Κορυφή σελίδας
Η Μεγάλη Πυραμίδα - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Η Μεγάλη Πυραμίδα - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Η Μεγάλη Πυραμίδα

Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι, αν ο Έλληνας δεχτεί το Λόγο του Χριστού, εξαιτίας των Αποστόλων υποχρεώνεται να εξιουδαϊστεί. Πάει κατ’ ευθείαν στο λάκκο. Δε γίνεται λίγο Ιουδαίος, εφόσον κατανοεί περισσότερα. Είτε κατανοεί είτε όχι, ακολουθεί τους ίδιους, που είναι Ιουδαίοι. Όπως βλέπει ο αναγνώστης το φρέαρ έχει διπλή σημασία και θα δούμε πώς λειτουργεί. Λυτρωτικό είναι για τους Ιουδαίους και καταδικαστικό για τους Έλληνες.

Ο Χριστός ήταν γεννημένος Άνωθεν κι αυτό σημαίνει ότι κινήθηκε από πάνω προς τα κάτω, όταν δεν ήταν ορατός. Από τη στιγμή που γεννιέται Ιουδαίος ανάμεσα στους Ιουδαίους, και άρα στον κάτω κόσμο, αρχίζει και κινείται αντίθετα διδάσκοντας στην Ιουδαία. Από το λάκκο ξεκινά μία πορεία ζωής και βαδίζει προς την αποθέωση. Φτάνει στο σημείο που όρισε ο Αλέξανδρος και σταυρώνεται. Φεύγει κι Αυτός προς τον Πατέρα Του όπως ο Αλέξανδρος. Η διαφορά όμως είναι ότι ο Χριστός είναι Κύριος των πάντων κι έχει δικαίωμα εξουσίας. Στην οριακή στιγμή πριν από τη Σταύρωση ακολουθείται από δούλους Ιουδαίους κι αφήνει δικαιώματα. Αυτά τα δύο έχουν ως αποτέλεσμα ο Κύριος των κυρίων να μη σφραγίζει το άνοιγμα, αλλά τους ουρανούς, και τη βασιλεία τους την ορίζει όπως θέλει ο Ίδιος. Ο αχανής ουρανός παίρνει τέλεια χαρακτηριστικά αλλά ορίζεται απόλυτα. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι εφόσον ο Θεός έδωσε στους ανθρώπους τη γνώση των εννοιών, όπως θάνατος, Αιώνιος Ζωή, Κόλαση, κάτω κόσμος κλπ. μόνο με τη γνώση Του αυτά αποφεύγονται ή κατακτούνται. Μέχρι τότε οι άνθρωποι χρησιμοποιώντας γνώση, είτε από αυτήν του Θεού είτε τη δική τους, προσέγγιζαν την αλήθεια σε διάφορες αποστάσεις. Οι Έλληνες εξασφάλισαν την παρουσία τους στην κορυφή, επειδή είχαν τη δυνατότητα να έχουν την ελάχιστη δυνατή απόσταση από την αλήθεια. Όλες αυτές οι προσεγγίσεις από τη στιγμή που δίνονται στον κόσμο ως παιδεία, είναι τύποι ουρανών και ο φιλόσοφος φωστήρας. Ο Υιός Κύριος δημιουργεί με την εμφάνισή Του πρόβλημα σ’ αυτό ακριβώς το σημείο. Είναι κάτοχος της γνώσης της αλήθειας και την παραδίδει. Από εκείνο το σημείο κι έπειτα δεν έχει νόημα η προσέγγιση. Το άνοιγμα δεν κλείνει από τη στιγμή που υπάρχει επαφή με την αλήθεια. Το νέο στοιχείο όμως είναι ότι δεν εξέρχεται κάποιος απ’ αυτό το άνοιγμα στους ουρανούς, αλλά εισέρχεται σ’ έναν απόλυτα προσδιορισμένο χώρο. Υπάρχει ο θάνατος ή ο κάτω κόσμος ως έννοια, αλλά όπως την ορίζει πλέον απόλυτα ο Υιός Κύριος. Οι Έλληνες δεν μπορούν να βγουν από την πυραμίδα αναπτύσσοντας προσωπική άποψη. Δεν τους αφαιρείται η δυνατότητα να κατακτήσουν τη Βασιλεία των Ουρανών αλλά αυτή είναι πλέον σαφέστατα ορισμένη. Από τον ανοδικό διάδρομο ο άνθρωπος καταλήγει σ’ αυτήν, αλλά έχει τη μορφή της μεγάλης στοάς, που από τα δεδομένα είναι μέσα στην πυραμίδα. Κανένας δεν μπορεί να βγει έξω από την πυραμίδα. Το μοναδικό πλεονέκτημα των Ελλήνων είναι πλέον η δυνατότητα να πλησιάσουν το θάλαμο του Βασιλέως αλλά αυτό είναι πλέον χωρίς ουσία, εφόσον την εξουσία την έχει ο Κύριος. Το να έχει κάποιος την γνώση να ελέγχει τον βασιλιά και να προσδιορίζει τα όρια της εξουσίας του στα κανονικά επίπεδα είναι πρακτικά άχρηστο όταν αυτός δεν έχει την εξουσία.

Το μόνο πράγμα, που ήταν δυνατό να σώσει τους Έλληνες εκείνη την εποχή, ήταν η συμβουλή του Δαιδάλου. Ο Ίκαρος όμως μέθυσε και παράκουσε. Ίκαρος = 34 = Έλληνες. Οι Έλληνες δε στάθηκαν μακριά από τον Ήλιο και καταστράφηκαν. Θεός Ήλιος = 61 = Αντίχριστος = Άκρατος οίνος. Φωστήρας Ήλιος = 77 = Υιός του Ανθρώπου = Θεός Διόνυσος, ενώ, Κύριος του Ηλίου = Πνευματικά δικαιώματα = Οικοδεσπότης = 70 = Χάραγμα του θηρίου. Αν οι Έλληνες έμεναν συμπαγείς και δεν εγκατέλειπαν τον ανοδικό διάδρομο, τίποτε το αρνητικό δε θα συνέβαινε γι’ αυτούς. Οι Απόστολοι με τα δικαιώματα τους θα εκχριστιάνιζαν τους ανθρώπου της βάσης και θα εγκατέλειπαν την κορυφή. Οι Έλληνες όμως ακολούθησαν τη μοίρα του Υιού του Θεού και πέθαναν. Αυτό έγινε επειδή ο Χριστός έδωσε δικαιώματα και το Λόγο Του σε Ιουδαίους. Τους ονόμασε καθαρούς και τους ανέβασε στο επίπεδο των Ελλήνων. Έλληνες = 34 = Καθαροί.

Οι Έλληνες πήραν τον οίνο και μέθυσαν, εφόσον ακολούθησαν Ιουδαίους. Οι Ιουδαίοι βλέπουν τον κόσμο ανάποδα. Κάνουν ακριβώς τ’ αντίθετα απ’ αυτά που πρέπει. Νομίζουν ότι, όταν χαίρονται θυμώνει ο Θεός. Νομίζουν ότι, όταν ερωτεύονται, αμαρτάνουν. Γι’ αυτό είναι ο λάκκος σαν ανεστραμμένη αίθουσα. Η παγίδα είναι ότι οι Ιουδαίοι μαθητές δεν εγκατέλειψαν τον ιουδαϊσμό, όταν έφτασαν στο επίπεδο των Ελλήνων. Βρίσκονταν στο σημείο από το οποίο ο ανοδικός θάλαμος οδηγεί είτε στη Βασιλεία των Ουρανών είτε στο φρέαρ της αβύσσου. Βλέποντας τον κόσμο ανάποδα επέστρεψαν στο λάκκο νομίζοντας ότι κατακτούν τη Βασιλεία των Ουρανών. Οι Έλληνες υπερεκτιμώντας τη γνώση τους ακολούθησαν. Νόμισαν ότι θα σταματούσαν όπου ήθελαν καθορίζοντας από μόνοι τους το επίπεδο στο οποίο θα ζούσαν. Γκρεμίστηκαν στο λάκκο κι έγιναν Ιουδαίοι. Από εκείνο το σημείο δεν ξαναγυρνά κάποιος στην κορυφή, γιατί δεν το επιτρέπουν οι δούλοι.

Όλοι οι Έλληνες όμως δεν ήταν δυνατό να παγιδευτούν και γι’ αυτό ο Θεός ανέλαβε να τους παγιδεύσει. Μετακινεί το κέντρο εξουσίας από τη Ρώμη στη Νέα Ρώμη. Παραδίνει την εξουσία στους Έλληνες και τους ξαναεκμεταλλεύεται. Καθώς γεύονται εκ νέου την εξουσία, προσπαθούν να την αυξήσουν. Οι πατέρες της εκκλησίας αναλαμβάνουν να δουλέψουν το στόμιο του φρέατος της αβύσσου, ώστε να είναι ελκυστικό και όχι αποκρουστικό. Εκείνη την εποχή δομείται τέλεια κι ο θάλαμος του Βασιλέως. Μέχρι το 800 μ.Χ. δεν είχε μένει ούτε ένας Έλληνας, που να περιφέρεται στον ανοδικό διάδρομο. Η εξουσία ξαναπερνά στα χέρια της Ρώμης και το σύνολο των ανθρώπων μέχρι τη Γαλλική Επανάσταση περιφέρεται στον καθοδικό διάδρομο και στο λάκκο, χωρίς να απειλεί τη δομή. Το μόνο που επιδιώκεται από εκείνο το σημείο κι έπειτα είναι η επέκταση της βάσης στο μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη.

Επειδή η γνώση είναι εγκλωβισμένη μέσα στην πυραμίδα, το ύψος της εξαρτάται μόνο από την επιφάνεια έδρασής της. Οι άνθρωποι έχουν πλέον τη δυνατότητα να γίνουν Θεοί και νέα γνώση δεν είναι δυνατό ν’ αυξήσει το ύψος. Το οριακό ύψος το πετυχαίνει ο Θεός με την επέκταση και την οριακή κλίση. Αυτό γίνεται, γιατί ο Ιουδαίος Χριστός ξαναγυρνά την κοινωνία στο βήμα της Βαβυλώνας. Οι πλευρές της πυραμίδας δεν έχουν πλέον κλίση 26 μοιρών στην οποία δίνει ο Υιός εξουσία. 26 = Υιός. Η κλίση είναι η κλίση, που έχει δοθεί στην αρχική πυραμίδα της Βαβυλώνας. Ο λιθοξόος κι αρχιτέκτων δίνει την οριακή κλίση, εφόσον αυτός ενδιαφέρεται μόνο για τη βέλτιστη κατασκευή και όχι για τους ανθρώπους. 51 = Λιθοξόος  = Κεφαλή γωνίας = Υπερίωνας. Όλους αυτούς τους αιώνες οι άνθρωποι υποφέρουν προσπαθώντας είτε ν’ ανέβουν στη Βασιλεία των Ουρανών περνώντας το θυσιαστήριο είτε να παραμείνουν στο υψηλό επίπεδο που κατέκτησαν, χωρίς να γκρεμιστούν από τους δούλους. Φρέαρ της αβύσσου = 73 = Θυσιαστήριον = Αδώνιδος κήποι = Αχίλλειος πτέρνα = Κάτω κόσμος του Θεού. Μέσα στο φρέαρ βρίσκονται και βασανίζονται  οριακά οι δούλοι, που όμως αγνοώντας το βασανισμό τους εμποδίζουν τους ανθρώπους να  λυτρωθούν. Το σπήλαιο, που υπάρχει στο φρέαρ είναι αυτό που ο Χριστός ονομάζει σπήλαιον ληστών. Σπήλαιον Ληστών = 74 = Βασιλεία του κόσμου = Καινή Ιερουσαλήμ = Υποχρεωτική αγαμία = Κλείς της αβύσσου = Παρθενικός υμήν. Η τελική σύνθεση των πυραμίδων είναι πλέον η πυραμίδα της Αιγύπτου και είναι η τελική κατασκευή.

Ενώ χρησιμοποιήθηκε ο Ευφράτης της μεταβλητής γνώσης, οριακά ο ποταμός είναι ο Νείλος = 35, εφόσον οριακά ο φωστήρας είναι ο Ήλιος. Ο Θεός έκτισε την πυραμίδα δίπλα στο Νείλο και η κατασκευή ήταν τέλεια. Επέλεξε την Αίγυπτο(ς) = 38 = Έρημος κι έχτισε το σύστημα του Ηλίου. Ύψωσε στην έρημο Σημεία μεγάλα και τέρατα = 77 = Φωστήρας Ήλιος = Αρχή της κτίσεως. Ο Θεός ύψωσε στην άβυσσο τον “όφι τον αρχαίο”, για να μπορεί ο άνθρωπος να ζήσει στο μέλλον ως Θεός. Θυσίασε τον Υιό Του, ώστε να γίνει μέσω της θυσίας των ανθρώπων τεράστιος και πανίσχυρος, ώστε, όταν αναστηθεί, τα ίδια χαρακτηριστικά να πάρει ο καθένας από εμάς. Έδωσε ιδιότητες στον Υιό, που οδηγούν σε συγκεκριμένο αποτέλεσμα. Πυραμίς = Βασιλεύς = 39. Πυραμίδα = 35 = Κύριος. Εμφανίστηκε ο Βασιλεύς και κατόπιν ο Κύριος. Πυραμίς του Ηλίου = 74 = Βασιλεία του κόσμου = Βασιλεύς του Ηλίου. Πυραμίδα του Ηλίου = Οικοδεσπότης = 70 = Κύριος του Ηλίου. Πυραμίς της Αιγύπτου = 87 = Κύριος των Ιουδαίων, ενώ, Πυραμίδα της Αιγύπτου = 83 = Υιός της απωλείας. Το σύνολο των όσων περιγράψαμε μέχρι εδώ και αφορούν την δόμηση της πυραμίδας θα τα δούμε σχηματοποιημένα για να διευκολυνθεί ο αναγνώστης στήν κατανόηση των όσων συνέβησαν.



ΣΧΗΜΑΤΑ



Σε πρώτη φάση υπάρχουν τα δεδομένα της Δημιουργίας. Υπάρχουν οι άνθρωποι με πλήρως ανεπτυγμένα τα χαρακτηριστικά τους και ένας άγνωστος Θεός.


Σ’ αυτήν τη φάση έχουμε τη λήψη γνώσης περί Θεού από τον άνθρωπο και συμβαίνει αυτό που οι Γραφές ονομάζουν “προπατορικό αμάρτημα”. Είναι ο πρώτος κατακλυσμός και είναι καθοριστικός.



Αποτέλεσμα αυτού του κατακλυσμού είναι η δημιουργία σύνθετων φαινομένων, που οφείλονται στις ιδιομορφίες των χώρων που δόθηκε η γνώση. Ο χώρος της Ευρώπης παραμένει υπό συνθήκες κατακλυσμού, ενώ ο χώρος της Ασίας, λόγω Ευφράτη κλπ, αναπτύσσει διαφορετικά χαρακτηριστικά, που οδηγούν στη δημιουργία συστήματος.



Σ’ αυτήν την περίπτωση μελετάμε μόνον την Ασία, εφόσον η Ευρώπη δεν αλλάζει χαρακτηριστικά. Στην Ασία λόγω της γνώσης που δόθηκε και της ανάγκης ύπαρξης εξουσίας για την πραγματοποίηση των έργων υποδομής, αποσύρονται τα νερά και αυτό που απομένει είναι η έρημος. Έρημος είναι το σύνολο των ανθρώπων που έχουν μία συγκεκριμένη άποψη και δεν δρουν αυτόβουλα. Αυτοί οι άνθρωποι είναι δυνατό να εξουσιαστούν και αποτελούν την πρώτη ύλη για τη δόμηση συστήματος.



Οι υψηλοί στόχοι του συστήματος, συνδυαζόμενοι με την αθλιότητα των εξουσιαστών, δομούν την πρώτη πυραμίδα, που είναι αυτή της Βαβυλώνας και εδράζεται στην Ασία. Για τη διατήρηση της ισχυρής δομής της είναι απαραίτητο ακόμα και η έρημος να εξαφανιστεί από το εσωτερικό της. Απ’ αυτήν την ανάγκη ξεκινά το σκάψιμο μέσα στην γη, που αποτελεί τον καθοδικό διάδρομο.



Μέσω του Αιγυπτιακού πολιτισμού τοποθετείται το πρώτο πώμα, που οδηγεί στη δόμηση του ανοδικού διαδρόμου.



Το ίδιο συμβαίνει με την ανάπτυξη του Μινωικού πολιτισμού.



Ο Θεός δίνει γνώση στους Ιουδαίους, ώστε ο καθοδικός διάδρομος να γίνει ισχυρότατος και να χτιστεί ο λάκκος με απόλυτα χαρακτηριστικά. Η κατασκευή αυτή είναι δυνατό να έρθει σε επαφή με τη θάλασσα, χωρίς να καταστραφεί. Το λεπτό σημείο εδώ είναι ότι η μεν κατασκευή δεν κινδυνεύει, αλλά δε μπορεί ταυτόχρονα να επηρεάσει και τη θάλασσα. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι δε μπορεί να επεκταθεί πέρα από τα προσδιορισμένα όριά της.



Μέσω της δωρεάς των Επών δημιουργείται η κιβωτός, που είναι ένα χαλαρό από πλευράς εξουσίας σύστημα, αλλά τόσο ισχυρό, που είναι αδύνατο να εξαφανιστεί. Αυτή η κιβωτός, λόγω της Αιγύπτου και των περσικών πολέμων, συνδέεται με το σύστημα ξηράς και σταθεροποιείται ως το τρίτο πώμα.



Η γέννηση του Αλεξάνδρου είναι καθοριστική σ’ αυτό το σημείο. Αποθεώνεται ο ίδιος και δημιουργεί το θάλαμο του Βασιλέως στον ουρανό. Η Βαβυλώνα είναι η χήρα βασίλισσα που ασκεί την εξουσία, που είναι η εμβρυακή μορφή της κοσμοκρατορίας. Οι Έλληνες ως λαός ακολουθούν τον Αλέξανδρο και χτίζουν τον ανοδικό διάδρομο, εντάσσοντας σε ένα χαλαρό σύστημα και χώρους της θάλασσας.



Δημιουργείται η Ρώμη και η πυραμίδα μετακινείται παράλληλα, ώστε η εξουσία ν’ ασκείται μέσα από το θάλαμο της βασίλισσας. Αυτό που επιτεύχθηκε μέχρι αυτό το σημείο, είναι η μετακίνηση του συστήματος στο χώρο της Ευρώπης. Η χαλαρή εξουσία είναι εξουσία που ασκείται μέσα στο χώρο της βασιλείας. Αυτό που πρέπει να συμβεί είναι να εμφανιστεί Κύριος, ώστε αυτά τα χαρακτηριστικά να γίνουν απόλυτα και η εξουσία να γίνει τύπου Βαβυλώνας. Εκείνη την εποχή γεννιέται ο Ιησούς και δημιουργεί το φρέαρ της αβύσσου.




Η κοσμοκρατορία περνά στη Νέα Ρώμη και ό,τι δημιούργησε ο Αλέξανδρος παίρνει τέλεια και πανίσχυρα χαρακτηριστικά. Οι θάλαμοι ισχυροποιούνται και λαμβάνουν οριακές διαστάσεις. Ο ουρανός και η παιδεία επίσης. Το 800 μ.Χ. είναι η καθοριστική χρονολογία, γιατί το σύνολο του χώρου της βασιλείας λαμβάνει χαρακτηριστικά οίκου και η εξουσία είναι τύπου Βαβυλώνας. Το σύνολο του χώρου ελέγχεται απόλυτα και ο Κύριος εξουσιάζει Γη και ουρανό. Κύριος = Πυραμίδα = 35.

Η πυραμίδα είναι η μεγάλη κατάθεση του Θεού και το αποτέλεσμα της Θυσίας του Υιού. Μεγάλη πυραμίς = 60 = Μέγας Βασιλεύς = Κοσμοκρατορία = Χιτών άρραφος = Καρδιά της Γης, ενώ, Μεγάλη πυραμίδα = Αιώνιον πυρ = Διδακτοί του Θεού = Υιοί του Θεού = 56.

Αυτό που μένει να δούμε είναι τι απομένει να γίνει, ώστε ο άνθρωπος να απολαύσει τους καρπούς των κόπων του. Αυτό βέβαια με τη γνώση τού Μυστικού Σχεδίου αλλά και με βάση τη λογική είναι εύκολο να ειπωθεί. Θα πρέπει να γεννηθεί ο Υιός του Θεού και να πάρει την εξουσία λυτρώνοντας τους ανθρώπους. Η σημερινή αθλιότητα είναι αποτέλεσμα της εξουσίας της πόρνης. Οι άνθρωποι περιφέρονται μέσα στους διαδρόμους της πυραμίδας αλλά την εξουσία τη φέρουν δούλοι, που ωθούν την πόρνη σε πορνεία. Η εξουσία του παγκοσμίου συστήματος ασκείται στο επίπεδο που ορίζει ο διάδρομος του θαλάμου της βασίλισσας και λόγω των δικαιωμάτων είναι αδύνατο να εισέλθουν στη μεγάλη στοά οι άνθρωποι ως σύνολο. Η πόρνη δεν είναι δυνατό να νικηθεί εκ των κάτω. Θα πρέπει να οδηγηθεί σε σφάλμα, ώστε να δημιουργηθούν οι απαραίτητες συνθήκες. Το σφάλμα όπως είδαμε σχετίζεται με τους Έλληνες. Μετά τη Γαλλική Επανάσταση άρχισαν να γεννιούνται Έλληνες κι αυτό ήταν απόλυτα ελεγχόμενο. Αυτό που συνέβη μέσα στην πυραμίδα ήταν το σύστημα μέσω του συστήματος της παιδείας να βοηθά ορισμένους να ξεφύγουν από το λάκκο. Η ιδιομορφία σ’ αυτήν την περίπτωση είναι ότι όλοι αυτοί δεν μπορούν ν’ ανέβουν στο ύψος που απαιτεί η διεκδίκηση της Βασιλείας των Ουρανών, μέσω του φρέατος, εφόσον ο Λόγος του Χριστού προστατεύεται.

Όλοι αυτοί κινούνται ανοδικά αλλά με ρυθμούς απελπιστικά αργούς, που κάνουν την πορεία αυτήν πορεία ζωής. Ανεβαίνουν αντίθετα στον καθοδικό διάδρομο και ξεφεύγουν από τη θρησκοληψία. Μέχρι αυτό το σημείο φτάνουν όλοι όσοι έχουν τη βασική παιδεία της Δύσης. Από εκείνο το σημείο κι έπειτα απαιτείται εξαντλητικός κόπος και θυσία. Πρέπει να διαπεραστούν τα τρία γρανιτικά πώματα, που είναι πανίσχυρα. Αυτά τα πώματα αντιπροσωπεύουν το σύνολο της γνώσης που δίνεται στον άνθρωπο στο ανώτατο επίπεδο παιδείας. Παίρνει γνώση περί Θεού ώστε να μην κινείται προς την έξοδο και να παγιδεύεται σαν τους αρχαίους Αιγυπτίους. Κατ’ αυτόν τον τρόπο παγιδεύεται στη λογική του συστήματος και παίρνει σταθερή κατεύθυνση προς τα άνω. Όταν το κατορθώνει αυτό το σύστημα δεν απειλείται, γιατί είναι αδύνατον, όταν οι συνθήκες δεν είναι ιδανικές, να προκύψει οτιδήποτε. Ο Έλληνας της Δύσης καθυστερεί υπερβολικά μέχρι να αγγίξει το δεύτερο γρανίτη κι είναι ουσιαστικά άχρηστος όταν παίρνει τη γνώση των Ελλήνων. Δεν έχει δυνάμεις να κινηθεί στον ανοδικό διάδρομο αλλά κι όταν τις έχει, διαπιστώνει ότι δεν τον συμφέρει ν’ απειλήσει τα αδύναμα πνευματικά δικαιώματα τους τέλους του ανοδικού διαδρόμου. Ενώ αυτά τα δικαιώματα είναι ανίκητα στο φρέαρ και το κάνουν απροσπέλαστο, στην περίπτωση του ανοδικού διαδρόμου αυτό δε συμβαίνει. Εκ του πονηρού οι Έλληνες της Δύσης φράσσουν το διάδρομο στους ομοεθνείς τους και τους παγιδεύουν. Περνούν το γρανίτη και γίνονται οι ίδιοι γρανίτης για τους επόμενους. Γρανίτης = 42 = Χοίροι = Εθνικοί.

Εδώ το σύστημα έκανε το σφάλμα ότι προσπάθησε να ελέγξει έναν αμιγώς ελληνικό χώρο όπως το ελληνικό κράτος μέσω αυτής της πρακτικής. Αυτό είναι αδύνατο γιατί οι Έλληνες δεν ακολουθούν πορεία ζωής μέχρι τον εξελληνισμό τους. Όταν όλοι περνούν τους γρανίτες με ευκολία, ποιοι θα τους εμποδίσουν; Το σφάλμα ήταν που επιτράπηκε σ’ ένα λαό να έχει αφετηρία τον τρίτο γρανίτη και ν’ αγγίζει τον ανοδικό διάδρομο. Οι Δυτικοί παίρνουν υπεραξία, όταν παίρνουν το ρόλο του γρανίτη, ενώ οι Έλληνες και ειδικά οι νέοι είναι πρακτικά αδύνατον ν’ απολαύσουν σαν σύνολο τέτοιου είδους προνόμια. Οι Έλληνες της Δύσης βρίσκονται ψηλότερα από τους ομοεθνείς τους στον τομέα της γνώσης και δεν επιτρέπουν την απειλή. Αντίθετα στην Ελλάδα τα πάντα είναι συγκεχυμένα. Ειδικά σήμερα, εν έτη 1994, η γελοιότητα των “εκλεκτών”, Ελλήνων είναι εμφανής σ’ όλα τα επίπεδα. Αντί να σπρώχνουν το λαό προς τα πίσω στεκόμενοι μπροστά του, σέρνονται από πίσω του όπως τα βαρίδια στα πόδια των σκλάβων. Προσπαθούν να καθυστερήσουν ένα λαό, που ήδη άρχισε την πορεία του.

Σ’ αυτό το σημείο αποκαλύπτεται και το ερώτημά μας για την απόλαυση των κόπων. Ο λαός αυτός μπορεί να γεννήσει τον Υιό που τον ενσαρκώνει και στη συνέχεια να εξομοιωθεί μ’ αυτόν όπως στην περίπτωση του Αλεξάνδρου. Μεσσίας από την πλευρά των Ιουδαίων δεν μπορεί να γεννηθεί, γιατί τα ζώα θα τον εξοντώσουν. Το φρέαρ είναι πορεία, που ο καθένας πραγματοποιεί μόνος του και γι’ αυτό κινδυνεύει. Όμως στην περίπτωση του ανοδικού διαδρόμου τα πάντα είναι διαφορετικά. Αν ένας κινηθεί προς τα επάνω αμέσως ακολουθεί ο λαός και το λαό τον ακολουθούν λαοί. Αυτός που θα γεννηθεί είναι ο Μεσσίας, που θα πρέπει να είναι παρθένος γιατί ακολουθεί γάμος. Παρθένος Μεσσίας = 93 = Νεανίσκος Μεσσίας = Κορυφή της πυραμίδος. Αυτός θ’ ανεβεί πάνω στην κορυφή της πυραμίδας ελκύοντας όλους τους ανθρώπους προς αυτήν. Το μυστήριο αυτού του ανθρώπου είναι ότι πρέπει να γεννηθεί έχοντας υπάρξει στη Γη και άρα έχοντας γεννηθεί. Θα γεννηθεί αυτός για τον οποίο υπάρχουν στοιχεία ότι έχει ήδη γεννηθεί. Ο Υιός του Ανθρώπου θα πρέπει να γεννηθεί τη στιγμή που εμείς γνωρίζουμε ότι ο Χριστός ήταν αυτός. Αν γεννιόταν ο Χριστός ξανά θα ήταν αυτός ο παρθένος. Τι συμβαίνει; Η λύση του μυστηρίου βρίσκεται στο μύθο του Διονύσου. Οι άνθρωποι είδαν το Διόνυσο γιατί απέβαλε η μητέρα του πριν συμπληρωθεί ο χρόνος κύησης. Ενώ ο άνθρωπος πρέπει να συμπληρώσει εννέα μήνες στην κοιλιά της μητέρας του ο Διόνυσος εμφανίστηκε στη Γη άκαιρα και θα δούμε πώς. Υιός του Ανθρώπου = Θεός Διόνυσος = 77 = Εξακόσια εξήκοντα έξ.

Το σύνολο του μυστηρίου βρίσκεται στο διπλό τοκετό, που είναι την πρώτη φορά φυσικός ενώ τη δεύτερη αφύσικος. Ο Θεός Διόνυσος είναι ο Υιός του Θεού και γεννιέται απ’ Αυτόν και τη Σοφία Του. Όταν δίνει γνώση ο Θεός γεννιέται ο Υιός Του. Όταν έδωσε τα Έπη ο Θεός γεννήθηκαν οι Έλληνες κι επομένως ο Υιός Του. Γέννησε το θηλυκό σύστημα τους Έλληνες κι ο Θεός τον Υιό Του δίνοντάς Του όμως την τελική μορφή, εφόσον Τον γεννά άνθρωπο. Οι Έλληνες ως Υιός, λόγω προέλευσης, εφόσον δεν γεννιούνται από το Θεό Κύριο, δεν έχουν την τελική μορφή κι απ’ αυτό προκύπτουν τα προβλήματα. Ο Υιός έχει τέλεια και ατελή χαρακτηριστικά ταυτόχρονα. Τα τέλεια τα κατέχει ο Υιός ως άνθρωπος, που είναι ο Αλέξανδρος, και τα ατελή ο Υιός ως λαός, που είναι οι Έλληνες.  Η Σεμίλη = 35 = Εκκλησία = Ολυμπιάδα = Ευρώπη = Όλυμπος, γέννησε τους Έλληνες γεννώντας ταυτόχρονα και τον εκφραστή τους, που ήταν ο Αλέξανδρος και άρα ο Δίας. Η χρονολογία που αναφέραμε πιο πάνω ως σημαντική είναι το 337 γιατί υπάρχει ταυτόχρονα ένας ελληνικός κορμός κι ένας ήρωας, που ενσαρκώνει τον κορμό. Η Σεμίλη γεννά τον κορμό, που είναι ο Υιός του Θεού σε μεγάλη κλίμακα κι ο Θεός τον Αλέξανδρο. Η εικόνα του Ασιάτη Αλεξάνδρου, που είναι η εικόνα του Δία, εξοντώνει τη Σεμίλη και οι Έλληνες μπαίνουν άκαιρα στο σύστημα, που είναι δυνατό να τους εξοντώσει. Το βρέφος είναι ο ελληνικός λαός, που ενσαρκώθηκε από τον Αλέξανδρο και πέθανε εξαιτίας της εικόνας του.

Σ’
αυτό το σημείο τελειώνει ο τοκετός από το θηλυκό σύστημα και το βρέφος κινδυνεύει, αν δεν επέμβει ο Θεός. Το πρώτο πράγμα που κάνει ο Θεός είναι να προστατεύσει το βρέφος με κισσό από το πυρ, που καίει τον κόσμο εκείνης της εποχής. Ο Θεός αλλάζει την κλίμακα και πάλι, αφαιρώντας την ιδιότητα του Υιού από λαό και αποδίνοντάς την και πάλι σε άνθρωπο. Γεννιέται ο Χριστός στον κάτω κόσμο των Ιουδαίων, που σ’ άλλη περίπτωση, όπως λέει ο Ίδιος στον Πιλάτο δε θα συνέβαινε. Ο Υιός δεν κινδυνεύει από το πυρ, εφόσον Κισσός = 43 = Κάτω κόσμος. Ακολουθεί την πορεία του στον κάτω κόσμο και μετά τη Σταύρωση αποθεώνεται. Με την ανθρώπινη μορφή παίρνει τη μορφή του Δία και προσπαθεί να σώσει το βρέφος. Το βρέφος σώζεται μόνο, όταν η γνώση του δεν καταστρέφεται. Η γνώση καταστρέφεται, όταν δίνεται άκαιρα και δεν προσφέρει τίποτε.

Ο Χριστός δίνει πνευματικά δικαιώματα σ’  ανθρώπους, που δεν απειλούν τη γνώση με ερμηνεία άκαιρη κι απλά τη μεταφέρουν. Ο Δίας προστατεύει το βρέφος μέσω των πνευματικών δικαιωμάτων, ώσπου να συμπληρωθεί ο χρόνος κύησης. Μηρός του Διός = 70 = Πνευματικά δικαιώματα. Το βρέφος όμως είναι νεκρό αυτό το διάστημα. Είναι ο χρόνος που πρέπει ο Υιός να μείνει στην καρδιά της Γης. Υιός αγαπητός = Θείο βρέφος = 61 = Νεκρός Θεός = Νεκρόν βρέφος = Αντίχριστος. Σ’ αυτό το διάστημα είναι νεκρός κι επομένως είναι ο πρωτότοκος των νεκρών και Βασιλεύς της Βαβυλώνας. Πρωτότοκος των νεκρών = 90 = Κύριος των ανθρώπων = Βασιλεύς της Βαβυλώνος = Εξακόσια εξήκοντα έξ έτη. Εξακόσια εξήκοντα έξ = 77 = Θεός Διόνυσος, και Χξς = 18 = Πτώμα. Οι τρεις ημέρες που ο Χριστός αναφέρει είναι οι τρεις μήνες, που είναι απαραίτητοι για τη συμπλήρωση του χρόνου του τοκετού. Μήνας = Ημέρα = 24. Κάθε μήνας έχει 666 χρόνια, εφόσον το θηρίον θα καθίσει στο θρόνο του σ’ αυτό το διάστημα. Θηρίον = 42 = Ιησούς. Όταν νικηθεί το θηρίον το κόκκινον κι επομένως τα πνευματικά δικαιώματα θα εμφανιστεί ο Υιός. Αυτό θα γίνει όταν ανοίξει ο μηρός του Πατέρα Του και άρα όταν υπάρξει δωρεά. Η δωρεά αυτή θα γίνει το 1994 που είναι το τέλος του ένατου μήνα. Απ’ αυτό μπορούμε να βρούμε το χρόνο που έγινε η σύλληψη αλλά και το χρόνο που έγινε η αποβολή εφόσον γνωρίζουμε τις εμφανίσεις του Υιού. 9 Χ 666 = 5994. Το Σχέδιο εξελίσσεται για περίπου 6000 χρόνια. Η σύλληψη έγινε το βράδυ του 3996 π.Χ. Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι να βρούμε το χρόνο της αποβολής. Αποβολή με ελπίδες επιβίωσης για το βρέφος, πριν τη συμπλήρωση του πέμπτου μήνα, είναι αδύνατο να γίνει, γιατί το έμβρυο έχει φοβερές ατέλειες. Το έμβρυο μοιάζει με βρέφος μετά τον πέμπτο μήνα. Έμβρυο = 26 = Υιός, Βρέφος = 33. Ο πέμπτος μήνας συμπληρώνεται το 670 π.Χ.

Το έμβρυο εκείνη την εποχή είναι ορατό μόνο στην Ευρώπη και φτάνει στην τελειότερή του μορφή τον “χρυσό αιώνα” της Αθήνας. Στα μέσα του έκτου μήνα οδηγείται σε αποβολή η Σεμίλη. 670-333=337. Το βρέφος αποκτά κορμό τεράστιο και βούληση ανθρώπου. Αποβάλλεται στο χώρο της Ασίας κι είναι ορατό απ’ όλον τον κόσμο. Το υπόλοιπο του έκτου μήνα αφήνεται να πεθάνει και η ιδιότητα του Υιού σβήνει. Ο Θεός αναλαμβάνει να το σώσει βάζοντάς το στον έβδομο μήνα που είναι το έβδομο βήμα της ανθρωπότητας. Αυτός ο μήνας αρχίζει το 4 π.Χ. που είναι η χρονιά που εμφανίστηκε ο Χριστός στη Γη. Ο Χριστός δε γεννήθηκε στον κόσμο των Ιουδαίων, παρά έπεσε σ’ αυτόν από τον άνω κόσμο. Από εκεί τον πήρε ο Πατέρας Του και τον έβαλε στο μηρό Του. Όλα αυτά υπάρχουν μέσα στην πυραμίδα ως στοιχεία και τα περισσότερα έχουν βρεθεί από τους ανθρώπους. Αυτό βέβαια που έχει σημασία είναι ότι ο χρόνος ωρίμανσης έφτασε και η ανθρωπότητα έχει τη γνώση αλλά και την υποδομή να πάρει το σύνολο της δωρεάς και να προστατεύσει το κεφάλαιό της. Να προστατεύσει τη γνώση και το σύστημα που δίνει αξία σ’ αυτήν τη γνώση.

Back to content | Back to main menu