Κορυφή σελίδας
ROCK - Τιμή και δόξα στον μεγάλο επαναστάτη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

ROCK - Τιμή και δόξα στον μεγάλο επαναστάτη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

ROCK - Τιμή και δόξα στον μεγάλο επαναστάτη

17 Νοεμβρίου 1997

Για να φτάσουμε, δηλαδή, από την αρχική κατάσταση στην τελική, υπήρξε ένα μεταβατικό στάδιο προσαρμογής. Η τηλεόραση στήριξε τα παλαιά συγκροτήματα, που είχαν ισχυροποιηθεί με τον παραδοσιακό τρόπο, αλλά προώθησε τα νεότερα με βάση τον σημερινό. Δημιούργησε δηλαδή προβλήματα στη διαδοχή. Τα παλαιά συγκροτήματα γέρασαν και πέθαναν και δεν ανατράπηκαν όπως αρμόζει στην επανάσταση του Rock. Ο λόγος τους δηλαδή, που δημιούργησε νέες ιδέες, δεν παρήγαγε νέο κι ακόμα πιο εξελιγμένο λόγο. Οι εταιρείες σ αυτό το μεσοδιάστημα είχαν πολλαπλό κέρδος. Εκμεταλλεύονταν τους ισχυρούς σ ό,τι αφορά την παλαιά γενεά και προωθούσαν τους ανίσχυρους σ ό,τι αφορά τη νεότερη. Οι πόρτες έκλεισαν ερμητικά για τους ταλαντούχους, που είναι πάντα απείθαρχοι. Στο ίδιο αυτό μεσοδιάστημα η εξουσία βρήκε το χρόνο να κάνει εκτίμηση της ζημιάς που υπέστη από το Rock και να προσαρμοστεί. Αυτόν τον πολύτιμο χρόνο τον εξασφάλισε από την αδυναμία των νεοτέρων να εμφανίσουν πιο εξελιγμένο λόγο. Είχε ν' αντιμετωπίσει μόνο τη ζημιά που έπαθε σε πρώτη φάση από τους πρωτοπόρους του Rock. Δεν είχε αντιπάλους ευθυγραμμισμένους με τη εποχή τους, παρά είχε ψευδοεχθρούς που αναμασούσαν τον ίδιο λόγο. Σ αυτό το σημείο έχει νόημα αυτό που αναφέραμε πιο πάνω περί προδιαγραφών. Προωθούνταν μόνον όσοι έλεγαν ό,τι είχε ήδη ειπωθεί. Η σεξουαλική επανάσταση είχε κατά ένα μέρος πραγματοποιηθεί κι αυτό έπρεπε ν αντιμετωπιστεί πλέον ως δεδομένο. Δεν μπορεί να πάει η κοινωνία πίσω. Το θέμα ήταν να περιοριστεί η ζημιά του συστήματος σ εκείνο το σημείο. Τα τραγούδια που αναφέρονταν στο σεξ δεν υπήρχε πλέον κανένας λόγος ν' αντιμετωπίζονται εχθρικά και άρα να μη προωθούνται. Όλα όμως τα υπόλοιπα, που είχαν σχέση με την αμφισβήτηση των προτύπων του συστήματος, "κόπηκαν" και μπήκαν στη μαύρη λίστα. Το σύστημα προσαρμόστηκε στη νέα κατάσταση και διατήρησε την ισχύ του.

Για να καταλάβει ο αναγνώστης τι ακριβώς σημαίνει αυτή η προσαρμογή και τι σχέση έχει με τα θέματα που αναφέραμε πιο πάνω, θα πούμε το εξής: Το σύστημα είναι ισχυρό όταν ασκεί εξουσία και διαιωνίζει την παρουσία του. Η γενική παρουσία του στηρίζεται στον εθνικισμό και στον ρατσισμό, που του δίνουν τη δυνατότητα να παρασέρνει τον κόσμο στον πόλεμο. Αυτό γίνεται με την οργανωμένη καλλιέργεια προτύπων και αντιπροτύπων. Για όσο διάστημα υπάρχουν αυτά τα δύο στοιχεία, αυτό υπάρχει. Το σεξ αντίθετα δεν έχει σχέση μ
αυτήν καθ' αυτήν την παρουσία, παρά με τη σκληρότητα που μπορεί ν ασκηθεί η εξουσία. Όσο πιο σεξουαλικά καθυστερημένη είναι η κοινωνία, τόσο πιο σκληρά έχει τη δυνατότητα να φέρεται η εξουσία. Προσαρμογή δηλαδή για το σύστημα σημαίνει ότι δέχεται να χαλαρώσει την εξουσία του, την ίδια ώρα που εξασφαλίζει τη δυνατότητα να υπάρχει. Κάνει ένα βήμα πίσω για να μην πέσει. Όταν αντιλαμβάνεται ότι δεν μπορεί να σώσει κάτι που του δίνει μια παραπάνω πολυτέλεια, το εγκαταλείπει και το παραδίδει στον κόσμο. Αυτό έκανε στη Γαλλική Επανάσταση, αυτό έκανε και στην επανάσταση του Rock. Όπως έφτιαξε κάποτε σχολεία, για να "μορφώνεται" δήθεν ο κόσμος, σήμερα ενημερώνει τους νέους για το ασφαλές σεξ. Όπως έχουν κάποιοι σήμερα την ψευδαίσθηση ότι απολαμβάνουν την απόλυτη δημοκρατία που πρόσφερε η Γαλλική Επανάσταση, έτσι υπάρχουν και άνθρωποι που νομίζουν ότι απολαμβάνουν την απόλυτη ελευθερία από την αντίστοιχη επανάσταση του Rock. Καί στις δύο περιπτώσεις, ό,τι απολαμβάνουμε έχει σχέση με τα πρώτα επιτεύγματα. Ό,τι μας έδωσε στη συνέχεια το σύστημα είχε ως στόχο να καπελώσει την επανάσταση, ν' αποσβήσει τις τάσεις και να μας οδηγήσει στη μακαριότητα της επιτυχίας, που κλείνει τα μάτια και σταματά την αντίδραση.

Το Rock όμως
κι αυτή είναι η διαφορά του με τη Γαλλική Επανάσταση επειδή συνδέεται με την προπαγάνδα, είναι διαρκής απειλή για το σύστημα. Τρέμει το σύστημα τη δύναμη του Rock και μια ενδεχόμενη ανάφλεξή του είναι ο χειρότερός του εφιάλτης. Αν θέλουμε να βελτιώσουμε τη ζωή μας, θα πρέπει να δώσουμε σ' αυτόν τον εφιάλτη σάρκα και οστά. Από τη στιγμή που εμείς οι απλοί πολίτες έχουμε συγκρουόμενα συμφέροντα με το σύστημα, θα πρέπει να δημιουργήσουμε συνθήκες ανάφλεξης. Θα πρέπει να λειτουργούμε αποκλειστικά με τον αντίθετο με τον προτεινόμενο από το σύστημα τρόπο. Θα πρέπει να ενισχύσουμε ως καταναλωτές, όχι αυτούς που προτείνει το σύστημα μέσω της τηλεόρασης, αλλά αυτούς που δεν προτείνει. Δεν θα γράψουμε εμείς τραγούδια του Rock, παρά θα στηρίξουμε αυτούς που προφανώς ήδη υπάρχουν, είναι πανίσχυροι από πλευράς δημιουργίας, αλλά εκτός κυκλωμάτων. Για να γίνει αυτό απαιτούνται δύο πράγματα. Τους δημιουργούς και άρα τα τραγούδια σ ό,τι αφορά την αξία τους, θα τα κρίνουμε μόνο από τον λόγο και άρα από το στίχο. Πρώτα ακούμε και μετά αγοράζουμε. Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να επιστρέψουμε στα δισκοπωλεία. Αυτά που προβάλλει η τηλεόραση έχουν την αξία ενός απορρυπαντικού. Είναι προϊόντα και ως τέτοια άλλα είναι ωραία και άλλα όχι, άλλα είναι χρήσιμα και άλλα όχι. Αυτός που τα αγοράζει είναι ένας καταναλωτής όμοιος με μια νοικοκυρά. Δεν είναι ούτε έξυπνος ούτε βλάκας. Αγοράζει κάτι που του αρέσει. Το θέμα είναι ότι αυτό που αγοράζει δεν είναι Rock. Rock είναι το τραγούδι που χτυπά ή προκαλεί το σύστημα. Rock με όλη τη σημασία της λέξης είναι σήμερα το τραγούδι που χτυπά τον ρατσισμό και τα προτεινόμενα από το σύστημα πρότυπα. Rock σήμερα δεν είναι το τραγούδι που αναφέρεται στο σεξ και στα ναρκωτικά. Το μήνυμα Rock κι αυτός είναι ο στόχος του απευθύνεται στην αρχή σε λίγους, ώστε στη συνέχεια να παρασυρθούν οι πολλοί εναντίον του συστήματος. Οι πολλοί ακούνε πάντα αυτά που προτείνει το σύστημα τη δεδομένη στιγμή. Όταν η γιαγιά σου σού λέει να κουβαλάς προφυλακτικό, τι σχέση μπορεί να έχει το Rock πλέον με το σεξ; Το ίδιο συμβαίνει και με τα ναρκωτικά. Δεν προκαλείς πλέον όταν αναφέρεσαι στα ναρκωτικά, από τη στιγμή που άνθρωποι του συστήματος προτείνουν πλέον την αποποινικοποίησή τους.

Το Rock πάει μπροστά και οι άνθρωποι επίσης. Ό,τι κέρδισαν από τα προηγούμενα μηνύματα είναι κέρδος που ήδη το βιώνουν και είναι υποχρεωμένοι να συνεχίσουν. Σήμερα, όταν τελειώνει κάποιος το πανεπιστήμιο, δεν κάθεται ν
απολαύσει το επίτευγμά του σαν να ήταν Γάλλος επαναστάτης που δεν του επέτρεπαν να μορφωθεί. Απλά αντιμετωπίζει τα προβλήματά του ως μορφωμένος και συνεχίζει την πορεία του. Γιατί λοιπόν κάθονται οι νέοι κι ακούνε το παλαιό Rock, από τη στιγμή που δεν είναι σεξουαλικά στερημένοι και ούτε τρέφουν αυταπάτες για τη μαγεία των ναρκωτικών; Το Rock κι αυτό είναι το σημείο αναγνώρισής του δεν κολακεύει, αλλά ξεσηκώνει. Δεν υπάρχει λόγος κολακείας, από τη στιγμή που ο άνθρωπος εξακολουθεί να έχει άλυτα προβλήματα. Rock είναι το "σήκω" όταν κάθεσαι ή το "τρέξε" όταν είσαι όρθιος. Το Rock είναι "ζωντανό" και μετακινείται. Σήμερα ο άνθρωπος είναι "όρθιος" και δεν έχει νόημα το "σήκω". Αυτό μπορούν να το πουν πλέον κι οι παπάδες. Το θέμα σεξ δεν είναι πλέον Rock, γιατί δεν αφορά πλέον τον σημερινό άνθρωπο. Κάποτε μπορεί να ήταν Rock, σήμερα όμως δεν είναι.

Το Rock είναι μήνυμα που μας ωθεί προς την ελευθερία. Σήμερα τα πράγματα εμφανίζονται εξαιρετικά περίπλοκα και γι' αυτό απαιτείται από τους δημιουργούς του Rock να έχουν γνώσεις. Δεν υπάρχουν ορατοί οι εχθροί του ανθρώπου που του στερούν την ελευθερία. Δεν μπορεί σήμερα κάποιος με μέσον μόνο την ευαισθησία να εκπέμψει μήνυμα. Σήμερα η γνώση είναι απαραίτητη προϋπόθεση για τον δημιουργό, γιατί εχθρός του ανθρώπου είναι ο ίδιος του ο εαυτός. Κάποτε τα πράγματα ήταν απλά και το μήνυμα του Rock ήταν εύκολο καί σ' ό,τι αφορά τη δημιουργία καί σ' ό,τι αφορά την κατανόηση. Όλοι αντιλαμβάνονταν τα προβλήματα και απλά κάποιοι έπρεπε να βρουν την τόλμη να τα πουν. Ο δημιουργός "έλεγε" με καλλιτεχνικό τρόπο αυτό που όλοι ήθελαν, είτε να πουν είτε ν' ακούσουν. Κάποτε ο παπάς ήταν εχθρός, γιατί στερούσε τον έρωτα από τους νέους. Κάποτε ο δάσκαλος ήταν εχθρός, γιατί βασάνιζε τους μαθητές. Ήταν Rock να εκδηλώνεις τη σεξουαλική επιθυμία προς ένα άτομο που ήσουν ερωτευμένος. Ήταν Rock να καταγγέλλεις τον δάσκαλο. Ήταν αρκετό για να είναι Rock απλά να μην σκέφτεσαι όπως θέλει η εξουσία. Σήμερα αυτό δεν φτάνει. Σήμερα πρέπει να καταγγέλλεις τον εαυτό σου. Rock σήμερα δεν είναι να εκδηλώσεις τον έρωτά σου για το κορίτσι της διπλανής πόρτας. Αυτό πλέον δεν απαγορεύεται. Rock είναι να καταγγείλεις αυτό το κορίτσι, γιατί στο όνομα μιας καριέρας δεν φέρεται ως άνθρωπος. Αγνοεί τον έρωτα και εκπορνεύεται με τον κάθε καραγκιόζη που της υπόσχεται να τη βοηθήσει στην καριέρα της. Rock σήμερα δεν είναι να καταγγείλεις τον δάσκαλο, γιατί δεν βασανίζει πλέον τους μαθητές. Rock είναι να καταγγείλεις τον συμμαθητή σου που αυτοβασανίζεται και δίνει δύναμη σ' αυτούς που ανταμείβουν τον βασανισμό· τον κάφρο που θέλει να γίνει γιατρός για να τα κονομήσει· τον φουκαρά που τυραννιέται να σπουδάσει για να διοριστεί. Σήμερα το μήνυμα του Rock βγαίνει δύσκολα, γιατί ο άνθρωπος πρέπει να έρθει αντιμέτωπος με τον εαυτό του. Το καταγγελλόμενο κορίτσι δεν διαφέρει από την αδερφή μας ή την αγαπημένη μας. Ο καταγγελλόμενος νέος πόσο διαφέρει από εμάς τους ίδιους;


Όταν εχθρός είναι κάποιος άλλος τα πάντα είναι εύκολα. Στην αρχική κατάσταση, όπου οι πρώτοι δημιουργοί εξέπεμπαν μηνύματα, τα πράγματα ήταν εύκολα κι αυτός ήταν ένας λόγος που γενικά καπελώθηκε το κίνημα των νέων τις προηγούμενες δεκαετίες. Το σύστημα ήταν σκληρό και οι εξουσιαστές απάνθρωποι. Η κοινωνία ήταν τόσο στενά ελεγχόμενη, που οτιδήποτε διαφορετικό έλεγε κάποιος ήταν πρόκληση. Υπήρχαν ορατοί αυτοί που αντιδρούσαν σ' αυτές τις προκλήσεις. Όταν κατηγορείς κάποιον άλλον
κι αυτή είναι η διαφορά με τη σημερινή κατάσταση δεν απαιτείται απαραίτητα να είσαι "καθαρός". Στην αθλιότητα υπάρχει διαβάθμιση. Ο δολοφόνος είναι χειρότερος από τον βιαστή κι αυτός από τον κλέφτη. Εξαιτίας αυτής της διαβάθμισης, μαζί με τους "καθαρούς" λατρεύτηκαν κι οι "βιαστές" κι οι "κλέφτες", που "χρησιμοποίησαν" τους νέους για να διεκδικήσουν την εξουσία. Όλοι αυτοί που φώναζαν "…φαντασία στην εξουσία" ή "…ψωμί, παιδεία, ελευθερία", δεν ήταν στο σύνολό τους "καθαροί". Αυτοί καπέλωσαν τον γαλλικό Μάη ή το ελληνικό πολυτεχνείο. Πολέμησαν τους εξουσιαστές και όχι την εξουσία. Την εξουσία την πήραν στα χέρια τους και η φαντασία που κάποτε υπόσχονταν είχε σχέση μόνο με τη μέθοδο που θα γέμιζαν τις τσέπες τους. Απλά η εξουσία από τα χέρια των "δολοφόνων" πέρασε στα χέρια των "βιαστών". Όλοι αυτοί οι άθλιοι, που σήμερα είναι η γενιά που κυβερνά, εκμεταλλεύτηκαν το Rock. Εκμεταλλεύτηκαν τη νεανική επαναστατικότητα. Άρπαξαν την εξουσία με βιαιότητα, γιατί ήταν παιδιά μιας πρωτόγονης και καταπιεστικής κοινωνίας, που τα μέλη της κινούνταν στα άκρα και ήταν εξοικειωμένα με τη βία. Όλη τους η ζωή ήταν δράση και αντίδραση. Ήταν φανατικοί και άρα βίαιοι, είτε ακολουθούσαν το σύστημα είτε το αμφισβητούσαν. Μέση οδός δεν υπήρχε. Από την "καρπαζιά" του πατέρα πήγαιναν κατ' ευθείαν στην "καρπαζιά" του συστήματος. Εγκατέλειπαν τα σπίτια τους μετά από σύγκρουση με τους γονείς τους και "έκαιγαν" τα πάντα όταν έρχονταν σε σύγκρουση με το σύστημα.

Βγαίνει σήμερα ο κάθε απίθανος καραγκιόζης και κατηγορεί τη νεολαία. Την κατηγορεί για έλλειψη οράματος, για μαλθακότητα, για αποβλάκωση και ατομικισμό. Γιατί βγάζει αυτό το συμπέρασμα; Για δύο λόγους. Ο πρώτος έχει σχέση με το ατομικό του εγώ. Όλοι αυτοί που δήθεν αγωνίστηκαν για ένα καλύτερο μέλλον, μας παρέδωσαν έναν κόσμο χειρότερο από αυτόν που παρέλαβαν, γιατί τον μετέτρεψαν σε εξαιρετικά περίπλοκο, χωρίς να τον βελτιώσουν στοιχειωδώς. Κατέστρεψαν με την ανικανότητά τους μια κατάσταση που τουλάχιστον επέτρεπε να παραμένουν ορατοί οι εχθροί. Την έκαναν εξαιρετικά περίπλοκη, γιατί έπρεπε να κρύψουν και τη δική τους αθλιότητα που στο μεταξύ προστέθηκε. Επιπλέον όλοι αυτοί δεν έχουν μάθει να κάνουν αυτοκριτική. Είναι οι πρωτόγονοι που πάντα αναζητούν εχθρούς για να τους φορτώσουν τα πάντα. Είναι αυτοί που ακόμα κι όταν οι ίδιοι ασκούν εξουσία δεν ευθύνονται για τίποτε. Μπορεί για τα πάντα να ευθύνονται ακόμη και τα θύματα, αλλά ποτέ οι ίδιοι. Αυτούς τους πρωτόγονους ανθρώπους τους "γκρεμίζεις" από εκεί που βρίσκονται, γιατί μόνοι τους δεν εγκαταλείπουν ποτέ. Αυτούς τους ανθρώπους τους χαρακτηρίζουμε ως πρωτόγονους για τους εξής λόγους. Ο ανεπτυγμένος άνθρωπος είναι αυτός που επιβάλλεται στα ένστικτά του. Αυτός που χρησιμοποιεί την κρίση του και ελέγχει τα συμβαίνοντα γύρω του. Η γενιά των μεγάλων κινητοποιήσεων του 60 και του 70 ήταν πρωτόγονη, γιατί ακολουθούσε τα ένστικτά της. Οι αντιδράσεις της ήταν ζωώδεις. Πώς αντιδρά ένα ζώο όταν το πλησιάζει ένας άνθρωπος; Αν τον αναγνωρίσει υποτάσσεται σ' αυτόν και τον ακολουθεί. Αν δεν τον αναγνωρίσει, είτε απομακρύνεται, χωρίς να δίνει σημασία στο τι λέει αυτός, είτε του ορμάει και τον κατασπαράζει. Το βασικό δηλαδή είναι ότι δεν χρησιμοποιεί κρίση. Δεν ακούει τι του λένε και άρα δεν ελέγχει. Δεν ελέγχει αυτόν στον οποίο υποτάσσεται ούτε προσπαθεί να καταλάβει τι του λέει αυτός στον οποίο αντιδρά. Αυτές οι ενστικτώδεις αντιδράσεις της λογικής του άσπρου και του μαύρου είναι το αίτιο του ιδιόμορφου τρόπου που λειτουργεί αυτή η γενεά. Αναζητώντας σωτήρες, κάθε φορά που απογοητεύονται ανακαλύπτουν προδότες. Ενδιάμεσο δεν υπάρχει. Ακολουθούν τον οποιονδήποτε και τον εγκαταλείπουν ανά πάσα στιγμή σαν προδότη. Έμαθαν κάθε φορά που τους βολεύει να φορτώνουν τα πάντα σε προδότες. Μ' αυτήν τη μέθοδο δεν αναλαμβάνουν οι ίδιοι ποτέ καμία ευθύνη για τίποτε. Πάντα κάποιος άλλος φταίει που τους κορόιδεψε. Μέσα σ' αυτήν την πορεία και εξαιτίας της δικής τους αθλιότητας, έφτασαν στο σημείο να μην βρίσκουν πλέον προδότες. Εξάντλησαν τα πάντα. Αγνοούν ότι προδόθηκαν από τους ίδιους τους τους εαυτούς. Αγνοούν ότι ο μεγαλύτερος προδότης ήταν ο ίδιος τους ο εαυτός, που αναζητούσε πάντα σωτήρα στα δικά του μέτρα. Αγνοούν ότι η όποια σωτηρία είναι μια κατάσταση γενική, που δεν έχει σχέση με τα προσωπικά μέτρα κανενός. Δεν είναι δυνατόν ταυτόχρονα καί να σωθεί ο κόσμος από έναν σωτήρα και να "βολευτούν" οι οπαδοί του καλύτερα από τους υπόλοιπους.


Ο δεύτερος λόγος που κατηγορούν όλοι αυτοί την νεολαία είναι η άγνοια. Κατηγορούν μια νεολαία που ανήκει σ' έναν κόσμο ανώτερο από αυτόν που οι ίδιοι είναι μέλη. Οι σημερινοί νέοι δεν κινούνται στα άκρα. Δεν έχουν μάθει ν' αντιδρούν, γιατί δεν χρειάστηκε ποτέ ν' αντιδράσουν. Δεν χρειάστηκε ποτέ να συνθέσουν ομάδες, ώστε να κάνουν αποτελεσματική την αντίδραση απέναντι σ' έναν ισχυρό εχθρό. Δεν γνωρίζουν τη βία. Δεν τη συνάντησαν ούτε μέσα στα σπίτια τους ούτε στην κοινωνία. Ο φαινομενικά εγωιστικός ατομικισμός τους οφείλεται στο γεγονός ότι πάντα είχαν ν' αντιμετωπίσουν εχθρούς στα μέτρα του ανθρώπου. Δεν ένιωσαν ποτέ την ανάγκη να ενώσουν τις ατομικές τους δυνάμεις, ώστε να συνθέσουν ισχυρό σύνολο εναντίον ενός εχθρού που ξεφεύγει από τα ανθρώπινα και άρα από τα δικά τους προσωπικά μέτρα. Δεν γνωρίζουν τι σημαίνει φασιστικό σύστημα ή φασιστική οικογένεια. Αυτός είναι κι ο λόγος που πολλοί νέοι σήμερα συγκατοικούν με τους γονείς τους πολλά χρόνια μετά την ενηλικίωσή τους. Οι παλαιότεροι δεν άντεχαν με τους γονείς τους ούτε μέρα παραπάνω, από τη στιγμή που είχαν την όποια δυνατότητα να φύγουν από το σπίτι. Εξαιτίας αυτής της διαφοράς οι νέοι σήμερα παρουσιάζονται αδρανείς, ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι. Απλά έχουν μάθει να κρίνουν τις καταστάσεις και να τις αντιμετωπίζουν με ήπιο τρόπο. Έχουν υιοθετήσει μια ελαστική συμπεριφορά, που επιτρέπει τη συνύπαρξη με ελάχιστες τριβές. Δεν περιμένουν να τους σώσεις, αλλά ούτε σου δίνουν τη δυνατότητα να τους εκμεταλλευτείς και δήθεν να τους προδώσεις. Το κύριο χαρακτηριστικό τους είναι ότι "ακούνε". Τίποτε δεν υιοθετούν apriori, αλλά και τίποτε δεν απορρίπτουν. Το ότι δεν "κινούνται", απλά σημαίνει ότι δεν υπάρχουν στη διάθεσή τους ενδιαφέρουσες προτάσεις για να κρίνουν. Δεν είδαμε ποτέ πώς θ' αντιδρούσε η σημερινή νεολαία αν είχε κάποια λύση υπ' όψιν της. Η εικόνα της αδράνειάς της οφείλεται στο γεγονός ότι το σύστημα έχει αλλάξει τη μεθοδολογία ελέγχου της νεολαίας. Σήμερα επιτρέπει τις πολλές και διαφορετικές προσεγγίσεις των νέων πάνω στα διάφορα θέματα. Το σύστημα δεν επεμβαίνει σήμερα
όπως παλαιότερα εναντίον προσώπων, όταν αυτά δεν ακολουθούν τα προτεινόμενα πρότυπα. Σήμερα το σύστημα προστατεύει μόνο τα πλαίσια που έχει χτίσει γύρω από τη νεολαία. Δημιούργησε μια "αυλή", μέσα στην οποία οι νέοι μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν, χωρίς να ελέγχονται. Αυτό που απαγορεύεται, δηλαδή, είναι μόνο το να βγουν απ' αυτήν την "αυλή" που προστατεύεται από τα παραπάνω πλαίσια. Η σύγκρουση θα είναι αναπόφευκτη μόνον όταν η νεολαία αποφασίσει να "σπάσει" αυτά τα πλαίσια. Όταν δηλαδή υιοθετήσει μια ενδιαφέρουσα πρόταση που θίγει τα συμφέροντα του συστήματος. Τότε το σύστημα θα επέμβει και τότε οι νέοι σίγουρα θ' αναγκαστούν να ενώσουν τις δυνάμεις τους, εφόσον για πρώτη φορά θα έρθουν αντιμέτωποι με ισχυρό εχθρό. Μέχρι όμως να συμβεί αυτό, η νεολαία θα δείχνει αυτήν την εικόνα της χαλαρότητας. Το θετικό είναι ότι στο μεταξύ δεν παρασύρεται όπως οι παλαιότεροι. Δεν ακολουθεί σωτήρες όπως τα πρόβατα. Δεν κάνει ανώφελες διαδρομές και θυσίες, για να πλουτίζουν οι πονηροί που παριστάνουν τους "σωτήρες". Οι παλαιότεροι έψαχναν μονίμως σωτήρα που θα τους έσωζε. Όπως προσπαθούσαν να βρουν τον άνθρωπο που φταίει για όλα, έτσι αναζητούσαν και τον άνθρωπο-λύση. Παλαιότερα, μέσα σε λίγα χρόνια, οι ίδιοι άνθρωποι άλλαζαν άπειρες ιδεολογίες και πάντα τις ακολουθούσαν με το ίδιο πάθος. Ανακύκλωναν διαρκώς τα ίδια λάθη και τις ίδιες συμπεριφορές. Μεταφέροντας μια δουλική συμπεριφορά και αναζητώντας υποσυνείδητα το κέρδος, διέφθειραν οι ίδιοι τους ηγέτες τους. Ακόμα δηλαδή κι αν κάποιος είχε καλές προθέσεις, η ποιότητα των οπαδών του τον οδηγούσε στη διαφθορά. Αυτό αποδεικνύει τη βαρβαρότητα των παλαιοτέρων γενεών. Ακολούθησαν ανθρώπους απίθανους. Ανθρώπους που σήμερα αποδεικνύεται ότι όχι σωτήρες δεν ήταν, αλλά ούτε καν άνθρωποι. …Ανθρωπόμορφα αιμοσταγή κτήνη λατρεύτηκαν σαν Μεσσίες απ' αυτούς που σήμερα μας κυβερνάνε ή παριστάνουν τους φιλοσόφους. Η τραγική ειρωνεία είναι ότι αυτά τα αμετανόητα θύματα είναι αυτά που κρίνουν αρνητικά τη νεολαία.

Γι' αυτόν τον λόγο σήμερα τα πράγματα είναι δύσκολα για όλους. Ποιον θα καταγγείλεις σήμερα; Με ποιο σκεπτικό θα ζητήσεις από τους νέους να σε ακολουθήσουν; Σήμερα οι καταγγελλόμενοι είμαστε εμείς οι ίδιοι. Ποιος όμως θα κάνει την αυτοκριτική του; Πόσοι από εμάς, πάνω στην αγωνία τους να κερδίσουν τον έρωτα μιας γυναίκας δεν χρησιμοποίησαν δευτερεύοντα στοιχεία με στόχο να εκμεταλλευτούν την τάση της για εκπόρνευση. Πόσοι από εμάς δεν νομίζουν ότι δικαιούνται υψηλότερες αμοιβές, εξαιτίας κάποιων πτυχίων και άρα εκθέτοντας τη βασανιστική τους πορεία που είναι πλέον αυτοβασανιστική; Αν κάνεις την αυτοκριτική σου, γρήγορα θ' αντιληφθείς ότι οι απαιτήσεις σου είναι υπεύθυνες για την πείνα που υπάρχει στον κόσμο. Οι συνήθειές σου δημιουργούν τις συνθήκες που οδηγούν στους πολέμους. Δεν υπάρχουν πλέον άνθρωποι που σε οδηγούν στον θάνατο. Μόνος σου πηγαίνεις επειδή σε συμφέρει.


Αυτό είναι το Rock πλέον. Για να λειτουργήσεις ως πομπός θα πρέπει να κάνεις την αυτοκριτική σου και άρα να εμφανιστείς "γυμνός". Δεν φωνάζεις πλέον …"δείτε τον εχθρό"? φωνάζεις …"δείτε εμένα τον ίδιο. Δείτε πόσο άσχημος είμαι και πόσο πολύ μοιάζουμε". Πρέπει να βγάλεις στο φως όλες τις κρυφές σκέψεις του ανθρώπου. Όλες εκείνες τις σκέψεις που νομίζει ότι τις κάνει μόνο ο ίδιος και τις βαστά δήθεν κρυφές. Όλες εκείνες τις "βρόμικες" σκέψεις που στην ουσία τον κατευθύνουν. Όλοι ίδιοι είμαστε. Όλοι μας σκεπτόμαστε αν θα πρέπει να "γλείψουμε" για να βολευτούμε ή αν θα πρέπει να προστατεύσουμε την αξιοπρέπειά μας. Μέχρι πότε ο "γλείφτης" θα ζει εις βάρος των υπολοίπων; Μέχρι πότε η επιτυχία του θα τον καθιστά πρότυπο σ' αυτόν τον κόσμο; Πρέπει να απομυθοποιήσουμε τα πρότυπα απ' όπου κι αν προέρχονται. Είτε προέρχονται απ' ευθείας από το σύστημα είτε από τη δική μας γνώση που δεν γνωρίζουμε να ελέγχουμε. Αυτή η απομυθοποίηση γίνεται μόνο από κάποιον που μπορεί να νικήσει το υπερτροφικό του "Εγώ", που καλλιεργεί σήμερα το σύστημα σε κάθε άνθρωπο. Θα πρέπει επίσης να επανεξεταστούν και όλα τα αντιπρότυπα. Πέρασαν οι εποχές των προτύπων. Οι άνθρωποι σήμερα δεν ακολουθούν. Δεν είναι δυστυχισμένοι και τυφλοί, που αναζητούν τον μονόφθαλμο. Τα προβλήματα του κόσμου σήμερα δεν προέρχονται από μεγάλα λάθη ισχυρών ανθρώπων. Τα προβλήματα του κόσμου προέρχονται από εκατομμύρια μικρά καθημερινά λάθη, που έχουν σχέση με τα μικροσυμφέροντα του καθενός μας. Η συνισταμένη είναι περίπου ίδια, αλλά διαφέρει στον τρόπο με τον οποίο αναπτύσσεται. Αυτός είναι κι ο λόγος που οι νέοι σήμερα δεν ακολουθούν. Δεν είναι τυφλοί που ακολουθούν αυτόν που βλέπει. Είναι άνθρωποι που "βλέπουν" και απλά για κάποια μικροσυμφέροντα αλληθωρίζουν. Το Rock αυτά τα μικροσυμφέροντα πρέπει να πολεμήσει. Δεν είναι σε θέση να προτείνει καινούρια πρότυπα. Μπορεί όμως να τσακίσει τα πρότυπα που είναι υπεύθυνα για τη σημερινή αθλιότητα. Να θέσει τα πράγματα στη σωστή τους βάση. Δεν είναι πρότυπα ούτε ο βιομήχανος ούτε ο εργάτης ούτε ο επιστήμονας. Είναι απλά σωστοί άνθρωποι όταν λειτουργούν ανθρώπινα. Αυτοί που πρέπει να τσακιστούν είναι αυτοί που παρασέρνουν τη νεολαία στην ανάπτυξη της φιλοσοφίας του συμφέροντος. Όλοι οι άθλιοι που κρύβονται πίσω από κάποιο πτυχίο ή κάποια κομματική ταυτότητα και νομίζουν ότι τους χρωστάμε. Αυτοί που προσπαθούν να μας πείσουν ότι πρέπει να τους κάνουμε πλούσιους επειδή σπούδασαν ή μας παρέδωσαν τη δημοκρατία· αυτοί που "τρέχουν" πίσω από την εξουσία για να βολευτούν. Όχι οι πραγματικοί επιστήμονες ή οι ιδεολόγοι, αλλά τα κατακάθια της επιστήμης και της ιδεολογίας. Ο πραγματικός επιστήμονας ή ιδεολόγος λατρεύει αυτό που κάνει και δεν το κάνει επειδή αποδίδει οικονομικά. Ακόμα κι αν δεν απέδιδε το ίδιο θα έκανε.


Όλα αυτά το Rock πρέπει να τα εξετάσει από την αρχή, αν θέλει να βρει την απήχησή του στον κόσμο. Ο δημιουργός του Rock δεν μπορεί πλέον να παρουσιάζεται σαν τον "ωραίο" φίλο, που μας καλεί να του μοιάσουμε. Τον φίλο που στρέφεται εναντίον του κοινού εχθρού. Ο δημιουργός του Rock πρέπει να αυτοαποκαλυφθεί. Δεν μπορεί να παρουσιάζεται ως πρότυπο. Από τη στιγμή που κι αυτός εισπράττει πνευματικά δικαιώματα από τα τραγούδια του, δεν διαφέρει από τους ιμπεριαλιστές ή τους μεγαλοαστούς. Η ίδια διαδικασία και οι ίδιοι νόμοι προστατεύουν καί το τραγούδι καί την τεχνολογία των πυραύλων. Πρέπει να βγει ο δημιουργός και ν' αρνηθεί τα δικαιώματα. Να περιοριστεί στην αμοιβή της εργασίας. Να εισπράττει όταν εργάζεται και άρα να συντηρείται από τις εισπράξεις των συναυλιών. Να καταγγείλει τον εαυτό του και τους ομοίους του. Να καταγγείλει όλους αυτούς που με ένα τραγούδι-επιτυχία εξασφαλίζουν και τα δισέγγονά τους. Όλους αυτούς που, χωρίς να εργάζονται, κατακλέβουν τον κόσμο. Μαζί τους ζει εις βάρος του κοσμάκη κι ένα μεγάλο σύνολο παρασίτων, που ονομάζονται managers, διευθυντές πωλήσεων κι έχουν σπουδάσει στα "καλύτερα" κολέγια του κόσμου. Στις πλάτες των δημιουργών και στα όνειρα των νέων στηρίζονται όλα αυτά τα καθάρματα, που σε άλλη περίπτωση θα ήταν παπάδες, πολιτικοί, δάσκαλοι κλπ.. Έκαναν "μπίζνες" τη δημιουργία, όπως οι όμοιοί τους έκαναν "μπίζνες" τη θρησκεία, τη φιλοσοφία και την ανθρώπινη ύπαρξη. Αυτό είναι Rock. Τότε θα δει ο κόσμος πώς θ' αρχίσει να "τρέχει" το σύστημα και να μη "φτάνει". Κατάγγειλε τον εαυτό σου και τα μικροσυμφέροντά σου και θα δεις ότι αγγίζεις την "αχίλλειο πτέρνα" του συστήματος.


Το Rock το ακούει κάποιος για να ερεθίσει το μυαλό του και όχι για να διασκεδάσει. Υπάρχουν άλλα τραγούδια για διασκέδαση, που τα τραγουδούν καλλιτέχνες διασκεδαστές. Ο δημιουργός του Rock δεν είναι διασκεδαστής. Είναι επαναστάτης, είναι ιδεολόγος και οραματιστής. Τραγουδάμε τα τραγούδια του για να τ' ακούμε οι ίδιοι και να τα μεταφέρουμε στους άλλους. Το μήνυμα αυτήν την αξία έχει. Δεν προϋποθέτει γνώση για την κατανόησή του. Το ακούει κάποιος, προβληματίζεται και στη συνέχεια αναζητά τη γνώση για να εκτονώσει τους προβληματισμούς του. Το ακούνε οι απλοί άνθρωποι και ζητούν εξηγήσεις από τους "σωτήρες" τους. Αυτή η κατάσταση είναι που δημιουργεί τα προβλήματα στο σύστημα. Αυτό συμβαίνει, γιατί καλείται να εξηγήσει πράγματα που δεν θέλει ν' αναφέρεται σ
αυτά. Μόλις υποχρεωθεί να μπει σ' αυτήν τη διαδικασία και άρα αρχίσει να ψευδολογεί, του επιτίθενται οι φιλόσοφοι και η κοινωνία κερδίζει. Το κέρδος προκύπτει πάντα όταν πιέζεται το σύστημα και αναγκάζεται να υποχωρεί. Όταν αυτό υποχωρεί, κερδίζουν οι άνθρωποι.

Γι
αυτό έχει νόημα να μεταφέρουμε μηνύματα μέσα στην κοινωνία. Μηνύματα διαφορετικά από αυτά που μεταφέρουν οι "σωτήρες" και τρομάζουν τις γιαγιάδες με τους Αλβανούς, τους θρησκόληπτους με το 666 ή τους εθνικιστές με τους Τούρκους. Κάποιος πρέπει να "μιλήσει" σ' όλους αυτούς για τη διαφορά μεταξύ απλού και κακοποιού ανθρώπου. Τους κακοποιούς πρέπει να φοβάται ο άνθρωπος και όχι τους ανθρώπους γενικά. Τους κακοποιούς που σκοτώνουν ανθρώπους και οι χειρότεροι απ αυτούς είναι οι "σωτήρες" μας. Αυτοί κάνουν τους πολέμους επειδή τους συμφέρει. Επειδή δεν μπορούν να το καταφέρουν μόνοι τους, μας παρασύρουν μέχρι του σημείου να μας αναγκάσουν να γίνουμε κι εμείς οι ίδιοι κακοποιοί, όχι για να επιβιώσουμε, αλλά για ν' απολαύσουμε σ' έναν κόσμο που στερείται. Εμείς είμαστε πλέον οι κακοποιοί· από την πιο αδύναμη γιαγιά μέχρι τον πιο αλτρουιστή επαναστάτη. Η υστερία της γιαγιάς είναι πιο φονική και από τις σφαίρες του εγκληματία. Οι σφαίρες θα σκοτώσουν έναν άνθρωπο. Η υστερία θα σκορπίσει τον φόβο μέσα στην κοινωνία. Θα καταδικαστούν ομαδικά οι άνθρωποι. Θ' αναπτυχθεί ο ρατσισμός και τ' αποτελέσματα θα είναι ολέθρια. Η γιαγιά δεν είναι τόσο ακίνδυνη όσο φαίνεται. Rock είναι να ζητήσεις από τη γιαγιά να μην πάει να ψηφίσει. Να μην μεταφέρει τα πάθη της και στην επόμενη γενεά. Να μη στηρίζει τους ομοίους της, εφόσον μόνον αυτούς καταλαβαίνει. Αυτός ο κόσμος πρέπει να σχεδιαστεί με βάση τις ανάγκες αυτών που θα τον κατοικήσουν και όχι αυτών που τον εγκαταλείπουν.

Μιλώντας στην αρχή για σχέση επανάστασης και Rock, είπαμε ότι οι μεγάλοι δημιουργοί του θα πρέπει να εξεταστούν σαν τους μεγάλους επαναστάτες. Τους μεγάλους επαναστάτες το σύστημα τους διέφθειρε και τους έκανε μεγάλους καραγκιόζηδες. Τους έκανε προέδρους, υπουργούς και τους ευνούχισε. Αυτός ο ευνουχισμός ήταν το τέλος της επαναστατικής τους δράσης. Τι απέγιναν όμως οι επαναστάτες του Rock; Αυτοί είναι οι μόνοι που δεν διέφθειρε το σύστημα. Αυτοί ήταν οι μόνοι επαναστάτες που αυτοκτόνησαν. Πνίγηκαν στα ναρκωτικά κι έχασαν την επαφή τους με το περιβάλλον. Όταν χάσει κάποιος την επαφή με το περιβάλλον, παύει να παράγει ιδέες που έχουν απήχηση στον κόσμο. Η επανάσταση συνδέεται με τον κόσμο και όποιος δεν έχει επαφή μ
αυτόν και τα προβλήματά του παύει να είναι επαναστάτης. Γίνεται απλά ένας περίεργος τύπος, που έχει ενδιαφέρον μόνον για τους ομοίους του. Τα ναρκωτικά για τους πρωτοπόρους του Rock ήταν η πλέον σίγουρη κατάληξη, γιατί κανένας δεν αντέχει τη θεοποίηση όταν δεν έχει προετοιμαστεί ανάλογα. Η αναγνώριση και η λατρεία σε παγκόσμιο επίπεδο δεν διαφέρει ουσιαστικά από τη θεοποίηση. Οι δημιουργοί του Rock ήρθαν αντιμέτωποι μ' αυτήν την κατάσταση και δεν γνώριζαν πώς να την αντιμετωπίσουν. Έχασαν το μέτρο. Λατρεύτηκαν από τους ανθρώπους σαν Θεοί κι αυτή η λατρεία τους κατέστρεψε. Αυτή η καταστροφή έχει σχέση μ αυτό που αναφέραμε σ άλλο σημείο περί ανισορροπίας μεταξύ γνώσης και του θανάσιμου χτυπήματος που καταφέρνει ο δημιουργός του Rock. Οι άνθρωποι λάτρεψαν τους Θεούς που χτυπούσαν το σύστημα με τον πιο σκληρό τρόπο. Το πρόβλημα γεννάται από τη στιγμή που υπάρχει δυσαρμονία μεταξύ της ισχύος του μηνύματος του δημιουργού και της γνώσης του. Ένας πραγματικός Θεός έχει την ανάλογη γνώση, ενώ οι δημιουργοί του Rock όχι. Ο Θεός με το μήνυμά Του προσελκύει την προσοχή του ανθρώπου κι αποσπά τη λατρεία του. Μέχρι αυτό το σημείο συμβαδίζει κι ο δημιουργός του Rock. Ο Θεός όμως, στηριζόμενος στη γνώση Του, δίνει μόνιμα χαρακτηριστικά σ αυτήν την κατάσταση. Μπορεί ν' απαντήσει στα δισεκατομμύρια "γιατί" των ανθρώπων και άρα μπορεί να εκπέμψει δισεκατομμύρια μηνύματα. Ο δημιουργός του Rock θεοποιείται, αλλά τα μηνύματά του είναι απειροελάχιστα. Κάτω από την πίεση να σταθεροποιηθεί στο επιθυμητό επίπεδο και να συνεχίσει να παράγει μηνύματααπαντήσεις της ίδιας ποιότητας, καταστρέφεται. Θέλοντας να πει διαφορετικά πράγματα από τα ισχύοντα, παίρνει διαφορετικούς δρόμους κι αυτό σημαίνει ναρκωτικά. Εκβιάζει καταστάσεις, για να κάνει τη νέα επιτυχίαμήνυμα, με τελικό αποτέλεσμα να καταστρέφεται.

Την ίδια τύχη έχουν και οι σύγχρονοι ψευδοεπαναστάτες της Rock. Κι αυτοί γνωρίζουν την αποθέωση, έστω κι από ανθρώπους που μπορούν να θεοποιήσουν και ένα πλυντήριο. Κι αυτοί πιέζονται και αγχώνονται, αλλά αδίκως. Ενώ δεν έδωσαν ποτέ κανένα μήνυμααπάντηση στα "γιατί" του κόσμου, αγχώνονται γι' αυτά που θα πρέπει να δώσουν στο μέλλον. Κι αυτοί καταλήγουν στα ναρκωτικά, αλλά αυτοί καταλήγουν λόγω βλακείας. Όλοι αυτοί είναι βλάκες, γιατί δεν έχουν κανένα λόγο να το κάνουν αυτό. Οι παλαιότεροι, με μέσο τα ναρκωτικά, προσπαθούσαν να παρακάμψουν τα κενά της γνώσης τους, νομίζοντας ότι αυτό είναι δυνατό μέσα από μια διαφορετική προσέγγιση των προβλημάτων. Προσπαθούσαν να "απελευθερώσουν" τον εαυτό τους από την αγκύλωση και την αναπηρία που τους είχαν προκαλέσει οι πρωτόγονες κοινωνίες και τα πρωτόγονα συστήματα παιδείας από τα οποία προέρχονταν. Οι σύγχρονοι γιατί το κάνουν; Μήπως γράφουν οι ίδιοι τα τραγούδια τους; Τραγουδούν ό,τι αποφασίζουν τα επιτελεία των εταιρειών.


Αυτό που έχει σημασία είναι ότι οι σημερινοί νέοι και ειδικότερα οι έφηβοι, θα πρέπει να γνωρίζουν κάθε φορά που περπατάνε χέριχέρι
και όχι μόνο με την αγαπημένη τους, ότι αυτήν την δυνατότητα την έχουν χάρη στον αγώνα κάποιων άλλων. Λίγες δεκαετίες πριν, κάποιοι άλλοι όμοιοί τους σφάζονταν στην κυριολεξία γι αυτές τις "κακές" συνήθειές τους. Οι νέοι θα πρέπει να θυμούνται όλους αυτούς που αγωνίστηκαν για τις κοινωνικές αλλαγές. Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι θα πρέπει να βοηθήσουν σήμερα αυτούς που στο μέλλον κάποιοι άλλοι και σε ακόμη καλύτερες συνθήκες θα θυμούνται.

Η επανάσταση του Rock είναι καθήκον όλων μας να συνεχιστεί, αν θέλουμε να ελπίζουμε σ' ένα καλύτερο αύριο.  …Let's Rock them all.



ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΡΑΪΑΝΟΥ

Δημιουργός της θεωρίας του ΥΔΡΟΧΟΟΥ

Back to content | Back to main menu