Κορυφή σελίδας
Αριθμολογία - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Αριθμολογία - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Αριθμολογία

Για να καταλάβει  ο αναγνώστης, θα περιγράψουμε ένα παράδειγμα. Έστω ένα κράτος Χ δημιουργείται μετά από έναν πόλεμο. Αυτά που υπάρχουν ως δομές που ασκούν την εξουσία είναι το βήμα 3, δηλαδή ένα ιερατείο, και το βήμα 5, μία πολιτική εξουσία. Για να λειτουργήσει το κράτος πρέπει να δημιουργήσει έργα. Μπαίνουμε στη φάση της ανασυγκρότησης και η κοινωνία των απλών ανθρώπων μπαίνει στο βήμα 2. Με το χρόνο αρχίζει να εμφανίζεται το βήμα 4, η παιδεία λειτουργεί, οι δομές του συστήματος απαιτούν διοικητικούς υπαλλήλους κι αρχίζει να μοιράζεται η υπεραξία σε περισσότερους ανθρώπους. Όταν η ανάπτυξη αρχίζει και φτάνει σ’ οριακό σημείο, το επίπεδο τού απλού ανθρώπου στο βήμα 2 βρίσκεται στο βέλτιστο επίπεδο. Από εκεί και μετά η περαιτέρω αύξηση του γραφειοκρατικού μηχανισμού, είναι δυσβάσταχτη για τον κόσμο. Η εξουσία όμως δεν μπορεί να σταματήσει αυτήν την αύξηση, γιατί ο μηχανισμός που δημιουργεί υπαλλήλους συνεχίζει να λειτουργεί. Οι άνθρωποι αυτοί, που έχουν την ανώτερη παιδεία που προσφέρει το σύστημα, είναι για το ίδιο φοβερά επικίνδυνοι. Έτσι είναι αδύνατο να σταματήσει να διογκώνει το δημόσιο τομέα. Όταν πια έχει φτάσει σ’ οριακό σημείο και η κατάσταση είναι εξαιρετικά επικίνδυνη, τότε ακολουθεί γνωστές εφαρμογές. Προσπαθεί να τρομάξει τον κόσμο, επικαλούμενη εθνικούς κινδύνους που η ίδια η εξουσία προκαλεί, επικαλείται εθνική ομοψυχία και σκληραίνει τη στάση της εναντίον αυτών, που δεν είναι “πατριώτες” κι εξακολουθούν να διεκδικούν. Αν αυτό λειτουργήσει θετικά γι’ αυτή, τότε η μάζα του κόσμου πέφτει πάλι στο βήμα 2, δίνοντας παράταση στην εξουσία. Αν δε βρεθούν λύσεις, τότε ο πόλεμος μ’ ένα γείτονα, που συνήθως αντιμετωπίζει τα ίδια προβλήματα, είναι η γνωστή λύση. Αν γίνει πόλεμος, τότε αναγκαστικά μετά το πέρας του, θα μπούμε ξανά στην ίδια φάση, αυτήν της ανάπτυξης και πάλι από την αρχή. Αυτοί που ανήκουν στο βήμα 3 και στο βήμα 5 κι είναι υπαίτιοι της κατάστασης, δε θίγονται καθόλου, αντίθετα ενισχύονται κι έτσι διαιωνίζουν τα συμφέροντά τους.

Αυτό το παράδειγμα δείχνει ότι, εφόσον με κάποιο τρόπο μπουν τα βήματα αυτά στην ίδια κοινωνία, λειτουργούν αυτόνομα και χωρίς επέμβαση από το Θεό, για να οδηγηθούν σε κάποιο συγκεκριμένο τέλος. Αν υποθέσουμε ότι στα βήματα 6 κι 7 συνέβη αυτή η επέμβαση, τότε ο Χριστός έλεγε την αλήθεια, όταν έλεγε στους μαθητές Του ότι θα Τον αναζητούν αλλά δε θα Τον βρίσκουν, χωρίς να χαθεί ο έλεγχος της πορείας της ανθρωπότητας. Από το σημείο αυτό κι έπειτα συμβαίνουν γεγονότα, που είναι δύσκολο να κατανοηθούν, χωρίς τη βοήθεια του Θεού. Η βοήθεια αυτή έρχεται μέσω των Γραφών, που έχουν δοθεί από το Θεό στους ανθρώπους.


Εδώ βρίσκεται και η απάντηση στο ερώτημα για το λόγο για τον οποίο είναι κλειδωμένες οι Γραφές. Ο λόγος για τον οποίο συμβαίνει αυτό, είναι πια προφανής. Αν δεν ήταν κλειδωμένες, οι άνθρωποι θ’ αντιλαμβάνονταν νωρίτερα απ’ ό,τι έπρεπε το Μυστικό Σχέδιο του Θεού κι άμεση συνέπεια αυτού θα ήταν, να μη μπορέσουν να φτάσουν στο επιθυμητό επίπεδο  από πλευράς τεχνολογίας. Η τεχνολογία είναι το ζητούμενο στην προκειμένη περίπτωση.  Ο Θεός μπορούσε να δώσει τη γνώση για τον Εαυτό Του κατευθείαν σ’ όλους, όπως και τη γνώση που αφορά τον άνθρωπο. Αν γινόταν όμως αυτό σε άλλες εποχές, δε θα ωφελούσε σε τίποτε. Ο άνθρωπος θα ζούσε μέσα στη φτώχεια, σοφός μεν αλλά αδύναμος και πάλι θα ήταν δούλος του πλούτου, που θα του εξασφάλιζε μία άνετη ζωή. Έτσι, για να μπορέσει ν’ αναπτυχθεί τεχνολογία, θεωρείται αναγκαία η υποβολή του ανθρώπου σε θυσία. Ο Θεός όμως δεν είναι ο άμεσος υπεύθυνος αυτής της θυσίας. Ποτέ και σε κανέναν άνθρωπο δεν εμφανίστηκε ζητώντας του τη θυσία. Αντίθετα, προέτρεπε τον απλό άνθρωπο να την αποφύγει. Οι άνθρωποι θυσιάζουν ανθρώπους επειδή ωφελούνται απ’ αυτό. Ο Θεός στην ανάγκη αυτής της Θυσίας πρόσφερε τον Υιό Του, που δεν είναι άλλος παρά ο Ίδιος. Η ταύτιση αυτή φαίνεται σ’ όσους έχουν μάτια να δουν, μέσα στον ίδιο το Λόγο του Υιού Του. Ο Θεός για τον άνθρωπο, που τόσο πολύ αγάπησε και τόσο πολύ υπηρέτησε, θυσίασε τον Υιό Του, που είναι ο Εαυτός Του με την ανθρώπινη μορφή. Οι θυσίες των ανθρώπων, που δεν τους επιβάλλονται από το σύστημα, οφείλονται σε παρανόηση, μία παρανόηση ελεγχόμενη και προγραμματισμένη. Όλα αυτά τ’ αναφέραμε, γιατί στο βήμα 6 είναι η Θυσία που κάνει ο Θεός για τον άνθρωπο.


Όπως είδαμε στο βήμα 5, η Αθήνα δημιουργήθηκε με συγκεκριμένο στόχο από το Θεό. Ο στόχος αυτός πραγματοποιήθηκε και δημιουργήθηκε ο Θησαυρός = 50. Από τη στιγμή που η Αθήνα φτάνει στο απόγειο της δόξας της, που είναι πνευματική, αρχίζει γι’ αυτήν η αντίστροφη μέτρηση. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή εμφανίζεται ο Αλέξανδρος = 45, που με όπλο αυτήν τη γνώση, ξεκινά να κατακτήσει την Ανατολή της Βαβυλώνας και της Αιγύπτου. Αυτό που προσέφερε ο Αλέξανδρος στον κόσμο δεν ήταν οι σημαντικές κατακτήσεις, ούτε οι στρατιωτικές του επινοήσεις. Ήταν το μοίρασμα αυτού του θησαυρού στους λαούς της Ανατολής. Ως κοινωνικό βήμα, η ύπαρξή του και μόνον ως βασιλιά, υποβίβαζε το βήμα 5 σε βήμα 4. Όταν υπάρχει βασιλιάς και δομή να τον υπηρετεί, παύει να υφίσταται η έννοια της “δημοκρατίας”. Η διαφωνία, που είναι χαρακτηριστικό της, παύει να υπάρχει, όταν υπάρχει βασιλική θέληση, που δεν είναι τίποτε άλλο από ανθρώπινη θέληση. Ο Αλέξανδρος υποβιβάζει την κοινωνία της Αθήνας, μία ολιγάριθμη κοινωνία, κι αναβαθμίζει την κοινωνία της Ασίας. Η Ασία και το περσικό κράτος που κατέλυσε ο Αλέξανδρος, λειτουργούσαν στο πρότυπο της Βαβυλώνας.


Όταν σ’ αυτό το πρότυπο, μπουν άνθρωποι της Αθήνας, το μεταλλάσσουν σε βήμα τέσσερα. Στο βήμα πέντε δεν μπορούσε να πάει η Ανατολή, γιατί δεν υπήρχε αυτό που δεχόμαστε ως δεδομένο, την ελάχιστη γνώση στο σύνολο των ανθρώπων. Το βήμα τέσσερα λειτουργεί λυτρωτικά στον κόσμο, που καταπιέζεται, και του δίνει ελπίδες, αφού τον αφήνει και σκέφτεται πιο ελεύθερα. Αν ο “Μεσσίας” είναι αυτός, που κάνει γνωστά τα πάντα στους ανθρώπους, τότε ο Αλέξανδρος σωστά συνδέθηκε μ’ αυτήν την έννοια στην Ανατολή. Πρόσφερε γνώση και, μέσω αυτής της γνώσης, έδωσε χαρά στους ανθρώπους. Η θεωρία των αριθμών επιβεβαιώνει την ταύτιση: Μεσσίας = Αλέξανδρος = 45. Όσο ο Αλέξανδρος μέσα από τις κατακτήσεις σκορπά τη γνώση, είναι πράγματι ο Μεσσίας. Από τη στιγμή όμως που μπαίνει στη Βαβυλώνα για ν’ ασκήσει εξουσία, που από τη φύση της απαιτεί πνευματικά δικαιώματα, παύει να έχει αυτήν την ιδιότητα. Εδώ επεμβαίνει ο Θεός και πραγματοποιεί τη Θυσία. Η ανθρωπότητα μπήκε στο βήμα 6, αλλά η κοινωνία έφτασε στο ύψος του 4. Η Αθήνα υποβιβάστηκε και θυσιάστηκε για το καλό της ανθρωπότητας, αλλά ο κόσμος όλος προχώρησε. Ο Αλέξανδρος πέθανε αήττητος, νέος και δοξασμένος, όσο κανένας μέχρι τώρα. Η ηλικία του προσδιορίζει το βήμα 6, ετών 33. Είναι ο μόνος άνθρωπος, που εν ζωή ένιωσε Παντοκράτορας και οι λαοί τον τίμησαν ως Παντοκράτορα.


Για να συνδεθούμε με το μύθο του Μινώταυρου και ν’ αρχίσει ο αναγνώστης ν’ αντιλαμβάνεται τη σημασία των γραφών, αναφέρουμε τ’ ακόλουθα. Η Αθήνα ισχυροποίησε το Μινώταυρο και του έδωσε τη δυνατότητα να δει τον κόσμο έξω από τα πλαίσια που του είχαν επιβληθεί. Εκείνη τη στιγμή εμφανίζεται ο Αλέξανδρος και τον εξοντώνει, εντάσσοντάς τον και πάλι σε συνθήκες όμοιες μ’ αυτές που είχε νικήσει. Θησέας = Βασιλεύς = 39, όταν, Αλέξανδρος = Ταυροκτόνος = 45


Συνεχίζοντας την ανάλυση βλέπουμε ότι σ’  αυτό το βήμα συμμετέχει κι ένας άλλος Υιός, που είναι παιδί ενός άλλου σημαντικού λαού της αρχαιότητας.. το όνομά Του: Ιησούς = 42. Ζει μία ζωή γεμάτη βάσανα και στενοχώριες κι αποκορύφωμα του έργου Του, είναι η Θυσία Του. Εν ζωή γνώρισε μόνον πίκρα κι αχαριστία, αλλά αυτό, που τον χαρακτηρίζει, είναι η άπειρη αγάπη για τον άνθρωπο. Μετά θάνατον γίνεται Κύριος ουρανού και Γης. Η παγκόσμια εξουσία Του είναι αναμφισβήτητη κι αιώνια. Εδώ είναι και το επόμενο βήμα που πραγματοποιεί η ανθρωπότητα. Όσο ζει και μέχρι τη Θυσία Του, βρίσκεται στο βήμα 6. Ο Αλέξανδρος σκορπούσε τη γνώση της Αθήνας για τον άνθρωπο, ενώ ο Ιησούς σκορπούσε την ακόμα πιο σημαντική γνώση, αυτή του Θεού Πατέρα Του. Η ηλικία Του, κατά τη στιγμή της οικειοθελούς Θυσίας Του, είναι το τέλος του βήματος 6 και η αρχή του βήματος 7. Στο βήμα έξι έχουμε μία συγκατοίκηση δύο σημαντικότατων ανθρώπων. Πώς είναι δυνατό δύο άνθρωποι, που υπήρξαν με διαφορά 300 ετών περίπου, να λειτουργούν στο ίδιο βήμα που από τα δεδομένα απαιτεί την ανθρώπινη παρουσία του κοσμοκράτορα; Πώς είναι δηλαδή δυνατό να υπάρξει διαδοχή μεταξύ των κοσμοκρατόρων, πράγμα απαραίτητο για την εξέλιξη του Σχεδίου. Επιπλέον, όταν αναλύουμε τα βήματα, πρέπει να βρίσκουμε και τη θεία παρέμβαση, για να πιστοποιείται μ’ αυτόν τον τρόπο η συνέχεια του Σχεδίου του Θεού. Οι ιδιότητες που είχαν αυτοί οι δύο ξεχωριστοί άνθρωποι, θ’ αναλυθούν σ’ άλλο κεφάλαιο.. στο σημείο αυτό προέχει να βρούμε πώς μεταβιβάζεται η κοσμοκρατορία κι αν αυτοί οι δύο είχαν τη δυνατότητα να συναντηθούν για να γίνει αυτή η μεταβίβαση. Αυτό και πάλι φαίνεται αδύνατον, αλλά για το Θεό όλα είναι δυνατά.


Θα αναφερθούμε σ’ ένα θεωρητικά ασήμαντο  συμβάν απ’ αυτά, που περνούν απαρατήρητα συνήθως, αλλά έχουν τεράστια σημασία. Τα δεδομένα είναι ασήμαντα ή σχεδόν ασήμαντα. Όταν ο Αλέξανδρος, κι αυτό το λέει η ιστορία, επέστρεψε στη Βαβυλώνα με κύριο σκοπό να κυβερνήσει, οι ιερείς της Βαβυλώνας τού ανακοίνωσαν άσχημα πράγματα. Οι οιωνοί δεν ήταν με το μέρος του Αλεξάνδρου και οι προβλέψεις ήταν σκοτεινές και στενάχωρες. Μέχρι εδώ επιβεβαιώνεται η θεωρία μας, που ισχυρίζεται ότι ο Θεός τα έδωσε όλα στον Αλέξανδρο, αλλά δεν τον άφησε να κυβερνήσει ούτε λεπτό ως επικεφαλής μίας δομής, που στηρίζεται στην υπεραξία. Αυτές οι προβλέψεις των ιερέων άλλαξαν τη διάθεση του Αλεξάνδρου και τον έκαναν νευρικό κι αγχώδη. Θέλοντας ν’ αλλάξει αυτήν τη διάθεση, πήγε στον ποταμό Ευφράτη να επιθεωρήσει ορισμένα έργα. Ο αέρας αφαίρεσε από το κεφάλι του το βασιλικό κάλυμμα και το έριξε στον Ευφράτη. Απ’ όλους τους εργάτες, που βρίσκονταν εκεί, ένας νεαρός Φοίνικας κολύμπησε στον ποταμό για να το φέρει πίσω. Για να κολυμπάει πιο άνετα, φόρεσε το αυτοκρατορικό σύμβολο στο κεφάλι  του. Οι ιερείς όμως είχαν πει στον Αλέξανδρο πως αυτός, που θα φορέσει το αυτοκρατορικό έμβλημα, θα είναι ο διάδοχός του, Κοσμοκράτορας. Αυτός ήταν κι ο λόγος για τον οποίο —αφού πήρε πίσω το έμβλημά του— σκότωσε αμέσως το νεαρό Φοίνικα, αφού τον αποζημίωσε μ’ ένα τάλαντο.


Με τη γλώσσα των λέξεων δε σημαίνει αυτό το συμβάν απολύτως τίποτε, με τη γλώσσα όμως των αριθμών, αποκαλύπτει πολλά πράγματα κι επιβεβαιώνει την προφητεία των ιερέων. Ο νεαρός Φοίνικας του οποίου τα στοιχεία δεν είναι γνωστά, είναι κάποιος που τον γνωρίζουμε, είναι ο Κοσμοκράτορας. Αυτό γιατί: Φοίνικας = 42 = Ιησούς. Η προφητεία έλεγε ότι Κοσμοκράτορας θα ήταν αυτός, που θα φορούσε το σύμβολο. Ο Φοίνικας το φόρεσε μόνο μέσα στον Ευφράτη. Ο Ευφράτης όμως ισούται με 36, με τη λέξη: Σταυρός = 36. Ο Ιησούς είναι Κοσμοκράτορας  μόνο Εσταυρωμένος, μόνον πάνω στο Σταυρό. Ο αριθμός όμως 42, “Τεσσαράκοντα δύο” στη γλώσσα των αριθμών, είναι 59 δηλαδή έχουμε, Τεσσαράκοντα δύο = Άρχων του κόσμου = Εσταυρωμένος = Φως αληθινόν = 59. Η αμοιβή του ενός ταλάντου είναι κι αυτή μία επιβεβαίωση των όσων βλέπουμε. Ένα τάλαντον = 30 = Εκλεκτός = Ράβδος. Με το τάλαντο αυτό ο Ιησούς νεκρός γίνεται Κοσμοκράτορας και παίρνει τη ράβδο της κοσμοκρατορίας. Στο συμβάν αυτό αποκαλύπτεται η συνεχής παρακολούθηση του ανθρώπου από το  Θεό και η βεβαιότητά μας για την παρέμβασή Του και σ’ αυτό το σημαντικότατο βήμα. Άνθρωποι, που υπήρξαν με διαφορά 300 ετών, είναι δυνατό να συναντηθούν, εφόσον το θέλει ο παντοδύναμος Θεός. Ο Αλέξανδρος = 45, παρέδωσε την  κοσμοκρατορία στον Ιησού(ς) = 42, ο οποίος και σταυρώθηκε. Οι τρεις ημέρες που έμεινε νεκρός ασκώντας την εξουσία Του, αν προστεθούν στον αριθμό Του, τον μετατρέπουν σε Μεσσία(ς) = 42+3 = 45. Η εξουσία πάνω στους ανθρώπους, δε δίνεται ποτέ από το Θεό σε ζωντανούς. Επομένως μόνο μετά την Ανάστασή Του, ο Χριστός μετατρέπεται σε Μεσσία. Ο Θεός δεν υποχρέωσε ποτέ τους ανθρώπους ν’ ανεχθούν καμία εξουσία, ούτε καν αυτή του Υιού Του, δηλαδή του Ιδίου του Εαυτού Του.


Η συνάντηση αυτών των δύο κοσμοκρατόρων μας οδηγεί και σ’ άλλες σκέψεις. Η ηλικία τους 33 προσδιορίζει και μία άλλη λέξη. Σπέρμα = 33. Ο τόπος της συνάντησης είναι η Βαβυλώνα, όπου κι οι δύο βρίσκουν το θάνατο. Βαβυλώνα = 20 = Μήτρα.. συνεπώς εκεί είναι ο προκαθορισμένος τόπος του θανάτου τους. Η προσφορά τους στην ανθρωπότητα είναι ότι υπήρξαν σπέρμα κι αν έχει κάποιος υπόψη του τους Λόγους του Χριστού, αρχίζει να καταλαβαίνει γιατί υπήρξαν. Η Βαβυλώνα, ως μορφή κοινωνίας, είναι και η μήτρα, όπου αρχίζει το σπέρμα κι αναπτύσσεται. Αν το βήμα 5 είναι ο Ναός του Θεού = 50, το βήμα 6 είναι ο Χρυσός του ναού = 60. Απ’ αυτό το βήμα και πέρα εμφανίζονται οι Χριστιανοί = 60. Αν το βήμα 5 είναι ο Ιματισμός = 50, που μοιράστηκαν οι στρατιώτες μεταξύ τους, το βήμα 6 είναι ο Χιτών άρραφος = 60. Τα πνευματικά δικαιώματα των δύο αυτών αντρών είναι αυτά που οδηγούν στην παγκόσμια εξουσία. Η απόλυτη γνώση για τον άνθρωπο δοσμένη από τον Αλέξανδρο και η επίσης απόλυτη γνώση για το Θεού και τον Υιό Του, από το Χριστό. Το βήμα 7 χαρακτηρίζεται από την καθολική γνώση. Όποιος έχει αυτήν τη γνώση, και θα δούμε ποιος την έχει, κυβερνά τον άνθρωπο σ’ όλα τα μήκη και τα πλάτη της Γης. Πνευματικά δικαιώματα = 70.


Έτσι με τη γλώσσα των αριθμών οδηγούμαστε  σε δύο κυρίαρχους της εξουσίας για αιώνες.  Είναι η Καθολική εκκλησία = 70, και η Κωνσταντινούπολη = 70. Η διαφορά αυτή παρουσιάζεται, γιατί η Ορθόδοξη εκκλησία δεν ήταν ποτέ συμπαγής όγκος άσκησης εξουσίας, λόγω των λαών που περιλαμβάνει στο ποίμνιό της. Η Κωνσταντινούπολη όμως, ως κέντρο αυτής της εκκλησίας, είχε απόλυτη εξουσία και τα απόλυτα πνευματικά δικαιώματα. Το βήμα 7 χαρακτηρίζεται επίσης από τον όρο “δεύτερος θάνατος” και θα δούμε γιατί. Στην προσπάθειά μας ν’ αντιληφθούμε τι συμβαίνει στο Μυστικό Σχέδιο μ’ αυτά τα δύο βήματα, βλέπουμε ότι πρόθεση του Θεού ήταν ν’ αφήσει πνευματικά δικαιώματα. Αν δεν υπήρχε αυτή η πρόθεση, ποιος ο λόγος της Θυσίας; Ο Χριστός, κι αν ακόμα έπαιρνε εξουσία, δε θ’ άλλαζε ως χαρακτήρας και η εξουσία Του θα ήταν γλυκιά για τον άνθρωπο, εφόσον θα του πρόσφερε γνώση που θα τον λύτρωνε. Μέσα από το Λόγο Του προκύπτει ότι ως Υιός του Θεού, ενός Θεού που υπηρετεί τον άνθρωπο, θα τον υπηρετούσε κι Αυτός. Όλα αυτά όμως δεν έγιναν και είμαστε πλέον σίγουροι γιατί. Ο Υιός του Θεού εμφανίστηκε για ν’ αφήσει τέλεια γνώση και μαζί μ’ αυτή τα πνευματικά της δικαιώματα σε συγκεκριμένους ανθρώπους. Οι άνθρωποι αυτοί επιλέχθηκαν από τον Ίδιο τον Ιησού, που σημαίνει ότι γνώριζε από πριν ποια θα ήταν η εξέλιξη.


Η δημιουργία εκ νέου τάξεως εκλεκτών, δημιουργεί συνθήκες επανάληψης της Βαβυλώνας. Η συσσώρευση γνώσης, που θεωρήσαμε σημαντική, σ’ αυτό το σημείο αποκαλύπτει την αξία της. Παγιδεύονται οι άνθρωποι σαν σύνολο, χωρίς να είναι δυνατό να τους προστατεύσει οποιαδήποτε μορφή γνώσης. Η μόνη διαφορά, που υπάρχει μεταξύ τους, είναι ότι οι φτωχοί κι αγράμματοι μπαίνουν στο βήμα της Βαβυλώνας, ενώ οι υπόλοιποι στο βήμα τέσσερα. Ένα άλλο σημείο επίσης, που πρέπει να προσέξουμε, είναι και η καταγωγή των δύο αντρών. Ο Αλέξανδρος ήταν Έλληνας, ενώ ο Ιησούς Ιουδαίος. Στην Καινή Διαθήκη αναφέρονται μόνον αυτοί οι δύο λαοί και δεν είναι τυχαίο. Γιατί συμβαίνει όμως αυτό; Είναι αδικία για τους άλλους λαούς και τ’ άλλα έθνη, που συνέβαλαν στην πρόοδο της ανθρωπότητας; Ή μήπως με τους όρους αυτούς, ευνοούνται τύποι ανθρώπων και όχι συγκεκριμένοι λαοί; Αυτά θα εξεταστούν μαζί με τους Αλέξανδρο και Ιησού. Απλά πρέπει να γνωρίζει ο αναγνώστης ότι για να υπάρξει παγκόσμια εξουσία, δηλαδή το βήμα 7, είναι οπωσδήποτε απαραίτητο να υπάρχουν αυτές οι δύο έννοιες. Εδώ τελειώνει και η περιγραφή των βημάτων, που έχουν εμφανιστεί μέχρι τώρα.


Ο άνθρωπος ζει σε μία κοινωνία, η οποία είναι μία μεικτή κοινωνία από άποψη μοντέλων κι είναι τώρα πιο φανερό τι συμβαίνει, κάθε φορά που υπάρχει μία δυσλειτουργία στο σύστημα, από πλευράς κατανομής υπεραξίας. Όταν περιγράφαμε το σύστημα του βήματος 4, είδαμε ότι λειτουργεί σαν ροοστάτης και πρέπει να υπάρχουν απόλυτα πνευματικά δικαιώματα κι απόλυτη γνώση για να λειτουργήσει σε παγκόσμια κλίμακα. Βρήκαμε επίσης από ποιους δόθηκαν τα δικαιώματα, και με τους αριθμούς εντοπίσαμε ορισμένους φορείς αυτών  των δικαιωμάτων. Με δεδομένο ότι το βήμα 4 δε διαρκεί επ’ άπειρον αλλά σε κάποια στιγμή οδηγεί στο βήμα 5, μπορούμε να καταλάβουμε, λαμβάνοντας υπόψη τη σημερινή απαράδεκτη  κατάσταση, ότι δεν αργεί αυτή η στιγμή. Το βήμα 8 θα είναι —με βάση τις πληροφορίες που δόθηκαν από το Χριστό— η στιγμή που θα υψωθεί ο Υιός του Ανθρώπου. Θα είναι Μεσσίας, γιατί θα προσφέρει γνώση κι ως άνθρωπος του Θεού δε θα πάρει εξουσία. Η εξουσία, αφού θ’ ανέβει η κοινωνία στο βήμα 5, θα δοθεί στους ανθρώπους που τη συνθέτουν κι ο απλός άνθρωπος, ο αγαπητός στο Θεό, θα πάρει τη θέση του στο βήμα 9. Εφόσον όμως, η μετάβαση της κοινωνίας από το βήμα 4 στο βήμα 5 θα γίνει, όταν οι καταστάσεις ωριμάσουν και δεν υπάρχει άλλη διέξοδος, τότε ο Υιός του Ανθρώπου = 77 θα εμφανιστεί ως Απομηχανής Θεός = 77. Θα συμβεί αυτό που προείπε ο Χριστός. Οι άνθρωποι δε θα χρειαστεί να Τον αναζητήσουν σ’ απόκρυφα δώματα, αφού θα γίνει αντιληπτός από Ανατολή έως Δύση ως Αστραπή αστράπτουσα = 80. Αυτός θα είναι, που θα οδηγήσει την ανθρωπότητα σ’ αυτό που ονομάζουμε Βασιλεία των Ουρανών = 80. Σ’ αυτό το βήμα θ’ ασκηθεί η ελάχιστη, πλην όμως αναγκαία εξουσία, έχοντας ως στόχο να δαμάσει τη γνώση και όχι τους ανθρώπους. Αυτό το βήμα θα είναι το τελευταίο βήμα εξουσίας, έστω κι αν αυτή η εξουσία είναι πάνω στη γνώση και υπέρ του ανθρώπου.


Όλη αυτή η πολύ σύντομη ιστορική αναδρομή  και κατάταξη ορισμένων σημαντικότατων γεγονότων σε βήματα έγινε, για να μπορέσουμε ν’ αντιληφθούμε ορισμένα πράγματα. Είναι σύντομη, γιατί αυτό είναι και το ζητούμενο, ν’ αντιληφθούμε μόνον τι συμβαίνει. Η πρόκληση του προβληματισμού είναι η επιδίωξη  αυτής της αναδρομής. Ο καθένας μπορεί μόνος του να μελετήσει καλύτερα και σε μεγαλύτερο βάθος, όλα όσα γράφηκαν μέχρι τώρα. Η συγκεκριμένη κατάταξη των γεγονότων, με βάση στοιχεία που τα δέχεται η επιστήμη της ιστορίας, μας βοηθά να μπούμε μέσα στο μυστήριο κόσμο των αριθμών.


Στην αρχή της θεωρίας διαπιστώσαμε ορισμένες "συμπτώσεις" αριθμών, που αντιπροσωπεύουν έννοιες. Ανακαλύψαμε λόγου χάρη, ότι η λέξη “Θεός”, η λέξη “Σοφία” και η λέξη “Αγαθός” αντιπροσωπεύονται από τον ίδιο αριθμό, από τον αριθμό 28. Εμείς μπορούμε να υποθέσουμε ότι ταυτίζονται κι αυτό να το κάνουμε με μεγάλη ασφάλεια, εφόσον βλέπουμε ότι έννοιες, που ταυτίζονται στη γλώσσα των γραμμάτων, ταυτίζονται και στη γλώσσα των αριθμών. Αυτό όμως δεν είναι αρκετό. Επιδίωξή μας είναι να βρούμε το μυστικό στη λειτουργία τους.


Αναρωτηθήκαμε στην αρχή γιατί η λέξη “Θεός” είναι ο αριθμός 28 κι όχι ο αριθμός 29. Αυτό είναι σημαντικό κι απ’ αυτό πρέπει να ξεκινήσουμε, για ν’ αποδείξουμε ότι ο Θεός τα έχει δώσει όλα, ώστε να πραγματοποιήσει το Σχέδιό Του. Εμείς υποθέσαμε στη θεωρία μας, κι εν μέρει μπορέσαμε αν όχι να τ’ αποδείξουμε, τουλάχιστον να το κάνουμε να φαίνεται απλά πιθανό, ότι ο Θεός οδηγεί μία κατάσταση, που έχει στόχο να βοηθήσει τον άνθρωπο. Μία κατάσταση, που δεν επιτρέπει την ύπαρξη δούλων ή εκλεκτών, που θα εξαφανίσει την εκμετάλλευση και την εξουσία για πάντα. Όλα αυτά όμως έχουν κάποιο κόστος που η ανθρωπότητα πρέπει να πληρώσει. Δεν πληρώνει στο Θεό, ο οποίος δεν έχει αυτήν την ανάγκη, αλλά στον ίδιο της τον εαυτό. Όταν δεχόμαστε όμως ότι υπάρχει Μυστικό Σχέδιο και μία θεϊκή παρέμβαση, που δεν επιτρέπει απόκλιση, τότε δεχόμαστε ότι όλα όσα δόθηκαν μέσω του Θεού έχουν σχέση μεταξύ τους. Αυτό γιατί πρέπει ν’ αποδειχθεί ότι ο Θεός είναι Ένας, αλλά και γιατί στο τέλος πρέπει ν’ ανοίξουν διάπλατα όλες οι πόρτες. Τα κλειδιά γι’ αυτές τις πόρτες είναι οι αριθμοί.


Ένας αριθμός περιγράφει πάντα κάτι συγκεκριμένο και δεν αφήνει περιθώρια για υποκειμενική κρίση. Το 33 είναι πάντα μεγαλύτερο από το 32 και μικρότερο από το 34. Στις λέξεις δε συμβαίνει όμως το ίδιο. Η λέξη “αμαρτία” έχει για τον καθένα ξεχωριστά, διαφορετική σημασία. Όταν προσπαθούμε να βρούμε την πραγματική της σημασία, πρέπει να λάβουμε υπόψη όλα τα υποκειμενικά στοιχεία που συντρέχουν τη συγκεκριμένη στιγμή. Η λέξη “αμαρτία” όμως, αν μπει στον κόσμο των αριθμών και πάρει έναν αριθμό, δεν μπορεί να μελετηθεί υποκειμενικά. Ο αριθμός δεν έχει τη γενικότητα μίας λέξης, έχει ορισμένες ιδιότητες που είναι σταθερές. Αν τώρα οι έννοιες έχουν δοθεί από το Θεό και η κάθε έννοια έχει συνώνυμο, τότε το πραγματικό συνώνυμό της, θα πρέπει να έχει και τον ίδιο αριθμό. Έτσι, για τη λέξη “αμαρτία” βρίσκουμε τον αριθμό 24 και στο χώρο των αριθμών συνώνυμό της είναι η λέξη “ανομία”, που είναι κι αυτή 24. Η λέξη “καρδιά” είναι κι αυτή επίσης 24. Αν ο Χριστός δεν είπε τι ακριβώς είναι η αμαρτία, είπε τι είναι καρδιά και πώς λειτουργεί. Όταν θεωρούμε ότι τα κείμενα είναι κλειδωμένα, θα δουλεύουμε μ’ αυτόν τον τρόπο. Μέσω των αριθμών, θα βρίσκουμε τις πραγματικά συνώνυμες λέξεις, που έχουν περιγραφεί από το Χριστό, είτε σε παραβολές είτε στο Λόγο Του. Ο Χριστός είναι Γνώστης, αφού είναι ο Υιός του Θεού. Όταν όλα είναι δοσμένα από το Θεό στον άνθρωπο, τότε ο Υιός τα γνωρίζει όπως ο Πατέρας.


Τα βήματα είναι απαραίτητα, γιατί αντιπροσωπεύουν το καθένα κάτι διαφορετικό κι αυτό εκφράζεται μ’ έναν αριθμό. Το 2 είναι πάντα Βαβυλώνα κι ό,τι αυτή αντιπροσωπεύει. Οι λέξεις χαρακτηρίζονται από αριθμούς κι απ’ αυτό μπορούμε να καταλάβουμε ποιος ακριβώς είναι ο ρόλος τους και σε τι εξυπηρετούν το Μυστικό Σχέδιο του Θεού. Έτσι στο παράδειγμά μας, η λέξη “αμαρτία”, που ισοδυναμεί με το 24, πρέπει σύμφωνα με τη θεωρία μας να έχει τη βάση της στο επίπεδο του 20 της Βαβυλώνας κι από εκεί να οδηγεί στον αριθμό 4 κι ό,τι αυτό αντιπροσωπεύει. Απαιτείται η ύπαρξή της για να προχωρήσει ο άνθρωπος από το 2 στο 4. Αυτή η λέξη όμως σταματά στο 4 και δεν οδηγεί σ’ ανώτερο βήμα.. έτσι βλέπουμε  ότι, εφόσον πρόκειται για μοντέλα κοινωνιών, η λέξη αμαρτία δεν οδηγεί στην Αθήνα του 5  της δημοκρατίας. Άρα εκεί δε θα υπάρχει. Ως σύνολο όμως (2+4) βρίσκεται στον αριθμό 6. Ο Χριστός λέει μέσα στην Καινή Διαθήκη ότι, αν δεν ερχόταν και δεν έλεγε τα όσα είπε, δε θα είχαν “αμαρτία”. Συνεπώς η έννοια αυτή λειτουργεί και υπάρχει στο βήμα 6 εκεί, όπου είναι ζωντανός ο Χριστός. Ο Ίδιος λέει ότι, αν δεν υπήρχε, δε θα είχαν αμαρτία. Αν δεν υπήρχε όμως, δε θα υπήρχε και το βήμα 6. Επομένως βλέπουμε ότι και το άθροισμα των αριθμών μίας λέξης, προσδιορίζει το βήμα στο οποίο εμφανίζεται  στη βέλτιστη μορφή της και οι αριθμοί που τη συνθέτουν, το εύρος στο οποίο κινείται. Ο αριθμός 24 εμφανίζεται στο βήμα 6 και κινείται από το βήμα 2 ως το 4. Η φορά με την οποία κινείται, καθορίζεται από τη σειρά που έχουν οι αριθμοί και δείχνει πρόοδο, εφόσον ανεβαίνει βήματα κι οπισθοδρόμηση, εφόσον κατεβαίνει. Η λέξη “Θεός” ισοδυναμεί με το 28, ως σύνολο ανήκει στο βήμα 1. Αυτό σημαίνει ότι η έννοια “Θεός”, υπάρχει από τότε που υπάρχει κι ο άνθρωπος. Οι αριθμοί 2 κι 8 δείχνουν πώς ενεργεί και πού οδηγεί. Βάζει τον άνθρωπο στο βήμα 2, στην κοινωνία της Βαβυλώνας, και τον οδηγεί μέχρι και το βήμα 8, τη Βασιλεία των Ουρανών. Στο βήμα 9 δεν μπαίνει, γιατί τότε πια δε θα οδηγεί τον άνθρωπο, αφού ο κάθε άνθρωπος θα έχει θεωθεί.


Αν αυτή είναι λογική των αριθμών, όπως προκύπτει από τα παραδείγματα, τότε αυτή πρέπει να λειτουργεί και κατά τις δύο φορές. Έχουμε μία λέξη που αντιστοιχεί σ’ έναν αριθμό κι απ’ αυτόν τον αριθμό προκύπτουν ορισμένα συμπεράσματα, όπως τα παραπάνω. Στην περίπτωση όμως της θεωρίας μας, πρέπει και η θεωρία να επιβεβαιώνεται από τους αριθμούς.  Αυτό σημαίνει ότι, όταν ισχυριζόμαστε κάτι μέσω της θεωρίας, όπως ο στόχος που έχει θέσει ο Θεός για τον άνθρωπο, η λέξη “άνθρωπος” πρέπει να επιβεβαιώνει τη θεωρία. Όταν η θεωρία περιγράφει την έννοια του “Μεσσία”, η λέξη πρέπει ν’ αποδεικνύει την ορθότητά της.


Για να γίνει αυτό πιο κατανοητό, θ’ αναφερθούμε σ’ ένα παράδειγμα, αυτό του Μεσσία. Μεσσίας είναι, όπως υποστηρίζει η θεωρία, ένας άνθρωπος που προσφέρει γνώση. Αυτή η γνώση θα έχει στόχο να βοηθήσει τον άνθρωπο και ως μονάδα, αλλά και ως κοινωνία. Πρέπει να είναι Αυτός, που θα φέρει την κοινωνία στην υψηλότερή της βαθμίδα και τον άνθρωπο στη Θέωση. Η θεωρία υποστηρίζει ότι η ανώτερη βαθμίδα που μπορεί ν’ ανέβει η κοινωνία ως σύνολο, είναι η βαθμίδα 5. Επομένως πιθανοί αριθμοί είναι το 15, το 25, το 35, το 45.. αριθμοί που κατευθύνονται προς το 5. Ο Μεσσίας όμως θα έχει ένα χαρακτηριστικό: θα είναι γεννημένος “Άνωθεν”, δηλαδή από τη “Σοφία” και σύμφωνα με το Λόγο του Χριστού, θ’ αρκεί στους ανθρώπους να γίνουν όμοιοί Του. Ο Μεσσίας θα βρίσκεται στο βήμα εννέα κι εκεί θα οδηγήσει τους όμοιούς Του. Η θεωρία όμως υποστηρίζει και κάτι ακόμα: για να φτάσει η κοινωνία στο βήμα 5, πρέπει οπωσδήποτε να βρίσκεται στο βήμα 4 και να μην υπάρχουν περιθώρια μετάλλαξης. Έτσι εξετάζουμε τους παραπάνω αριθμούς. Το 15 δεν μπορεί να είναι ο αριθμός του Μεσσία, γιατί ως άθροισμα βρίσκεται στο 6. Αν ο Μεσσίας είναι ο αριθμός 15, δεν είναι δυνατό να λειτουργήσει. Αν εξομοιωθεί ο κάθε άνθρωπος μ’ Αυτόν, πηγαίνει στο βήμα 6 και όχι στο 9. Αυτό είναι άτοπο, εφόσον το βήμα αυτό έχει  ήδη ξεπεραστεί. Επιπλέον η κοινωνία με την παρέμβαση ενός ανθρώπου, οποιαδήποτε γνώση κι αν έχει στην κατοχή του, δεν μπορεί να μεταπηδήσει από το βήμα 1 στο βήμα 5. Τα ίδια ισχύουν και για τα νούμερα 25 και 35. Σύμφωνα με τη θεωρία μας το 45 είναι το πιο πιθανό, γιατί ως σύνολο βρίσκεται στο βήμα 9. Συνεπώς αν Αυτός, που έχει αυτόν τον αριθμό οδηγήσει τον άνθρωπο, θα τον κάνει όμοιό Του.. θα τον ανεβάσει στον αριθμό 9. Οι αριθμοί, όπως ισχυρίζεται η θεωρία, 2 μέχρι 5 είναι μοντέλα κοινωνιών. Όμως μόνον το 4 οδηγεί στο 5 κι επομένως ο Μεσσίας, αφού θα κάνει όμοιους μ’ Αυτόν τους ανθρώπους, θα τους εντάξει και στην καλύτερη μορφή κοινωνίας.. δηλαδή ο αριθμός που αναζητούμε σύμφωνα με τη θεωρία μας είναι το 45. Βλέπουμε λοιπόν πράγματι ότι Μεσσίας = 45.


Για να έχουμε καλύτερη εμπειρία, ας πάρουμε άλλο ένα παράδειγμα. Είδαμε στη θεωρία μας ότι ο άνθρωπος είναι ένα ον, “κατ’ εικόνα  και καθ’ ομοίωσιν” του Θεού Πατέρα. Αυτό όμως συμβαίνει, όταν δεν είναι νεκρός, όταν δεν είναι τρομαγμένος και δούλος. Αυτός ο άνθρωπος είναι ο ελεύθερος άνθρωπος. Ελεύθερος όμως, σύμφωνα με τη θεωρία μας, είναι ο σκεπτόμενος, που μπορεί να κρίνει. Αυτός ο άνθρωπος επιβιώνει μόνο στην κοινωνία του βήματος 4. Στο βήμα 5 υπήρξε για πολύ λίγο και θα ξαναπάει με την έλευση του Μεσσία. Αυτόν τον άνθρωπο πρέπει να τον αναζητήσουμε στο βήμα 4 και άρα ο αριθμός του να έχει άθροισμα το 4. Ένα άλλο στοιχείο, που πρέπει ν’ αναζητήσουμε, είναι οι δυνατότητές του. Ο ελεύθερος άνθρωπος ζει στην κοινωνία του 4, αλλά είναι αυτός που θα οδηγηθεί στη Θέωση..  ως άτομο πρέπει να κινείται μέσα στα πλαίσια μίας κοινωνίας κι εφόσον η Θέωση είναι προσωπική υπόθεση, να μπορεί να πάει στο 9. Επομένως ο ζητούμενος αριθμός είναι το 49. Πράγματι βλέπουμε ότι Άνθρωπος = 49.


Υποθέτουμε ότι η θεωρία μας ισχύει. Επειδή όμως με μερικά παραδείγματα δεν μπορεί ποτέ ν’ αποδειχθεί τίποτε, από εδώ και πέρα η εργασία μας είναι να συλλέξουμε ονόματα κι εκφράσεις μέσα από τα κείμενα που θεωρούμε δοσμένα από το Θεό και να τα ομαδοποιήσουμε σε αριθμούς. Στα μαθηματικά, όπως και σ’ άλλες επιστήμες, ισχύει πολλές φορές το γνωστό: “η εξαίρεση επιβεβαιώνει τον κανόνα”. Στην προκειμένη όμως περίπτωση —κι επειδή έχουμε να μελετήσουμε το έργο του Θεού— δεν υπάρχει καμία εξαίρεση. Η επιβεβαίωση της ορθότητας της θεωρίας, θα είναι η τελειότητα του θείου έργου.


Τα στοιχεία που θα βρούμε και θα πινακοποιήσουμε, προέρχονται από τα ιερά βιβλία των χριστιανών, Παλαιά και Καινή Διαθήκη, κι από τα δύο Έπη του Ομήρου, για  τα οποία η θεωρία μας θα προσπαθήσει ν’ αποδείξει ότι είναι προφητείες και μάλιστα ακριβείας. Από τα κείμενα αυτά παίρνουμε τις λέξεις και τις εκφράσεις που μας ενδιαφέρουν και τις ταξινομούμε σε ομάδες. Σε κάθε αριθμό αντιστοιχεί ένα βήμα κι αυτός ο αριθμός επιτυγχάνεται με διάφορους συνδυασμούς. Έτσι, στον αριθμό 2 βρίσκουμε τους συνδυασμούς 20, 29, 38, 47 κλπ. ( 20 (2+0=2), 29 (2+9=11=1+1= 2), 38 (3+8=11=1+1=2), 47 κλπ.) Μ’ αυτούς τους πίνακες τελειώνει το συγκεκριμένο μέρος της εργασίας, με την οποία είχαμε σκοπό να δείξουμε τις σχέσεις μεταξύ γραμμάτων κι αριθμών και το λόγο για τον οποίο υπάρχουν.

Back to content | Back to main menu