Κορυφή σελίδας
Η Μεγάλη Πυραμίδα - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Η Μεγάλη Πυραμίδα - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Η Μεγάλη Πυραμίδα

Πέρασαν πολλοί αιώνες από τότε που ο άνθρωπος πρωτοαντίκρισε τη μεγάλη πυραμίδα και γεύτηκε τα έντονα συναισθήματα, που γεννιούνται απ’ αυτό το εκπληκτικό θέαμα. Δέος και φόβο γεύεται ο άνθρωπος μπροστά στην πυραμίδα. Δέος εξαιτίας των οφθαλμών του και φόβο εξαιτίας του μυαλού του. Εντυπωσιάζεται ο άνθρωπος απ’ αυτό το κολοσσιαίο δημιούργημα, που απέχει πολύ από τη δική του φύση. Παράλληλα φοβάται, γιατί δεν μπορεί να αντιληφθεί τη δύναμη, που αναζήτησε και πέτυχε αυτήν τη δημιουργία. Ακόμα κι αν αρνείται τη θεϊκή παρέμβαση, είναι αδύνατο να μη γευθεί το φόβο.

Αν η πυραμίδα είναι ανθρώπινο δημιούργημα κι υπηρετεί την ανθρώπινη ματαιοδοξία, ποιος είναι πραγματικά ο άνθρωπος; Είναι ο άνθρωπος, ο θύτης, που υπηρετώντας τη ματαιοδοξία του άσκησε εξουσία θανάτου πάνω σ’ ανθρώπους, για να δημιουργήσει ένα νεκρό μνημείο; Είναι ο άνθρωπος το θύμα, που δεν μπόρεσε ν’ αντισταθεί στην εξουσία απ’ όπου κι αν αυτή προέρχεται, σκορπίζοντας τη ζωή του πάνω στην άμμο της ερήμου; Ποιες είναι οι συνθήκες, που οδηγούν τον άνθρωπο στη θυσία και μέχρι πού είναι δυνατό να φτάσει αυτή; Ο άνθρωπος μπροστά στην πυραμίδα βλέπει την αλήθεια. Βλέπει τον εαυτό του μικρό και θνητό και την πυραμίδα ένα έργο τεράστιο κι αθάνατο. Η αλήθεια είναι αυτή η διαφορά και η θυσία που απαιτεί η δημιουργία των αθάνατων επιτευγμάτων. Στην πραγματικότητα του δίνεται η δυνατότητα να  δει αυτό, που απαγορεύεται να γνωρίζει ο άνθρωπος και είναι το μυστήριο.


Για ν’ αρχίσει ν’ αντιλαμβάνεται ο αναγνώστης τη λογική των παραπάνω, θ’ αναφερθούμε σ’ απόλυτα ανάλογες καταστάσεις. Αντικρίζει ο άνθρωπος την πυραμίδα κι εντυπωσιάζεται. Η σκέψη του πάει κατευθείαν σ’ αυτούς, που πήραν τις αποφάσεις για την οικοδόμησή της και σ’ αυτούς, που θυσιάστηκαν γι’ αυτό. Ακόμα κι αν η πυραμίδα είχε κάποια λειτουργική αξία, ακόμα κι αν έλυνε όλα τα προβλήματα των ανθρώπων, είναι αδύνατο να αιτιολογήσει την ανθρώπινη θυσία. Πώς είναι δυνατό θνητοί άνθρωποι να θυσιαστούν για κάτι το οποίο είναι τόσο μακριά από τη φύση τους; Ένα δημιούργημα αθάνατο που, ακόμα κι αν ήταν αποτελεσματικό, οι ίδιοι δε θα μπορούσαν να τ’ απολαύσουν. Πώς είναι δυνατόν ο ευφυής κι ανέμελος άνθρωπος να σκόρπισε τη ζωή του για κάτι που απαιτεί θυσία ζωής κι υπόσχεται ποιότητα σε κάτι, που χάνεται;


Η αλήθεια σ’ αυτό το σημείο αποκαλύπτεται. Ο άνθρωπος αγνοεί τον ίδιο του τον εαυτό και την έννοια της Δημιουργίας. Βλέπει τα είδωλα κι αγνοεί την πραγματικότητα. Στέκεται απέναντι στην πυραμίδα και κρίνει τους δούλους, που την έκτισαν. Δεν τολμά να κάνει το πλέον απλό.. να δει τον εαυτό του, να δει τον πολιτισμό του. Αν καταφέρει και διαπιστώσει τις ομοιότητες, γίνεται Θεός. Ο Θεός μόνο έχει τη δυνατότητα να δει τους δούλους να θυσιάζονται γι’ αθάνατα επιτεύγματα αγνοώντας τη φύση τους. Ο Θεός βλέπει τους σύγχρονους ανθρώπους να κάνουν το ίδιο. Πολεμούν μέχρι θανάτου οι άνθρωποι, κι εξουσιάζουν τα παιδιά τους εν ονόματι των πολιτισμών τους, που υποτίθεται δημιουργούν, για ν’ απολαύσουν καλύτερη ζωή. Ποια η διαφορά μεταξύ της πυραμίδας κι ενός πολιτισμού; Ο άνθρωπος σήμερα έχει πατήσει τη Σελήνη κι έχει άγνοια των πάντων. Δουλεύει μέρα και νύχτα, χωρίς ν’ απολαμβάνει αυτά που επιθυμεί κι αισθάνεται πολιτισμένος εξαιτίας ενός πολιτισμού του οποίου αγνοεί το λόγο ύπαρξης. Ο άνθρωπος υποτίθεται δημιουργεί πολιτισμούς για ν’ απολαμβάνει και το μόνο που τελικά κάνει είναι να φορτώνεται το κόστος που απαιτεί η διατήρησή τους, ώστε να τους παραδίνει στις επόμενες γενιές. Αιώνες τώρα ο άνθρωπος κάνει αυτό το πράγμα. Χτίζει έναν πανέμορφο οίκο κι αρνείται να μπει μέσα σ’ αυτόν, γιατί δεν αντιλαμβάνεται τι κάνει. Ο οίκος έχει νόημα κι αξία, όταν κατοικείται. Σε κάθε άλλη περίπτωση παύει να έχει αυτήν τη σημασία και γίνεται τάφος, εφόσον μόνο νεκροί τον απολαμβάνουν.


Αν κατανοήσει ο αναγνώστης τα παραπάνω, κατανοεί το μυστήριο της πυραμίδας. Η πυραμίδα δεν είναι τίποτε άλλο παρά μία προφητεία, που δόθηκε από το Θεό στον άνθρωπο. Το σύνολο της πορείας του ανθρώπου είναι αποτυπωμένο πάνω στην πυραμίδα. Ο σημερινός παγκόσμιος πολιτισμός δεν είναι τίποτε άλλο παρά η πυραμίδα που ο άνθρωπος, ενώ τη βλέπει, δε γνωρίζει τι πρέπει να κάνει. Βλέπει και δεν καταλαβαίνει. Γνωρίζει τι είναι δυνατό να του προσφέρει ο πολιτισμός του και δεν μπορεί να το ζητήσει. Έχει γνώση της ιστορίας του και παγιδεύεται μέσα σε δομές, που έχουν προσχεδιαστεί. Τρέχει μέσα στους διαδρόμους φθείροντας τη ζωή του, έχοντας την ψευδαίσθηση ότι θα γίνει Θεός. Πώς είναι δυνατό να γίνει κάποιος Θεός, όταν ακολουθεί τα ίχνη αυτών για τους οποίους υπάρχει γνώση ότι απέτυχαν; Ο άνθρωπος έχει πάντα ως στόχο τη Θέωση. Εξαιτίας της απιστίας του όμως δε σέβεται τη φύση του, επομένως το Δημιουργό, και πεθαίνει. Γεννιέται Θεός και πασχίζει να μορφωθεί, ώστε να διαδεχθεί κάποιον, που σίγουρα έχει αποτύχει. Θαυμάζει βασιλιάδες και πολιτικούς που απλά υπηρέτησαν έναν πολιτισμό που αξία έχει μόνον, όταν παραδίνεται στους ανθρώπους.


Η πυραμίδα περιγράφει τα όσα έχουν συμβεί  μέχρι τώρα μ’ έναν τρόπο μοναδικό κι ανεπανάληπτο. Ό,τι περιγράφουμε στο Μυστικό Σχέδιο, υπάρχει μέσα στην πυραμίδα. Οι άνθρωποι γεύονται το θάνατο γιατί δεν μπορούν να σταθούν στο ύψος που απαιτεί η θεϊκή καταγωγή τους. Ο θάνατος είναι το φυσικό αποτέλεσμα μίας λανθασμένης επιλογής εξαιτίας της λήψης λανθασμένων δεδομένων. Αυτό είναι αναπόφευκτο, όταν ο άνθρωπος δεν μπορεί να συνειδητοποιήσει την ταυτότητά του. Αγνοεί ο άνθρωπος τη μεικτή του φύση και παγιδεύεται. Αγνοεί ότι είναι ταυτόχρονα και Θεός και ζωντανό πλάσμα, που έχει ανάγκες. Αυτή η μεικτή φύση προσδιορίζει και τα λειτουργικά του χαρακτηριστικά. Αν ήταν μόνον πνεύμα, ως Θεός θα παρέμενε σταθερά κοντά στο Θεό Πατέρα και δε θα είχε ανάγκη να εργάζεται. Αν ήταν ζώο, θ’ αγωνιζόταν όπως τα υπόλοιπα δημιουργήματα μόνο για την καθημερινή επιβίωση.


Επειδή δε συμβαίνει τίποτε απ’ αυτά τα δύο ξεχωριστά, έχουμε την εμφάνιση των σύνθετων φαινομένων. Δημιουργεί ο άνθρωπος πολιτισμούς, χρησιμοποιώντας τη θεϊκής προέλευσης ευφυΐα του, για να βελτιώσει τη ζωή του ως πλάσμα της φύσης. Το σώμα δεν του επιτρέπει να κατοικήσει στον ουρανό και το πνεύμα, του αρνείται να βιώνει στη Γη κοινές συνθήκες με τα ζώα.


Προϊόν αυτής της εσωτερικής πάλης είναι ο  συμβιβασμός της πυραμίδας. Ο άνθρωπος ως ον —ο καθένας ξεχωριστά— θα πρέπει να πάρει ένα διπλό ρόλο. Ως υιός του Θεού, Θεός, ν’ ανέβει στην κορυφή της πυραμίδας για να πλησιάσει όσο το δυνατόν τον Πατέρα. Όμως ως δημιούργημα με ανάγκες είναι υποχρεωμένος να συντηρεί αυτήν την πυραμίδα, που εξασφαλίζει την παραπάνω συνθήκη. Ο άνθρωπος θα πρέπει να σκέφτεται σαν υιός του Θεού και ν’ απαιτεί το σύνολο των όσων ο ανθρώπινος πολιτισμός μπορεί να του προσφέρει, καθώς και να εργάζεται ταυτόχρονα για τη διατήρηση αυτού του πολιτισμού.. να βρίσκεται ταυτόχρονα στην κορυφή της πυραμίδας,  αλλά ν’ αποτελεί κι ένα λιθάρι της. Σαν Θεός πρέπει να βρίσκεται έξω απ’ αυτήν και ως άνθρωπος ν’ αποτελεί δομικό στοιχείο της. Αυτός ο διπλός ρόλος είναι απαραίτητος για την εξασφάλιση της Θέωσης. Ο Χριστός, ο Υιός του Θεού και Θεός το δηλώνει ξεκάθαρα. Ο Πατέρας εργάζεται κι ο Ίδιος επίσης. Ο άνθρωπος μπορεί να γίνει Θεός κι όμοιος του Υιού μόνον, όταν σέβεται την παραπάνω συνθήκη. Πλησιάζει τον Πατέρα παρακολουθώντας τον Υιό.


Αυτά τ’ αναφέρουμε για ν’ αντιληφθούμε τι ακριβώς περιγράφει η πυραμίδα, έχοντας γνώση της εμφάνισης του Υιού του Θεού. Ο Υιός είναι το πρότυπο για κάθε άνθρωπο κι Αυτός που πραγματοποιεί την ιδανική πορεία. Ο Υιός είναι ο μόνος, που είχε τη δυνατότητα ως Θεός να βγει από την πυραμίδα και να σταθεί στην κορυφή της κι ο Ίδιος είναι Αυτός, που εργάστηκε όσο κανένας άλλος για τη δόμησή της. Η απουσία Του λόγω της Θυσίας αποκαλύπτει την έλλειψη κορυφής στην πυραμίδα. Η γνώση των παραπάνω αποκαλύπτει το πεδίο στο οποίο πρέπει ν’ αναζητήσουμε την προσφορά της Θυσίας. Αν πρέπει ο κάθε άνθρωπος να πάρει κάποιον ρόλο στο εσωτερικό της πυραμίδας, ο Υιός θυσιάστηκε εξαιτίας αυτού του ρόλου.


Ο παγκόσμιος πολιτισμός είναι το σύνολο του όγκου της πυραμίδας. Η περιγραφή της πυραμίδας ακολουθεί το Μυστικό Σχέδιο ως θέμα στο συγκεκριμένο βιβλίο, γιατί πρέπει ο αναγνώστης να γνωρίζει τις συνθήκες, που γέννησαν τον πολιτισμό αυτόν. Μόνο μέσω αυτής της γνώσης είναι δυνατό να γίνει αντιληπτή η αξίας της πυραμίδας. Αν αγνοεί ο άνθρωπος τα όσα συνέβησαν μέχρι να φτάσουμε σ’ αυτό το εκπληκτικά υψηλό επίπεδο γνώσης, είναι αδύνατο ν’ αντιληφθεί το εσωτερικό της πυραμίδας και την αξία των διαδρόμων της και των άλλων εσωτερικών της χώρων. Ό,τι είναι οι λίθοι για την πυραμίδα, είναι οι άνθρωποι για τον πολιτισμό. Η διαφορά όμως βρίσκεται στο γεγονός ότι οι λίθοι είναι άψυχοι κι ο οικοδόμος τους τοποθετεί στη σειρά που πρέπει, χωρίς να υπολογίζει τίποτε άλλο, παρά μόνο την επιστημονική του γνώση. Δεν υπάρχει περίπτωση να σκεφτεί ότι ευνοημένος είναι ο λίθος, που βρίσκεται στην κορυφή κι αδικημένος αυτός της βάσης, που παίρνει το μεγαλύτερο φορτίο. Ανάλογα με την ποιότητα του λίθου υπάρχει και η τοποθέτηση.


Αυτό με τους ανθρώπους είναι αδύνατο να συμβεί. Ο Θεός είναι Πατέρας όλων των ανθρώπων και η αγάπη Του είναι δεδομένη. Επιδίωξή Του ήταν να χτίσει ένα σύστημα, που για να πάρει το οριακό ύψος, θα έπρεπε να υπάρχει εξουσία. Κάποιος θα έπρεπε να είναι πιο ψηλά από τους υπολοίπους, ώστε ν’ αρχίσει να παίρνει μορφή το οικοδόμημα. Όσο απαραίτητος κι αγαπητός είναι ο υιός Του ο βασιλιάς, τόσο απαραίτητος κι αγαπητός είναι κι το υιός Του ο εργάτης που ματώνει στο εργοστάσιο. Είχε ο Θεός τους λίθους αλλά δεν υπήρχε περίπτωση ν’ αδικήσει κανέναν. Δεν ήθελε για κανένα λόγο να ξεχωρίσει κάποιους αδικώντας τους υπολοίπους. Η επιλογή Του ήταν τέλεια και ήταν η δημιουργία συνθηκών παγίδευσης.


Ο μόνος, που πραγματικά αδικήθηκε υπέρ των ανθρώπων ήταν ο Ίδιος με την ανθρώπινη μορφή του Υιού. Είναι αδικία ένα όμορφο ανθρώπινο πλάσμα να θυσιάζει τη ζωή του στα τριάντα τρία Του χρόνια. Δεν υπάρχει δόξα, που ν’  ανταλλάσσεται με τη ζωή. Αδίκησε ο Θεός τον Υιό Του. Για τι να πρωτοκλάψει στο Σταυρό ο Χριστός; Για το κορμί του, που αιμορραγούσε; Για τη νεότητα, που θυσιαζόταν; Για τον έρωτα που δεν απόλαυσε; Για τη φτώχεια που έζησε; Με τι ανταλλάγματα; Τη δόξα; Ακόμα κι αν αγνοήσουμε ότι δεν υπάρχει γελοίο ανθρωποειδές, που να μην εκμεταλλεύτηκε το όνομά Του, ουδεμία αξία έχει η δόξα μπροστά στη ζωή. Ο Χριστός θυσιάστηκε από αγάπη προς το Θεό και τον άνθρωπο. Θυσίασε τη ζωή Του, για να ζήσουν οι επόμενες γενιές καλύτερα. Ο Υιός αδικήθηκε από το Θεό, όταν πήρε τη γνώση. Όλοι οι υπόλοιποι άνθρωποι αδικούνται κατά πρώτον από τον ίδιο τους τον εαυτό και μετά από τους ανθρώπους. Οι άνθρωποι πάντα είχαν επιλογές, ενώ ο Υιός όχι. Απλά οι άνθρωποι είναι πονηροί και προτιμούν το σκοτάδι, γιατί τα έργα τους είναι πονηρά. Αυτήν την πονηριά εκμεταλλεύεται ο Θεός και δομεί το σύστημα. Όσο πιο ισχυρό γίνεται το σύστημα και το σκότος που προκαλεί, τόσο πιο ισχυρό φως παραδίνεται στον άνθρωπο. Όμως η απιστία του και η πονηριά του τον κάνουν θύμα και τον βυθίζουν στην Κόλαση. Η γνώση όλων αυτών αποκαλύπτει και τον τρόπο οικοδόμησης της πυραμίδας. Ο Θεός δεν αδίκησε κανέναν και η πυραμίδα υψώνεται χωρίς άσκηση εξουσίας Άνωθεν. Ο ανθρώπινος πολιτισμός, ενώ είναι δυνατό να δομηθεί μέσω της εξουσίας του Θεού παρ’ όλ’ αυτά υψώνεται χωρίς αυτήν. Ενώ φαινομενικά λόγω της παρουσίας του Υιού φαίνεται ως θείο έργο, δεν είναι, παρά είναι ανθρώπινο.


Το αντίθετο κι αυτό είναι το παράδοξο συμβαίνει με την πυραμίδα. Φαινομενικά η πυραμίδα φαίνεται ως ανθρώπινο έργο, ενώ στην πραγματικότητα είναι θείο. Ο Θεός έκτισε την πυραμίδα υπηρετώντας πολλαπλά το Σχέδιο  Του. Η πυραμίδα υπήρχε πάνω στη Γη, πριν γεννηθεί ο άνθρωπος. Η πολλαπλότητα, σ’ ό,τι αφορά τη χρήση της από το Θεό, γίνεται αντιληπτή μέσω της γνώσης που προσφέρει και των φαινομένων που προκαλεί ως θέαμα. Η πυραμίδα είναι μία λίθινη βίβλος, που χιλιάδες χρόνια πριν γνωστοποιούσε τι πρόκειται να συμβεί. Υπηρετεί το Σχέδιο γιατί την κατάλληλη στιγμή θ’ αποκαλύψει τη θεία δύναμη. Είναι όμως άκρως απαραίτητη και για το λόγο ότι φέρνει το θνητό κι αδύναμο άνθρωπο απέναντι στο αθάνατο, το άφθαρτο και το τεράστιο. Η ευφυΐα του ανθρώπου από εκείνο το σημείο κι έπειτα τον παρασέρνει. Ξυπνά η ματαιοδοξία του κι επιδιώκει στόχους πέρα από τη λογική που επιβάλλει η φύση του. Νομίζει λανθασμένα ότι είναι ανθρώπινο έργο και ζηλεύει την αιώνια δόξα αυτού που το έφτιαξε. Προσπαθεί να την αποσπάσει και τείνει προς την εξουσία, εφόσον τα μεγέθη είναι πέρα από τις δυνατότητες του ανθρώπου ως άτομο. Η ευφυΐα του τον ωθεί να παγιδεύει τους ανθρώπους μ’ αποτέλεσμα να παγιδεύεται, εφόσον βρίσκεται διαρκώς πίσω του η ευφυΐα του Θεού.


Ο Θεός σε πρώτη φάση καταφέρνει να κάνει αυτό, που πάντα είναι το βασικό για έναν οικοδόμο. Διαχωρίζει τους λίθους ανάλογα με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους. Αλλού τοποθετούνται οι σκληροί, οι μαλακοί, οι μεγάλοι κι οι μικροί. Από τη στιγμή που οι άνθρωποι δεν είναι ίδιοι μεταξύ τους, μπροστά σ’ ένα μυστήριο φαινόμενο αντιδρούν διαφορετικά, επειδή αντιλαμβάνονται διαφορετικά πράγματα. Λόγω της διαφορετικής αντίληψης ομαδοποιούνται και διαχωρίζονται μόνοι τους ανάλογα με την ευφυΐα τους. Ενώ μέχρι τότε η ευφυΐα δεν έπαιζε κανένα ρόλο κι ο άνθρωπος ήταν τέλειος, με τη βοήθεια του μυστηρίου αλλάζουν τα δεδομένα. Οι ευφυείς αναζητούν την αθανασία εκμεταλλευόμενοι τους λιγότερο ευφυείς κι αυτοί τους υπολοίπους. Σ’ αυτόν το διαχωρισμό βοηθούν και τα διάφορα φυσικά φαινόμενα, που τρομάζουν τον άνθρωπο όπως είναι, οι αστραπές, οι βροντές, οι πλημμύρες. Ο άνθρωπος αφέθηκε ελεύθερος στη φύση, μέχρι να ολοκληρωθεί αυτός ο διαχωρισμός κι αμέσως μετά άρχισε να χτίζει τον πολιτισμό του απόλυτα όμοια με την πυραμίδα.


Η πυραμίδα δεν είναι μία πυραμίδα αλλά ένα σύμπλεγμα τριών πυραμίδων με διαφορετικά χαρακτηριστικά. Ήταν αδύνατο να χτιστεί διαφορετικά, γιατί δε θα μπορούσε να πάρει τον τελικό της όγκο. Είναι αδύνατο χωρίς τη γνώση του Μυστικού Σχεδίου ν’ αντιληφθεί ο αναγνώστης τι συμβαίνει. Με βάση τη γνώση μας θα προσπαθήσουμε να δούμε την κατάσταση από την πλευρά του Θεού ως υιοί Του, ως Θεοί. Θα προσπαθήσουμε να κτίσουμε το ίδιο οικοδόμημα με την ίδια μέθοδο. Τα εφόδια που έχουμε είναι τα εξής: μία Γη ικανή να φέρει φορτία από πλευράς αντοχής, άνθρωποι, που είναι δυνατό ν’ αλλάξουν χαρακτηριστικά και ν’ αποτελέσουν τους λίθους, και ειδική γνώση που δίνει χαρακτηριστικά στους ανθρώπους και άρα δημιουργεί διαφορετικούς τύπους  λίθων. Για ν’ αλλάξουν οι άνθρωποι θα πρέπει να πάρουν γνώση.. άρα θα πρέπει να προκαλέσουμε το αμάρτημα. Η γνώση για το Θεό είναι ταυτόχρονα και γνώση για τον Υιό. Ο Θεός τοποθετείται στον ουρανό κι ο Υιός παίρνει τη μορφή του Φωστήρα. Στόχος είναι να δομηθεί σύστημα τόσο ισχυρό, ώστε να είναι δυνατό να εισέλθει σ’ αυτό ο ίδιος ο Ήλιος, χωρίς να το καταστρέψει.


Ο άνθρωπος της Βαβυλώνας επιλέγεται για να πραγματοποιήσει το αμάρτημα. Παίρνει γνώση περί Θεού και χτίζει το πρώτο σύστημα προκαλώντας στη Γη τρομερά φαινόμενα. Η ανθρωπότητα μπαίνει στην πατριαρχική εποχή κι εξαφανίζεται το σύνολο των δέντρων και των χόρτων της Γης. Υπάρχει ένας φωστήρας και στη Γη, θάλασσα κι έρημος. Μέσα στην έρημο υπάρχει πάντα ποταμός, εφόσον, για να υπάρξει φωστήρας, πρέπει να υπάρξει δωρεά και άρα ύδωρ. Ο Θεός, όπως και κάθε καλός οικοδόμος, χτίζει πάντα μακριά από τη θάλασσα, εφόσον απειλείται το οικοδόμημα απ’ αυτήν. Σ’ αυτήν την περίπτωση όμως είναι υποχρεωμένος να χτίσει δίπλα σε ποταμό, εφόσον αυτός συνδέεται με το φωστήρα. Ο ποταμός είναι ο Ευφράτης και η κορυφή της πυραμίδας η Βαβυλώνα. Ευφράτης = 36 = Κατακλυσμός = Ύδωρ ζων = Παιδεία. Ο ποταμός δίνει την παιδεία, ώστε να παρακολουθεί ο άνθρωπος τον ουρανό και να παραμελεί τη γη, που μετατρέπεται σε έρημο. Ποταμός μέγας = 54 = Δωρεά του Θεού. Ποταμός μέγας Ευφράτης = 90 = Βασιλεύς της Βαβυλώνος = Ανθρωποκτόνο σύστημα = Κύριος των ανθρώπων = Δένδρον της γνώσης.


Ο Θεός εμφανίζει τον Υιό Του με γνώση και άρα ως Βασιλέα και χτίζει το πρώτο σύστημα στον κόσμο. Το ύψος αυτό είναι το ύψος της Βαβυλώνας κι ο άνθρωπος υψώνεται από τη Γη. Βαβυλών = 19. Ο άνθρωπος βρίσκεται πλέον στο ύψος του 19ου σκαλιού της πυραμίδας, επομένως στην είσοδό της. Το ύψος αυτό είναι οριακό, γιατί όπως είδαμε μόνο στη Μεσοποταμία υπήρχαν οι απαραίτητες συνθήκες. Δόθηκε γνώση να δαμαστεί ένας μεγάλος ποταμός και το σύστημα επεκτείνεται στο χώρο, που πληρεί κάποιες προϋποθέσεις. Αν ο άνθρωπος δεν ήταν πονηρός, θα φερόταν σαν Θεός και θ’ απολάμβανε μία πυραμίδα, που μειώνει την απόσταση από τον ουρανό, που θα τον κρατούσε σε μόνιμη επαφή με το Φωστήρα κι έναν ποταμό ευεργέτη, εφόσον ο ποταμός νικά την έρημο. Η εξουσία όμως τον παρασύρει και τον βυθίζει στο σκοτάδι. Όχι μόνο δε διατηρεί επαφή με το Θεό, αλλά κι εγκαταλείπει το επίπεδο της Γης. Επειδή δεν μπορεί ν’ ανέβει ψηλότερα αρχίζει και σκάβει τη Γη.


Η πυραμίδα αυξάνει το εσωτερικό της ύψος διαρκώς, όχι επειδή υψώνεται η κορυφή, αλλά επειδή πέφτει το ύψος όπου είναι τοποθετημένη η βάση. Στη Γη αυξάνει η επιφάνεια της βάσης της πυραμίδας όχι λόγω νέας γνώσης, που αγγίζει περισσότερους ανθρώπους αλλά γιατί ο άνθρωπος αρέσκεται να ζει μέσα στο σκοτάδι και να παρασέρνει σ’ αυτό τους ανθρώπους. Το μήκος του καθοδικού διαδρόμου προσδιορίζει το ύψος της περίεργης αυτής πυραμίδας της οποίας η μία πλευρά είναι δυσανάλογα μεγάλη σε σχέση με την άλλη. Οι άνθρωποι σκάβουν διαρκώς, χωρίς να καταλαβαίνουν πού βρίσκονται. Η ανάγκη αυτή για σκάψιμο ξεκινά από την ύπαρξη της άμμου. Ο φωστήρας εμφανίστηκε αλλά αυτό απαίτησε δωρεά. Υπήρχαν άνθρωποι, που πήραν γνώση κι αντιδρούσαν στην εξουσία. Το σύστημα απειλείται απ’ αυτούς και το γνωρίζει. Οι άθλιοι άρχισαν να ψεύδονται για να νικήσουν την άμμο που προκαλούσε την αστάθεια. Κόκκοι της άμμου = 56 = Διδακτοί Θεού = Υιοί του Θεού, ενώ, Άμμος της ερήμου = Πνευματικά δικαιώματα = 70. Ενώ η άμμος ήταν επιθυμητή στην αρχή, για να καταστρέψει τη ζωή πάνω στη Γη, με τη δόμηση του συστήματος άρχισε να γίνεται ανεπιθύμητη. Καταστροφή της ζωής πάνω στη Γη σημαίνει να μη ζει ο άνθρωπος ως ευφυές ον. Να μην έχει άποψη και να μην ενεργεί αυτόβουλα. Με τη δωρεά γνώσης παύουν να υπάρχουν οι διαφορετικές απόψεις και λόγω του Σχεδίου κυριαρχεί η άποψη των νεκρών, που παρανοούν το σύνολο των Γραφών. Αυτοί όλοι είναι η άμμος και είναι επιθυμητοί μέχρι να δομηθεί το σύστημα. Από τη στιγμή που αυτό δομήθηκε, οι άθλιοι γνωρίζουν ότι η παρανόηση της δωρεάς δεν μπορεί να γίνεται πάντα και άρα υπήρχε κίνδυνος. Άρχισαν να προσθέτουν ψέμα στο ψέμα κι αυτοπαγιδεύτηκαν. Η διπλή γραμμή στον καθοδικό διάδρομο αποκαλύπτει την οριακή κατάσταση, που ακολούθησε την ίδρυση της Βαβυλώνας.


Μέχρι εκείνο το σημείο η Βαβυλώνα δεν είχε χαρακτηριστικά μονιμότητας. Τα ψέματα ήταν τόσα, ώστε και το σύστημα να επιβιώνει και οι άνθρωποι, χωρίς να το απειλούν, να μπορούν να επιβιώνουν. Από εκείνο το σημείο κι έπειτα δεν υπάρχει δρόμος επιστροφής. Η Βαβυλών = 19 = Αγάπη, μετατρέπεται απόλυτα σε Βαβυλώνα = 20 = Τάφος = Λάκκος = Ασία = Αρχή. Ο ένας ψεύτης παγίδευε τον άλλο. Ξέχασαν γιατί τους δόθηκε η γνώση και από ποιον. Δεισιδαιμονίες και προλήψεις άρχισαν όχι μόνο να βγάζουν την άμμο από το εσωτερικό της πυραμίδας, αλλά και να τρυπούν το βράχο. Οριακό σημείο είναι ο λάκκος στο τέλος του διαδρόμου, που είναι μία ανεστραμμένη αίθουσα. Ο άνθρωπος έχασε τον προσανατολισμό του και δε γνωρίζει τι κάνει. Η οροφή αυτής της αίθουσας είναι λεία γιατί χρησιμοποιείται ως δάπεδο. Σκάβει για να βγει, αγνοώντας ότι βυθίζεται μέσα στη Γη. Το βάθος είναι οριακό γιατί από ένα σημείο και πέρα δεν υπάρχει ενδεχόμενο να χειροτερεύσει η κατάσταση. Όταν ο άνθρωπος γίνεται πιο δουλικός από σκύλο και πιο άβουλος από πρόβατο έχει φτάσει στα όρια. Οι άνθρωποι της Βαβυλώνας κινούνται σ’ αυτόν το διάδρομο που είναι ένα τούνελ.


Το πρόβλημα, που γεννιέται μετά την επίτευξη αυτού του στόχου είναι ότι ο διάδρομος αυτός πρέπει να πάρει πανίσχυρα χαρακτηριστικά και ταυτόχρονα να υπάρχει φαινομενική διέξοδος, χωρίς να είναι η πραγματική. Ο Θεός, χωρίς ν’ αλλάξει κανένα βασικό δεδομένο μέσα στην κοινωνία αυτού του τύπου δημιουργεί την Αίγυπτο. Δίνει τρομερή γνώση σ’ αυτήν, διαφοροποιώντας την από τη Βαβυλώνα. Η Αίγυπτος σ’ αυτήν τη φάση είναι το πρώτο  πώμα του ανοδικού διαδρόμου. Οι Αιγύπτιοι  είναι θύματα της τρομερής γνώσης τους. Η τεράστια γνώση τούς παγιδεύει, επειδή από τη μία πλευρά δεν ξεφεύγουν από τη λογική της Βαβυλώνας κι από την άλλη βλέπουν τον Ήλιο. Είναι καθηλωμένοι, γιατί προσπαθούν να πετύχουν το αδύνατο. Προσπαθούν να πλησιάσουν το φωστήρα που βλέπουν. Μπορούν να περπατήσουν αντίθετα από τους Βαβυλώνιους αλλά δεν το επιχειρούν. Η γνώση της Αιγύπτου μπορούσε να καταστρέψει άκαιρα τη Βαβυλώνα  αλλά αυτό δεν επιτράπηκε. Αν κατέρρεε η Βαβυλώνα, θα παρέσερνε και το σύστημα της Αιγύπτου, που συντηρούνταν από την αντιπαλότητα. Ο Θεός έστρεψε τους Αιγυπτίους προς την εξωτερική πλευρά κι αποτέλεσμα αυτού ήταν να μην καταλυθεί το σύστημα της Βαβυλώνας αλλά να δημιουργηθεί ένα διαφορετικό.


Η μινωική Κρήτη είναι το δεύτερο στη σειρά πώμα, που στηρίζεται μόνο στα δύο προηγούμενα βήματα. Η Βαβυλώνα συντηρεί το σύστημα της Αιγύπτου και μαζί με την Αίγυπτο το σύστημα το Μινωικό. Μέχρι στιγμής έχουμε όπως και στο Σχέδιο δύο επεμβάσεις του Θεού..  μία στη Βαβυλώνα και μία στην Αίγυπτο. Ο καθοδικό διάδρομος κι ο Μινωικός πολιτισμός  είναι ανθρώπινα δημιουργήματα, εξαιτίας της ύπαρξης των συστημάτων και της γνώσης των Βαβυλωνίων και την Αιγυπτίων αντίστοιχα. Όλα αυτά τα στοιχεία αρχίζουν και αλληλοεπηρεάζονται, δημιουργώντας μία δυναμική που εμποδίζει τη γενική κατάρρευση. Η Αίγυπτος με τη γνώση της δεν επιτρέπει στους Βαβυλώνιους να νικήσουν τη δεισιδαιμονία τους, επομένως δεν επιτρέπει την κατάρρευση του διαδρόμου. Η μινωική Κρήτη παγιδεύει τους Αιγυπτίους, που με τη γνώση τους προσπαθούν να δημιουργήσουν σύστημα ανώτερο. Αυτό γίνεται λόγω της δυνατότητας που έχει αυτό το σύστημα να μεταλλάσεται χωρίς να χάνει τα χαρακτηριστικά του κατ’ αυτόν τον τρόπο εκτονώνει τη δύναμη κάθε νέας πρότασης.


Ο Θεός επεμβαίνει για τρίτη φορά και γεννά τους Ιουδαίους. Αυτό ήταν αναγκαίο, γιατί έπρεπε ο καθοδικός διάδρομος να έχει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, μόνιμο βάθος και ν’ αντέχει σε κάθε σεισμό, χωρίς να απειλείται με κατάρρευση. Αυτό γίνεται, επειδή οι Ιουδαίοι έχουν σχέση με τους Βαβυλώνιους και κινούνται στον ίδιο χώρο. Ο ηγέτης τους και μόνο παίρνει αιγυπτιακή γνώση που είναι η τελειότερη. Οι Βαβυλώνιοι έχουν πλέον αιγυπτιακή γνώση, χωρίς να ξεφεύγουν από τη Βαβυλώνα, ενώ οι Αιγύπτιοι αδυνατούν από τότε κι έπειτα να εξέλθουν από την πυραμίδα στην περίπτωση που θα χάσουν το φως τους. Ο Θεός μέσω όλων αυτών καταφέρνει να έχουν αναπτυχθεί οριακά τα συστήματα ξηράς και να μην απειλούνται από καμία δύναμη. Η Βαβυλώνα δεν καταρρέει εξαιτίας των Ιουδαίων από το εσωτερικό της, ενώ το μινωικό μοντέλο κάνει δυνατή την επαφή με τη θάλασσα. Η δυνατότητα επαφής με τη θάλασσα σημαίνει ότι δεν απειλείται το σύστημα από τη γνώση. Από τη στιγμή που η μινωική Κρήτη επιβιώνει ως σύστημα, αρχίζει και μεταλλάσσεται εξαιτίας της γνώσης και δεν απειλείται. Αυτή η περίεργη κατασκευή μπορεί πλέον ν’ αγγίξει τη θάλασσα, που την απειλούσε όταν άρχισε η κατασκευή της.


Τέταρτη επέμβαση του Θεού και δωρεά των Επών. Οι άνθρωποι της πατριαρχίας με τη βοήθεια των Επών μπορούν να καταφέρουν μόνο ό,τι οι Αιγύπτιοι.. να δομήσουν σύστημα, που να μην απειλείται από τη θάλασσα αλλά, χωρίς να έχει την ισχύ των ασιατικών. Ο Μυκηναϊκός πολιτισμός είναι το είδωλο του Μινωικού από την πλευρά της θάλασσας. Οι Αιγύπτιοι παγιδεύονται από τη μία πλευρά και κάποιοι άλλοι, που δε γεννήθηκαν ακόμα θα παγιδευτούν από την άλλη, εφόσον από πίσω στέκεται η μεγάλη Αίγυπτος. Ο Θεός επιθυμεί να γεννηθούν οι Έλληνες κι αυτό είναι δυνατόν να γίνει μόνο, χωρίς να επέμβει άμεσα και τους τρομάξει. Η περίπτωση των Ελλήνων απαιτεί τους λεπτότερους των χειρισμών, γιατί ένα οποιοδήποτε σφάλμα είναι δυνατό να καταστρέψει τον κόπο χιλιάδων ετών. Η ποιότητα των Επών εξασφαλίζει αυτήν τη λεπτότητα, επειδή τα Έπη δίνουν τη δυνατότητα σε κάποιον να θεωθεί. Αυτή η Θέωση είναι επικίνδυνη για το Σχέδιο, γιατί είναι προϊόν γνώσης και όχι απλά αποτέλεσμα που προκύπτει εξαιτίας του σεβασμού της ανθρώπινης φύσης.  Αυτός, που θεώνεται είναι επικίνδυνος, γιατί συνδέεται με το Θεό, που έχει δομήσει τα προηγούμενα συστήματα.. άρα τα απειλεί. Δεν είναι επομένως ο άνθρωπος, που θα σεβαστεί τη ζωή και θ’ απολαύσει τον έρωτα, μ’ αποτέλεσμα να υποτιμηθεί από τα συστήματα. Οι άνθρωποι αυτής της γνώσης πρέπει θεωρητίκα να έχουν τη δυνατότητα Θέωσης ενώ πρακτικά να επιδίδονται στο κυνήγι της δόξα που οδηγεί στη θυσία.


Τα Έπη καταφέρνουν να δημιουργούν τις παραπάνω συνθήκες κι αποτέλεσμα αυτού είναι η δημιουργία της Κιβωτού. Η Κιβωτός είναι ένα σύστημα χαλαρό, που βαστά τους Έλληνες ενωμένους και δεν επιτρέπει σ’ αυτούς να απειλούν, ούτε τη θάλασσα ούτε την έρημο. Ο Έλληνας γνωρίζει ότι η Θέωση είναι δυνατή μακριά από τη διαφθορά των συστημάτων και παρ’ όλ’ αυτά προσπαθεί να την απολαύσει στα πλάισιά τους. Επιλέγει να πραγματοποιήσει το αδύνατο, εφόσον δεν υπάρχουν αυτές οι δυνατότητες. Το αμέσως επόμενο πρόβλημα που αντιμετωπίζει ο Θεός είναι ότι, ενώ το σύστημα ξηράς αγγίζει τη θάλασσα, η Κιβωτός θα πρέπει να το προσεγγίσει από την πλευρά που δε θα το απειλεί. Αν οι Έλληνες κατευθύνονταν απευθείας προς τη Βαβυλώνα θα διαλυόταν το σύστημα της κι ο παγκόσμιος εξελληνισμός θα οδηγούσε στις ελληνικές λύσεις των πόλεων κρατών. Η Κιβωτός έπρεπε ν’ αγγίξει την Αίγυπτο και γι’ αυτό ήταν απαραίτητα τα είδωλα. Ο Μινωικός και Μυκηναϊκός πολιτισμός λόγω ομοιότητας έκαναν δυνατή τη σύνδεση των Ελλήνων με το σύστημα ξηράς. Η φιλοσοφία σ’ αυτήν την περίπτωση δε νικά το σύστημα, γιατί η αντίθετη τάση είναι η γνώση του Θεού, που δόθηκε στους Αιγυπτίους. Το τρίτο πώμα στηρίζεται στο δεύτερο κι είναι δυνατή η συνύπαρξη μέσα στον περιορισμένο χώρο της ανατολικής Μεσογείου του συνόλου των κοσμοθεωριών. Η δημοκρατική Αθήνα συνυπάρχει σ’ απόσταση αναπνοής με την Αίγυπτο και τη Βαβυλώνα, χωρίς να απειλεί. Οι Έλληνες σέβονται τα συστήματα, γιατί φοβούνται την Αίγυπτο. Αν δεν υπήρχε αυτή, θα απομυθοποιούσαν τα πάντα και θα διέλυαν τη Βαβυλώνα. Ο Θεός μέσω των περσικών πολέμων δημιουργεί την απαιτούμενη αντιπαλότητα ώστε οι Έλληνες να εγκαταλείψουν κάθε προσπάθεια  διάλυσης των συστημάτων. Από εκείνη την περίοδο και πέρα οι Έλληνες αδυνατούν να σκεφτούν πέρα από τα όρια που έχει θέσει ο Θεός και συνδέουν τη φιλοσοφία με το σύστημα. Αυτό ήταν απαραίτητο, γιατί ο Θεός στην αμέσως επόμενη φάση θ’ αναζητούσε την επέκταση. Η επέκταση αυτήν είναι δυνατή με τη γέννηση του Υιού του Θεού.


Σ’ αυτό το σημείο είναι χρήσιμο να διευκρινίσουμε ότι Υιός του Θεού είναι ο άνθρωπος γενικά, αλλά κι ένας άνθρωπος συγκεκριμένος. Απ’ αυτό προκύπτει αυτό, που αναλύσαμε στο Μυστικό Σχέδιο. Ένας λαός, που έχει τη γνώση του Υιού, είναι στο σύνολό του Υιός. Το ένα δεν αποκλείει το άλλο. Ο Θεός γεννά τον Υιό Του δύο φορές μέσω δύο διαφορετικών λαών εξαιτίας των διπλών ιδιοτήτων του Υιού. Η ιδιομορφία σ’ αυτήν την περίπτωση είναι ότι τα Έπη δίνουν τέτοια γνώση, ώστε αυτός, που την παίρνει να έχει χαρακτηριστικά Υιού. Ο Υιός ως άνθρωπος και Υιός ως λαός μόνο στην περίπτωση των Ελλήνων έχουν κοινή γνώση. Ο Αλέξανδρος κι ο απλός Έλληνας είχαν την ίδια παιδεία κι ήταν Υιοί. Η βασιλική ιδιότητα του Αλεξάνδρου ήταν το χαρακτηριστικό που  τον ξεχώριζε από τους υπολοίπους.


Στην περίπτωση των Ιουδαίων αυτό δε συμβαίνει. Η ίδια μητέρα γεννά τους Ιουδαίους και το Χριστό αλλά υπάρχει διαφορά τεράστια στη γνώση. Αυτό είναι απαραίτητο, γιατί υπάρχουν διαφορετικές απαιτήσεις από τον κάθε λαό. Ο Θεός επιθυμούσε την εργασία του ελληνικού λαού ως σύνολο μέσα στις δομές. Στην περίπτωση των Ιουδαίων απαιτούσε την εργασία του Υιού με την ανθρώπινη μορφή προστατεύοντας τ’ αρχικά χαρακτηριστικά του λαού . Ο Θεός επιθυμούσε ν’ αλλάξει κλίμακα κι αυτό θα ήταν δυνατό μόνο με την εμφάνιση ενός εξαιρετικά μεγάλου σε μέγεθος Υιού. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι το πρόβλημα είναι να γεννηθεί ένας λαός με γνώση, ώστε ν’ αποκτήσει χαρακτηριστικά ενός ανθρώπου.


Αυτό είναι τρομερά δύσκολο στην περίπτωση των Ελλήνων, γιατί η γνώση του καθενός προσφέρει βαθμούς ελευθερίας, που απαγορεύουν τέτοιου είδους πρακτικές. Ο Υιός ως άνθρωπος πείθεται να θυσιαστεί. Ο Υιός ως λαός δύσκολα. Αυτό είναι δυνατόν να επιτευχθεί μόνο μέσω της δημιουργίας παραδόσεως που ωθεί τους ανθρώπους σε κοινές απόψεις και κοινές πρακτικές. Οι Έλληνες μισούσαν την παράδοση και γνώριζαν τον κίνδυνο που αυτήν προκαλούσε. Ο Θεός παρακάμπτει αυτό το πρόβλημα μέσω των περσικών πολέμων. Οι περσικοί πόλεμοι παγιδεύουν του Έλληνες, γιατί δημιούργησαν τη μισητή παράδοση. Από εκείνη τη στιγμή κι έπειτα ήταν θέμα χρόνου η παγίδευσή τους. Ο Θεός προετοιμάζει μεθοδικά τη γέννηση του Υιού Του κι ενισχύει τη Μακεδονία. Ο χαλαρός ελληνικός κόσμος στον οποίο ο κάθε Έλληνας είχε δυνατότητα Θέωσης είναι έτοιμος ν’ αποκτήσει τη μονολιθικότητα που απαιτεί το Σχέδιο. Η Γη προετοιμάζεται να δεχτεί το πελώριο σώμα του Υιού του Θεού. Το σώμα γίνεται ορατό το 337 π.Χ. κι ο αναγνώστης θα πρέπει να θυμάται αυτήν τη χρονολογία. Εκείνο το χρόνο ο Φίλιππος ο βασιλιάς της Μακεδονίας αποσπά από τους Έλληνες την υποστήριξη τους στην εκστρατεία εναντίον  της Βαβυλώνας. Η Αθήνα της δημοκρατίας δέχεται το νεαρό Αλέξανδρο με τιμές βασιλιά. Ο νεαρός βασιλιάς ήταν μόλις 18 ετών. 18 = Πτώμα = Ουαί = Χξς. Ο ελληνικός κόσμος βρίσκεται κάτω από την εξουσία του βασιλιά της Μακεδονίας κι ακολουθεί τη βούλησή του. Βασιλεύς της Μακεδονίας = 99 = Μαινόμενος Διόνυσος. Βασιλεύς των Ελλήνων = 80 = Αθάνατος άνθρωπος = Στρατηγός αυτοκράτωρ. Οι Έλληνες εγκαταλείπουν τη θάλασσα κι επιτίθενται στη Βαβυλώνα. Αγνοώντας τον κίνδυνο μπλέκονται στις δομές της και προσπαθούν να δομήσουν σύστημα εκμεταλλευόμενοι τη γνώση τους. Ο Αλέξανδρος αποθεώνεται και πεθαίνει. Όμως αυτό που μένει είναι η κοσμοκρατορία, έστω και σ’ εμβρυακή μορφή, έστω και χαλαρή. Ο Αλέξανδρος με την απουσία του δημιούργησε ένα τεράστιο πρόβλημα, εφόσον δημιούργησε έναν ισχυρότατο θρόνο κάτω από την εξουσία του οποίου βρισκόταν και η Αθήνα. Το σύστημα της Μακεδόνικης αυτοκρατορίας είναι η δεύτερη πυραμίδα και το ύψος της κορυφής της είναι στο επίπεδο του θαλάμου της βασίλισσας. Οι Έλληνες παγιδεύονται κι εγκαταλείπουν τη θάλασσα υπηρετώντας το σύστημα. Η εργασία τους είναι ο εξωραϊσμός του έργου του Αλεξάνδρου και η καλλιέργεια ενός τύπου παιδείας, που διατηρεί τον άνθρωπο στο σύστημα αλλά, χωρίς να τον σκοτώνει. Κατά τη διάρκεια των ελληνιστικών χρόνων της Αλεξάνδρειας χτίζεται ο διάδρομος, που φαίνεται σαν ανοδικός.


Όπως βλέπει ο αναγνώστης πρώτα μπαίνουν τα πώματα και μετά χτίζεται ο διάδρομος. Εκεί που υπήρχε θάλασσα και η μετακίνηση γινόταν μέσω πλοίου, έγινε διάδρομος. Από εκείνη τη στιγμή όλοι οι λαοί της αυτοκρατορίας έχουν το δικαίωμα να παίρνουν γνώση και θεωρητικά να κινούνται στον ανοδικό διάδρομο. Λέμε θεωρητικά, γιατί οι πονηροί άνθρωποι διαιωνίζοντας τις τοπικές παραδόσεις, διατήρησαν τους λαούς στον καθοδικό διάδρομο. Η εμφάνιση του Αλεξάνδρου παγίδευσε το σύνολο των λαών που ανέμεναν το Μεσσία κι ανάμεσα σ’ αυτούς ήταν και οι Αιγύπτιοι της τέλειας γνώσης. Οι Αιγύπτιοι παγιδεύτηκαν  γιατί δε γνώριζαν το Μυστικό Σχέδιο, που βασίζεται στην επανάληψη και πίστεψαν ότι είδαν αυτό που προετοιμάστηκαν να δουν. Αυτό που προετοιμάστηκαν να δουν ήταν αυτό, που ήταν αποτυπωμένο στα σύμβολά τους..  τον ταύρο με τη Σελήνη στα κέρατά του. Ο ταύρος είναι ο άντρας, που σκορπάει το φως της Σελήνης. Ταύρος = 27 = Όφις = Άνδρας = Άρσεν, ενώ, Σελήνη = 34 = Έλληνες = Κιβωτός = Μακεδόνας. Δε γνώριζαν ότι ο Θεός αυτόν τον ταύρο τον γέννησε για να τον θυσιάσει υπέρ της Σωτηρίας των ανθρώπων. Νόμιζαν ότι ήταν ζωντανός, ενώ αυτός ήταν εσφαγμένος. Μεσσίας, που κάνει πολέμους, δε νοείται. Το τραγικό ήταν ότι ούτε μετά το θάνατό του δεν αντιστάθηκαν. Δεν πολέμησαν ούτε τους γελοίους τούς διαδόχους, που διατηρούσαν τη νεκρή εικόνα του Αλεξάνδρου για να εξουσιάζουν. Ταύρος εσφαγμένος = 75 = Χρυσός μόσχος = Αλέξανδρος ο Μακεδών = Έλληνας Μεσσίας = Βασιλεύς της Γης, ενώ, Νεκρός ταύρος = 60 = Κοσμοκράτορας = Μέγας Βασιλεύς = Καρδιά της Γης.


Ο Θεός σ’ αυτό το σημείο δεν επεμβαίνει καθόλου κι αφήνει τους Έλληνες να εκμεταλλευτούν την αναγνώριση των Αιγυπτίων προς όφελος τους. Δουλεύουν μέρα και νύχτα για να δομήσουν ένα σύστημα που θα τους ευνοεί απόλυτα. Ακολουθώντας τη φιλοσοφία του Αριστοτέλη διατηρούν τον καθοδικό διάδρομο και τελειοποιούν τον ανοδικό. Ο τελευταίος είναι η ασφάλεια τους, εφόσον διατηρούνται πάντα κοντά στην κορυφή έχοντας τη δυνατότητα να ξεφύγουν από το σύστημα, αν για τον οποιονδήποτε λόγο χάσουν τα δικαιώματα τους. Υπολογίζουν βέβαια χωρίς τον ξενοδόχο, που σ’ αυτήν την περίπτωση έχει άλλα στο μυαλό του. Εκείνη την εποχή με τη δυνατότητα που έδινε η παγκόσμια γνώση οι Έλληνες απέκτησαν την παιδεία, που τους επιτρέπει να πετούν. Δυνατότητα πτήσης σημαίνει ότι αποδέχεται κάποιος το σύστημα ξηράς αλλά ως πνεύμα μπορεί και πλησιάζει το Θεό. Δεν είναι δηλαδή ανάγκη να μπει εκ νέου στη θάλασσα.


Οι Έλληνες δημιούργησαν αυτού του είδους  την παιδεία κι εξασφάλισαν τη δυνατότητα  να ξεφεύγουν όποτε θέλουν από το λαβύρινθο του βήματος τέσσερα. Ο μόνος κίνδυνος που ήταν δυνατό να προκύψει, ήταν από την εγκατάλειψη των βασικών ελληνικών αρχών που έδινε αυτή η παιδεία. Ποτέ δεν πρέπει Έλληνας να βαστά πνευματικά δικαιώματα, αν δεν θέλει να πεθάνει. Αυτός που δίνει συμβουλές είναι ο Δαίδαλος κι αυτός που πρέπει ν’ ακούει ο Ίκαρος. Ποτέ ο Έλληνας δεν πρέπει να πετά ψηλά και ν’ απειλείται από τον Ήλιο και ποτέ το αντίθετο, εφόσον υπάρχει θάλασσα. Οι Έλληνες εκείνης της εποχής έμπαιναν όποτε ήθελαν στον ουρανό, εφόσον η πυραμίδα σ’ εκείνο το σημείο είχε άνοιγμα. Αν ο Αλέξανδρος άφηνε πνευματικά δικαιώματα οι Έλληνες θα  εγκατέλειπαν το σύστημα και δε θα εργάζονταν γι’ αυτό. Δεν άφησε όμως και σ’ εκείνο το  σημείο δημιουργήθηκε ένα άνοιγμα, που εκείνη τη στιγμή ήταν το υψηλότερο σημείο της νέας πυραμίδας.


Η νέα πυραμίδα είναι αυτή του συστήματος των ελληνιστικών βασιλείων και χαρακτηριστικό της είναι ότι, ενώ είναι έργο του Υιού του Θεού, δεν έχει αρκετό ύψος και είναι ασθενής.. το ύψος είναι εξαρτώμενο της κλίσης της πλευράς κι οριακή κλίση έχει μόνο το σύστημα της Βαβυλώνας. Η κλίση συνδέεται με την εξουσία. Όσο πιο σκληρή εξουσία τόσο μεγαλύτερη κλίση, εφόσον είναι δυνατό να επιτευχθούν μεγαλύτεροι κι υψηλότεροι στόχοι, που είναι πιθανόν να μην είναι αποδεκτοί απ’ όλους. Η κλίση αυτής της πυραμίδας είναι αποτέλεσμα της ύπαρξης των Ελλήνων και του ανοίγματος που υπάρχει στην κορυφή. Η εξουσία δεν μπορεί να πάρει οριακές αποφάσεις, γιατί οι Έλληνες είναι δυνατό να ξεφύγουν από την πυραμίδα και να την καταστρέψουν. Ο Θεός αυτά τα γνωρίζει και μεγαλοφυώς δημιουργεί τη Ρώμη και την ισχυροποιεί. Μία πόλη από το πουθενά βρίσκεται σε ελάχιστο χρόνο σε θέση να διεκδικεί την κοσμοκρατορία. Δεν έχει ούτε γνώση ανάλογη των Ελλήνων ούτε σύστημα ανάλογο της Ασίας. Ισχύς της είναι η αδυναμία της πυραμίδας, που ρέει δίπλα στον Ευφράτη, που σ’ αυτήν την περίπτωση έχει κι ελληνική γνώση. Ευφράτης = 36  = Παιδεία = Δαίδαλος.


Η πυραμίδα αυτήν είναι ετοιμόρροπη και η ισχύς της Ρώμης πειρασμός. Είναι πειρασμός και για τους Ρωμαίους και για τους Έλληνες. Οι Ρωμαίοι έχουν την ευκαιρία να γίνουν πλούσιοι, χωρίς να εργαστούν. Οι Έλληνες έχουν την ευκαιρία να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους σ’ ένα σύστημα αρκετά ισχυρότερο από το καταρρέον. Ο οριζόντιος διάδρομος είναι το μήκος της μετακίνησης της πυραμίδας που έκτισε ο Αλέξανδρος, για να αγγίξει η κορυφή της τη Ρώμη. Οι Έλληνες πέφτουν θύματα, γιατί δεν αντιλαμβάνονται την παγίδα. Όσο κινούνται στον ανοδικό διάδρομο βρίσκονται πάντα κοντά στο άνοιγμα της πυραμίδας και άρα στη Βασιλεία των Ουρανών. Όταν δέχονται να υπηρετήσουν τη Ρώμη μπαίνουν στο διάδρομο, που οδηγεί στο θάλαμο της βασίλισσας. Σ’ αυτόν το διάδρομο όπως και μέσα στο θάλαμο δεν υπάρχει άνοιγμα. Αυτό συμβαίνει γιατί οι Έλληνες γίνονται δούλοι των Ρωμαίων. Όταν υπηρετούν τον Αλέξανδρο, υπηρετούν τους εαυτούς τους κι επομένως έχουν δικαίωμα απόφασης. Όμως όταν υπηρετούν τους Ρωμαίους, τις αποφάσεις τις παίρνουν οι Ρωμαίοι που δεν έχουν καμία διάθεση αυτοκατάργησης και καμία δημοκρατική παράδοση.


Σ’ αυτήν τη φάση ο Θεός πετυχαίνει να περάσει την εξουσία στα χέρια των Ρωμαίων, ώστε στην επόμενη φάση αυτοί να έχουν εξουσία και όχι οι Έλληνες. Η πυραμίδα αυτή δεν είναι ιδιαίτερα ασθενής αλλά ούτε και ισχυρή. Αυτό συμβαίνει, γιατί βρίσκεται στο βήμα τέσσερα αλλά οι Έλληνες υπάρχουν έστω και χωρίς εξουσία.. άρα μπορούν να διαφύγουν. Οι Έλληνες ουσιαστικά δεν απειλούνται από κανέναν, εφόσον η αυτοκρατορία υπάρχει εξαιτίας της γνώσης τους. Από τη μικρή πυραμίδα της Βαβυλώνας, όπου φωστήρας ήταν η Αφροδίτη μέσω του Αλεξάνδρου, πήγαμε στην πυραμίδα της Ρώμης, όπου φωστήρας είναι η Σελήνη. Η Σελήνη δεν απειλεί τους Έλληνες κι είναι δυνατό να μπουν στη Βασιλεία των Ουρανών.


Πέμπτη και τελευταία επέμβαση του Θεού είναι η γέννηση του Χριστού. Ο μέγας Χριστός ο Υιός του Θεού, ο πιο ισχυρός, ο πιο ευφυής άνθρωπος πού πάτησε το πόδι Του πάνω στη Γη. Κανένας δεν επηρέασε τη ζωή του ανθρώπου όπως ο Χριστός. Ό,τι υπάρχει, είτε καλό είτε κακό, τ’ οφείλουμε σ’ Αυτόν που αγάπησε τον άνθρωπο όσο κανένας άλλος. Περιγράφοντας την πυραμίδα είδαμε τι συμβαίνει στην κορυφή και δε μελετήσαμε τη βάση. Η εξουσία άφησε εκ του πονηρού τους λαούς να διατηρούν τις παραδόσεις κι αυτό σήμαινε ότι τους άφηνε να περιφέρονται στον καθοδικό διάδρομο. Η ισχυρότερη παράδοση είναι αυτή των Ιουδαίων. Αν οι λαοί περιφέρονται στο διάδρομο, οι Ιουδαίοι είναι εγκλωβισμένοι στο λάκκο. Αυτοί επιλέχθηκαν από το Θεό, για να δώσουν την ισχύ που απαιτούσε η κατασκευή ως θείο έργο. Ανάμεσα σ’ αυτούς γεννιέται ο Κύριος των κυρίων ο Υιός του Ανθρώπου, ο Χριστός, σ’ ανύποπτο χρόνο ανάμεσα σε φτωχούς κι απείρως μακριά από τα παλάτια της Ρώμης. Ο νεαρός αυτός Ιουδαίος έχει την υπέρτατη γνώση. Γεννιέται στο λάκκο και διατυπώνει το Λόγο, που είναι δυνατό να λυτρώσει τον άνθρωπο, όπου κι αν βρίσκεται. Έχει τέτοια ισχύ, ώστε μόνος Του και χωρίς καμία βοήθεια από ανθρώπους τρυπά την πυραμίδα κι ανοίγει διάδρομο, που ενώνει το λάκκο με το επίπεδο της Ρώμης και των Ελλήνων. Το φρέαρ δεν είναι δουλεμένο από ανθρώπους κατά τρόπο ανάλογο με τους διαδρόμους, γιατί είναι έργο του Χριστού και λόγω δικαιωμάτων δεν επιτρέπεται στους ανθρώπους ν’ αγγίζουν το Λόγο Του. Το φρέαρ είναι απλά ένα άνοιγμα. Δεν είναι διάδρομος στον οποίο μπορεί κάποιος να περιφέρεται. Ο Ιουδαίος μπορεί μέσω αυτού να λυτρωθεί και ν’ ανέβει στο επίπεδο στο οποίο διεκδικείται η Βασιλεία των Ουρανών. Έχοντας τη δυνατότητα ν’ ανέβει σ’ αυτό το επίπεδο, έχει ταυτόχρονα τη δυνατότητα να επιλέξει μεταξύ του συνόλου των επιλογών. Είναι επιλογή του πλέον αν θα περιφέρεται στο λάκκο ή στον ανερχόμενο διάδρομο και στην προέκτασή του που είναι η μεγάλη στοά. Ο Έλληνας αντίθετα, εξαιτίας αυτού του Λόγου που συνοδεύεται από δικαιώματα, κινδυνεύει, γιατί αν μπει στο φρέαρ γκρεμίζεται στο λάκκο. Δεν είναι διάδρομος, ώστε η γνώση να προστατεύει τον άνθρωπο. Αν κάποιος μπει μέσα στο φρέαρ δεν μπορεί να πιαστεί από πουθενά, εφόσον δεν επιτρέπεται.

Back to content | Back to main menu