Κορυφή σελίδας
Αριθμολογία - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Αριθμολογία - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Αριθμολογία

Όταν μιλήσαμε για δημοκρατία, θεωρήσαμε ως ικανή και αναγκαία συνθήκη μία ελάχιστη γνώση. Αυτή η ποσότητα είναι αδύνατο να δοθεί στον κόσμο, χωρίς την οργάνωση που παρέχει ένα σύστημα παιδείας. Όπως πάντα, έτσι και στην περίπτωση της Αιγύπτου, η γνώση δε δόθηκε από αγάπη για τον κόσμο, αλλά για τη μέγιστη δυνατή εκμετάλλευσή του. Αν μέχρι τότε το σύστημα εκμεταλλευόταν τον άνθρωπο μόνο σωματικά, τώρα μπορούσε να μπει και στο χώρο της πνευματικής εκμετάλλευσης. Όλη την κοπιαστική δουλειά, που απαιτούσε τις βασικές γνώσεις της ανάγνωσης και της γραφής, την αναλάμβαναν αυτοί που εκπαιδεύτηκαν μέσα απ’ αυτό το σύστημα. Ανταμοιβή τους ήταν, μετά το πέρας των σπουδών, να διορίζονται υπάλληλοι του κράτους. Αυτό είναι άλλο ένα “αρχαίο” φαινόμενο, που παρατηρείται στη “σύγχρονη κοινωνία” μας.

Για να εξασφαλίζει την ασφάλειά του ένα τέτοιο σκοτεινό σύστημα από επίδοξους επαναστάτες, που θα έστρεφαν τη γνώση που απεκόμιζαν ενάντια στο ίδιο το σύστημα, βασιζόταν στην πειθαρχία. “Τα παιδιά, για να ακούσουν, πρέπει να τα κτυπήσουν, διότι έχουν τα αυτιά εις την ράχιν των”. Αυτό το “αρχαίο” φαινόμενο είχε στόχο να μάθει στον άνθρωπο —γιατί είναι αποδεδειγμένο από τότε— να πειθαρχεί και να υπακούει. Θεωρητικά για την καλή σχολική λειτουργία, πρακτικά όμως για να μη στρέφεται εναντίον αυτών, που έχουν τη δυνατότητα να τον κτυπήσουν. Όταν ένα παιδί μαθαίνει να φοβάται και να μην έχει άποψη μπροστά στο δάσκαλό του, τότε μπορεί να θεωρηθεί ότι δημιουργήθηκε ένα τέλειο σύστημα παραγωγής δούλων, που είναι έτοιμοι να εκτελέσουν τις επιθυμίες των κρατούντων. Οι σύγχρονες κοινωνίες, σ’ εποχές που παρουσιάζουν δυσλειτουργίες, προσπαθούν πάντα  να περάσουν την άποψη ότι τα κοινωνικά προβλήματα έχουν τις ρίζες τους στη χαλάρωση της πειθαρχίας του συστήματος παιδείας. Η αναβάθμισή της βέβαια, έχει μία φρεσκάδα ως ιδέα χιλιάδων ετών.


Στην Αίγυπτο αποδείχθηκε για πρώτη φορά ότι μπορεί η γνώση να μεταδοθεί μέσω ενός συστήματος στον απλό άνθρωπο, χωρίς να κινδυνεύει η δομή της εξουσίας. Αυτό βέβαια συμβαίνει, όταν τ’ αποθέματα της υπάρχουσας γνώσης είναι τεράστια και υπάρχει γνώση, που παραμένει καλά κρυμμένη. Η ανάγνωση και η γραφή, που είναι και η βάση της μόρφωσης, μπορεί να μην αρκούν για να δώσουν τη σοφία σε κάποιον, αλλά είναι αρκετές για να ξεχωρίσουν τους ανθρώπους μεταξύ τους, όταν αυτοί βρίσκονται στο ίδιο επίπεδο γνώσης.


Από το σημείο αυτό και μετά έχουμε την εμφάνιση μίας νέας ενδιάμεσης τάξης, των ευγενών και του λαού, οι οποίοι, χωρίς να υπάρχει μία συνέχεια όσον αφορά την καταγωγή τους, μπορούν κι απολαμβάνουν ζωή πολύ πιο άνετη και πιο ευχάριστη, απ’ αυτή του απλού ανθρώπου, που αποτελεί και τη βάση της κοινωνίας. Αυτή η τάξη είναι κι ο φύλακας των πνευματικών δικαιωμάτων του συστήματος κι αυτή αγωνίζεται για να παραμείνει αιωνίως ο λαός στο σκοτάδι. Είναι οι “ακρίτες” του πνεύματος, που κινδυνεύουν πρώτοι να χάσουν τα δικαιώματά τους σε περίπτωση που το πνεύμα αφεθεί ανεξέλεγκτο. Το σύστημα γνωρίζει αυτήν την αδυναμία τους και κάθε φορά που κινούνται μέσω της γνώσης που τους δόθηκε εναντίον του, αυτό αμύνεται αμφισβητώντας τα κεκτημένα δικαιώματα που απολαμβάνουν. Αυτό γίνεται δίνοντας γνώση πάλι επιλεκτικά σε άλλους, που με τη σειρά τους βελτιώνουν τη ζωή τους, έχοντας “συν τοις άλλοις” και  γνώση της άσχημης κατάληξης αυτών που αμφισβητούν.


Έτσι δημιουργείται μία πειθαρχημένη τάξη, που υπακούει πάντα στην ηγεσία της κοινωνίας και μπορεί, αν της ζητηθεί, να κάνει και τα χειρότερα εγκλήματα σε βάρος του λαού, αφού είναι ζήτημα εύνοιας να βελτιώσει ή να δυσχεράνει τη θέση της. Είναι η τάξη των δούλων, που αρέσκεται στη δουλεία της και μπορεί να κάνει τα πάντα για τη διατήρηση των καρπών αυτής της δουλείας. Ο πολιτισμός της Αιγύπτου είχε ακριβώς αυτήν την προσφορά στην ιστορία του ανθρώπου. Δίδαξε μαζικά τους ανθρώπους, ανεξάρτητα από το αν αυτοί που διδάχθηκαν επωφελήθηκαν υλικά σε βάρος του λαού. Παγίωσε μ’ αυτόν τον τρόπο την άποψη ότι το σύστημα δεν κινδυνεύει από την ελεγχόμενη ροή γνώσης προς το λαό και τέλος δημιούργησε ένα μεγάλο απόθεμα ανθρώπων που είχε γνώση και μπορούσε να τη σκορπίσει σ’ άλλους λαούς και έθνη. Η Αίγυπτος υπήρξε το μεγάλο σχολείο όλων των λαών αυτού του κόσμου.


Όλα τα παραπάνω είναι αποδεκτά στο μεγαλύτερο μέρος τους κι από την επιστήμη της ιστορίας. Εμείς όμως πρέπει να δούμε πώς συνδέονται αυτά όλα μεταξύ τους και πού υπηρετεί αυτό το βήμα τη γενική στρατηγική που αναζητούμε. Είναι απαραίτητο να καταλάβουμε γιατί επιλέχθηκε η Αίγυπτος από το Θεό για τη μοναδική και πλήρη εμφάνισή Του ως Πνεύμα, ως Πατήρ και γιατί έπρεπε να γίνει αυτή η εμφάνιση. Για τους αρχαίους η Αίγυπτος ήταν δώρο του Νείλου. Είναι μία τεράστια όαση μέσα στην έρημο. Όλη η ζωή της περιοχής, οφείλεται στην ύπαρξη του Νείλου. Όταν ο άνθρωπος βρίσκεται σε μία φάση της ιστορίας του, κατά την οποία θεοποιεί τα πάντα, η θεοποίηση του Νείλου είναι το πλέον φυσικό. Όταν όμως, στην περίπτωση της Αιγύπτου, ο Νείλος θεοποιημένος ή όχι είναι αναμφισβήτητα ζωοδότης και μάλιστα αποκλειστικός και τεράστιος, τότε φυσικό είναι ο Θεός ο Ίδιος να εμφανιστεί σ’ αυτόν το λαό. Αυτό δεν μπορούσε να γίνει σ’ οποιοδήποτε άλλο σημείο της Γης. Μόνον αυτός ο λαός, εκείνη την εποχή, μπορούσε να κατανοήσει ότι ο Θεός είναι Ένας και το μέγεθός Του δυσθεώρητο κι απρόσιτο για τον απλό άνθρωπο. Ο Θεός εμφανίστηκε σ’ ένα λαό που θεοποίησε έναν τεράστιο ποταμό, ο οποίος είναι αναμφισβήτητα ευεργέτης, αλλά και καταστροφέας λόγω μεγέθους και λόγω των φαινομένων που προκαλεί. Ο λαός αυτός ήταν ο μόνος σ’ εκείνη τη φάση, που μπορούσε να κατανοήσει μία τεράστια δύναμη, η οποία ήταν ταυτόχρονα και μοναδική και προκαλούσε μία  σειρά θετικών κι αρνητικών φαινομένων.


Αν συγκρίνουμε την Αίγυπτο με τη Μεσοποταμία, τότε θα καταλάβουμε τι σημαίνει μοναδικότητα. Ο Ευφράτης μπορεί να ήταν κι αυτός ζωοδότης, αλλά όχι μοναδικός. Ο λαός δεν εγκατέλειπε το μέρος για τον πλούτο του και όχι, γιατί δεν υπήρχαν άλλες επιλογές. Στην περίπτωση της Αιγύπτου όμως δεν υπήρχαν επιλογές. Μεταξύ ερήμου και όασης, προτιμάται πάντα η όαση, αφού το αντίθετό της, η έρημος, είναι καταδίκη. Αυτή είναι η διαφορά αυτών των δύο γεωγραφικών χώρων, που μας οδηγεί στο ν’ αντιληφθούμε την επιλογή του Θεού. Έτσι, έχουμε ένα λαό, που μπορεί να κατανοήσει ορισμένα πράγματα, των οποίων η φύση είναι κατ’ αναλογία όμοια με τη Φύση του Θεού. Κατανοεί ο άνθρωπος λοιπόν τη μοναδικότητα, το μέγεθος κι ορισμένα λειτουργικά χαρακτηριστικά. Στα τελευταία οφείλεται η ευεργεσία προς τον άνθρωπο, αλλά σ’ αυτά τα ίδια οφείλονται κι ορισμένα αρνητικά φαινόμενα. Γυρνώντας ξανά στον ποταμό Νείλο, βλέπουμε ότι το δώρο του, η Αίγυπτος, ζει κι υπάρχει χάρη στις πλημμύρες. Εξαιτίας αυτών των πλημμύρων όμως προκαλούνται καταστροφές. Έτσι  ο άνθρωπος μόνον εκεί αντιλαμβάνεται ότι  για να γευθεί το καλό πρέπει να υπάρξουν κι ορισμένα αρνητικά φαινόμενα. Ο άνθρωπος δεν μπορεί να ζει σε μία όαση, που οφείλεται στις πλημμύρες ενός ποταμού, χωρίς να μάθει να ζει μ’ αυτές.


Εδώ ακριβώς είναι το ζητούμενο. Όταν λέμε ότι ο Θεός έχει Μυστικό Σχέδιο αυτό ακριβώς εννοούμε: σκοπός Του είναι να πλημμυρίσει τον άνθρωπο και να τον κάνει Θεό, αλλά όσο θα συμβαίνει η πλημμύρα, πρέπει ο άνθρωπος να μάθει να ζει. Ένας λαός μ’ αυτήν την αντίληψη αποτυπωμένη μέσα στο μυαλό και την ψυχή του, είναι πλέον έτοιμος να λατρέψει τον Έναν, Μεγάλο και Μοναδικό Θεό. Ο Θεός βέβαια δεν έχει ανάγκη λατρείας, ούτε ενεργεί για να υπηρετείται. Υπάρχει κι επιθυμεί να υπηρετεί. Έτσι προχωρά παραπέρα και δίνει λύσεις, μέσω των γνώσεων που προσφέρει, ώστε ο άνθρωπος να πειθαρχήσει το ζωοδότη ποταμό προς όφελός του.


Στο σημείο αυτό είναι το μεγαλείο του Θεού. Ταυτίζεται με το Νείλο για να δείξει την ταυτότητά Του, αλλά και δίνει λύσεις στον άνθρωπο, για να του δώσει ελπίδες για τη Θέωσή του. Οι λύσεις αυτές έχουν έναν ξεχωριστό χαρακτήρα. Ενώ το πρόβλημα και η ζωή είναι στη Γη, η προσοχή του ανθρώπου στρέφεται στον ουρανό και στα φαινόμενά του. Του υποδεικνύει να στρέφεται στον ουρανό και να περιμένει λύσεις για κάτι, που συμβαίνει και τον αφορά στη Γη. Όταν ο άνθρωπος περιμένει ν’ ανατείλει ο Σείριος μαζί με τον Ήλιο για να προβλέψει φαινόμενα της Γης, σημαίνει ότι βγαίνει από τη φύση του και το φυσικό χώρο των αισθήσεων και μπαίνει σ’ ένα χώρο αιώνιο, όπου, αν ο άνθρωπος είναι μικρός σε σχέση με το Νείλο, εκεί είναι απλά ανύπαρκτος.


Εδώ είναι και η θεία παγίδα. Η λύση μπορεί να προέρχεται από τον ουρανό, αλλά ο άνθρωπος δεν πρέπει να ξεκολλάει από τη Γη και τη ζωή. Ο άνθρωπος ζει στη Γη κι όταν ζει μία ζωή ικανοποιητική, δε φοβάται το θάνατο κι αναζητά την ευχαρίστηση, όπως είναι δικαίωμά του. Αυτοί όμως, που στρέφονται στον άπειρο ουρανό, νιώθουν θνητοί κι ο φόβος του θανάτου τούς πλημμυρίζει, γιατί τα φαινόμενα τ’ ουρανού μπορεί να είναι περιοδικά, αλλά η ζωή του ανθρώπου είναι περιορισμένη για να μπορεί να τα παρακολουθήσει. Αυτοί ακριβώς είναι οι άνθρωποι, που είναι έτοιμοι να δεχτούν τη θεωρία για τη μετά θάνατο ζωή. Επειδή δεν υπολογίζουν τη ζωή, που τους προσφέρεται πάνω στη Γη, στρέφονται σε χώρους, όπου μόνον ο Θεός υπάρχει κι ο Υιός Του ο άνθρωπος ως δημιούργημα, που είναι η ανθρωπότητα στο σύνολό της. Αυτοί είναι οι “νεκροί επί της γης”, που ακούν και διδάσκουν θεωρίες που δεν καταλαβαίνουν και δεν μπορούν να τις αποδείξουν, παρά μόνο με μυστήρια.


Στην Αίγυπτο εμφανίζονται έννοιες και θεωρίες, όπως η “ψυχή” και η “ανάσταση των νεκρών”, που εξακολουθούν να υπάρχουν μέχρι και σήμερα. Από εδώ και πέρα, ενώ μέχρι τότε οι  ιερείς εκμεταλλεύονταν την έννοια του Θεού για να βελτιώνουν τη ζωή τους, πραγματοποιούν και τις πιο απάνθρωπες θυσίες, για να εξασφαλίσουν πράγματα που ούτε καλά-καλά αντιλαμβάνονται. Μόνοι τους ανοίγουν τους  τάφους τους και οικειοθελώς θυσιάζονται.  Αυτό ακριβώς είναι, που εξυπηρετεί τα σχέδια του Θεού.. να υπάρχουν άνθρωποι με εξουσία, που θα θυσιάζονται οικειοθελώς, να ζουν χειρότερη ζωή απ’ αυτή των καταπιεσμένων και ν’ αναπτύσσουν χαρακτηριστικά, που οδηγούν σε συγκεκριμένη κατεύθυνση. Ο άνθρωπος αγαπήθηκε από το Θεό κι υπηρετήθηκε απ’ Αυτόν. Οι δούλοι όμως ιερείς κι άρχοντες, καταδικάστηκαν. Η καταδίκη τους τίθεται σε λειτουργία από τη στιγμή που αγνοούν τα χαρακτηριστικά που τους έδωσε από αγάπη ο Δημιουργός, κι αναπτύσσουν προσωπική άποψη για τη Θέωση. Καμία από τις θυσίες που πραγματοποιούν δεν τους ζητήθηκε..  μόνοι τους τις αποφάσισαν και μόνοι τους καταδικάστηκαν. Καμία αμοιβή δεν προβλέπεται γι’ αυτούς τους αχρείους δούλους. Όταν ο Θεός δίνει στον άνθρωπο ζωή και χαρακτηριστικά Θεού για να την απολαύσει κι αυτός την υποτιμά, τότε μετατρέπεται σε δούλο κάποιου άλλου, που κι αυτός είναι δούλος. Αυτά δεν είναι αυθαίρετα και υπάρχουν στο Λόγο του Υιού του Θεού, του Μονογενούς, που τα εξηγεί, αλλά ο άνθρωπος δεν είναι σε θέση να τα δεχτεί, γιατί δεν τον αφήνουν.


Ο Θεός παρουσιάστηκε στην Αίγυπτο για τους λόγους που αναφέραμε πιο πάνω. Προβληματιζόμαστε όμως για την αναγκαιότητα αυτής της εμφάνισης στην όλη στρατηγική. Για να καλύψει ο άνθρωπος τις εσωτερικές του ανάγκες, πίστευε πάντα σε μία ανώτερη δύναμη, όπως είναι ο Θεός. Μπορούσε ο Θεός να δώσει λιγότερα και να βαδίσουμε πάλι την ίδια πορεία; Η απάντηση είναι και πάλι απλή: δεν μπορούσε να δώσει λιγότερα. Αυτό συμβαίνει, γιατί στην αρχή παραδεχθήκαμε ότι η Αίγυπτος ήταν το μεγάλο σχολείο των λαών. Όλοι οι λαοί άντλησαν γνώση που την πολλαπλασίασαν με το πέρασμα του χρόνου.


Όταν ένας από τους λαούς, που άντλησαν γνώση από την Αίγυπτο, είναι κι οι Έλληνες του βήματος πέντε, απαιτείται η γνώση, που δόθηκε από το Θεό, να είναι ανίκητη. Όταν η γνώση της Αθήνας άγγιξε το τέλειο, όσον αφορά τη μελέτη του ανθρώπου και της κοινωνίας, έπρεπε να υπάρχει μία γνώση ακόμα πιο μεγάλη, για να μην καταλήξει ο άνθρωπος στην αθεΐα. Οι ελεύθεροι άνθρωποι θέλουν αποδείξεις και όχι μυστήρια. Όταν ο άνθρωπος ψάχνει μέσα στον εαυτό του, βρίσκει το Θεό, αλλά παράλληλα βελτιώνει και τη ζωή του, αφού ανακαλύπτει και τις ανάγκες του. Όταν όμως έχει αυτήν τη γνώση, αμφισβητεί συστήματα που ταπεινώνουν τον άνθρωπο. Έτσι, αν η γνώση της Αιγύπτου δεν ήταν τεράστια, θα είχε νικηθεί κι ο άνθρωπος δε θα μπορούσε ν’ ακολουθήσει τα επόμενα βήματα. Αν οι Έλληνες είχαν παγιώσει την άποψη ότι τα πάντα ξεκινούν και καταλήγουν στον άνθρωπο κι ότι αυτός ο ίδιος είναι υπεύθυνος για το μέλλον του, δε θα εισχωρούσαν στο χριστιανισμό, μ’ αποτέλεσμα να παραμείνει μία ιουδαϊκή αίρεση και τίποτε παραπάνω.


Η πάλη των γνώσεων πραγματοποιήθηκε στην  Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, το αποτέλεσμα της οποίας είναι η γνώση που έχουμε σήμερα. Αυτός ήταν ο σκοπός της εμφάνισης του Θεού στην Αίγυπτο, η οποία ήταν ο χώρος, όπου ο Θεός  επέλεξε τους εκλεκτούς του. Εκλεκτός = 30. Έδωσε γνώση άπειρη, που απετέλεσε το Κλειδί = 30, για όσους Τον αναζήτησαν και Βίβλος = 30, γι’ αυτούς που προσπάθησαν να μάθουν το μέλλον. Αυτοί που καρπώθηκαν τα πνευματικά δικαιώματα αυτής της γνώσης, γνώρισαν το θάνατο και στη συνέχεια έγιναν οι ίδιοι ο θάνατος για την ανθρωπότητα. Θάνατος = 30. Η γνώση αυτή και η δύναμή της ήταν το Τέρας Μέδουσα = 30 για τον άνθρωπο. Σημαντικότατο στοιχείο του αιγυπτιακού πολιτισμού ήταν και οι πυραμίδες.  Η μεγάλη πυραμίδα του Χέοπα, όπως θα δούμε σ’ άλλο κεφάλαιο, είναι από μόνη της μία Βίβλος, που περιγράφει όλη την πορεία της ανθρωπότητας.


Το τρίτο βήμα λοιπόν, για να συνοψίσουμε, προσφέρει γνώση στον άνθρωπο, μέσω ενός οργανωμένου συστήματος. Η Αίγυπτος είναι η πηγή της σοφίας, αφού εκεί εμφανίστηκε ο Θεός κι εκεί επιβεβαιώνονται οι γραφές για το θάνατο σε περίπτωση επαφής με το θείο. Στην Αίγυπτο κλείνει κι ο πρώτος μεγάλος κύκλος που διανύει η ανθρωπότητα. Η τριαδικότητα του Θεού εμφανίζει το μεγαλύτερο μέρος της.. αυτό του Πατέρα ως Πνεύμα.


Χαρακτηριστικό αυτού του κύκλου είναι η μετατροπή του ελεύθερου και δυνατού ανθρώπου —“κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν”— σε άβουλο ον. Ο απείθαρχος άνθρωπος, που κυριάρχησε στο ζωικό βασίλειο, χάρη στην ατομική ευφυΐα του, έγινε μέλος ενός μεγάλου ποιμνίου, που περιμένει να έρθει ένας σωτήρας. Ένας σωτήρας, που θα του ξαναδώσει πίσω τη χαμένη του ταυτότητα. Στην Ασία = 20 γίνεται η Αρχή = 20 της πορείας για τη Θέωση όλης της ανθρωπότητας. Ο Πατέρας όμως εμφανίζεται στην Αίγυπτο κι εκεί παραδίδει στον άνθρωπο το Κλειδί = 30, και τη Ράβδο = 30, με την οποία θα ποιμάνει ο Υιός Του τα έθνη. Μέχρι να συμβεί αυτό, ο άνθρωπος έχει χαρακτηριστικά προβάτου που  οι εκάστοτε κρατούντες τ’ οδηγούν στη σφαγή. Όταν ο Χριστός μιλά για ποίμνιο, δηλώνει καθαρά ότι αυτό δεν είναι ένα. Ο πρώτος κύκλος κλείνει έτσι με τη δημιουργία του ενός από τα ποίμνια, αυτό των προβάτων. Πρέπει λοιπόν ν’ αναζητήσουμε και τα υπόλοιπα. Από την παρακμή της Αιγύπτου και μετά, το κέντρο βάρους του ανθρώπινου πολιτισμού δεν ξαναγύρισε στην Ασία. Ακολούθησε μία πορεία από την Ανατολή προς τη Δύση.


Τέταρτο μεγάλο βήμα και βάση του Δυτικού πολιτισμού είναι ο Μινωικός πολιτισμός. Δεν μπορεί να συγκριθεί σε ισχύ και πλούτο με τη μεγάλη Βαβυλώνα, ούτε σε γνώση με τη μοναδική Αίγυπτο. Τα κύρια στοιχεία που διακρίνουν τον πολιτισμό αυτό είναι η πολυπλοκότητα και η γραφειοκρατία. Αυτά τα δύο στοιχεία είναι κι αυτό που ζητά ο Θεός, απ’ αυτόν  τον πολιτισμό. Ο Θεός στον κύκλο αυτό, το δεύτερο του Υιού, δεν κάνει καμία απολύτως εμφάνιση ως Πνεύμα. Δεν εμφανίζεται καθόλου μ’ αυτήν τη μορφή κι αυτό, γιατί δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να τρομάξει τον άνθρωπο. Ο άνθρωπος πρέπει ν’ αναπτύξει τα χαρακτηριστικά του από μόνος του. Όλη η γνώση της Ανατολής μεταφέρθηκε στην Κρήτη. Είναι ο πολιτισμός, που πάντρεψε το μυστικισμό της Βαβυλώνας, τη γνώση της Αιγύπτου και τα χαρακτηριστικά του ελεύθερου ανθρώπου. Όλα αυτά τα στοιχεία αφέθηκαν στα χέρια του ανθρώπου. Όποια μεταφορά στοιχείων έγινε, έγινε από ανθρώπους. Δεν εμφανίστηκε ο Θεός ως Πνεύμα για να δώσει λύσεις. Υπήρχαν απλά κάποιοι, που μετέφεραν γνώση, είτε σωστή είτε λανθασμένη, απ’ όλη την Ανατολή κι όλες αυτές οι γνώσεις είχαν ως αποτέλεσμα το Μινωικό πολιτισμό.


Αναφέρουμε παραπάνω ότι οι γνώσεις μπορεί να ήταν είτε σωστές είτε λανθασμένες. Μήπως άφησε ο Θεός να μεταφερθεί λανθασμένη γνώση; Αυτό ακριβώς είναι και το μυστικό. Όταν η γνώση μεταφέρεται, μέσω των ανθρώπων, τότε μπορεί να είναι λανθασμένη. Αυτό ακριβώς επιδίωκε κι ο Θεός. Η λανθασμένη γνώση ανατρέπεται, ξεπερνιέται κι ο άνθρωπος παγιδεύεται, προσπαθώντας να βρει μία λύση. Αν η γνώση ήταν τέλεια, όπως της Αιγύπτου, ο άνθρωπος δε θα μπορούσε ν’ αγωνιστεί, γιατί δε θα μπορούσε να βελτιωθεί με τον καιρό, κάνοντας ορισμένα άλματα. Επίσης δε θα μπορούσε ν’ αμφισβητήσει. Όταν αμφισβητεί ο άνθρωπος, τότε παράγει και τότε αισθάνεται δυνατός κι ελεύθερος. Όταν η επιρροή της Ασίας και των πολιτισμών της ωθεί στη δημιουργία ενός συστήματος που στηρίζεται στη γνώση, τότε ωφέλιμο και θεϊκή επιθυμία είναι η λανθασμένη γνώση. Το συγκεκριμένο σύστημα στηρίζει τη δύναμή του πάνω στη γνώση, αλλά αυτή η γνώση δεν είναι τέλεια για να σκοτώσει τον άνθρωπο. Ο άνθρωπος εργάζεται και το σύστημα τον εκμεταλλεύεται, μέχρι να εμφανιστεί μία νέα γνώση, που θ’ ανατρέψει την προηγούμενη. Το σύστημα όμως δεν έχει φόβο, γιατί το μόνο που έχει να κάνει, είναι ν’ αλλάξει  τη γνώση του και όχι τη δομή του. Έτσι ο άνθρωπος ζει σε μία κατάσταση δουλείας, με την ψευδαίσθηση της ελευθερίας, επειδή ακριβώς  δεν εμφανίζεται ο Θεός σ’ ορισμένους “εκλεκτούς”, οι οποίοι με τη γνώση τους θ’ αποτελέσουν τ’ αρχικά κύτταρα της δομής. Οι άνθρωποι ξεκινούν μία πορεία με σχεδόν κοινά δεδομένα. Όταν όμως υπάρχουν κοινά δεδομένα, οι άνθρωποι δεν αναγνωρίζουν εξουσία κι ειδικότερα εξουσία που τους εκμεταλλεύεται. Τι συμβαίνει όμως όταν υπάρχουν μερικοί, που έχουν κάποιες γνώσεις και θέλουν να τις χρησιμοποιήσουν; Αυτοί, στην προκειμένη περίπτωση, εξαιτίας της πονηριάς τους, δημιουργούν συνθήκες που να τους εμφανίζουν σαν εκλεκτούς ενώ δεν είναι. Οι συνθήκες αυτές είναι προϊόντα γνώσης της Ανατολής και άμεσα εξαρτώμενες από το περιβάλλον που είναι εγκατεστημένο το σύστημα. Αυτοί είναι οι “εκλεκτοί” όχι από το Θεό, αλλά από τον εαυτό τους.


Η Αίγυπτος —στο προηγούμενο βήμα— αναφέραμε ότι δημιούργησε ένα ανθρώπινο δυναμικό, που είχε γνώσεις. Οι παραπάνω ψευδοεκλεκτοί εκμεταλλεύτηκαν αυτούς και τις γνώσεις τους. Οι Φοίνικες από την ανατολική πλευρά της Μεσογείου με την υπερκινητικότητα,  που τους διέκρινε στον τομέα του εμπορίου  πρόσφεραν τις εμπειρίες της Βαβυλώνας, παιδιά της οποίας ήταν κι οι ίδιοι. Έτσι τα βασικά συστατικά δόθηκαν στους Κρήτες. Από την Αίγυπτο δόθηκε γνώση ατελούς ποιότητας, κι από τη Βαβυλώνα εμπειρία στη διοίκηση. Το πρόβλημα όμως ήταν αλλού. Πώς θα μπορούσαν οι ψευδοεκλεκτοί να διατηρούν τα πνευματικά τους δικαιώματα; Μπορεί κάποιος να δώσει λύση στο πρόβλημα ενός ελεύθερου ανθρώπου κι έτσι να τον κάνει να τον αγαπήσει, δε μπορεί όμως να τον κλέβει συστηματικά και να τον θυσιάζει, όταν το επιθυμεί.


Ήταν αναγκαίο να βρεθεί ένας τρόπος να παγιδευτεί ο απλός άνθρωπος. Ο τρόπος βρέθηκε κι ήταν ο λαβύρινθος. Ανέπτυξαν μία τρομερά πολύπλοκη δομή και γραφειοκρατία, η οποία σε συνδυασμό με τη μεταφορά της γνώσης, μέσα απ’ αυτή, ήταν αδύνατο να μην παγιδεύσει και τον πιο σοφό άνθρωπο. Τεράστια γνώση αμφίβολης ποιότητας, αλήθειες, ψέματα, δεισιδαιμονίες, προλήψεις, υλικές απολαβές, εξουσίες, ήταν οι πρωταγωνιστές του όλου σκηνικού. Οι ταυρομαχίες, που ήταν το αγαπημένο θέμα της μινωικής Κρήτης, δεν είναι τίποτε άλλο, παρά μία αναπαράσταση της κοινωνίας της. Ο ταύρος, που συμβολίζει το δυνατό άνθρωπο ξεγελιέται από τον ταυρομάχο, που συμβολίζει το σύστημα, και στο τέλος σκοτώνεται. Εδώ πρέπει ν’ αναζητήσουμε το άλλο ποίμνιο του Θεού.. το ποίμνιο των βοδιών. Είναι δυνατοί, ανεξάρτητοι μέσα στα πλαίσια του ποιμνίου, αλλά ελέγχονται. Το σύστημα τους ελέγχει και τους σκοτώνει, όποτε θέλει.


Η ανατροπή της γνώσης που αναφέραμε παραπάνω, δείχνει —το γνωστό και στις μέρες μας— ότι δε νικά πάντα ο ταυρομάχος. Σημασία έχει όμως ότι βρίσκεται πάντα κάποιος άλλος να τον αντικαταστήσει. Οι λέξεις που χαρακτηρίζουν το βήμα, είναι οι λέξεις Πορνεία = 40, και Διαφθορά = 40. Οι ψευδοεκλεκτοί εκμεταλλεύονται την αγάπη του ανθρώπου για το Θεό κι επειδή δεν μπορούν να χειριστούν το θέμα όμοια με την Ανατολή, των μεγάλων και δυσεπίλυτων προβλημάτων, παριστάνουν τους ταπεινούς δούλους του Θεού. Επειδή έχουν αρκετή γνώση του Θεού, μεταφέρουν τις δήθεν βουλές Του στους ανθρώπους. “Υπηρετούν” οι ίδιοι το Θεό, αλλά αυτό γι’ αυτούς δεν είναι αρκετό κι έτσι πρέπει να Τον υπηρετήσουν και οι υπόλοιποι. Μ’ αυτόν τον τρόπο αρχίζει και χτίζεται το σύστημα, δηλαδή η πόρνη, που παίρνει θηλυκή μορφή, για να παρουσιάζεται σαν μητέρα και ο λαός σαν παιδί της. Ο απών Θεός είναι ο μεγάλος Πατέρας, που οργίζεται, όταν δεν τον υπηρετούν. Επειδή όμως την εξουσία της πόρνης τη διαχειρίζεται άντρας, εμφανίζεται και μία άλλη λέξη που χαρακτηρίζει το βήμα, η λέξη Πόρνος = 40. Μία μητέρα δηλαδή, που φέρεται σαν άντρας, είναι “πόρνη” κι ο άντρας που υποδύεται τη γυναίκα μητέρα, “πόρνος”. Αναφερόμαστε σ’ αυτές τις λέξεις, γιατί είναι λέξεις που εμφανίζονται στο Λόγο του Χριστού κι ειδικότερα σε στιγμές οργής. Εμφανίζονται άνθρωποι, που υποβάλλονται σε  προσωπικές θυσίες, για να δείξουν ότι υπηρετούν το Θεό. Οι θυσίες αυτές ποτέ δεν τους ζητήθηκαν κι ήταν αποτέλεσμα της αμάθειας,  του φόβου και της αναζήτησης της δόξας, μέσω του Θεού. Είναι οι Καταραμένοι = 40 αυτού του κόσμου, που αναπτύσσουν τη Θεολογία = 40, βάζοντας μέσα την προσωπική τους άποψη κι είναι Εχθροί = 40, και του Θεού και των ανθρώπων.


Ο Μινωικός πολιτισμός επιβεβαιώνει σε πρώτη φάση το μύθο της “Αρπαγής της Ευρώπης”. Εδώ έχουμε την πρώτη μεγάλη πορνεία στους ουρανούς. Ο ταύρος, ο οποίος συμβολίζει τον ελεύθερο άνθρωπο, ζήλεψε το σύστημα της Ανατολής και τ’ άρπαξε, χωρίς να μεσολαβεί ο Έρως = 28 = Θεός. Από εκεί και πέρα η Ευρώπη εκτελεί πορνεία. Αυτό γίνεται, γιατί δίνει συνεχώς την εξουσία σε διάφορα χέρια, σε διάφορους πόρνους. Ευρώπη = 35 = Πύργος = Εκκλησία. Χτίζεται σιγά-σιγά μία δομή τεράστια της οποίας το στόχο πρέπει ν’ αναζητήσουμε στην παραβολή της αμπέλου. Πορνεία επίσης έχουμε και στην ιστορία της Πασιφάης και του ταύρου του Ποσειδώνα. Η Πασιφάη = Μοιχεία = Εξουσία = 37, σύζυγος του Μίνωα ερωτεύτηκε τον ταύρο. Πάλι χωρίς τη μεσολάβηση του έρωτα —που ταυτίζεται με το Θεό— αλλά με τη βοήθεια του Δαιδάλου, απολαμβάνει ανόσιο έρωτα. Καρπός αυτού του έρωτα είναι ο Μινώταυρος. Αυτό στη θεωρία των αριθμών σημαίνει ότι ο Ταύρος = Άνδρας = Άρσεν = Όφις = 27, έρχεται σ’ επαφή με την εξουσία, χωρίς να μεσολαβεί ο έρως. Έρως = Θεός = 28. Έρωτας υπάρχει μόνον όταν αυτός που διαχειρίζεται την εξουσία έχει πλήρη γνώση κι αυτό είναι δυνατό μόνο για τον Υιό του Θεού. Σημασία έχει ότι, όταν η εξουσία έχει τα παραπάνω μέσα, που τα βρίσκουμε στην Καινή Διαθήκη, παράγει Μινώταυρους. Απ’ αυτό το σύνθετο προέρχεται κι ο άνθρωπος, που θα οδηγηθεί στη Θέωση.


Ο Μινώταυρος είναι το σύνολο των χαρακτηριστικών του ανθρώπου, που γεννιέται και ζει μέσα στο σύστημα, χάνεται μέσα στους άπειρους διαδρόμους μ’ ένα σχετικό βαθμό ελευθερίας, αλλά ποτέ έξω από το λαβύρινθο. Όταν ο Μινώταυρος βγει από το λαβύρινθο, τότε θα είναι ο άνθρωπος, που θα θεωθεί. Θα είναι ο άνθρωπος, που θα βγάλει και τους υπόλοιπους από το σκοτάδι που γνωρίζει τόσο καλά. Ο Μινώταυρος ως ον, είναι σύνθετος. Είναι μισός ταύρος, μισός άνθρωπος. Τα χαρακτηριστικά του ταύρου τον βάζουν στο ποίμνιο μ’ όλες τις γνωστές συνέπειες, ενώ τα χαρακτηριστικά του ανθρώπου είναι τα χαρακτηριστικά του Θεού-ανθρώπου. Ο άνθρωπος που θα γνωρίσει τη Θέωση, θα προέρχεται απ’ αυτό το βήμα κι όχι από το τρίτο. Μινώταυρος = Μυστήριον = Άνθρωπος = Μνηστήρας = 49, και Θεός άνθρωπος = 77 = Υιός του Ανθρώπου = Αποφώλιον βρέφος = Ταύρος της Κρήτης.


Είναι απαραίτητο στην πορεία του ανθρώπου να υπάρξει ο Μινώταυρος. Ο Θεός, αν ήθελε, θα  μπορούσε να βοηθήσει τον άνθρωπο πιο γρήγορα, χωρίς να υποστεί για γενιές αυτήν την ταπείνωση κι αυτήν την εκμετάλλευση. Αυτό όμως θα σήμαινε την τεχνολογική καθυστέρηση της ανθρωπότητας και άρα, όπως θα δούμε παρακάτω, θα σήμαινε την εγκατάλειψη από την πλευρά του ανθρώπου κάθε προσπάθειας για Θέωση. Ο άνθρωπος έπρεπε να μπορεί να πετά, να μπορεί να επικοινωνεί μ’ όποιο σημείο του πλανήτη επιθυμεί, να μπορεί να κινείται με ταχύτητα πάνω από τη θάλασσα, μέσα σ’ αυτήν κλπ. Όλα αυτά δε θα τα κατάφερνε ποτέ, σε περίπτωση που ο Θεός λύτρωνε τους ανθρώπους νωρίτερα απ’ ό,τι είχε προγραμματίσει.


Επανερχόμενοι στη θεωρία μας, πρέπει να διαπιστώσουμε τι προσφέρει αυτό το βήμα στο σύνολο του θεϊκού Σχεδίου και γιατί δημιουργήθηκε. Στα προηγούμενα βήματα διαπιστώσαμε ορισμένα χαρακτηριστικά, που τα διαφοροποιούν μεταξύ τους, αλλά και τα κάνουν απαραίτητα. Ο πολιτισμός της Βαβυλώνας εκμηδενίζει τον άνθρωπο και δημιουργεί ισχυρά συστήματα εξουσίας. Ο πολιτισμός της Αιγύπτου μεταφέρει τη γνώση για το Θεό οργανωμένα. Διαπιστώνουμε επίσης ότι το μοντέλο της Βαβυλώνας είναι συνεχώς επαναλαμβανόμενο, ενώ αυτό της Αιγύπτου μοναδικό. Ξεκαθαρίσαμε, γιατί το ένα είναι πριν από τ’ άλλο και πώς λειτουργούν. Και γι’ αυτό το βήμα, πρέπει να βρούμε πώς συνδέεται με την αλυσίδα. Δεχτήκαμε προηγουμένως, κι αυτό το δέχεται και η ιστορία, ότι είναι η αρχή του πολιτισμού της Ευρώπης. Ο σύγχρονος πολιτισμός της Δύσης ξεκίνησε από την Κρήτη. Εμφανίζεται μετά από τα προηγούμενα βήματα όχι λόγω συγκυριών αλλά, γιατί δανείζεται τα στοιχεία που τον συνθέτουν. Δεν μπορούσε να υπάρξει και να λειτουργήσει, χωρίς την έτοιμη γνώση που του παρείχε η Ανατολή. Με απλά ανθρώπινα εφευρήματα δεν είναι δυνατό να στηθεί ένας τέτοιος πολιτισμός.


Αν αυτοί ήταν οι λόγοι για τους οποίους δημιουργήθηκαν οι προηγούμενοι πολιτισμοί,  ποιος είναι ο λόγος για τον οποίο δημιουργήθηκε ο Μινωικός πολιτισμός; Όπως αναφέραμε πιο πριν, όπου εμφανίζεται ο Θεός, ο άνθρωπος πεθαίνει, όχι βέβαια βιολογικά, αλλά ως ον που αγωνίζεται. Ο άνθρωπος, όταν γίνεται μοιρολάτρης, χάνει το ψυχικό του σθένος ν’ αγωνιστεί. Πώς μπορεί ν’ αγωνιστεί και να παλέψει, όταν αντιλαμβάνεται ότι όλα είναι προκατασκευασμένα, όταν αντιλαμβάνεται την έννοια του “απείρου” και του “αιωνίου” κι αυτός ο ίδιος αισθάνεται θνητός, μικρός κι ανίκανος; Μέσα από το ποίμνιο των προβάτων είναι αδύνατο να ξεπηδήσει δύναμη, ικανή ν’ ανατρέψει το σύστημα την κατάλληλη στιγμή. Αυτός είναι ο λόγος, για τον οποίο το ποίμνιο του Θεού δεν είναι ομοιογενές. Το ποίμνιο των βοδιών είναι αυτό, που έχει αποστολή ν’ αγωνιστεί. Από τη στιγμή που το ποίμνιο αυτό είναι δυνατό να καταστρέψει το σύστημα, δημιουργείται η ανάγκη ελέγχου του. Το σύστημα πρέπει να συντηρηθεί όσο διάστημα είναι αυτό απαραίτητο για την ολοκλήρωση τού Σχεδίου. Άρα το ζητούμενο είναι να δημιουργηθεί ένα νέο σύστημα, που να παγιδεύει κι αυτό το ποίμνιο. Πρέπει να είναι πανίσχυρο ως δομή, αλλά να μη σκοτώνει τον άνθρωπο.. να μπορεί προοδευτικά ν’ αυξάνει τη δυσκολία του να ξεπεραστεί και όχι να υψώνεται σαν αδιαπέραστος τοίχος μπροστά στον άνθρωπο.. να δίνει στον άνθρωπο γνώση κι αυτός να δουλεύει και να τη βελτιώνει. Το σύστημα πρέπει αυτήν τη βελτιωμένη γνώση να τη χρησιμοποιεί πάλι και να γίνεται πιο δυνατό, ώστε ν’ αναγκάσει τον άνθρωπο να κυνηγάει τη σκιά του..  να τον αναγκάσει να χτίσει διαδρόμους για να βγει, χωρίς να το κατορθώνει..  να τον αναγκάσει δηλαδή να χτίσει το λαβύρινθο. Το μοντέλο του Μινωικού πολιτισμού είναι κι αυτό συνεχώς επαναλαμβανόμενο. Αν η Βαβυλώνα παγιδεύει το πρώτο ποίμνιο, η μινωική Κρήτη παγιδεύει το δεύτερο. Το μοντέλο αυτό φτιάχτηκε για να δοθεί στο σύστημα η δυνατότητα να μεταλλάσσεται. Κάθε ανατροπή του, αντί να το εξασθενεί, το ισχυροποιεί. Νέα γνώση ανατρέπει την παλιά και γίνεται ολοένα και πιο σύνθετο. Είναι ένα σύστημα ανίκητο. Μπορεί ο άνθρωπος να φωνάξει μέσα στους διαδρόμους, όσο θέλει ότι “ο βασιλιάς πέθανε” και το μόνο που θα σημαίνει είναι: “ζήτω ο νέος βασιλιάς”.


Η σημασία αυτού του βήματος είναι τεράστια, γιατί, ελέγχοντας τους ανθρώπους, συσσωρεύει γνώση. Αν αυτή η γνώση βρεθεί στα χέρια της εξουσίας, όχι μόνον ελέγχει τους ανθρώπους που πολεμούν το σύστημα, αλλά είναι δυνατό να παγιδεύσει κι αυτούς που το νίκησαν. Αυτό βέβαια θα το δούμε σε άλλο σημείο, όπου θα αναλυθεί η περίπτωση της παγίδευσης των Ελλήνων. Αυτό που μας ενδιαφέρει εδώ είναι ότι, εξαιτίας των μεταλλάξεων, παράγεται γνώση και συγκεντρώνεται στα χέρια της εξουσίας.


Για να μπορέσει ο αναγνώστης να καταλάβει  τι σημαίνει μετάλλαξη, που αντί να εξασθενεί το σύστημα το ισχυροποιεί, πρέπει να δει την περίπτωση της Γαλλικής Επανάστασης. Είχαμε ένα σύστημα απάνθρωπο, που στήριζε την εξουσία του βασιλιά και του κλήρου. Οι εκμεταλλευτές ήταν απόλυτα ορατοί. Τα πρόβατα δεν τους έβλεπαν, τους έβλεπαν όμως τα βόδια. Ανατρέπεται το σύστημα, τα βόδια αλλάζουν θέσεις μεταξύ τους και δε δημιουργείται καμία νέα κατάσταση για το σύνολο του κόσμου. Κανένας δεν κέρδισε τίποτε, αυτό που έχασαν όμως, ήταν αυτό που είχαν, δηλαδή την οπτική επαφή με τους εκμεταλλευτές και τη λύση του προβλήματος. Το σύστημα χωρίς ν’ αλλάξει τίποτε, όσον αφορά τη δομή του, έγινε πολύ πιο ισχυρό, εφόσον εξαλείφθηκαν ορισμένα μειονεκτήματά του. Ο απλός κόσμος νομίζοντας ότι κατάφερε κάτι σημαντικό, ξανάσκυψε το κεφάλι κι υποτάχθηκε εκ νέου, αυτήν τη φορά οικειοθελώς, για να στηρίξει την υποτιθέμενη κατάκτηση. Μπορεί εύκολα να φανταστεί κάποιος, πόσο πολύ διασκέδασαν στα παλάτια τους αυτοί, που εξουσίαζαν τον κόσμο, βλέποντάς τον να ξεχύνεται στους δρόμους και να πανηγυρίζει τη μεγάλη κατάκτησή του. Άνθρωποι με χιλιάδες προβλήματα, ακόμα κι αυτό της επιβίωσης, στήθηκαν σε δρόμους και πλατείες ν’ ακούν ανθρώπους να μιλούν για τη νίκη του λαού.. ανθρώπους, που είναι κλέφτες, που έχουν εξασφαλίσει το μέλλον τους και το μέλλον των παιδιών τους. Εδώ είναι η τραγική ειρωνεία, εδώ είναι το μεγάλο προσόν του μοντέλου αυτού. Αναγκάζει τα θύματα να χειροκροτούν τους ψεύτες και τους κλέφτες. Στη Βαβυλώνα τουλάχιστον, ο άνθρωπος μισεί τους άρχοντες και δεν τους χειροκροτεί οικειοθελώς.


Μελετώντας το σύστημα αυτό, προσπαθούμε να καταλάβουμε πού στηρίζεται και πώς είναι δομημένο. Είπαμε στην αρχή ότι είναι πολύπλοκο και γραφειοκρατικό. Πώς το εξυπηρετούν αυτά τα χαρακτηριστικά; Όταν ένας λαός επαναστατεί, τότε θεωρητικά όλα ανατρέπονται, πώς όμως ξαναδημιουργείται το σύστημα αυτό ίδιο κι ακόμα πιο ισχυρό; Είπαμε ότι αυτό το μοντέλο είναι δημιούργημα των δύο προηγουμένων βημάτων.. εκεί πρέπει ν’ αναζητήσουμε τη λύση. Η λύση πράγματι έρχεται από την Αίγυπτο. Το σύστημα αυτό, όπως και της Αιγύπτου, μοιράζει γνώση. Γνώση όχι αρκετή για να κάνει κάποιον σοφό, αλλά να τον ξεχωρίσει από τους υπόλοιπους, που δεν τη διαθέτουν. Σ’ αυτούς δίνει ψίχουλα υπεραξίας, μπροστά στην υπεραξία που εισπράττουν οι άρχοντες, αλλά αρκετή ώστε να βελτιώσουν αισθητά το επίπεδό τους. Αυτοί είναι πρόθυμοι ν’ αγωνιστούν σε κάθε στιγμή γι’ αυτά τα δικαιώματα υπέρ του συστήματος. Όταν τυχαίνει το σύστημα να είναι πολύπλοκο, τότε υπάρχει μεγάλη ανάγκη εξειδίκευσης. Οι υπεραξίες μοιράζονται σ’ ανθρώπους ειδικευμένους σ’ ορισμένες εργασίες, που εξυπηρετούν βασικές λειτουργίες του συστήματος. Αυτή η εξειδίκευση τους κάνει απαραίτητους. Αυτό γίνεται εύκολα αντιληπτό αν σκεφτεί κάποιος, πώς σε περίπτωση απεργίας μπορούν να παραλύσουν ένα ολόκληρο κράτος  μερικές μόνον εκατοντάδες ανθρώπων. Αυτό  γίνεται, γιατί δεν μπορούν ν’ αντικατασταθούν αυτόματα. Δεν υπάρχουν άλλοι, που να έχουν τις ειδικές εκείνες γνώσεις που θα έπρεπε να έχουν ως αντικαταστάτες. Η εκπαίδευση απαιτεί χρόνο και η μόνη λύση είναι η διαπραγμάτευση, εφόσον οι κίνδυνοι από μία παράλυση είναι μεγάλοι.


Ας υποθέσουμε ότι γίνεται  μία επανάσταση και οι επαναστάτες ανατρέπουν την υπάρχουσα ηγεσία, επειδή αυτή παρουσιάζει φαινόμενα διαφθοράς κι εκμετάλλευσης. Αν αποφασίσουν να καταργήσουν την υπεραξία λόγω πνευματικών δικαιωμάτων, έρχονται σε σύγκρουση με τους παραπάνω κυρίους. Αν δε διαπραγματευτούν, επέρχεται το χάος και κινδυνεύει σε κάθε στιγμή η επανάσταση, λόγω της δυσφορίας που θα προέλθει από το λαό, αφού θα παραλύσουν τα πάντα. Πάντα σ’ αυτές τις περιπτώσεις, εμφανίζονται πονηροί άνθρωποι, που εκμεταλλεύονται αυτήν τη δυσφορία. Αν διαπραγματευτούν και δεν ξεριζώσουν την υπεραξία, τότε επανερχόμαστε στην παλιά κατάσταση με νέα πρόσωπα. Ένας άνθρωπος, ο οποιοσδήποτε, που θ’ αναλάβει εξουσία η οποία στηρίζεται σε τέτοια δομή, είναι αδύνατο να μη διαφθαρεί. Είναι αδύνατο να μη γίνει δούλος της εξουσίας, είναι αδύνατο να μην κάνει και το χειρότερο συμβιβασμό, για να κρατηθεί ψηλά.

Back to content | Back to main menu