Κορυφή σελίδας
Το οικιστικό πρόβλημα της Ελλάδας - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Το οικιστικό πρόβλημα της Ελλάδας - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Το οικιστικό πρόβλημα της Ελλάδας

25 Μαϊου 2003

Όλα αυτά άλλαξαν μετά τη βιομηχανική επανάσταση. Γιατί; Γιατί το βιομηχανικό κεφάλαιο είναι μια μορφή κεφαλαίου, που έχει σχεδόν μαγικές ιδιότητες. Μπορεί ν' αναπτυχθεί ανά πάσα στιγμή οπουδήποτε. Αρκεί μια απόφαση της εξουσίας ή του ιδιοκτήτη του, για να πάει οπουδήποτε. Αν αυτή η σχεδόν μαγική ανάπτυξή του δεν συνοδευτεί από μια κατάλληλη προετοιμασία του χώρου που θα το φιλοξενήσει, μπορεί να οδηγήσει σε ανυπέρβλητα προβλήματα. Γιατί; Γιατί το κεφάλαιο αυτό, εξαιτίας της υψηλής απόδοσής του και της ανάγκης του για πολλά εργατικά χέρια, αλλοιώνει θεαματικά τα πληθυσμιακά μεγέθη και άρα και τα πολεοδομικά δεδομένα. Μια απόφαση ενός ανθρώπου είναι δυνατόν να μετακινήσει μεγάλους πληθυσμούς.

Αυτή η "κίνηση" πληθυσμών δεν μπορούσε να συμβεί σ' αυτές τις κλίμακες πριν τη βιομηχανική επανάσταση. Μέχρι τότε τα πράγματα ήταν απλά. Μια πόλη, εξαιτίας του βασικού της πρωτογενούς κεφαλαίου, μπορούσε να διατηρεί επί αιώνες τον ίδιο σχεδόν πάντα πληθυσμό. Έναν πληθυσμό που δεν μεταβαλλόταν, γιατί απλούστατα δεν μεταβάλλεται η αποδοτικότητα του κεφαλαίου της γης. Όταν δεν μεταβάλλεται η αποδοτικότητα αυτή, ευνόητο είναι ότι δεν δημιουργούνται οι προϋποθέσεις για "κίνηση" πληθυσμών. Τα πάντα δηλαδή σε μια τέτοια περίπτωση είναι σταθερά και δεν αλλάζουν με τίποτε.


Όλα αυτά όμως ανατράπηκαν μετά τη βιομηχανική επανάσταση. Γιατί; Γιατί όπως είπαμε το βιομηχανικό κεφάλαιο είναι ιδιόμορφο. Αρκεί η απόφαση ακόμα και ενός ανθρώπου για ν' αλλάξουν δεδομένα αιώνων. Μέσα σε λίγους μήνες μπορεί να φτιαχτεί ένα εργοστάσιο που ν' απασχολεί χιλιάδες εργάτες. Μέσα σε λίγους μήνες μπορεί μέσα σε έναν περιορισμένο χώρο να βρουν απασχόληση περισσότεροι άνθρωποι από τους κατοίκους μιας ολόκληρης πόλης. Η βιομηχανία δηλαδή από τη φύση της δημιουργεί τα δεδομένα για μετανάστευση και άρα "κινεί" πληθυσμούς. Πληθυσμούς, που, αναζητώντας τη δουλειά, μετακινούνται και άρα θα πρέπει να "φιλοξενηθούν". Το βιομηχανικό κεφάλαιο δηλαδή λειτουργεί σαν ένα τεχνητό "χρυσωρυχείο", που έλκει ορδές "χρυσοθήρων" της απασχόλησης.


Αυτήν την ιδιομορφία του την αντιλήφθηκε η εξουσία και την εκμεταλλεύτηκε. Δεν σεβάστηκε τη χωροταξία και τις ανάγκες της, παρά θέλησε να εκμεταλλευτεί για δικούς της λόγους τις ιδιομορφίες του. Δεν διέσπασε το βιομηχανικό κεφάλαιο, ώστε να υπάρχει ομοιόμορφη ανάπτυξη και πληθυσμιακή ομοιογένεια μέσα στο χώρο. Δεν μετέτρεψε το βιομηχανικό κεφάλαιο σε νέο κεφάλαιο για κάποιες νέες πόλεις. Δεν έχτισε πολλές νέες πόλεις κοντά στα πολλά νέα εργοστάσια. Δεν μετέτρεψε σε πόλεις τα πολλά χωριά, που θα μπορούσαν σε πρώτη φάση να φιλοξενήσουν πληθυσμούς. Δεν τοποθέτησε εκείνα τα εργοστάσια εκεί όπου το πρωτογενές κεφάλαιο ήταν ισχνό και ο χώρος εκ των δεδομένων αραιοκατοικημένος. Δεν χρησιμοποίησε το νέο κεφάλαιο με τον τρόπο που επί αιώνες οι άνθρωποι το χρησιμοποιούσαν. Δεν εξειδίκευσε δηλαδή νέες πόλεις οι οποίες θα ήταν και πάλι κεφαλαιοκρατικές και οι οποίες και πάλι θα "έβλεπαν" προς τα "έξω" και όχι προς το "κέντρο" τους. Νέες πόλεις δίπλα σε παλιές, που δεν θα τις επηρέαζαν στη λειτουργία τους.


Για λόγους συμφέροντος συγκέντρωσε το σύνολο του βιομηχανικού κεφαλαίου γύρω από τα μεγάλα κέντρα εξουσίας. Αντί να χτίσει πολλές νέες πόλεις γύρω από τα νέα εργοστάσια, έκανε το ακριβώς αντίθετο. Έχτισε πολλά νέα εργοστάσια γύρω από τις παλιές πόλεις. Θέλοντας να ελέγχει το κεφάλαιο και τους πληθυσμούς, επένδυσε στην υπερσυγκέντρωση του βιομηχανικού κεφαλαίου. Όμως, η υπερσυγκέντρωση αυτή οδήγησε και στην υπερσυγκέντρωση πληθυσμών σε πόλεις οι οποίες δεν είχαν προετοιμαστεί γι' αυτού του είδους το πληθυσμιακό "άλμα". Η τρομερή ανάπτυξη του βιομηχανικού κεφαλαίου προκάλεσε αλυσιδωτά αποτελέσματα. Η κεφαλαιοκρατία, σκεπτόμενη πονηρά, παρέσυρε και τους αστούς στο "παιχνίδι" της. Αυτός είναι και ο λόγος της υπερανάπτυξης των πόλεων της βιομηχανικής περιόδου.


Τι έγινε τότε; Οι ανάγκες του εσωτερικού ταξικού ιμπεριαλισμού ήταν αυτές που "οδηγούσαν" τον σχεδιασμό. Αντί οι ανάγκες της κοινωνίας και η αναζήτηση υψηλού επιπέδου ζωής να "οδηγούν" τον σχεδιασμό, τον "οδηγούσαν" οι ανάγκες των ισχυρών. Η αξία του εργάτη στην παραγωγή του βιομηχανικού κεφαλαίου τρόμαξε τους κεφαλαιοκράτες. Φοβούνταν οι κεφαλαιοκράτες τη διασπορά του βιομηχανικού κεφαλαίου, γιατί φοβούνταν ότι θα γίνονταν όμηροι των εργατών και των απαιτήσεών τους. Φοβούνταν ότι οι ίδιοι θα έπρεπε να πληρώσουν τα έξοδα μετακίνησης των εργατών στους νέους χώρους. Φοβούνταν ότι οι ίδιοι θα έχτιζαν τις νέες πόλεις γύρω από τα εργοστάσιά τους. Γι' αυτόν τον λόγο επέλεξαν να επενδύσουν στα μεγάλα αστικά κέντρα. Τα κέντρα όπου θα συγκεντρώνονταν οι εργάτες με δικά τους έξοδα και θα υπήρχαν σε μεγάλες συγκεντρώσεις. Σε συγκεντρώσεις που θα τους έκαναν εκβιάσιμους. Σε συγκεντρώσεις που θα τους ανάγκαζαν να διαπραγματεύονται τους μισθούς τους υπό αντίξοες συνθήκες. Σε συγκεντρώσεις που θα εξασφάλιζαν στους κεφαλαιοκράτες στρατιές απεργοσπαστών σε περίπτωση που οι εργάτες θα χρησιμοποιούσαν το υπέρτατο όπλο τους για να διεκδικήσουν το δίκιο τους.


Όμως, αυτό ήταν κάτι που δεν θα μπορούσαν να το καταφέρουν μόνοι τους. Σ' αυτό το σημείο συνεταιρίστηκαν με τους αστούς. Η μεγάλη άνθιση της εργατικής τάξης οδήγησε σε άνθιση και την αστική τάξη. Η ομοιότητα αυτών των τάξεων μεταξύ τους έδωσε την πολυτιμότητα στους αστούς. Υπήρχε ομοιότητα, γιατί καί οι μεν καί οι δε ήταν μη κεφαλαιοκράτες. Και οι δύο στηρίζονταν στην εργασία τους για να επιβιώσουν. Η διαφορά τους βρισκόταν στη γνώση που διέθεταν, προκειμένου να φέρουν σε πέρας την εργασία τους. Αυτήν την ιδιομορφία εκμεταλλεύτηκαν οι κεφαλαιοκράτες. Οι κεφαλαιοκράτες χρησιμοποίησαν τους μορφωμένους και πεινασμένους αστούς ως "λοχίες" τους. "Λοχίες", που έπ' αμοιβή θα υπέτασσαν τους εργάτες στους κεφαλαιοκράτες. Οι κεφαλαιοκράτες θα έκλεβαν χωρίς αντιδράσεις τους αγράμματους εργάτες και μέρος των κλοπιμαίων θα το μοίραζαν στους μορφωμένους αστούς. Οι αστοί βολεύονταν στα μεγάλα αστικά κέντρα. Είτε ως έμποροι είτε ως μορφωμένοι "υπηρέτες" του λαού είτε ως αξιωματούχοι του κράτους, βολεύονταν. Οι αστοί βολεύονται όταν υπάρχουν μεγάλες πληθυσμιακές συγκεντρώσεις.


Αυτό είναι δεδομένο, γιατί οι αστοί λειτουργούν από τη φύση τους παρασιτικά. Το παράσιτο θέλει όχλους για να "κρύβεται". Δεν το συμφέρει να ζει σε μικρή πόλη, γιατί εκεί δεν περνάει άκριτα η δραστηριότητά του. Εκεί γνωρίζονται οι άνθρωποι μεταξύ τους και δεν μπορείς ούτε να κλέβεις ούτε να βιάζεις την κοινωνία. Αυτά δηλαδή που κάνουν μόνιμα οι αστοί. Οι αστοί μόνον στα μεγάλα αστικά κέντρα μπορούν να ζουν όπως ονειρεύονται. Μόνον εκεί μπορούν να κρύβουν τα κλοπιμαία τους και ν' αντλούν από τη μεγάλη ανθρώπινη μάζα πόρνες, χωρίς να προκαλούν. Ο παράδεισός τους είναι το μεγάλο αστικό κέντρο, που κάνει "αόρατα" τα κλοπιμαία τους και μπορεί να παράγει πόρνες με τον τόνο. Αυτό κάνουν πάντα οι αστοί. Από τους "πατέρες" της αστικής τάξης μέχρι τους σημερινούς πραιτοριανούς του ΠΑΣΟΚ, αυτό κάνουν.


Υπάρχουν στη σημερινή Ελλάδα πανίσχυροι και πάμπλουτοι κυβερνητικοί, που πριν από το 1981 νόμιζαν ότι το "φουα γκρα" είναι φυλή της Αφρικής και σήμερα το θεωρούν εκ των ουκ άνευ στο διατροφικό τους "χάρτη". Άνθρωποι, που στα νιάτα τους υπέφεραν από την αγαμία και στα γεράματα παριστάνουν τους εραστές. Άνθρωποι, που δεν είχαν να πληρώσουν το ενοίκιό τους και σήμερα είναι δισεκατομμυριούχοι, έχοντας ως ενασχόλησή τους τα "κοινά". Όλα αυτά δεν μπορείς να τα κάνεις μακριά από την Αθήνα. Δεν μπορείς να τα κάνεις σε μικρές πόλεις, όπου οι άνθρωποι γνωρίζονται μεταξύ τους. Το σύνολο των μεγάλων πόλεων της βιομηχανικής περιόδου υπό το βάρος αυτών των αναγκών οδηγήθηκαν στην υπερανάπτυξη.


Ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται ότι οι ανάγκες των ισχυρών της κοινωνίας ήταν αυτές οι οποίες έδωσαν τη δυναμική στην ανάπτυξη των πόλεων της βιομηχανικής περιόδου. Αυτές οι νέες ανάγκες οδήγησαν στις νέες συνθήκες, που παραμόρφωσαν τις πόλεις. Αυτές οι ανάγκες ήταν που αλλοίωσαν τα δεδομένα αιώνων. Ο νέος τύπος κεφαλαίου οδήγησε σε νέου τύπου προβλήματα. Ξαφνικά δηλαδή οι πόλεις του κεφαλαίου άρχισαν να μοιάζουν με εμπορικές πόλεις. Πόλεις, που έπρεπε να φιλοξενήσουν άμεσα μεγάλους πληθυσμούς υπό την πίεση του επείγοντος. Πόλεις, που έπρεπε να προσφέρουν υπηρεσίες σε "κινούμενους" πληθυσμούς. Αυτό ήταν το τέλος των πόλεων.


Γιατί; Γιατί οι "ποντικοί" της ερήμου, μόλις αντιλήφθηκαν αφύσικη "κίνηση" στις κεφαλαιοκρατικές πόλεις, στράφηκαν προς αυτές. Μόλις αντιλήφθηκαν "ψαχνό" και "αποφάγια" στις κεφαλαιοκρατικές πόλεις, μεταφέρθηκαν εκεί για να τις εκμεταλλεύονται. Αργά ή γρήγορα οι κοινότητες αυτές άρχισαν να γίνονται ο "καρκίνος" των κεφαλαιοκρατικών πόλεων. Γιατί; Γιατί άλλαζαν τη φυσιογνωμία τους και, όταν είχαν την πολιτική ή οικονομική ισχύ, προσπαθούσαν ν' αλλοιώσουν τα γενικά πολεοδομικά χαρακτηριστικά τους. Θέλοντας δηλαδή να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους, επενέβαιναν στον πολεοδομικό σχεδιασμό, με στόχο να τον περιορίσουν ώστε να τον εκμεταλλεύονται. Τα "ποντίκια" της ερήμου θέλησαν να μεταφέρουν τις συνθήκες της ερήμου και εκεί όπου αυτές δεν υπήρχαν. Θέλησαν να μετατρέψουν σε "έρημο" τα πάντα, γιατί γνώριζαν να εκμεταλλεύονται "οάσεις". Επένδυαν στις περιαστικές περιοχές, μετατρέποντάς τες κατά βούληση σε "έρημο", μέσα στην οποία δεν μπορούσε να επεκταθεί η πόλη.


Αυτοί οι "ποντικοί" είναι που δημιουργούν τα προβλήματα στον πολεοδομικό σχεδιασμό. Γιατί; Γιατί, υποτιμώντας αυτό το οποίο ονομάζουμε ποιότητα ζωής, αλλοιώνουν τον σωστό πολεοδομικό σχεδιασμό, που στόχο έχει να προσφέρει ποιότητα ζωής στους κατοίκους μιας πόλης. Αδιαφορώντας για την ποιότητα ζωής του εαυτού τους, σταδιακά υποβαθμίζουν και την ποιότητα ζωής των άλλων. Στηριζόμενοι στην ανοχή του κοινωνικού συνόλου, "απορυθμίζουν" μια πόλη και την αλλοιώνουν. Πώς μπορεί να γίνει αυτό; Πού θα πάει ο γύφτος με το "αγροτικό" να πουλήσει την πραμάτεια του; Μέσα στα χωράφια και την ερημιά; Μέσα στην αγορά και άρα ανάμεσα στον ανταγωνισμό; Όχι βέβαια. Θα πάει σε σημείο που αποτελεί "πέρασμα" και δεν υπάρχει ανταγωνισμός. Εκεί όπου ο πολίτης πηγαίνει για περίπατο και δεν υπάρχουν ανταγωνιστές του γύφτου. Στο "σαλόνι" της πόλης. Εκεί όπου για έναν νόμιμο κάτοικο μιας πόλης απαγορεύεται να στήσει μαγαζί.


Ο γύφτος δηλαδή με το κινητό "μαγαζί" του θα καταλύσει κάθε έννοια πολιτισμού και πολεοδομίας. Από εκεί και πέρα, αν η τοπική κοινωνία είναι ανεκτική, θα βρει τον μπελά της. Γιατί; Γιατί ο γύφτος
αν του το επιτρέψεις θα βάλει σε "τάκους" το αυτοκίνητό του και θα το μετατρέψει από κινητό σε "ακίνητο". Αν δεν τον σταματήσεις, στη συνέχεια θα κάνει τέντα γύρω από το φορτηγό του. Αν δεν τον πάρεις με τις κλωτσιές, θα κάνει και την κατοικία του στο "σαλόνι" της πόλης. Σταδιακά δηλαδή θα γίνει ιδιοκτήτης εκεί όπου ο σχεδιασμός δεν επιτρέπει ιδιοκτησία, γιατί απλούστατα δεν συμφέρει την κοινωνία.

Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα "ποντικών" των πόλεων είναι οι Εβραίοι. Τα πιο ισχυρά και αδηφάγα "ποντίκια" που γνώρισαν ποτέ οι πόλεις. Γνήσια και καλά εκπαιδευμένα "ποντίκια" της ερήμου της Ανατολής. Αυτοί είναι που εδώ και αιώνες κατορθώνουν και κατοικούν στις πιο όμορφες πόλεις υπό συνθήκες ερήμου. Κατοικούν σε πολεοδομικά "διαμάντια" σε συνθήκες τρώγλης. Εδώ και αιώνες κατακλύζουν τα μεγάλα αστικά κέντρα. Από την αρχαία Ρώμη, την Αλεξάνδρεια και την Αθήνα μέχρι τις σημερινές βιομηχανικές πόλεις κάνουν διαρκώς το ίδιο. "Διεισδύουν" μέσα σ' αυτές και σταδιακά τις παραμορφώνουν.


Αυτοί κατορθώνουν, ακόμα κι όταν γίνονται δισεκατομμυριούχοι, να δουλεύουν, να τρώνε, να κοιμούνται και ν' αποπατούν στον ίδιο χώρο. Αυτό έχει και την εξήγησή του και από αυτήν την εξήγηση προκύπτουν πολλές  απαντήσεις που αφορούν το θέμα των Εβραίων. Οι Εβραίοι πάντα ζουν και φέρονται σαν να είναι ξένοι μέσα σ' έναν χώρο. Είναι είτε περιφερόμενοι έμποροι είτε μορφωμένοι αστοί. Αυτό το χαρακτηριστικό τους είναι εκείνο που τους επιβάλει κάποιες πάγιες συμπεριφορές. Έχοντας υπ' όψιν τους ότι υπάρχει πάντα η πιθανότητα
ως ξένοι να εκδιωχθούν από έναν χώρο, επιδιώκουν να κουβαλάνε το κεφάλαιό τους μέσα στο "μυαλό" τους. Λειτουργούν ως εφήμεροι έμποροι της ερήμου, άσχετα αν κατοικούν επί αιώνες σε μια πόλη. Κατοικούν σε τρώγλες, υποτίθεται για να μειώσουν τα λειτουργικά τους έξοδα σ' έναν χώρο όπου η παραμονή δεν είναι μόνιμη. Αισθάνονται δηλαδή όπως ο γύφτος στο παζάρι. Αισθάνονται αρκετά μόνιμοι για να κουβαλήσουν και να στεγάσουν την "πραμάτεια" τους, αλλά όχι και τόσο μόνιμοι όσο χρειάζεται για να χτίσουν ένα σπίτι.

Εξαιτίας αυτής τους της πρακτικής δεν αλλάζουν συμπεριφορές. Έχοντας μάθει να κερδίζουν από αυτήν την πρακτική, δεν την αλλάζουν. Μόνοι τους, ακόμα κι όταν δεν υπάρχουν τέτοιου είδους κίνδυνοι, καλλιεργούν ρατσιστικές συμπεριφορές, ώστε να συσπειρώνουν τους πληθυσμούς τους γύρω από την ηγεσία τους. Γιατί το κάνουν αυτό; Γιατί τους συμφέρει εμπορικά. Τους συμφέρει να διατηρούν τη μαζικότητά τους και άρα να εξασφαλίζουν τη συλλογική άμυνά τους και βέβαια μια μόνιμη πελατειακή "μαγιά" για την πρόοδό τους. Κατοικούν μόνιμα στο εμπορικό κέντρο της πόλης, τις περισσότερες φορές υπό άθλιες συνθήκες. Γιατί; Γιατί είναι βασικό για έναν έμπορο να βρίσκεται στο εμπορικό κέντρο και μάλιστα όλες τις ώρες της ημέρας. Γιατί; Γιατί δεν θέλουν να χάνουν πελάτες. Ως έμποροι έχουν ανάγκη να μην χάνουν πελάτες. Πελάτες, που, όσο πιο απελπισμένοι ή παράνομοι είναι, τόσο πιο αποδοτικοί γίνονται.


Από αυτήν την τεράστια πείρα τους κερδίζουν. Γνωρίζουν ως έμποροι πού υπάρχουν προοπτικές βιομηχανικής ανάπτυξης. Γνωρίζουν, όπως γνώριζαν οι τυχοδιώκτες του παρελθόντος πού βρέθηκε η νέα "φλέβα" χρυσού. Οι τυχοδιώκτες, που δεν ήθελαν να δουλεύουν, αλλά επιθυμούσαν να εκμεταλλεύονται αυτούς τους οποίους δουλεύουν. Αυτό είναι πολύ βασικό γι' αυτούς. Γιατί; Γιατί πηγαίνουν πρώτοι εκεί όπου είναι θέμα χρόνου να μετακινηθούν μεγάλοι πληθυσμοί. Οι "ποντικοί" πηγαίνουν πρώτοι και γίνονται μια άτυπη υποκοινωνία υποδοχής των μεταναστών και των προσφύγων. Αυτών, που έχουν άμεσες ανάγκες και χαμηλές απαιτήσεις μέχρι να "βολευτούν". Αυτήν την αμεσότητα των αναγκών εκμεταλλεύονται, γιατί αυτή αποδίδει τα μέγιστα κέρδη. Αυτοί θα νοικιάσουν τρώγλες σε μετανάστες, που δεν έχουν πού να κοιμηθούν. Αυτοί θα τους προσφέρουν πόρνες. Αυτοί θα τους προσφέρουν νομική κάλυψη, όταν θα είναι λαθρομετανάστες. Αυτοί θα τους προσφέρουν πλαστά χαρτιά, όταν θα είναι παράνομοι.


Πρώτοι οι Εβραίοι πηγαίνουν εκεί όπου στη συνέχεια θα πάνε οι υπόλοιποι. Όποιος πηγαίνει μετανάστης στη Φρανκφούρτη, στη Νέα Υόρκη κλπ., πρώτα με Εβραίους θα έρθει σε επαφή και μετά με γηγενείς. Αυτό κάνουν πάντα, όταν αρχίζουν και ελέγχουν έναν χώρο. Από εκεί και πέρα, αν αντιληφθούν ότι πέρα από το άμεσο κέρδος υπάρχει και προοπτική μονιμότητας, προσπαθούν να εκμεταλλευτούν τα πάντα. Γνωρίζοντας ότι το βιομηχανικό κεφάλαιο μπορεί ν' ασκήσει ιμπεριαλισμό, τόσο εθνικό όσο και ταξικό, μέσω του εμπορίου το "εξυπηρετούν". Εξυπηρετούν δηλαδή ως έμποροι μια πανάθλια εξουσία, που προσπαθεί να επωφεληθεί εις βάρος των εθνικών και ταξικών εχθρών της. Ως έμποροι, επειδή βολεύουν την εξουσία, εξασφαλίζουν την ανοχή της και δεν τους διώχνει. Καμία εξουσία δεν διώχνει τους καλύτερους των εμπόρων, γιατί την συμφέρει το διεθνές εμπόριο. Το εμπόριο οδηγεί στην υπερσυγκέντρωση του βιομηχανικού κεφαλαίου και στον ταξικό και εθνικό ιμπεριαλισμό. Το εμπόριο οδηγεί όμως και στην υπερσυγκέντρωση των πληθυσμών και αυτό καταστρέφει τις πόλεις.


Γιατί; Γιατί οι πονηροί έμποροι, ασκώντας
μέσω του βιομηχανικού κεφαλαίου ιμπεριαλισμό όλων των τύπων, αλλοιώνουν τον χαρακτήρα μιας πόλης. Πώς το κάνουν αυτό; Στρέφουν την οικονομία προς το "εσωτερικό" της πόλης. Αφήνουν τη βρώμικη βιομηχανία και τους εργάτες εκτός "κέντρου", αλλά ό,τι δραστηριότητα την αφορά ως κεφάλαιο τη βάζουν στο "κέντρο". Επειδή η δραστηριότητα τους ως υπηρεσία είναι "καθαρή", δεν τους εμποδίζει κανένας να το κάνουν. Το θέμα είναι όμως ότι "καπελώνοντας" την παραγωγή υπέρ του εμπορίου, αλλάζουν τα δεδομένα της οικονομίας. Η οικονομία αλλάζει μορφή και απαιτεί για τη λειτουργία της πρόσωπα που δεν έχουν σχέση με την ίδια την παραγωγή. Σταδιακά οι βιομηχανίες εκτός από τους εργάτες έχουν ως εργαζόμενους και ανθρώπους που έχουν σχέση καθαρά με την εμπορική δραστηριότητα. Οι βιομηχανίες αρχίζουν και απασχολούν μορφωμένους αστούς με στόχο τον ιμπεριαλισμό της αγοράς εις βάρος των ανταγωνιστών τους. Όμως, αυτά τα πρόσωπα αρχίζουν και κατακλύζουν το κέντρο της πόλης, εφόσον η εργασία τους είναι μέσα σ' αυτό.

Μεταφέροντας λοιπόν την περίεργη αυτήν οικονομία στο "κέντρο" της πόλης, δημιουργούν εκείνες τις συνθήκες που το "φορτώνουν" και το κάνουν "κέντρο" των πάντων. Από εκεί και πέρα, ως κυρίαρχοι της οικονομίας και ιδιοκτήτες τους "κέντρου", αποφασίζουν πάντα με βάση τα συμφέροντά τους για το πώς θ' αναπτυχθεί η πόλη. Περικυκλώνουν τα αστικά κέντρα με ρυπογόνες βιομηχανίες. Μετατρέπουν την "περιφέρεια" σε μία βιομηχανική κόλαση και "σπρώχνουν" τους πληθυσμούς προς το "κέντρο", ενώ θα έπρεπε να γίνεται το αντίθετο. Υποβαθμίζουν την περιφέρεια και αναβαθμίζουν τεχνητά το "κέντρο", το οποίο ήδη έχουν "φορτώσει" με δραστηριότητες. Στις λίγες "διεξόδους" που αφήνουν στην πόλη να επεκταθεί επενδύουν στη γη, ώστε να έχουν τη δυνατότητα να εκμεταλλευτούν την "ασφυξία" της. Με τον τρόπο αυτόν "σπρώχνουν" μόνιμα τους πληθυσμούς προς τις ιδιοκτησίες τους και εκεί τους μετατρέπουν σε όμηρούς τους.


Αυτή είναι η πάγια μεθοδολογία τους και πάντα εκδηλώνεται με τον ίδιο τρόπο. Επειδή ως πανίσχυροι έμποροι είναι ταυτόχρονα και "επενδυτές", επενδύουν με τον πάγιο εμπορικό και αστικό τρόπο. Επενδύουν σε οικόπεδα, μαγαζιά και διαμερίσματα. Με στόχο να μεγιστοποιήσουν την αξία των "τρυπών" τους, εξαντλούν την πολιτική τους επιρροή για ν' αλλάξουν τον πολεοδομικό σχεδιασμό. Εκμεταλλεύονται τα προβλήματα της βιομηχανίας που οι ίδιοι προκαλούν. Εκμεταλλεύονται τον φόβο και την ανησυχία των τοπικών πληθυσμών απέναντι στα "κύματα" των μεταναστών, τα οποία απειλούν τα πάντα και επενδύουν στην "ασφυξία" των πόλεων, γιατί θέλουν να εκμεταλλεύονται πληθυσμούς με "φλέγοντα" προβλήματα. Επενδύουν σ' αυτούς που η κατοικία ή η δουλειά σε μια ξένη πόλη γίνεται μια "όαση" μέσα στην έρημο της φτώχειας τους. "Εγκλωβίζουν" δηλαδή τους πληθυσμούς μέσα στα κλειστά αστικά κέντρα, ώστε να εκμεταλλεύονται τις ανάγκες τους για στέγαση, για διασκέδαση, για πάρκιγκ κλπ.. Γνωρίζουν τι έχουν ανάγκη οι "ταξιδιώτες" της οικονομικής ερήμου και εκεί επενδύουν.


Σε όλες τις ευρωπαϊκές μεγαλουπόλεις οι "τρύπες" οι οποίες παριστάνουν τις κατοικίες των ανθρώπων είναι εβραϊκές ιδιοκτησίες. Σε όποια μεγάλη ευρωπαϊκή πρωτεύουσα και να πάει κάποιος, θα βρει τους Εβραίους να δεσπόζουν μέσα στο κέντρο του πολεοδομικού "βόθρου". Θα τους βρει μέσα στην αγορά "γκετοποιημένους" να λειτουργούν με την πάγια εβραϊκή μεθοδολογία. Ας πάει κάποιος στο κέντρο της Ρώμης, του Παρισιού, του Λονδίνου, της Φρανκφούρτης κλπ.. Τι θα δει; Θα δει τους Εβραίους να εκμεταλλεύονται τα πάντα. Εβραίοι έμποροι, γιατροί, δικηγόροι, νταβατζήδες κλπ., έτοιμοι να εξυπηρετήσουν κάθε ανάγκη του πληθυσμού, είτε αυτή είναι νόμιμη είτε όχι. Εβραίους, που πάντα ξεκινούν τη "λαμπρή" πορεία τους εις βάρος των οικείων τους. Πρώτα θα εκμεταλλευτούν τον αδερφό τους και μετά τους άλλους. Πρώτα θα εκπορνεύσουν την αδερφή τους και μετά θα γίνουν μεγαλονταβατζήδες. Πάντα ξεκινούν με το ελάχιστο δυνατό κεφάλαιο. Σ' αυτές τις πόλεις θα βρει κάποιος τα "ποντίκια" να κατοικούν στις πιο πυκνοκατοικημένες περιοχές, που όμως έχουν τεράστια εμπορική αξία.


Το αστείο εδώ είναι το εξής. Όσο και να ψάξει κάποιος, δεν θα μπορέσει να βρει πώς και με ποιον τρόπο έγιναν ιδιοκτήτες στους χώρους όπου κατοικούν. Συνήθως οι χώροι στους οποίους κατοικούν είναι "προϊόντα" κατάληψης μιας πονηρής "εμπροσθοφυλακής". Στηριζόμενοι στην ανοχή των τοπικών πληθυσμών και στις φλέγοντες ανάγκες των ξένων μεταναστών της απασχόλησης, κάνουν ό,τι και ο γύφτος του παραδείγματός μας. Κάνουν κατάληψη με το "άλλοθι" του βασανισμένου και του κατατρεγμένου. Πληρώνουν ενοίκιο μαγαζιού, που είναι ταυτόχρονα και το σπίτι τους. Σταδιακά αρχίζουν και συγκεντρώνονται μέχρι του σημείου ν' αρχίσουν πλέον να υποβαθμίζουν την περιοχή. Όπως κανένας πολιτισμένος άνθρωπος δεν μπορεί να συμβιώσει με βρωμερούς και τρισάθλιους γείτονες, έτσι συμβαίνει και με τους Εβραίους. Με την παρουσία τους, που είναι εξόχως βρωμερή και τρισάθλια, αναγκάζουν τους πληθυσμούς ν' απομακρυνθούν και στην ουσία αγοράζουν δωρεάν τον χώρο όπου κατοικούν. Είναι σαν να "φταρνίζεται" ένας βρωμιάρης πάνω στο ψωμί σου και να ζητάει στη συνέχεια να στο αγοράσει. Δεν έχεις επιλογές. Είτε το πετάς ως άχρηστο και άρα το εγκαταλείπεις είτε το πουλάς, για να σώσεις ό,τι είναι δυνατόν να σωθεί.


Αυτή είναι η μεθοδολογία των Εβραίων, που με τη βρωμιά τους "αλώνουν" τα κέντρα των πιο σημαντικών πόλεων. "Φταρνίζονται" πάντα "κατά λάθος" εκεί όπου τους συμφέρει και κάνουν τη δουλειά τους. Με την τεχνητά πανάθλια παρουσία τους υποβαθμίζουν ολόκληρα πολεοδομικά τετράγωνα του κέντρου, για να μπορούν να τα αγοράσουν "τζάμπα" και στη συνέχεια να τα εκμεταλλεύονται. Εις βάρος ποιου όμως τα εκμεταλλεύονται; Εις βάρος των γηγενών; Όχι βέβαια. Οι γηγενείς δεν κατοικούν στην αγορά. Οι γηγενείς, σεβόμενοι τους εαυτούς τους, κατοικούν εκεί όπου υπάρχει ποιότητα ζωής και είναι οι περιοχές γύρω από την αγορά και όχι μέσα σ' αυτήν. Οι Εβραίοι γι' αυτό δεν έρχονται σε σύγκρουση μαζί τους. Αποφεύγουν συστηματικά τη σύγκρουση μ' αυτούς.  Οι Εβραίοι την αθλιότητά και την αισχροκέρδειά τους τη στρέφουν εις βάρος άλλων ξένων. Εις βάρος των "καραβανιών" της φτώχειας. Εις βάρος των εργατών, οι οποίοι μετακινούνται, αναζητώντας μια καλύτερη ζωή. Τις "τρώγλες" τους δηλαδή τις εκμεταλλεύονται εις βάρος των νέων μεταναστών, οι οποίοι δεν μπορούν να εκφράσουν απαιτήσεις υψηλής ποιότητας ζωής σ' ένα κρίσιμο διάστημα. Εις βάρος αυτών δηλαδή που η ανάγκη τους κάνει εκβιάσιμους. Με τον τρόπο αυτόν μετατρέπουν το κέντρο μιας ευρωπαϊκής πόλης σε παζάρι της Ανατολής.


Ας πάει κάποιος στη Φρανκφούρτη να μελετήσει το εμπορικό της κέντρο. Τι θα δει; Ό,τι θα δει σε όλες τις μεγαλουπόλεις. Θα δει εβραϊκά μαγαζιά και τις τρώγλες από πάνω τους να είναι νοικιασμένες σε μετανάστες. Μέσα στο ίδιο κτίριο της "Κάιζερ στράσε" θα δει οικογένειες φτωχών μεταναστών, πόρνες, προαγωγούς, τοκογλύφους, πλαστογράφους, δικηγόρους και ό,τι μπορεί να φανταστεί κανείς. Όσο και να ψάξεις δεν θα βρεις στο κέντρο της Φραγκφούρτης μόνιμους κατοίκους που να μιλούν γερμανικά. Δεν τολμάει να επισκεφτεί Γερμανός το εβραιοκρατούμενο κέντρο της Φρανκφούρτης μετά τη δύση του ηλίου. Το ίδιο γίνεται στη Νέα Υόρκη, στο Παρίσι, στο Λονδίνο κλπ..


Η Νέα Υόρκη μάλιστα είναι το αντιπροσωπευτικότερο δείγμα ενός πολεοδομικού "γυφτολούλουδου", όπως το περιγράφουμε στην ανάπτυξή του. Είναι σήμερα η μεγαλύτερη, η πιο οργανωμένη και πιο πλούσια "ανθρωποκονσέρβα" που υπάρχει στον κόσμο. Μέσα σε ενάμιση αιώνα αύξησε τον πληθυσμό της κατά τριακόσιες φορές. Σήμερα το ευρύτερο μητροπολιτικό πολεοδομικό συγκρότημα της Νέας Υόρκης έχει πληθυσμό πάνω από 15.000.000, τη στιγμή που στα μέσα του δέκατου ένατου αιώνα δεν είχε πληθυσμό πάνω από 50.000. Αυτό λοιπόν το "γυφτολούλουδο" αποτελεί το αντιπροσωπευτικότερο παράδειγμα όλων των εγκλημάτων όλων των τύπων. Εκφράζει το σύνολο των ιμπεριαλισμών και γι' αυτό "αναπτύχθηκε" με τον τρόπο που αναπτύχθηκε στους ρυθμούς που το έκανε.


Εκφράζει τον εθνικό ιμπεριαλισμό των ΗΠΑ και η ανάπτυξή της "παρακολούθησε" την ανάπτυξη του ιμπεριαλισμού αυτού. Εκφράζει τον κοινωνικό ιμπεριαλισμό των Βόρειων Πολιτειών έναντι των Νότιων. Εκφράζει τον ταξικό ιμπεριαλισμό των κυρίαρχων Αγγλοσαξόνων έναντι των υπολοίπων εθνικών ομάδων των ΗΠΑ. Ακριβώς, επειδή υπηρετεί αυτού του είδους τις ανάγκες, αναπτύχθηκε με τον τρόπο που σήμερα βλέπουμε. Τι έγινε; Το εξής απλό. Οι κυρίαρχοι Αγγλοσάξονες του Βορρά "σκότωσαν" τη χωροταξία, για να επωφεληθούν του εθνικού ιμπεριαλισμού των ΗΠΑ και ταυτόχρονα να μην επιτρέψουν στους Νότιους να τους ανταγωνιστούν και άρα να τους απειλήσουν. Μέχρι και "ποτάμι" κατασκεύασαν, για να μην μειονεκτούν σε σχέση με την πλεονεκτούσα σε πρώτη φάση Νέα Ορλεάνη. Από εκεί και πέρα τα πάντα ακολούθησαν τη γνωστή ιμπεριαλιστική πρακτική.


Η Νέα Υόρκη "στόχευε" να εκμεταλλευτεί τον κόσμο ολόκληρο και μέχρι να το καταφέρει αυτό δρούσε εις βάρος του συνόλου των εσωτερικών ανταγωνιστών της. "Καπέλωσε" τους πάντες στην ανατολική ακτή των ΗΠΑ. Συγκέντρωσε το σύνολο των βιομηχανιών και αυτό αύξησε τους τομείς στους οποίους δραστηριοποιούνταν. Ασκούσε ιμπεριαλισμό εις βάρος της ενδοχώρας για να επιβιώσει και ασκούσε ιμπεριαλισμό εις βάρος ολόκληρου του πλανήτη για να πλουτίσει. Εκμεταλλευόμενη η Νέα Υόρκη τις ιδιομορφίες του βιομηχανικού κεφαλαίου, στην πραγματικότητα έγινε ένα τεράστιο βιομηχανικό κράτος από μόνη της. Ένα βιομηχανικό κράτος, που διαρκώς μεγάλωνε το κεφάλαιό του πάνω σε μια σταθερή έκταση. Κάθε νέος όροφος που προσθέτονταν στα κτίριά της ήταν μια νέα πόλη στην έκταση της παλιάς. Η κολοσσιαία ανάπτυξή της οδήγησε τόσο στη δόμηση των ουρανοξυστών όσο και στη δημιουργία του τεράστιου δικτύου του μετρό.


Η πορεία της δηλαδή ήταν προδιαγεγραμμένη. Η έντονη ανάγκη για εργατικά χέρια, που
για λόγους όγκου παραγωγής, αλλά και ανταγωνισμού θα έπρεπε να είναι καί πολλά καί οριακά φτηνά, άνοιξε τις πόρτες για τη μετανάστευση. Εκατομμύρια πεινασμένων και εξαθλιωμένων μεταναστών έφταναν κάθε χρόνο στην πολεοδομική "κονσέρβα" της Νέας Υόρκης. Μια πραγματική "κονσέρβα", εφόσον ακόμα και το πολεοδομικό της σχέδιο ακολουθεί αυτήν της τη φιλοδοξία. "Σκότωσαν" τον πολεοδομικό σχεδιασμό, προκειμένου ν' ασκήσουν με το λιγότερο κόστος ιμπεριαλισμό όλων των τύπων. Το περίφημο "πλέγμα" αυτόν τον στόχο εξυπηρετεί. Μετατρέπει τη Νέα Υόρκη σε μια οργανωμένη "αποθήκη" ανθρώπων. Μια "αποθήκη", που έπρεπε να χωράει τα εκατομμύρια των ανθρώπων που έχει ανάγκη ο ιμπεριαλισμός για να έλθει εις πέρας.

Από τι κρίνεται μια "αποθήκη"; Από την ικανότητα "αποθήκευσης" στον ελάχιστο χώρο και από την ευκολία πρόσβασης στους χώρους της. Εκατομμύρια αγράμματων ανθρώπων "αποθηκεύονταν" στη Νέα Υόρκη και δεν χάνονταν μέσα σ' αυτήν. Εκατομμύρια αγράμματων ανθρώπων πήγαιναν ταχύτατα στα "ράφια" τους. Στα "ράφια" όπου δούλευαν ή στα "ράφια" όπου κοιμούνταν. Πώς λειτουργεί μια οργανωμένη αποθήκη; Με συντεταγμένες. Δεύτερος διάδρομος ...τρίτη σειρά ...πέμπτο ράφι. Κάπως έτσι λειτουργεί και το πολεοδομικό σχέδιο της Νέας Υόρκης. Δεύτερη λεωφόρος …τρίτος δρόμος …πέμπτος όροφος. Όπως ο αγράμματος χαμάλης δεν χάνεται σε μια τόσο οργανωμένη αποθήκη, έτσι δεν χάνονται και τα εκατομμύρια των αγράμματων και μη αγγλόφωνων μεταναστών μέσα στην οικιστική "αποθήκη" της τεράστιας βιομηχανίας που λέγεται "Μεγάλο Μήλο".


Γι' αυτόν τον λόγο μιλήσαμε για προδιαγεγραμμένη πορεία. Οι ουρανοξύστες και το κολοσσιαίο δίκτυο του μετρό δεν αποτελούσαν κάποιο ιδιόμορφο "όραμα" των κατοίκων της. Ήταν η λογική κατάληξη της "αποθήκης". Μεγάλη αποθήκη με μεγάλο στοκ εμπορευμάτων σημαίνει ψηλές ντάνες και ιμάντες μεταφοράς. Μεγάλος "αποθηκευμένος" πληθυσμός σημαίνει ουρανοξύστες. Μεγάλη ανάγκη για γρήγορη μεταφορά των "αποθηκευμένων" σημαίνει μετρό. Αυτή η "αποθήκη" με τις ψηλές "ντάνες" και τους πολλούς "ιμάντες" μεταφοράς παριστάνει την πόλη. Μια πόλη, όπου το σύνολο των δραστηριοτήτων οι οποίες χαρακτηρίζουν μια πόλη γίνεται σε ιδιωτικούς χώρους. Που για τα "μάτια" του κόσμου έχει μετατρέψει ένα τεράστιο τετράγωνο του "πλέγματος" σε πάρκο. Το περίφημο Central Park. Ένα πάρκο το οποίο μοιάζει με ένα όμορφο παρτέρι λουλουδιών, που βρίσκεται μέσα σε μια βιομηχανική αποθήκη.


Οι Αγγλοσάξονες της Νέας Υόρκης του αμερικανικού βορρά τα είχαν καταφέρει μια χαρά. Αυτό δεν το λέμε με καμία διάθεση ειρωνείας. Οι Αγγλοσάξονες κατάφεραν να κάνουν με τον καλύτερο τρόπο αυτό το οποίο είχαν σκοπό να κάνουν κι όλοι οι υπόλοιποι στον αιώνα της βιομηχανικής ανάπτυξης. Υποτιμούσαν τους ανθρώπους και τους πρόσφεραν μια πόλη ανάλογη της εκτίμησης που τους είχαν. Από τη στιγμή που το βιομηχανικό κεφάλαιο έγινε η κορυφαία μορφή κεφαλαίου και χρησιμοποιήθηκε ως ιμπεριαλιστικό μέσο, ευνόητο είναι ότι θα έπρεπε να δοθούν οι πολεοδομικές λύσεις οι οποίες θα υπηρετούσαν τον σχεδιασμό αυτόν. Ο σχεδιασμός ήταν κακός και οι ανάγκες αυτού του σχεδιασμού "σκότωσαν" την πολεοδομία. Η Νέα Υόρκη θέλησε να υπηρετήσει αυτόν τον σχεδιασμό και το κατάφερε καλύτερα απ' όλους τους υπόλοιπους. Πόλεις πρωτεύουσες που συγκέντρωσαν το εθνικό βιομηχανικό κεφάλαιό τους επιχείρησαν να κάνουν το ίδιο και δεν τα κατάφεραν. "Αποθήκη" βιομηχανικών εργατών επιχείρησε να γίνει και η Αθήνα, για παράδειγμα, αλλά ήταν αποτυχημένη στον τομέα αυτόν. Εκατομμύρια εργατοώρες χάνονται καθημερινά, εξαιτίας του κακού σχεδιασμού της.


Γι' αυτόν τον λόγο λέμε ότι οι Αγγλοσάξονες ιδιοκτήτες της Νέας Υόρκης τα κατάφεραν καλύτερα απ' όλους. Ως Αμερικανοί, ήταν ασυναγώνιστοι στον κόσμο. Ως Βόρειοι, είχαν νικήσει τους Νότιους. Ως Νεοϋορκέζοι, είχαν νικήσει τις υπόλοιπες πόλεις. Ως κοινωνική τάξη, είχαν "κονσερβοποιήσει" τις υπόλοιπες τάξεις. Είχαν βρει την απόλυτη λύση. Είχαν δώσει τη μέγιστη αξία στις ιδιοκτησίες τους και είχαν "αποθηκεύσει" εκατομμύρια ανθρώπων μέσα στο "πλέγμα". Οι φτωχοί σκοτώνονταν μεταξύ τους, αλλά δεν τολμούσαν να φτάσουν στις "πόρτες" των Αγγλοσαξόνων, οι οποίοι σημειωτέον κατοικούσαν εκτός "αποθήκης". Κατοικούσαν στο Long Island, στο Hampton και οπουδήποτε αλλού, αλλά όχι στον πολεοδομικό "βόθρο" του Μανχάταν, του Κουϊνς, του Μπρούκλιν ή της Αστόρια. Στο "βόθρο" διατηρούσαν πολυτελή διαμερίσματα με τη λογική που διατηρεί ο βιομήχανος πολυτελές γραφείο μέσα στο βρώμικο εργοστάσιό του. Στο "βόθρο" κατοικούσαν μόνον οι εξαθλιωμένοι μετανάστες. Τα εκατομμύρια των Ιρλανδών, των Ιταλών, των Γερμανών, των Ελλήνων κλπ..
.

Όμως, όλοι αυτοί λειτουργούσαν μ' έναν συγκεκριμένο τρόπο. Αλληλομισούνταν μεταξύ τους κι απλά εξαιτίας του φόβου δεν στρέφονταν εναντίον των Αγγλοσαξόνων. Οι παλιοί μετανάστες μισούσαν τους καινούργιους. Οι λευκοί μισούσαν τους μαύρους. Γιατί; Γιατί ο κάθε νέος μετανάστης, εξαιτίας των μεγάλων αναγκών του, εξέφραζε τις ελάχιστες απαιτήσεις κι απειλούσε τη δουλειά του παλιού. Αυτό ήταν κάτι που ξεκίνησε από πολύ νωρίς. Από τον καιρό του εμφυλίου των ΗΠΑ. Οι "ελεύθεροι" μαύροι της Νέας Υόρκης μισούσαν τους εξαθλιωμένους μετανάστες Ιρλανδούς, που τους έπαιρναν τις δουλειές. Οι Ιρλανδοί μισούσαν τους μαύρους, που τους χρησιμοποιούσαν οι Αγγλοσάξονες ως απεργοσπάστες. Οι Αγγλοσάξονες τους εκμεταλλεύονταν ασύστολα και όλοι αυτοί σκοτώνονταν μεταξύ τους. Σταδιακά στο παιχνίδι αυτό του μίσους και του ρατσισμού μπήκαν και όλες οι υπόλοιπες εθνικές κοινότητες.


Όμως, αυτή η κατάσταση απαιτεί διαρκή παρακολούθηση και στο σημείο αυτό παίρνουν τον ρόλο τους και οι Εβραίοι της Νέας Υόρκης. Οι Εβραίοι "ρυθμίζουν" τις συμπεριφορές των διαφόρων κοινοτήτων και τις στρέφουν στις μεταξύ τους συγκρούσεις μακριά από τους Αγγλοσάξονες. Αυτοί κάνουν ό,τι κάνουν πάντα οι "ποντικοί". Είναι οι κυρίαρχοι του πολεοδομικού "βόθρου" που ονομάζεται Μανχάταν. Είναι οι ιδιοκτήτες όλων των "τρυπών". Είναι αυτοί οι οποίοι υποδέχονται τους παράνομους μετανάστες. Είναι οι δικηγόροι αυτών των μεταναστών. Είναι οι μαστροποί, που προσφέρουν πόρνες στους μετανάστες. Είναι οι πλαστογράφοι, που εξυπηρετούν αυτούς τους μετανάστες. Είναι ό,τι θέλει ο μετανάστης όταν το θέλει. Οι κυρίαρχοι "ποντικοί" του δρόμου του βιομηχανικού "μεταξιού" των ΗΠΑ.


Όμως, αυτό το οποίο τους κάνει υπερπολύτιμους είναι το "ρυθμιστικό" τους καθήκον. Αυτοί είναι οι πρώτοι λαθρομετανάστες που ελέγχουν τη λαθρομετανάστευση. Οι ίδιοι, που δίνουν τα παράνομα και άρα πανάκριβα χαρτιά στους μετανάστες, είναι οι ίδιοι που τους καταδίδουν έπ' αμοιβή και πάλι στις διωκτικές αρχές. Οι Εβραίοι είναι οι μεγαλύτεροι πλαστογράφοι της Νέας Υόρκης και οι ίδιοι είναι οι αγαπημένοι καταδότες του IRS και της υπηρεσίας Emigration. Κάτι ανάλογο κάνουν σε όλες τους τις δραστηριότητες. Πάντα "πετυχαίνουν" υπό τις πιο αντίξοες συνθήκες, γιατί απλούστατα δεν έχουν ηθικούς ενδοιασμούς κι αναστολές. Μετατρέπουν σε αρχικό κεφάλαιο αυτά τα οποία είναι ιερά για τον μέσο άνθρωπο. Εκπορνεύονται και χαφιεδίζουν ανά πάσα στιγμή, αρκεί να έχουν όφελος.

Back to content | Back to main menu