα", τα οποία εξασφαλίζουν χρόνο στους επενδυτές, ακόμα κι αν τα χρήματα, τα οποία μπαίνουν σ' αυτά, πετιούνται δημοσίως στα σκουπίδια ...Τα "προϊόντα" εκείνα, τα οποία απειλούν την οικονομία μόνον εάν μετατραπούν σε "τοξικά" και άρα μόνο εάν μετά το πέρας του προσδιορισμένου χρόνου δεν εξοφληθούν ή δεν επανεπενδυθούν σε κάποια νέα επένδυση. Οι Εβραίοι τραπεζίτες των ΗΠΑ χρηματοδότησαν τον Χίτλερ σε ένα βάθος χρόνου, το οποίο δεν θα επέτρεπε να "τοξικοποιηθούν" τα ψεύτικα χρήματά τους. Άρα, ποιο ήταν το μοναδικό τους πρόβλημα; ...Να προκαλέσουν τον πόλεμο πριν "λήξουν" τα δάνεια του Χίτλερ ...Αν κάποιος βασιλιάς Εδουάρδος απειλούσε αυτήν την επιδίωξη, απλά θα "έπεφτε" ...Κανένα πρόβλημα για τη συμμορία.

Αν το καταλάβει αυτό ο αναγνώστης, κατάλαβε όλο το αμερικανικό "κόλπο" ...Κατάλαβε τι ακριβώς ήταν το New Deal του "σακάτη" με τους Εβραίους χορηγούς του. Πρώτα θα τελείωνε ο πόλεμος, ο οποίος θα γινόταν με αμερικανικά χρήματα και μετά θα έληγαν τα "σύνθετα" προϊόντα των τραπεζιτών. Θα έληγαν όμως όταν θα υπήρχαν ακόμα πιο νέα και πιο αποδοτικά επενδυτικά "προϊόντα", εφόσον οι μεταπολεμικές ανάγκες για νέα δάνεια θα ήταν ακόμα πιο μεγάλες. Με τα δάνεια του Χίτλερ —που γνώριζαν οι τραπεζίτες ότι ποτέ δεν θα ξεπλήρωνε— θα δημιουργούσαν νέα ακόμα πιο μεγάλα δάνεια, τα οποία θα πληρώνονταν σίγουρα και θα κάλυπταν εκείνη τη ζημιά ...Κατάλαβε ο αναγνώστης το κόλπο;

Back to content | Back to main menu