Κορυφή σελίδας
Αριθμολογία - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Αριθμολογία - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Αριθμολογία

Από τα μέχρι τώρα προκύπτουν τα ακόλουθα. Πρώτο βήμα είναι ο χρόνος και τα επιτεύγματα του ανθρώπου, από τη στιγμή που πρωτοεμφανίστηκε πάνω στη Γη, ως την εμφάνιση της πρώτης οργανωμένης κοινωνίας στη Βαβυλώνα. Δεύτερο βήμα, είναι η δημιουργία του κοινωνικού μοντέλου που αναπτύχθηκε στη Βαβυλώνα. Η επικράτησή του, η τεράστια ισχύς και τα επιτεύγματα που πέτυχε, καθώς και η επιβολή αυτής της ισχύος στο γύρω χώρο, δημιούργησε για πρώτη φορά την έννοια του Κράτους. Από τη στιγμή που υπήρξε η Βαβυλώνα, έκλεισε οριστικά ο δρόμος προς τα πίσω. Ενώ, όπως θα δούμε, τα βήματα έχουν σχέση μεταξύ τους κι αλληλοεπηρεάζονται, το πρώτο βήμα τέθηκε εντελώς στο περιθώριο. Αυτός ήταν κι ο λόγος για τον οποίο επίμονα οι αρχαίοι λαοί με πρόσφατες μνήμες αναζητούσαν τον Παράδεισο. Κατά τη διάρκεια του πολιτισμού της Βαβυλώνας, η ανθρωπότητα μπήκε οριστικά κι αμετάκλητα στη φάση της πατριαρχίας. Τρίτο βήμα της ανθρωπότητας ήταν ο μεγάλος πολιτισμός της Αιγύπτου. Αυτό το βήμα είναι το τρίτο, γιατί η κοινωνία είναι πιο εξελιγμένη, λιγότερο αιμοβόρα, με βελτιωμένη τη θέση της γυναίκας και η γνώση είναι τόσο ανεπτυγμένη, που αγγίζει το μυστήριο. Τέταρτο βήμα κι ίσως το πιο σημαντικό για το Δυτικό πολιτισμό, είναι ο πολιτισμός της Κρήτης. Ένας πολιτισμός, που δέχεται τις επιρροές όλων των προηγούμενων πολιτισμών κι αυτές τις πολλαπλές επιρροές  τις μετατρέπει σε πολυπλοκότητα, που μπορεί να παγιδεύσει κάθε πνεύμα. Το σύμβολό του, ο λαβύρινθος, έχει σχέση μ’ αυτήν την πολυπλοκότητα, που αναπτύσσεται μέσα στο κοινωνικό του μοντέλο και διέπει τις σχέσεις μεταξύ των υπηκόων και προπάντων τις σχέσεις εξουσιάζοντος κι εξουσιαζομένου.

Πέμπτο βήμα είναι ο πιο λαμπρός, ο πιο φωτεινός πολιτισμός, που εμφανίστηκε πάνω στη Γη. Ο πολιτισμός που υπηρετεί τον άνθρωπο. Η χαρά επιστρέφει στον άνθρωπο, για ελάχιστο χρονικό διάστημα, όσο διαρκεί ο πολιτισμός της Αθήνας. Ό,τι ωραίο και υψηλό έχει να επιδείξει η ανθρωπότητα σήμερα, παρουσιάστηκε κι εφαρμόστηκε για πρώτη φορά στην Αθήνα του 5ουαιώνα. Οι τέχνες, τα γράμματα, είχαν ως επίκεντρο τον άνθρωπο και στόχο τη σωστή διαπαιδαγώγησή του ως ον ελεύθερο κι ανεξάρτητο, μέλος μίας κοινωνίας φωτεινής, που ως στόχο της είχε να υπηρετεί τους ανθρώπους. Όλες οι εκδηλώσεις αυτών των ανθρώπων, που σήμερα χαρακτηρίζονται με τον ταπεινωτικό όρο “ειδωλολάτρες”, είχαν μέσα τους μία ευλάβεια και μία ευχαριστία προς το Θεό, μοναδική. Είναι η μόνη κοινωνία ελευθέρων ανθρώπων, στην οποία με δημοκρατικές διαδικασίες, ανάληψη προσωπικών υποχρεώσεων, αλλά και στερήσεων, προσφέρουν στους Θεούς ναούς μεγάλους και λαμπρούς, γνήσιο αποτύπωμα της ομορφιάς και της φωτεινότητας της ψυχής τους.
Άλλοι λαοί, και πριν και μετά, μπορεί να ξεπέρασαν σε κόπο τα έργα των Αθηναίων του 5 ου  αιώνα, αλλά οι αποφάσεις για τα έργα αυτά, πάρθηκαν ερήμην αυτών, που εργάστηκαν και θυσιάστηκαν για την επίτευξή τους υλικά και σωματικά. Ένας θεομίσητος ηγεμόνας μπορεί ν’ αντλήσει εργατικό δυναμικό μέσα από τη δουλεία και πόρους μέσα από την κλοπή, για να κτίσει ένα τέτοιο έργο.. όμως δεν ξαναϋπήρξαν άνθρωποι, που να έχουν ζήσει κάτω από τέτοιο καθεστώς ελευθερίας  κι ευημερίας και να έχουν αποτίσει τέτοιο  φόρο τιμής προς το Θεό.


Ο πολιτισμός της Αθήνας δημιούργησε το κορυφαίο κοινωνικό μοντέλο. Δεν υπήρξε στο σύνολο του χρόνου όμοιό του. Ήταν η πρώτη και τελευταία φορά που ο άνθρωπος υπηρέτησε τόσο πιστά την κοινωνία κι αυτή τον προστάτεψε στην αγκαλιά της όμοια με βασιλιά. Μία σχέση ερωτική, για την οποία, όσες θυσίες και να κάνει ο άνθρωπος του φαίνονται γλυκές, γιατί η ανταπόδοση είναι μεγάλη. Η Αθήνα έγραψε το μέλλον του ανθρώπου. Αν οι σημερινές κοινωνίες έχουν τη δύναμη να ελπίζουν, το οφείλουν στην Αθήνα και σ’ αυτούς που δήλωναν μ’ όλη την ψυχή τους Έλληνες και όχι βάρβαροι.


Απ’ αυτό το βήμα και πέρα έχουμε τη θεία επέμβαση. Ο άνθρωπος έφτασε στο επιθυμητό αποτέλεσμα, γνώρισε το μέλλον, αλλά υπάρχει ένα μεγάλο “αλλά”. Κοινωνία σαν των Αθηνών δεν μπορούσε να επιβιώσει για πολύ σ’ έναν κατασκότεινο περίγυρο, που επιβουλεύεται τον πλούτο και διψά για εξουσία. Το επίπεδο των ανθρώπων μπορεί να είχε φτάσει στο μέγιστο ύψος, αλλά η τεχνολογία ήταν χαμηλά. Οι Αθηναίοι μπορεί να ευχαριστούσαν τους Θεούς τους, όχι όμως οι δούλοι. Δεν ήταν δυνατόν ο  Θεός, εφόσον είναι υπαρκτός, ν’ αφήσει άλλους στο φως κι άλλους στο σκοτάδι. Ο Θεός αγάπησε τον Ικτίνο, αλλά αγάπησε και το δούλο. Το δούλο ακόμα περισσότερο γιατί, αν ο πρώτος απόλαυσε κι απολαμβάνει τιμές, ο δούλος, ο αγαπητός, δοκίμασε μόνον οργή και πόνο. Οι άνθρωποι αγαπούν τους σημαντικούς ανθρώπους, ο Θεός το σύνολο των παιδιών Του. Ο Θεός δεν έχει ανάγκη από τους ναούς ούτε τους απαίτησε ποτέ.. οι άνθρωποι απλά κρίνονται μεταξύ τους με μέτρο τη θυσία. Αυτός είναι κι ο μόνος λόγος, για τον οποίο συγκρίθηκαν τα έργα των Αθηναίων μ’ αυτά των άλλων. Στο πέμπτο βήμα τελειώνει η πορεία του κόσμου με τη μορφή της ελεύθερης ροής. Από εδώ και πέρα εμφανίζονται καθαρά άνθρωποι με υπερφυσικές δυνάμεις, στους οποίους δίνεται η δυνατότητα ν’ αλλάξουν από μόνοι τους την ιστορία της ανθρωπότητας.


Έκτο βήμα ο Αλέξανδρος. Ένας άνθρωπος που εμφανίστηκε σαν αστραπή, έζησε ελάχιστα και θεωρητικά απέκτησε τη μεγαλύτερη εξουσία που έχει αποκτήσει άνθρωπος. Είναι ο μόνος άνθρωπος που υπήρξε εν ζωή Κοσμοκράτορας = 60. Κάτω από την εξουσία του είχε ό,τι καλύτερο διέθετε η Δύση και κατέκτησε την Ανατολή. Επεκτάθηκε σ’ όλους τους χώρους που καταλάμβαναν οι πολιτισμοί της Ανατολής. Θεωρητικά αναφέραμε παραπάνω, γιατί ο Αλέξανδρος δεν άσκησε εξουσία κοσμοκράτορα ούτε  για μία μέρα. Πέθανε 33 ετών, γεγονός που μας συνδέει με το αρχικό 33, σε μία πόλη στην οποία οι ιερείς της τού είπαν να μην εγκατασταθεί. Η πόλη είναι η Βαβυλώνα = 20, και υπήρξε ο Τάφος = 20 του. Το έργο του ήταν να μοιράσει Φως στους λαούς της Ανατολής. Ό,τι κατέκτησαν οι Έλληνες το διοχέτευσε στην Ανατολή. Ο Αλέξανδρος νίκησε τις δεισιδαιμονίες και τις προλήψεις της Ανατολής και συνδέθηκε με τις προσδοκίες των λαών, για την έλευση του Μεσσία. Ο Μεσσίας χαρακτηρίζεται από τον αριθμό 45, που είναι κι ο αριθμός του Αλεξάνδρου. Αλέξανδρος = 45.


Αμέσως μετά τον Αλέξανδρο, εντελώς απροσδόκητα, εμφανίζεται ένας νεαρός που ονομάζεται Ιησούς κι είναι Ιουδαίος. Πεθαίνει κι Αυτός 33 ετών και όσο είναι ζωντανός επιδιώκει —κι Αυτός με τη σειρά Του— να φωτίσει και  να λυτρώσει τον κόσμο. Δε γεύεται καμία δόξα, καμία χαρά και σταυρώνεται..  νεκρός, είναι ο κυρίαρχος της Γης. Δεν υπάρχει άνθρωπος, που ν’ αμφισβητεί την εξουσία Του. Είναι ο σημερινός Παντοκράτορας, ο Κύριος ουρανού και Γης. Ό,τι έκανε ζωντανός Τον φέρνει στο βήμα νούμερο 6, που προσδιορίζεται κι από τ’ όνομά Του, Ιησούς = 42, 4+2=6, κι από την ηλικία που μαρτύρησε: 33, 3+3=6. Η κοσμοκρατορία Του είναι το νούμερο επτά. Ο μόνος πολιτισμός, που επιβλήθηκε ολοκληρωτικά στον άνθρωπο και τη φύση, είναι ο Δυτικός χριστιανικός πολιτισμός. Τα επιτεύγματά του είναι τεράστια, το επίπεδο της τεχνολογίας σε ύψη, που τρομάζουν ακόμα και τους ανθρώπους, που έχουν γνώση των όσων συμβαίνουν.


Το όγδοο βήμα δεν το γνωρίζουμε, μπορούμε απλά να υποθέσουμε ότι έχει σχέση με την έλευση του Υιού του Ανθρώπου και το ένατο είναι το τελικό βήμα, όπου όλοι οι άνθρωποι ανεξαιρέτως θα γευθούν, τη Θέωση και θα γνωρίσουν το Θεό και τα έργα Του.


Όλα τα παραπάνω, όσο κι αν φαίνονται λογικά, δεν ξεφεύγουν από τα πλαίσια μίας υπόθεσης.. μίας υπόθεσης που φέρει μία  κάποια λογική, ακολουθεί μία σειρά, αλλά δεν μπορεί να σταθεί ακόμα και στην πιο καλοπροαίρετη κριτική. Πρέπει να βρούμε: τι κοινό έχουν τα βήματα, γιατί υπάρχουν μ’ αυτήν τη σειρά και πώς επεμβαίνει το θείο στοιχείο. Πώς ο ελεύθερος και γενικά απείθαρχος άνθρωπος εμφανίζεται να υπηρετεί μία δομή, που εδώ και χιλιάδες χρόνια τον στέλνει κατευθείαν στο θάνατο.. το θάνατο που αφορά την ψυχή του, αλλά και το βιολογικό θάνατο, όταν αυτό απαιτείται. Γιατί η Βαβυλώνα να είναι η πόλη, όπου δημιουργείται η πρώτη δομή και όχι μία άλλη πόλη σε μία άλλη ήπειρο από τις τόσες άλλες, που κατά καιρούς ήκμασαν πάνω στη γη; Ποια στοιχεία της Βαβυλώνας ήταν τα προσόντα της γι’ αυτήν την επιλογή; Αν ο Θεός επενέβη, πώς επενέβη; Κι αν είναι ο Ίδιος υπαίτιος αυτού του πολιτισμού, που σκόρπισε τον όλεθρο κι έπνιξε στο αίμα τον κόσμο, γιατί πρέπει να είναι η Βαβυλώνα ο πρώτος σταθμός του ανθρώπου και όχι μία από τις πόλεις της Αιγύπτου στις οποίες επίσης έχει επέμβει ο Θεός σύμφωνα με τη θεωρία μας; Τι κοινό έχουν αυτοί οι δύο πολιτισμοί, που επιλέχθηκαν από το Θεό, με κριτήρια τη γεωγραφική τους θέση και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των χώρων που καταλαμβάνουν; Αυτά τα ερωτηματικά είναι που μας προβληματίζουν στο δεύτερο και τρίτο βήμα.


Το τέταρτο βήμα ήταν θέμα χρόνου να πραγματοποιηθεί, εφόσον οι μετακινήσεις του ανθρώπου στη γη ήταν φυσικό να σημαίνουν ταυτόχρονα και μετακινήσεις συστημάτων και ιδεών. Το πέμπτο βήμα ήταν κι αυτό φυσιολογικό, εφόσον είναι πάντα θέμα χρόνου ο άνθρωπος, ο πλασμένος “κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν”, να βρει την επιθυμητή λύση και να βελτιώσει τις συνθήκες της ζωής του. Το έκτο κι έβδομο βήμα σκεπάζονται κι αυτά από ένα μυστήριο, που μας αναγκάζει να καταφύγουμε πάλι στη θεία γνώση για να πάρουμε τις απαντήσεις. Ειδικά σ’ αυτά τα δύο βήματα, όσο κι αν προσπαθήσει κάποιος από μόνος του, είναι αδύνατο να εξάγει κάποιο συμπέρασμα το οποίο να στέκεται, έστω κι ελάχιστα, σε κάποια λογική. Αν τα δύο πρώτα έχουν κάποιο μυστήριο, που στο μεγαλύτερο μέρος του έχει αποκαλυφθεί από την επιστήμη και την ιστορία, τα δύο τελευταία που μελετάμε, δεν τα έχει προσεγγίσει ο άνθρωπος ούτε στο ελάχιστο. Η μόνη δυνατή εξήγηση γι’ αυτά, πρέπει να προέρχεται απ’ Αυτόν που τα γνωρίζει, απ’ Αυτόν που τα δημιούργησε, δηλαδή απευθείας από το Θεό. Καθορίσαμε έτσι τα επίπεδα στα οποία θα κινηθούμε. Στα πρώτα βήματα θ’ αναζητήσουμε τις λύσεις, με τρόπους που έχουν χρησιμοποιηθεί, ενώ στα δύο τελευταία θ’ αναζητήσουμε τις λύσεις από το Λόγο του Θεού, που είναι τα ιερά κείμενα που έχουμε κληρονομήσει.


“Βαβυλών η μεγάλη, η μήτηρ των πορνών και των βδελυγμάτων της γης”. Η γυναίκα που προκάλεσε την οργή του Θεού σύμφωνα με την Αποκάλυψη. Ο “τάφος” που βρήκαμε εμείς, η “δομή” το “στόμα”. Η Βαβυλώνα είναι ο πρώτος μεγάλος σταθμός του ανθρώπινου πολιτισμού, το απόλυτο δεύτερο βήμα, ο αριθμός 20. Μία πόλη που, σύμφωνα με τη θεωρία μας, δημιουργήθηκε από το Θεό, αλλά παράλληλα είναι η ίδια, που θα  κριθεί στο τέλος. Γιατί δημιουργήθηκε όμως; Γιατί προκάλεσε την οργή του Θεού; Γνώριζε ο Θεός πού θα καταλήξει κι αν γνώριζε, γιατί το επέτρεψε; Τι επιδίωκε ο Θεός με τη δημιουργία της; Η Βαβυλώνα πρόσφερε τελικά στον άνθρωπο; Αυτά κι άλλα πολλά ερωτήματα στροβιλίζουν τη σκέψη κάποιου, που προσπαθεί να συνδέσει με το Θεό την πιο αιμοβόρα και την πιο σκληρή μορφή κοινωνίας, που εμφανίστηκε ποτέ στη Γη.. την κοινωνία που χωρίζει τους ανθρώπους —για πρώτη φορά στην ιστορία— σ’ ελεύθερους και δούλους κατά σύστημα.. την κοινωνία που σε  καμία περίπτωση δε λογάριασε —για την επιτυχία κάποιου στόχου της— το κόστος σ’ ανθρώπινο αίμα.. την κοινωνία όπου οι πλούσιοι απολάμβαναν τα πάντα κι οι φτωχοί απλά επιβίωναν, συνέχεια στα όρια της εξαθλίωσης. Η κοινωνία αυτή ήταν τόσο άρτια οργανωμένη σε σημείο μάλιστα, ώστε να νομίζει κάποιος ότι η ανθρωπότητα δεν έχει βαδίσει ούτε ένα βήμα από τότε.


Μία κοινωνία χαρακτηρίζεται πάντα, πρώτον: από τον τρόπο με τον οποίο ασκείται η εξουσία στα μέλη της κι από τον τρόπο με τον οποίο αυτή αλλάζει χέρια, και δεύτερον: από το πώς δημιουργείται, αλλά και πώς λειτουργεί η οικογένεια στα πλαίσια αυτής της κοινωνίας. Η οικογένεια αποτελεί πάντα τον πυρήνα της κοινωνίας. Αν η κοινωνία έχει άσχημα χαρακτηριστικά, αυτά μεταβιβάζονται με τη σειρά τους στην οικογένεια κι αυτή, ως βάση της κοινωνίας, διαιωνίζει με τη σειρά της τ’ άσχημα χαρακτηριστικά. Έτσι βλέπουμε ότι η κοινωνία και η οικογένεια αποτελούν ο ένας τον καθρέφτη του άλλου. Υγιής οικογένεια γεννά υγιείς ανθρώπους και η κοινωνία που συντίθεται απ’ αυτούς, γεννά υγιείς οικογένειες. Είναι αδύνατο μία σκοτεινή οικογένεια να γεννά φωτεινούς ανθρώπους και φωτεινοί άνθρωποι να δημιουργούν σκοτεινή κοινωνία. Όλα αυτά αναφέρονται, γιατί παραπάνω εντοπίσαμε χαρακτηριστική ομοιότητα της κοινωνίας μας με την κοινωνία της Βαβυλώνας.


Το πολίτευμα της Βαβυλώνας ήταν απολυταρχικό. Ο βασιλιάς συγκέντρωνε στο πρόσωπό του όλες τις εξουσίες κι όπως ήταν φυσικό ήταν ανεξέλεγκτος. Η ιδιομορφία, σε σχέση με τα όσα γνωρίζουμε, ήταν η ταύτιση στο πρόσωπό του της πολιτικής και θρησκευτικής εξουσίας. Οι τίτλοι που τον συνόδευαν, ήταν οι καθ’ όλα “ταπεινοί”: “Βασιλεύς των τεσσάρων μερών της γης” ή “Βασιλεύς του κόσμου”. Στον ουρανό θεωρείται σαν ο αντιπρόσωπος των υπηκόων του. Η εξουσία ήταν κληρονομική, εφόσον αυτός πέθαινε, αλλά εν ζωή μεταβίβαζε το θρόνο, σ’ όποιον από τους γιους του ήθελε.  Από εδώ ο αναγνώστης, μπορεί να καταλάβει πόσο μεγάλη εξουσία ασκούνταν στο γιο από τον πατέρα και πόσα πράγματα ήταν διατεθειμένος ο πρώτος να υποστεί, μέχρι να καταλάβει το θρόνο. Πέρα απ’ αυτό, εύκολα μπορούμε ν’ αντιληφτούμε και τις “τρυφερές σχέσεις” που χαρακτήριζαν τ’ αδέρφια μεταξύ τους.


Μιλήσαμε προηγουμένως για καθρέφτες και σ’ αυτό το σημείο ακριβώς συμβαίνουν τα παραπάνω. Όταν η πρώτη οικογένεια της κοινωνικής πυραμίδας έχει αυτά τα χαρακτηριστικά, τότε αυτά μεταβιβάζονται και στις υπόλοιπες. Όταν το σύνολο της κοινωνίας είναι αυτού του είδους, τέτοια θα είναι και η ηγεσία της. Το ένα συντηρεί πάντα το άλλο. Η πατριαρχία σ’ όλο της το μεγαλείο. Ο άντρας βασιλιάς, απόλυτος κυρίαρχος του κράτους και της οικογένειάς του. Ο απλός άντρας, κυρίαρχος της οικογένειάς του. Η απόλυτη κυριαρχία του πατέρα φαίνεται στη σύναψη νομίμων γάμων. Πρώτα συμφωνούσαν οι γονείς και μετά οι άμεσα ενδιαφερόμενοι. Η γυναίκα ήταν απαραίτητο να διαθέτει και προίκα, δίνοντας έτσι ένα “ύφος” εμπορικής συναλλαγής στην όλη διαδικασία. Από το γάμο αυτόν ή την εμπορική συναλλαγή καλύτερα και μετά, την όποια ελευθερία, τη διαδεχόταν η συζυγική πίστη, η οποία επιβαλλόταν και διατηρούνταν μ’ αυστηρούς νόμους. Σε μία απόλυτα ανδροκρατούμενη κοινωνία εύκολα καταλαβαίνει κάποιος ποιο από τα δύο μέλη αφορά η συζυγική πίστη κι οι νόμοι. Όλα αυτά βέβαια συνέβαιναν εφόσον υπήρχε προίκα. Αν δεν υπήρχε προίκα και η γυναίκα ανήκε στις κατώτερες τάξεις, τότε καθόλου δε διέφερε από τους δούλους. Οι γυναίκες αυτές θεωρούνταν “μηχανές παραγωγής παιδιών”. Επειδή βέβαια υπάρχει πάντα ανάγκη ανθρώπινου δυναμικού, είτε για πολέμους είτε για μεγάλα έργα, οι γεννήσεις ενθαρρύνονταν και οι εκτρώσεις θεωρούνταν  εγκλήματα.. κατά τη διάρκεια του πολιτισμού των Ασσυρίων, που κληρονόμησαν τη νομοθεσία για το γάμο από τους Βαβυλωνίους, οι εκτρώσεις τιμωρούνταν με την ποινή του θανάτου “δι’ ανασκολοπισμού”. Αν όλα τα παραπάνω “ξεπερασμένα” προβλήματα μίας “ξεπερασμένης” κοινωνίας θυμίζουν στον αναγνώστη τίποτε, καλώς. Αν όχι, θα επανέλθουμε. Αυτή σε γενικές γραμμές ήταν η δομή της κοινωνίας της Βαβυλώνας. Όλα αυτά βασίζονται σ’ αληθινά γεγονότα που τα έχει καταγράψει η ιστορία, με βάση τις πηγές που αυτή θεωρεί αξιόπιστες.


Από εδώ και πέρα προσπαθούμε να εφαρμόσουμε τη θεωρία μας. Ο Θεός υπηρετεί πάντα τον άνθρωπο κι αυτό είναι η βάση μας. Συνεπώς αυτόματα πρέπει να δεχτούμε ότι το έκανε από αγάπη προς τον άνθρωπο. Αγάπη = 19 = Βαβυλών. Αυτό που έκανε ο Θεός ήταν η Βαβυλών. Ο άνθρωπος το μετέτρεψε σε Βαβυλώνα = 20. Αυτό γίνεται ως εξής: ο Θεός δίνει από αγάπη γνώση σε κάποιους συγκεκριμένους ανθρώπους, με σκοπό αυτοί να υπηρετήσουν τους υπόλοιπους. Αυτή όμως η επιλογή δημιουργεί μία ξεχωριστή μερίδα ανθρώπων, τους “εκλεκτούς”. Αυτό μας το βεβαιώνει ο Χριστός στο Λόγο Του και το επιβεβαιώνει στο έργο Του, σαν Υιός που ταυτίζεται με τον Πατέρα, όχι μόνο στη γνώση, αλλά και στις πρακτικές. Από την τεράστια γνώση Του ο Θεός δίνει τμήμα της κι αυτή από μόνη της τους ξεχωρίζει από τους υπόλοιπους. Είναι χαρακτηριστικό του ανθρώπου να προσπαθεί να εκμεταλλευτεί τα πλεονεκτήματά του έναντι των άλλων. Ένα τόσο σοβαρό πλεονέκτημα θα ήταν λοιπόν αδύνατο να μην το εκμεταλλευτεί για το προσωπικό του συμφέρον. Πώς θα μπορούσε όμως να εκμεταλλευτεί αυτήν τη γνώση κι αυτήν την προσωπική επιλογή του Θεού, όταν δεν υπάρχει ένα συγκεκριμένο μεγάλο και δυσεπίλυτο πρόβλημα;


Πρέπει να υπάρχει ένα συγκεκριμένο πρόβλημα, που ν’ αφορά το σύνολο των ανθρώπων, που  θα παγιδευτούν στη δομή και να είναι εύκολα κατανοητό. Αν η δωρεά γνώσης γινόταν στην περιοχή της Αθήνας, δε θα απέφερε σπουδαία αποτελέσματα, γιατί δε θα υπήρχαν οι απαιτούμενες συνθήκες. Στη Βαβυλώνα όμως αυτές οι συνθήκες υπήρχαν. Στην περιοχή παρατηρείται μεγάλη συγκέντρωση πληθυσμού, εξαιτίας της ευφορίας του εδάφους. Η γη αποδίδει τα μέγιστα και η ζωή των ανθρώπων βελτιώνεται και γίνεται πολύ άνετη κι ευχάριστη. Ο άνθρωπος ζει πιο ξεκούραστα κι εξασφαλίζει περισσότερο χρόνο, για ν’ ασχοληθεί με πράγματα ανώτερα σε σύγκριση με τον αγώνα για την επιβίωσή του. Υπήρχε όμως στην περιοχή ένα σημαντικό πρόβλημα: οι πλημμύρες του Ευφράτη. Αυτός ο μεγάλος ποταμός πλημμύριζε και γινόταν τρομερά επικίνδυνος και καταστροφικός για τους ανθρώπους. Η ευφορία της γης ήταν αποτέλεσμα αυτών των πλημμύρων. Το μέγεθος του ποταμού και τα τεράστια φαινόμενα που προκαλούσε, καθιστούσαν απαγορευτική τη λύση σε προσωπικό επίπεδο. Μέχρι τότε ο άνθρωπος αντιμετώπιζε ο καθένας ξεχωριστά τις δυσκολίες του..  κατόπιν αυτή η γνώση μεταδιδόταν και στους υπολοίπους και η ανθρωπότητα βάδιζε μ’ αυτόν τον τρόπο. Σ’ αυτήν την περίπτωση όμως απαιτείται συλλογική προσπάθεια, που σημαίνει ότι ο καθένας πρέπει ν’ αναλάβει το ρόλο του.


Πώς όμως μπορεί να υπάρξει μία συλλογική προσπάθεια χωρίς ηγεσία και χωρίς γνώσεις;  Τα δεδομένα μας λοιπόν αρχίζουν και εμφανίζονται.. πρώτον: το πρόβλημα είναι κατανοητό απ’ όλους κι όλοι αντιλαμβάνονται ότι είναι δυνατόν να λυθεί με συλλογική προσπάθεια.. δεύτερον: το μέρος είναι πολύ πλούσιο για να εγκαταλειφθεί, που σημαίνει ότι ο πληθυσμός δεν έχει καμία πρόθεση να μετακινηθεί. Αυτό που λείπει τώρα είναι να βρεθούν οι ηγέτες και η γνώση. Ακριβώς εκείνη τη χρονική περίοδο εμφανίζονται άνθρωποι με υπερφυσικές γνώσεις,  που δεν μπορούν να δικαιολογηθούν σε καμία περίπτωση. Έχουν γνώσεις που, ακόμα και με τα σημερινά δεδομένα, είναι σημαντικές. Γνωρίζουν μηχανική, υδραυλική, μαθηματικά κι αστρονομία. Ό,τι χρειάζεται δηλαδή να γνωρίζει κάποιος για να λύσει τέτοια προβλήματα. Οι απλοί άνθρωποι τους ακολουθούν κι εντάσσονται σε μία δομή που ξεκινά γι’ αυτούς ευεργετικά. Για πρώτη φορά εργάζονται όλοι μαζί για κοινά προβλήματα. Είναι η πρώτη μορφή κοινωνίας, που παράγει έργο για τη γενιά που υπάρχει, αλλά και για τις μέλλουσες. Τα έργα είναι τεράστια κι ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται ότι με την κοινή προσπάθεια, μπορεί να πραγματοποιήσει μεγάλα  επιτεύγματα.


Σ’ αυτό ακριβώς το σημείο σταματά η έννοια του “19”. Ό,τι έγινε από εκεί κι ύστερα είναι δημιούργημα των ανθρώπων. Βαβυλώνα = 20. Οι “εκλεκτοί” με τις γνώσεις αντιλήφθηκαν ότι μπορούν να εξασφαλίσουν ένα καλύτερο μέλλον γι’ αυτούς και τα παιδιά τους και να δημιουργήσουν συνθήκες, που διασφαλίζουν τα συμφέροντά τους στο μέλλον. Ο άνθρωπος, από την εποχή της Δημιουργίας μέχρι τώρα, δεν έχει αλλάξει καθόλου. Έχει τα χαρακτηριστικά που του έχει δώσει ο Δημιουργός του. Ποιος άνθρωπος στη σημερινή εποχή δε θα έκανε το ίδιο ακριβώς πράγμα; Όταν αντιληφθεί ένα πλεονέκτημά του, το εκμεταλλεύεται στο έπακρο. Πόσο μάλιστα, όταν αυτό το πλεονέκτημα έχει να κάνει με το Θεό και τις επιλογές Του.


Σ’ αυτό το σημείο εμφανίζονται για πρώτη φορά στην ιστορία του ανθρώπου τα πνευματικά δικαιώματα, που υπηρετούν την εξουσία και χωρίζουν τους ανθρώπους σε σημαντικούς κι ασήμαντους, σ’ ελεύθερους και δούλους. Οι άνθρωποι αυτοί μοιράζουν κατά βούληση αυτά τα δικαιώματα κι ανοίγουν τον τάφο της ανθρωπότητας. Η γνώση που τους δόθηκε για να υπηρετήσουν τους ανθρώπους, έγινε μέσον για να τους εκμεταλλεύονται. Εδώ ξεκινά η πατριαρχία, αφού όλοι αυτοί είναι άντρες και δημιουργείται η μόνιμη κατάσταση για την κοινωνία. Από τους “σημαντικούς” άντρες, που ελέγχουν την κοινωνία απολυταρχικά, ρέουν δικαιώματα και προς τους “ασήμαντους” κι έτσι ελέγχουν κι αυτοί απολυταρχικά τις οικογένειές τους. Πάντα με φορά από την κορυφή προς τη βάση μεταβιβάζονται δικαιώματα και γνώσεις σε ποσότητα, που εξυπηρετούν την κεντρική εξουσία κι έτσι δημιουργείται μία δομή πολιτικής και θρησκευτικής εξουσίας. Όταν στην κορυφή το πρόσωπο είναι ένα, έχουμε το απόλυτο σκοτάδι.


Από το σημείο αυτό κι ύστερα, όλη η κοινωνία υπηρετεί συγκεκριμένους ανθρώπους. Όποιος αρνείται, είναι στο έλεος της εξουσίας. Όλη αυτή η εκμετάλλευση έχει ως αποτέλεσμα τη δημιουργία πλούτου. Ο πλούτος αυτός σε πρώτη φάση, βοηθά να δημιουργηθεί ένας μισθοφορικός στρατός. Αργότερα κι όταν ωριμάσουν οι συνθήκες, η εξουσία δημιουργεί τέτοιες συνθήκες, ώστε η επιστράτευση ανδρών να γίνεται πάντα δωρεάν από το λαό, για να “υπηρετούν” τον ίδιο το λαό. Βλέπουμε μ’ αυτόν τον τρόπο, πόσο λίγα πράγματα χρειάζονται, για να δημιουργηθεί μία κοινωνία πρωτόγονη σαν της Βαβυλώνας και μία κοινωνία σύγχρονη σαν τη δική μας. Η Βαβυλώνα τελειώνει εδώ. Η εξουσία στηρίζεται στο ιερατείο και την ύπαρξη στρατού. Η εξουσία ελέγχει τον ίδιο το λαό με το στρατό. Το ιερατείο φοβίζει “εν ονόματι του Θεού” τους ανθρώπους και τους αναγκάζει να σέβονται τον ιερό στρατό, προστάτη των ιερών και αγίων.


Τελευταίο από τα στοιχεία που μας ενδιαφέρουν είναι ο οικονομικός βίος και οι τρόποι λειτουργίας του. Το σύστημα κι εδώ λειτουργούσε “σύγχρονα”, αφού υπήρχαν υποτυπώδεις τράπεζες και μάλιστα ανήκαν σε ιδιώτες, που ειδικεύονταν στις τραπεζικές εργασίες. Οι αγοραπωλησίες γίνονταν με τον ίδιο περίπου τρόπο που γίνονται και σήμερα, αφού υπάρχουν οι μαρτυρίες των συμβολαίων. Η φορολογία ήταν βαρύτατη και κανένας δεν μπορούσε να την αποφύγει, ούτε ακόμα κι οι ναοί. Το βήμα αυτό είναι ίσως το πιο σημαντικό, κι αυτό όχι γιατί πρόσφερε στον άνθρωπο συνθήκες με τις οποίες μπορούσε να ζήσει άνετα, αλλά γιατί αποτελεί τη βάση του πολιτισμού και των επιτευγμάτων που ζούμε σήμερα. Για τον άνθρωπο που ζει μέσα σ’ αυτό και το υπηρετεί είναι θάνατος και καταστροφή. Η εξουσία δεν κλέβει μέσα σ’ αυτό το σύστημα μόνον υλικά αγαθά από τον άνθρωπο, αλλά την ίδια του την ψυχή. Ο ελεύθερος άνθρωπος σ’ αυτό το σύστημα γίνεται δούλος από την κορυφή ως τη βάση της κοινωνικής πυραμίδας. Στο σημείο που διαφέρουν μεταξύ τους είναι η ταυτότητα του κυρίου που υπηρετούν. Ο τεράστιος άνθρωπος, ο “κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν”, αγωνίζεται να μπει όσο πιο πολύ μπορεί μέσα στο σκοτάδι για να γίνει ένας δούλος, που όταν πεθάνει κανένας δε θα καταλάβει γιατί υπήρξε και τι επιδίωκε. Για την ανθρωπότητα στο σύνολό της, αυτό το βήμα είναι και η μεγάλη κατάθεση από το Θεό προς τον άνθρωπο.


Όταν φτάσουμε σ’ αυτό το σημείο, εύκολα μπορούμε ν’ αναρωτηθούμε: “Αν αυτή είναι η μορφή της κοινωνίας που ζούμε σήμερα κι αν, όπως υποστηρίζει αυτή η θεωρία, αυτό το βήμα είναι και το βασικό, γιατί αναπτύχθηκαν και τα υπόλοιπα μοντέλα των πολιτισμών;”. Θα έπρεπε, όταν στην αρχή αναφέραμε γενικά τα βήματα που έχει κάνει η ανθρωπότητα, να είναι στο σύνολό τους τρία και όχι πέντε. Το πρώτο, που ακολουθεί τη Δημιουργία, το δεύτερο της Βαβυλώνας και το τρίτο και τελευταίο της Αθήνας. Τι προσφέρουν τα βήματα τρία και τέσσερα; Το λογικό κι ανθρώπινο είναι αυτό..  στην περίπτωσή μας όμως δεν πρέπει ν’ αναζητούμε ούτε το λογικό ούτε το ανθρώπινο.


Ας ξεκινήσουμε μία υπόθεση για το τι θα γινόταν, αν τα βήματα ήταν τρία. Υπάρχει η Βαβυλώνα της οποίας ο πολιτισμός φτάνει σ’ επίπεδο τεχνικής προόδου έστω Χ. Οι λαοί έχουν κάποια όρια μέσα στα οποία μπορούν να παρασυρθούν και να κάνουν θυσίες. Δεν μπορεί ένας λαός να κάνει θυσίες από τη Δημιουργία μέχρι σήμερα. Όταν λοιπόν φτάσει σ’ ένα επίπεδο, που είναι και το όριο, υπάρχουν δύο πιθανότητες: ή να γίνει μία επανάσταση βίαιη και καταστροφική, για όσα δημιουργήθηκαν, ή ο κόσμος ν’ αναγκαστεί να μεταναστεύσει, αλλάζοντας έτσι τις αρχικές συνθήκες που στηρίζουν αυτό το μοντέλο. Αν γίνει επανάσταση, υπάρχουν πάλι δύο πιθανότητες: ή να μπει η κοινωνία στο τρίτο βήμα ή να επέλθει το χάος. Το πιο πιθανό είναι το δεύτερο. Το πρώτο είναι σχεδόν αδύνατο να πραγματοποιηθεί, γιατί η δημοκρατία απαιτεί παιδεία, απαιτεί μία ελάχιστη βάση γνώσης, διαφορετικά δε λειτουργεί.


Η προηγούμενη κοινωνία αφήνει πίσω της μόνον ανθρώπους, που διψούν για εξουσία κι ανθρώπους, που αναζητούν καλούς κυρίους. Η θεία Σοφία εδώ ακριβώς φαίνεται. Πάντα δίνει στους “εκλεκτούς” ακριβώς τόση γνώση, όση χρειάζονται για να φτάσουν σ’ ένα επίπεδο, ούτε πιθαμή πιο πάνω. Γιατί όμως συμβαίνει αυτό; Ξεκινάμε τη σκέψη μας ανάποδα. Αν τους έδινε συνεχώς γνώση και τους καθόριζε στόχους, θα φτάνανε οπωσδήποτε στο στάδιο της επανάστασης. Το επικίνδυνο για το θεϊκό Σχέδιο θα ήταν η αποκάλυψή του, επειδή θα υπήρχαν άνθρωποι οι οποίοι θα είχαν συνολική γνώση του θέματος και δε θα μπορούσαν να επιστρατευτούν φρέσκες και υγιείς δυνάμεις, που με τη σειρά τους θα βυθίζονταν σε μία νέα αυτού του είδους κοινωνία. Η κοινωνία και οι άνθρωποί της εργάζονται έντονα, όταν υπάρχουν οι κατάλληλες συνθήκες, όταν δημιουργείται κάτι το νέο, κάτι το διαφορετικό. Έπρεπε πάντα να προκύπτει κάτι και να δίνεται πάντα λύση, μέσω του Θεού. Αν όμως αυτό μπορεί να συμβαίνει συνέχεια και να δημιουργούνται συνεχώς κοινωνίες σαν της Βαβυλώνας, δε συμβαίνει το ίδιο και με το τρίτο βήμα. Η  κοινωνία της Αθήνας μία φορά μπορεί να δημιουργηθεί. Όταν αυτή η κοινωνία αρχίζει και παράγει ανθρώπους, ο καθένας μόνος του μπορεί να νικήσει τη Βαβυλώνα. Αυτό θα γίνει επηρεάζοντας τους ανθρώπους της και δίνοντάς τους γνώση για τις αξίες της ζωής.


Όπως αναφέραμε πριν, ο Θεός δίνει τόση γνώση, όση ακριβώς χρειάζεται για να φτάσουμε σ’ ένα επίπεδο κι από εκεί και πέρα ακολουθείται η ίδια διαδικασία εκ νέου σε άλλο χώρο, σε άλλους ανθρώπους, για να μοιράζεται ο κόπος και η θυσία. Αυτό γίνεται, επειδή ο Θεός είναι Πνεύμα και εκμεταλλευόμενος τη δυνατότητα μεταφοράς της γνώσης, κατευθύνει την ανθρωπότητα προς κάποιο συγκεκριμένο  στόχο. Μ’ επιλογή ξεχωρίζει ορισμένους ανθρώπους.. όχι με κριτήρια πραγματικής αξίας ή πίστης, αλλά με μόνο κριτήριο να έχουν τη δυνατότητα και τα χαρακτηριστικά για να φέρουν σε πέρας την αποστολή τους. Διαφορετικοί άνθρωποι κάνουν διαφορετικά πράγματα με τα ίδια δεδομένα. Ο Θεός όμως γνωρίζει τι μπορεί να κάνει ο καθένας. Έτσι μπορεί αυτή η γνώση, να δοθεί ακόμα και σ’  έναν υπάνθρωπο, δηλαδή έναν άνθρωπο, που, και μόνον που υπάρχει, είναι προσβολή για το ανθρώπινο είδος. Όταν συμβούν όλα αυτά, τα πράγματα παίρνουν μία τροπή, που είναι γνωστή στο Θεό από πριν, αλλά ο Ίδιος δε συμμετέχει.


Έτσι στο παράδειγμα της Βαβυλώνας δόθηκε  γνώση, λύθηκαν τα προβλήματα, αλλά με το πέρασμα του χρόνου ο απλός άνθρωπος βρέθηκε σε δυσμενέστερη θέση. Αυτό έγινε, γιατί αυτοί, που κλήθηκαν να βοηθήσουν τους συνανθρώπους τους, εκμεταλλεύτηκαν τη γνώση για το προσωπικό τους συμφέρον. Έκαναν τη γνώση εξουσία και μ’ αυτήν την εξουσία λεηλάτησαν τον κόσμο. Με την πάροδο του χρόνου όμως η γνώση αυτή ξεπερνιέται. Δε δίνει καμία λύση σε κανένα πρόβλημα κι απ’ αυτό το σημείο και μετά δημιουργείται μία κοινωνική ένταση, που είναι απλά θέμα χρόνου πότε θα ξεσπάσει. Από τη στιγμή που δίνεται η γνώση σε κάποιον συγκεκριμένα, μέχρι και το τελευταίο στάδιο της έντασης, υπάρχει μία μεροληπτική διαδικασία, όσον αφορά τη μεταφορά της απ’ άνθρωπο σ’ άνθρωπο και των πνευματικών δικαιωμάτων, μέσω των οποίων μεταφέρεται εξουσία.


Σ’ αυτό το σημείο πρέπει να προσέξει ο αναγνώστης. Για ν’ αντιληφθεί κάποιος ότι μία κοινωνία, τύπου Βαβυλώνας, φτάνει στο στάδιο της πτώσης, πρέπει να κατορθώσει να διακρίνει τι ακριβώς μπορεί ν’ απολαύσει κάποιος με πνευματικά δικαιώματα, όσον αφορά τον πλούτο και την εξουσία. Αν αυτοί που έχουν αυτά τα προσόντα είναι περισσότεροι απ’ όσους μπορεί ν’ αντέξει η κοινωνία κι ο κόσμος που εργάζεται ως μισθωτός, τότε η έκρηξη είναι πολύ κοντά. Πιο απλά, αν ένας μορφωμένος δεν μπορεί να εξασφαλίσει τα παραπάνω αγαθά από το σύστημα και δε διαφέρει από έναν απλό δούλο, τότε πρέπει να περιμένουμε το χειρότερο. Η εξουσία μπορεί να κρατήσει τον αγράμματο στην εξαθλίωση, για όσο καιρό αυτή επιθυμεί, τους όμοιούς της όμως δεν μπορεί να τους διατηρεί στη φτώχεια. Όταν διαμαρτύρεται ο απλός μισθωτός, η εξουσία αδιαφορεί και μπορεί μάλιστα να πάρει σκληρά μέτρα, εφόσον είναι χρήσιμο γι’ αυτή. Αν όμως αυτοί, που διαμαρτύρονται, ανήκουν σ’ ισχυρές συντεχνίες (γιατροί, δικηγόροι, μηχανικοί) και δεν μπορεί να τους προστατεύσει καθορίζοντας από μόνη της κι αυθαίρετα τις αμοιβές τους, τότε επιστρατεύονται άλλες μέθοδοι, πολύ πιο επικίνδυνες. Η εξουσία δεν αυτοκαταργείται, μέχρι το τέλος και του τελευταίου ανθρώπου, που μπορεί να την υπηρετήσει. Είναι σε θέση να πνίξει τον κόσμο στο αίμα αρκεί να ωφεληθεί. Απ’ αυτό το σημείο και πέρα, εμφανίζεται μία κατάσταση που οι ιστορικοί ονομάζουν παρακμή. Ο Θεός δεν επεμβαίνει εκ νέου δίνοντας τη Σοφία Του κι αρχίζουμε ν’ αναζητούμε, ποιος είναι ο επόμενος. Έτσι καταλαβαίνουμε, γιατί υπήρξαν τόσο μεγάλοι πολιτισμοί και γιατί εξαφανίστηκαν ο ένας πίσω από τον άλλο.


Το κύριο πρόβλημα όμως εξακολουθεί να είναι το αρχικό. Πότε πρέπει να σταματήσει η Βαβυλώνα να υπάρχει; Το μοντέλο της δημιουργεί υποδομή, το ύψος της οποίας συνεχώς μεταβάλλεται προς το καλύτερο. Ποιο είναι όμως το τελικό επιθυμητό ύψος; Πώς μπορεί να φτάσει κάποιος στην παγκοσμιότητα της Βαβυλώνας, γνωρίζοντας τα χαρακτηριστικά της κι ανεχόμενος την εξουσία της; Εδώ ακριβώς είναι η τελειότητα του θεϊκού Σχεδίου. Εδώ μπορεί να καταλάβει κάποιος, πόσο απαραίτητα είναι τα βήματα τρία και τέσσερα, για ποιο λόγο δημιουργήθηκαν και ποιο σκοπό εξυπηρετούν.


Το βήμα τρία, όπως αναφέραμε και στην αρχή, είναι ο αιγυπτιακός πολιτισμός. Αποτελεί το τρίτο βήμα, γιατί είναι πιο εξελιγμένος, όσον αφορά τον άνθρωπο και την οικογένεια, κι έχει ορισμένα χαρακτηριστικά μέσα στα οποία πρέπει ν’ αναζητήσουμε την επέμβαση του Θεού. Η περιοχή της Αιγύπτου ως χώρος, πληρεί τις ίδιες προϋποθέσεις μ’ αυτόν της Βαβυλώνας. Βλέπουμε ότι υπάρχει κι εδώ συγκέντρωση πληθυσμού λόγω της ευφορίας του εδάφους κι υπάρχει επίσης ένα μεγάλο και κοινό για όλους πρόβλημα: οι πλημμύρες του Νείλου. Η γνώση δόθηκε και στους Αιγυπτίους για να λύσουν τα προβλήματά τους. Κι εδώ, όπως και στη Βαβυλώνα, η συνέχεια έδειξε ότι η γνώση δημιουργεί πάντα εξουσία. Οι δομές αυτής της εξουσίας αναπτύχθηκαν μ’ έναν τρόπο όμοιο και φτάσαμε σ’ ένα μοντέλο κοινωνίας, σύμφωνα με το οποίο ο Φαραώ ήταν απόλυτος άρχων, πολιτικός, αλλά και θρησκευτικός, εξαιτίας της υποτιθέμενης θεϊκής καταγωγής του. Μέχρι αυτό το σημείο τα δύο αυτά διαφορετικά βήματα, προϊόντα δύο διαφορετικών  πολιτισμών, είναι τόσο όμοια μεταξύ τους, ώστε μας προβληματίζουν.


Ποιες είναι οι ιδιομορφίες του κάθε πολιτισμού, που μας κάνουν να τους ξεχωρίζουμε και να τους μελετάμε σε διαφορετική βάση; Φαινομενικά οι δύο αυτοί πολιτισμοί είναι ίδιοι, έχουν κοινά δεδομένα και μία απολύτως όμοια πορεία στο χρόνο. Η διαφορά τους είναι, σ’ ό,τι αφορά την ποιότητα και την ποσότητα της γνώσης που τους δόθηκε. Η Βαβυλώνα δημιουργήθηκε ως μοντέλο, που επαναλαμβάνεται συνεχώς στο χώρο και στο χρόνο. Δεν έχει ποτέ συγκεκριμένο μέγεθος και συγκεκριμένη θέση. Κάθε κοινωνία μικρή ή μεγάλη μπορεί, σε κάθε στιγμή, να μετατραπεί σε κοινωνία τύπου Βαβυλώνας. Αρκεί να υπάρχει ένα οποιοδήποτε πρόβλημα και να υπάρχουν άνθρωποι, οι οποίοι κρατούν τα πνευματικά δικαιώματα των λύσεων αυτών, που είναι και τα κλειδιά της εξουσίας. Αν όμως η Βαβυλώνα επαναλαμβάνεται, η Αίγυπτος κι ο πολιτισμός της είναι μοναδικός. Ο πολιτισμός της Αιγύπτου δεν έγινε με σκοπό ν’ αποτελέσει μοντέλο οποιασδήποτε μορφής. Ο πολιτισμός αυτός δημιουργήθηκε για να δηλώσει ο Θεός την παρουσία Του. Στην Αίγυπτο ο Θεός παρουσιάστηκε για μοναδική φορά στον άνθρωπο ως Πνεύμα κι έδωσε στους Αιγυπτίους —που υπήρξαν ιερείς Του— γνώση.. γνώση ανυπέρβλητη, που αγγίζει το μυστήριο. Αν μία ποσότητα γνώσης είναι ικανή να θέσει σε λειτουργία την κοινωνία της Βαβυλώνας, όλη η ποσότητα της γνώσης που έχει αυτήν τη στιγμή ο κόσμος δεν αρκεί για να επαναληφθεί η μεγάλη Αίγυπτος. Ό,τι μπορούσε να δώσει ο Θεός ως στοιχείο για τον Ίδιο τον Εαυτό Του και για το μέλλον του ανθρώπου, χωρίς ν’ αποκαλύψει κατευθείαν το Μυστικό Του Σχέδιο, το παρέδωσε στους Αιγυπτίους ιερείς. Η γνώση αυτή ήταν τόσο μεγάλη και πολύπλευρη, ώστε ήταν αρκετή για να κρατήσουν οι ιερείς κι οι βασιλιάδες τα πνευματικά δικαιώματα που χρειάζονταν, αλλά και να δημιουργήσουν το πρώτο οργανωμένο σύστημα παιδείας στον κόσμο. Το σημαντικότερο ίσως στοιχείο του αιγυπτιακού πολιτισμού είναι η μεταφορά της γνώσης, μέσα από ένα οργανωμένο δίκτυο.

Back to content | Back to main menu