Κορυφή σελίδας
Τηλεόραση - πες μου τον φίλο σου να σου πω ποιος είσαι - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Τηλεόραση - πες μου τον φίλο σου να σου πω ποιος είσαι - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Τηλεόραση - πες μου τον φίλο σου να σου πω ποιος είσαι

14 Αυγούστου 2000

Παράδειγμα αυτού του είδους είναι το παράδειγμα της διαφήμισης του αυτοκινήτου που προαναφέραμε. Όλοι γνωρίζουν ότι οι χειρότερες γυναίκες της κοινωνίας περιφρονούν τον έρωτα μπροστά στην υλική αποκατάσταση. Έλκονται δηλαδή από τον πλούτο, με τον ίδιο τρόπο που έλκονται οι πόρνες. Το αυτοκίνητο, λόγω της μεγάλης αξίας που αντιπροσωπεύει, μπορεί ν αποτελέσει σύμβολο. Σαν σύμβολο πιστοποιεί τον πλούτο του ιδιοκτήτη του. Όταν μέσα στην άσχημη κοινωνία στην οποία ζούμε υπάρχουν κάποιοι που έλκονται από τον πλούτο, εννοείται ότι ο διαφημιστής μπορεί να το εκμεταλλευτεί. Παρουσιάζει το προϊόν που διαφημίζει σαν το τέλειο σύμβολο ενός τρόπου ζωής, όπου τα πάντα είναι εύκολα και προσιτά. Αρκεί να πάρει κάποιος το προϊόν και η υπόθεση γυναίκα στο παράδειγμά μας είναι πλήρως καλυμμένη. Το σύνολο σχεδόν των διαφημίσεων υποβιβάζουν τη γυναίκα στο επίπεδο του ζώου, εφόσον αυτή ακολουθεί τα σύμβολα που οι άντρες αγοράζουν. Οριακό παράδειγμα αυτού του είδους είναι μια διαφήμιση τυχερού τηλεπαιχνιδιού, όπου ο φουκαράς κερδίζει χρήματα, καναπέ, αυτοκίνητο και στη συνέχεια, ως διά μαγείας, εμφανίζεται και η γυναίκαέπαθλο όπως αρμόζει στον κάθε «πετυχημένο».

Όλα αυτά βέβαια δεν γίνονται επειδή οι διαφημιστές τρέφουν εμπάθεια απέναντι στις γυναίκες, αλλά γιατί οι άντρες είναι οι υπό στόχευση πελάτες. Σ
αυτό το σημείο γίνεται επικίνδυνη για την κοινωνία η διαφήμιση. Παίρνει την ασχήμια της κοινωνίας την εξωραΐζει και τη διαιωνίζει. Φωνάζει η διαφήμιση «...πάρτε το συγκεκριμένο αυτοκίνητο για να βγάλετε γκόμενα...» τη στιγμή που αυτό είναι υπαρκτό φαινόμενο στην κοινωνία. Βλέπουν τη διαφήμιση οι νέοι κι αρχίζουν ν αντιλαμβάνονται τα πράγματα μ αυτόν τον τρόπο, άσχετα αν δεν έχουν προηγούμενη προσωπική εμπειρία. Κατ αυτόν τον τρόπο η βρομιά διαιωνίζεται.

Η τηλεόραση
ειδικά σήμερα όπου έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο και μπροστά στο κέρδος δεν υπάρχει ουδεμία αναστολή είναι τρομερά επικίνδυνη. Αν αφεθεί να λειτουργεί με τον τρόπο που λειτουργεί σήμερα, θα διαλυθούν τα πάντα. Σ έναν κόσμο φτωχό κάνει πρότυπα τους πλούσιους. Προβάλλει έναν τρόπο ζωής, που, για να τον ακολουθήσει κάποιος, θα πρέπει να είναι πλούσιος. Τα παιδιά μας, εξαιτίας της τηλεόρασης μαθαίνουν να γίνονται δούλοι του πλούτου. Τα αγόρια μαθαίνουν να μην διστάσουν μπροστά σε τίποτα για την κατάκτησή του, εφόσον τα υπόλοιπα προβλήματα είναι ασήμαντα, ενώ τα κορίτσια δεν έχουν παρά ν αναζητούν την αποκατάσταση που προσφέρουν οι πλούσιοι. Η αναζήτηση είναι εύκολη υπόθεση, εφόσον τα σύμβολα προσανατολίζουν τους ανθρώπους όπως τ αστέρια τους ναυτικούς. Παιδιά που θέλουν να μοιάσουν με τα πρότυπα των διαφημίσεων της τηλεόρασης είναι αυτοί που έχουν ως βασικό στόχο στη ζωή τους να γίνουν πλούσιοι όσο είναι νέοι. Πώς όμως επιτυγχάνεται αυτός ο στόχος; Ποιος είναι ο πιο εύκολος τρόπος; Όταν κάποιοι έχουν αυτή τη φιλοσοφία περί ζωής, γιατί να διστάσουν να πουλήσουν ναρκωτικά ή να παραστήσουν τις «γλάστρες» στις τηλεοπτικές εκπομπές; Αυτά βέβαια είναι ακραία παραδείγματα βέβαια, αλλά δείχνουν με ακρίβεια προς ποια κατεύθυνση κινείται η κοινωνία.

Εξαιτίας των διαφημίσεων απειλείται και η ίδια η οικογενειακή γαλήνη, εφόσον τον μεν άνδρα οι διαφημίσεις τον ωθούν στο να μετατρέψει τον πλούτο του σε σύμβολα με μεγάλη αποτελεσματικότητα, τις δε γυναίκες τις διαφθείρουν, παρουσιάζοντάς τους εξιδανικευμένες συμπεριφορές ανδρών, που απέχουν πολύ από την πραγματικότητα κι επιπλέον απαιτούν χρήματα για την εκδήλωσή τους. Τη φτώχεια και τη μιζέρια της κοινωνίας οι διαφημίσεις την κάνουν ανυπόφορη. Μειώνουν την αυτοεκτίμηση του τηλεθεατή και τον κάνουν να αισθάνεται κατώτερος. Βλέπει τα προϊόντα σύμβολα στην τηλεόραση και αισθάνεται φτωχότερος απ
ό,τι είναι. Βγαίνει στο δρόμο και νομίζει ότι οι υπόλοιποι προσπαθούν να εντοπίσουν τα σύμβολα επάνω του, ώστε, είτε να τον αποδεχθούν είτε να τον απορρίψουν. Βλέπει στις διαφημίσεις πρωταγωνιστές νέους, όμορφους, ερωτευμένους προφανώς εκατομμυριούχους με βάση τις εικόνες των σπιτιών τους, των αυτοκινήτων τους και των συνηθειών τους και αισθάνεται κακάσχημος και τιποτένιος, όταν αντιλαμβάνεται ότι το μόνο κοινό που έχει με την προβαλλόμενη κατάσταση είναι η σοκολάτα ή το απορρυπαντικό που διαφημίζεται.

Ο αναγνώστης θ
αναρωτηθεί και εύλογα για το τι θα μπορούσε να κάνει σ΄ αυτήν την περίπτωση. Έχει ο άνθρωπος τις δυνατότητες ν αντισταθεί; Σ αυτό το σημείο αποκαλύπτεται αυτό που αναφέραμε περί ισχύος. Ο άνθρωπος ποτέ δεν πρέπει να ξεχνάει ότι αυτός είναι ο ισχυρός. Μπερδεύεται, βλέποντας τους καραγκιόζηδες που χρησιμοποιούν τις γνώσεις τους για να τον εκμεταλλεύονται. Η ισχύς του τηλεθεατή είναι τρομερή και αλίμονο σ αυτούς που θα τη γευτούνε. Ο τηλεθεατής είναι πολίτης και έχει την ισχύ να επιβάλλει τους νόμους που θα περιορίσουν την τηλεόραση στον ρόλο του υπηρέτη. Ο τηλεθεατής είναι επίσης καταναλωτής, που θα απειλήσει τις εταιρείες με οικονομικό πόλεμο.

Ο τηλεθεατής θα πρέπει να θυμηθεί τις ιδιότητές του και να πολεμήσει. Είναι θέμα επιβίωσης πλέον, εφόσον τα περιθώρια είναι ελάχιστα. Θα πρέπει να θυμηθεί ότι είναι μέλος μιας ευνομούμενης κοινωνίας και μέσα σε μια τέτοια κοινωνία υπάρχει η ισχύς που είναι διαθέσιμη για τον κάθε πολίτη. Υπάρχουν νόμοι, υπάρχουν δικαιώματα, υπάρχουν και εισαγγελείς. Το πρώτο που πρέπει να γίνει είναι να κριθούν παράνομες όλες οι συσκευές που μετρούν την τηλεθέαση. Είναι κατ
αρχήν αντισυνταγματικό να δίνεται η δυνατότητα στις υφιστάμενες εξουσίες να παρακολουθούν τον πολίτη. Απειλείται η ίδια η δημοκρατία, όταν ο λαός γίνεται υποχείριο εκείνου που τη δεδομένη στιγμή βρίσκεται στην εξουσία και ελέγχει την τηλεόραση. Η αντισυνταγματικότητα έγκειται στο γεγονός ότι κάποιοι πολίτες, εξαιτίας της γνώσης περί τηλεθέασης, προστατεύουν άνομα συμφέροντα και άρα είναι πιο «ίσοι» από τους άλλους από όσο επιτρέπει η δημοκρατία.

Το σύνταγμα επίσης προβλέπει ότι όλοι οι πολίτες αυτής της χώρας είναι ίσοι μεταξύ τους. Πολίτες αυτής της χώρας είναι και οι γυναίκες. Όταν είναι αντισυνταγματική η διαφορετική μεταχείριση στο χώρο της παραγωγής, εννοείται ότι είναι το ίδιο αντισυνταγματική και η διαφορετική μεταχείριση στον τρόπο με τον οποίο παρουσιάζονται αυτοί οι πολίτες στην κοινωνία. Όταν οι διαφημιστές παρουσιάζουν τη γυναίκα σαν ζώο, που ακολουθεί τον πρώτο τυχόντα μόνο εξαιτίας των προϊόντωνσυμβόλων που καταναλώνει, εννοείται ότι υπάρχει παρανομία. Σ
αυτές τις περιπτώσεις πρέπει να εφαρμοστεί ο αντίστοιχος νόμος και να διώκονται όλοι οι υπεύθυνοι^ είτε διαφημιστές είτε διαφημιζόμενοι. Η διαφήμιση θα πρέπει να περιορίζεται στο προϊόν και τα χαρακτηριστικά του και να μη δημιουργεί συνειρμούς, που τις περισσότερες φορές είναι ρατσιστικοί. Το προϊόν πρέπει να διαφημίζεται με τρόπο απόλυτο. Θα βλέπει ο θεατής την εικόνα του και θα λαμβάνει γνώση των χαρακτηριστικών του. Το σύνολο των υπολοίπων είναι παράνομα. Το μίνι σενάριο του διαφημιστικού σπότ είναι επικίνδυνο και αυτό πρέπει να πολεμήσει ο άνθρωπος.
Αυτή η αλλαγή στον τομέα της διαφήμισης δεν πρέπει να είναι στόχος μόνο των τηλεθεατών, αλλά και των δυνάμεων της παραγωγής που δεν έχουν τη δυνατότητα διαφήμισης. Είναι νοθεία του ανταγωνισμού η σημερινή διαφήμιση, εφόσον επιβάλλει στην αγορά συγκεκριμένα προϊόντα με τρόπο αθέμιτο. Οι συνειρμοί κάνουν τα προϊόντα ιδεολογίες, καπελώνοντας τον ανταγωνισμό. Πώς μπορεί ένας κατασκευαστής αρίστων επίπλων να συναγωνιστεί έναν όμοιό του, όταν ο δεύτερος, λόγω οικονομικής δυνατότητας, παρουσιάζει τα έπιπλά του σαν σύμβολα επιτυχίας και ό,τι αυτό συνεπάγεται;


Ο αναγνώστης ίσως παραξενευτεί, γιατί, ενώ είδαμε πόσο σημαντικά είναι τα προβλήματα που δημιουργεί η τηλεόραση μέσω των εκπομπών της, οι προτεινόμενες λύσεις ξεκινούν από τον τομέα της διαφήμισης. Τα πράγματα είναι απλά. Στόχος μας είναι να στερήσουμε από την εξουσία τη δυνατότητα ν
αντλεί τις πληροφορίες που έχει ανάγκη και αυτό είναι εφικτό μόνον αν αποσυνδέσουμε την τηλεόραση στο μέτρο που είναι δυνατόν από το οικονομικό κεφάλαιο. Στόχος είναι να καταστρέψουμε τον τρίτο άξονα, που προσφέρει πληροφορίες στο σύστημα και ισχυροποιείται από το κεφάλαιο. Αν το καταφέρουμε αυτό τα πάντα είναι εύκολα, εφόσον ακολουθεί γενική κατάρρευση. Χωρίς τα μηχανήματα που μετράν την τηλεθέαση δεν μπορούν να καθοριστούν ακριβές ή φθηνές ζώνες διαφήμισης και άρα η διαφήμιση δεν μπορεί να κρατήσει τις υψηλές της αποδώσεις για τα κανάλια. Οι διαφημιζόμενοι δεν μπορούν να πληρώσουν όσα τους ζητάνε, όταν δεν γνωρίζουν πόσοι παρακολουθούν μια συγκεκριμένη στιγμή το επίσης συγκεκριμένο πρόγραμμα. Αν επιπλέον αλλάξει η φιλοσοφία των διαφημιστικών σποτ, τότε η ίδια η διαφήμιση δεν μπορεί να κυμαίνεται στα ίδια υψηλά οικονομικά επίπεδα. Ο συμβολισμός, που γεννάται από τους συνειρμούς που προκαλούν τα διαφημιστικά σπότ, δίνει τη διαφορά στα κυρίαρχα προϊόντα και αυτός κοστίζει. Τα κανάλια θα πάψουν να έχουν τα κολοσσιαία έσοδα, αν οι διαφημίσεις περιοριστούν στην απλή περιγραφή των προϊόντων και επιπλέον δεν υπάρχει γνώση περί τηλεθέασης.

Αν περιοριστούν τα έσοδα, λογικό είναι να περιοριστούν και οι μισθοί των τηλεοπτικών «φίλων». Δεν μπορεί ο κάθε τυχάρπαστος να ζητά ό,τι του ΄ρχεται στο κεφάλι. Σήμερα το κάνει, γιατί τα κανάλια έχουν έσοδα και ο ίδιος γνωρίζει την τηλεθέαση της εκπομπής του και άρα και το κέρδος του καναλιού από τις διαφημίσεις. Όλοι αυτοί θα εξαφανιστούν γρήγορα, γιατί το σύστημα σήμερα τους πιο πολλούς απ
αυτούς απλά τους ανέχεται, επειδή τους στηρίζουν οι κεφαλαιοκράτες που τους θεωρούν κερδοφόρους. Το σύστημα επιθυμεί την ύπαρξη μόνο των πολιτικοποιημένων και καθωσπρέπει «φίλων», που ο κόσμος ήδη τους έχει βαρεθεί. Έχει βαρεθεί όλους αυτούς τους απερίγραπτους τύπους που μιλούν μια «ξύλινη» γλώσσα και προβληματίζονται μόνο με «υψηλού επιπέδου» θέματα. Τους βλέπει και αναρωτιέται σε ποιά χώρα κατοικούν. Από την άλλη πλευρά το κεφάλαιο, αναζητώντας τους κερδοφόρους «φίλους» και έχοντας ως στόχο την τηλεθέαση, έδωσε τηλεοπτικό χρόνο σε κοινωνικά παράσιτα. Πλήθη ανεπάγγελτων κολάκων και πορνιδίων κατέκλυσαν την τηλεόραση. Απλά τις «υπηρεσίες» τους, αντί να τις προσφέρουν στους ισχυρούς φίλους τους, τις προσφέρουν στο κοινό, μετατρέποντάς τες σε επαγγελματικό προσόν. Το χιούμορ και το φλέρτ δεν τους εξασφαλίζουν πλέον εύκολες «τράκες» αλλά πραγματικό μισθό. Αντί να κάνουν τους καραγκιόζηδες στα σαλόνια των εφοπλιστών και των βιομηχάνων, κάνουν το ίδιο στα στούντιο της τηλεόρασης. Για του λόγου το αληθές, ρωτήστε τους σε ποιόν τομέα έχουν γνώση και ποιά ήταν η προηγούμενη δουλειά τους. Πώς επιβίωναν πριν από την τηλεοπτική τους επιτυχία όλοι αυτοί οι ωραίοι και «sexy» χιουμορίστες; Αν εξαφανιστούν όλοι αυτοί οι «φίλοι», τότε η τηλεόραση θα περιοριστεί στο ρόλο του υπηρέτη και για όσο διάστημα το σύστημα δεν αλλάζει το λόγο του θα παραμένει μια βαρετή υπόθεση. Θα πάψει η τηλεόραση να προσφέρει πληροφορίες στο σύστημα και θα ξαναγυρίσουμε στην αρχική κατάσταση. Το κέρδος όμως το μεγάλο ήδη το απολαμβάνει η κοινωνία και είναι ανεκτίμητο και μόνιμο. Η τηλεόραση είδη έχει καταστρέψει τα τείχη μεταξύ κέντρου και επαρχίας. Τα αποτελέσματα γρήγορα θ αρχίσουν να φαίνονται και τότε θα γελάσει ο κάθε πικραμένος.

Μέχρι βέβαια να συμβούν όλα αυτά στο γενικό επίπεδο, ο τηλεθεατής δεν πρέπει να ξεχνά την ισχύ του στο αντίστοιχο προσωπικό επίπεδο. Δεν πρέπει να ξεχνά ότι είναι ο κύριος της τηλεόρασης και ως κύριος έχει και το σκήπτρο της εξουσίας. Το σκήπτρο σ
αυτήν την περίπτωση είναι το τηλεκοντρόλ. Πρέπει ν αντιμετωπίζει την τηλεόραση σαν έναν πονηρό κι επικίνδυνο δούλο. Πάντα πρέπει να την παρακολουθεί με πρόγραμμα και ποτέ να μην αφήνεται στα χέρια της. Να παρακολουθεί χωρίς φόβο μόνον τις εκπομπές του πρώτου άξονα που αφορούν την εγκυκλοπαιδική γνώση. Σ ό,τι αφορά τους δύο άλλους άξονες, πάντα θα πρέπει να έχει στο μυαλό του ότι η εξουσία και αυτός ο ίδιος έχουν συγκρουόμενα συμφέροντα. Θα πρέπει όταν σκέφτεται τι τον ενδιαφέρει να βλέπει να λειτουργεί σαν να μην υπάρχει η τηλεόραση. Πρώτα ν αποφασίζει τι θα ήθελε να δει και μετά να προσφεύγει στην προσφορά τής τηλεόρασης.

Συμφέρον του είναι να δει μια ταινία, που θα πλήρωνε για να την δει στον κινηματογράφο. Συμφέρον του είναι να δει μια αθλητική εκδήλωση, που θα πλήρωνε επίσης για να τη δει στο γήπεδο. Εις βάρος του είναι να βλέπει ό,τι του προσφέρει το σύστημα, χωρίς να ελέγχει αυτήν την προσφορά. Εις βάρος του είναι να βλέπει, ο ίδιος και τα παιδιά του, τα διάφορα σίριαλ, όπου τα προκατασκευασμένα πρότυπα στηρίζουν το σύστημα. Εις βάρος του είναι να παρακολουθεί τις παραπολιτικές εκπομπές των άσχετων, τη στιγμή που τα προβλήματά του μπορεί να τα συζητήσει με τους πραγματικούς του φίλους. Δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να αφήνεται στα συμπεράσματαφασόν των βολεμένων. Εις βάρος του είναι να τρέφει φιλικά αισθήματα και να μιμείται όλους αυτούς που πληρώνονται για να παριστάνουν τα επιθυμητά από το σύστημα πρότυπα. Εις βάρος του είναι να επιτρέπει στα παιδιά του να βλέπουν τα πνευματικά σκουπίδια της τηλεόρασης. Είναι θέμα χρόνου αυτά τα παιδιά να συγκρίνουν τους γονείς τους με τα εξιδανικευμένα πρόσωπα που παρουσιάζει η τηλεόραση. Είναι θέμα χρόνου να συγκρίνουν και τους ίδιους τους εαυτούς τους με αυτά τα πρόσωπα. Θα υποτιμήσουν την κατάσταση που βιώνουν με αποτέλεσμα να καταστρέψουν τις σχέσεις τους και με τους γονείς και με τους φίλους τους. Εκτός των άλλων θ
αρχίσουν ν αναπτύσσουν complex για τους εαυτούς τους. Είναι θέμα χρόνου να υποτιμήσουν το σύνολο των όσων τους προσφέρονται και που αποτελούν καρπούς των κόπων μιας ζωής για τους γονείς. Το σπίτι που κατοικούν, τα ρούχα που φορούν, το αυτοκίνητο της οικογένειας. Είναι πραγματικά λυπηρό, στο όνομα της αποδοτικής διαφήμισης των συμβολισμών, να παρουσιάζονται σαν σκουπίδια όλα εκείνα τα αγαθά που απέκτησαν οι γονείς με άπειρο κόπο και προσφέρουν με άπειρη αγάπη στα παιδιά τους.

Ο τηλεθεατής, έχοντας γνώση των παραπάνω, θα πρέπει πάντα να θυμάται ότι υπάρχει το κουμπί που κλείνει την τηλεόραση και αυτό είναι η κόλαση των «φίλων». Τότε θα τους δείτε πραγματικά να κάνουν τούμπες και να σας παρακαλάνε να μην κλείσετε τη συσκευή. Θα βλέπουν να πέφτουν τα νούμερα της τηλεθέασης και θα λιποθυμάνε. Αν το κάνει αυτό ο τηλεθεατής θα κάνει και ορισμένες άλλες διαπιστώσεις που έχουν σχέση με την ίδια του τη ζωή. Θα διαπιστώσει ότι η ζωή είναι πολύ ωραία για να την σπαταλά κάποιος στον καναπέ. Θα περισσέψει άφθονος χρόνος για έναν περίπατο ή μια φιλική επίσκεψη. Είναι ωραίο πράγμα να επισκέπτεσαι και να σε επισκέπτονται φίλοι σου. Είναι ωραίο πράγμα να συζητάς τα προβλήματά σου με πραγματικούς φίλους, που στην πλειοψηφία τους είναι ομοιοπαθείς. Οι περισσότεροι θ
ανακαλύψουν και πάλι τη συζυγική συντροφιά. Θα δουν επίσης ότι είναι απόλαυση ν ασχολείται κάποιος με τα παιδιά του. Σήμερα τα παιδιά δεν είναι παιδιά των γονέων τους, παρά παιδιά της τηλεόρασης. Μέσω της τηλεόρασης διαπαιδαγωγούνται και στην πραγματικότητα είναι παιδιά τού κάθε γελοίου που για τον οποιονδήποτε λόγο έλαβε τηλεοπτικό χρόνο.

Μπορεί και πρέπει να ξυπνήσει ο τηλεθεατής από την ύπνωση της τηλεόρασης. Μπορεί να κηρύξει τον πόλεμο σ
όλες εκείνες τις εταιρείες, που, στο όνομα των πωλήσεων, τον καθηλώνουν σε μια κατάσταση απέραντης μοναξιάς. Ας αρχίσει να κρατά αρνητική στάση απέναντι στα προϊόντα που διαφημίζει η τηλεόραση και πολλοί θα πανικοβληθούν. Θα πρέπει και οι ίδιες οι εταιρείες να καταλάβουν ότι έχουν κοινά συμφέροντα με τον καταναλωτή. Τα χρήματα που πληρώνουν στα διάφορα κανάλια είναι υπερβολικά πολλά κι επιπλέον δεν έχουν απόδοση. Επιβαρύνουν τα προϊόντα τους με τρομακτικό κόστος, χωρίς να επιφέρουν κέρδος, κάνοντας επιπλέον και τη ζωή των ανθρώπων δύσκολη. Οι εταιρείες που έχουν τη δυνατότητα διαφήμισης είναι ήδη κυρίαρχες στην αγορά. Ο οικονομικός χώρος έχει ήδη γίνει ομοιογενής και οι καταναλωτές είναι ενημερωμένοι. Η τηλεοπτική διαφήμιση δεν ενημερώνει πλέον κανέναν, γιατί όλοι είναι ήδη ενημερωμένοι. Τα μερίδια των εταιρειών στην αγορά δεν αλλάζουν πλέον εξαιτίας της διαφήμισης. Η οποιαδήποτε αλλαγή μπορεί να προκύψει, θα έχει σχέση μόνο με την ανταγωνιστικότητα. Η αγορά εκ των δεδομένων θα παραδοθεί στα χέρια αυτών που είναι ανταγωνιστικότεροι και άρα στα χέρια αυτών που σε πρώτη φάση θα πάψουν να επιβαρύνουν τα προϊόντα τους με το επιπλέον κόστος της διαφήμισης. Η διαφήμιση ωφελεί μόνον τους καναλάρχες και κανέναν άλλον. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να έλθει σε σύγκρουση το κοινό με τις εταιρείες παραγωγής, εφόσον έχουν κοινό όφελος αν μοιραστούν μεταξύ τους τη διαφορά που προκύπτει από τη λιγότερη διαφήμιση. Οι εταιρείες θα πρέπει να περιοριστούν στο να ενημερώνουν απλά τον τηλεθεατή για τα νέα τους προϊόντα και να πάψουν να στηρίζονται στην τακτική της πλύσης εγκεφάλου. Θα πρέπει να σέβονται τον καταναλωτή και όχι να τον υποτιμούν. Υποτιμά τον καταναλωτή όποιος νομίζει ότι τον μετατρέπει σε πελάτη εξαιτίας των σεξουαλικών συνειρμών του διαφημιστικού σποτ. Κανένας δεν αγοράζει αποσμητικό συγκεκριμένης μάρκας, έχοντας την εντύπωση ότι θα τον ακολουθούν σμήνη γυναικών. Ο καταναλωτής είναι καί ενημερωμένος καί συνειδητοποιημένος πλέον. Ενδιαφέρεται για την ποιότητα και για την τιμή. Τα επώνυμα προϊόντα έχουν φτάσει πλέον και στο πιο απομακρυσμένο χωριό. Αν ο στόχος της διαφήμισης ήταν η γενική ενημέρωση, τότε αυτός έχει επιτευχθεί. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να επιβαρυνόμαστε όλοι χωρίς λόγο το κόστος της διαφήμισης και επιπλέον να βομβαρδίζονται οι θεατές με τα ρατσιστικά και ανήθικα μηνύματα των διαφημίσεων.

Ο αναγνώστης εύλογα θ
αναρωτηθεί για το τι ακριβώς μπορεί να προσδοκά ως κέρδος αν αλλάξουν όλα αυτά τα πράγματα. Μήπως θα σταματήσει το σύστημα την προπαγάνδα του ή μήπως οι εταιρείες θα μειώσουν την πίεση προς τον καταναλωτή; Αυτά για να σταματήσουν απαιτούν μάχη. Είναι αδύνατον να κερδηθεί οτιδήποτε χωρίς αγώνα. Το σύνολο των όσων προτείνουμε και έχουν σχέση με τη λειτουργία της τηλεόρασης δεν έχουν σχέση μ αυτόν καθ αυτόν τον αγώνα, αλλά με τις συνθήκες διεξαγωγής του. Αιώνες τώρα το αποτέλεσμα της μάχης μεταξύ των δούλων του συστήματος και των πραγματικών υπηρετών των ανθρώπων καθορίζεται όχι από την ισχύ τους, αλλά από τις συνθήκες κάτω από τις οποίες δίνουν τις μάχες τους. Η εξουσία, έχοντας υπό τον έλεγχό της την ενημέρωση του κόσμου, παρακάμπτει την ισχύ των φιλοσόφων, απομονώνοντάς τους. Διατηρεί την κοινωνία στο επιθυμητό επίπεδο παιδείας και «κατασκευάζει» δικούς της σωτήρες. Το σύνολο των υπολοίπων που την ενοχλούν τους διαβάλλει, τους καίει και τους σταυρώνει ανάλογα με την εποχή. Παρακολουθεί το σύνολο του χώρου που ελέγχει και δεν επιτρέπει την οποιαδήποτε διαφορετική άποψη να επεκταθεί. Εξαιτίας αυτού του ελέγχου η συντηρητική επαρχία παραμένει στάσιμη κατά τη διάρκεια των αιώνων και αποτελεί τον ισχυρότερο σύμμαχο του συστήματος. Τα «ανήσυχα» παιδιά της, που απειλούν αυτήν την στασιμότητα, τα αποβάλλει και τα εξορίζει στα αστικά κέντρα. Από εκεί και πέρα ο έλεγχος είναι εύκολος, εφόσον στα αστικά κέντρα οι ταξικές συγκρούσεις εξουδετερώνουν το σύνολο των κοινωνικών τάσεων.

Ο αναγνώστης εύκολα αντιλαμβάνεται πως οι συνθήκες διεξαγωγής της μάχης κρίνουν το αποτέλεσμα της σύγκρουσης μεταξύ συστήματος και ανθρώπου. Η τηλεόραση με την έως τώρα λειτουργία της αλλοίωσε τις ιδανικές για το σύστημα συνθήκες και δημιούργησε μια πρωτόγνωρη κατάσταση. Για πρώτη φορά στην ιστορία του ανθρώπινου πολιτισμού η επαρχία ταυτίζεται σχεδόν σε γνώση και νοοτροπία με τα αστικά κέντρα. Το σύστημα, όχι μόνο έχασε την επαρχία σαν μοχλό πίεσης ενάντια στην πρόοδο, αλλά στην ουσία την παρέδωσε στους εχθρούς του. Το σύστημα νικιέται μόνο από την πλευρά της επαρχίας κι αυτό σήμερα είναι κατορθωτό εξαιτίας της τηλεόρασης.


Η τηλεόραση, παρ
όλη την μέχρι τώρα άσχημη χρήση της, γκρέμισε τον συντηρητισμό της επαρχίας και δημιούργησε μια νέα κατάσταση. Το ζητούμενο από εδώ και πέρα είναι να εκμεταλλευτούμε τη νέα αυτή κατάσταση υπέρ των ανθρώπων. Η αλλαγή συμπεριφοράς του τηλεθεατή απέναντι στην τηλεόραση επιβάλλεται για δύο λόγους. Ο πρώτος είναι για να μην δίνει στο σύστημα πληροφορίες και άρα να μη του δίνει τη δυνατότητα να προετοιμάζεται και ο δεύτερος για να διατηρηθεί στο ακέραιο το κέρδος της νέας κατάστασης. Το σύστημα θα πάψει ν αντλεί πληροφορίες για την κατάσταση της κοινωνίας και θα πάψει επίσης να έχει τη δυνατότητα να κατευθύνει την κοινωνία με μέσον την τηλεόραση. Αυτή η αδυναμία είναι καθοριστική, γιατί το σύστημα, έχοντας κάνει λανθασμένη εκτίμηση, άφησε να υπολειτουργούν όλοι οι μηχανισμοί ελέγχου και προπαγάνδας τού παρελθόντος και επένδυσε τα πάντα στην τηλεόραση. Έπαψε να στηρίζει το χαφιέ της γειτονιάς, γιατί δεν είχε ανάγκη τις πληροφορίες του. Έπαψε να εκτελεί τα θελήματα της εκκλησίας, η οποία παραδοσιακά του παρείχε τις απαραίτητες πληροφορίες. Η εκκλησία, με μέσον υποτίθεται το μυστήριο της εξομολόγησης, είχε πάντα τη δυνατότητα να ενημερώνεται για το τι συμβαίνει στην κοινωνία. Το σύστημα νόμισε εσφαλμένα ότι μέσω της τηλεόρασης θα έχει πάντα τις πληροφορίες που απαιτούνται για τον έλεγχο της κοινωνίας και «κατασκεύασε» μια στρατιά τηλεοπτικών «σωτήρων» για να παγιδεύει τον κόσμο. Η αλλαγή στάσης του τηλεθεατή καταστρέφει την επένδυση και τα όπλα του συστήματος. Η νέα αυτή κατάσταση επιβάλλει τη σιωπή στους «φίλουςσωτήρες» που επισκέπτονται τα σπίτια των ανθρώπων και εμφανίζει στο κοινωνικό προσκήνιο τους πραγματικούς μονομάχους.

Η καταλυτική παρουσία της τηλεόρασης μας έφτασε στο σημείο να μην αναγνωρίζουμε την πραγματική ταυτότητα των μονομάχων. Δημιούργησε μια κατάσταση όπου κανένας δεν ήξερε ποιος υπηρετούσε ποιον. Ψευδοεπαναστάτες διατύπωναν θέσεις συντηρητικότερες από τους δούλους του συστήματος και ο άνθρωπος αδυνατούσε να καταλάβει τι συμβαίνει. Το σύστημα αναβάθμισε την επαρχία, χωρίς να φοβάται γι
αυτήν την επιλογή του, στηριζόμενο στην οχλαγωγία που θα δημιουργούσε. Έχοντας τον έλεγχο της τηλεόρασης, «κατασκεύαζε» αντιπάλους. «Κατασκεύαζε» φιλοσόφους, επαναστάτες, και αντιδραστικούς που τους έλεγχε και αυτός ο έλεγχος αφορούσε και την κοινωνία. Αυτός είναι ο λόγος που θεωρήσαμε σημαντικό την εμφάνιση των πραγματικών μονομάχων στο προσκήνιο. Όταν ο κόσμος φτάνει ν ακολουθεί τους «έγκριτους» δημοσιογράφους σαν να είναι «σωτήρες», υπάρχει πρόβλημα.

Αν η κοινωνία παρομοιαστεί με ένα ποίμνιο, η εξουσία, για να εξασφαλίσει τον έλεγχό του με τη βοήθεια της τηλεόρασης, έκανε το εξής ευφυές. Αντί να φιμώνει τους λίγους φυσικούς ποιμένες, δημιούργησε χιλιάδες ψευδοποιμένες, που με τις φωνές τους σκεπάζουν τις φωνές των φυσικών ποιμένων κι επιπλέον, λόγω των αντικρουόμενων προτάσεων, καταδικάζουν το ποίμνιο να παραμένει στατικό και φοβισμένο. Οι άνθρωποι, ακολουθώντας τους προκατασκευασμένους «σωτήρες», μπαίνουν σε μια κατάσταση στασιμότητας, όπου το κύριο χαρακτηριστικό της είναι η αποδοχή του συστήματος. Ο άνθρωπος δεν αμφισβητεί το σύστημα, από τη στιγμή που του προσφέρει θεωρητικά το σύνολο των επιλογών και άρα κι αυτήν που τον εκφράζει.


Αν κλείσει ο τηλεθεατής την τηλεόραση, η κατάσταση αλλάζει δραματικά για το σύστημα. Μέσα στην κοινωνία θα αρχίσουν να ισχυροποιούνται αυτοί που έχουν έργο και όχι αυτοί που φλυαρούν. Η φλυαρία έχει ισχύ μόνο μέσα από την τηλεόραση, αλλά είναι αδύνατον να καταγραφεί και να παρουσιαστεί σαν έργο. Κουβέντα στην κουβέντα ο δημοσιογράφος, ο πολιτικός, ο ιερέας, μπορεί να λέει ό,τι θέλει, καλύπτοντας τα πάντα, αλλά αυτό δεν ισχύει και στο φιλοσοφικό έργο. Ένα τέτοιο έργο έχει αρχή, μέση και τέλος. Έχει δεδομένα, έχει στόχους, έχει προτάσεις.


Πλησιάζουμε προς την τελική σύγκρουση και θα επιβεβαιωθεί αυτό που είπαμε περί έξυπνου πουλιού. Όλοι θα είναι σε θέση ν
αντιληφθούν πώς το πονηρό σύστημα έπεσε θύμα της πονηριάς του. Η τηλεόραση θα εμφανιστεί και πάλι με ευεργετικό για τον άνθρωπο ρόλο, εφόσον έχει τη δυνατότητα να καταγράψει τη σύγκρουση. Θα παρακάμψει για λογαριασμό τού ανθρώπου τις αδυναμίες στον τομέα της ενημέρωσης, που αποδείχθηκαν ολέθριες σε προηγούμενες σημαντικές στιγμές της ανθρωπότητας. Οι νικητές θα μιλήσουν απευθείας στον άνθρωπο και δεν θα τον αφήσουν στο έλεος των «εκλεκτών», που δημιουργούν συστήματα για να κλέβουν και να βιάζουν τους ανθρώπους.


Υ.Γ.


Εσχάτως το θέμα που απασχολεί την ελληνική και όχι μόνο κοινή γνώμη είναι το πρόβλημα της παιδεραστίας. Βγαίνουν όλοι οι υποκριτές και δήθεν σκίζουν τα ιμάτιά τους από οργή για τα ανθρωπόμορφα «κτήνη». Σ
άλλο σημείο είπαμε ότι η διαφήμιση αναπαράγει τη βρομιά της κοινωνίας και τη διαιωνίζει. Διαφήμιση γνωστού παγωτού βάζει ένα νυμφίδιο να ρωτά τον τηλεθεατή αν... θέλει αυτό που αυτή έχει... . Κρατά στο χέρι το παγωτό, αλλά αυτό που υπονοεί είναι κάτι άλλο, που μάλιστα η ίδια η διαφήμιση θεωρεί σκανδαλώδες.

Ποιος βάζει άρρωστες σκέψεις στο μυαλό του ανθρώπου; Γιατί ο τηλεθεατής, όταν θα αντικρίσει ένα κοριτσάκι, να μη σκεφτεί ότι έχει στο μυαλό του ό,τι και το νυμφίδιο της διαφήμισης; Γιατί οι υποκριτές δεν τα βάζουν με τη μεγάλη εταιρεία; Μήπως φοβούνται; Πού βρίσκονται οι εισαγγελείς; Δεν πρέπει κάποιος να βάλει καί τους διαφημιστές καί τους διαφημιζόμενους στη φυλακή προς γνώση και συμμόρφωση και των υπολοίπων;




ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΡΑΪΑΝΟΥ

Δημιουργός της θεωρίας του ΥΔΡΟΧΟΟΥ

Back to content | Back to main menu