Κορυφή σελίδας
ROCK - Τιμή και δόξα στον μεγάλο επαναστάτη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

ROCK - Τιμή και δόξα στον μεγάλο επαναστάτη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

ROCK - Τιμή και δόξα στον μεγάλο επαναστάτη

17 Νοεμβρίου 1997

Για όλους αυτούς τους λόγους η σύγκρουση είναι ιδιόμορφη και η επανάσταση του Rock αποτελεσματική, χωρίς τις εκρήξεις των άλλων επαναστάσεων. Το Rock σιγοτρώει το σύστημα, όπως το κύμα τον βράχο. Αν το σύστημα εξουσίας παρομοιαστεί με βράχο που πρέπει να τσακιστεί, οι επαναστάσεις είναι το μέσον μέσω του οποίου επιχειρούν οι άνθρωποι αυτήν την πράξη. Η Γαλλική Επανάσταση απέτυχε να τσακίσει τον βράχο, γιατί το "λαϊκό σφυρί" χτύπησε σε συγκεκριμένο σημείο, έκανε συγκεκριμένη ζημιά, αλλά δεν άντεξε. Άρπαξε τη γνώση διά της βίας, αλλά δεν μπόρεσε με τη χρήση της να καταστρέψει το σύστημα. Το Rock έχει τον ίδιο στόχο, αλλά διαφορετική μέθοδο. Κτυπά το σύστημα ανελέητα σε όλα τα σημεία, χωρίς να εστιάζει τη δύναμή του σε κάτι συγκεκριμένο. Κανένα χτύπημα δεν μπορεί να το γκρεμίσει από μόνο του, αλλά κανένα χτύπημα δεν είναι αμελητέο. Άλλο τραγούδι μιλάει για ελευθερία, άλλο για σεξ, άλλο για την οικογένεια, άλλο για τη θρησκεία κλπ.. Τραγούδι με το τραγούδι το Rock άρχισε να διαβρώνει τα κάστρα του συστήματος. "Άνοιξε" διάλογο με την κοινωνία για όλα εκείνα τα θέματα που το σύστημα χειριζόταν σαν ιερά μυστήρια. Όλα εκείνα τα θέματα, όπου τα "πρέπει" ήταν αυτά που προσδιόριζε το σύστημα αυθαίρετα σαν σωστά. Αυτός ο "διάλογος" άρχισε να καταστρέφει όλες τις τεχνητές συνθήκες, που το σύστημα με τρομερό κόπο δημιούργησε. Κατέστρεψε στα αστικά κέντρα τους ταξικούς διαχωρισμούς, εφόσον μετέφερε ένα νέο κοινό μήνυμα, που στρέφει πλούσιους και φτωχούς προς την αναζήτηση της ελευθερίας και άρα εναντίον του συστήματος. Οι κοινωνικές τάξεις, μέχρι την εμφάνιση του φαινομένου του Rock,  είχαν αναπτύξει μια νοοτροπία και έναν γενικότερο τρόπο ζωής άμεσα συνδεδεμένο με τις οικονομικές τους δυνατότητες. Το Rock πρότεινε έναν νέο τρόπο ζωής, που θεωρητικά μπορούσε να τον ακολουθήσει ο καθένας, ανεξάρτητα από την οικονομική του κατάσταση. Ο προτεινόμενος αυτός τρόπος ζωής συνέφερε τους πάντες, εφόσον ήταν πολύ προοδευτικότερος απ αυτόν που πρότεινε μέχρι τότε το σύστημα. Όμως, το πλέον αρνητικό για το σύστημα ήταν ότι αυτό το κοινό μήνυμα ξέφυγε από τα όρια των μεγάλων αστικών κέντρων και επηρέασε την επαρχία. Η επαρχία, που είναι η δύναμη της συντήρησης, άρχισε να επηρεάζεται από το ριζοσπαστικό μήνυμα του Rock κι αυτό απειλεί τις παραδόσεις και τα ήθη. Απειλεί τον σκοταδισμό η αντίληψη του Rock για τον έρωτα, το σεξ, την αδελφοσύνη. Απειλείται και ο εθνικισμός, που είναι η κύρια μέθοδος ελέγχου της επαρχίας.

Η μουσική
και ειδικά το Rock ενώνει τους ανθρώπους και προάγει την έννοια της ειρήνης. Αντίθετα, το υποκριτικό σύστημα προτείνει σαν τέτοιο μέσο τον αθλητισμό, που στην πραγματικότητα χωρίζει τους ανθρώπους. Εξαιτίας της μουσικής εχθροί έγιναν φίλοι, ενώ εξαιτίας του αθλητισμού φίλοι έγιναν εχθροί. Το Rock από τη φύση του, σε αντίθεση με τον αθλητισμό, δεν επιτρέπει την ανάπτυξη ούτε του ρατσισμού ούτε του εθνικισμού. Αυτό είναι δεδομένο, γιατί διαφορετικός λόγος και άρα διαφορετική προπαγάνδα έχουν διαφορετικά αποτελέσματα. Από τη στιγμή που ο λόγος του συστήματος δημιουργεί τον ρατσισμό και τον εθνικισμό, ο διαφορετικός λόγος του Rock έχει διαφορετικά αποτελέσματα. Οι δημιουργοί του Rock δεν είχαν άλλες επιλογές. Άσχετα δηλαδή με το τι γνωρίζει ένας δημιουργός, είναι υποχρεωμένος εάν θέλει να επιβιώσει να εκπέμπει διαφορετικό μήνυμα από αυτό της εξουσίας. Εδώ αποκαλύπτεται κι αυτό που είπαμε σε άλλο σημείο περί αδύναμου δημιουργού και ισχυρού χτυπήματος. Ο δημιουργός του Rock δεν έχει ανάγκη να γνωρίζει ό,τι και ο φιλόσοφος, ώστε να καθορίζει στόχους. Δεν είναι απαραίτητο να γνωρίζει περί ρατσισμού, εθνικισμού κλπ.. Η διαφορετικότητα του μηνύματος είναι αυτή που προκαλεί τα προβλήματα. Το διαφορετικό μήνυμα πολεμά εναντίον του πραγματικού εχθρού πολλές φορές ερήμην του δημιουργού. Αυτός είναι και ο λόγος που τα δημοτικά τραγούδια δεν μετατρέπονται σε τραγούδια Rock με τη συνοδεία των ηλεκτρικών κιθάρων. Τα δημοτικά τραγούδια κινούνται μόνο στον επιθυμητό για το σύστημα θεματολογικό άξονα. "…Ο Κίτσος ο λεβέντης ο "τουρκοφάγος" ….(πρότυπο) ….με τους σαράντα γιους και τις σαράντα κόρες ….(γάμος, υπεργεννητικότητα) ….σκεφτότανε την Πόλη και εδάκρυζε ….(εθνικισμός, προετοιμασία του λαού για πόλεμο)….". Πάντα τα λαϊκά πρότυπα του συστήματος είναι φτωχοί άνθρωποι, που δεν εκφράζουν φιλοδοξίες για πλούτο κι αξιώματα, παρά οραματίζονται εθνικούς στόχους. Τα τραγούδια αυτά εξιδανικεύουν την ενσάρκωση του θύματος της εξουσίας, που είναι ο φτωχός, αγράμματος, θρησκόληπτος και εθνικιστής πολίτης. Το Rock απευθύνεται σ αυτούς που τρέμουν στην ιδέα ότι η προοπτική τους είναι η εξομοίωση με το παραπάνω πρότυπο.

Ό,τι δεν κατάφεραν οι φιλόσοφοι και οι επαναστάτες το κατάφερε το τρομερό Rock. Έβαλε στο στόμα των νέων με τη μορφή στίχων λόγια, που σ
άλλες εποχές η εκστόμισή τους ήταν αξιόποινη πράξη. Όπως συμβαίνει με όλες τις προπαγάνδες λέγελέγε κάτι μένει. Την πρακτική αυτή τη μονοπωλούσε το σύστημα στους αιώνες, αλλά έπαθε τεράστια ζημιά από το Rock μέσα σε λίγες δεκαετίες. Λέγε λέγε περί σεξ έμαθε και η επαρχία περί ελεύθερου έρωτα και τώρα πια δεν ελέγχεται με το συνηθισμένο τρόπο. Η σημερινή νεολαία παγκοσμίως είναι η υγιέστερη και ομορφότερη όλων των εποχών κι αυτό οφείλεται σε μεγάλο μέρος στη δύναμη του Rock. Οι νέοι είναι σήμερα λιγότερο κομπλεξικοί, συντηρητικοί ή εθνικιστές από τις προηγούμενες γενιές. Αντιμετωπίζουν τη ζωή με διαφορετικά κριτήρια και βιώνουν τις σχέσεις τους με καλύτερο τρόπο.

Γιατί όμως συμβαίνουν αυτά; Μήπως είναι εξυπνότεροι; Μήπως είναι διαφορετικοί από τις άλλες γενεές; Όχι βέβαια. Απλά αυτή η νεολαία έχει τους καλύτερους ποιοτικά γονείς. Οι γονείς αυτών των νέων ήταν η γενιά που ήρθε σε πρώτη επαφή με το μήνυμα του Rock. Ήταν αυτοί που πρώτοι ψιθύριζαν λόγια, που μερικές φορές ούτε καν κατανοούσαν. Ήταν αυτοί που μπορεί να έκαναν τελικά ό,τι ήθελαν οι μανάδες τους, αλλά τραγουδούσαν τα τραγούδια μιας άλλης εποχής. Όλοι αυτοί που έκαναν καριέρες δούλων και την ίδια στιγμή λάτρευαν τα ανέμελα "παιδιά των λουλουδιών". Όλες αυτές που παντρεύτηκαν παρθένες, έχοντας όμως στο προσκέφαλό τους φωτογραφίες ανδρών που αποτελούσαν είδωλα του σεξ της εποχής τους. Όλα αυτά τα παιδιά μιας μεσαιωνικής κοινωνίας, που φαντασίωσαν το μέλλον^ που στην πλειοψηφία τους έκαναν αυτά που η προπαγάνδα του συστήματος επέβαλε, αλλά που μέσα στο μυαλό τους γεννήθηκε το μέλλον. Όλοι αυτοί που, ενώ δεν μπόρεσαν να εκμεταλλευτούν το Rock στην προσωπική τους ζωή και να νικήσουν τον συντηρητισμό τους, δημιούργησαν ως γονείς τις καλύτερες συνθήκες για τα παιδιά τους. Δεν καταπίεσαν δεν στέρησαν και δεν ζήλεψαν. Είναι εξοικειωμένοι με τον ριζοσπαστικό τρόπο ζωής των παιδιών τους, όχι επειδή τον βίωσαν, αλλά επειδή τον φαντάστηκαν. Τα πιο όμορφα παιδιά όλων των εποχών έχουν τους πιο όμορφους γονείς. Τα σημερινά παιδιά είναι παιδιά των "παιδιών των λουλουδιών".


Δεν έχει σημασία τι έκανε ο καθένας για να υλοποιήσει τα εφηβικά του όνειρα, σημασία έχει ότι σε άσχημα σπίτια, γεμάτα βία, υποκρισία και μοιχεία, όλοι αυτοί έφτιαξαν όμορφα όνειρα. Το καταπιεσμένο και φοβισμένο κορίτσι του ΄60, με τη μακρύ καρό φούστα και τη χειροποίητη ζακέτα, μπορεί να μην νίκησε η ίδια τον συντηρητισμό της, αλλά γέννησε αυτούς που είναι σε θέση να τον νικήσουν. Ίσως και η ίδια να μη καταλαβαίνει για ποιους λόγους δεν συμπεριφέρεται ως γονέας όμοια με τους δικούς της γονείς. Φέρεται σαν να έχει βιώσει πράγματα, που αποδεδειγμένα δεν έχει κάνει. Φαίνεται σαν πολυταξιδεμένη, τη στιγμή που δεν έχει βγει από το σπίτι της. Αυτό είναι το μυστικό του Rock και η μαγεία του. Το Rock είναι ένα ταξίδι. Μεταφέρει μήνυμα και οδηγεί στην ταύτιση. Τραγουδά ο άνθρωπος για πράγματα αγαπημένα, απαγορευμένα, επιθυμητά, και ταυτίζεται με το δημιουργό που, είτε τα έχει βιώσει είτε τα έχει φανταστεί. Τραγουδά με όλη τη δύναμη της ψυχής του και "φεύγει για μεγάλα ταξίδια". Βλέπει κόσμους νέους, φωτεινούς και χαρούμενους, έστω κι αν βρίσκεται στο μίζερο εφηβικό δωμάτιο μιας άθλιας εργατικής κατοικίας. Αυτός είναι και ο λόγος που οι έφηβοι λατρεύουν το Rock. Προτιμούν να ζουν στον κόσμο που φαντάζονται, παρά στον κόσμο που τους προσφέρουν οι "σωτήρες". Μόνοι τους
ή με τους φίλους τους προσπαθούν ν αναβάλουν την εισαγωγή τους σ έναν κόσμο με χιλιάδες εντολές και χιλιάδες θυσίες. Απ αυτούς τους εφήβους γεννιούνται οι νέοι δημιουργοί κι αυτοί οι έφηβοι θα χτίσουν τον νέο κόσμο με βάση τη νοοτροπία που καλλιεργεί το Rock και η οποία είναι διαφορετική απ αυτήν που καλλιεργεί το σύστημα. Το Rock θέτει αντιπροτάσεις στις προτάσεις του συστήματος. Απέναντι στον ρατσισμό θέτει το δικαίωμα της διαφορετικότητας^ απέναντι στον εθνικισμό θέτει την ιδέα της αδελφοσύνης. Η αδυναμία του, που οφείλεται στην αδυναμία των δημιουργών, βρίσκεται στον τομέα της γνώσης. Θέτει προτάσεις, αλλά δεν μπορεί να δώσει λύσεις για το πώς όλα αυτά θα πραγματοποιηθούν.

Αυτό που θα δούμε τώρα είναι πώς το Rock δημιουργεί προβλήματα δυσλειτουργίας στο σύστημα, με αποτέλεσμα να εμφανίζεται αυτή η διαφορετικότητα ανάμεσα στους σημερινούς εφήβους και τους παλαιότερους. Η ποιότητα των γονέων είναι καθοριστικός παράγοντας, αλλά δεν είναι ικανός από μόνος του να επιτύχει αυτήν την αλλαγή. Το σύστημα πάντα γνώριζε ότι κινδύνευε από τους εφήβους κι αυτούς είχε πάντα ως στόχο. Ο κίνδυνος προέρχεται από το γεγονός ότι οι έφηβοι εκδηλώνουν επαναστατικές τάσεις, χωρίς κανέναν ενδοιασμό και προπαντός χωρίς καθυστέρηση. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι βρίσκονται σ' ένα μεταβατικό στάδιο της ζωής τους, όπου οι πνευματικές και σωματικές ικανότητές τους είναι σχεδόν σε πλήρη ανάπτυξη, πλην όμως δεν έχουν τις δεσμεύσεις των ενηλίκων. Είναι μια μερίδα της κοινωνίας που έχει χαρακτηριστικά επισκέπτη στον πλανήτη. Το σύνολο των αναγκών τους καλύπτεται από τους γονείς τους κι αυτοί έχουν ως μοναδική υποχρέωση να πάρουν ορισμένες αποφάσεις για το μέλλον τους και άρα να κρίνουν. Το σύστημα τους επιτρέπει να κρίνουν, γιατί αυτοί οι άνθρωποι εισέρχονται σε μια νέα κατάσταση όπου υπάρχουν ρόλοι. Αυτοί θα ενσαρκώσουν στο μέλλον το ρόλο των εξουσιαστώνθυτών και το ρόλο των εξουσιαζομένωνθυμάτων. Το αποτέλεσμα αυτής της κρίσης οδηγεί τον καθένα απ' αυτούς σε μια προκαθορισμένη από το σύστημα πορεία. Το λεπτό σημείο εδώ είναι ότι το σύστημα θέλει όλοι αυτοί να κρίνουν, αλλά μόνο ανάμεσα στα όσα το ίδιο τους προτείνει. "…Θέλεις να γίνεις πλούσιος; Υπάρχουν αυτές οι επιλογές. Θέλεις να γίνεις διάσημος; Υπάρχουν επίσης αυτές οι επιλογές. Είσαι φτωχός και δεν έχεις δυνατότητες; Δεν πειράζει, γίνε καλός χριστιανός, παρέμεινε φτωχός και στην επόμενη ζωή θα πας στον παράδεισο…".


Αυτήν την κατάσταση αντιμετώπιζαν μέσα στους αιώνες οι έφηβοι και εύκολα ή δύσκολα υποτάσσονταν. Μέχρι που εμφανίστηκε το φαινόμενο Rock και κατέστρεψε την ηρεμία του συστήματος. Οι έφηβοι επηρεάστηκαν από το Rock και τα μηνύματά του και άρχισαν να λειτουργούν τραγικά για το σύστημα. Συνέχισαν να κρίνουν τις προτάσεις του συστήματος, αλλά δεν σταμάτησαν εκεί. Άρχισαν να κρίνουν ό,τι απαγορεύεται. Άρχισαν να πέφτουν μαζικά επάνω στα τεχνητά "εμπόδια". Κρίνουν τους γονείς τους, κρίνουν το σύστημα, κρίνουν τη θρησκεία, κρίνουν τα πρότυπα. Αυτή η κατάσταση είναι το καύσιμο του Rock. Όσο πιο πολύ κρίνουν, τόσο πιο πολλά μηνύματα δημιουργεί το Rock, για να καλύψει τους προβληματισμούς των νέων. Όσο πιο πολλά μηνύματα βρίσκουν οι επόμενοι, τόσο πιο πολύ κρίνουν. Τους ενήλικες
όταν κρίνουν το σύστημα δεν τους φοβάται. Όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα αυτής της κρίσης, οι τελικές τους επιλογές καθορίζονται από τις ανάγκες επιβίωσης. Όλους αυτούς τους ελέγχει εύκολα, γιατί οι υποχρεώσεις τρέχουν και δεν επιτρέπουν περιττές πολυτέλειες. Ακόμα κι αν υιοθετήσουν μια εχθρική αρχικά προπαγάνδα το σύστημα την ευνουχίζει και στο τέλος την οικειοποιείται, εφόσον οι ανάγκες υποτάσσουν τους ανθρώπους. Στην περίπτωση των εφήβων όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά. Η προπαγάνδα του συστήματος στην περίπτωση των εφήβων μπορεί να μείνει μετέωρη. Υπάρχει περίπτωση κι αυτό δεν είναι σύγχρονο φαινόμενο οι έφηβοι να μην ασπάζονται καμία από τις απόψεις του συστήματος, είτε υπάρχουν άλλες είτε όχι. Αυτή η αδυναμία επικοινωνίας μεταξύ συστήματος και εφήβων υπάρχει ως φαινόμενο εδώ και αιώνες. Το Rock αυτήν την αδυναμία εκμεταλλεύεται και θα πρέπει να εξετάσουμε αυτήν την κατάσταση για να δούμε τι ακριβώς συμβαίνει.

Αυτήν την αδυναμία πάντα τη γνώριζε το σύστημα και την φοβόταν πάντα. Δεν έχει σχέση με την εποχή μας, ούτε είναι επίτευγμα γνώσης. Ο άνθρωπος, εξαιτίας της κρίσης και της ευφυΐας του, πάντα αντιδρά, όταν αντιλαμβάνεται ότι προσπαθούν να τον εκμεταλλευτούν· όταν αντιλαμβάνεται ότι προσπαθούν να τον εισάγουν σε μια κατάσταση όπου δεν υπάρχει περίπτωση να βγει κερδισμένος. Οι έφηβοι, που είναι άνθρωποι στο κατώφλι της ωριμότητας, όλα αυτά τ
αντιλαμβάνονται και αντιδρούν ενστικτωδώς. Το μόνο που μπορεί να κάνει το σύστημα, για να μειώσει το κόστος αυτής της αντίδρασης, είναι να δημιουργεί συνθήκες που μειώνουν το μεταβατικό στάδιο της εφηβείας και ταυτόχρονα να μην επιτρέπει την ανάπτυξη παράλληλης προπαγάνδας από κέντρα που δεν ελέγχει. Ενδιαφέρεται όχι τόσο για την αποτελεσματικότητα της δικής του προπαγάνδας, όσο για το να μην υπάρχει οποιαδήποτε άλλη. Η μείωση του μεταβατικού σταδίου της εφηβείας είναι ένας στόχος που επιτυγχάνεται σχετικά εύκολα. Αυτό γίνεται κατορθωτό με την όσο το δυνατόν ταχύτερη εξομοίωση του εφήβου με τον ενήλικα. Αυτό γίνεται με το ν' αναγκάσουν τον νέο ν' αναλάβει κάποιες ευθύνες που συνεπάγονται υποχρεώσεις. Προσπαθούν να τον κάνουν δούλο των αναγκών του ή των φιλοδοξιών του, ώστε να τον υποτάξουν. Παλαιότερα τους παγίδευαν μέσω των υποχρεώσεων του γάμου και των οικογενειακών βαρών. Πάντρευαν τους νέους σε πολύ νεαρή ηλικία και μέχρι αυτοί να καταλάβουν τι συμβαίνει είχαν να ταΐσουν μια ολόκληρη οικογένεια. Σήμερα η παγίδευση γίνεται με πιο σύνθετο τρόπο και γι αυτό φροντίζει το σύστημα παιδείας. Οι αγράμματοι, φτωχοί και συνήθως οι επαρχιώτες, παγιδεύονται με τον παλιό τρόπο. Οι υπόλοιποι φροντίζει το σύστημα, μέσα από μια εξοντωτική πορεία στο χώρο της παιδείας, να έχουν στην εφηβική ηλικία κοινά συμφέροντα με το σύστημα. Το σύστημα, όπως βλέπουμε εύκολα ή δύσκολα, καταφέρνει τον πρώτο στόχο του, που είναι η μείωση του χρόνου αυτού του μεταβατικού σταδίου. Το πραγματικά δύσκολο είναι η επιβολή της απόλυτης σιωπής σ όλους όσους έχουν συγκρουόμενα συμφέροντα μ αυτό.

Το Rock σπάει το νόμο της σιωπής και θα πρέπει να δούμε γιατί παρουσιάζεται αυτή η δυσαρμονία μεταξύ της διαχρονικής προβληματικότητας ελέγχου των νέων από το σύστημα και της σχετικά πρόσφατης εμφάνισης του Rock. Γιατί, ενώ το πρόβλημα της αναποτελεσματικότητας της προπαγάνδας υπάρχει εδώ και αιώνες, δεν εμφανίστηκε σ
αυτό το χρονικό διάστημα ένα άλλο φαινόμενο όμοιο με το Rock. Γιατί δηλαδή έπρεπε να φτάσουμε στη δεκαετία του ΄60 για να σπάσει το μονοπώλιο του συστήματος στον τομέα της προπαγάνδας. Αν σκεφτεί κάποιος και το πώς λειτουργεί η προπαγάνδα, εύκολα θα έβγαζε και το συμπέρασμα ότι, αν υπήρχε το Rock κατά το Μεσαίωνα, η Γαλλική Επανάσταση θα ήταν περιττή. Η αλλοίωση της προπαγάνδας του συστήματος θα έκανε τον κόσμο ανεξέλεγκτο και το πιο πιθανό θα ήταν να ζητήσει τη γνώση με τέτοιο τρόπο που δεν θα χρειαζόταν βία. Γνωρίζοντας εμείς πώς λειτουργεί σήμερα το σύστημα, εύκολα μπορούμε να φανταστούμε ότι, όχι μόνο δεν θα χρειαζόταν βία, αλλά το ίδιο το σύστημα, για να παρατείνει τη ζωή του, θα έδινε από μόνο του τη γνώση. Θα έκανε δηλαδή, χωρίς να χυθεί αίμα, αυτό που κάνει σήμερα. Γιατί όμως έπρεπε να περιμένουμε μέχρι το ΄60 για να σπάσει το μονοπώλιο της προπαγάνδας; Η απάντηση είναι απλή. Η τεχνολογία, όπως αναφέραμε πιο πάνω, υπήρξε η ικανή και αναγκαία συνθήκη για την έναρξη της επανάστασης του Rock. Μέχρι τότε τα πάντα ήταν εύκολα για το σύστημα. Δημιουργοί υπήρχαν, τη δύναμη του τραγουδιού την ήξεραν, αλλά υπήρχε φόβος. Ποιος τολμούσε να συνθέσει τραγούδι που να περιέχει εχθρικά μηνύματα για το σύστημα; Θα το ψιθύριζε στους φίλους του κι αυτοί θα τον λάτρευαν. Ο πρώτος όμως σπιούνος που θα το άκουγε θα το έλεγε στον παπά κι αυτός στο χωροφύλακα. Από εκεί και πέρα τα πάντα ήταν εύκολα. Το κέρδος για το δημιουργό θα ήταν μηδενικό και η εξόντωση εξασφαλισμένη. Ο ίδιος θα στιγματιζόταν και οι γονείς του θα έχαναν τις δουλειές τους. Θα κατηγορούνταν για άσχετα πράγματα και θα απομονώνονταν στο κοινωνικό περιθώριο. Σ αυτού του είδους τις κοινωνίες οι περιθωριοποιημένοι είναι σαν τους λεπρούς. Δεν τους πλησιάζεις για να μην κολλήσεις την αρρώστια τους. Όποιος συναναστρέφεται "χαρακτηρισμένο" από το σύστημα άτομο, "χαρακτηρίζεται" και ο ίδιος.

Όμως, η τεχνολογία αλλάζει το σύνολο των συνθηκών. Το ρίσκο υπάρχει και σήμερα, αλλά υπάρχει και το κέρδος. Ο δημιουργός δεν φοβάται πλέον να εκφραστεί, γιατί γνωρίζει δύο πράγματα. Πρώτον, ότι υπάρχουν άνθρωποι που ικανοποιούνται από το μήνυμά του και δεύτερον, ότι το οικονομικό κέρδος σε περίπτωση επιτυχίας είναι τέτοιο, που εμποδίζει το σύστημα να τον καταστρέψει. Από τη στιγμή που η τεχνολογία δημιουργεί συσκευές αναπαραγωγής ήχου και αναπτύσσεται η ραδιοφωνία, τα πράγματα είναι θετικά για τους δημιουργούς. Υπάρχει κοινό που θέλει να τους ακούσει και υπάρχει τεχνολογία για να μεταφέρει τη δημιουργία. Είναι θέμα χρόνου το κοινό αυτό να μετατραπεί σε αγοραστικό κοινό και άρα η υπόθεση να προκαλέσει το ενδιαφέρον του κεφαλαίου. Το κεφάλαιο πάντα, μπροστά στο ενδεχόμενο κέρδους, δεν διστάζει να έλθει σε σύγκρουση με τη εξουσία. Δεν φοβάται την εξουσία και, παρ
όλο που την έχει ανάγκη, έχει τη δύναμη να την αγνοεί. Η λογική του κεφαλαιοκράτη είναι απλή. Αν δεν εκμεταλλευτεί ο ίδιος ένα φαινόμενο όσο κι αν δεν συμφωνεί μαζί του, θα το κάνει κάποιος άλλος. Κανένας δεν θέλει να χάνει ευκαιρίες για κέρδος. Κανένας δεν θέλει να γεννιούνται νέοι πλούσιοι στον τομέα που αυτός δραστηριοποιείται και οι οποίοι στη συνέχεια θα τον απειλήσουν.

Εξαιτίας του κεφαλαίου, το ανήσυχο πνεύμα, ενώ μέχρι τη δεκαετία του ΄60 εισέπραττε αγάπη από τους φίλους και τιμωρία από το σύστημα, άρχισε να φλερτάρει με τον πλούτο. Το τραγούδι προστατεύτηκε από τα πνευματικά δικαιώματα και έγινε προϊόν. Το προϊόν που έχει προοπτικές στην αγορά έλκει τους μάνατζερ, τους διαφημιστές κλπ.. Αυτοί με τη σειρά τους δημιουργούν συνθήκες να εμφανιστούν νέοι και ισχυρότεροι δημιουργοί, που αντιμετωπίζονται πλέον ως παραγωγοί προϊόντων. Η δόξα και οι πωλήσεις άρχισαν να πηγαίνουν χέριχέρι και οι εχθροί του συστήματος άρχισαν να γίνονται πρότυπα για τη νεολαία. Πρότυπα όχι μόνο για τις ιδέες τους, αλλά και για την οικονομική τους επιτυχία. Ενώ μέχρι τότε οι γονείς καταπίεζαν τους νέους να εγκαταλείψουν τις επαναστατικές τους ιδέες γιατί θα καταστρέφονταν, ξαφνικά βρέθηκαν χωρίς επιχειρήματα. Άρχισε να γίνεται μόδα η δημιουργία συγκροτημάτων μουσικής, όπου οι νέοι είχαν τη δυνατότητα να πουν πράγματα που επί αιώνες ήταν απαγορευμένα. Όχι μόνο δεν κινδύνευαν και δεν άγχωναν τις οικογένειές τους, αλλά είχαν τη δυνατότητα ν
αναπτύξουν και μια επιχειρηματολογία περί επιτυχίας, πλούτου κλπ.. Αν αποτύγχαναν, δεν έχαναν τίποτε, από τη στιγμή που έκαναν ό,τι και χιλιάδες άλλοι όμοιοί τους. Αντίθετα, αν πετύχαιναν, ο κόσμος ολόκληρος θα ήταν στα πόδια τους. Από εκείνη τη στιγμή το σύστημα άρχισε να τρέχει και να μη φτάνει^ άρχισε την προσπάθειά του να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα. Το Rock από εκείνη τη στιγμή άρχισε να διαβρώνει στο πέρασμά του τα πάντα. Από τα μεγάλα αστικά κέντρα των ταξικών διαχωρισμών πέρασε στην επαρχία των κρατών που πρωτοαναπτύχθηκε και από εκεί άρχισε να διαπερνά τα εθνικά σύνορα του συνόλου των κρατών. Συγκρούστηκε με το σύνολο των εθνικών παραδόσεων και δημιούργησε μια νέα κατάσταση που τη χαρακτηρίζει η παγκοσμιότητα.

Για ν
αντιληφθεί ο αναγνώστης τη σοβαρότητα της κατάστασης, θα πρέπει να θυμηθεί ότι το σύνολο του σχεδιασμού του παγκοσμίου συστήματος εξουσίας βασίζεται στον εθνικό σχεδιασμό. Μια αόρατη κεντρική εξουσία ελέγχει τα έθνη και όταν οι συνθήκες το απαιτούν τα οδηγεί στον πόλεμο, που πάντα έχει συγκεκριμένους στόχους. Οι στόχοι αυτοί είναι να διατηρείται η ισχύς της εξουσίας στο υψηλότερο επίπεδο και το κεφάλαιο να είναι πάντα κερδοφόρο. Αυτό που μας ενδιαφέρει σ αυτό το σημείο δεν είναι τόσο η ανάλυση αυτών των πρακτικών, όσο ότι όλα αυτά στηρίζονται στον εθνικό σχεδιασμό. Για να γίνουν δηλαδή όλα αυτά, πρέπει να υπάρχουν έθνη. Τα έθνη συντηρούνται από τις διαφορετικές εθνικές παραδόσεις, που συντηρούν τις υποτιθέμενες διαφορές μεταξύ των ανθρώπων και οι οποίες είναι υπεύθυνες για το ρατσισμό και τον εθνικισμό, που είναι απαραίτητα στοιχεία για την εξουσία. Η σοβαρότητα του προβλήματος που δημιουργεί το Rock γίνεται αντιληπτή, αν σκεφτεί κάποιος ότι συγκρούεται με το σύνολο των εθνικών παραδόσεων. Αποτέλεσμα αυτής της σύγκρουσης είναι η δημιουργία μιας τεράστιας διεθνούς και προπαντός νεανικής κοινωνικής ομάδας, που έχει εχθρικά για το σύστημα χαρακτηριστικά. Η εχθρικότητα είναι δεδομένη από τη στιγμή που το θεμέλιο αυτής της κατάστασης είναι ένας κοινός λόγος, που είναι υπεράνω εθνικών και ταξικών διαχωρισμών. Ενώ οι εθνικές ομάδες στηρίζονται στις εθνικές παραδόσεις, η αντίστοιχη που δημιουργεί το Rock στηρίζεται στη συνισταμένη ενός μεγάλου πλήθους μηνυμάτων που εκπέμπουν οι χιλιάδες δημιουργοί του.

Βλέποντας τα χαρακτηριστικά αυτής της κοινωνικής ομάδας, εύκολα μπορούμε ν
απαντήσουμε σε ένα μεγάλο πλήθος ερωτημάτων που αφορούν το Rock. Έχοντας γνώση του πώς λειτουργούν οι εθνικές ομάδες, εύκολα καταλαβαίνουμε πώς λειτουργεί κι αυτή. Για να υπάρξει μια εθνική ομάδα απαιτούνται δύο στοιχεία? πρώτον απαιτείται μια παράδοση, που υποτίθεται καθορίζει τους εθνικούς στόχους και δεύτερον απαιτείται μια κοινή γλώσσα, ώστε το σύνολο των μελών τής ομάδας να έχουν πρόσβαση στον κοινό υποτίθεται πλούτο, που είναι η παράδοση. Αυτά τα στοιχεία αναζητούμε και στην κοινωνική ομάδα που εξετάζουμε. Παράδοση γι αυτήν την ομάδα είναι το σύνολο της πνευματικής παραγωγής του Rock. Λειτουργεί ως πραγματική παράδοση, εφόσον τα μέλη της παγκόσμιας ομάδας του Rock αντλούν μέσα απ αυτήν γνώση περί καλού και κακού, όπως και μέσα απ αυτήν καθορίζονται οι στόχοι της ομάδας. Η κοινή γλώσσα, που απαιτείται για την προσέγγιση σ αυτήν την ιδιότυπη παράδοση, είναι η αγγλική. Αυτή η γλώσσα δεν είναι αποτέλεσμα μιας επίσης ιδιότυπης συμφωνίας μεταξύ των μελών της ομάδας, παρά είναι η μητρική γλώσσα του Rock. Πάντα η γλώσσα που χαρακτηρίζει ένα αντιεξουσιαστικό φαινόμενο με παγκόσμια απήχηση είναι κοινή με τη γλώσσα που μιλούν αυτοί που διαχειρίζονται την παγκόσμια εξουσία. Αυτό είναι απόλυτο, γιατί η μέγιστη αντίδραση απέναντι στις επιλογές τού συστήματος εμφανίζεται στο σημείο όπου η εξουσία έχει τη μέγιστη ισχύ. Το φαινόμενο της αντίδρασης έχει επεκτατικές τάσεις προς τις υπόλοιπες χώρες, γιατί η εξουσία που ασκείται σε εκείνο το σημείο παίρνει ταυτόχρονα και αποφάσεις που αφορούν το παγκόσμιο επίπεδο. Αυτοί που αδικούν τα μέλη της ίδιας εθνικής ομάδας που αντιδρά, αδικούν και το σύνολο των εθνικών ομάδων στο αντίστοιχο επίπεδο. Αυτός που αδικεί τους ομοεθνείς του, ασκεί ταυτόχρονα και ιμπεριαλισμό. Το Rock έχει ως μητρική γλώσσα την αγγλική, γιατί γεννήθηκε στην εποχή όπου η παγκόσμια εξουσία βρισκόταν στα χέρια των Αγγλόφωνων. Γεννήθηκε από τα προβλήματα των αγγλοσαξονικών κοινωνιών και από εκεί επεκτάθηκε σ όλο τον κόσμο.

Τα δεδομένα που δημιούργησαν αυτήν την κατάσταση είναι τα εξής. Τα κοινωνικά προβλήματα που χαρακτηρίζουν τις εθνικές κοινωνίες είναι κατά βάση κοινά. Διαφέρουν μόνο σ
ό,τι αφορά την έντασή τους. Απ αυτό το σημείο κι έπειτα η κάθε κοινωνία έχει διαφορετικές δυνατότητες αντίδρασης. Πάντα ευκολότερα αντιδρά η κοινωνία που το σύστημά της διαχειρίζεται μεγάλη ισχύ κι αυτό για δύο λόγους. Ο πρώτος λόγος είναι ότι ο λαός δεν τρομοκρατείται με το φόβητρο ενός ισχυρού εθνικού εχθρού, εφόσον τέτοιος δεν υπάρχει. Δεν μπορούν να λειτουργήσουν οι κατασταλτικοί μηχανισμοί που στηρίζονται στην προπαγάνδα της παράδοσης. Όλοι ασχολούνται με τους εσωτερικούς ταξικούς εχθρούς. Επιπλέον το σύστημα, για λόγους που δεν είναι επί του παρόντος, πραγματοποίησε ένα τραγικό σχεδιαστικό σφάλμα. Άλλαξε τη δομή του και παρέδωσε ισχύ κοσμοκρατόρων σε κάποια συγκεκριμένα κράτη. Αυτή η τρομερή υπεροχή έναντι των υποτιθέμενων εχθρών τους, έκανε ουσιαστικά ανενεργή την παράδοσή τους, που υποτίθεται θα συγκρούονταν με το Rock. Ο δεύτερος λόγος έχει σχέση με την ένταση των προβλημάτων. Η μέγιστη ένταση εμφανίζεται πάντα μέσα στην κοινωνία που ασκεί μεγάλη εξουσία πόσο μάλλον την κοσμοκρατορία, γιατί η ένταση είναι συνδεδεμένη με την έννοια της αδικίας και όχι μ αυτήν της φτώχειας. Οι μεγάλες εντάσεις εμφανίζονται στα κράτη με ανεπτυγμένες οικονομίες και όχι στα φτωχά και υπανάπτυκτα. Η ένταση είναι αποτέλεσμα της αίσθησης της αδικίας που νιώθει ο άνθρωπος. Πού όμως αισθάνεται πιο πολύ αδικημένος; Σ ένα φτωχό κράτος, όπου οι άνθρωποι αγωνίζονται κυριολεκτικά για την επιβίωση, η κατάσταση είναι δύσκολη, αλλά όχι προκλητική. Το ψωμί της ημέρας βγαίνει δύσκολα, αλλά αυτό είναι μια κοινή κατάσταση που ισχύει για όλους. Ο φίλος ή ο γείτονας κινείται με τρόπο ανάλογο με σένα και η ζωή έχει έναν συγκεκριμένο και κοινό για όλους ρυθμό. Αυτοί που ζουν πλουσιοπάροχα δεν είναι κοινωνική πρόκληση γιατί είναι ελάχιστοι κι ως εκ τούτου μη ορατοί. Αντίθετα μ αυτήν την κατάσταση, στις οικονομικώς ανεπτυγμένες κοινωνίες τα πάντα εμφανίζονται οριακά. Υπάρχει τρομερή συσσώρευση πλούτου και εξουσίας και άρα τρομερή ανισότητα μεταξύ των μελών της ίδιας κοινωνίας. Το ψωμί σε γενικό επίπεδο βγαίνει εύκολα, αλλά ο άνθρωπος μετατοπίζει το ενδιαφέρον του σ άλλα πράγματα. Μέσα στην ίδια κοινωνία υπάρχουν άνθρωποι που έχουν τη δυνατότητα να πραγματοποιήσουν τα πιο τρελά όνειρα που μπορεί να κάνει ο άνθρωπος και άνθρωποι που απλά επιβιώνουν. Ο φίλος ή ο γείτονας σ αυτήν την περίπτωση δεν κινούνται με τρόπο ανάλογο. Κατοικούν στην ίδια πόλη, αλλά στην πραγματικότητα ανήκουν σε διαφορετικούς κόσμους, που το σύστημα δημιουργεί και στη συνέχεια προστατεύει. Για κάποιους τα πάντα είναι εύκολα και προσιτά. Αυτοί θα πάρουν τις καλύτερες δουλειές, θα κατοικούν στα καλύτερα προάστια και θα συνάπτουν μέσω των γάμων τις καλύτερες οικονομικές συμφωνίες. Όλα αυτά είναι ορατά από τους άλλους ανθρώπους. Είναι καταστάσεις που επηρεάζουν τη ζωή του ανθρώπου και γεννούν τις εντάσεις που οδηγούν στις ταξικές συγκρούσεις. Ο άνθρωπος που δεν απολαμβάνει τίποτε, έστω κι αν επιβιώνει εύκολα, θυμώνει. Βλέπει τα συμβαίνοντα γύρω του κι ερεθίζεται. Βλέπει ότι, ενώ θεωρητικά είναι συμμέτοχος στην παραγωγή του εθνικού πλούτου, πρακτικά δεν απολαμβάνει τίποτε. Είναι θέμα χρόνου να συσπειρωθούν όλα αυτά τα συγκρουόμενα συμφέροντα γύρω από τους πόλους που αντιπροσωπεύουν συλλογικά τα μέλη της κοινωνίας.

Το σύστημα όλα αυτά τα γνωρίζει και τα εκμεταλλεύεται. Ελέγχει τα πάντα και άρα ελέγχει και τους φορείς που αναλαμβάνουν να υπερασπιστούν τα συμφέροντα των παραγωγικών τάξεων. Από τη στιγμή που πρέπει να ελεγχθούν μαζικά οι άνθρωποι, απαιτείται ένας λόγος που θα τους παρασύρει και άρα απαιτείται προπαγάνδα. Το Rock κινείται παράλληλα μ
αυτήν την κατάσταση, γιατί δεν συνδέεται με συμφέροντα και άρα δεν μπαίνει στη λογική του παζαριού των ενηλίκων. Το Rock δεν μεταφέρει μέσα στην κοινωνία την προπαγάνδα των "πουλημένων" φορέων. Δεν τραγουδά τον λόγο των συνδικαλιστών. Οι ενήλικες, λόγω υποχρεώσεων, έχουν παραδοθεί στο σύστημα και εύκολα ή δύσκολα υπακούουν στην προπαγάνδα των κέντρων του. Το Rock αναλαμβάνει να εκφράσει τη διάχυτη δυσαρέσκεια που υπάρχει μέσα στην κοινωνία, εξαιτίας αυτού του τεράστιου "παζαριού". Δεν μπαίνει στη λογική ν' ακολουθεί το λόγο των φορέων, που εκ των δεδομένων υπερασπίζονται συμφέροντα. Το Rock απευθύνεται συνολικά σ όλους όσους για τον οποιονδήποτε λόγο είναι δυσαρεστημένοι από το σύστημα. Μια δυσαρέσκεια που έχει σχέση πιο πολύ με τη ζωή τους και όχι τόσο με τα συμφέροντά τους. Η δυσαρέσκεια όμως δεν συνδέεται απαραίτητα με τον πλούτο και την ισχύ που διαχειρίζεται ο καθένας. Δεν είναι ταξικό χαρακτηριστικό. Δυσαρεστημένος μπορεί να είναι ο οποιοσδήποτε, εφόσον αντιλαμβάνεται κάτι που τον ενοχλεί. Είναι καθαρά θέμα αντίληψης των πραγμάτων, ευαισθησίας και παιδείας. Όλοι αυτοί που αντιλαμβάνονται αδιέξοδα στη ζωή τους, δημιουργούν τον ζωτικό χώρο που χρειάζεται το Rock για ν αναπτυχθεί. Απλά, επειδή οι άνθρωποι βάζουν συχνά τα συμφέροντα πάνω από το συναίσθημα, το Rock στοχεύει κατ αρχήν αυτούς που συνδέονται χαλαρότερα μ αυτά τα συμφέροντα και άρα τους εφήβους.  Χρησιμοποιεί δηλαδή ως βάση τους εφήβους και στη συνέχεια επεκτείνεται και στις μεγαλύτερες ηλικίες. Αν τώρα σκεφτεί ο αναγνώστης και ποιο είναι το πρωτεύον πρόβλημα αυτής της ηλικίας, εύκολα καταλαβαίνει γιατί το ελεύθερο σεξ ήταν η βασική πρόταση του Rock όταν ξεκίνησε την πορεία του.

Αυτό που θα δούμε τώρα είναι οι ιδιαίτερες συνθήκες που υπήρξαν σ
αυτές τις χώρες και που είναι αυτές που επέτρεψαν την εκδήλωση ενός τέτοιου φαινομένου. Οι φτωχές χώρες και πάλι στερούνται της δυνατότητας να εκδηλώσουν τέτοια φαινόμενα, γιατί η δύσκολη επιβίωση ισχυροποιεί το σύστημα. Η εξουσία στις φτωχές χώρες είναι πανίσχυρη, γιατί μπορεί να εξοντώνει τους αντιπάλους της σ όλα τα επίπεδα. Αντίθετα στις ανεπτυγμένες χώρες είναι υποχρεωμένη να φέρεται πιο διακριτικά. Οι ανάγκες τής παραγωγής δίνουν αξία στον εργαζόμενο κι ένας τέτοιος άνθρωπος μπορεί και αγνοεί την εξουσία όταν αισθάνεται αδικημένος. Οι φτωχοί των ανεπτυγμένων χωρών είναι οι βιομηχανικοί εργάτες κι αυτοί ελέγχονται δύσκολα, ειδικά σε περιόδους οικονομικής άνθησης. Αυτοί ερεθίζονται με την αδικία κι αυτοί αγωνίζονται για τη δικαιότερη κατανομή του πλούτου. Σ αυτές τις χώρες και κάτω απ αυτές τις συνθήκες ο εργάτης έχει κάποιες στοιχειώδεις οικονομικές δυνατότητες και παράλληλα αισθάνεται αδικημένος. Αυτός που αισθάνεται αδικημένος και ταυτόχρονα δεν κινδυνεύει να μείνει άνεργος δεν φοβάται. Έχει την οικονομική δυνατότητα να μην περιορίζει τις αγορές του στα είδη πρώτης ανάγκης. Έχει τη δυνατότητα ν αγοράσει προϊόντα που δεν καλύπτουν ανάγκες, παρά προσφέρουν ικανοποίηση, είτε στον ίδιο είτε στα μέλη της οικογένειάς του. Έχει τη δυνατότητα ν αγοράσει, για παράδειγμα, ένα στερεοφωνικό και δίσκους μουσικής στο παιδί του για να το ευχαριστήσει. Αισθανόμενος αδικημένος και χωρίς την αίσθηση του φόβου της επιβίωσης, ελάχιστα τον απασχολεί αν αυτό το παιδί, επηρεαζόμενο από τη μουσική που ακούει, πάρει μια κιθάρα και συνθέσει τραγούδια με "περίεργο" στίχο. Δεν γνωρίζει απαραίτητα ότι αυτό είναι επίθεση εναντίον του συστήματος. Ελάχιστα τον απασχολεί η δραστηριότητα του παιδιού του σ αυτόν τον τομέα, γιατί γνωρίζει ότι στη χειρότερη περίπτωση αυτό το παιδί θα γίνει εργάτης και θα εξασφαλίσει το ψωμί του. Από εκεί και πέρα, αν είναι ταλαντούχο και τυχερό, υπάρχουν προοπτικές για πραγματικά μεγάλο κέρδος. Το σύστημα σ αυτήν την περίπτωση δεν μπορεί να επέμβει, γιατί είναι δυνατόν η αντίδραση να έχει χειρότερα αποτελέσματα.

Στον ίδιο χρόνο στις οικονομικά υπανάπτυκτες χώρες τα πράγματα είναι διαφορετικά και δεν επιτρέπουν την εκδήλωση τέτοιων φαινομένων. Αυτές οι χώρες δεν διαθέτουν βιομηχανία και οι κεφαλαιοκράτες τους περιορίζονται στο κεφάλαιο-γη. Σ
αυτές τις χώρες η βάση της κοινωνίας είναι οι δουλοπάροικοι. Αυτοί οι δουλοπάροικοι συνήθως πληρώνονται για την εργασία τους σε είδος κι έχουν απειροελάχιστη αγοραστική ικανότητα. Δεν απολαμβάνουν την οικονομική ρευστότητα που δίνει ο μισθός. Δεν απολαμβάνουν δηλαδή αυτά που απολαμβάνει ο εργάτης. Σ' αυτές τις χώρες ο βιομηχανικός εργάτης με τον σίγουρο μισθό και την ασφάλεια δεν αισθάνεται αδικημένος. Αν όμως δεν υπακούσει στην εξουσία απειλείται με ανεργία κι αυτό είναι τρομερό. Αυτός ο εργάτης δεν μπορεί να λειτουργήσει όπως ο συνάδελφός του στην ανεπτυγμένη χώρα. Οι δουλοπάροικοι, που αισθάνονται αδικημένοι, απλά δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να πράξουν ανάλογα. Βλέπουμε ότι στις φτωχές χώρες, επειδή υπάρχουν δουλοπάροικοι, οι φτωχοί και οι αδικημένοι του συστήματος δεν αποτελούν ομοιογενές σύνολο. Αυτοί που έχουν μόνιμη εργασία και κάποιες στοιχειώδεις οικονομικές δυνατότητες δεν αισθάνονται αδικημένοι, ενώ αυτοί που αισθάνονται έτσι δεν έχουν καμιά οικονομική δυνατότητα. Σ' αυτές τις χώρες όλοι προσπαθούν να είναι αρεστοί στο σύστημα, είτε για να προστατεύσουν είτε για να κατακτήσουν θέσεις εργασίας.

Back to content | Back to main menu