Κορυφή σελίδας
Το οικιστικό πρόβλημα της Ελλάδας - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Το οικιστικό πρόβλημα της Ελλάδας - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Το οικιστικό πρόβλημα της Ελλάδας

25 Μαϊου 2003

Ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται ότι σήμερα το πρόβλημα βρίσκεται στη διαχείριση των επιτευγμάτων του ανθρώπου και όχι στη δημιουργία τους. Αυτό κάνει τα πράγματα εύκολα και ταυτόχρονα κάνει τη δική μας γενιά τυχερή. Είναι εύκολο, όταν υπάρχει κεφάλαιο, να το διαχειριστείς. Το δύσκολο είναι να το δημιουργήσεις. Το δύσκολο είναι το να δημιουργήσεις το αυτοκίνητο και όχι το να δημιουργήσεις τις συνθήκες εκείνες στην παραγωγή, που θα το προσφέρουν στους απλούς ανθρώπους. Εδώ βρίσκεται και η ειρωνεία του όλου θέματος. Το ίδιο ευφυές όν που δημιούργησε αυτήν τη θαυμαστή τεχνολογία είναι αυτό που κατοικεί στην κόλαση. Το όν που έδωσε στον εαυτό του θεϊκές ιδιότητες ζει χειρότερα ακόμα κι απ' τα ζώα. Σήμερα, που η τεχνολογία έχει λάβει την οριακή της μορφή, ο άνθρωπος έχει κατορθώσει να διαβιεί στις χείριστες συνθήκες.

Γιατί είναι χείριστες οι συνθήκες; Γιατί από την επόμενη της λήξης του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου ανέλαβαν τον παγκόσμιο ιμπεριαλισμό οι Αμερικανοί και τα πρωτοπαλίκαρά τους οι Εβραίοι. Γιατί αυτό ήταν καθοριστικό; Γιατί η ιδιαιτερότητα του ιμπεριαλισμού τους άλλαξε ακόμα και τα άθλια δεδομένα της βιομηχανικής εποχής. Μέχρι τότε τα πράγματα ήταν μεν άθλια, αλλά εύκολα ελέγχονταν από το σύστημα εξουσίας. Οι πληθυσμοί μπορεί να είχαν ωθηθεί στα μεγάλα αστικά κέντρα, αλλά η κατάσταση ήταν ελεγχόμενη. Ήταν ελεγχόμενη και οι πληθυσμοί είχαν ικανοποιητική διασπορά μέσα στο χώρο, τόσο στα εκβιομηχανισμένα κράτη όσο και στα υπανάπτυκτα.


Τα μεγάλα βιομηχανικά κράτη δεν ακολουθούσαν αυτοκτονική οικιστική πολιτική. Μέσα σε κάθε κράτος υπήρχαν κάποια λίγα μεγάλα βιομηχανικά κέντρα και μεταξύ τους μοιράζονταν τόσο τον πλούτο της βιομηχανικής ανάπτυξης όσο και το κόστος της κακής πολεοδομικής ανάπτυξης. Ταυτόχρονα όμως και οι επαρχίες τους ήταν αρκετά ανεπτυγμένες και φιλοξενούσαν αρκετά μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού. Κάτι ανάλογο γινόταν και στα υπανάπτυκτα κράτη. Και στα κράτη τύπου "Μπανανίας" δεν χανόταν ο έλεγχος. Συνήθως περιορίζονταν στην ανάπτυξη μιας υπερμεγέθους πρωτεύουσας μέσα στην οποία κατοικούσαν οι αστοί, οι οποίοι λυμαίνονταν το δημόσιο κεφάλαιο και μια υποτυπώδης βιομηχανία. Το σύνολο όμως της περιφέρειάς τους ήταν αρκετά πυκνοκατοικημένο.


Τα πράγματα άλλαξαν ριζικά μετά από την ολοκληρωτική επικράτηση των Αμερικανών. Γιατί άλλαξαν; Γιατί οι Αμερικανοί έγιναν οι παγκόσμιοι ιμπεριαλιστές, χωρίς να κατακτήσουν τον κόσμο. Αυτό όμως σημαίνει ότι για πρώτη φορά στην ιστορία του κόσμου ο ιμπεριαλισμός έγινε εμπορικός και όχι κεφαλαιοκρατικός, όπως ήταν συνήθως. Για πρώτη φορά στην ιστορία ένα κράτος μόνο του διέθετε κεφάλαιο ικανό να επηρεάζει το σύνολο των αγορών του συνόλου των κρατών. Το αποτέλεσμα; Η παγκόσμια "ερημοποίηση", που θα έδινε τα μέγιστα κέρδη στους εμπόρους. Η ακόμα μεγαλύτερη υπερσυγκέντρωση των πληθυσμών στα μεγάλα αστικά κέντρα. Γιατί έγινε αυτό; Γιατί οι Αμερικανοί, προκειμένου να διατηρήσουν τα κέρδη της επικράτησής τους στον πλανήτη, "μετακινήθηκαν" στον τομέα του κεφαλαίου. Έκαναν "άλμα" ανάλογο αυτού που οδήγησε στη βιομηχανική εποχή. Υποβάθμισαν το βιομηχανικό κεφάλαιο υπέρ του άυλου κεφαλαίου της τεχνογνωσίας. Η ανθρωπότητα εγκατέλειψε τη βιομηχανική εποχή και μπήκε στη μεταβιομηχανική εποχή.


Αυτή η αλλαγή ήταν καθοριστική για την νέα παγκόσμια χωροταξία και βέβαια για την νέα παγκόσμια πολεοδομία. Γιατί; Γιατί άρχισε να εκβιομηχανίζεται ο πλανήτης στο σύνολό του, χωρίς όμως να υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος σχεδιασμός, που να υπηρετεί κάποιους συγκεκριμένους στόχους. Η εκβιομηχάνιση γινόταν στην τύχη και με μόνο στόχο το μέγιστο κέρδος των εμπόρων. Οι Αμερικανοί, ελέγχοντας το νέο παγκόσμιο κυρίαρχο κεφάλαιο σε ποσοστό μεγαλύτερο του 80%, άρχισαν ν' απειλούν θεμελιώδες αρχές της παγκόσμιας οικονομίας. Άλλαξαν το σύνολο των δεδομένων στην παραγωγή, εφόσον δεν είχαν εθνικούς ανταγωνιστές και ταυτόχρονα είχαν πρόσβαση στο σύνολο των εθνικών αγορών.


Η βιομηχανία έπαψε να είναι η κυρίαρχη μορφή του κεφαλαίου. Οι εθνικοί βιομήχανοι έπαψαν να είναι οι κυρίαρχοι της παραγωγής και έγιναν στην πραγματικότητα γιγαντιαίοι "πολυεργάτες" των Αμερικανών. "Πολυεργάτες", που ζητούσαν την παραγωγή με τη μορφή του "φασόν". Αυτό ήταν το καθοριστικό γεγονός που άλλαξε τα πάντα. Οι Αμερικανοί, έχοντας την τεχνογνωσία όλων των προϊόντων αιχμής, άρχισαν να "παίζουν" με την τροφή των θηρίων της παραγωγής. Των θηρίων που προϋπήρχαν στα ήδη εκβιομηχανισμένα κράτη και των νέων θηρίων που γεννήθηκαν στα προσφάτως εκβιομηχανισμένα κράτη, εξαιτίας της αλλαγής του σχεδιασμού. Των θηρίων, που προτιμούσαν το σίγουρο και ασφαλές κέρδος του "φασόν", παρά να ρισκάρουν τη σύγκρουση με τους Αμερικανούς μέσα στην αγορά.


Για να έχει ο αναγνώστης μια εικόνα του πώς η αλλαγή αυτή επηρέασε σε δραματικό βαθμό την παγκόσμια χωροταξία, θα πρέπει να σκεφτεί το εξής: Μέχρι τότε τα εθνικά κράτη και οι εθνικές τους οικονομίες λειτουργούσαν σαν αυλές θηρίων, που χωρίζονταν μεταξύ τους με σιδερένια διαχωριστικά κιγκλιδώματα. Ο κάθε λαός μέσα στο δικό του χώρο ανέπτυσσε το δικό του κεφάλαιο και βάση αυτού του κεφαλαίου λειτουργούσε. Ο κάθε λαός, στο βαθμό που δεν θ' απειλούσε η αποκέντρωση την κεντρική εξουσία, προσπαθούσε ν' αποκεντρώσει τις δραστηριότητές του προκειμένου να προσφέρει στους πολίτες του μια υψηλή ποιότητα ζωής. Η υψηλή ποιότητα ζωής είναι πάντα ένα ζητούμενο για την κεφαλαιοκρατία, γιατί χάρη σ' αυτήν βελτιώνεται η παραγωγική ικανότητα. Δεν έχει μεγάλη παραγωγικότητα μια εξαθλιωμένη και βρωμερή κοινωνία.


Στο βαθμό λοιπόν που δεν απειλούσε την εξουσία τους, οι κεφαλαιοκράτες φρόντιζαν για τα θεμελιώδη που έδιναν στους λαούς την απαραίτητη καλή ζωή. Οι κεφαλαιοκράτες απλά δεν ήθελαν να πληρώσουν οι ίδιοι αυτήν την ποιότητα ζωής. Αν και όταν μπορούσαν οι εργάτες να την πληρώσουν, δεν τους εμπόδιζαν. Είχαν όφελος να βρίσκονται οι εργάτες σε καλή φυσική και πνευματική κατάσταση και να πιστεύουν συνειδητά ότι το μέλλον τους είναι άμεσα συνδεδεμένο με το εργοστάσιο του αφεντικού τους. Μέσα δηλαδή στο κάθε εθνικό "κλουβί" υπήρχαν περιοχές που είχαν αφύσικα μεγάλη συγκέντρωση θηρίων και περιοχές όπου η συγκέντρωση αυτή ήταν πιο μικρή. Δεν υπήρχαν όμως εγκαταλελειμμένες περιοχές, γιατί αυτό δεν συνέφερε ούτε καν αυτούς που διαχειρίζονταν την εξουσία και είχαν όφελος από τις υπερσυγκεντρώσεις πληθυσμών μέσα στα μεγάλα αστικά κέντρα.


Τι έγινε μετά την παγκόσμια αμερικανική κυριαρχία; Ό,τι γίνεται αν πάει κάποιος σ' έναν ζωολογικό κήπο και σταθεί ανάμεσα στα κλουβιά των θηρίων, κρατώντας στο χέρι μια "μπριζόλα". Όλα τα θηρία εγκαταλείπουν τις θέσεις τους και συγκεντρώνονται στο πλησιέστερο σημείο που μπορούν, για να είναι κοντά σ' αυτόν που έχει στα χέρια του τη λεία. Κάτι ανάλογο έγινε και μεταπολεμικά. Οι Αμερικανοί, έχοντας στα χέρια τους το σύνολο σχεδόν της τεχνογνωσίας, άλλαξαν τη χωροτακτική γεωμετρία όλων των κρατών. Η τεράστια αξία της τεχνογνωσίας που διέθεταν
στο σύνολό της κλεμμένη και η ομοιογένεια της αγοράς, που έδινε σίγουρη οικονομική επιτυχία στα προϊόντα τους, έκανε τα θηρία της παραγωγής να εγκαταλείψουν τη δική τους τεχνογνωσία. Οι πάντες ήθελαν να δουλέψουν "φασόν" για τους Αμερικανούς, εφόσον δεν μπορούσαν να τους ανταγωνιστούν με τη δική τους παραγωγή. Ποιος όμως θα πάρει την εργολαβία; Αυτός ο οποίος θα είναι σε απόλυτα μεγέθη ανταγωνιστικός. Γιατί σε απόλυτα μεγέθη; Γιατί τα προϊόντα του θα έπρεπε να είναι απόλυτα ανταγωνιστικά, εφόσον απευθύνονταν στο σύνολο της αγοράς. Αποτέλεσμα; Η σταδιακή αποβιομηχάνιση της Δύσης και η εκβιομηχάνιση του υπόλοιπου κόσμου.

Τα μεγάλα βιομηχανικά κράτη άρχισαν σταδιακά να μετατρέπονται σε "Μπανανίες" και τα υπόλοιπα απλά μεγέθυναν στον απόλυτο βαθμό τα "μπανανοχαρακτηριστικά" τους. Γιατί έγινε αυτό; Γιατί το μέγιστο της ανταγωνιστικότητας μέσα σε κάθε εθνικό χώρο το απέκτησε η πρωτεύουσα του. Μόνον αυτήν μπορούσε να πιάσει τις απόλυτες τιμές σε σχέση με το κράτος στο οποίο ανήκε. Το αποτέλεσμα ήταν να μετακινηθούν τεράστιοι πληθυσμοί προς συγκεκριμένες κατευθύνσεις. Μέσα στο κάθε κράτος οδηγηθήκαμε σε μια τεράστια αύξηση του πληθυσμού της πρωτεύουσας και ερήμωση της περιφέρειας. Από την άλλη το σύνολο των κρατών, που δεν μπορούσαν για τον οποιονδήποτε λόγο να πάρουν εργολαβία από τις ΗΠΑ, έπαψαν να έχουν τη δυνατότητα να αυτοσυντηρούνται ακόμα και στο στοιχειώδες επίπεδο. Τεράστια μεταναστατευτικά ρεύματα άρχισαν να κατευθύνονται προς τη Δύση. Το αποτέλεσμα; Οι κολοσσιαίες πόλεις της νέας εποχής. Πόλεις, που δεν μπορούν να λειτουργήσουν στοιχειωδώς. Πόλεις εφιάλτες. Πόλεις, που κανείς δεν γνωρίζει με ποιον ρυθμό αυξάνουν τους πληθυσμούς τους και καταστρέφουν το περιβάλλον, προκειμένου να παραμείνουν στοιχειωδώς ανταγωνιστικές στο επίπεδο της βιομηχανίας.


Καταστράφηκαν οι μεγάλες πόλεις του βιομηχανικού παρελθόντος, αρχίζοντας να λειτουργούν σαν "παραγγουπόλεις" με γκέτο με "φαβέλες". Άρχισαν να υπεραναπτύσσονται πόλεις που μέχρι τότε είχαν μια στοιχειώδη οργάνωση. Πόλεις όπως το Παρίσι, η Νέα Υόρκη, το Μιλάνο κλπ., άρχισαν να μοιάζουν με τις τριτοκοσμικές πρωτεύουσες του παρελθόντος. Πόλεις "παζάρια", που γίνονταν επικίνδυνες μετά τη Δύση του ηλίου. Πόλεις όπου δίπλα στα καλοφτιαγμένα σπίτια και στους καλοφτιαγμένους δρόμους άρχισαν να φιλοξενούνται αναρίθμητοι νεόφτωχοι άστεγοι.  Παράλληλα μ' αυτές άρχισαν ν' αναπτύσσονται στον υπόλοιπο κόσμο
που εκείνη τη στιγμή εκβιομηχανιζόταν με τους πιο άθλιους αποικιοκρατικούς όρους πόλεις, μέσα στις οποίες κατοικούν άνθρωποι σε συνθήκες που δεν μπορούν να επιβιώσουν ούτε τα ζώα. Πόλεις όπως το Μέξικο Σίτυ, το Ρίο ντε Τζανέιρο, η Σαγκάη, το Νέο Δελχί, το Κάιρο, η Κωνσταντινούπολη και πλήθος άλλων.

Πόλεις, που, όπως στην περίπτωση του Καΐρου, οι άνθρωποι αναγκάζονται να κατοικούν ακόμα και στα νεκροταφεία. Πόλεις, που, όπως στην περίπτωση του Μέξικο Σίτυ, οι άνθρωποι δεν έχουν να πιουν νερό και την ίδια ώρα κινδυνεύουν να τους πνίξουν τα λύματα. Πόλεις, που, όπως στην περίπτωση του Ρίο ντε Τζανέιρο, οι άνθρωποι μετά τη δύση του ηλίου φοβούνται να βγουν από τα σπίτια τους. Το αποτέλεσμα; Το παγκόσμιο ρεκόρ ανάμεσα στα ζωικά είδη. Ο υποτίθεται ευφυής άνθρωπος άρχισε να κατοικεί σε συνθήκες που δεν θα επιχειρούσαν να κατοικήσουν ούτε οι κότες. Οι κότες, που σκορπίζονται στο μέρος όπου βόσκουν, για να έχουν την άνεσή τους. Οι κότες, που είναι δυστυχείς στα ορνιθοτροφία όπου τις στριμώχνουν.


Αυτό όμως που δεν κάνουν ούτε οι κότες, το έκανε ο άνθρωπος. Ο άνθρωπος ζει σήμερα σε συνθήκες χειρότερες ακόμα και από τα ορνιθοτροφεία. Ο ένας πάνω στον άλλο. Σέρνονται κατά εκατομμύρια στις μεγαλουπόλεις, για να "ζήσουν" μια καλύτερη ζωή. Εκατομμύρια συνανθρώπων μας στο όνομα κάποιου "ονείρου" για μια καλύτερη ζωή κατοικούν κάτω από γέφυρες και τρέφονται με σκουπίδια. Εγκατέλειψαν τη φύση και έφτασαν στο σημείο να θαυμάζουν ένα δένδρο μέσα σ' ένα πάρκο στο μέσον μιας μπετονένιας κόλασης. Ερήμωσε ο πανέμορφος πλανήτης και ο άνθρωπος άρχισε να κατοικεί σε σκουπιδότοπους. Το απόλυτο ρεκόρ της ηλιθιότητας. Το 80% του παγκόσμιου ανθρώπινου πληθυσμού κατοικεί στο 2% του παγκόσμιου χώρου. Αν αυτό επιχειρούσε κάποιος να το επιβάλει στους ανθρώπους, είναι βέβαιον ότι θ' αντιμετώπιζε επανάσταση. Και όμως οι άνθρωποι κατάφεραν μόνοι τους και στριμώχθηκαν σ' αυτό το 2%, που το έκαναν να μοιάζει με την κόλαση.


Για όλα αυτά ποιος ευθύνεται; Οι Αμερικανοί κεφαλαιοκράτες του άυλου κεφαλαίου και οι Εβραίοι έμποροι του κεφαλαίου αυτού. Η τύχη της ανθρωπότητας σ' αυτό το σημείο βρίσκεται. Οι πρώτοι είναι οι πλέον βλάκες ανάμεσα στους ισχυρούς κεφαλαιοκράτες και οι δεύτεροι είναι οι πλέον άπληστοι ανάμεσα στους πονηρούς έμπορους. Όταν όμως η βλακεία "συναντά" την απληστία, είναι θέμα χρόνου το λάθος. Αυτό το λάθος του συστήματος είναι η μεγάλη μας ελπίδα.


Για να καταλάβει ο αναγνώστης τι έγινε και πού βρίσκεται η τύχη μας, θα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά. Οι Αμερικανοί μετά την λήξη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου βρέθηκαν με τρομερή ποσότητα τεχνογνωσίας στα χέρια τους και αυτό θέλησαν να το εκμεταλλευτούν, προκειμένου να διεκδικήσουν την κοσμοκρατορία. Εις βάρος όμως ποιου θα την διεκδικούσαν; Εις βάρος αυτού που μέχρι τότε τη διαχειριζόταν και ήταν η Ευρώπη. Η Ευρώπη ήταν ο μεγάλος τους αντίπαλος.


Σκεπτόμενοι με βάση τις δυνατότητές τους και άρα βλακωδώς, επιχείρησαν να την "καπελώσουν". Στην πραγματικότητα έκαναν αυτό το οποίο έκανε η Αθήνα εις βάρος της Μακεδονίας μετά τη μικρασιατική καταστροφή. Η Αθήνα, εκμεταλλευόμενη την εξουσία, άρπαξε ανώτερο τύπο κεφαλαίου κι επιβλήθηκε στη Μακεδονία. Ελέγχοντας τη βιομηχανία, έλεγχε το εμπόριο και μπορούσε να εκβιάζει τους παραγωγούς του κατώτερου κεφαλαίου με φτηνές εισαγωγές. Κάτι ανάλογο έκαναν και οι ΗΠΑ εις βάρος της Ευρώπης. Την Ευρώπη τη φοβούνταν και ως εκ τούτου ήταν δεδομένο ότι θα προσπαθούσαν να την ελέγξουν.


Αν δεν μετακινούνταν στο κεφάλαιο, δεν θα μπορούσαν να το καταφέρουν. Θα την είχαν ανταγωνίστρια κι αυτό δεν ήταν εύκολο πράγμα. Αν δεν υποβάθμιζαν την αξία του βιομηχανικού κεφαλαίου, το οποίο η Ευρώπη διέθετε σε κολοσσιαία ποσότητα, δεν θα μπορούσαν να την ελέγξουν. Μέσα σε ελάχιστο χρόνο η "πληγωμένη" από τον πόλεμο Ευρώπη θ' "ανάρρωνε" και θα διεκδικούσε ξανά τα πρωτεία. Δεν θα μπορούσαν να διεκδικήσουν την αγορά της κι επιπλέον δεν θα μπορούσαν να προστατεύσουν τη δική τους από μια ενδεχόμενη ευρωπαϊκή "επίθεση" σε μια ενιαία αγορά χωρίς προστατευτικές δικλείδες. Οι Αμερικανοί "άνοιξαν" την παγκόσμια αγορά μόνον όταν ήταν σίγουροι ότι θα μπορούσαν να τη μονοπωλήσουν χωρίς την ευρωπαϊκή απειλή.


Μετακινούμενοι στον άυλο τύπο κεφαλαίου, στην ουσία την "καπέλωσαν" και την έβγαλαν από το παιχνίδι του ανταγωνισμού. Πήραν κατ' αποκλειστικότητα την αγορά της και ταυτόχρονα προστάτευσαν τη δική τους αγορά από την ευρωπαϊκή απειλή. Το αποτέλεσμα ήταν να επιβληθούν παγκοσμίως και χωρίς κανέναν ανταγωνισμό τα αμερικανικά προϊόντα. Από εκεί και πέρα άρχισαν τα σφάλματα. Είτε επειδή μερικές φορές αντιδρούσε η Ευρώπη και έπρεπε να εκβιαστεί είτε επειδή οι Αμερικανοεβραίοι έμποροι ήταν άπληστοι, άρχισε η αποβιομηχάνισή της. Μια αποβιομηχάνιση που ως φαινόμενο αφορούσε και τις ίδιες τις ΗΠΑ, εφόσον τίποτε δεν μπορούσε να παραχθεί ακόμα και από τις ίδιες σε στοιχειωδώς ανταγωνιστικές τιμές. Μέσα σε ελάχιστα χρόνια άλλαξαν δεδομένα αιώνων. Κράτη παραδοσιακά βιομηχανικά έγιναν κράτη των επιδομάτων των "νεοδουλοπάροικων" της μεταβιομηχανικής εποχής. Πόλεις παραδοσιακά βιομηχανικές έγιναν πόλεις-φαντάσματα, όμοιες με τις εγκαταλελειμμένες πόλεις των χρυσωρύχων. Η πάλαι ποτέ βιομηχανική Βρετανία κάθεται άνεργη και κοιτά τον ωκεανό. Το πάλαι ποτέ βιομηχανικό Μάντσεστερ αποτελεί "μνημείο" της βιομηχανίας.


Η αρνητική αυτή κατάσταση για το σύνολο των δυτικών χωρών όπως είναι φυσικό δεν μπορούσε να πραγματοποιηθεί χωρίς αντιδράσεις. Άρα, όπως και στην περίπτωση της Αθήνας, ήταν απαραίτητο να εξασφαλιστούν σύμμαχοι. Σύμμαχοι, που θα πρόδιδαν τους ομοεθνείς τους και θα έπαιζαν το παιχνίδι που συνέφερε τις ΗΠΑ. Τότε ακριβώς έγινε το μεγαλύτερο σφάλμα όλων των αιώνων από την πλευρά του συστήματος. Γιατί; Γιατί οι αφελείς Αμερικανοί εξάλειψαν τα δεδομένα που επιτρέπουν στο ίδιο το σύστημα να υπάρχει και να εξουσιάζει τους ανθρώπους. "Χτύπησαν" τα θεμέλια του συστήματος. Τι έκαναν; Προκειμένου να εξασφαλίσουν τους "Εβραίους" που θα τους υπηρετούσαν, οδήγησαν σε εκπαιδευτική "έκρηξη" το σύνολο του δυτικού κόσμου. Προκειμένου να εξασφαλίσουν πελάτες για τα προϊόντα τους, τους "εκπαίδευσαν" με τέτοιον τρόπο, που άλλαξε τα μέχρι τότε χρήσιμα για την εξουσία χριστιανικά πρότυπα. Αστικοποίησαν το σύνολο των κοινωνιών στο σύνολο των επιπέδων.


Αυτό όμως είναι τρομερό για το σύστημα. Γιατί; Γιατί εξαλείφονται οι "λοχίες", που επιτρέπουν στο σύστημα να ελέγχει τις μάζες. Όταν οι "λοχίες" γίνονται πιο πολλοί από τους "στρατιώτες", δεν μπορείς να ελέγξεις το "στράτευμα". Όταν οι μορφωμένοι αστοί γίνονται πιο πολλοί από τους χειρώνακτες εργάτες, δεν μπορείς να ελέγξεις την κοινωνία. Σήμερα αυτό ακριβώς συμβαίνει στην "ημιπαράλυτη", "τεμπέλα", αλλά βαθύτατα μορφωμένη Δύση. Οι πληθυσμοί της έχουν μορφωθεί και δεν θέλουν υπό τις υπάρχουσες συνθήκες να εργαστούν ως εργάτες. Την ίδια στιγμή όμως αυτοί οι οποίοι είναι μορφωμένοι είναι περισσότεροι από τους αμόρφωτους. Πιο εύκολα βρίσκεις σήμερα στη Δύση άνθρωπο που να γνωρίζει να χειρίζεται ηλεκτρονικό υπολογιστή, παρά άνθρωπο που να γνωρίζει να επιδιορθώσει μια βρύση. Πιο εύκολα στελεχώνεις με εξειδικευμένους γιατρούς ένα νέο νοσοκομείο, παρά εργοστάσιο με ανειδίκευτους εργάτες.


Οι Αμερικανοί, πάνω στην αγωνία τους να επιβιώσουν ως ιμπεριαλιστές και για λίγο παραπάνω κέρδος, κατέστρεψαν τον σχεδιασμό-δομή, που επιτρέπει στην εξουσία να λειτουργεί. Εξανέμισαν το μεγαλύτερο πλεονέκτημα των αστών, που είναι η σπανιότητά τους. Αυτό ήταν το μεγαλύτερο πλεονέκτημά τους, γιατί απλούστατα μ' αυτό εκβίαζαν την κοινωνία και κατόρθωναν να την κλέβουν. Εκβίαζε την κοινωνία ο σπάνιος γιατρός ή ο σπάνιος μηχανικός, προκειμένου να εισπράξει τον μισθό που ονειρευόταν. Σήμερα ο υδραυλικός και ο τορναδόρος μπορούν να εκβιάζουν, γιατί αυτοί είναι πραγματικά σπάνιοι. Στη σειρά παρακαλάνε οι γιατροί για μια θέση στα δημόσια νοσοκομεία. Στη σειρά παρακαλάνε οι μηχανικοί για μια θέση στο δημόσιο. Ποιος θα εκβιάσει σήμερα ποιον; Ποιος είναι σήμερα αναντικατάστατος;


Στην Ελλάδα, για παράδειγμα, υπάρχουν τόσα φαρμακεία, που σε λίγο καιρό θα έχουμε περιφερόμενους φαρμακοποιούς να πουλάνε στα απομακρυσμένα χωριά φάρμακα με τον τρόπο που πουλάνε οι γύφτοι πλαστικές καρέκλες. Στα καφέ της Θεσσαλονίκης είναι πιο πιθανό να σου σερβίρει το ποτό σου ένας μηχανικός ή ένας δικηγόρος, παρά ένας αγράμματος. Όλα αυτά όμως είναι τραγικά για το σύστημα. Γιατί; Γιατί δεν μπορεί ν' αποζημιώσει το "ολοκαύτωμα" των μορφωμένων με υψηλούς μισθούς. Χωρίς αυτούς τους μισθούς όμως δεν μπορεί να τους ελέγξει και ως εκ τούτου τα πράγματα θα γίνουν ακόμα πιο επικίνδυνα γι' αυτό, όταν η κατάσταση φτάσει στα άκρα. Το σύστημα έχει συνηθίσει να έχει τους μορφωμένους ως συμμάχους του και όχι ως εχθρούς του. Τι θα γίνει όταν αυτοί, πάνω στην αγωνία τους για επιβίωση, αναζητήσουν ακόμα και τον μισθό του εργάτη; Πώς θ' αντέξει το σύστημα μορφωμένους εργάτες; Πώς θα μπορούν οι κλέφτες αστοί να κλέβουν, όταν όμοιοί τους από πλευράς γνώσης θα περιοριστούν στην ιδιότητα του εργάτη; Ως γιατρός ή μηχανικός ή δικηγόρος μπορείς να ξεγελάς τους αγράμματους εργάτες. Τι θα γίνει όμως όταν αυτοί οι εργάτες είναι πτυχιούχοι γιατροί, μηχανικοί ή δικηγόροι;


Αντιλαμβανόμαστε ότι τα πράγματα δεν είναι καθόλου απλά για το σύστημα. Μπορούμε να πούμε με απόλυτη βεβαιότητα ότι η κατάσταση είναι πλέον μη αναστρέψιμη. Δεν μπορείς να "ξεμορφώσεις" τα εκατομμύρια των Δυτικών, που ήταν λάθος σου να τα μορφώσεις. Δεν μπορείς να "ξεμορφώσεις" ολόκληρες κοινωνίες, επειδή θέλεις ν' αλλάξεις τον σχεδιασμό. Σήμερα
κι αυτό είναι το τρομερό για το σύστημα θα "ξαναγεννηθεί" μια παλιά κατάσταση με βάση νέα δεδομένα. Σε ενδεχόμενη αντίδραση των λαών θα έχουμε μια νέα εκβιομηχάνιση με διαφορετικά δεδομένα. Τον ρόλο των άπειρων δουλοπάροικων, που κάποτε παρακαλούσαν να γίνουν έμμισθοι εργάτες, θα τον πάρουν οι άπειροι μορφωμένοι αστοί, που θα παρακαλάνε για τα ίδια πράγματα.

Αυτή θα είναι η πραγματικά Νέα Τάξη Πραγμάτων. Θα έχουμε μια νέα βιομηχανική επανάσταση παγκοσμίως. Μια βιομηχανική επανάσταση όμως η οποία θα γίνει πάνω σε σωστές βάσεις. Θα δημιουργηθούν νέα εργοστάσια φιλικά προς το περιβάλλον και με μεγάλη διασπορά μέσα στο χώρο. Θα εξυπηρετούν τις ανάγκες των λαών και όχι τις ανάγκες του ιμπεριαλισμού και των εμπόρων. Το ίδιο διαφορετικά θα είναι τα δεδομένα και σ' ό,τι αφορά την ίδια την εργατική τάξη. Η εργατική τάξη, που σήμερα τείνει προς την εξαφάνιση, θα "ξαναγεννηθεί" με νέα "κύτταρα". "Κύτταρα" μορφωμένα, που θ' αναγκάσουν την εξουσία και τους πραιτοριανούς της ν' αλλάξουν στάση απέναντι στους λαούς. Η νέα βιομηχανική επανάσταση θα γίνει με νέους όρους και θα αφορά τελείως διαφορετικούς ανθρώπους από αυτούς που κάποτε τους στρίμωχναν στα εργοστάσια σαν ζώα.


Αυτά όλα όμως είναι σφάλμα για το σύστημα, που επιθυμεί να ελέγχει τους ανθρώπους και να τους εκμεταλλεύεται. Αυτό το σφάλμα έγινε από τους Αμερικανούς. Τους πιο άσχετους ανάμεσα σ' αυτούς που κατά καιρούς διαχειρίστηκαν την κεντρική εξουσία του συστήματος. Εξαιτίας της ασχετοσύνης τους άλλαξαν τις σταθερές που επιτρέπουν στο σύστημα να ελέγχει τους λαούς. Το σύστημα, που μόρφωνε επιλεκτικά τους λίγους "λοχίες" του, για να μπορεί να εκμεταλλεύεται και να βασανίζει τους άπειρους αμόρφωτους ανθρώπους. Τους αμόρφωτους και θρησκόληπτους ανθρώπους, που δούλευαν σαν τα ζώα χωρίς απαιτήσεις και έτρεχαν να υποβάλουν τα σέβη τους σ' αυτούς που τους έδιναν ένα κομμάτι ψωμί, για να ζουν στα όρια της εξαθλίωσης.


Το σφάλμα πλέον έγινε και είναι θέμα χρόνου να "πληρωθεί" απ' αυτούς που το πραγματοποίησαν. Ποιοι θα είναι αυτοί; Οι Αγγλοσάξονες και οι Εβραίοι. Τα έθνη που αυτήν τη στιγμή καταδυναστεύουν και μολύνουν ολόκληρο τον πλανήτη. Οι λίγοι ιδιοκτήτες του πιο ακριβού άυλου κεφαλαίου, που θα έρθουν αντιμέτωποι με τους άπειρους αστούς ιδιοκτήτες του απαξιωμένου άυλου κεφαλαίου της μόρφωσης. Οι λίγοι μεγαλέμποροι της παγκόσμιας οικονομίας θα έρθουν αντιμέτωποι με τους άπειρους αστούς εμπόρους της απαξιωμένης πλέον επιστημονικής γνώσης. Θα συγκρουστούν όμοιοι μεταξύ τους και δεν θα είναι εύκολα τα πράγματα γι' αυτούς που έχουν μάθει να επιβιώνουν, νικώντας "κατώτερους".


Η νίκη της ανθρωπότητας εις βάρος της εξουσίας είναι θέμα χρόνου να συμβεί. Είναι θέμα χρόνου οι άνθρωποι να απαιτήσουν και να πάρουν αυτά που δικαιούνται. Γιατί; Γιατί αυτοί οι οποίοι διαχειρίζονται αυτά που η ανθρωπότητα θέλει για να ζήσει στον παράδεισο, είναι εξαιρετικά αδύναμοι ν' αντιδράσουν σε περίπτωση που θα μπουν στο στόχαστρό της. Γι' αυτόν τον λόγο είμαστε βέβαιοι ότι οι σημερινοί δυνάστες των λαών θα πληρώσουν το σφάλμα τους. Τόσο οι Αγγλοσάξονες όσο και οι Εβραίοι, όχι μόνον δεν θα καταφέρουν να διατηρήσουν την επικυριαρχία τους, αλλά, αν κάτι πάει στραβά, δεν θα καταφέρουν ούτε τη βιολογική τους επιβίωση να επιτύχουν. Γιατί το λέμε αυτό; Γιατί απλούστατα η θέση τους είναι εξαιρετικά επισφαλής και ταυτόχρονα δεν μπορούν ν' αντιδράσουν σε περίπτωση που θα μπουν στο στόχαστρο των λαών.


Σ' ό,τι αφορά τους Αγγλοσάξονες συμβαίνει το εξής: Οι Αγγλοσάξονες, ως έθνος, είναι αυτήν τη στιγμή επικυρίαρχοι του κόσμου. Ελέγχουν μόνοι τους το μεγαλύτερο ποσοστό του παγκοσμίου κεφαλαίου. Το κεφάλαιο αυτό είναι άυλο και ως εκ τούτου δεν μπορεί να προστατευτεί με τους συμβατικούς τρόπους. Το πρόβλημα όμως γι' αυτούς βρίσκεται σε άλλο σημείο. Αν χάσουν το κεφάλαιο αυτό, κινδυνεύουν άμεσα με απόλυτη καταστροφή και όχι με απλή μείωση των κερδών τους. Γιατί; Γιατί οι Αγγλοσάξονες ούτε στις ίδιες τις χώρες που ονομάζουμε αγγλοσαξονικές δεν θα μπορούν να διατηρήσουν την ισχύ τους. Οι Αγγλοσάξονες, εξαιτίας της μόνιμης αρπακτικότητάς τους, άρπαξαν μεγαλύτερο "κομμάτι" από αυτό που ως λαός μπορούν να προστατεύσουν μόνοι τους χωρίς εξωτερική βοήθεια.


Δεν υπάρχει σήμερα κράτος ομοιογενώς αγγλοσαξονικό, που ν' αποτελέσει ένα μελλοντικό ασφαλές καταφύγιο γι' αυτούς σε ενδεχόμενη αντίδραση των λαών. Οι Αγγλοσάξονες, έχοντας υπό την ιδιοκτησία τους μεγάλες ποσότητες κεφαλαίου, προτιμούσαν πάντα ν' αποτελούν κυρίαρχη μειονότητα μέσα σε πολυεθνικούς σχηματισμούς. Ακόμα και στα υποτιθέμενα αγγλοσαξονικά κράτη αποτελούν μειονότητα. Αποτελούν μειονότητα στη Βρετανία, στις ΗΠΑ ή την Αυστραλία. Εκατομμύρια Ιρλανδοί, Σκωτσέζοι και Ουαλοί τους μισούν στη Βρετανία. Εκατομμύρια Ινδιάνοι, λευκοί μετανάστες, μαύροι, Λατίνοι και γηγενείς τους μισούν στις ΗΠΑ ή την Αυστραλία. Όλους αυτούς μέχρι τώρα τους έλεγχαν εύκολα, γιατί, ελέγχοντας το υλικό κεφάλαιο των χωρών στις οποίες ήταν κυρίαρχοι, τους εκβίαζαν με την επιβίωσή τους. Όποιος τους αμφισβητούσε θα έβρισκε απέναντί του και τους υπόλοιπους, που θα ήθελαν να επωφεληθούν από την εύνοια των Αγγλοσαξόνων.


Η ασφάλειά τους ήταν πάντα το κεφάλαιο που τους επέτρεπε να ελέγχουν μεγάλους στρατούς και ν' απειλούν τους λαούς με την επιβίωσή τους. Το μυστικό της επιβίωσής τους, ως αποικιοκράτες, ήταν η μεγάλη ιδιοκτησία τους σε υλικό κεφάλαιο. Επιβίωναν σε όλα τα μήκη και τα πλάτη αυτού του πλανήτη χωρίς καμία δυσκολία, εξαιτίας αυτής της ιδιοκτησίας και των όπλων που την προστάτευαν. Παντού στις αποικίες τους εξασφάλιζαν μειονότητες, που για λίγα "ψίχουλα" εύνοιας παρίσταναν τους "λοχίες" τους. Δεν ήταν εύκολο για τους λαούς να τους ξεφορτωθούν, γιατί πάντα οι Αγγλοσάξονες έβρισκαν συμμάχους που επέλεγαν τη σίγουρη εύνοια του αποικιοκράτη από το επισφαλές κέρδος του επαναστάτη.


Αποτελούσε λοιπόν θρησκεία για τους Αγγλοσάξονες η κτήση και η διαχείριση του υλικού κεφαλαίου. Ήταν έτοιμοι ανά πάσα στιγμή να το υπερασπιστούν, όσο κι αν αυτό θα τους κόστιζε σε αίμα. Από τη στιγμή που διασφάλιζαν την ιδιοκτησία τους, ήταν εύκολο να ελέγχουν τα πάντα μέσα στην επικράτειά τους. Παίζοντας με τις εσωτερικές συμμαχίες των μειονοτήτων, μπορούσαν εύκολα να τις ελέγχουν. Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο όλα αυτά άλλαξαν. Σ' αυτό το σημείο βρίσκεται η βλακεία των άσχετων Αμερικανών, που ανέλαβαν ως επικεφαλείς των Αγγλοσαξόνων. "Ξέχασαν" τα ιερά "δόγματα" του αγγλοσαξονισμού. Από υπέρμετρη φιλοδοξία εγκατέλειψαν το υλικό κεφάλαιο, που τους έδινε μόνιμη ισχύ και περιορίστηκαν στο άυλο. Από το 25% του παγκοσμίου κεφαλαίου που έλεγχαν μέσω της Βρετανίας, θέλησαν να πάνε στο 80%, που θα έλεγχαν μέσω των ΗΠΑ. Εγκατέλειψαν τα αιώνια φέουδα και περιορίστηκαν σε "δικαιώματα" πάνω σε ροκ τραγουδάκια και πικάντικες σάλτες. Το αποτέλεσμα ήταν ν' αλλάξουν οι ιδιοκτησίες του υποβαθμισμένου υλικού κεφαλαίου ακόμα και μέσα στις λεγόμενες αγγλοσαξονικές χώρες. Οι λαοί ανέκτησαν τη μεγαλύτερη ποσότητα του υλικού κεφαλαίου.


Αν τώρα και για τον οποιονδήποτε λόγο οι λαοί αρχίσουν να "κλέβουν" το άυλο κεφάλαιο, στην ουσία κλέβουν το αγγλοσαξονικό κεφάλαιο. Ξαφνικά οι Αγγλοσάξονες θα βρεθούν να "αμύνονται" όχι με στρατούς σε κάστρα γύρω από φέουδα, αλλά με δικηγόρους σε βίλες πάνω από άχρηστους τίτλους άυλης ιδιοκτησίας. Αυτό όμως σημαίνει ότι οι Αγγλοσάξονες όχι μόνον δεν θα εξασφαλίσουν τη συμμαχία των λαών των αγγλοσαξονικών χωρών στη μάχη εναντίον της ανθρωπότητας, αλλά θα χάσουν και τη μάχη της επικυριαρχίας μέσα στις ίδιες τους τις χώρες. Όχι μόνον θα χάσουν τις θέσεις τους μέσα στις ξένες χώρες όπου ασκούν αποικιοκρατία, αλλά θα κινδυνεύσουν και στις χώρες οι οποίες υποτίθεται είναι απόλυτα δικές τους. Αυτό ήταν το μέγα στρατηγικό τους σφάλμα ως μειονότητα, που ασκεί ιμπεριαλισμό πρώτα στην πατρίδα της και μετά στις ξένες πατρίδες.


Αυτό θα είναι τραγικό γι' αυτούς. Θα εξασθενίσουν ως μειονότητα μέσα σε κοινωνίες που τους μισούν για την εκμετάλλευση την οποία επί αιώνες τους έχουν επιβάλει. Αυτό είναι το πρόβλημά τους. Ξαφνικά θα γίνουν το αδύναμο θηρίο που το μισούν οι υπόλοιποι Βρετανοί μέσα στη Βρετανία. Θα γίνουν το αδύναμο θηρίο που το μισούν οι Αμερικανοί και οι Αυστραλοί μέσα στις ΗΠΑ ή την Αυστραλία. Οι λαοί επί αιώνες τους περιμένουν στη "γωνία". Τους περιμένουν, για να εκδικηθούν για τα όσα ταπεινωτικά κι εξευτελιστικά έχουν υποστεί απ' αυτούς. Αν δηλαδή για τον οποιονδήποτε λόγο οι λαοί τους αφαιρέσουν το κεφάλαιο και ταυτόχρονα οι υποτιθέμενοι "ομοεθνείς" τους δεν τους συγχωρήσουν, θα κινδυνεύσουν να κρεμαστούν στις πλατείες. Πολλοί θα ήθελαν να δουν τους γαλαζοαίματους "λόρδους" να αιωρούνται στις πλατείες. Αν χάσουν οι Αγγλοσάξονες το κεφάλαιό τους, θα επιβιώσουν μόνον εξαιτίας του ελέους των λαών.


Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τους Εβραίους. Εδώ και αιώνες οι Εβραίοι είναι τα μεγαλύτερα και πιο αδηφάγα παράσιτα του πλανήτη. Δεν υπάρχει λαός που να μην έχει υποστεί "αφαίμαξη" από αυτούς. Όπως οι Αγγλοσάξονες, εξαιτίας της βλακείας τους, έκαναν το λάθος με το κεφάλαιο, έτσι και οι Εβραίοι έκαναν το ίδιο λάθος εξαιτίας της απληστίας τους. "Ξέχασαν" κι αυτοί τα ιερά "δόγματα" του εβραϊσμού. Μέχρι τώρα επιβίωναν εξαιτίας μιας πολύ συγκεκριμένης πολιτικής. Λειτουργούσαν ως συμμορίες μ' έναν πολύ συγκεκριμένο τρόπο, που τον είχαν αναγάγει σε θρησκεία τους. Το μυστικό της επιβίωσής τους ήταν ότι υπηρετούσαν τα συνολικά εθνικά τους συμφέροντα, προσαρμόζοντάς τα στα διαφορετικά και πολλές φορές συγκρουόμενα εθνικά συμφέροντα των κρατών.


Τι σημαίνει αυτό; Λειτουργούσαν σαν "παράσιτα", που κολλούσαν σε διαφορετικά θηρία, τα οποία συγκρούονταν μεταξύ τους. Γνώριζαν τα μυστικά της επιβίωσης του "είδους" του παρασίτου. Ποια είναι αυτά τα μυστικά; Το πρώτο είναι ότι ποτέ ένα ολόκληρο "είδος" παρασίτου δεν περιορίζεται σε ένα και μόνο θηρίο. Θα μετακινηθεί σε πολλά θηρία, όποιο κι αν είναι αυτό το κόστος. Όσο κι αν αυτό δεν είναι κερδοφόρο γι' αυτούς που θα μετακινηθούν, είναι υποχρεωμένοι να το κάνουν. Κάποια πληθυσμιακή μερίδα των "παρασίτων" θα πρέπει να μεταφερθεί σε ένα θηρίο, που μπορεί να μην είναι ιδιαίτερα προσοδοφόρο. Γιατί; Για να μεγιστοποιηθούν οι πιθανότητες επιβίωσης. Συμφέρει το "είδος" να μην περιορίζεται σε έναν χώρο. Ακόμα και με επιδόματα των υπολοίπων πρέπει να συντηρείται σε φτωχό μέρος, για να μην κινδυνεύει το "είδος" με εξαφάνιση.


Αυτό είναι κανόνας. Ποτέ ένα "είδος" παρασίτων δεν περιορίζεται σε ένα και μόνο θηρίο. Κινδυνεύει η επιβίωσή του. Γιατί κινδυνεύει; Γιατί, αν εξαλειφθεί από αυτό το θηρίο
εξαιτίας μιας ισχυρής και αποτελεσματικής "αντιπαρασιτικής" θεραπείας ή αν πεθάνει το ίδιο το θηρίο εξαλείφεται και ολόκληρο το "είδος" του παρασίτου. Το δεύτερο μυστικό της επιβίωσης των παρασίτων είναι η οργανωμένη διασπορά τους. Τα "παράσιτα", για να μην επιβαρύνουν τη θέση τους και για να μην αποτελούν εύκολους στόχους, ποτέ δεν συγκεντρώνονται πολλά μαζί σ' ένα συγκεκριμένο σημείο. Διασκορπίζονται, ώστε να μην προκαλούν τα θύματά τους και βέβαια να είναι δύσκολος ο εντοπισμός τους.

Κάτι ανάλογο έκαναν και οι παρασιτικοί Εβραίοι επί αιώνες. Διασκορπίζονταν στο σύνολο των εθνικών θηρίων, μεγιστοποιώντας τις πιθανότητες επιβίωσής τους. Αφαίμαζαν το γερμανικό θηρίο, άσχετα αν αυτό βρισκόταν σε μόνιμη σύγκρουση με το βρετανικό και το οποίο ήταν επίσης θύμα τους. Εκμεταλλεύονταν τα πάντα και ήταν αδύνατον να εξαφανιστούν. Όταν το γερμανικό θηρίο αποφάσιζε να τους εξαλείψει, ενίσχυε τη θέση τους στις κοινωνίες των υπολοίπων θηρίων. Μια γενική αντισιωνιστική δυσφορία από την πλευρά των λαών μετατρεπόταν άμεσα σε συμπάθεια, όταν κάποιο θηρίο αποφάσιζε μέσα στην επικράτειά του την άμεση "λύση" του εβραϊκού προβλήματος. Τα κράτη, για λόγους πολιτικής, ακολουθούσαν διαφορετικές πολιτικές απέναντί τους και ως εκ τούτου δεν κινδύνευαν ποτέ ως "είδος". Όταν κάποιο θηρίο αποφάσιζε να τους φερθεί σκληρά, οι άλλοι βελτίωναν τις συνθήκες για τους δικούς τους Εβραίους, όχι για να τους ευνοήσουν, αλλά για να κάνουν πολιτική εις βάρος του αντιπάλου θηρίου.


Με τον τρόπο αυτόν οι Εβραίοι επιβίωναν εύκολα. Δεν συνέδεαν το μέλλον τους με το μέλλον ή τη συμπεριφορά ενός θηρίου, παρά διασκορπίζονταν σε όλα τα θηρία και σε όλα τα είδη των θηρίων. Επιβίωσαν στις "πλάτες" των χριστιανικών θηρίων, αλλά επιβίωσαν και στο κομμουνιστικό θηρίο και στο ισλαμικό. Όποιο θηρίο και να επιβίωνε από αυτά, θα παρέσερνε στην επιβίωσή του και τους Εβραίους. Όποιος οργανισμός επιβίωνε, θα έσωνε και τα ίδια τα παράσιτά του. Το "είδος" ποτέ δεν κινδύνευε, γιατί, όποιες κι αν ήταν οι απώλειές του, πάντα θα υπήρχε εκείνη η πληθυσμιακή μάζα που θα του επέτρεπε ν' αναγεννηθεί. Γι' αυτόν τον λόγο οι πλούσιοι Εβραίοι της Δύσης προσπαθούσαν να βοηθήσουν στην επιβίωση τους φτωχούς Εβραίους που βρίσκονταν σε άλλα σημεία του πλανήτη. Τους βοηθούσαν να επιβιώσουν ως Εβραίοι και να μην μετακινηθούν από το σημείο όπου βρίσκονταν.


Με τον τρόπο αυτόν ενίσχυαν το άλλο μεγάλο πλεονέκτημά τους, που ήταν η μεγάλη διασπορά τους στο χώρο. Αυτό σε συνδυασμό με τη μυστικοπάθειά τους, τους επέτρεπε να κρύβουν την ταυτότητά τους και να επιβιώνουν, χωρίς να προκαλούν. Ακόμα δηλαδή κι αν ένα κράτος αποφάσιζε να τους διώξει από την επικράτειά του, ήταν δύσκολο να τους εντοπίσει. Ήταν διασκορπισμένοι σε μικρές πυκνότητες μέσα στις κοινωνίες όπου δραστηριοποιούνταν. "Λαθροβιούσαν" ακόμα και σε πόλεις που ήταν πληθυσμιακά ασήμαντες και άρα με μικρό κέρδος γι' αυτούς. Με τον τρόπο αυτόν επιβίωναν επί αιώνες. Οι διωγμοί δεν ήταν γι' αυτούς πρόβλημα. Ήταν ένα λογικό κόστος μιας πορείας σ' έναν επικίνδυνο κόσμο. Όπως όλα τα έθνη μέσα στην ιστορία τους πληρώνουν το κόστος του πολέμου, προκειμένου να επιβιώσουν, έτσι το εβραϊκό έθνος πληρώνει το ίδιο κόστος για τον ίδιο λόγο μέσω των διωγμών.


Όλα αυτά οι Εβραίοι τα "ξέχασαν" μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Εξαιτίας της απληστίας τους δεν εκτίμησαν σωστά τα δεδομένα. Έχοντας εξασφαλίσει την παγκόσμια συμπάθεια, εξαιτίας του ολοκαυτώματος και έχοντας ισχυρή θέση ως μειονότητα μέσα στην κοινωνία των νικητών, παρασύρθηκαν στο λάθος. Τι έκαναν; Τα αντίθετα από αυτά που τους εξασφάλιζαν μέχρι τότε την επιβίωση. Ομογενοποίησαν τον δυτικό κόσμο, μετατρέποντάς τον σε ένα υπερθηρίο. Συνέδεσαν δηλαδή την επιβίωσή τους με την επιβίωση ενός και μόνον θηρίου, που δεν γνώριζαν αν θα επιβιώσει ή όχι. Επιπλέον έκαναν και το άλλο μεγάλο σφάλμα. Αναζητώντας το μέγιστο κέρδος και νομίζοντας ότι είναι ασφαλείς, όχι μόνον εγκατέλειψαν τις θέσεις τους αλλά "αποκαλύφθηκαν" κιόλας.


Τι σημαίνει αυτό; Οι Εβραίοι, αισθανόμενοι
λόγω του ολοκαυτώματος ότι είχαν αποκτήσει την παγκόσμια συμπάθεια, προσπάθησαν να την ρευστοποιήσουν. Όχι μόνον έπαψαν να κρύβουν την ταυτότητά τους, αλλά δήλωναν Εβραίοι για να εισπράξουν κέρδη. Από την άλλη, βλέποντας προς τα πού πάει η κατάσταση, άρχισαν να συγκεντρώνονται αποκλειστικά και μόνον στα μεγάλα κέντρα εξουσίας και οικονομίας της Νέας Τάξης της εποχής. Αυτό ήταν το στρατηγικό τους σφάλμα. Ως "παράσιτα" δεν διέβλεψαν τον κίνδυνο γενικής καταστροφής σε περίπτωση αποτυχίας του σχεδιασμού τους. Σήμερα όλοι σχεδόν οι Εβραίοι βρίσκονται σε ελάχιστες μεγαλουπόλεις όπως τη Νέα Υόρκη, το Λος Άντζελες, το Σαν Φραντζίσκο, το Λονδίνο, την Αμβέρσα κλπ.. Τι σημαίνει αυτό; Ότι, αν οι Αγγλοσάξονες χάσουν τον έλεγχο από κάποια άλλη εξουσία, που μισεί τους Εβραίους, είναι δεδομένη η καταστροφή τους. Ξέρει πού να τους βρει και το ακόμα χειρότερο είναι ότι ξέρει ποιοι είναι και τι κάνουν. Το "παράσιτο" όχι μόνον συνέδεσε την επιβίωση με ένα συγκεκριμένο θηρίο, αλλά δεν έχει και μεγάλη διασπορά πάνω στο κορμί του.

Ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται ότι σήμερα η ανθρωπότητα βρίσκεται πολύ κοντά στη λύση των προβλημάτων της. Αν εξουδετερωθούν οι δυνάστες και οι εκμεταλλευτές της ανθρωπότητας, εύκολα επανασχεδιάζεται ο κόσμος. Εύκολα μορφώνεται η ανθρωπότητα στο σύνολό της κι αρχίζει να ζει μέσα σ' ένα περιβάλλον που θα μοιάζει με τον παράδεισο. Το όλο θέμα είναι να εξαλειφθούν όλοι εκείνοι οι παράγοντες που οδηγούν στην υπερσυγκέντρωση κεφαλαίου και πληθυσμών σε ελάχιστους χώρους. Είναι αδύνατον να δοθούν λύσεις, αν δεν γίνει ένας νέος παγκόσμιος χωροτακτικός σχεδιασμός. Αν συμβεί αυτό, είναι εύκολα όλα τα άλλα. Είναι εύκολο να δημιουργηθούν οι όμορφες πόλεις, γιατί απλούστατα αυτές θα συμφέρουν. Είναι εύκολα να εξαλειφθούν οι μάστιγες της ανθρωπότητας, γιατί απλούστατα δεν θα υπάρχουν άνθρωποι να μπορούν να τις εκμεταλλεύονται.


Το ερώτημα από εδώ και πέρα είναι το εξής: Είναι έτοιμη η ανθρωπότητα για το μεγάλο "άλμα"; Είναι οι άνθρωποι έτοιμοι να αυτοδιαχειριστούν το μέλλον τους; Είναι έτοιμοι να ζήσουν χωρίς τους βαρβάρους;



ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΡΑΪΑΝΟΥ

Δημιουργός της θεωρίας του ΥΔΡΟΧΟΟΥ

Back to content | Back to main menu