Κορυφή σελίδας
Το οικιστικό πρόβλημα της Ελλάδας - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Το οικιστικό πρόβλημα της Ελλάδας - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Το οικιστικό πρόβλημα της Ελλάδας

25 Μαϊου 2003

Αυτοί οι οποίοι ξεκινούν να πλουτίζουν βγάζοντας στο πεζοδρόμιο τις αδερφές τους, είναι αυτοί οι οποίοι καταγγέλλουν την πορνεία και την ηθική κατάπτωση. Ανατριχιάζουν οι Εβραίοι και μόνον στη σκέψη ότι θα πρέπει να δουλέψουν, για να εξασφαλίσουν τον αρχικό πλούτο, που θα τους επιτρέψει να εφαρμόσουν τις εμπορικές τους γνώσεις. Εβραϊκή ρήση είναι η περίφημη: "αν δουλεύεις, πώς θα βρεις τον χρόνο να γίνεις πλούσιος;". Γι' αυτόν τον λόγο θεωρούν τύχη τους στη δύσκολη ώρα να έχουν μια ωραία αδερφή με ορθάνοιχτα πόδια. Τι θα γίνει; Μόνον αυτοί θα τις σώζουν και θα τις ταΐζουν; Αυτές δεν πρέπει να τους "σώσουν" και να τους "ταΐσουν"; Σε καιρό ειρήνης η αδερφή τους είναι το πρώτο "μαγαζί" τους και σε καιρό διώξεων αυτή "καθυστερεί" τους διώκτες τους. Όποιος τ' αμφισβητεί αυτά, ας αναζητήσει την αλήθεια τους στην Παλαιά Διαθήκη. Ας δει πώς "νικούν" και πώς "επιβιώνουν" οι Εβραίοι στη διάρκεια της πορείας τους.

Αυτό είναι το μυστικό της επιβίωσης των "ποντικών" της ερήμου. Επιβιώνουν εκεί όπου οι άλλοι "πεθαίνουν". Ακόμα και μέσα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης επιβίωσαν και μερικοί από αυτούς "πέτυχαν", προσφέροντας "υπηρεσίες" τόσο στους βασανιστές των Εβραίων όσο και σε συγκρατούμενούς τους. Εβραϊκής καταγωγής ήταν οι μεγαλύτεροι χαφιέδες και οι μεγαλύτερες πόρνες μέσα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Αυτό κάνουν πάντα οι Εβραίοι. Οι ίδιοι που εμπορεύονται τις πόρνες είναι οι "ηθικολόγοι" και οι μεγάλοι ευεργέτες της μητροπολιτικής αστυνομίας της Νέας Υόρκης. Αυτοί είναι οι μαστροποί που "καρφώνουν" μαστροπούς. Κάνουν πάντα ό,τι συμφέρει τις τσέπες τους, την εξουσία των αφεντικών τους και κανέναν άλλο.


Επιβιώνουν σε κάθε συνθήκη. Ακόμα και σε συνθήκες που είναι απόλυτα αρνητικές γι' αυτούς. Επιβίωσαν ακόμα και στα κομμουνιστικά συστήματα, τα οποία θεωρητικά μισούν το εμπόριο. Κάνουν πάντα αυτό που πρέπει την ώρα που πρέπει. Ας ψάξει κάποιος να δει ποιοι ήταν μόνιμα οι αποθηκάριοι στη Σοβιετική Ένωση. Εντόπισαν το αδύνατο σημείο ενός αντιεμπορικού συστήματος και εκεί εστίασαν το ενδιαφέρον τους. Πραγματοποιούσαν εμπορικές πράξεις μέσα σ' ένα σύστημα όπου το εμπόριο απαγορευόταν ρητά.


Αντιλαμβανόμαστε ότι ήταν αδύνατον να μην "πετύχουν" στην εύκολη γι' αυτούς Νέα Υόρκη. Όλα αυτά τα καταφέρνουν, γιατί προσφέρουν υπηρεσίες στην εξουσία και πόρνες σ' αυτούς που την ασκούν. Η κύρια υπηρεσία τους είναι ο χαφιεδισμός. Αυτό έκαναν και στη Νέα Υόρκη. Παλαιότερα "ρύθμιζαν" τις συμπεριφορές των κοινοτήτων από "στόμα" σε "στόμα", ενώ σήμερα αυτά τα κάνουν με τη χρήση της τεχνολογίας. Παλαιότερα ήταν οι κακόβουλοι σπιούνοι, σκευωροί, προβοκάτορες και χαφιέδες των Αγγλοσαξόνων με το "στόμα". Σήμερα είναι οι κυρίαρχοι των ΜΜΕ, που υπηρετούν τα ίδια αφεντικά για τους ίδιους λόγους κι απλά το κάνουν με άλλα μέσα. Όπως ήταν προδιαγεγραμμένο δηλαδή να χτιστούν ουρανοξύστες στη Νέα Υόρκη, ήταν επίσης προδιαγεγραμμένο να παραδώσουν οι κεφαλαιοκράτες Αγγλοσάξονες το εμπόριο και τα ΜΜΕ στους Εβραίους.


Τα πάντα ήταν θέμα διαπραγματεύσεων και οι διαπραγματεύσεις είναι εμπόριο. Οι Εβραίοι, ως οι κορυφαίοι έμποροι στον κόσμο, δεν θα μπορούσαν να χάσουν αυτήν τη "μάχη". Δεν ήταν κάτι το δύσκολο γι' αυτούς. Δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπων εξοντώθηκαν από τους ναζιστές, αλλά η ανθρωπότητα "θυμάται" μόνον το ολοκαύτωμα των Εβραίων. Το ότι Εβραίοι ήταν οι περισσότεροι βασανιστές, οι χαφιέδες και οι πόρνες των πολυεθνικών στρατοπέδων συγκέντρωσης, δεν το "θυμάται" κανένας. Αυτό θα πει επιτυχής διαπραγμάτευση. Να βγάζεις κέρδος κατά τη διάρκεια του βασανισμού σου και μετά να βγάλεις κέρδος ως θύμα βασανισμού.


Από τη στιγμή λοιπόν που ανήκουν και οι ίδιοι ως κοινότητα στην ίδια κατηγορία μ' αυτούς τους οποίους θέλουν να εκμεταλλεύονται οι Αγγλοσάξονες, ήταν θέμα χρόνου η "επιτυχία" τους.  Ήταν θέμα χρόνου να κάνουν το καλύτερο "παζάρι" για τους εαυτούς τους. Ήταν θέμα χρόνου να "καπελώσουν" τις υπόλοιπες εθνικές κοινότητες και να τις "κουρδίζουν" κάθε φορά που αυτό ωφελούσε τα αφεντικά τους. Ήταν θέμα χρόνου να γίνουν οι πιστοί "γλείφτες" των Αγγλοσαξόνων. Οι "λοχίες" των αφεντικών τους. Αυτό είναι πολύ σημαντικό, γιατί εξαιτίας της δικής τους "επιτυχίας" διαμορφώνεται η κοινωνική και η ταξική πυραμίδα μιας πόλης, όπου όλοι είναι ξένοι και οι Αγγλοσάξονες οι κυρίαρχοι ιδιοκτήτες. Οι Εβραίοι, ως εθνική κοινότητα, συνθέτουν τον σκληρό "πυρήνα" της νεοϋορκέζικης αστικής τάξης, αν δεχθούμε ότι η κεφαλαιοκρατική της τάξη είναι οι Αγγλοσάξονες. Όλοι οι "πετυχημένοι" μη κεφαλαιοκράτες της Νέας Υόρκης είναι Εβραίοι. Από τον καραγκιόζη τον Γούντι Άλεν μέχρι τον δήμαρχό της.


Γιατί αναφερόμαστε σε όλα αυτά τα φαινομενικά εξόχως άσχετα με το θέμα μας; Γιατί μόνον αν γνωρίζει τα παραπάνω ο αναγνώστης, θ' αρχίσει να υποψιάζεται για το τι περίπου έγινε και στην Ελλάδα. Τι έγινε από τη στιγμή που το ζητούμενο ήταν ο εσωτερικός ιμπεριαλισμός. Μόνον έτσι θα καταλάβει ο αναγνώστης το τι ακριβώς έγινε, πώς έγινε και από ποιους. Θα πρέπει να γνωρίζει ο αναγνώστης τι είδους γνώσεις έχει η εξουσία, όταν θέλει είτε να περιορίσει είτε να ευνοήσει έναν χώρο στην αναπτυξιακή του πορεία. Τα πράγματα δηλαδή δεν είναι απλά. Δεν αρκεί μόνον η θέληση. Δεν αρκεί η θέληση για να γίνει κάποιος πρωτοπυγμάχος. Δεν μπορείς δηλαδή να "ρίξεις" ένα τέρας όπως η Μακεδονία με "πατέντες" της στιγμής και επειδή απλά το θέλεις. Θα πρέπει να γνωρίζεις τι κάνεις και εις βάρος ποιου το κάνεις. Το ακόμα σημαντικότερο είναι ότι αυτό απαιτεί βοήθεια. Όπως είπαμε και σε άλλο σημείο, η κάθε τοπική οικονομία μοιάζει με "κάστρο". Δεν είναι δυνατόν να αλώσεις ένα πανίσχυρο κάστρο χωρίς προδοσία. Άρα θα πρέπει να βρεις εκείνους τους πληθυσμούς στη Μακεδονία, που θα σε βοηθήσουν.


Θα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά, ώστε να καταλάβουμε τι ακριβώς έγινε. Θα δούμε πρώτα τι κατάφερε να κάνει η Αθήνα εις βάρος της Μακεδονίας και μετά θα προσπαθήσουμε να καταλάβουμε ποιοι την βοήθησαν και εις βάρος ποιών. Θα προσπαθήσουμε να βρούμε ποιοι ήταν κι εξακολουθούν να είναι οι "Εβραίοι" της Μακεδονίας, που θ' αναλάμβαναν επί πληρωμή να "κουρδίζουν" τους πληθυσμούς της. Γι' αυτόν τον λόγο θα ξεκινήσουμε από τα βασικά δεδομένα. Το βασικό δεδομένο ήταν η αγωνία της Αθήνας να "καπελώσει" την πανίσχυρη Μακεδονία. Αυτό γινόταν μόνον με την αφύσικη μετακίνηση του βιομηχανικού κεφαλαίου στον Νότο. Για να το καταφέρεις όμως αυτό, θα πρέπει κάποιοι να σ' αφήσουν και κάποιοι άλλοι να σε βοηθήσουν στην ενέργειά σου.


Όλα αυτά ήταν το ζητούμενο. Γιατί; Γιατί εξαρχής επεδίωκαν ν' αναπτύξουν το Νότο εις βάρος του Βορρά. Με χρήματα της πλούσιας, για παράδειγμα, λόγω κεφαλαίου Λάρισας ανέπτυσσαν τις υποδομές της Αθήνας. Με χρήματα του πλούσιου κεφαλαίου του Βορρά ανέπτυσσαν τις υποδομές στο Νότο. Αυτή η παράλογη και πανάκριβη μεταφορά υποδομών και δραστηριοτήτων ήταν αυτή η οποία δημιούργησε την προβληματική κατάσταση στην οικονομία και όχι μόνον. Όταν για παράδειγμα το κεφάλαιο παράγει προϊόντα στο Βορρά και τον κλάδο της μεταποίησης τον μεταφέρεις στο Νότο, λογικό είναι να γίνει εκεί και το μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας. Πώς όμως θα είναι ανταγωνιστική η οικονομία σου, όταν "περιφέρεις" ανά την χώρα τις πρώτες ύλες; Όταν το κόστος αυτής της μεταφοράς πολλές φορές ξεπερνάει το κόστος παραγωγής;


Όμως, αυτή η υπερσυγκέντρωση δραστηριοτήτων και πληθυσμού στο Νότο δεν ήταν μόνον οικονομικά ασύμφορη, αλλά και εθνικά επικίνδυνη. Γιατί; Γιατί ο φτωχός στο επίπεδο κεφαλαίου Νότος έχει περιορισμένες δυνατότητες. Ό,τι του είναι αδύνατον να το αναπτύξει στο επίπεδο του κεφαλαίου, θα το αντικαταστήσει μέσω του εμπορίου, για να μην χάσει τον έλεγχο της κατάστασης. Ό,τι δηλαδή δεν μπορεί ούτε να το παράγει από τις πρώτες ύλες που διαθέτει και ταυτόχρονα δεν τον συμφέρει να το παράγει με τη μεταφορά πρώτων υλών, αναγκαστικά θα το εισάγει. Είναι θέμα χρόνου δηλαδή να γίνουν ισχυροί παράγοντες του ελληνικού κράτους οι έμποροι και οι "μεταφορείς". Οι εισαγωγείς προϊόντων και οι εφοπλιστές. Αυτοί, όμως εκτός του ότι έχουν συγκρουόμενα συμφέροντα με την κεφαλαιοκρατία, είναι εξαρτώμενοι και από εξωτερικούς παράγοντες. Αυτοί δηλαδή αργά ή γρήγορα θα φέρουν και τον εξωτερικό ιμπεριαλισμό μέσα στη χώρα. Όταν η "επιτυχία" σου εξαρτάται από τις επιλογές ξένων, ευνόητο είναι ότι κάθε φορά που θα σε απειλούν θα τους κάνεις εξυπηρετήσεις.


Όταν είσαι εισαγωγέας γαλλικών προϊόντων, θ' αναγκαστείς από τα "αφεντικά" σου να πας στο υπουργείο δημοσίων έργων και να προτείνεις ως "Έλληνας" ότι είναι "καλύτερα" ν' αναλάβουν οι Γάλλοι την κατασκευή των ελληνικών σιδηροδρόμων. Δεν είναι παράξενο δηλαδή που, όταν οι Αμερικανοί πίεζαν για να μπει η Coca-Cola στην ελληνική αγορά, την "πίεση" την είχαν αναλάβει εργολαβικά κάποιοι φαινομενικά άσχετοι εφοπλιστές και εισαγωγείς άλλων προϊόντων. Η Coca-Cola μπήκε τελικά στην αγορά, αλλά έκλεισαν πολλά ελληνικά εργοστάσια αναψυκτικών και άρα πολλοί κεφαλαιοκράτες έχασαν το κεφάλαιό τους και πολλοί εργάτες τις δουλειές τους. Το ίδιο έγινε και με άλλα προϊόντα τα οποία μπήκαν στην ελληνική αγορά από πιέσεις τρίτων. Από πιέσεις ανθρώπων θεωρητικά άσχετων με την όλη δραστηριότητα.


Όμως, το ακόμα χειρότερο ήταν ότι οι ξένοι παράγοντες επένδυσαν σ' αυτήν την ανισορροπία της ελληνικής ανάπτυξης και έγιναν μόνιμοι παράγοντες της ελληνικής κοινωνίας. Πώς το κατάφεραν αυτό; Με τον εξής απλό τρόπο. Γνώριζαν και ενθάρρυναν τη λεηλασία του πλούσιου Βορρά από τον φτωχό Νότο. Αυτή η λεηλασία όμως είχε τραγικά αποτελέσματα για το Βορρά. Γιατί; Γιατί σταδιακά, με την πληθυσμιακή αιμορραγία που υπέστη, λόγω του ότι ο πληθυσμός ακολουθούσε την παραγωγή, έφτασε στο σημείο να ερημώσει. Υπήρχε δηλαδή τρομερή δυσαρμονία μεταξύ του κεφαλαίου του και του πληθυσμού του. Η Αθήνα είχε "σκοτώσει" το θηρίο της Μακεδονίας και αρκούνταν στα "κομμάτια" που άρπαζε από το πτώμα της.


Από εδώ όμως αρχίζουν τα εθνικά επικίνδυνα παιχνίδια. Γιατί; Γιατί, όταν ένα θηρίο πέφτει θύμα μιας ψωραλέας ύαινας, προσκαλεί στο "φαγοπότι" και τα ψωραλέα σαρκοφάγα του περίγυρου. Όταν η πλούσια και πανίσχυρη Μακεδονία πέφτει θύμα της αστείας Αθήνας, εύκολα αρχίζουν και διεκδικούν μερίδιο και οι γύρω "πεθαμένοι". Γιατί; Γιατί το κτήνος είναι νεκρό και αδύναμο ν' αντιδράσει. Γιατί το κτήνος είναι έρημο και το τεράστιο κεφάλαιό του είναι πειρασμός για τους πάντες. Αυτό υπό φυσιολογικές συνθήκες ανάπτυξης δεν θα γινόταν ποτέ. Αν ο ελληνικός Βορράς αναπτυσσόταν φυσιολογικά, θα γινόταν ένα θηρίο τόσο του κεφαλαίου όσο και του πληθυσμού. Η Θεσσαλία μαζί με τη Μακεδονία και τη Θράκη χωρίς κανένα πρόβλημα θα μπορούσαν να συντηρούν είκοσι εκατομμύρια ανθρώπων. Αν αναπτύσσονταν κανονικά, δεν θα είχαμε τα εκατομμύρια των μεταναστών που μεταπολεμικά εγκατέλειψαν τη χώρα. Η ανάπτυξη θα γινόταν στο Βορρά και σήμερα τα πράγματα θα ήταν τα διαφορετικά.


Όμως, ένα θηρίο του κεφαλαίου με είκοσι εκατομμύρια πληθυσμού όχι απλά δεν θα γινόταν ποτέ στόχος διεκδίκησης τρίτων, αλλά δεν θα "χόρταινε" να ικανοποιεί τις φιλοδοξίες του. Θα τρομοκρατούσε τον περίγυρο και δεν θα τρομοκρατούνταν από αυτόν. Ποιο βαλκανικό κράτος θα τολμούσε να εγείρει θέμα διεκδικήσεων απέναντι σε μια Μακεδονία των δεκάδων εκατομμυρίων; Ποιος φουκαράς θα τολμούσε να σκεφτεί να χειραγωγήσει ένα τέτοιοι θηρίο με τόσο πληθυσμό; Σήμερα όλα αυτά γίνονται, γιατί η Αθήνα και οι ιμπεριαλιστές το επέτρεψαν. Η Αθήνα γιατί βολευόταν από τις κλοπές και οι ιμπεριαλιστές βολεύονταν επίσης, εφόσον φοβούνταν την ανάπτυξη του ελληνικού Βορρά. Μια ανάπτυξη, που μπορεί στα όριά της να έδινε τόση δύναμη κι αυτοπεποίθηση στους Έλληνες του Βορρά, που να τους επέτρεπε να επιδιώξουν ακόμα και την ένωση των Βαλκανίων.


Αυτό όμως θα ήταν ο εφιάλτης της Δύσης. Γιατί; Γιατί στη γειτονιά τους θα γεννιόταν ένας βιομηχανικός γίγαντας, που δεν θα ελεγχόταν με τίποτε. Ένας γίγαντας επιπέδου Ιταλίας, Γερμανίας κλπ.. Ένας γίγαντας, που θα κρατούσε μέσα στα σπλάχνα του τους διάφορους "Τέσλα" και "Παπανικολάου" και δεν θα τους προσέφερε δωρεάν στους Αγγλοσάξονες. Οι ξένοι ιμπεριαλιστές, για ν' αποφύγουν αυτόν τον κίνδυνο, ενθάρρυναν την κλοπή της Αθήνας, για να οδηγήσουν σε ατροφία την περιοχή η οποία θα μπορούσε να γίνει η "καρδιά" ενός νεογέννητου γίγαντα. Υπό την καθοδήγηση των ξένων σχεδιάστηκε το ελληνικό σύστημα, που οδήγησε στη σημερινή προβληματικότητα. Οι ξένοι οδήγησαν τη Μακεδονία στην ατροφία και οι ξένοι χρησιμοποιούσαν την ατροφία της ως όπλο εκβιασμού ενάντια στην Αθήνα, κάθε φορά που αυτή ήταν ανυπάκουη. Απειλούσαν την Αθήνα ότι θα της αφαιρέσουν το πλούσιο μακεδονικό "πτώμα", αν δεν έκανε αυτά που τις επέβαλαν. Η Μακεδονία θα ήταν το "χωράφι" της Αθήνας μόνον για όσο διάστημα δεν τους έφερνε αντιρρήσεις.


Με βάση αυτά τα δεδομένα έγινε ο σχεδιασμός της σύγχρονης Ελλάδας. Η Αθήνα, εξαιτίας των αναγκών της να επιβιώσει ως πρωτεύουσα, ήθελε πάση θυσία να ευνοήσει στο Βορρά τους αστούς και τους εμπόρους εις βάρος των υπολοίπων. Αυτοί θα ήταν οι "Εβραίοι" που θα την υπηρετούσαν. Γιατί επιδιώχθηκε αυτό; Για να μπορούν όλοι αυτοί εξαιτίας των κοινών τους συμφερόντων να συνωμοτήσουν εις βάρος της Μακεδονίας. Για να υπάρξει δυνατότητα, εξαιτίας κοινών δεδομένων σε όλη τη χώρα, να επιβληθεί ένας κοινός χωροταξικός και πολεοδομικός σχεδιασμός, που θα ευνοούσε την εξουσία. Ένας σχεδιασμός, που θα επέτρεπε στους ξένους να ελέγχουν τη χώρα και θα επέτρεπε ταυτόχρονα στην κεντρική εξουσία να ελέγχει τα πάντα μέσα σ' αυτήν. Ένας σχεδιασμός, που θα επέτρεπε στην Αθήνα να ευνοεί και να αδικεί κατά βούληση όποιον τη βολεύει.


Αυτός ο σχεδιασμός φαίνεται άμεσα στον πολεοδομικό σχεδιασμό των πόλεων. Από αυτόν τον σχεδιασμό, που είναι αποκαλυπτικός των προθέσεων της εξουσίας, μπορεί να καταλάβει κάποιος τι έγινε. Οι ανάγκες δηλαδή επιβάλουν έναν σχεδιασμό και αυτός ο σχεδιασμός στη συνέχεια υπηρετεί τις ανάγκες αυτές. Ο πολεοδομικός σχεδιασμός μπορεί να ευνοήσει ή να αδικήσει κοινωνικές τάξεις και αυτό το γνώριζε η Αθήνα, γιατί αυτό το γνωρίζει εδώ και αιώνες η εξουσία. Ο πολεοδομικός σχεδιασμός που την ευνοεί επιδιώχθηκε να επιβληθεί, για ν' αντισταθεί στην τρομακτική πίεση που της ασκούσε το μακεδονικό κεφάλαιο. Αυτό άλλαξε τα πράγματα σ' έναν γεωγραφικό χώρο, ο οποίος μέχρι τότε δεν είχε τέτοιου είδους ιδιομορφίες. Δεν είχε τέτοιες ιδιομορφίες η οθωμανική αυτοκρατορία, γιατί η ανάπτυξή της ήταν φυσική. Δεν μπορούσε μια Καβάλα ή μια Θεσσαλονίκη ν' απειλήσει το τέρας της Κωνσταντινούπολης, ώστε να την αναγκάσουν να λάβει περιοριστικά μέτρα εις βάρος τους.


Μέχρι τότε η κεντρική διοίκηση ελάχιστα ασχολούνταν με την πολεοδόμηση των πόλεων, γιατί απλούστατα ελάχιστα την ενδιέφερε. Δεν είχε "ανασφάλειες", ώστε μέσω της πολεοδόμησης
και άρα μέσω της εξουσίας να περιορίζει αυτούς που θεωρούσε ότι μπορούσαν να την απειλήσουν. Δεν την ενδιέφερε και δεν ασχολούνταν με την πολεοδομία σ' αυτό το επίπεδο. Μ' αυτήν ασχολούνταν μόνον αυτοί οι οποίοι τους ενδιέφερε άμεσα το θέμα και αυτοί ήταν οι τοπικοί παράγοντες της κάθε πόλης. Την κεντρική εξουσία την ενδιέφερε ν' αναπτύσσονται οι πόλεις, για να "εισπράττει" μέσω των φόρων το μερίδιο της ανάπτυξης που της αντιστοιχούσε και δεν την ενδιέφερε το πώς θα διαχειρίζονταν οι ίδιες οι πόλεις την ανάπτυξή τους.

Δεν ενδιέφερε για παράδειγμα την κεντρική εξουσία της Κωνσταντινούπολης αν η Καβάλα αναπτυσσόταν με άσχημο τρόπο και οι Καβαλιώτες ζούσαν υπό άθλιες συνθήκες. Αυτό ήταν κάτι που τους αφορούσε τους ίδιους, γιατί αυτοί ήταν που το αντιμετώπιζαν αυτό ως πρόβλημα. Η τοπική αυτοδιοίκηση δηλαδή εκείνη την εποχή είχε ουσιαστικό ρόλο. Οι τοπικοί άρχοντες και οι τοπικοί μεγαλοπαράγοντες της κοινωνίας "έλυναν" τα προβλήματα που προέκυπταν. Δεν ήταν "διακοσμητικοί" παράγοντες. Δεν ήταν έμμισθοι υπάλληλοι του κέντρου. Οι τοπικοί παράγοντες αποφάσιζαν αν θα γίνουν απαλλοτριώσεις κάποιων χώρων, που εμπόδιζαν την ανάπτυξη της πόλης. Αυτοί ήταν που πήγαιναν και ζητούσαν ως δωρεά από κάποιον τοπικό μεγαλοπαράγοντα να τους παραχωρήσει μια έκταση γης την οποία είχαν ανάγκη. Αυτοί ζητούσαν από τους πλούσιους συμπολίτες τους νέους χώρους για πάρκα, για πλατείες, για αγορά κλπ..
.

Η έννοια της δωρεάς δηλαδή ήταν διαδεδομένη ως πρακτική εκείνη την εποχή, γιατί ήταν μια πράξη που είχε ανταποδοτικό χαρακτήρα. Ο πλούσιος, που γινόταν πλούσιος εξαιτίας της πόλης, είχε την ηθική υποχρέωση αλλά και συμφέρον να την αναπτύξει. Είχε συμφέρον να την αναπτύξει πολεοδομικά, γιατί ανάπτυξη σήμαινε νέες δραστηριότητες και ικανότητα φιλοξενίας ακόμα μεγαλύτερου πληθυσμού. Από την άλλη πλευρά ο φτωχός είχε απαίτηση για δωρεά, γιατί θεωρούσε ότι αυτή ήταν έμμεση επιστροφή ενός μέρους και του δικού του κόπου. Η εικόνα δηλαδή της κάθε πόλης ήταν αντιπροσωπευτική του επιπέδου των κατοίκων της. Μια χαρισματική γενιά της τοπικής διοίκησης μπορούσε ν' αφήσει ανεξίτηλο "αποτύπωμα" στην εικόνα μιας πόλης. Οι κάτοικοι των πόλεων "θυμούνταν" έναν οραματιστή δήμαρχο, που άλλαζε την "όψη" της πόλης. Που της έδινε τη μορφή και τη λειτουργικότητα που της άξιζε. Τον δήμαρχο, που θα έβρισκε λύσεις και χρηματοδότηση, για να μετατρέψει μια ασήμαντη πόλη σ' ένα όμορφο και λειτουργικό αστικό κέντρο.


Όμως, αυτά όλα άλλαξαν εξαιτίας την ενσωμάτωσης της πλούσιας Μακεδονίας στη φτωχή Ελλάδα. Γιατί; Γιατί η φυσική ανάπτυξη απειλούσε την Αθήνα. Η Αθήνα έπρεπε να ελέγχει την ανάπτυξη, γιατί μόνον με τον έλεγχο μπορούσε να "καπελώνει" αυτούς που ήθελε. Η Αθήνα είχε συμφέρον από την "αναπηρία" των πόλεων, γιατί μόνον τέτοιου είδους πόλεις μπορούσε να ελέγχει. Οι πόλεις δηλαδή στο σύνολό τους έγιναν μικρές Αθήνες με τα προβλήματα της Αθήνας. Αυτό της έδινε όμως το δικαίωμα να παρεμβαίνει σε τοπικά θέματα στα οποία μέχρι τότε η κεντρική εξουσία δεν παρέμβαινε. Η Αθήνα, δηλαδή, στο όνομα των κοινών προβλημάτων και εξαιτίας της "ανώτερης" γνώσης της, ανέλαβε εργολαβικά τον πολεοδομικό σχεδιασμό των πόλεων της Μακεδονίας. Αυτό ήταν το ζητούμενο, γιατί θα μπορούσε να εκμεταλλευτεί τα δεδομένα υπέρ των συμφερόντων της.


Ποια ήταν τα δεδομένα που την ευνοούσαν και της επέτρεπαν να δημιουργήσει τους κοινωνικούς συμμάχους που την ενδιέφεραν; Το πρώτο ήταν οι μεγάλες και επείγουσες ανάγκες των προσφύγων, που δεν μπορούσαν ν' αντιμετωπιστούν σε τοπικό επίπεδο. Υπήρχε δηλαδή πληθυσμός σε "κίνηση", χωρίς να υπάρχει βιομηχανική ανάπτυξη που να δικαιολογεί και βέβαια να έχει προοπτική ν' αποσβεστεί οικονομικά το φαινόμενο αυτό. Έπρεπε να χτιστούν γρήγορα προσφυγικοί συνοικισμοί κι αυτό ήταν ένα θέμα που αφορούσε την πολιτεία και όχι τους τοπικούς παράγοντες. Ήταν ένα πρόβλημα που απαιτούσε για την επίλυσή του μεγάλα κρατικά κεφάλαια και δεν αρκούσε η δύναμη της τοπικής εξουσίας για να το αντιμετωπίσει. Το δεύτερο, που εκμεταλλεύτηκε, ήταν η θέλησή της ν' αποζημιώσει με κεφάλαιο τους αστικούς πληθυσμούς των προσφύγων και οι οποίοι δεν θα έπαιρναν κλήρο. Το "έγκλημα" δηλαδή θα ήταν τέλειο και θα γινόταν στο όνομα τις αδερφοσύνης και του δικαίου. Γιατί θα ήταν τέλειο; Γιατί η Αθήνα θα μπορούσε να δημιουργήσει τις "στεγανοποιημένες" και άρα "ανάπηρες" πόλεις χωρίς αντιδράσεις.
Με τους προσφυγικούς οικισμούς θα "οριοθετούσε" τις πόλεις και με τις "αποζημιώσεις" θα δημιουργούσε τις συνθήκες που στη συνέχεια θα τις "έπνιγαν". Δίπλα στα οικόπεδα-αποζημιώσεις, τα οποία θα έδινε στους πρόσφυγες, θα επένδυαν και οι αστοί με τους εμπόρους και θα δημιουργούσαν έναν "βρόγχο" γύρω από τις πόλεις, που πλέον δεν θα μπορούσαν να τους αγνοήσουν. Η ιδιοκτησία των κεφαλαιοκρατών θα βρισκόταν "πίσω" από αυτήν τη "ζώνη" και δεν θα μπορούσε ουσιαστικά ν' αλλάξει τα πολεοδομικά δεδομένα. Ποιοι θ' αντιδρούσαν σ' αυτήν την πονηρή μεθόδευση; Οι πρόσφυγες, που ήταν φοβισμένοι και δεν τολμούσαν ν' αντιδράσουν και επιπλέον ευνοούνταν; Οι αστοί, που έβλεπαν ότι η μονιμοποίηση των πολεοδομικών κέντρων θα μονιμοποιούσε και την αξία των ιδιόκτητων "τρυπών" τους; Η Αθήνα δηλαδή κατάφερε και μάλιστα χωρίς αντιδράσεις να δημιουργήσει τις συνθήκες που την ευνοούσαν.


Ποιες ήταν αυτές οι συνθήκες και γιατί την ευνοούσαν σε όλα τα επίπεδα; Η αθηναϊκή εξουσία φέρθηκε στη Μακεδονία όμοια με τους Αγγλοσάξονες στη Νέα Υόρκη. Για να μην απειλείται από τους γηγενείς "μαύρους" της Μακεδονίας, εισήγαγε "Ιρλανδούς". Αυτοί ήταν οι πρόσφυγες. Αυτούς τους πληθυσμούς τους "γκετοποίησε" σε προσφυγικούς οικισμούς, ώστε να μπορεί να τους ελέγχει. Απέτρεψε την άμεση επαφή μεταξύ των πληθυσμών με άμεσο κέρδος να μπορεί να τους "μαντρώνει" κατά βούληση. Είναι γνωστό πώς λειτουργούν τα "γκέτο" και σ' ό,τι αφορά την εξουσία και σ' ό,τι αφορά την υπεράσπιση των συλλογικών συμφερόντων. Μέσα στα "γκέτο" λειτουργούν εκ τους ασφαλούς όλα εκείνα τα θρασύδειλα "στοιχεία" που ευνοούν τους διχασμούς. Μέσα στα "γκέτο" καλλιεργούνται τα παράνομα συλλογικά συμφέροντα, που μετατρέπουν τις μειονότητες σε οργανωμένες συμμορίες. Το "γκέτο" θα ψηφίζει μαζικά τους "εκλεκτούς" του και το "γκέτο" θα υπερασπίζεται μαζικά τα συλλογικά του συμφέροντα. Με λίγες προβοκάτσιες και λίγες "τερατολογίες" ήταν εύκολο να διατηρεί τους απομονωμένους πληθυσμούς στο επίπεδο που την ευνοούν. Η απομόνωση ευνοεί την καλλιέργεια μαζικών φοβιών, ρατσιστικών στερεοτύπων κλπ. Άλλη νοοτροπία είχε ο πρόσφυγας που κατοικούσε στο "ανοικτό" κέντρο της Θεσσαλονίκης και άλλη αυτός που κατοικούσε στην "κλειστή" και προσφυγική Καλαμαριά.


Αυτά σ' ό,τι αφορά τους αστικούς πληθυσμούς, που επιλέχθηκαν να ευνοηθούν με την άμεση αστικοποίησή τους και την ένταξή τους στον κρατικό μηχανισμό μέσω ευνοϊκών και άκρως μεροληπτικών προσλήψεων. Για πολλά χρόνια ο κρατικός μηχανισμός του Βορρά
για λόγους εθνικής "ασφαλείας" στελεχωνόταν από Έλληνες προσφυγικής καταγωγής και όχι από ύποπτους γηγενείς "Βούλγαρους", που ήταν δυνάμει προδότες.

Όμως, αυτό έχει κι άλλες συνέπειες, που αφορούν και τη χρήση γης. Η μεγάλη και έντονη αστικοποίηση αυτών των πληθυσμών έδωσε στη γη όπου κατοικούσαν εξίσου έντονα χαρακτηριστικά. Το οικονομικό "βόλεμα" αυτών των πληθυσμών έκανε τη γη όπου κατοικούσαν "μη απαλλοτριώσιμη". Γιατί; Γιατί έγινε πανάκριβη και σε συνδυασμό με τη μεγάλη διάσπασή της στο ιδιοκτησιακό επίπεδο έγινε αδύνατον να γίνει εκμεταλλεύσιμη για άλλο λόγο πέρα από την εκ νέου και ακόμα πιο πυκνή οικοδόμησή της.


Το οικονομικό "βόλεμα" δηλαδή των πληθυσμών αυτών έκανε ακριβή και αδιαπέραστη τη "ζώνη" ιδιοκτησίας τους. Δεν μπορούσε δηλαδή η τοπική κεφαλαιοκρατική τάξη, επειδή αυτό θα ευνοούσε την ανάπτυξή της, να εξαγοράσει τη γη και να τη χαρίσει στην πόλη για να επεκταθεί. Η ανάπτυξη δηλαδή θα γινόταν επάνω στα ίδια σταθερά και μόνιμα πολεοδομικά "θεμέλια" κι απλά οι πόλεις θ' αναπτύσσονταν κατά τον κάθετο άξονα. Οι πόλεις δηλαδή θα έπαιρναν "ύψος". Θα μιμούνταν το μοντέλο της Νέας Υόρκης, αλλά με μία διαφορά. Δεν υπήρχε η προηγούμενη προετοιμασία τους, που έκανε επιτυχές το μοντέλο της Νέας Υόρκης. Δεν σχεδιάστηκαν οι πόλεις σε λευκό χαρτί, όπως η Νέα Υόρκη. Θα κάλυπταν τις αυξημένες ανάγκες τους, αλλά με βάση τους δρόμους και τους κοινόχρηστους χώρους που προβλέπονταν για δεδομένα που πλέον δεν τις αφορούσαν.


Αρκεί να σκεφτεί κάποιος ότι, αν σε μια πόλη μονοκατοικιών προστεθεί από ένας όροφος σε κάθε σπίτι, διπλασιάζεται ο όγκος των κατοίκων που μπορεί να φιλοξενήσει, αλλά παραμένει σταθερός ο χώρος ο οποίος τους εξυπηρετεί. Διπλασιάζεται ο χώρος κατοικίας, αλλά παραμένουν σταθεροί οι δρόμοι, τα πάρκα, τα πεζοδρόμια και οι χώροι στάθμευσης. Όταν ένας δρόμος είναι φτιαγμένος να εξυπηρετεί τις ανάγκες δέκα οικογενειών, αντιλαμβανόμαστε ότι υπάρχει πρόβλημα όταν αυτές οι οικογένειες διπλασιάζονται. Όταν ένας δρόμος μπορεί να δεχθεί χωρίς πρόβλημα δέκα αυτοκίνητα, αντιλαμβανόμαστε ότι υπάρχει πρόβλημα όταν αυτά γίνουν είκοσι. Το σημερινό "χάλι" δηλαδή δεν απαιτούσε ικανότητα μάντη για να γίνει αντιληπτό από τότε. Όταν δίνεις διακόσια τετραγωνικά μέτρα για να οικοδομηθεί μια προσφυγική κατοικία, πρέπει να γνωρίζεις ότι εκεί τελειώνουν οι δυνατότητες των διακοσίων μέτρων. Δεν δίνεις άδεια για να χτιστεί τετραώροφο σ' αυτά τα τετραγωνικά, γιατί αυτό απαιτεί για να εξυπηρετήσει με την ίδια ποιότητα τις ίδιες ανάγκες 4*200=800 μέτρα.


Αν αυτό δεν το προβλέψεις στον πολεοδομικό σου σχεδιασμό, η πόλη είναι "τελειωμένη". Είναι "τελειωμένη", γιατί σε περίπτωση ανάπτυξης αρχίζει και "περικυκλώνεται" από μια "θάλασσα" μπετόν. Μια "θάλασσα" πανάκριβη και άρα μη απαλλοτριώσιμη. Όταν λοιπόν "στεγανοποιείς" τον πολεοδομικό σχεδιασμό, ευνόητο είναι ότι δεν το κάνεις από άγνοια. Το κάνεις εσκεμμένα, γιατί αναζητείς κάτι πολύ συγκεκριμένο. Ποιο είναι αυτό; Οι συνθήκες πολεοδομικής "ασφυξίας", που υπηρετούν τα συμφέροντα κάποιων. Ποιοι είναι αυτοί; Οι ταξικοί και οι κοινωνικοί σύμμαχοι της Αθήνας. Οι αστοί, οι έμποροι και οι πρόσφυγες των αστικών κέντρων. Αυτοί, που επενδύουν σε χρυσοφόρες "τρύπες" και αυτοί οι οποίοι τους δόθηκε μια "πιθαμή" γης για να βάλουν ένα "κεραμίδι" πάνω από το κεφάλι τους. Αυτοί, που "επενδύουν" στις συνθήκες πολεοδομικής "ασφυξίας". Τα πάντα δηλαδή ήταν θέμα επιλογής και όχι ανάγκης ή σφάλματος.


Ακόμα δηλαδή κι αν ήταν αναγκαίοι οι οργανωμένοι προσφυγικοί οικισμοί, ήταν θέμα πολιτικής επιλογής να μην δημιουργήσουν πρόβλημα. Απλά είναι τα πράγματα. Δεν δίνεις άδειες για την ανοικοδόμηση υψηλών κτιρίων και καθηλώνεις την αξία της γης σε χαμηλά επίπεδα, εξαιτίας των χαμηλών οικονομικών αποδόσεών της. Δεν δίνεις άδειες οικοδόμησης στους ενδιάμεσους χώρους, που συνδέουν τους πυκνοδομημένους οικισμούς μεταξύ τους. Γιατί; Για να έχεις πάντα κενό χώρο που θ' αντέξει μια ενδεχόμενη ανάπτυξη. Πάντα δηλαδή "εκτονώνεις" την οικοδομική δραστηριότητα μακριά από το κέντρο και δεν το "περικυκλώνεις". Την "εκτονώνεις" προς το φτηνό κεφάλαιο των κεφαλαιοκρατών και δεν την "περιορίζεις" στο ακριβό και πεπερασμένο λόγω σχεδιασμού κεφάλαιο των οικοπεδούχων αστών.


Η έννοια της "εκτόνωσης" εδώ έχει τη σημασία που πραγματικά περιγράφει η έννοια. Δεν πρέπει να φαντάζεται ο αναγνώστης ότι, για παράδειγμα, οι συνοικίες της Φλώρινας σε κάποιο χρόνο θα πλησιάσουν την Αθήνα. Οι πόλεις και οι πληθυσμοί τους διατηρούνται σε κάποια συγκεκριμένα επίπεδα και δεν μεταβάλλονται με ρυθμούς θεαματικούς. "Εκτόνωση" σημαίνει να μην "πνίγεις" τις πόλεις και να μην θέτεις τους πληθυσμούς της υπό την ομηρία των αστών. "Εκτόνωση" σημαίνει να μπορούν κάποια νέα νοικοκυριά ν' αποκτήσουν εύκολα στέγη και να μην μπουν στις τρώγλες και τα ενοίκια. Η "εκτόνωση" δηλαδή είναι παλινδρομική. Μια γενιά
λόγω των αναγκών της βγαίνει λίγο έξω από τα όρια του πολεοδομικού σχεδιασμού, αλλά η επόμενη λόγω των ίδιων αναγκών θα μπει πιο μέσα.

Τα πάντα είναι θέμα οικονομίας. Οι αξίες της γης είναι αυτές οι οποίες θα καθορίσουν τη φορά των εξελίξεων. Για λόγους κόστους βγαίνουν κάποιοι προς τα έξω και για λόγους κόστους κάποιοι άλλοι θα κάνουν το αντίθετο. Για κάποιους σε μια δεδομένη στιγμή θα συμφέρει περισσότερο να βρουν φτηνή γη για να χτίσουν το σπίτι τους και να πληρώσουν οι ίδιοι τις υποδομές και για κάποιους άλλους θα συμφέρει περισσότερο να βρουν λίγο ακριβότερη γη με έτοιμες υποδομές. Γιατί μπορεί να συμβαίνει αυτό; Γιατί, όπως είναι φυσικό να "γεννιούνται" νέα νοικοκυριά, έτσι είναι φυσικό και να "πεθαίνουν" τα παλιά. Το ζητούμενο πάντα είναι να υπάρχει χώρος "εκτόνωσης", που να κάνει μη αποδοτική την εκμετάλλευση της στέγης. Να μην υπάρχουν όμηροι των ενοικίων. Να μην ζουν άνθρωποι εις βάρος συνανθρώπων τους. Να μην ζουν άνθρωποι πλούσια για όλη τους τη ζωή, επειδή έτυχε να έχουν λίγα μέτρα γης εντός του πολεοδομικού σχεδίου.


Η Αθήνα εκ του πονηρού έκανε τα ακριβώς αντίθετα. Περικύκλωσε τα κέντρα των πόλεων και δημιούργησε συνθήκες "ασφυξίας". Τα περικύκλωσε με όλους τους δυνατούς τρόπους. Ακόμα και η μεγάλη αγάπη της προς το δημόσιο κεφάλαιο ήταν εκ του πονηρού. Το χειρότερο ήταν ότι δεν μπόρεσε να εκμεταλλευτεί καμία από τις ευνοϊκές συγκυρίες για ν' αναπτυχθεί. Ακόμα κι όταν αναπτύχθηκε η Ελλάδα μετά τον πόλεμο, δεν άλλαξε η τακτική της. Έγινε ακόμα χειρότερη, γιατί ανάμεσα στους προσφυγικούς συνοικισμούς
που "περικύκλωναν" ήδη τις πόλεις δημιούργησε και συνοικισμούς εργατικών κατοικιών. Στην πραγματικότητα τότε χάθηκε η μεγάλη ευκαιρία για να γίνουν οι ελληνικές πόλεις εκτός από ανθρώπινες και όμορφες. Γιατί; Γιατί τότε έγινε μια εκτεταμένη εκβιομηχάνιση της χώρας, που ήταν αποτέλεσμα διεθνών συγκυριών και επιλογών των μεγάλων κέντρων εξουσίας του εξωτερικού. Αυτή η εκβιομηχάνιση ήταν η μεγάλη ευκαιρία για την Ελλάδα, γιατί οι μισθοί των εργατών θα επέτρεπαν να κατασκευαστούν όμορφες κατοικίες και κατ' επέκτασιν όμορφες πόλεις.

Για λόγους που δεν είναι του παρόντος ν' αναλύσουμε οι Δυτικοί αποφάσισαν να εκβιομηχανιστούν και χώρες που μέχρι τότε δεν επιτρεπόταν να εκβιομηχανιστούν. Ανάμεσα στις χώρες που επωφελήθηκαν του νέου σχεδιασμού ήταν και η Ελλάδα. Η Αθήνα πήρε τη μερίδα του λέοντος σ' αυτήν τη νέα κι αναπάντεχη εκβιομηχάνιση, αλλά επωφελήθηκαν και οι υπόλοιπες πόλεις απ' αυτήν. Αυτό όμως σήμαινε ορισμένα πράγματα. Σήμαινε κατ' αρχήν παύση της μετανάστευσης του ελληνικού λαού. Οι Έλληνες έπαψαν να μεταναστεύουν στις βιομηχανικές χώρες της Δύσης, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι έπαψαν να υπάρχουν οι λόγοι που τους έδιναν τάση προς μεταναστευτική "κίνηση". Απλά αυτή η "κίνηση" εκτονωνόταν προς το εσωτερικό της χώρας και συγκεκριμένα προς τις πόλεις οι οποίες θα είχαν τη δυνατότητα να τους προσφέρουν απασχόληση.


Τότε αναπτύχθηκαν πόλεις όπως η Πάτρα, η Ξάνθη, η Λάρισα, ο Βόλος κλπ.. Πόλεις, που, λόγω της βιομηχανικής τους ανάπτυξης, μπορούσαν να προσφέρουν απασχόληση, αλλά που για λόγους συμφέροντος κάποιοι δεν τις προετοίμαζαν ώστε να δεχθούν ανώδυνα το "κύμα" των εσωτερικών μεταναστών. Τόσο η Αθήνα όσο και οι τοπικοί αστικοί παράγοντες επιθυμούσαν διακαώς να δημιουργήσουν εκείνες τις συνθήκες που θα έθεταν τους μετακινούμενους πληθυσμούς στην ομηρία των ενοικίων και άρα των αστών. Κάθε νέο "κύμα" μεταναστών δεν μεγάλωνε την κάθε πόλη αλλά την "ύψωνε". Κάθε νέο "κύμα" μεταναστών αύξανε και τα ενοίκια και έδινε αξία ακόμα και στις τρώγλες. Αυτή η επιλογή μετέτρεπε το σύνολο των υπό ανάπτυξη πόλεων σε μικρογραφίες της Αθήνας. Κοινά προβλήματα απαιτούν κοινές λύσεις και η προβληματικότητα της Αθήνας μεταφέρθηκε και στην επαρχία. Απέκτησαν πρόβλημα χώρου και πόλεις που φυσιολογικά δεν θα έπρεπε να έχουν πρόβλημα. Απέκτησαν πρόβλημα πόλεις που στην κυριολεξία ήταν χτισμένες στο "πουθενά".  


Εξαιτίας αυτών των "αναγκών" η Αθήνα αποφάσισε ν' αναλάβει η ίδια την οικιστική πολιτική των επαρχιακών πόλεων. Δεν επέτρεψε στο κεφάλαιο να δώσει λύσεις στο στεγαστικό πρόβλημα, παρά με αστικές εφαρμογές επιδείνωσε την κατάσταση με στόχο να επωφεληθεί ακόμα πιο πολύ από την ανάπτυξη. "Αιχμή" του δόρατος της στεγαστικής πολιτικής της ήταν η ανέγερση εργατικών κατοικιών. Άλλα πανάθλια "γκέτο" φτωχών, που λειτουργούν με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο λειτουργούν και οι προσφυγικές συνοικίες. Το αποτέλεσμα ήταν το χειρότερο δυνατό. Το "κέντρο" το περικύκλωσε με πανάθλιες μάζες μπετόν κι αυτές τις μάζες τις περικύκλωσε με βιομηχανίες. Απέκοψε δηλαδή το πολεοδομικό συγκρότημα από τη φύση. Οι πληθυσμοί είχαν πάντα να διαλέξουν ανάμεσα στο κακό και στο χειρότερο και πάντα με φορά από "έξω" προς τα "μέσα".


Ποιο το κέρδος αυτής της πρακτικής; Δημιούργησε άθλια αστικά κέντρα, έχοντας μάλιστα εξασφαλίσει το "άλλοθί" της να επιβαρύνει την κατάσταση κατά το δοκούν. Ποιο ήταν το άλλοθι; Στο όνομα της κοινωνικής πολιτικής και της προστασίας του περιβάλλοντος έγιναν όλα τα εγκλήματα. Στο όνομα της κοινωνικής πολιτικής έδωσε άδειες στους φτωχούς να χτίσουν πολυώροφες κατοικίες στους χώρους όπου τους δόθηκαν για προσφυγικές ή εργατικές κατοικίες. Για να μην "πέσουν" υποτίθεται στα χέρια των αστών οικοπεδούχων, τους έδωσε τη δυνατότητα με το ίδιο οικόπεδο να "σώσουν" και τα παιδιά τους.


Το άλλο "άλλοθι" που χρειαζόταν ήταν το περιβαλλοντικό. Η εξουσία, δηλαδή, εκτός από κοινωνικές "ευαισθησίες" είχε και περιβαλλοντικές. Μετατρέποντας την κάθε πόλη σε μια "θάλασσα" μπετόν, την έκανε μη "συνεργάσιμη" με το περιβάλλον. Ένα πολεοδομικό "έκτρωμα" παντελώς ξένο κι εχθρικό με το περιβάλλον στο οποίο ανήκε. Αντί η πόλη να "χάνεται" σταδιακά μέσα στο περιβάλλον και να "δένει" μ' αυτό, έγινε ένα "ποτάμι" από μπετόν, που έπρεπε να περιοριστεί στην πορεία του, για να μην καταστρέψει το περιβάλλον. Αυτό το "άλλοθι" της έδωσε το δικαίωμα να "παγώσει" το σχέδιο πόλης και να το περάσει ως αρμοδιότητα στην κεντρική εξουσία.
Από αυτό το άκαμπτο σχέδιο πόλης ξεκινάνε όλα τα προβλήματα που ευνοούν την Αθήνα. Γιατί; Γιατί η Αθήνα με το άκαμπτο αυτό σχέδιο ευνοεί τους αστούς. Ευνοεί αυτούς που νοικιάζουν "τρύπες" κι απειλούνται αν οι πληθυσμοί καταφέρουν και λύσουν το πρόβλημα στέγασής τους με άλλον τρόπο. Εξαιτίας αυτής την πονηρής τακτικής βλέπουμε να συμβαίνουν οι παραδοξότητες και οι φαιδρότητες της υπανάπτυκτης ελληνικής επαρχίας. Βλέπουμε ανθρώπους να σκοτώνονται για ένα τετραγωνικό μέτρο μέσα σ' έναν αχανή και άδειο χώρο. Βλέπουμε πενταμελείς οικογένειες να στριμώχνονται σε πενήντα τετραγωνικά μέτρα και από την αυλή τους να ξεκινάει το άπειρο της φύσης. Βλέπουμε να υψώνονται πολυώροφα, άσχημα και παράγωνα λόγω οικοπέδου "εκτρώματα" με επιφάνεια έδρασης λιγότερη από εκατό τετραγωνικά μέτρα και ακριβώς πίσω από αυτά να μην βλέπεις οικοδομική δραστηριότητα για δεκάδες χιλιόμετρα. Βλέπουμε πόλεις που θυμίζουν το κέντρο της Αθήνας και σε πέντε λεπτά απόσταση υπάρχει άδεια φύση. Μέσα σε πέντε λεπτά διαπερνάς μια άθλια μακεδονική πόλη, που θυμίζει "Παγκράτι" ή "Κυψέλη" και μετά οδηγείς δύο ώρες για να ξαναδείς ζωντανό άνθρωπο.

Back to content | Back to main menu