Κορυφή σελίδας
Τηλεόραση - πες μου τον φίλο σου να σου πω ποιος είσαι - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Τηλεόραση - πες μου τον φίλο σου να σου πω ποιος είσαι - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Τηλεόραση - πες μου τον φίλο σου να σου πω ποιος είσαι

14 Αυγούστου 2000

Η τηλεόραση είναι ίσως το μοναδικό επίτευγμα του ανθρώπου, που προσφέρει στον δημιουργό της θεϊκές ιδιότητες αυθεντικές. Είναι το επίτευγμα που αποτελεί όριο και όχι ενδιάμεσο σταθμό στην καθ όλα εντυπωσιακή πορεία του ανθρώπου. Για να γίνει αντιληπτή αυτή η διαφορά, θα πρέπει να μελετήσουμε τις διαφορές που υπάρχουν μεταξύ της τηλεόρασης και των υπόλοιπων επιτευγμάτων του ανθρώπου. Να δούμε τα ερεθίσματα που ώθησαν τον άνθρωπο στην ανάπτυξη λύσεων, καθώς και τις ανάγκες που καλύπτουν οι επινοήσεις του.

Ο άνθρωπος στη διάρκεια της πορείας του χρησιμοποίησε άπειρες φορές την εντυπωσιακή ευφυΐα του, για να δώσει λύσεις στα προβλήματά του. Τα προβλήματα αυτά ήταν προβλήματα που είχαν σχέση με την αδυναμία του ανθρώπουύλη να παρακολουθήσει τις επιθυμίες του ανθρώπουπνεύματος. Οι λύσεις είχαν πάντα ως στόχο να γεφυρώσουν το χάσμα μεταξύ του «Θέλω» και του «Μπορώ» του ανθρώπου, μεταξύ του επιθυμητού και του εφικτού. Τα επιτεύγματα του ανθρώπου
πλην της τηλεόρασης έχουν ως στόχο να υπηρετήσουν τον άνθρωπο της δυαδικής φύσης. Σέβονται τα όρια που θέτει η φύση για την ύλη και η όλη προσπάθεια έχει σχέση με την έννοια της βελτίωσης της ζωής του μέσα στη φύση. Για να γίνει αυτό περισσότερο κατανοητό θα πρέπει να δούμε ένα παράδειγμα.

Ο άνθρωπος-ύλη είναι μια σύνθεση κυττάρων. Σ΄ αυτό το επίπεδο είναι όμοιος με τα υπόλοιπα ζωντανά πλάσματα του πλανήτη. Ο άνθρωπος όμως δεν περιορίζεται σ
αυτό το επίπεδο, γιατί η υλική του υπόσταση είναι ένα μέρος μόνο της συνολικής του υπόστασης. Επιθυμεί, βλέπει και ως ευφυές ον συγκρίνει. Η σύγκριση και τα αποτελέσματα που αυτή συνεπάγεται ερεθίζουν την ευφυΐα του και τον ωθούν στην ανάπτυξη λύσεων όταν αντιλαμβάνεται μια προβληματικότητα. Έστω για παράδειγμα ότι επιθυμεί να μετακινηθεί από το σημείο «Α» στο σημείο «Β» το ταχύτερο δυνατόν. Εχθρός του στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι ο παράγοντας του χρόνου, ενώ όριό του είναι η προστασία της σωματικής του ακεραιότητας. Το επίτευγμά του, δηλαδή, έχει ως στόχο τον περιορισμό τού μεταβλητού παράγοντα και ταυτόχρονα την προστασία τού ίδιου του ανθρώπου. Το κανόνι γι αυτόν τον λόγο δεν είναι μέσο μετακίνησης. Ελαχιστοποιεί τον χρόνο μετακίνησης της ύλης από το ένα σημείο στο άλλο, αλλά δεν σέβεται τα βιολογικά όρια του ανθρώπου. Τα ανθρώπινα κομμάτια δεν είναι άνθρωπος και άρα η μετακίνησή τους δεν είναι μετακίνηση ανθρώπου.

Με βάση αυτά τα δεδομένα βλέπουμε με ποιο τρόπο το ευφυές ον ο «άνθρωπος» μπήκε στη διαδικασία παραγωγής επιτευγμάτων. Έχοντας εικόνες μέσα από τη φύση, άρχισε ν
αντιλαμβάνεται τις αδυναμίες του είδους του. Υστερούσε σε ειδικά χαρακτηριστικά έναντι των άλλων ζώων και αυτό δυσκόλευε τη ζωή του μέσα στη φύση. Εξαιτίας της ευφυΐας που τον διακρίνει, ήταν θέμα χρόνου να βελτιώσει τις αρνητικές γι αυτόν συνθήκες. Στην αρχή εκμεταλλεύτηκε για την περίπτωση του παραδείγματος της μετακίνησής του που εξετάζουμε άλλα πλάσματα και στη συνέχεια δημιούργησε μηχανές για τη μεγιστοποίηση του κέρδους.

Σ
αυτό το επίπεδο ανάλυσης βλέπουμε ότι η αντιμετώπιση του προβλήματος της μετακίνησης είναι ίδια, είτε μιλάμε για άλογο είτε μιλάμε για αεροπλάνο. Το ευφυές ον άνθρωπος, αντιλαμβανόμενο τις ανάγκες του και τις αδυναμίες του, άρχισε να δημιουργεί, αντιγράφοντας στην πραγματικότητα τη φύση. Δανείστηκε τη δύναμη του αλόγου και στη συνέχεια δημιούργησε ένα μεταλλικό άλογο, που είναι το αυτοκίνητο. Το μεγάλο άλμα, δηλαδή, βρίσκεται στο σημείο όπου μια κατασκευή τού προσφέρει τα χαρακτηριστικά ενός πλάσματος που υπάρχει στη φύση και το οποίο έχει καλύτερα ειδικά χαρακτηριστικά από τον άνθρωπο σ ό,τι αφορά τον παράγοντα που πρέπει να περιοριστεί. Από τη στιγμή που κατασκεύασε μηχανή, που ανέπτυσσε μεγαλύτερη ταχύτητα από το άλογο πάνω στην επιφάνεια της γης, είναι θέμα χρόνου τα υπόλοιπα.

Φαντάστηκε τον εαυτό του μέσα στην κοιλιά ενός ψαριού και έφτιαξε το υποβρύχιο. Φαντάστηκε τον εαυτό του στην κοιλιά ενός πουλιού και έφτιαξε το αεροπλάνο. Σ
αυτό το σημείο έχει νόημα αυτό που είπαμε παραπάνω, ότι ο σεβασμός της ανθρώπινης βιολογίας και άρα της φύσης είναι απαραίτητη προϋπόθεση για τη δημιουργία επιτεύγματος, που υπηρετεί τον άνθρωπο της δυαδικής φύσης. Το επίτευγμα έχει πάντα έναν συγκεκριμένο στόχοπαράγοντα και δεν απειλεί την ανθρώπινη υπόσταση που εμπεριέχει μέσα της την ύλη. Ο άνθρωπος θέλησε να τρέξει γρηγορότερα από το άλογο, αλλά δεν προσπάθησε να γίνει γαζέλα. Θέλησε να πετάξει ή να βυθιστεί στους ωκεανούς, αλλά δεν προσπάθησε να γίνει πουλί ή ψάρι αντίστοιχα. Με τη βοήθεια της ευφυΐας του έγινε ισχυρότερος, ταχύτερος, αποτελεσματικότερος, αλλά παρέμεινε άνθρωπος.

Ακόμα και ο ηλεκτρονικός υπολογιστής συμπεριλαμβάνεται σ
αυτό το επίπεδο της ανθρώπινης δημιουργίας, γιατί απλά υπηρετεί τον άνθρωπο, μεγιστοποιώντας τις δυνατότητές του. Προσφέρει στον απλό άνθρωπο υπηρεσίες, που θα του πρόσφεραν πολλοί άνθρωποι μαζί, αν τον υπηρετούσαν. Το επίτευγμα, δηλαδή, σ αυτήν την περίπτωση έχει ως στόχο να προσφέρει στον απλό άνθρωπο υπηρεσίες, που παλαιότερα απολάμβανε μόνον ένας πραγματικά ισχυρός και πλούσιος άνθρωπος. Η «μηχανή» ανέλαβε τον κόπο που θα αναλάμβαναν χιλιάδες άνθρωποι. Ο υπολογιστής σ αυτό το επίπεδο δεν διαφέρει από το άλογο ή τη μηχανή που αντικατέστησε ανθρώπους στην παραγωγή.

Μόνο με τη γνώση όλων αυτών μπορούμε ν
αντιληφθούμε τη σημασία της τηλεόρασης και ταυτόχρονα ν αντιληφθούμε το οριακό σημείο που αυτή αντιπροσωπεύει. Το σύνολο των ανθρώπινων επιτευγμάτων πλην της τηλεόρασης αντιγράφουν τη φύση και θέτουν τον ευφυή άνθρωπο στην κορυφή της πυραμίδας του ζωικού βασιλείου. Ο άνθρωπος σώμαπνεύμα με την ευφυΐα του προστάτεψε τον εαυτό του και έδωσε με τη βοήθεια των μηχανών στην υλική του υπόσταση τα κορυφαία χαρακτηριστικά ανάμεσα στα ζωντανά πλάσματα του πλανήτη. Είναι με τεράστια διαφορά το ισχυρότερο, ταχύτερο, ανθεκτικότερο και λιγότερο εξαρτημένο από την ίδια τη φύση πλάσμα σε γη, ουρανό και θάλασσα. Είναι στη γη ταχύτερος από ένα «τσιτάχ» και ισχυρότερος από έναν ελέφαντα. Στη θάλασσα ισχυρότερος από μια φάλαινα και ταχύτερος από ένα δελφίνι, ενώ στον αέρα ισχυρότερος και ταχύτερος από τον βασιλιά του ουρανού, τον αετό.

Αρκούν όμως αυτά για τον άνθρωπο; Όχι βέβαια, γιατί ο άνθρωπος, πέρα από τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ως μέλος της φύσης, αντιμετωπίζει και άλλα προβλήματα, που αφορούν τον πνευματικό τομέα και επηρεάζουν τη σχέση του με τους άλλους ανθρώπους. Εξαιτίας όλων αυτών των προβλημάτων, που παραμένουν άλυτα, αντιλαμβάνεται επιπλέον και την έννοια του Θεού. Τα προβλήματα αυτά
που είναι κοινά για τους ανθρώπους και ο διαφορετικός τρόπος που προσπαθεί να τα λύσει ο καθένας, τον κάνουν να φαντάζεται ένα όριο. Αυτό το όριο το προσδιορίζει με την έννοια «Θεός». Σ αυτό το όριο υπάρχει η τέλεια λύση και άρα και ο κάτοχός της, που είναι ο Θεός. Ο άνθρωπος, αναζητώντας λύσεις σ αυτά τα προβλήματα, τείνει προς το όριο. Τείνει όχι μόνο να γίνει Θεός, αλλά και να εμφανιστεί ως τέτοιος. Τα επιτεύγματα, που του δίνουν υπεροχή στη φύση, δεν του δίνουν πάντα αυτήν τη δυνατότητα. Τα επιτεύγματα αυτά απλά τον διαφοροποιούν από τα ζώα, αλλά και από τους ανθρώπους που δεν έχουν γνώσεις. Αυτήν τη διαφοροποίηση θα εξετάσουμε, γιατί εξαιτίας της προκύπτουν ορισμένα φαινόμενα. Σ ό,τι αφορά τα ζώα συμβαίνει το εξής: Τα ζώα δεν αντιλαμβάνονται το Θεό όπως ο άνθρωπος. Αν τα ζώα είχαν κρίση και ταυτόχρονα είχαν συνείδηση της ύπαρξής τους και άρα ευφυΐα, θ αντιλαμβάνονταν κι αυτά κάποια όρια και άρα θ αντιλαμβάνονταν τον υπερευφυή άνθρωπο ως Θεό τους. Η γνώση του ανθρώπου και η δύναμή του θα τα έστρεφε προς αυτόν και εύκολα θ αποσπούσε τη λατρεία τους. Σ αυτόν θ απευθύνονταν κάθε φορά που θ αντιμετώπιζαν κάποιο πρόβλημα. Τι είδους προβλήματα όμως υπάρχει περίπτωση ν αντιμετωπίσουν τα ζώα; Τα ζώα του ιδίου είδους, εν αντιθέσει προς το ανθρώπινο είδος, δεν αντιμετωπίζουν εσωτερικά «κοινωνικά» προβλήματα. Τα ζώα αντιμετωπίζουν μόνο το πρόβλημα της επιβίωσης και αυτό το πρόβλημα ο άνθρωπος μπορεί να το λύσει.

Ο άνθρωπος έχει τη δύναμη να προστατεύσει και άρα να διατηρήσει το οποιοδήποτε είδος ζώου στη ζωή, ακόμα και εις βάρος των υπολοίπων. Μπορεί να προστατεύσει ένα αδύναμο είδος εις βάρος ενός ισχυρού, αν υπήρχε περίπτωση αυτό να του ζητηθεί. Ο άνθρωπος, εξαιτίας αυτών των δυνατοτήτων του, θ
αποτελούσε το όριο των ζώων και άρα αυτός θα ήταν ο Θεός τους. Βέβαια το πόσο καλός Θεός θα ήταν ο άνθρωπος δεν μας ενδιαφέρει σ αυτό το σημείο. Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι ότι θα ήταν ο Θεός των ζωντανών πλασμάτων της Γης και όχι το αν θα τα υπηρετούσε ή θα τα εκμεταλλευόταν. Από τη στιγμή που τα ζώα δεν αντιλαμβάνονται την έννοια του Θεού την οποία αντιλαμβάνεται ο άνθρωπος και την έχει ανάγκη, εφόσον αντιμετωπίζει εσωτερικά κοινωνικά προβλήματα αλλάζουμε το επίπεδο μελέτης.

Η αλλαγή αυτή είναι απαραίτητη, γιατί σ
αυτήν την περίπτωση αναζητούμε ένα επίπεδο, όπου υπάρχουν ως κοινοί παράγοντες η γνώση και η κρίση. Σ αυτό το επίπεδο υπάρχει μόνον ο άνθρωπος και ο Θεός του. Ο περιορισμός αυτός είναι καθοριστικός, γιατί δημιουργεί σύνθετα φαινόμενα και πολλαπλασιάζει αυτό που στο γενικό επίπεδο της δημιουργίας είναι εξαιρετικά απλό και μοναδικό. Αυτό συμβαίνει γιατί η έννοια της κρίσης, ενώ είναι απόλυτη σ ό,τι αφορά τα ζωντανά πλάσματα της φύσης, είναι ταυτόχρονα σχετική σ ό,τι αφορά τους ανθρώπους. Ενώ απ όλα τα πλάσματα της φύσης μόνον ο άνθρωπος έχει κρίση, η ίδια αυτή κρίση δεν είναι ποιοτικά κοινή για τους ανθρώπους. Εξαιτίας αυτής της διαφοράς, τα ζώα δεν μπαίνουν στο νέο επίπεδο μελέτης που αναζητούμε. Για το ζώο είναι παντελώς αδιάφορο αν ο άνθρωπος μετακινείται στη Γη με τα πόδια του ή πετά με ένα αεροσκάφος. Απ αυτό το απλό και μοναδικό, εξαιτίας της κρίσης του ανθρώπου, πάμε στο σύνθετο, όπου τα πάντα έχουν σχέση όχι μόνο με την κρίση, αλλά και με τη γνώση. Οι άνθρωποι μεταξύ τους, εξαιτίας της γνώσης, κρίνουν διαφορετικά έναν άνθρωπο που εμφανίζεται μπροστά τους πεζός από έναν άλλο που εμφανίζεται με αεροπλάνο.

Το ανθρώπινο είδος, ενώ είναι μοναδικό μέσα στη φύση, εξαιτίας της κρίσης του, γίνεται σύνθεση συνόλων, όπου το κάθε σύνολο αντιλαμβάνεται τα πράγματα με τον δικό του ειδικό τρόπο. Το μοναδικό σ
αυτήν την περίπτωση γίνεται πολλαπλό. Ο αναγνώστης βλέπει ότι εξαιτίας της γνώσης δημιουργείται μία κατάσταση τεχνητή, που μοιάζει με το σύνολο της δημιουργίας, αλλά στην πραγματικότητα αφορά μόνον τον άνθρωπο. Όπως τα ζωντανά πλάσματα στη φύση είναι ανόμοια μεταξύ τους, έτσι και ο άνθρωπος μέσα στην κοινωνία του, εξαιτίας της ανομοιογένειας της γνώσης, διαφοροποιείται από τους υπόλοιπους ανθρώπους. Αναλογικά θα μπορούσε να παρομοιάσει κάποιος τα ισχυρά ζώα της φύσης με τους ανθρώπους που έχουν συγκεντρωμένη γνώση, ενώ τα ταχύτερα ζώα θα μπορούσαν να παρομοιαστούν με τους εξαιρετικά ευφυείς ανθρώπους.

Σ
αυτό το σημείο κλείνει ένας κύκλος όμοιος μ αυτόν που ανοίξαμε στην αρχή και περιελάμβανε όλα τα πλάσματα της φύσης, αλλά σ αυτήν την περίπτωση αφορά μόνον τους ανθρώπους. Η διαφορά, που είναι και το ζητούμενο, είναι ότι οι άνθρωποι, εν αντιθέσει προς τα ζώα, αντιλαμβάνονται την έννοια του Θεού. Ενώ είδαμε ότι τα ζώα είναι αδιάφορα για την πρόοδο του ανθρώπου, δεν συμβαίνει το ίδιο και για τους ανθρώπους. Τα ζώα δεν κρίνουν και άρα δεν στρέφουν το ενδιαφέρον τους προς τον άνθρωπο. Αντίθετα οι άνθρωποι κρίνουν και στρέφονται προς τον άνθρωπο και προς τον Θεό. Το σύνολο των ανθρώπινων προβλημάτων γεννιούνται σ αυτό το σημείο. Η σχετικότητα της κρίσης και της γνώσης, σε συνδυασμό με την τάση του ανθρώπου ν αναζητά λύσεις, δημιουργεί καταστάσεις που μπορούν να γίνουν επικίνδυνες.

Πολλές φορές ο πονηρός άνθρωπος συλλαμβάνεται να ενεργεί σαν αγαθός και κουτός. Επιχειρεί να εκμεταλλευτεί τους ανθρώπους και τις περισσότερες φορές πέφτει θύμα εκμετάλλευσης. Επιχειρεί να λάβει τη θέση του Θεού στις καρδιές των ανθρώπων που έχουν κατώτερη γνώση και κρίση και στο τέλος βρίσκεται δούλος κάποιου άλλου, ο οποίος είναι ισχυρότερος σ
αυτούς τους τομείς. Η σχετικότητα της γνώσης, που δεν είναι στατική παρά διαρκώς εξελίσσεται, δημιουργεί τις συνθήκες πραγματοποίησης αυτού που ορίσαμε στην αρχή ως «πορεία ανθρώπου». Όμως, όπως όλες οι πορείες, έτσι και αυτή των εφαρμογών της γνώσης, έχει κάποια όρια. Σ αυτά τα όρια αναζητούμε την ιδιαιτερότητα της τηλεόρασης.

Ο άνθρωπος, κατά τη διάρκεια αυτής της πορείας, χρησιμοποίησε τη γνώση του και τα επιτεύγματά του, που τον διαφοροποιούσαν από τους υπόλοιπους, για να παρουσιαστεί σαν Θεός στα μάτια των ανθρώπων. Υπήρχαν εποχές όπου οι άνθρωποι που χειρίζονταν αεροπλάνα θα μπορούσαν να παρουσιαστούν σαν πραγματικοί Θεοί στα μάτια των ανθρώπων που είχαν ελάχιστη γνώση κι εμπειρία. Όμως, η συνεχής ανάπτυξη της γνώσης και η συνεχής άντλησή της από την πλευρά της ανθρωπότητας, άρχισε ν
αποκαλύπτει τα όρια. Οι άνθρωποι, εύκολα ή δύσκολα, αργά ή γρήγορα, κατάλαβαν ότι αυτός που είχαν μπροστά τους ανεξάρτητα από τα ειδικά χαρακτηριστικά που ανέπτυσσε εξαιτίας των μηχανών ήταν απλός άνθρωπος και τίποτε παραπάνω. Ενώ μέχρι ένα σημείο υπήρχε σύγχυση και οι μηχανές έδιναν σε κάποιους ανθρώπους χαρακτηριστικά Θεού, με την πάροδο του χρόνου και τη συσσώρευση γνώσης αυτό το φαινόμενο εξαλείφθηκε. Ο άνθρωπος που πετά, σε κανένα σημείο του πλανήτη δεν είναι δυνατόν να εμφανιστεί σαν Θεός. Οι άνθρωποι γνωρίζουν πλέον ότι είναι στις δυνατότητες του ανθρώπου να χειριστεί την οποιαδήποτε μηχανή και αυτό είναι καθοριστικό για τον τρόπο που αντιλαμβάνονται τα πράγματα. Από τη στιγμή που η μηχανή δεν μπορεί να λύσει τα ανθρώπινα προβλήματα που απασχολούν τον άνθρωπο ως δημιούργημα, είναι αδύνατον να προσφέρει στον χειριστή της θεϊκές ιδιότητες.

Αν δηλαδή υπήρχε μια τέτοια μηχανή, που θα έλυνε το σύνολο των ανθρώπινων προβλημάτων, τότε ο δημιουργός της και χειριστής της, με βάση την ανθρώπινη λογική, θα ήταν ο Θεός. Μιλώντας για το Θεό, ο αναγνώστης θα πρέπει να έχει υπ
όψιν του ότι σ αυτό το σημείο δεν κάνουμε αναφορά περί Θεού με βάση τη θεολογία. Ο Θεός στον οποίο αναφερόμαστε δεν έχει σχέση με τον Θεό των χριστιανών, των μωαμεθανών κλπ.. Έχει σχέση, όπως αναφέρθηκε πιο πάνω, με τον τρόπο που αντιλαμβάνεται ο άνθρωπος τα πράγματα σε συνδυασμό με μια μόνιμη προβληματική κατάσταση. Βλέπει ο ευφυής άνθρωπος ότι «σκέφτεται» για να ξεπεράσει τα προβλήματά του και δεν τα καταφέρνει. Από τη στιγμή όμως που σκέφτεται και γνωρίζει ότι η λύση είναι δυνατόν να προκύψει ως καρπός πνευματικής εργασίας, είναι έτοιμος ν αναγνωρίσει και να δοξάσει αυτόν που θα του προσφέρει λύση. Είναι έτοιμος να λατρέψει το ευφυές ον που θα τον λυτρώσει.

Ο Θεός, που περιγράφει η κάθε θρησκεία, έχει σχέση με τη συγκεκριμένη γνώση που παίρνουν οι άνθρωποι περί Θεού και συνθέτουν ομοιογενή σύνολα σ
ό,τι αφορά τα χαρακτηριστικά τους. Το κάθε κοινωνικό σύστημα περνά, μέσω ενός συστήματος παιδείας, οργανωμένα τη γνώση μέσα στην κοινωνία και μαθαίνει στον άνθρωπο μια συγκεκριμένη μεθοδολογία σκέψης. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι μαθαίνουν να σκέπτονται και ν αναζητούν τα ίδια πράγματα και σ αυτό το σημείο εμπλέκεται ο Θεός που γνωρίζουμε μέσω της Θεολογίας. Κάποια σύνολα λατρεύουν το Χριστό, κάποια τον Αλλάχ κλπ..

Τα όσα περιγράψαμε μέχρι τώρα μας δίνουν τη δυνατότητα ν
αντιληφθούμε ότι ο άνθρωπος, κινούμενος μέσα στο χρόνο, αγωνίζεται σε δύο επίπεδα. Το πρώτο επίπεδο έχει σχέση με τη ύλη. Ο άνθρωπος ως μέλος της φύσης προσπαθεί να επιβιώσει και στη συνέχεια να βελτιώσει τη ζωή του μέσα σ αυτήν, συνυπάρχοντας με τα υπόλοιπα ζωντανά πλάσματα της φύσης. Χρησιμοποιεί τις φυσικές του δυνάμεις, δανείζεται τις δυνάμεις των ζώων και των μηχανών που ο ίδιος δημιουργεί και τείνει προς κάποια όρια. Το δεύτερο επίπεδο έχει σχέση με το πνεύμα. Ο ίδιος άνθρωπος αγνοεί τον παράγοντα φύση και περιορίζεται στην αναζήτηση λύσεων που αφορούν τη βελτίωση της ζωής του μέσα στη δική του κοινωνία, όπου είναι υποχρεωμένος να συνυπάρξει με άλλους ανθρώπους. Αναζητεί λύσεις σε προσωπικό επίπεδο, όπως χρησιμοποιεί τις φυσικές του δυνάμεις μέσα στη φύση. Επειδή όμως αντιλαμβάνεται την ίδια αδυναμία, αρχίζει και εφαρμόζει τις ίδιες πρακτικές. Δανείζεται τη γνώση άλλων ανθρώπων, όπως στη φύση δανείζεται τις φυσικές δυνάμεις των ζώων. Αυτός ο δανεισμός όμως, παρ' όλο που είναι ιδιόμορφος, έχει ομοιότητες με το σύνολο των όσων εφαρμόζει στο επίπεδο της ύλης. Όρια υπάρχουν και σ΄αυτό το επίπεδο. Το κατώτερο όριο είναι η προσωπική του άποψη, ενώ το ανώτερο όριο η άποψη του Θεού. Όπως στο πρώτο επίπεδο ανώτατο όριο είναι το όριο που σέβεται την ανθρώπινη βιολογία, έτσι και στο δεύτερο επίπεδο το ανώτατο όριο είναι αυτό που έχει ορισθεί με την έννοια «Θεός». Το ενδιάμεσο στάδιο είναι αυτό που κινείται ο άνθρωπος κατά τη διάρκεια των αιώνων. Σ αυτό το ενδιάμεσο στάδιο, στο μεν πρώτο επίπεδο της ύλης η πρόοδός του φαίνεται από την ποιότητα των μηχανών, ενώ στο δεύτερο επίπεδο του πνεύματος για να εντοπιστεί η πρόοδός του απαιτείται μια πιο σύνθετη ανάλυση.

Η ανάλυση αυτή είναι απαραίτητη, γιατί έχουμε ένα παράδοξο φαινόμενο. Ο άνθρωπος αναζητά λύσεις και την ίδια στιγμή λατρεύει συγκεκριμένο Θεό. Οι άνθρωποι λατρεύουν Θεούς και άρα έχουν στην κατοχή τους τις λύσεις, εφόσον από την ποιότητα των λύσεων που τους προσφέρονται αναγνωρίζουν τους Θεούς. Κατά συνέπεια το πρόβλημα μετατοπίζεται και δεν αφορά την ανεύρεση λύσεων, παρά αφορά την κοινοποίηση αυτών των λύσεων. Πρέπει να ενημερωθούν όλοι οι άνθρωποι γι
αυτές τις λύσεις, ώστε να κρίνουν στη συνέχεια αυτές τις λύσεις και να τις υιοθετήσουν. Πώς όμως θα ενημερωθούν όλοι οι άνθρωποι; Θα πάρουν τις λύσεις στα χέρια τους ή θα πάρουν εντολές απ αυτούς που ήδη τις έχουν υπό την κατοχή τους; Η αξία αυτών των λύσεων δημιουργεί εκμεταλλεύσιμες συνθήκες από τους πονηρούς. Αυτοί που κατέχουν τις λύσεις παριστάνουν τους «εκλεκτούς» και μετατρέπουν τις λύσεις σε εξουσία για να εκμεταλλεύονται τον κόσμο. Άνθρωποι αρέσκονται να παριστάνουν τους Θεούς και άνθρωποι αρέσκονται να παριστάνουν τους δούλους του Θεού. Εξαιτίας αυτών των ανθρώπων οι λύσεις δεν προσφέρονται ως λύσεις, παρά αποτελούν γνώσεις που γεννούν συστήματα. Τα συστήματα αυτά αποτελούν τις «μηχανές» τού δεύτερου επιπέδου και αναλαμβάνουν το έργο της διασποράς της γνώσης.

Όπως το αεροπλάνο δίνει τη δυνατότητα στον άνθρωπο να πετάξει, έτσι και το σύστημα δίνει ειδικά χαρακτηριστικά στους «εκλεκτούς» που το ελέγχουν. Εξαιτίας του συστήματος η γνώση, η δύναμη και η άποψη ενός ανθρώπου πολλαπλασιάζεται και γίνεται ισοδύναμη εκατομμυρίων ανθρώπων. Αυτός ο πολλαπλασιασμός γίνεται μέσω της οργανωμένης ειδικής εκπαίδευσης. Εκπαιδεύονται πολλοί άνθρωποι, για να ενεργούν όπως θα ενεργούσε ο «εκλεκτός» σε ανάλογες καταστάσεις. Ο θνητός «εκλεκτός» γίνεται κατ
αυτόν τον τρόπο αθάνατος, ενώ παράλληλα μπορεί να βρίσκεται σε πολλά και διαφορετικά σημεία ταυτόχρονα. Η τηλεόραση σ αυτό το σημείο εμφανίζεται. Είναι η οριακά εξελιγμένη πραγματική μηχανή που υπάρχει στο επίπεδο του πνεύματος. Η προσφορά της, ως «μηχανή», δεν έχει την παραμικρή σχέση με την ύλη. Δεν βοηθά τον άνθρωπο ούτε να πετάξει ούτε να τρέξει ούτε να κολυμπήσει. Δεν βελτιώνει κανένα ειδικό χαρακτηριστικό τού ανθρώπου, αλλά μπορεί να τον σώσει, όπως και μπορεί να του δώσει λύσεις σ όλα του τα προβλήματα. Μπορεί να τον προειδοποιήσει για μια καταστροφή, μπορεί να του πει τι να κάνει για να σωθεί, όπως και μπορεί να του πει και πώς μπορεί να ζήσει τέλεια. Αυτό το κατορθώνει η τηλεόραση, γιατί έχει τη δυνατότητα να μεταφέρει γνώση. Μπορεί ανά πάσα στιγμή να μεταφέρει τους κατάλληλους ανθρώπους που κατέχουν τις κατάλληλες γνώσεις στο σύνολο του χώρου που αυτό είναι αναγκαίο. Δίνει τη δυνατότητα στον άνθρωπο, που είναι φορέας γνώσης, να κινείται αστραπιαία.

Αδιαφορεί για το σύνολο της υλικής του υπόστασης και ασχολείται αποκλειστικά με την πνευματική. Μεταφέρει την εικόνα και τον λόγο του σ
όλα τα μήκη και τα πλάτη της Γης ταυτόχρονα. Δεν περιορίζεται από καμία παράμετρο που έχει σχέση με την ύλη. Η εικόνα και ο ήχος του ανθρώπου ταξιδεύουν με ταχύτητες απαγορευτικές για την ύλη. Διαχέει την εικόνα και το λόγο του ανθρώπου σε άπειρα σημεία ταυτόχρονα, χωρίς να υπάρχει ο ανάλογος κατακερματισμός, που είναι χαρακτηριστικός σ αυτήν την περίπτωση για την ύλη. Ο άνθρωπος καταφέρνει με τη βοήθεια της τηλεόρασης να είναι πανταχού παρών, χωρίς να κοπιάζει και χωρίς να παρουσιάζονται αλλοιώσεις, ούτε στην εικόνα του ούτε στο λόγο του. Η τηλεόραση αγνοεί επίσης και τον παράγοντα χρόνο. Ό,τι καταγράφει έχει τη δυνατότητα να το εκπέμπει αναλλοίωτο μέσα στο χρόνο. Ο άνθρωπος, εξαιτίας της τηλεόρασης, όχι μόνο καταφέρνει να είναι πανταχού παρών, αλλά και αθάνατος στο επίπεδο που αφορά το πνεύμα.

Όταν στην αρχή μιλήσαμε για τα επιτεύγματα του ανθρώπου, είπαμε ότι αυτά όλα ήταν αντιγραφή των όσων έβλεπε ο άνθρωπος στη φύση. Αντέγραψε ό,τι είδε και έκρινε ό,τι είναι ευνοϊκό γι
αυτόν. Το δημιούργημα όμως της τηλεόρασης δεν μπαίνει σ αυτόν τον κανόνα. Υπάρχει πλάσμα της φύσης, που να καταφέρνει να μεταφέρει την εικόνα του στο σύνολο του χώρου και για το σύνολο του χρόνου, αδιαφορώντας για τους φυσικούς νόμους; Ποιόν αντέγραψε ο άνθρωπος;

Από την εποχή που ο άνθρωπος κατοικούσε στα σπήλαια είχε γνώση περί Θεού. Γνώριζε εκτός των άλλων ότι ο Θεός είναι πνεύμα, ότι είναι πανταχού παρών, ότι μπορεί να μιλάει ταυτόχρονα σ
όλα τα μήκη και τα πλάτη της Γης και ότι είναι αθάνατος. Γνώριζε δηλαδή ο άνθρωπος ότι ο Θεός, πέρα από τον Λόγο Του και τη Σοφία Του, διέθετε και ορισμένα απόλυτα προσδιορισμένα λειτουργικά χαρακτηριστικά. Όταν εμείς γνωρίζουμε ότι ο άνθρωπος τείνει να γίνει Θεός, είτε εκ του αγαθού είτε εκ του πονηρού, εννοείται ότι αντιλαμβανόμαστε πως είναι λογικό να Τον μιμείται. Υπάρχει δηλαδή ένα πρότυπο και υπάρχει γνώση και ευφυΐα από την πλευρά του ανθρώπου να προσπαθεί την εξομοίωση. Πού όμως υπάρχει χώρος να εκδηλωθεί η ευφυΐα του ανθρώπου και να χρησιμοποιηθεί η γνώση του; Μπορεί να παράγει με αυτά τα μέσα τον Λόγο του Θεού; Ακόμα κι αν αυτό ήταν δυνατόν, είναι εκτός λογικής, από τη στιγμή που ο Θεός ο Ίδιος του έχει παραχωρήσει τον Λόγο Του. Εκ των δεδομένων δηλαδή ο άνθρωπος μπορεί να μιμηθεί το Θεό μόνον σ ό,τι αφορά κάποια χαρακτηριστικά Του. Αιώνες τώρα είχε τον Λόγο Του και τον μετέφερε. Μιλούσε σαν Θεός επειδή ο Θεός του παρέδωσε τον Λόγο Του και απευθυνόταν σε ανθρώπους που ήθελαν ν ακούσουν το Λόγο του Θεού.

Η τηλεόραση σ
αυτό το σημείο βρίσκει εφαρμογή και εμφανίζεται ως οριακή μηχανή. Μεταφέρει τον οποιονδήποτε λόγο αναλλοίωτο τη στιγμή που παράγεται. Δίνει θεϊκές ιδιότητες στον άνθρωπο, γιατί νικά την αδυναμία της υλικής του υπόστασης και ξεπερνά τους φυσικούς νόμους. Ο άνθρωπος της δυαδικής φύσης, εξαιτίας της τηλεόρασης, δεν απαιτείται να μετακινεί την ύλη του για να παρουσιάζει σε διαφορετικά σημεία την εικόνα του. Δεν απαιτείται να μετακινείται ο ίδιος για να μεταφέρεται ο λόγος του. Δεν απαιτείται να επισκέπτεται τα σπίτια των ανθρώπων, για να τον δουν και να τον ακούσουν μέσα σ αυτά οι υπόλοιποι άνθρωποι. Με μέσο την τηλεόραση, κάθε φορά που μιλάει, έχει τη δυνατότητα να επιλέγει το μέγεθος του ακροατηρίου. Μπορεί να απευθυνθεί, χάρη στην τεχνολογία που έχει στη διάθεσή του, σε ένα ακροατήριο που το μέγεθός του μεταβάλλεται κατά βούληση. Ένα ακροατήριο που μπορεί να είναι ένας άνθρωπος, αλλά και το σύνολο της ανθρωπότητας.

Ο αναγνώστης εύκολα αντιλαμβάνεται την ανυπολόγιστη αξία της τηλεόρασης ως μηχανής. Σύμφωνα όμως με τα όσα έχουμε αναφέρει πιο πάνω περί μηχανών, τίθεται το εξής ζήτημα: Εμείς γνωρίζουμε ότι η κάθε μηχανή αντικαθιστά ανθρώπους σε διάφορες δουλειές. Η τηλεόραση ως μηχανή ποιους αντικαθιστά; Τον λόγο και τη γνώση, είτε του Θεού είτε των ανθρώπων, αναλάμβαναν επί αιώνες να μεταφέρουν οι άνθρωποι. Το σύνολο των προβλημάτων οφείλεται σ
αυτήν την πρακτική. Έπρεπε να επιλεγούν άνθρωποι κατάλληλοι και έπρεπε να δημιουργηθούν ιεραρχίες και άρα συστήματα. Άλλοι μετέφεραν γνώση και άλλοι έλεγχαν αυτούς που μετέφεραν γνώση. Άλλοι ήταν αξιόπιστοι και άλλοι αναξιόπιστοι σ ό,τι αφορά τη μεταφορά. Σ ό,τι αφορά τον έλεγχο, άλλοι ήταν τίμιοι και αγαθοί και άλλοι άθλιοι και πονηροί. Κανένας δεν μπορούσε να ελέγξει τους ελεγκτές για την αξιοπιστία τους, γιατί κανένας δεν μπορούσε να είναι παρών στον χώρο και στον χρόνο που ο Θεός ή ο άνθρωπος που παρήγαγε γνώση έδινε εντολές. Πόση ύλη και άρα ανθρώπινα σώματα μπορούσε να χωρέσει το δωμάτιο όπου συγκεντρώθηκαν οι μαθητές του Χριστού κατά τη διάρκεια του Μυστικού Δείπνου; Πόσοι άνθρωποι μπορούσαν να δουν και να ακούσουν τον Αλέξανδρο, όταν αυτός έδινε εντολές στους διαδόχους του;

Από τη στιγμή που κανένας άλλος δεν άκουσε τις εντολές, πλην αυτών που τις έλαβαν, υπάρχει πρόβλημα. Υπάρχει πρόβλημα αξιοπιστίας, που δίνει τη δυνατότητα στους πονηρούς να το εκμεταλλευτούν. Δημιουργούνται ρόλοι, που στην ουσία είναι υπεύθυνοι για τα προβλήματα του κόσμου. Κάποιοι μεταφέρουν τη γνώση και κάποιοι παριστάνουν τους Θεούς, χωρίς να ελέγχονται από τους ανθρώπους, ούτε για την προσωπική τους ποιότητα ούτε για την ακρίβεια των λόγων τους. Το πρόβλημα γεννάται από το γεγονός ότι δικαίωμα να δίνει εντολές έχει μόνο ένας και αυτός είναι ο δημιουργός της γνώσης και άρα του λόγου, ενώ τον ίδιο αυτόν λόγο τον μεταφέρουν πολλοί. Ποιος όμως θα κοινοποιήσει αυτές τις εντολές σ
όλον τον κόσμο, ώστε να ελέγχονται οι μεταφορείς μέσα στον χρόνο; Άρα θα πρέπει να μεταφερθούν και εντολές μαζί με την γνώση. Οι εντολές δημιουργούν την εξουσία και η εξουσία έλκει τους αθλίους. Η έλλειψη δυνατότητας ελέγχου της αξιοπιστίας των εντολοδόχων δημιουργεί έλλειψη δυνατότητας ελέγχου της εξουσίας.

Όπως αντιλαμβάνεται ο αναγνώστης, η τρομερή μηχανή που ονομάζεται τηλεόραση ,αν χρησιμοποιηθεί σωστά, εξαλείφει το σύνολο των προβλημάτων. Ο κόσμος θα ήταν διαφορετικός, αν υπήρχε αυτή η μηχανή στις σημαντικές στιγμές της ανθρωπότητας. Δεν θα υπήρχε ιερατείο στον χριστιανικό κόσμο, αν η τηλεόραση κατέγραφε τον Κύριο όταν δίδασκε και όταν έδινε εντολές. Το σύνολο των όσων είπε και η ίδια η μορφή Του θα καταγραφόταν με ηλεκτρονικά μέσα και θα υπήρχαν στη διάθεση του ανθρώπου ανά πάσα στιγμή και με απόλυτη πιστότητα. Αυτό όμως δεν συνέβη και είχαμε τη συνέχεια που γνωρίζουμε.


Οι εντολοδόχοι οδήγησαν τον κόσμο στον Μεσαίωνα, στην Ιερά Εξέταση και στον ολοκληρωτισμό. Το ίδιο συνέβη και σε άλλη κλίμακα και με άλλους δημιουργούς που παραποιήθηκαν οι εντολές τους. Εξαιτίας του Μαρξ πήγαμε στον κομμουνισμό του αίσχους. Κανένας δεν μπορούσε να ελέγξει την πηγή των όσων άκουγε. Το κομματικό στέλεχος μετέφερε το λόγο του Μαρξ ή σαν γουρούνι προστάτευε τα συμφέροντά του λέγοντας ψέματα;


Το σύνολο των άσχημων φαινομένων που παρατηρούνται σήμερα και χρεώνονται στην τηλεόραση, οφείλονται στην τεράστια ισχύ της «μηχανής» που λέγεται τηλεόραση. Το πρόβλημα,όπως εύκολα αντιλαμβάνεται ο καθένας από εμάς, βρίσκεται στο ποιόν αυτών που διαχειρίζονται αυτή την ισχύ. Η τηλεόραση δίνει θεϊκές ιδιότητες σ
αυτούς που έχουν στα χέρια τους την εξουσία και άρα ελέγχουν την ενημέρωση. Δεν δημιουργεί Θεούς, παρά θεοποιεί αυτούς που το σύστημα έχει επιλέξει, εφόσον πρώτα έχει εξασφαλίσει τον έλεγχό τους. Αν δηλαδή η αθλιότητα της κοινωνίας έχει σχέση με τον λόγο των δούλων τού συστήματος, η τηλεόραση απλά διευκολύνει το έργο της διασποράς αυτού του λόγου. Απαλλάσσει την εξουσία από ένα μεγάλο πλήθος λειτουργικών προβλημάτων, που συνδέονται με τον χρόνο και τον χώρο διασποράς της προπαγάνδας της. Δίνει τη δυνατότητα στην εξουσία να χρησιμοποιεί τους «ικανότερους» ανθρώπους της στο σύνολο του χώρου που την ενδιαφέρει, χωρίς τις απώλειες του παρελθόντος, όπου άσχετοι και ανάξιοι προπαγανδιστές αδυνατούσαν να πείσουν. Επιπλέον δε η τηλεόραση προστατεύει αυτούς τους δούλους, εφόσον οι άνθρωποι τους βλέπουν μόνο σε συγκεκριμένο χρόνο και δεν μπορούν να τους κρίνουν στην καθημερινότητά τους.

Η τηλεόραση δίνει επίσης στην εξουσία τη δυνατότητα ν
ακολουθεί τον άνθρωπο στους πιο προσωπικούς του χώρους και αυτό είναι επικίνδυνο. Ο κίνδυνος είναι τεράστιος, γιατί ο άνθρωπος μέσα στο σπίτι του είναι χαλαρός, επειδή νιώθει κύριος του χώρου του και αισθάνεται ασφαλής. Αυτό το συναίσθημα σε όλες τις άλλες περιπτώσεις είναι ευεργετικό, γιατί απαλλάσσει τον άνθρωπο από τους ψυχοφθόρους αμυντικούς μηχανισμούς που χρησιμοποιεί έξω από το σπίτι του. Η ύπαρξη όμως της τηλεόρασης κάνει αυτή τη χαλαρότητα εκμεταλλεύσιμη και βοηθά την εξουσία στην επίτευξη των στόχων της. Η εξουσία έχει τεράστιες γνώσεις και προσπαθεί να ελέγξει απόλυτα τον άνθρωπο. Πού όμως μπορεί να τον ελέγξει πιο εύκολα; Στον χώρο εργασίας και στις κοινωνικές εκδηλώσεις ο άνθρωπος είναι θωρακισμένος. Προσέχει τι λέει και σε ποιον το λέει. Εκτός αυτού όμως αναγνωρίζει ανάμεσα στους συνομιλητές του τους ανθρώπους που είναι δούλοι τού συστήματος και έχουν να υπερασπιστούν συμφέροντα. Είναι καχύποπτος απέναντι στον οποιονδήποτε τον πλησιάζει. Προσπαθεί να διακρίνει ανάμεσα στα λόγια του τα συμφέροντά του. Προσπαθεί να καταλάβει τι αντιπροσωπεύει ο καθένας και άρα τι πουλάει. Ο ιερέας πουλάει σωτηρία, ο πολιτικός ευημερία και οι υπόλοιποι λύσεις στα καθημερινά προβλήματα, μέσα από ένα τεράστιο σύνολο καταναλωτικών προϊόντων.

Ο άνθρωπος, γνωρίζοντας μέσα από την εμπειρία του τους λόγους για τους οποίους τον προσεγγίζουν, είναι εξαιρετικά καχύποπτος. Αυτή η καχυποψία εκνευρίζει το σύστημα εξουσίας, γιατί κατά πρώτον δεν μπορεί να «πουλήσει» εύκολα το προϊόν του και κατά δεύτερον, γιατί ο συνομιλητής άνθρωπος δεν είναι απόλυτα ειλικρινής μαζί του. Ο άνθρωπος, επειδή φοβάται, δεν εκφράζεται ελεύθερα και στερεί πληροφορίες από το σύστημα και άρα του δημιουργεί «τυφλά σημεία». Αιώνες τώρα η εξουσία δεν μπορούσε να πετύχει τίποτε ουσιαστικό σ
αυτόν τον τομέα, γιατί δεν μπορούσε να έχει πληροφορίες από τους χώρους που ο άνθρωπος θεωρούσε προσωπικούς και λειτουργούσε μέσα σ αυτούς ελεύθερα. Δεν μπορούσε να μπει στα σπίτια των ανθρώπων, όπου οι πόρτες έκλειναν ερμητικά καί για τους δούλους του καί για τους καλοθελητές σπιούνους. Μέσα στα σπίτια των ανθρώπων έμπαιναν μόνο άτομα εμπιστοσύνης και άρα μόνον οι φίλοι. Μόνον μπροστά σ αυτούς ο άνθρωπος εκφραζόταν ελεύθερα και έλεγε διαφορετικά πράγματα απ αυτά που έλεγε στους ιερείς, στους πολιτικούς και στους εργοδότες του. Αυτοί οι δύο παράλληλοι κόσμοι συνυπήρχαν επί αιώνες και εξαιτίας αυτής της συνύπαρξης γεννήθηκαν θετικά αλλά και αρνητικά φαινόμενα.

Οι μεγάλες κοινωνικές επαναστάσεις και οι αντίστοιχες κατακτήσεις που σημειώθηκαν υπέρ του ανθρώπου είναι από τα θετικά που προέκυψαν. Το σύστημα, όταν υπέπεσε σε σφάλματα, το έκανε επειδή στερούνταν πληροφοριών. Νόμιζε ότι γνώριζε τι συμβαίνει μέσα στην κοινωνία, ενώ στην πραγματικότητα είχε άγνοια. Άλλα έλεγαν οι άνθρωποι στους ιερείς και στους πολιτικούς και άλλα μεταξύ τους. Τα αρνητικά της κατάστασης για τον άνθρωπο οφείλονταν στην κακή επικοινωνιακή λειτουργία. Μέχρι να γίνουν κοινά αυτά που συζητούσαν οι χαρισματικοί άνθρωποι στα σπίτια τους, το σύστημα προλάβαινε ν
αναπτύξει τις άμυνές του.

Η τηλεόραση, από τη στιγμή της εμφάνισής της, έσπασε τα διαχωριστικά αυτών των παράλληλων κόσμων και σκόρπισε τις πληροφορίες προς κάθε κατεύθυνση. Αυτή η κατάσταση
όπως συμβαίνει πάντα είχε τόσο θετικές όσο και αρνητικές συνέπειες. Από τη στιγμή που διαχέονται πληροφορίες σε τέτοια μεγάλη έκταση και ποσότητα, ευνόητο είναι ότι ο πλέον κερδισμένος είναι αυτός που έχει την ικανότητα να επεξεργάζεται τις παραπάνω πληροφορίες με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Ευνοημένος σ αυτήν την περίπτωση, με βάση τη λογική, είναι το σύστημα εξουσίας. Με τη βοήθεια της τηλεόρασης το σύστημα έπαψε να έχει «τυφλά σημεία» σ ό,τι αφορά τη γνώση του περί του τι συμβαίνει στην κοινωνία. Με βάση μεθόδους που θα δούμε πιο κάτω εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο την τηλεόραση και απέκτησε πλήρη γνώση.

Back to content | Back to main menu