Κορυφή σελίδας
Το Μέγα μυστήριο της τρίτης Ρώμης - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Το Μέγα μυστήριο της τρίτης Ρώμης - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Το Μέγα μυστήριο της τρίτης Ρώμης

9 Ιουλίου 2013

Το μέγα Μυστήριο της τρίτης Ρώμης.

...Υπάρχει; ...Ποια είναι η τρίτη Ρώμη;

Αυτή είναι ο απόλυτος εχθρός των Ελλήνων.

Αυτή είναι η τελευταία "Βαβυλώνα" της σύγχρονης ιστορίας.


Το 334 π.Χ. έγινε κάτι πρωτοφανές και μοναδικό στην ιστορία του κόσμου. Κάποιο θεϊκό "χέρι" έτριψε το μυθικό "λυχνάρι" και το "τζίνι" απελευθερώθηκε στον κόσμο. Ο Αλέξανδρος πέρασε με τον στρατό του στην Ασία. Το "λυχνάρι" του κόσμου ήταν η Ελλάδα και το "τζίνι" ήταν οι Έλληνες. Η πιο μορφωμένη κοινωνία που γνώρισε ποτέ η αρχαιότητα "σκορπίστηκε" στον τότε γνωστό κόσμο. Επί αιώνες συγκέντρωνε γνώση στη φτωχή ελληνική γη και μέσα σε λίγες στιγμές διασκορπίστηκε σε ολόκληρο τον κόσμο σαν δροσιστικό και ζωογόνο "νέφος" πάνω από τις κοινωνίες.

Η πιο μορφωμένη κοινωνία που γνώρισε ο ποτέ κόσμος απέκτησε με το ξίφος ένα δικαίωμα, το οποίο σπάνια μορφωμένοι κατακτούν με αυτόν τον τρόπο. Μορφωμένοι με ξίφη υπήρξαν μόνον οι Έλληνες. Εξίσου άξιοι χειριστές τόσο της γνώσης όσο και του ξίφους δεν υπήρξαν ποτέ όμοιοί τους ...Γνήσια "παιδιά" του πανέξυπνου αλλά και ρωμαλέου Οδυσσέα. Από τότε που "απλώθηκαν" στον κόσμο, ήταν αυτοί, οι οποίοι στην ουσία τον έλεγχαν απόλυτα. Υπό την ηγεσία του πιο χαρισματικού άνδρα της αρχαιότητας κατέκτησαν τον απόλυτο στόχο για έναν λαό ...Ανέβηκαν στην κορυφή της αυτοκρατορίας ως σύνολο.

Ο πρώιμος θάνατος του Αλέξανδρου τούς επέτρεψε να οργανωθούν συλλογικά, χωρίς να παρακαμφθούν από τα ιδιωτικά συμφέροντα των "γαλαζοαίματων" και των λοιπών "εκλεκτών". Όλα ήταν πλέον εύκολα. Έχοντας γνώση, μπόρεσαν και ρύθμισαν τα πράγματα με τον τρόπο που τους βόλευε. Έχοντας μια παιδεία μοναδική και ένα "πακέτο" γνώσης ασυναγώνιστο, έγιναν η πρώτη εθνικού τύπου ομάδα, η οποία λειτουργούσε "πάνω" από όλες τις κοινωνίες, υποδυόμενη την κοινωνική τάξη.

Έχοντας πλεονεκτήματα, τα οποία εκείνη την εποχή ήταν κάτι παραπάνω από σπάνια, μπορούσαν να επιβιώσουν εύκολα σε όλες τις κοινωνίες. Η άνεσή τους στην επικοινωνία, η πολυγλωσσία τους, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι αυτά, τα οποία πρέσβευαν και αντιπροσώπευαν, γοήτευαν τους λαούς, τους διευκόλυνε στη διασπορά τους ανάμεσά τους. Μέσα σε λίγα χρόνια είχαν γίνει "αόρατοι" για τους λαούς. Στελέχωναν όλους τους μηχανισμούς εξουσίας και κανένας δεν αντιδρούσε στην παρουσία τους ...Έγιναν κάτι σαν "φυσικό φαινόμενο" για εκείνους τους χώρους ...Σαν να ήταν από πάντα στις "θέσεις" τους.

Έχοντας "εκπαιδευτεί" άριστα στα ελληνιστικά βασίλεια, είχαν αποκτήσει γνώσεις και εμπειρίες, οι οποίες τους έκαναν αναντικατάστατα "εργαλεία" για τον οποιοδήποτε φιλόδοξο εξουσιαστή αυτού του κόσμου. Είχαν βρει το "μυστικό" της "πλεύσης" και μπορούσαν να αντιμετωπίζουν όλες τις καταστάσεις — και στην κυριολεξία να μην "βυθίζονται" σε καμία περίπτωση. Μιλάμε για τον απόλυτο σχεδιασμό. Πουθενά και κανένας δεν μπορούσε να τους αντισταθεί ή να τους "απομονώσει", ώστε να τους καταδιώξει, μετατρέποντάς τους σε "θηράματα".

Είχαν επινοήσει και την πνευματική "αναπαραγωγή" του "είδους" τους και είχαν καλύψει απόλυτα όλες τις αδυναμίες τους ...Πνευματικά "αναπαράγονταν". Ο Αλέξανδρος έδωσε το "σύνθημα" της ισότητας και της αξιοκρατίας μεταξύ των πάντων μέσα στην απέραντη αυτοκρατορία του και αυτό ήταν το όλο μυστικό. Η ισότητα συνέφερε τους Έλληνες. Στην πραγματικότητα ο Αλέξανδρος —για λόγους "ισότητας"— προκάλεσε έναν αγώνα "δρόμου", γνωρίζοντας ότι οι Έλληνες ήταν οι ασυναγώνιστοι "δρομείς". Χωρίς να προσβληθεί ή να αδικηθεί κανένας από τους καταπιεσμένους λαούς της περιοχής, οι Έλληνες είχαν κατακτήσει τα ανώτερα "στρώματα" όλων των κοινωνιών της Ανατολής.

...Η απόλυτη επινόηση ...Επινόηση, η οποία δεν ανατρεπόταν από κανέναν, γιατί τους συνέφερε όλους. Οι Έλληνες "νικούσαν", αλλά κανένας δεν αντιδρούσε, γιατί στην πραγματικότητα όλοι μπορούσαν να γίνουν Έλληνες. Ακόμα κι αυτοί, οι οποίοι θα μπορούσαν να τους μισούν, έβρισκαν τις "πόρτες" ανοικτές, για να γίνουν όμοιοί τους. Αυτό, το οποίο περιέγραψε ο Ισοκράτης, δούλευε με τον απόλυτο τρόπο ..."Το των Ελλήνων όνομα πεποίηκε μηκέτι του γένους, αλλά της διανοίας δοκείν είναι, και μάλλον Έλληνας καλείσθαι των της παιδεύσεως της ημετέρας ή των της κοινής φύσεως μετέχοντας" ...Έλληνες ήταν οι μετέχοντες της κοινής παιδείας και γνώσης ...ακόμα και για λόγους συμφέροντος.

Με αυτόν τον τρόπο εξυπηρετούνταν οι πάντες. Οι Έλληνες κάλυπταν τη φυσική αναπαραγωγή του αίματος και δημιουργούσαν συνθήκες ευνοϊκές μέσα στις ξένες κοινωνίες. Τα φυσικά παιδιά των Ελλήνων ήταν Έλληνες και όσοι μορφώνονταν με τη βοήθεια των Ελλήνων γίνονταν επίσης Έλληνες. Το αποτέλεσμα ήταν τέλειο γι' αυτούς. Διαφύλασσαν τα δικά τους συμφέροντα και "αποψίλωναν" τις κοινωνίες από ό,τι θεωρητικά θα μπορούσε να τους απειλήσει. Πριν καν τους απειλήσει, το ευεργετούσαν οι ίδιοι και είχαν έναν ακόμα ευγνωμονούντα "Συνέλληνα" έτοιμο να υπερασπιστεί τα συμφέροντά τους. Τα Κολέγια και οι "υποτροφίες", που αιώνες μετά εφάρμοσαν οι Δυτικοί, για να "κατασκευάζουν" συμπαθούντες και χαφιέδες, ήταν απομιμήσεις των αρχαίων ελληνικών πρακτικών. Τόσο πιστές απομιμήσεις, που έφτασαν στο σημείο —ακόμα και σήμερα— να ονομάζονται Greeks οι φοιτητές των αμερικανικών πανεπιστημίων.

Οι Έλληνες, έχοντας μέσα στους αιώνες κωδικοποιήσει τις συμπεριφορές τους, μπορούσαν να λειτουργούν ως ενιαίο σύνολο ακόμα κι αν βρισκόταν χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά ο ένας από τον άλλον. Τον χώρο, όπου κινούνταν, μπορούσαν να τον ομογενοποιούν στο επίπεδο της διοίκησης. Σε εποχές που δεν υπήρχαν ΜΜΕ και ίντερνετ, αυτοί μπορούσαν να λειτουργούν συντονισμένα και με απίστευτες ταχύτητες, χωρίς καν να επικοινωνούν. Μπορούσαν να κάνουν τον χώρο "μικρό" και ελέγξιμο για τις εξουσίες ...Τις εξουσίες όχι μόνον τις δικές τους, αλλά και αυτές κάποιων άλλων ισχυρών. Όταν ήταν ισχυροί οι ίδιοι, μπορούσαν να κυβερνάνε με άνεση. Όταν ήταν αδύναμοι, βολεύονταν και με την "εργολαβία". Βολεύονταν, εξυπηρετώντας εκείνους, οι οποίοι είχαν τη δύναμη να κατακτήσουν, αλλά αδυναμία να διοικήσουν.

Την πολυτέλεια των έτοιμων στελεχών την απόλαυσε πρώτη η Ρώμη, γιατί, λόγω της κοινής θρησκείας με τους Έλληνες, μπόρεσε και εξασφάλισε γρήγορα τη συνεργασία τους. Η στρατιωτική επιτυχία της Ρώμης ήταν θέμα χρόνου να γίνει δική τους επιτυχία. Αυτό δεν ήταν μυστικό ...Κάθε άλλο μάλιστα. Το γνώριζαν οι Ρωμαίοι και υπερηφανεύονταν για τη "συνεταιρική" τους σχέση με τους Έλληνες ...τους Έλληνες δάσκαλους, τους οποίους τους κουβαλούσαν με τα καράβια στη Ρώμη, για να εξελληνίσουν τα παιδιά τους. "Η κατακτημένη Ελλάδα κατέκτησε τον απολίτιστο νικητή", όπως είπε ο Λατίνος ποιητής Οράτιος και κανένας από τους νικητές δεν θίχθηκε.

Γνωστά ήταν όλα αυτά. Οι Ρωμαίοι θεωρούσαν μάλιστα αυτήν τη συνεργασία και ως το "μυστικό" της επιτυχίας τους. Αυτοί θα έβαζαν τα ξίφη και οι Έλληνες το πνεύμα. Χωρίς τους Έλλήνες η Ρώμη δεν θα ήταν τίποτε περισσότερο από άλλες πόλεις, οι οποίες κατά καιρούς διακρίθηκαν και χάθηκαν σαν "φωτοβολίδες". Πού είναι οι Συρακούσες; Πού είναι η Καρχηδόνα; ...Η Ρώμη ήταν αυτή που έγινε η "Αιώνια Πόλη", γιατί είχε αιώνιους συνεταίρους. Αυτοί οι "συνέταιροι" ανέβηκαν στο "άρμα" της Ρώμης και γρήγορα έγιναν το "πρόσωπο" τής Ρώμης για όλους τους υπόλοιπους λαούς ...Το μορφωμένο πρόσωπο της διοίκησής της. Η μακραίωνη παρουσία της Ρώμης στον χώρο επέβαλε και τους ίδιους σε ολόκληρο τον χώρο της Ανατολής. Ως διαχειριστές της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, έγιναν οι περίφημοι Ρωμαίοι ...Οι Ρωμιοί, όπως έγιναν αργότερα γνωστοί ...Η αστική τάξη της δωδεκαθεϊστικής Ρώμης.

Όταν η θρησκεία των Ολυμπίων Θεών έδειχνε αδύνατο να επιβιώσει, την εγκατέλειψαν, όπως εγκαταλείπει κάποιος ένα "σκάφος", για να ανέβει σε ένα άλλο. Οι ίδιοι ήταν που έκαναν το "άλμα" στον χριστιανισμό της Νέας Ρώμης. Η Ρώμη επιβίωσε της θρησκείας της και συνέχισε την "πορεία" της ως Νέα Ρώμη ή Κωνσταντινούπολη. Οι Έλληνες, είτε ως Ρωμαίοι των "εθνικών" χρόνων είτε ως Ρωμιοί στα χριστιανικά χρόνια, γνώριζαν να διαφυλάττουν τα συμφέροντά τους, κρατώντας τα υπεράνω ακόμα και της ίδιας της θρησκείας ...Απλά πράγματα ...Το άκαμπτο "σκυρόδεμα" των αυτοκρατοριών ήταν οι αγράμματες μάζες, οι οποίες λειτουργούσαν καθαρά με θρησκευτικά κριτήρια και εμπλέκονταν στις μεταξύ τους συγκρούσεις ...Οι Ρωμιοί ήταν πάντα ο ελαστικός "οπλισμός", ο οποίος δεν παγιδευόταν από τις θρησκευτικές έριδες ...Τόσο "ελαστικός" —όσο χρειαζόταν— για να μην "σπάει" και τόσο "άκαμπτος" —όσο χρειαζόταν— για να "συνεργάζεται" με το "σκυρόδεμα".

Με εμπειρία αιώνων στη διοίκηση ήταν εύκολο να ελέγξουν τα πάντα. Ήταν εύκολο να "καπελώσουν" τον οποιονδήποτε θα επιχειρούσε να κυριαρχήσει στους χώρους όπου βρίσκονταν οι ίδιοι. Όποιος κι αν επιχειρούσε με τη δύναμη να κατακτήσει τον κόσμο, θα έπρεπε να εξασφαλίσει τη δική τους εμπειρία, για να διατηρήσει την κατάκτησή του. Οι Αττίλες, οι Τζέγκις Χαν και οι Ταμερλάνοι χάνονταν ο ένας μετά τον άλλο σαν "πυροτεχνήματα", γιατί απλούστατα δεν είχαν εξασφαλίσει για τις κατακτήσεις τους έναν αποτελεσματικό αστικό κοινωνικό "ιστό", που να "δένει" τις κατακτημένες κοινωνίες τους, όπως δένει ο ελαστικός σιδερένιος "οπλισμός" το άκαμπτο σκυρόδεμα.

Το ίδιο έγινε και όταν εμφανίστηκαν οι Οθωμανοί στην περιοχή τους. Οι Οθωμανοί αντιλήφθηκαν την αδυναμία τους στη διαχείριση και γρήγορα συνεργάστηκαν με τους Ρωμιούς. Η επιβίωσή τους αποδεικνύει τη συνεργασία τους με αυτούς. Γι' αυτόν τον λόγο απέφυγαν τη "μοίρα" του Ταμερλάνου και άρα τον "θάνατο". Αντιλήφθηκαν την έλλειψη που είχαν και έφτιαξαν μια αυτοκρατορία, δανειζόμενοι την "τεχνογνωσία" των Ρωμιών της προκατόχου βυζαντινής αυτοκρατορίας. Στην πραγματικότητα οι Οθωμανοί "αντέγραψαν" τη Ρώμη. Έδωσαν "αντιπαροχές" στους Ρωμιούς και εξασφάλισαν την επιβίωσή τους ...Ήταν θέμα επιβίωσης γι' αυτούς. Ως λαός είχαν τις ικανότητες να πολεμάνε γενναία πάνω στα άλογά τους, αλλά δεν είχαν γνώσεις.

Γνώσεις χρειάζεται η κατάκτηση, για να λειτουργήσει όπως συμφέρει τους κατακτητές. Γνώση, γιατί —όπως η ιστορική εμπειρία αποδεικνύει— πιο εύκολα κατακτάς έναν χώρο, παρά τον διατηρείς υπό την εξουσία σου. Για την κατάκτηση χρειάζονται λιγότερα προσόντα απ' ό,τι για τη διαχείριση. Με μερικά σπαθιά και ακόντια εύκολα "οπλίζεις" τους άνδρες σου, όταν είσαι κατακτητής. Με τι θα τους "οπλίσεις" όμως, όταν θέλεις να εξουσιάσεις επικράτειες, που δεν σου φτάνει ο χρόνος της ζωής σου να τις περιηγηθείς; Οι νομάδες πολεμιστές στο θέμα της ειρηνικής γνώσης το μόνο που ήξεραν ήταν να βγάζουν βούτυρο από το γάλα και να φτιάχνουν τυριά ...Αυτό όμως δεν έφτανε.

Πώς θα στήριζαν την αυτοκρατορία, την οποία απέκτησαν με τα σπαθιά τους; Μια αυτοκρατορία για τη στοιχειώδη λειτουργία της απαιτεί μια απίστευτη γραφειοκρατία, που να συμπεριλαμβάνει μηχανισμούς ελέγχου όλων των λαών, που βρίσκονται εντός της επικράτειάς της ...Αιτήσεις για τις νέες στρατολογήσεις να εξετάζεις, έχεις ανάγκη από τεράστιο προσωπικό ...Καταγραφές για τους εισπραχθέντες φόρους να κάνεις, έχεις ανάγκη από εκπαιδευμένους υπαλλήλους ...Μόνο και μόνο για να παρακολουθεί η ηγεσία της τα παράπονα των κατακτημένων, θέλει μια στρατιά από μεταφραστές όλων των γλωσσών. Η γραφειοκρατία της αυτοκρατορίας απαιτεί εκπαιδευμένο δυναμικό ...Δυναμικό, το οποίο απαιτεί μακρόχρονη εκπαίδευση ...Δυναμικό, το οποίο "οπλίζεται" πολύ πιο δύσκολα και πολύ πιο αργά από τους πολεμιστές.

Λογικό είναι αυτό το οποίο λέμε ...Πιο εύκολα κόβεις ένα κεφάλι, παρά το "γεμίζεις" με γνώσεις. Κεφάλια, που να κόβουν άλλα κεφάλια, περίσσευαν στους Οθωμανούς. Τους έλλειπαν κεφάλια με γνώσεις, για να εξουσιάζουν όσα κεφάλια δεν θα κόβονταν ...Κεφάλια, που να εκμεταλλευτούν τη λεία που έφεραν εκείνοι που τα έκοβαν. Τέτοιο δυναμικό δεν διέθεταν οι Οθωμανοί και ως εκ τούτου έπρεπε να το βρούνε έτοιμο. Έτοιμο δυναμικό σε εκείνη την περιοχή ήταν μόνον οι Έλληνες ...Μια συμφωνία με τους Ρωμιούς και είχαν εξασφαλίσει τη λύση όλων των προβλημάτων τους ...Μια συμφωνία με τους Ρωμιούς και η αυτοκρατορία θα ξεκινούσε την επόμενη ημέρα να λειτουργεί σαν να ήταν αυτοκρατορία αιώνων. Γι' αυτόν τον λόγο είπαμε πιο πάνω ότι η ίδια η επιβίωση της αυτοκρατορίας τους αποδεικνύει με τον πιο απόλυτο τρόπο ότι διαπραγματεύτηκαν και τελικά τα "βρήκαν" με τους Ρωμιούς.

Ήταν πολύ πολύτιμοι οι Ρωμιοί, για να τους σκοτώνουν μόνο και μόνο επειδή σε κάποια στιγμή μπορούσαν να το κάνουν. Ήταν πολύ χρήσιμοι, για να αφήσουν αδιάφορο έναν στρατηγό όπως ήταν ο Φατίχ. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία στην πραγματικότητα σε αυτούς στηρίχθηκε. Σε καμία περίπτωση δεν θα είχε μέλλον χωρίς αυτούς. Οι Τούρκοι, οι οποίοι κατέκλυσαν τη Μικρά Ασία, ήταν παντελώς άσχετοι με τη διαχείριση. Κοινοί νομάδες των ασιατικών στεπών ήταν, που εισέβαλαν στη Μικρά Ασία με τη βία, όπως κάποιοι άλλοι όμοιοί τους εισέβαλαν κάπου αλλού και στη συνέχεια "χάθηκαν". Αυτοί δεν θα μπορούσαν να "χτίσουν" σύστημα —και μάλιστα αιχμής— με τις δικές τους γνώσεις. Έπρεπε να βρουν συνεργάτες ...και τέτοιοι ήταν οι Ρωμιοί.

Απλά, για λόγους προφανείς, έπρεπε οι διασωθέντες από τους "ηττημένους" να κάνουν κι αυτοί τις παραχωρήσεις τους ...Παραχωρήσεις, οι οποίες προφανώς θα είχαν σχέση με την αλλαγή του θρησκεύματός τους, προκειμένου να μην "σκανδαλίζονται" οι ταπεινοί υπήκοοι και ευσεβείς μουσουλμάνοι. Οι "νεοφώτιστοι", άλλωστε, με την προσωπική τους αξία θα αποδείκνυαν το μεγαλείο της νέας θρησκείας ...Θα έδειχναν στους πιστούς με τον καλύτερο τρόπο και τον "θρίαμβο" της θρησκείας των ταπεινών. Για να μπορεί το Ισλάμ να αποσπά τέτοια εξέχοντα πρόσωπα από την παλιά θρησκεία τους, θα πρέπει, ως θρησκεία, να είναι "ανώτερη". Οι ευσεβείς και οι θρησκόληπτοι μουσουλμάνοι όχι μόνον δεν τους έβλεπαν σαν "εχθρούς", αλλά σαν ζωντανές αποδείξεις του "θριάμβου" της πίστης τους.

Υπό αυτό το πρίσμα της μοιρασιάς και της συνεννόησης πρέπει να δούμε τον τρόπο με τον οποίον στελεχώνονταν τα βασικά διαχειριστικά σώματα της αυτοκρατορίας. Θα πρέπει να υπήρχε οργάνωση, ώστε να διατηρείται η "μοιρασιά" μεταξύ Τούρκων και Ρωμιών και να μην ανατρέπεται μέσα στον χρόνο, είτε υπέρ του ενός είτε υπέρ του άλλου ...Να μην ανατρέπεται κυρίως εις βάρος των Ρωμιών, εφόσον η θρησκεία των ισχυρών θα τους επέτρεπε να παίρνουν σταδιακά και τα πλεονεκτήματα των "απέναντι".

Τα πράγματα ήταν εξ αρχής μοιρασμένα. Οι Τούρκοι, ως κατακτητές, θα μονοπωλούσαν σχεδόν το κεφάλαιο και οι Ρωμιοί θα ήταν οι προνομιούχοι της γνώσης ...Φεουδάρχες οι πρώτοι, Αξιωματούχοι οι δεύτεροι. Από εκεί και πέρα —τόσο οι μεν όσο και οι δε— ήταν αποφασισμένοι να διατηρήσουν μέσα στον χρόνο τα ειδικά πλεονεκτήματά τους.

Οι Τούρκοι, για παράδειγμα, λάμβαναν τις αμοιβές των κατακτητών και συμμετείχαν στη διοίκηση, συνθέτοντας το σώμα των Σπαχήδων. Τι ήταν αυτοί; ...Η κυρίαρχη τάξη των Τούρκων κατακτητών ...Γαιοκτήμονες, πιστοί μουσουλμάνοι και ιππείς —ως γνήσιοι Τούρκοι από τις στέπες της Ασίας— ...Τα πρωτοπαλίκαρα των Σουλτάνων ...Οι έφιπποι "Ηρακλείς" της εξουσίας τους ...Αυτοί, οι οποίοι πάντα έπαιρναν ως ανταμοιβή κεφάλαιο. Φεουδάρχες ήταν οι περισσότεροι και υπεύθυνοι φέουδων οι υπόλοιποι. Αυτοί ήταν το ένα "μερίδιο" της συμφωνίας ...Το "μερίδιο" των Τούρκων.

Στην αντίπερα όχθη υπήρχαν οι "γόνοι" των Ρωμιών ...Το άλλο "μερίδιο". Οι αναγκαστικά εξισλαμισθέντες και προνομιούχοι αστοί της αυτοκρατορίας ...Τα παιδιά των πρώτων και οικειοθελώς εξισλαμισθέντων Ρωμιών, αλλά και τα παιδιά εκείνα, τα οποία εξισλαμίζονταν δια της βίας ...Οι περίφημοι Γενίτσαροι ...Οι πιο μορφωμένοι μωαμεθανοί της αυτοκρατορίας με γνήσια ρωμαίικη καταγωγή ...Οι πιο βίαιοι μωαμεθανοί της αυτοκρατορίας. Φυσιολογικό είναι αυτό. Αυτοί αισθάνονταν "ανασφάλεια" και έπρεπε κάθε φορά να αποδεικνύουν πως είναι "βασιλικότεροι του βασιλέως". Αυτοί έπρεπε διαρκώς να δείχνουν με έργα την πίστη τους. Τα μεγαλύτερα εγκλήματα εναντίον των χριστιανών της Αυτοκρατορίας τα έκαναν οι Γενίτσαροι ...Ανηλεείς κι αδίστακτοι.

Πριν πούμε οτιδήποτε άλλο, να υπενθυμίσουμε —ή απλά να ενημερώσουμε τον αναγνώστη, ο οποίος τυχόν δεν το γνωρίζει— ότι η αρπαγή υγιών νέων από τις οικογένειες των Ρωμιών δεν ήταν οθωμανική "πατέντα". Το ίδιο έκανε και η Βυζαντινή Αυτοκρατορία με τον Αλέξιο τον Κομνηνό. Γιατί το έκαναν αυτό στην Οθωμανική Αυτοκρατορία; Εν αντιθέσει με αυτό το οποίο φαίνεται, αυτό γινόταν υπέρ των Ρωμιών και όχι εναντίον τους ...Επίτευγμα των Ρωμιών ήταν. Γιατί; ...Για να διατηρείται η "ισορροπία" στην αρχική μοιρασιά ...Για να μην ανατρέπεται αυτή η ισορροπία μέσα στον χρόνο υπέρ των Τούρκων ...Για να διατηρούν οι —ασχέτως με ποιον τρόπο— εξισλαμισμένοι Ρωμιοί το ποσοστό τους στη στελέχωση των κρατικών θέσεων.

Γι' αυτόν τον λόγο λέγονταν και Γενίτσαροι. Το Γενίτσαρος προέρχεται από το "γενίσερι", που σημαίνει "Νέοι Στρατιώτες". Η ετοιμολογία της λέξης δεν προέρχεται από το νεαρό της ηλικίας των στρατολογημένων, όπως αφήνεται να εννοείται από αυτούς, οι οποίοι θέλουν να περιορίζουν την ανάλυσή τους στο "παιδομάζωμα". Οι άλλοι τι στρατολογούσαν; Μεσήλικες; Ο όρος προέρχεται από το "νέος", ως συνεργάτες ...Το "νέος", το οποίο βρίσκεται σε "αντιδιαστολή" με το "παλιός", που ήταν οι "δικοί" τους οι Τούρκοι. "Νέοι" ήταν οι Γενίτσαροι, οι οποίοι προέρχονταν από τους Ρωμιούς και "παλιοί" ήταν οι Σπαχήδες, οι οποίοι προέρχονταν από τους Τούρκους.

Γι' αυτόν τον λόγο υπήρχαν και οι "συμβολισμοί", οι οποίοι διαχώριζαν τους "νέους" από τους "παλιούς". Οι "παλιοί" —ως πρώτοι τη τάξη— ήταν καβάλα στο "άλογο" και άρα ιππείς. Οι "νέοι" —ως δεύτεροι— ήταν σώμα πεζικού. Το ιππικό δηλαδή της αυτοκρατορίας το κράτησαν οι Τούρκοι ως Σπαχήδες. Το κράτησαν ως απόδειξη των πρωτείων τους. Οι Γενίτσαροι "ακολουθούσαν" πεζοί. Αυτό το σώμα δημιουργήθηκε με αυτά τα χαρακτηριστικά, για να διατηρούν οι χριστιανοί Ρωμιοί μόνιμη συγγένεια αίματος με τους αξιωματούχους της Αυτοκρατορίας. Γι' αυτόν τον λόγο άλλωστε δεν άφηναν τους Γενίτσαρους να κάνουν οικογένειες. Δεν ήθελαν η "συνέχειά" τους να προστίθεται μονίμως στον ισλαμικό "λογαριασμό". Δεν ήθελαν τα παιδιά τους να "γέρνουν" τη ζυγαριά του μορφωμένου πληθυσμού της αυτοκρατορίας προς την πλευρά των μωαμεθανών.

Κάθε νέα γενιά Γενιτσάρων θα ξεκινούσε τον "λογαριασμό" από την αρχή ...Λογαριασμό όμως όχι μόνον σε εισαγωγικά. Γιατί; Γιατί οι αδίστακτοι, οι σκληροί και οι υψηλόβαθμοι Γενίτσαροι κατάφερναν πάντα και γίνονταν πλούσιοι ...Πολύ πλούσιοι ...Πάρα πολύ πλούσιοι. Χωρίς φυσικούς απογόνους ποιοι θα τους κληρονομούσαν; Τα αδέρφια τους ή τα ανίψια τους. Τι ήταν αυτοί; Χριστιανοί δεν ήταν; ...Ο Γενίτσαρος ήταν ο εξισλαμισμένος και όχι το σόι του. Άρα; Άρα ο τεράστιος πλούτος των Γενιτσάρων "ξαναγύριζε" στους Ρωμιούς ...Στους χριστιανούς Ρωμιούς. Οι Γενίτσαροι, δηλαδή, με τα "εγκλήματά" τους έκαναν πλούσια τη ρωμαίικη κοινότητα ...Της πρόσθεταν πλούτο και δεν της αφαιρούσαν ...Της πρόσθεταν επιρροή και δεν της αφαιρούσαν. Αρκεί να ήταν κάποιος αδερφός ή ανιψιός Γενίτσαρου και είχε λυμένα τα μελλοντικά προβλήματά του. Όσο ήταν ζωντανός ο Γενίτσαρος μπάρμπας, δεν τον πείραζε κανένας και όταν αυτός πέθαινε γινόταν πλούσιος κληρονόμος.

Γι' αυτόν τον λόγο ήταν συγκεκριμένος ο πληθυσμός των Γενιτσάρων και πάντα συγκρινόταν με τον αντίστοιχο των Σπαχήδων. Η διαφορά των ισχυρών της αυτοκρατορίας στο θέμα της θρησκείας τούς έκανε να μετράνε τα πάντα στις μεταξύ τους "μοιρασιές". Ως εκ τούτου ο εξισλαμισμός του ρωμαίικου στοιχείου δεν μπορούσε να γίνεται με τυχαίους όρους. Τα πλούτη αυτών των Ρωμιών δεν μπορούσαν να αφαιρούνται από τον χριστιανικό "λογαριασμό" και να προστίθενται στον μωαμεθανικό. Οι εξισλαμισθέντες και μορφωμένοι Ρωμιοί δεν μπορούσαν ως δύναμη να "αφαιρούνται" από τους Ρωμιούς και να "προστίθενται" μόνιμα στο τουρκικό στοιχείο. Σε μια τέτοια περίπτωση οι Ρωμιοί Οθωμανοί θα έπρεπε να ελπίζουν να διατηρήσουν τη δύναμη και την επιρροή τους μόνον χάρη στην οικειοθελή προσφορά για εξισλαμισμό των υπόλοιπων Ρωμιών ...πράγμα αδύνατο.

Έπρεπε το ρωμαίικο στοιχείο να συνεισφέρει διαρκώς μέλη στην άρχουσα τάξη και αυτό δεν γινόταν με διαφορετικό τρόπο. Μόνον με τον βίαιο εξαναγκασμό ή το οικονομικό δέλεαρ άλλαζε κάποιος θρήσκευμα. Επιπλέον, όλοι οι Ρωμιοί —ανεξαρτήτως θρησκείας— είχαν όφελος να προστατευτεί το κεφάλαιό τους και άρα η γνώση τους ...Να μην "φύγει" και πάει στους "απέναντι" ...Να μην τους την αρπάξουν οι Τούρκοι και με το πέρασμα μερικών γενεών τους βγάλουν από το "παιχνίδι" ...Να μην προστίθεται στη γνώση των Τούρκων και στο τέλος αλλάξει δια παντώς η ισορροπία δυνάμεων. Φέουδα δεν έδιναν οι Τούρκοι σε "γκιαούρηδες" και άρα και οι Ρωμιοί δεν θα έδιναν σ' αυτούς από τα δικά τους πνευματικά "φέουδα". Έπρεπε οι Τούρκοι να έχουν πάντα απέναντί τους έναν συλλογικό φορέα συμφερόντων, που, ναι μεν ήταν τυπικά μωαμεθανοί, αλλά, "υπογείως" τούς ένωνε η διαφορετική καταγωγή ...Η ρωμαίικη καταγωγή.

Προφανώς, ιδέα των εξισλαμισθέντων Ρωμιών ήταν το "παιδομάζωμα". Γιατί; ...Για να επαναλαμβάνεται —έστω και δια της βίας— η δική τους επιλογή, ώστε να διατηρούν ακμαία τα πληθυσμιακά τους χαρακτηριστικά ...Για να έχουν παιδιά με μητρική γλώσσα την ελληνική, ώστε, άσχετα με τη θρησκεία τους, να εκπαιδεύονται εύκολα, χωρίς να "ανοίγουν" οι πόρτες της γνώσης σε αλλόφυλους ...Να μην "γεννιούνται" μέσα στον χρόνο Τούρκοι "δάσκαλοι" ...Να μην μεταφραστούν οι ελληνικές γνώσεις στην τουρκική γλώσσα και βγουν οι Ρωμιοί άπαξ από το παιχνίδι ...Για να είναι η κάθε νέα γενιά εξισλαμισθέντων Ρωμιών απόλυτα όμοιοι με τους μέντορές τους και αριθμητικά να ρυθμίζονται με σουλτανικές αποφάσεις ως "αντίβαρο" στους Σπαχήδες.

Ρωμιοί εκπαίδευαν Ρωμιούς. Εξισλαμισθέντες Ρωμιοί εξισλάμιζαν Ρωμιούς. Πρώην χριστιανοί συνωμοτούσαν με πρώην χριστιανούς υπέρ των κοινών τους συμφερόντων. "Νέοι" είχαν απέναντί τους ως ανταγωνιστές τους "παλιούς". Γι' αυτόν τον λόγο εξαίρεσαν από τον "φόρο" αίματος την Κωνσταντινούπολη. Εκεί οι Ρωμιοί, είτε ως μωαμεθανοί είτε ως χριστιανοί, συνεννοούνταν με άλλους όρους μεταξύ τους. Άλλωστε στην Κωνσταντινούπολη δεν παρίσταναν οι Γενίτσαροι τους πολύ "σκληρούς" απέναντι στους χριστιανούς. Προνόμιο λοιπόν των Ρωμιών ήταν ο γενιτσαρισμός και όχι τιμωρία τους.

Για να καταλάβει κάποιος πόσο μεγάλο προνόμιο ήταν, αρκεί να σκεφτεί το ότι οι μωαμεθανοί σε κάποιες εποχές επιχειρούσαν ακόμα και να δωροδοκήσουν τους υπεύθυνους, για να μπορέσουν να βάλουν και τα δικά τους παιδιά ανάμεσα στους Γενίτσαρους. Σε κάποια στιγμή οι Γενίτσαροι έλεγχαν τα πάντα. Πολλές φορές αμφισβήτησαν ευθέως ακόμα και αυτήν την εξουσία τού Σουλτάνου. Μιλάμε για προνομιούχο τάξη, η οποία δημιουργούνταν εξ’ αρχής με σκοπό να κυβερνήσει ...Σαν τα στρατιωτικού τύπου Κολέγια των εσώκλειστων, τα οποία υπάρχουν σήμερα στη Δύση. Τις λίστες με τα ονόματα των υποψηφίων τις συνέτασσαν οι τοπικές αρχές και πολλές φορές δωροδοκούνταν από τις οικογένειες, για να συμπεριλάβουν και τα δικά τους παιδιά.

Από εκεί και πέρα οι συμπεριφορές των Γενίτσαρων ήταν λίγο-πολύ προβλέψιμες. Ως προνομιούχοι σε φεουδαρχικό σύστημα, φυσικό ήταν να βρίσκονται τις περισσότερες φορές "απέναντι" από την κοινωνία ..."Απέναντι" και σ' αυτούς που μέχρι κάποια στιγμή ήταν η οικογένειά τους, οι συγγενείς τους ή οι γείτονές τους. Δεν το έκαναν επειδή με κάποιον μαγικό τρόπο τους "ξεχνούσαν" ...Συγκαταλέγονταν και οι ίδιοι στους κύριους και στους δυνάστες της κοινωνίας και έπρεπε να προστατεύουν τις θέσεις και τα προνόμιά τους ...Ειδικά αυτοί, εφόσον —ως αστοί— δεν διέθεταν κεφάλαιο και έπρεπε πάση θυσία να διατηρούν τα προνόμιά τους. Περισσότερο ταξικά ήταν τα κίνητρα της σκληρότητάς τους και όχι θρησκευτικά. Περισσότερο ταξική ήταν η "αμνησία" τους παρά οτιδήποτε άλλο. Ναι μεν έπρεπε να δείχνουν τακτικά και έμπρακτα στον Σουλτάνο την αφοσίωσή τους, αλλά το έκαναν με μεγάλη διάθεση, γιατί έπρεπε να εξυπηρετούν και τα δικά τους συμφέροντα ...Συμφέροντα, τα οποία απειλούνταν από την αμφισβήτηση των φτωχών ...Καλοί οι φίλοι και οι συγγενείς, αλλά...

Έχει δει κανείς σήμερα Έλληνα απόφοιτο του Χάρβαρντ ή του Γέιλ, που να μην συμφωνεί με το Μνημόνιο, το οποίο εξοντώνει την ελληνική κοινωνία; Έχει δει κανέναν από αυτούς, ο οποίος να μην φέρεται "βασιλικότερα" των "βασιλέων" του ΔΝΤ, επειδή έκοψαν τη σύνταξη του πατέρα του ή μείωσαν τον μισθό της αδερφής του; Ας πάει κάποιος στο Κολέγιο Αθηνών να δει τι σημαίνει σύγχρονος Γενίτσαρος ...Να δει σε τι ποσοστά οι φοιτητές του "συμφωνούν" απόλυτα με τις πρακτικές των δανειστών ...Να δει σε τι ποσοστά οι φοιτητές του "συμφωνούν" με τις απόψεις του Γιωργάκη περί Ελλήνων και διαφθοράς. Ας κάνει κάποιος μια "έρευνα" και να καταγράψει τις απόψεις τους για τον μέσο Έλληνα ...Απόφοιτος του Κολεγίου δεν είναι ο συγγραφέας του βιβλίου: "η δυστυχία τού να είσαι Έλληνας;"

Αυτά συνέβαιναν και αυτά συμβαίνουν πάντα με τους ευνοημένους της εξουσίας και τέτοιοι ήταν πάντα οι Γενίτσαροι, είτε γεννιούνταν στην παλιά Κωνσταντινούπολη είτε στη σημερινή Βοστόνη. Δεν γινόταν τότε κάτι το παράξενο. Όμως, όλοι αυτοί έπαιρναν τα ρίσκα τους. Από εκεί και πέρα ήταν και θέμα τύχης το εάν θα ήσουν επωφελημένος για πάντα ...Να μην έχεις την ατυχία να πέσεις σε αλλαγή των Τάξεων Πραγμάτων. Αυτή είναι η μοίρα των Γενίτσαρων ...Τα απόλυτα πρότυπα όταν η Τάξη Πραγμάτων των προστατών τους πάει καλά ...Τα πρότυπα των πετυχημένων με τις "άκρες" στην εξουσία και τη σίγουρη "καριέρα" ...Πληρώνουν οι άνθρωποι, για να βάλουν τα παιδιά τους στα "κόλπα" ...Πληρώνουν μικρές περιουσίες, για να τα βάλουν στα Κολέγια, στις αδελφότητες ή στις Λέσχες της Νέας Τάξης.

Όλα αυτά λειτουργούν τέλεια γι' αυτούς μέχρι να έρθει η "αποφράδα" ημέρα, που θα καταρρεύσουν τα "αφεντικά". Μετά οι Γενίτσαροι γίνονται τα απόλυτα αντιπρότυπα. Μετά και οι "τυφλοί" θα τους "δείχνουν", οι "κουτσοί" θα τους "κλωτσάνε" και οι "μουγκοί" θα τους "βρίζουν". Σε μια τέτοια περίπτωση όλοι έχουν κάτι να θυμηθούν εναντίον τους. Όλοι για κάτι έχουν να τους κατηγορήσουν. Ούτε ψύλλος στον κόρφο των Κολεγιόπαιδων της Αθήνας, αν καταρρεύσει η Αμερικανική Τάξη Πραγμάτων ...Θα τρέχουν και δεν θα φτάνουν ...Επί έναν αιώνα τρώνε και πίνουν εις βάρος των κορόιδων. Τα ίδια έπαθαν και οι Γενίτσαροι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας όταν τέλειωσαν τα "ψωμιά" της. Όλοι είχαν κάτι να θυμηθούν εναντίον τους και εναντίον αυτών που τους δημιουργούσαν. Όλες οι εθνικοθρησκευτικές "εκδοχές" τής ιστορίας είχαν να πουν κάτι εναντίον της οθωμανικής πρακτικής.

Αυτές οι εκδοχές έχουν "δαιμονοποιήσει" το περίφημο "παιδομάζωμα". Ξέχασαν τα "λαδώματα", που έκαναν κάποιοι, για να προτιμήσουν τα δικά τους παιδιά ...Μεγάλα παιδιά. Δεν τα έπαιρναν τα παιδιά —-όπως εσφαλμένα νομίζουν πολλοί— από τις αγκαλιές των μανάδων τους, ώστε να "ξεχνάνε" οικογένειες ή πατρίδες. Δεν τα έπαιρναν από τα στήθη των μανάδων τους, ώστε να μην γνωρίζουν τη μητρική τους γλώσσα. Καταχρηστικώς ονομαζόταν "παιδομάζωμα". Το σύνηθες ήταν να τα παίρνουν στην εφηβική ηλικία ...Οθωμανικά έγγραφα, του 17ου αιώνα, συγκεκριμενοποιούν τα όρια μεταξύ 15-20 ετών ...Στην ηλικία που μπορούσαν να αυτοεξυπηρετηθούν και βέβαια να εκπαιδευτούν.

...Μεγάλα παιδιά, αν σκεφτεί κάποιος ότι σε εκείνες τις εποχές κάποια άλλα παιδιά σε τέτοιες ηλικίες παντρεύονταν. Μιλάμε για εποχές, όπου το προσδόκιμο της ζωής ήταν πολύ χαμηλό. Μιλάμε για εποχές, που στα σαράντα χρόνια του ο άνθρωπος θεωρούνταν σχεδόν γέρος. Μόνον στη μεγάλη ανάγκη και στη λειψανδρία —λόγω πολέμων— έπαιρναν μικρότερα παιδιά. Το σύνηθες ήταν να τα παίρνουν στην ηλικία που σήμερα δίνονται υποτροφίες από Κολέγια. Ισχυρίζεται κανένας Έλληνας ότι οι Αμερικανοί με υποτροφία πήραν το παιδί του στο Χάρβαρντ και το έκαναν "Γενίτσαρο" της Νέας Τάξης; ..."Γενίτσαρο", που "ξέχασε" την οικογένειά του και την πατρίδα του; Αν αύριο μεθαύριο καταρρεύσει η Νέα Τάξη, δεν θα βρεθούν κάποιοι να το πουν; ...Σίγουρα θα το κάνουν, ειδικά όσοι θα θέλουν να ξανανεβούν σε κάποια νέα "βάρκα".

Αυτοί οι ρωμαίικης καταγωγής Γενίτσαροι ήταν ανταγωνιστές και αντίπαλοι των Τούρκων Σπαχήδων ...Εχθροί και φίλοι ταυτόχρονα. Εχθροί, όταν είχαν να μοιραστούν μεταξύ τους πολύτιμες λείες και φίλοι, όταν έπρεπε να αντιμετωπίσουν κοινούς εχθρούς ...Ντόπιους ή ξένους. Αυτοί οι Γενίτσαροι ήταν το σκληρό πρόσωπο της ρωμαίικης διοίκησης της αυτοκρατορίας ...Οι πιο μορφωμένοι, σκληροί και αδίστακτοι Οθωμανοί ...Διασκορπισμένοι και πανίσχυροι σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της αυτοκρατορίας ...Από το Βελιγράδι μέχρι το Κάιρο ...Από την Κέρκυρα μέχρι τη Βαγδάτη. Αυτούς όλους η "εθνική" Ελλάδα τους διέγραψε άπαξ από τον κορμό της ...Σαν να μην υπήρξαν ποτέ δικά της παιδιά. Τους άφησε "μετέωρους" πάνω σε πατρίδες, οι οποίες εκείνη τη στιγμή "χτίζονταν". Αυτοί οι εξισλαμισμένοι Ρωμιοί έγιναν "εθνικά" Τούρκοι, Λιβανέζοι, Σύριοι, Αιγύπτιοι, Ιρακινοί, Ιορδανοί κλπ.. Γιατί; ...Γιατί δεν ταίριαζαν στο εθνικό "παραμύθι" της σύγχρονης Ελλάδας.

...Στο εθνικό "παραμύθι", το οποίο πλήρωσαν κάποιοι άλλοι —επίσης ξένοι—, δημιουργώντας τους δικούς τους Γενίτσαρους ...Τους Γενίτσαρους των Κολεγίων και των "ανήκομεν εις την Δύσην". Δεν χωρούσαν αυτοί οι εξισλαμισμένοι Ρωμιοί στην ιστορία της χριστιανικής Ελλάδας του Κολοκοτρώνη ...Του Κολοκοτρώνη, ο οποίος —ως εικόνα— έμεινε στην ιστορία μας με την περικεφαλαία τού ταγματάρχη του βρετανικού στρατού ...Ο Κολοκοτρώνης, ο οποίος υπήρξε ταγματάρχης ενός στρατού, ο οποίος βρισκόταν σε πόλεμο με τους στρατούς των Οθωμανών Γενιτσάρων ...Ο Κολοκοτρώνης, ο οποίος είπε το περίφημο: "Εμείς θα αναστήσουμε μια πατρίδα, που κεφάλι θα έχει τον Χριστό και όχι ανθρώπους".

Πώς μπορούσαν να "χωρέσουν" σε αυτήν την πατρίδα οι μωαμεθανοί Γενίτσαροι; Ενώ όμως δεν "χωρούσαν" ως ενήλικες, πανίσχυροι και μορφωμένοι, "χωρούσαν" ως παιδιά, που δήθεν τα άρπαζαν οι "άπιστοι" από το "βυζί" της μάνας τους. "Θήλαζαν" μέχρι τα δεκαπέντε τους και μετά, όπως ήταν "μισόχαζα" από το μητρικό το γάλα, "ξεχνούσαν" την καταγωγή τους. Δεν "χωρούσαν" να τους γνωρίσουμε ζωντανούς, αλλά "χωρούσαν" να τους "κλαίμε" σαν να ήταν πεθαμένοι. Ρωτάμε λοιπόν εμείς οι αφελείς: ...Οι χριστιανοί Ρωμιοί, είτε με την Εθνικοαπελευθερωτική Επανάσταση είτε με την ανταλλαγή των πληθυσμών έναν αιώνα μετά, βρίσκονται όλοι στην πατρίδα τους ...οι συγγενείς τους μωαμεθανοί Γενίτσαροι, που ακόμα τους "κλαίμε" σαν αρπαχθέντα "βρέφη" Ρωμιών, πού πήγαν; Εκείνοι οι πανίσχυροι Ρωμιοί πού πήγαν, εφόσον η "μαμά" τους Ελλάδα δεν τους ήθελε; ...Εφόσον η σταυροφορούσα "μάνα" τους τούς "ξέχασε" νωρίτερα απ' ό,τι αυτοί;

Back to content | Back to main menu