Κορυφή σελίδας
Αριθμολογία - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Αριθμολογία - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Αριθμολογία

Αυτό είναι το μοντέλο, που φτιάχτηκε για να μετατρέψει τους Εκλεκτούς (-οι) = 30, σε Πόρνους (-οι) = 40. Μόνον απ’ αυτό το μοντέλο μπορεί να οδηγηθεί ο άνθρωπος στο βήμα 5, στο βήμα της δημοκρατίας και της ελευθερίας. Για να γίνει όμως αυτό, πρέπει πρώτα να συμβούν ορισμένα πράγματα, που είναι απολύτως αναγκαία. Πρέπει το μοντέλο να παγιδεύσει τους Αχαιούς (-οι) = 30, και να τους κάνει Πόρνους (-οι) = 40. Πρέπει να παγιδεύσει τον αρχηγό τους με τ’ όνομα Αγαμέμνων = 30, και να το μετατρέψει σε Αγαμέμνονας = 40. Να οδηγήσει τους Τιτάνες = 30, στην Τιτανομαχία = 40. Πρέπει όλοι να γίνουν Καταραμένοι = 40.

Στα προηγούμενα βήματα βασικό μας μέλημα  ήταν να συνδέσουμε το Θεό, με τα όσα συνέβησαν. Αυτό πρέπει να γίνει και στο συγκεκριμένο βήμα. Αν απλοί άνθρωποι δημιούργησαν αυτήν τη δομή, τότε πού βρίσκεται η θεία παρέμβαση; Αν ο Θεός ήθελε συγκεκριμένα αποτελέσματα, πώς θα μπορούσε να τα πάρει και ποια ακριβώς θα ήταν; Είναι ανάγκη να υπάρχει μία προκαθορισμένη πορεία για να έρθουν τα συγκεκριμένα αποτελέσματα.. να γίνουν ορισμένα πράγματα με τη σειρά που πρέπει και να υπάρχει μία γνώση. Αν υποθέσουμε ότι το βήμα 4 είναι ο λαβύρινθος, τότε πρέπει να υπάρξει κι ο αντίστοιχος Μινώταυρος. Ποιος είναι όμως ο Μινώταυρος και τι του ζητείται να κάνει; Εφόσον ιστορικά ο Μινωικός πολιτισμός μετά την ακμή του αποτέλεσε τη βάση του Μυκηναϊκού πολιτισμού, τότε υποθέτουμε ότι ο Μινώταυρος είναι οι άνθρωποι, που ανέπτυξαν αυτόν τον πολιτισμό. Πρέπει να περιμένουμε να συμβούν σ’ αυτόν τον πολιτισμό συγκεκριμένα πράγματα, αν δεχτούμε ότι ο Θεός επεμβαίνει. Ο Μινώταυρος έχει μία αποστολή και είναι αναγκαίο να την εκπληρώσει. Πρέπει ν’ αναζητήσουμε γεγονότα που προηγήθηκαν, για να πάρουμε κάποια συγκεκριμένα αποτελέσματα. Όλα αυτά είναι απαραίτητο να τ’ αξιολογήσουμε και να τα συνδέσουμε μεταξύ τους. Η αξιολόγηση πρέπει να γίνει με κριτήριο μία παγκοσμιότητα, εφόσον η επέμβαση από πλευράς Θεού δεν μπορεί να έγινε μόνον και μόνο για ν’ αποκτήσει ένα βασίλειο μεγαλύτερη αίγλη και δύναμη από ένα άλλο. Η επέμβαση πρέπει να δείχνει τον άνθρωπο, πρέπει να τον βοηθά. Χωρίς να χρειαστεί να ψάξουμε ιδιαίτερα, εύκολα μπορούμε να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι το πιο σημαντικό γεγονός, που πραγματοποιήθηκε σ’ αυτόν τον πολιτισμό, είναι ο Τρωικός πόλεμος.


Τι όμως μπορεί να επιδιώκει ο Θεός μέσα απ’ αυτόν τον πόλεμο και πώς κατορθώνει να το πάρει; Η ιστορία δέχεται τη διεξαγωγή αυτού του πολέμου και υπάρχουν επιστημονικά στοιχεία, που το αποδεικνύουν. Ήθελε ο Θεός να καταστρέψει την Τροία και να βοηθήσει τους Αχαιούς; Τι ακριβώς μπορεί ν’ αναζητά, μέσα από έναν πόλεμο; Πάλι πρέπει να σκεφτούμε μ’ αντίθετη φορά, για να βρούμε κάποια εξήγηση. Είπαμε ότι το κάθε βήμα εξαρτάται άμεσα από το προηγούμενο κι αν ακολουθούμε τη σωστή σειρά, πρέπει να βρούμε αυτήν την εξάρτηση. Η μεγάλη Αθήνα δημιούργησε έναν πολιτισμό, που δεν είχε καμία σχέση ποιοτικά με τον πολιτισμό της Κρήτης και των Μυκηνών. Αν συγκρίνουμε τους πολιτισμούς μεταξύ τους, φτάνουμε ξανά σ’ αδιέξοδο. Επομένως πρέπει ν’ αλλάξουμε επίπεδο και να δούμε άλλα στοιχεία, δευτερεύοντα. Ποιοι ήταν αυτοί, που έφτιαξαν αυτόν τον πολιτισμό; Τι κοινό έχουν μεταξύ τους οι άνθρωποι που τον δημιούργησαν και πώς είναι δυνατό να επηρεάζονται σαν σύνολο από το Μυκηναϊκό πολιτισμό;


Όλοι οι Αθηναίοι ήταν Έλληνες κι είχαν κοινή θρησκεία και κοινή παιδεία. Όταν σκεπτόμαστε την αρχαία Ελλάδα, σκεπτόμαστε κατ’ αρχήν τη θρησκεία της. Εμείς γνωρίζουμε ότι ο Θεός είναι Ένας. Αυτοί που δημιούργησαν το μεγάλο αυτόν πολιτισμό, που είναι ανώτερος από το σύγχρονο, πώς ήταν δυνατό να είναι ειδωλολάτρες και πολυθεϊστές; Αν ο Θεός, ο Ένας, δημιουργεί τα πάντα, τι σχέση μπορεί να έχει μ’ αυτόν τον πολιτισμό; Για να έχει κάποιος γνώση για το Θεό, πρέπει να του την έχει δώσει ο Ίδιος ο Θεός. Πώς ανακάλυψαν οι Έλληνες το Δωδεκάθεο και πώς αυτό, αν δεν έχει σχέση με τον αληθινό Θεό, επικράτησε και φώτισε ένα λαμπρό πολιτισμό; Εδώ ακριβώς βρίσκεται και η λύση. Οι Έλληνες στηρίζουν την εθνική τους ταυτότητα, στο ότι είναι απόγονοι των Αχαιών. Τα στοιχεία της θρησκείας και της παιδείας τους τ’ αντλούν από δύο συγκεκριμένα έργα. Την Ιλιάδα και την Οδύσσεια. Ο μεγάλος τραγικός της Αθήνας του φωτός, ο Αισχύλος, είπε για τον εαυτό του και τους υπόλοιπους δημιουργούς ότι παίρνουν από τα ψίχουλα του μεγάλου τραπεζιού του Ομήρου. Τα δύο αυτά Έπη περιγράφουν κάτι συγκεκριμένο. Το συγκεκριμένο γεγονός είναι ο Τρωικός πόλεμος. Έτσι βρίσκουμε κάτι κοινό ανάμεσα στα δύο βήματα. Επιστρέφοντας πάλι στο τέταρτο και γνωρίζοντας ποιοι είναι οι πρωταγωνιστές, αναρωτιόμαστε τι μπορεί να ήθελε ο Θεός. Με την Τροία βέβαια δεν είχε πρόβλημα, αλλά Αυτός ήταν, που προκάλεσε τον πόλεμο. Τα πράγματα τώρα πλησιάζουν το ένα τ’ άλλο και μπορούμε να ισχυριστούμε ότι ο Θεός προκάλεσε το συγκεκριμένο πόλεμο, για να υπάρξουν τα δύο Έπη που προαναφέραμε. Το ζητούμενο δεν είναι ο πόλεμος, αλλά η περιγραφή του από το μεγάλο Όμηρο. Το δώρο του Θεού είναι ο Όμηρος και όχι η νίκη στην Τροία.


Σ’ αυτό το σημείο όμως αντιμετωπίζουμε πάλι ένα γνωστό μας πρόβλημα: άλλοι μπορούν να δεχτούν την άποψή μας κι άλλοι όχι. Γι’ αυτό πρέπει ν’ αποδείξουμε ορισμένα πράγματα. Αν ο Όμηρος πρόσφερε ένα δώρο του Θεού στον άνθρωπο, τότε πρέπει να μιλά την ίδια γλώσσα μ’ Αυτόν. Πρέπει να βρούμε, αν αυτά τα Έπη  είναι γραμμένα με τον ίδιο τρόπο, με τον οποίο είναι γραμμένη η Αποκάλυψη ή το Ευαγγέλιο. Αν αποδειχθεί αυτό, τότε θα διαπιστώσουμε ότι και το Δωδεκάθεο είναι δοσμένο στον άνθρωπο από τον Ίδιο το Θεό. Πρέπει να δούμε τι ακριβώς επιδιώκει ο Θεός μέσα απ’ αυτά τα έργα και τι προσφέρουν αυτά τα έργα στον άνθρωπο. Αφού ο Θεός είναι Παντοδύναμος, γιατί προκάλεσε έναν πόλεμο, στον οποίο σκοτώθηκαν τόσοι άνθρωποι και δεν έδωσε τα έργα αυτά απευθείας πάλι μέσω του Ομήρου; Γιατί έπρεπε να γίνει αυτή η θυσία; Μήπως, για να παγιώσει την άποψη στους ανθρώπους ότι είναι η περιγραφή κάποιου ιστορικού γεγονότος, ενώ τα Έπη είναι κάτι άλλο; Μήπως τα Έπη είναι μία προφητεία ακριβείας; Μήπως οι Έλληνες δεν έπρεπε να έχουν γνώση των όσων κακών ακολουθούν; Εδώ επιβεβαιώνεται η θεωρία μας ότι ο Θεός δε θέλει να τρομάξει τους Έλληνες.


Η ανάλυση των δύο Επών θα γίνει σ’ άλλο κεφάλαιο. Εδώ αναφερθήκαμε απλά, για να συνδέσουμε δύο βήματα μεταξύ τους. Για να πάρει όμως μία ιδέα ο αναγνώστης, θ’ αναφερθούμε στους δύο ήρωες των δύο Επών. Ο αγαπημένος των Ελλήνων, που είναι κι ο πρωταγωνιστής στην Ιλιάδα, είναι ο Αχιλλέας. Ο Αχιλλέας όμως που θυσιάζεται για να πέσει η Τροία, ως αριθμός ισούται με 33, που γνωρίζουμε πού παραπέμπει. Ο άλλος μεγάλος ήρωας, που είναι ο ίδιος υπεύθυνος για την πτώση της Τροίας, αλλά κι ο πιο βασανισμένος, είναι ο Οδυσσέας. Το όνομά του ισούται με 45. Ο αριθμός αυτός μας οδηγεί κατευθείαν στο Μεσσία, ενώ ο άλλος αριθμός του ήρωα ισούται με 46, που γνωρίζουμε επίσης πού οδηγεί: Οδυσσεύς = 46 = Χριστός.


Αφού δεχόμαστε ότι τα Ομηρικά Έπη είναι γραμμένα στη γλώσσα των αριθμών, για να μπορέσουμε να συνεχίσουμε την περιγραφή των βημάτων, φτάνουμε στο πέμπτο και τελευταίο βήμα. Είναι το τελευταίο, γιατί, όπως αναφέραμε στην αρχή και με βάση τη θεωρία μας, είναι το πιο υψηλό σημείο στο οποίο μπορεί να φτάσει η κοινωνία ως σύνολο ανθρώπων. Τα υπόλοιπα βήματα δεν έχουν σχέση με μορφές και μοντέλα κοινωνιών, όπως τα βήματα που περιγράψαμε. Το ένατο βήμα, η Θέωση, που αφορά θεωρητικά το σύνολο των ανθρώπων, έχει να κάνει με τον κάθε άνθρωπο-Θεό ως μία μονάδα, ενώ η κοινωνία που προβλέπεται γι’ αυτόν, είναι αυτή του βήματος πέντε. Η κοινωνία της Αθήνας του 5 ου  αιώνα είναι δημιούργημα του ανθρώπου. Ο Θεός δημιούργησε τις συνθήκες, που οδήγησαν τον άνθρωπο στο σημείο αυτό. Έδωσε γνώση στον άνθρωπο να δημιουργήσει διάφορα μοντέλα κοινωνιών. Παγίωσε την άποψη, μέσα στο μυαλό του ανθρώπου, ότι μόνον οι δομές δίνουν τη δύναμη στον άνθρωπο να λειτουργεί ως σύνολο και ν’ αναπτύσσει τεράστιες δυνάμεις, που μπορούν να δαμάσουν ακόμα και τα φυσικά φαινόμενα.


Η Αθήνα, με τον τρόπο που λειτουργούσε, ποτέ δε θα ήταν σε θέση να δαμάσει το Νείλο, τον Ευφράτη, να κτίσει πυραμίδες και γενικά ν’ αναπτύξει τεχνολογία υψηλής στάθμης. Όλα αυτά απαιτούν “εξουσία” κι αυτή είναι μία λέξη, που δεν ταιριάζει στον πολιτισμό της Αθήνας. Για ν’ αναπτυχθεί μία δομή, πρέπει να ταπεινωθεί ο άνθρωπος, να χάσει ορισμένα από τα βασικά χαρακτηριστικά του και να μάθει να ζει σαν ένα απλό όργανο. Ένας διοικητικός υπάλληλος δεν πρέπει να σκέφτεται, παρά να κάνει μία συγκεκριμένη εργασία και να εκτελεί εντολές. Αν σκεφτεί κι αναλάβει μία πρωτοβουλία, ως προϊόν αυτής της σκέψης, το πιο πιθανό είναι να χάσει τη δουλειά του. Ο ελεύθερος άνθρωπος έχει βασικό χαρακτηριστικό να σκέφτεται, επομένως ο υπάλληλος αυτός δεν είναι ελεύθερος άνθρωπος. Περιορίζεται. Όσο πιο σκληρή κι αυταρχική είναι η κοινωνία, τόσο πιο περιορισμένος είναι ο άνθρωπος. Όμως ο άνθρωπος της Αθήνας είναι Ελεύθερος = 50. Μπορεί να σκέφτεται και να κρίνει. Αυτή η ελευθερία είναι αυτή, που παράγει τη δημοκρατία.


Για να φτάσει κάποιος στη δημοκρατία, πρέπει να εξασφαλίσει αρχικά συνθήκες ελευθερίας κι έπειτα ν’ αναζητά το σύνολο των όσων είναι δυνατό να προσφέρει ένα κοινωνικό σύστημα. Μόνον κατ’ αυτήν τη φορά δημιουργείται δημοκρατία. Οι σημερινές δημοκρατίες είναι ψεύτικες δημοκρατίες, γιατί δεν ακολουθούν τη σωστή φορά. Οι άνθρωποι της εξουσίας, αφού εξασφαλίσουν την επιβίωση του συστήματος —και άρα τα δικαιώματά τους— όταν δεν έχουν άλλες επιλογές κάτω από τις πιέσεις του λαού, ονομάζουν “διά νόμου” το πολίτευμα δημοκρατικό και βάζουν τον άνθρωπο να παλεύει μέσα στις δομές του για ελευθερία. Όταν όμως, όπως συμβαίνει συνήθως, οι δομές κι οι εξουσίες είναι πανίσχυρες, τότε την ελευθερία την καθορίζουν στο επίπεδο που τις βολεύει. Το πρότυπο της δημοκρατίας είναι η Αθήνα, μοναδική κι αξεπέραστη. Κανένα δημοκρατικό πολίτευμα, από τότε μέχρι σήμερα, δεν έχει καταφέρει ούτε να την πλησιάσει. Όλα αυτά αναφέρονται όχι σαν έπαινος για την Αθήνα, που δεν έχει αυτήν την ανάγκη, αλλά για να καθορίσουμε ένα πεδίο σκέψης. Να βρούμε, γιατί δεν ξεπεράστηκε και πώς μπορούμε να την πλησιάσουμε. Πρέπει να εντοπίσουμε ορισμένα χαρακτηριστικά και ιδιαιτερότητες, που μπορεί να καθιστούν αδύνατη αυτήν την προσέγγιση.


Η δημοκρατία είναι προϊόν ελευθερίας. Η ελευθερία έχει άμεση σχέση με το πνεύμα. Ο ελεύθερος άνθρωπος είναι σκεπτόμενος άνθρωπος. Ο άνθρωπος έχει κι ένα άλλο βασικό χαρακτηριστικό, είναι κοινωνικό ον. Ζει σε κοινωνίες, γιατί εκεί αισθάνεται ευτυχισμένος,  εκεί μπορεί να βρει ό,τι αναζητά, από τον έρωτα μέχρι και την προστασία. Είναι αδύνατο να ζήσει μόνος του, γιατί τότε είναι δυστυχισμένος κι ανελεύθερος. Αυτό με μία πρώτη σκέψη φαίνεται άτοπο, αλλά είναι έτσι ακριβώς. Ένας άνθρωπος μόνος είναι σίγουρα “ανελεύθερος”. Χρησιμοποιούμε αυτόν τον όρο και όχι τον όρο “σκλάβος”, για να εντοπίσουμε τη διαφορά. Όταν ο άνθρωπος ζει μόνος, τότε όλα όσα τον αφορούν, πρέπει να τα κάνει μόνος του. Η επιβίωση όμως είναι δύσκολη υπόθεση. Για ν’ αντιμετωπίσει αυτήν τη δυσκολία, είναι απαραίτητο να δαπανήσει πολλαπλάσιο  χρόνο απ’ ό,τι θα δαπανούσε, αν ζούσε μέσα σε μία κοινωνία ανθρώπων. Η έλλειψη χρόνου τον μετατρέπει σ’ ανελεύθερο. Γίνεται σκλάβος των αναγκών του. Ο ελεύθερος άνθρωπος πρέπει να έχει ελεύθερο χρόνο για να καλύπτει τις ανάγκες του σχετικά εύκολα και να ζει απαραίτητα μέσα σε μία κοινωνία.


Μέχρι τώρα είδαμε όλα τα μοντέλα των κοινωνιών, που έχουν αναπτυχθεί. Εφόσον ο άνθρωπος πρέπει να ζει σε μία κοινωνία, ας υποθέσουμε κι ας πούμε ότι παίρνουμε έναν τέτοιο ελεύθερο άνθρωπο και τον βάζουμε απευθείας σε μία από τις προηγούμενες κοινωνίες. Η κοινωνία που εξετάζουμε σε πρώτη φάση, είναι η τύπου Βαβυλώνας. Ο ελεύθερος άνθρωπος σκέφτεται και κατά συνέπεια κρίνει. Αν ο αυταρχικός βασιλιάς τού ζητήσει παραπάνω φόρους, θ’ αρχίσει να φωνάζει. Αν του ζητήσει να  πολεμήσει, γιατί έτσι έκρινε το σύστημα, θ’ αρνηθεί. Αν αμείβεται λιγότερο από έναν ηλίθιο, επειδή έχει πνευματικά δικαιώματα κι είναι δούλος, θα κατακρίνει το σύστημα. Όταν όμως το σύστημα, στηρίζει τη δύναμή του στη δομή του, μέσω των πνευματικών δικαιωμάτων και βαστά τη μεγάλη μάζα του λαού στη φτώχεια, τότε υπάρχουν δύο ενδεχόμενα: ή ο ελεύθερος άνθρωπος να πείσει το λαό, με συνέπεια την επανάσταση και την ανατροπή του συστήματος, ή το σύστημα να τον σκοτώσει. Το πρώτο είναι απίθανο, το δεύτερο σίγουρο. Ο ελεύθερος άνθρωπος σ’ αυτήν την κοινωνία όχι μόνον είναι δυστυχισμένος, αλλά δεν κατορθώνει ούτε καν να επιβιώσει. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει κι αν μπει στο βήμα τρία.


Μελετώντας αυτόν τον άνθρωπο στο τέταρτο  βήμα, βλέπουμε ότι μπορεί να επιβιώσει, αλλά κάτω απ’ ορισμένες συνθήκες. Υπάρχει μία σχετική ελευθερία στο να σκέφτεται και να κρίνει, αλλά πρέπει να είναι και τυχερός. Αυτό σημαίνει ότι, αν το σύστημα είναι αρκετά ισχυρό και μοιάζει με τα πρώτα, τότε θα τον εξοντώσει σίγουρα. Αν είναι σε περίοδο χαλάρωσης και μεταλλάσσεται, τότε ο ελεύθερος άνθρωπος θα το νικήσει προς στιγμήν, αλλά αμέσως μετά αυτός ή κάποιος άλλος θα εξοντωθεί, από το νέο και πιο ισχυρό προϊόν της μετάλλαξης. Ελεύθεροι και σκεπτόμενοι άνθρωποι νίκησαν το σύστημα της φεουδαρχίας, αλλά οι ίδιοι είναι, που εξοντώνονται από το σύστημα, μέσα στο οποίο ζούμε μέχρι σήμερα.


Απ’ όλα τα παραπάνω βγαίνει το συμπέρασμα ότι ο ελεύθερος άνθρωπος ζει μόνο στη δημοκρατία. Αυτός την παράγει κι αυτή δημιουργεί συνθήκες για να τον προστατεύσει. Εδώ ακριβώς φαίνεται η ανάγκη ύπαρξης και δημιουργίας του βήματος τέσσερα. Μόνον απ’ αυτό, και κάτω από συνθήκες ωρίμανσης, γεννιέται η δημοκρατία. Επομένως είναι εντελώς φυσικό να εμφανιστεί αυτή στο συγκεκριμένο γεωγραφικό χώρο. Δε δημιουργήθηκε στην Ανατολή, όχι επειδή οι άνθρωποι ήταν ανίκανοι ή κατώτεροι, αλλά επειδή δεν προϋπήρχαν οι συνθήκες. Η δημοκρατία απαιτεί ταυτόχρονα και παιδεία. Η παιδεία όμως από μόνη της πρέπει να ενθαρρύνει τον άνθρωπο να τολμά και ν’ αγωνίζεται, να κρίνει και ν’ αμφισβητεί. Αν είναι ελεγχόμενη από το σύστημα, τότε παράγει δούλους. Η παιδεία των Ελλήνων βασίζεται στα Ομηρικά Έπη, επομένως εκεί πρέπει ν’ αναζητήσουμε το σπέρμα που γεννά τον ελεύθερο άνθρωπο. Αν βρεθεί το σπέρμα, τότε αποδεικνύεται εν μέρει κι αυτό που αναφέραμε για το θείο δώρο. Στη γλώσσα των αριθμών υπάρχει ταύτιση, αφού Ομηρικά Έπη = Δωρεά του Θεού = 54.


Πώς μπορεί κάποιος απ’ αυτά τα Έπη ν’ αρχίσει να σκέφτεται ως ελεύθερος άνθρωπος; Πού βοηθούν αυτά τα Έπη το σύστημα και πού τον άνθρωπο; Αν αμφισβητούσαν το σύστημα, τότε θα τα είχε εξαφανίσει. Άρα εκεί μέσα υπάρχει μία τόσο λεπτή ισορροπία, που μπορεί να βοηθά το σύστημα στις επιδιώξεις του, αλλά να διατηρεί μία άσβεστη φλόγα, που να είναι ικανή να το ανατινάξει. Το σύστημα επωφελείται, γιατί τα Έπη είναι μία περιγραφή ενός πολέμου, του οποίου τα κέρδη είναι η γενεσιουργός αιτία της προόδου των Ελλήνων κι αυτό έγινε μέσα από μία κοινή προσπάθεια. Θαυμάσιοι αρχηγοί οδήγησαν απλούς ανθρώπους στη νίκη. Ο κόσμος αγαπάει πάντα τους ήρωες κι αυτή η αγάπη μεταφέρεται και στους εκάστοτε κρατούντες, που είναι υποτίθεται απόγονοί τους. Αν καταφέρει το σύστημα να περάσει στον κόσμο την ιδέα ότι είναι αναγκαία η εξουσία για την πρόοδο, μέσω μίας συγκεκριμένης παιδείας, τότε τη διατηρεί και την καλλιεργεί. Αυτός ήταν κι ο λόγος της λεπτής ισορροπίας που αναφέραμε και πριν. Το σύστημα καλλιέργησε και διατήρησε μία βόμβα στα θεμέλιά του.


Αναφέρουμε απλά τα λεπτά σημεία των δύο Επών, που θ’ αναλυθούν καλύτερα στο αντίστοιχο κεφάλαιο. Στην Ιλιάδα, όταν ο αγαπημένος Αχιλλέας σηκώνει το σπαθί του εναντίον του αρχηγού Αγαμέμνονα, τρίζει συθέμελα η δομή του συστήματος. Αν η Αθηνά τον σταματάει τότε, δε σημαίνει ότι θα τον σταματάει πάντα. Στην Οδύσσεια, το βασικότερο σημείο είναι ότι ο θεϊκός Οδυσσέας γυρνάει στην Ιθάκη μόνος του. Όταν ο κόσμος αποτυπώνει ότι η μεγαλύτερη νίκη είναι αυτή του μοναχικού Οδυσσέα, τότε παύει να περιμένει —αν υπάρξουν οι συνθήκες— τη βοήθεια του συστήματος. Οι Ιουδαίοι της Παλαιάς Διαθήκης φτάνουν όλοι μαζί στη γη Χαναάν υπό την ηγεσία του Μωυσή. Από εδώ συμπεραίνει κάποιος ότι η παιδεία είναι αυτή, που προκαθορίζει τις τάσεις που έχει ο άνθρωπος μέσα σε μία κοινωνία. Όταν η γνώση που γεννά την παιδεία προέρχεται αποκλειστικά και μόνον από το Θεό, τότε εύκολα διαπιστώνει κάποιος ότι δίνοντας ο  Θεός γνώση διαφορετική στους ανθρώπους, επιδιώκει να τους ωθήσει σε συγκεκριμένες, διαφορετικές κατευθύνσεις. Αυτές οι κατευθύνσεις αναγκάζουν τους ανθρώπους να παράγουν διαφορετικά πράγματα, το σύνολο των οποίων είναι απαραίτητο για την ώθηση του ανθρώπου στο βήμα εννέα. Αν δεχτούμε τη θεωρία για τις κατευθύνσεις, τότε δεχόμαστε ότι στους Έλληνες δόθηκαν τα συγκεκριμένα Έπη, για να δημιουργήσουν το πέμπτο βήμα. Έτσι πρέπει απαραίτητα να βρούμε κι άλλους λαούς που τους δόθηκαν διαφορετικά δεδομένα.


Αγνοώντας το τελευταίο, θ’ ασχοληθούμε με το πέμπτο βήμα, που είναι αποκλειστικά δημιούργημα των Ελλήνων. Πρέπει να βρούμε το λόγο για τον οποίο δημιουργήθηκε τόσο άκαιρα, ώστε να εξαφανιστεί τόσο νωρίς όπως ήταν φυσικό και σε τι εξυπηρετούσε αυτή η παρουσία. Αν αυτό το βήμα είναι το τέλειο από πλευράς κοινωνίας, γιατί αφέθηκε από το Θεό να σβήσει τόσο εύκολα; Μήπως δημιουργήθηκε γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο; Πού και πώς συνέβαλε η Αθήνα στον πολιτισμό του ανθρώπου; Δεχτήκαμε στην ανάλυση των βημάτων ότι μία τέτοια κοινωνία, από τη στιγμή που παράγει ανθρώπους, απειλεί κοινωνίες τύπου Βαβυλώνας. Αν σήμερα δεχόμαστε ότι η κοινωνία μας μοιάζει εξαιρετικά με τον παραπάνω τύπο, τι απέγινε το κέρδος της Αθήνας; Αν δεν υπάρχουν σήμερα άνθρωποι της ίδιας ποιότητας και του αυτού μεγέθους, δε σημαίνει ότι η γνώση της Αθήνας δεν μπορεί να βοηθήσει. Εφόσον είναι γνωστές οι θεωρίες των φιλοσόφων, αυτό σημαίνει ότι οι άνθρωποι, που κατανοούν τις θεωρίες τους και τις υιοθετούν, είναι όμοιοί τους. Ποιοι είναι όμως αυτοί οι άνθρωποι και γιατί δε βοηθούν τον κόσμο; Μήπως είναι κι αυτοί θύματα του συστήματος; Μήπως μπήκαν κι αυτοί στο σύστημα διανομής υπεραξίας; Ό,τι και να συμβαίνει, αυτό που έχει σημασία, είναι ότι η γνώση υπάρχει, αλλά δε χρησιμοποιείται για το γενικό συμφέρον.


Αυτό που μας ενδιαφέρει τώρα, είναι να βρούμε πώς λειτουργούσε η Αθήνα τι ακριβώς πρόσφερε στον άνθρωπο και γιατί ήταν ένας από τους κρίκους της αλυσίδας που μελετάμε. Σύμφωνα με τη θεωρία των αριθμών, βλέπουμε ότι το βήμα πέντε είναι ένας Θησαυρός = 50, είναι ένας Μαργαρίτης = 50. Από εδώ συμπεραίνουμε ότι το βήμα αυτό δημιουργήθηκε για να υπάρξει ως θησαυρός. Ο θησαυρός όμως δεν είναι απαραίτητο ότι δίνεται αμέσως και υπάρχει πάντα η δυνατότητα να μείνει κρυμμένος από κάποιους που μπορούν να τον κρύψουν, αποκομίζοντας οφέλη. Αυτοί που μπορούν να τον κρύψουν, είναι πάντα αυτοί που έχουν εξουσία, όλοι αυτοί που σε περίπτωση πρόσβασης του ανθρώπου σ’ αυτόν το θησαυρό χάνουν δικαιώματα, εξουσίες κι υλικό πλούτο. Εφόσον δεχόμαστε ότι οι κοινωνίες ποτέ δεν άγγιξαν το πρότυπο της Αθήνας, τότε στην καλύτερή τους μορφή, βρίσκονται στο βήμα τέσσερα. Έτσι καταλαβαίνουμε ότι, εφόσον υπάρχει παγκόσμιος φορέας εξουσίας, αυτοί που έχουν τα ηνία, μέσω αυτού του θησαυρού, ελέγχουν τις μεταλλάξεις του βήματος τέσσερα.  Κάποιος που έχει τη γνώση των συνθηκών, που οδήγησαν στο βήμα πέντε, είναι δυνατό να ελέγχει την κοινωνία και να μην αφήνει τις συνθήκες να οδηγήσουν προς την κατεύθυνση εκείνη. Αν συνέβησαν τότε κάποιες μεταλλάξεις που εκτόνωσαν τη δυναμική φόρτιση, η γνώση τους και μόνον κάνει προβλέψιμες όλες τις πιθανές εκδοχές, μετά από ένα σημαντικό γεγονός που συμβαίνει στην κοινωνία μας. Αν κάποιοι προσπαθούσαν να φανταστούν, πόσο διαφορετικός θα ήταν ο κόσμος μετά τη Γαλλική Επανάσταση, κάποιοι άλλοι γνώριζαν  την ακριβή εικόνα του μέλλοντος. Η μόνη διαφορά είναι ότι η πορεία αυτή δεν είναι ατέρμονη, αλλά κάπου εξαντλούνται τα περιθώρια. Όταν εξαντληθούν παντελώς, τότε η κατάσταση είναι αυτή που περιμένουμε. Επέρχεται κατάσταση ωρίμανσης.


Όλα αυτά μας οδηγούν στο συμπέρασμα, ότι η Αθήνα δημιουργήθηκε μ’ αποκλειστικό σκοπό τη γνώση. Αν ο Θεός έδωσε στην Αίγυπτο τη γνώση για τον Εαυτό Του, η Αθήνα έδωσε στον κόσμο τη γνώση για τον Υιό Του, τον άνθρωπο. Για να υπάρξει εξουσία γενική και παγκόσμια, δεν αρκεί από μόνη της καμία γνώση. Οι γνώσεις είναι δύο. Η γνώση του Θεού δίνει τη δυνατότητα στους ανθρώπους που εξουσιάζουν, να διατηρούν τα πνευματικά τους δικαιώματα και  η γνώση της φύσης του ανθρώπου δίνει τη δυνατότητα ελέγχου του. Όλες οι ενέργειές του είναι προβλέψιμες και γι’ αυτό, τις περισσότερες φορές, κατευθύνεται μ’ ασφάλεια από το σύστημα. Η Αθήνα δημιουργήθηκε αρκετά νωρίς, για να μπορέσει να βοηθήσει μ’ αυτόν τον τρόπο στην πραγματοποίηση του Μυστικού Σχεδίου. Αν δεν είχε δημιουργηθεί τότε και συνέβαινε αυτό σε μία εποχή χρονικά πιο κοντά στη δική μας, όταν ο κόσμος ήταν ολόκληρος γνωστός και η επικοινωνία εύκολη υπόθεση, θα ήταν το τέλος. Δε θα μπορούσε καμία δύναμη ν’ αναγκάσει τον άνθρωπο να μπει ξανά στ’ άλλα βήματα. Δημιουργήθηκε κάτω από συνθήκες σκότους και φόβου, ώστε να μη μπορεί να ξαναλειτουργήσει. Κοινωνία αυτής της μορφής δεν μπορεί να επιβιώσει κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες. Οι μετακινήσεις των αρχαίων πληθυσμών με σκοπό τη λεηλασία και την εγκατάσταση σε καλύτερες γεωγραφικές θέσεις, έκαναν την Αθήνα τρωτή. Ο πλούτος της προκαλούσε το φθόνο και δεν μπορεί η δημοκρατία να λειτουργεί κάτω από την εξουσία του φόβου και των πολέμων. Ήταν θέμα χρόνου να καταρρεύσει η Αθήνα.


Η δημοκρατία στην Αθήνα λειτούργησε με τρόπο άψογο. Αυτό δε σημαίνει όμως απαραίτητα ότι κι οι θεσμοί ήταν άψογοι. Η δημοκρατία λειτουργεί μέσα σε καθεστώς ισότητας κι ελευθερίας. Αυτά υπήρχαν ως δεδομένα, αλλά όχι για όλους. Υπήρχαν δούλοι, υπήρχε εκμετάλλευση κι ό,τι αυτά συνεπάγονται. Η θέση των γυναικών, λόγω των αναγκών του συστήματος, ήταν επίσης ισχνή. Μεταξύ των Αθηναίων υπήρχε ισότητα, υπήρχε ελευθερία, αλλά όλοι οι άνθρωποι, που κατοικούσαν την Αττική και τις πόλεις που έλεγχε η Αθήνα, δεν ήταν Αθηναίοι. Έτσι βλέπουμε ότι η πόλη αυτή είχε δύο πρόσωπα. Το πρώτο πρόσωπο που μας ενδιαφέρει είναι αυτό της δημοκρατίας, αλλά για ν’ αναπτυχθεί, ήταν αναγκαίο να υπάρξουν πρώτα ορισμένες συνθήκες. Είναι αναγκαίο ο ελεύθερος άνθρωπος να διαθέτει χρόνο και η επιβίωσή του να είναι εύκολη υπόθεση. Εκείνη την εποχή όμως, τίποτε απ’ αυτά τα δύο δεν ήταν δυνατό για τον απλό άνθρωπο. Ήταν απαραίτητο η κοινωνία της Αθήνας ν’ αποκτήσει σκληρό πρόσωπο, να εκμεταλλευτεί τους ανθρώπους γύρω της, να καρπωθεί τους κόπους της δουλειάς τους, ώστε να μπορούν στη συνέχεια να ζουν μεταξύ τους με τρόπο δημοκρατικό οι άνθρωποι, των οποίων το επίπεδο πληρούσε τις παραπάνω προϋποθέσεις.


Η Αθήνα, αργά ή γρήγορα, θα έπεφτε στην παρακμή κι αυτό γιατί ελεύθεροι άνθρωποι και με δημοκρατικές διαδικασίες δεν παίρνουν αποφάσεις θυσίας και σε χρόνο μηδέν, όπως απαιτείται σε κοινωνίες που εκμεταλλεύονται. Αν χρειαζόταν πόλεμος, για να μη χαθεί ένας βασικός οικονομικός πόρος για την πόλη, οι άνθρωποί της φοβούμενοι τη θυσία και μέσω των διαδικασιών, που είναι από τα δεδομένα χρονοβόρες, θα έχαναν τον πόρο αυτό. Ο πολλαπλασιασμός του πληθυσμού από την άλλη μεριά, θ’ απαιτούσε πρόσθετους πόρους για τη συντήρησή του. Έτσι, αργά ή γρήγορα, η πόλη θα  παρέπαιε, γιατί δε θα μπορούσε να συντηρηθεί. Με δεδομένο ότι η Αθήνα δεν υπήρξε ένα μοντέλο για να επιβιώσει ως το τέλος, πρέπει να δούμε τι άφησε ως κληρονομιά στις επόμενες γενιές, γιατί προφανώς υπήρξε μόνο γι’ αυτόν το λόγο. Η Αθήνα υπήρξε το παγκόσμιο πνευματικό κέντρο της εποχής της και η κληρονομιά της είναι απαραίτητη, γιατί είναι γνώση που μπορεί να χρησιμοποιηθεί με ποικίλους τρόπους
.

Συγκρίναμε παραπάνω την Αίγυπτο με την Αθήνα και όχι άδικα. Τα δεδομένα που τις συνδέουν, είναι ότι τα βήματα τα οποία αντιπροσωπεύουν είναι μη επαναλαμβανόμενα κι αναπτύσσουν και τα δύο συστήματα παιδείας, που γνωρίζουμε πού οδηγούν. Η Αίγυπτος πήρε γνώση για το Θεό Πατέρα κι αφού ο Θεός είναι Ένας κι Αμετάβλητος, η γνώση αυτή ισχύει ακόμα και σήμερα. Η απευθείας γνώση μέσω του Θεού οδηγεί στο θάνατο του ανθρώπου και την αλλοίωση των χαρακτηριστικών του. Εφόσον γνωρίζουμε πού οδηγεί αυτή η μέθοδος, τότε στην Αθήνα πρέπει να διαφοροποιείται. Αυτό ακριβώς συμβαίνει, και γι’ αυτόν το λόγο ο Θεός τούς παρέδωσε το Δωδεκάθεο. Τους έδωσε γνώση των χαρακτηριστικών Του και των σχεδίων Του, αλλά με τρόπο που να μην τους τρομάζει. Ως Πνεύμα δεν εμφανίστηκε σε κανέναν. Όλοι οι Έλληνες ξεκινούσαν ακριβώς από το ίδιο επίπεδο κι ο καθένας, σύμφωνα με τις δυνατότητές του, ανέπτυσσε τις όποιες θεωρίες κι απόψεις. Αυτό είναι πολύ βασικό, γιατί δεν έχουμε την ξεχωριστή τάξη των εκλεκτών, των οποίων οι αναμφισβήτητες γνώσεις τρόμαζαν τον απλό άνθρωπο και τον ανάγκαζαν να υποταχθεί. Όταν υπάρχουν κοινά δεδομένα για όλους, η γνώση μεταξύ των ανθρώπων είναι σχετική. Αυτή η σχετικότητα είναι το ζητούμενο. Ο Σωκράτης μπορεί ως πνεύμα να ήταν δυνατός, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι, κι αν ακόμα το  επιδίωκε, μπορούσε ν’ αποκτήσει την ισχύ και το κύρος ενός Αιγυπτίου ιερέα. Ο συνομιλητής του Σωκράτη μπορούσε με την ίδια άνεση να συμφωνήσει ή να διαφωνήσει μαζί του.


Όλοι αυτοί, που πρόσφεραν στο βήμα 5 τις γνώσεις τους και την κρίση τους, είναι οι Οικοδόμοι = 50 του σημερινού πολιτισμού. Εφόσον ο Θεός είναι Πνεύμα κι όλοι αυτοί Τον λάτρεψαν με τη γνώση τους, αυτό που οικοδόμησαν είναι ο Ναός του Θεού = 50. Βασικό στοιχείο αυτών των ανθρώπων ήταν η ελευθερία που διέκρινε τη σκέψη τους. Αυτό έγινε κατορθωτό μόνο με τη βοήθεια του Θεού. Σ’ αυτό το σημείο μπορεί να κατανοήσει κάποιος γιατί ο Θεός τούς έδωσε το Δωδεκάθεο. Μέσα από το Δωδεκάθεο περνούν στον άνθρωπο γνώσεις για τη φύση του Θεού, που σ’ οποιαδήποτε άλλη περίπτωση, θα του στερούσαν την ελευθερία στη σκέψη. Ό,τι γνώριζαν οι Αιγύπτιοι για το Θεό και τα σχέδιά Του, που αφορούσαν τον άνθρωπο, το γνώριζαν κι οι Έλληνες, αλλά μ’ άλλο τρόπο.


Ο Υιός του Θεού, ο Απόλλωνας, σκότωνε τους ανθρώπους —εφόσον το επιθυμούσε— κι ήταν αντίπαλος των Ελλήνων στον Τρωικό Πόλεμο. Οι άνθρωποι όμως δε φοβούνταν —ανεξάρτητα αν τον εξευμένισαν με θυσίες— γιατί είχαν άλλους Θεούς πανίσχυρους στο πλευρό τους. Αυτός ο διαχωρισμός ήταν που προστάτευε τους Έλληνες. Αν γνώριζαν ότι ο Θεός είναι ένας, και σε κάποιο σημείο της πορείας του ανθρώπου θα φερόταν σαν τον Απόλλωνα, χωρίς να δίνεται η δυνατότητα στους ανθρώπους ν’ αντισταθούν, αφού κανένας δε θα μπορούσε να τους βοηθήσει, τότε ο φόβος θα εμπόδιζε τη σκέψη. Πολλοί και δυνατοί Θεοί δίνουν τη δυνατότητα στον άνθρωπο να πιστεύει, όπως κι αν σκέφτεται, ότι κάποιος τον προστατεύει. Όταν υπάρχουν και τα Έπη, που περιγράφουν τις διαφορετικές ιδιότητες του κάθε Θεού και τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί σε μία γενική στρατηγική, τότε αισθάνεται κάποιος  πιο ασφαλής. Οι Θεοί έχουν ανθρώπινη μορφή κι αυτή η εικόνα τους κάνει πιο οικείους. Τα ανθρώπινα αισθήματά τους, έρωτας, οργή, μίσος, συμπάθεια, αντιπάθεια, δίνουν στον άνθρωπο την άνεση να σκέφτεται φιλικά προς το θείο και όχι να βρίσκεται κάτω από το φόβο, που σκοτώνει την ψυχή. Επειδή ακριβώς είναι πολυάριθμοι και πολλές φορές συγκρούονται μεταξύ τους, καταργείται αυτόματα η δυνατότητα ύπαρξης πνευματικών δικαιωμάτων που αφορούν το θείο, σύμφωνα με τα πρότυπα της Ανατολής. Ο αρεστός της Αθηνάς δε σήμαινε αυτόματα και αρεστός του θείου γενικά, εφόσον οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται τα παραπάνω αισθήματα μεταξύ των Θεών τους.


Αυτή η κατάσταση βέβαια δεν είναι τυχαία, ούτε εφεύρημα των Αθηναίων. Τους δίνεται μέσω της παιδείας τους, που προέρχεται από το Θεό. Μέσα στην Ιλιάδα, ο Αγαμέμνονας όχι μόνον αγνοεί, αλλά και απειλεί απευθείας το Χρύση, που είναι ιερέας του Απόλλωνα. Μόνον, εφόσον υπάρξει τιμωρία από τον Ίδιο το Θεό, δέχεται να τον ικανοποιήσει. Αυτό σημαίνει ότι, όταν δεν υπάρχει έμπρακτη κι οφθαλμοφανής τιμωρία, ένας ιερέας δεν υπολογίζεται. Όταν αυτό αποτυπώνεται μέσα στις ψυχές των νεαρών Αθηναίων, μέσω της παιδείας, αναλογίζεται κάποιος πόσο ασθενής γίνεται η θέση του ιερατείου μέσα στην κοινωνία και το σύστημα γενικότερα. Αυτό δίνεται από το Θεό για να μην υπάρξει σε καμία περίπτωση εκτροπή προς το μοντέλο της Ανατολής. Ο άνθρωπος μπορεί να έχει προσωπική σχέση μ’ όποιο Θεό επιθυμεί, χωρίς να παρεμβάλλεται μία ξεχωριστή τάξη ανθρώπων, αυτή των ιερέων. Ο Οδυσσέας βοηθιέται από τους Θεούς, γιατί τον εκτιμούν προσωπικά κι από τη δική του στάση εξαρτάται το μέλλον του. Όλοι οι άνθρωποι της Αθήνας —κι εφόσον έχουν τη συγκεκριμένη παιδεία— αναπτύσσουν προσωπική σχέση με το Θεό. Όταν ο Χριστός, για να συνδεθούμε  με την Καινή Διαθήκη, αναφέρεται στα κρυφά και τα μυστήρια, ενθαρρύνει την προσωπική σχέση λέγοντας: “ζητάτε και θα σας δοθεί, ερευνάτε και θα βρείτε”. Το γεγονός ότι δε ζητάει ο άνθρωπος από το Θεό κι εναποθέτει τις ελπίδες του στη διάθεση της εκκλησίας, είναι ένα άλλο θέμα.


Ένα άλλο στοιχείο, ιδιαίτερα σημαντικό αυτής της κοινωνίας, είναι η εκτίμηση και η αποδοχή του έρωτα ως ένα πρωταρχικό στοιχείο που οδηγεί στην ευτυχία. Ούτε κι αυτό είναι τυχαίο. Η παιδεία, μέσω των Επών, ενθαρρύνει την αναζήτηση του έρωτα και τον ανεβάζει στο ύψιστο δυνατό επίπεδο, όταν ο Πάρης αγνοεί μεγαλεία και βασίλεια για χάρη του. Όσον αφορά τους Θεούς, από τον ανώτερο θεωρητικά ως τον κατώτερο, πέφτουν συχνά πυκνά στα δίχτυα του και φέρονται σαν απλοί άνθρωποι. Οι Θεοί ευχαριστιούνται πραγματικά τρία πράγματα: το νέκταρ, την αμβροσία και τον έρωτα. Έτσι, όταν ο απλός άνθρωπος τα δύο πρώτα δεν τα γνωρίζει και τα θεωρεί αποκλειστικό προνόμιο των Θεών, θεωρεί ότι γίνεται όμοιός τους μόνο στην τρίτη περίπτωση, αυτή του έρωτα. Εκεί ο άνθρωπος, σύμφωνα με τα Έπη γεύεται κάτι, που προκαλεί την ευχαρίστηση ακόμα και των Θεών. Όταν ο άνθρωπος πλάθεται μ’ αυτά τα χαρακτηριστικά, είναι αδύνατο να δεχτεί ανισότητες και δομές που τον περιορίζουν. Έτσι δίπλα σε μία καθαρά πατριαρχική δομή, όπως αυτήν της Ασίας, αναπτύσσεται ένας φωτεινός πολιτισμός, που ικανοποιεί τον άνθρωπο και θέτει τις βάσεις για δημιουργία. Όμως, εφόσον οι δομές παράγουν έργα μεγάλης κλίμακας, όλες αυτές οι συνθήκες έχουν ως προϊόν τους τη γνώση. Γνώση παρήγαγε η Αθήνα κι αυτήν τη γνώση την εκμεταλλευόταν για τους ανθρώπους της κι εναντίον των υπολοίπων.


Όταν στην αρχή αναζητήσαμε τα παιδιά των φιλοσόφων, υποθέσαμε ότι πιθανόν να μπήκαν κι αυτοί στο μηχανισμό διανομής υπεραξίας. Τώρα, αντιλαμβανόμενοι το διπλό αυτό πρόσωπο της Αθήνας, αυτή η υπόθεση γίνεται βεβαιότητα. Εδώ έγκειται η προσφορά αυτού του μοντέλου στη γενική στρατηγική. Καθορίζει σχέσεις μεταξύ ανθρώπων του αυτού επιπέδου, με βάση την ελευθερία, αλλά κρύβει μέσα της μία συνωμοσία σε βάρος των κατωτέρων. Αυτό είναι αποτέλεσμα του συνόλου της γνώσης, που είναι διαθέσιμη και όχι μόνον των Επών, που αποτελούν τη βάση για την ανάπτυξη της φιλοσοφίας. Το σύνολο φιλοσοφίας κι Επών δίνει τη δυνατότητα σε κάποιον ν’ ακολουθεί πρακτικές, που δεν ελέγχονται. Το σύνολο των ανθρώπων της εξουσίας έχουν κατ’ αυτόν τον τρόπο τη δυνατότητα να προστατεύονται. Μ’ αυτό ως δεδομένο αντιλαμβανόμαστε ότι κάποιοι μπορούν να πάρουν αυτή τη γνώση και κάποιοι όχι. Έχουμε παιδεία υψηλής στάθμης, για την οποία απαιτούνται ορισμένα προσόντα. Αυτοί, κατά τον ίδιο τρόπο με το βήμα τρία, αποτελούν μία ξεχωριστή τάξη με υψηλές γνώσεις. Επειδή μεταξύ τους αυτή η γνώση είναι κοινή κι αποκτάται με τον ίδιο τρόπο, συνυπάρχουν μέσα σ’ ένα πλαίσιο, που διακρίνεται από καθεστώς ελευθερίας. Επειδή  όμως αυτή η γνώση, όπως και κάθε γνώση, δίνει δυνατότητες εκμετάλλευσης σε προσωπικό επίπεδο, αυτοί μεταξύ τους λειτουργούν στο βήμα πέντε, αλλά τη μεγάλη μάζα του λαού την υποβιβάζουν στο βήμα που τους βολεύει.


Στη θέα της σημερινής κοινωνίας πρέπει ν’ αναζητήσουμε αυτό το βήμα στην κορυφή της ψεύτικης δημοκρατίας που ζούμε. Οι άνθρωποι, που κυβερνούν τις διάφορες χώρες, έχουν την ελευθερία της άποψης και μπορεί να προτείνουν τελείως αντίθετα πράγματα, ως λύσεις για την πρόοδο των ανθρώπων. Πολλές φορές υπάρχει θανάσιμο μίσος μεταξύ τους, που μετατρέπεται σ’ ατελείωτη αγάπη, όταν απειλούνται τα δικαιώματά τους ή όταν ενώνουν τις δυνάμεις τους για να τα επεκτείνουν. Ένας πολιτικός, που πρεσβεύει τον κομμουνισμό, μπορεί να μισεί έναν άλλο, που ιδεολογικά δεν ανήκει στον ίδιο χώρο. Αυτό όμως δεν τους εμποδίζει να ενώνουν τις δυνάμεις τους, όταν πρόκειται για μία αύξηση των μισθών τους. Η κοινωνία των εκλεκτών ζει στην ελευθερία, ενώ οι υπόλοιποι είναι θύματα εκμετάλλευσης, μέσω της γνώσης που οι ελεύθεροι άνθρωποι δημιούργησαν για να υπηρετήσουν την ανθρωπότητα. Η κοινωνία που ο Θεός επιδιώκει να χαρίσει στον άνθρωπο, είναι η κοινωνία όπου όλοι οι άνθρωποι θα είναι εκλεκτοί. Αυτό είναι και το τελευταίο βήμα που δημιουργήθηκε από το Θεό, πριν μπει η ανθρωπότητα στη φάση των μυστηρίων του έξι και του επτά.


Ενώ βλέπουμε όλα αυτά τα μοντέλα, προσπαθούμε να καταλάβουμε γιατί δημιουργήθηκαν και πώς λειτουργούν όλα μαζί. Τα διαφορετικά χαρακτηριστικά τους και τα διαφορετικά προϊόντα που παράγουν, μας ωθούν να φανταστούμε ένα τεράστιο κύκλωμα. Έτσι φανταζόμαστε ότι στη θέση της μπαταρίας, που τροφοδοτεί αιώνια την ανθρωπότητα, είναι η Αίγυπτος. Στη θέση του κινητήρα είναι ο πολιτισμός της Βαβυλώνας, ενώ τα βήματα τέσσερα και πέντε λειτουργούν σαν ένας τεράστιος ροοστάτης, που ελέγχεται μέσω ηλεκτρονικού υπολογιστή. Το βήμα 3 είναι αυτό, που πιστοποιεί τη γνώση του Θεού και στηρίζει τη γνώση και την εξουσία των ιερατείων του κόσμου. Μέσα απ’ αυτές τις συνθήκες αναπτύσσονται τα βήματα 2 και 4. Με το βήμα 5 και τη γνώση πάνω στον άνθρωπο, διατηρεί κάποιος την ισορροπία μεταξύ των βημάτων 2 και 4. Όταν το 4 τείνει να μεταλλαγεί σε 5, το 5 έχει τη γνώση να το παγιδεύσει και να το γυρίσει στο 2,  που με τον καιρό θα γίνει πάλι 4, με μία διαρκώς επαναλαμβανόμενη διαδικασία.

Back to content | Back to main menu