Κορυφή σελίδας
Ιωάννου Αποκάλυψη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Ιωάννου Αποκάλυψη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Ιωάννου Αποκάλυψη

Στη θεωρία μας και ειδικότερα στο κεφάλαιο, όπου περιγράφουμε το Μυστικό Σχέδιο του Θεού που οδηγεί στη Θέωση, αναφερθήκαμε σε πλήθος γεγονότων, που ήταν τα αίτια της συγκεκριμένης πορείας της ανθρωπότητας στο χρόνο και το χώρο. Είδαμε πώς μέσω συγκεκριμένων ανθρώπων, που υπήρξαν ιστορικά πρόσωπα, οι άνθρωποι παγιδεύτηκαν κι έζησαν τις ζωές τους μέσα σε συνθήκες που δεν έχουν καμία σχέση μ’ αυτές στις οποίες αξίζει να ζει πραγματικά ο άνθρωπος. Η θεία ευφυΐα κατόρθωσε με το έργο ανθρώπων — που ως αριθμός δεν αντιπροσωπεύουν κανένα απολύτως μέγεθος— να οδηγήσει  εκατομμύρια ανθρώπων προς την κατεύθυνση, που υπηρετούσε το Σχέδιο του Θεού και το ανθρώπινο γένος.

Το σύνολο των όσων κατέκτησε η ανθρωπότητα, κι είναι άκρως απαραίτητα για τη Θέωσή της, απαίτησε τρομερές θυσίες. Τίποτε απ’ όσα εντελώς λανθασμένα αντιλαμβάνεται ο άνθρωπος ως ευνόητα και φυσιολογικά, δεν ήρθε χωρίς θυσία. Τα ασφαλή αεροπλάνα που μεταφέρουν χαρούμενους ταξιδιώτες, έπρεπε, για να φτάσουν σ’ αυτό το επίπεδο, να υπηρετήσουν πρώτα το θάνατο. Το πάθος για τη νίκη στους πολέμους έδωσε σ’ αυτά  τ’ ασφαλή χαρακτηριστικά που όλοι εμείς σήμερα διαπιστώνουμε κι απολαμβάνουμε. Τα αεροπλάνα έπρεπε να είναι αξιόπιστα, πρώτα για να μεταφέρουν τις βόμβες του θανάτου με ασφάλεια πάνω από τους στόχους και μετά για να μεταφέρουν τα πολύχρωμα πλήθη των τουριστών. Τα μέσα τηλεπικοινωνιών που σήμερα μεταφέρουν τα γέλια των ανθρώπων, έπρεπε πρώτα να μεταφέρουν μηνύματα θανάτου.


Ο άνθρωπος δεν τα γνωρίζει όλα αυτά και τα παρεξηγεί. Θεωρεί τα πάντα ως φυσικό αποτέλεσμα της εξέλιξης. Δε γνωρίζει να ξεχωρίζει τα δεδομένα από τ’ αποτελέσματα. Οι σύγχρονοι άνθρωποι θα μπορούσαν να παρομοιαστούν μ’ ανθρώπους,  που γεννήθηκαν και ζουν πάνω σ’  ένα αεροπλάνο. Θεωρούν τα πάντα ευνόητα. Γεννήθηκαν σ’ ένα περιβάλλον που  το θεωρούν φυσικό, ενώ δεν είναι. Θεωρούν δεδομένο ότι η δυνατότητα πτήσης είναι κάτι, το οποίο ήταν αδύνατο να μη συμβεί. Αγνοούν τις θυσίες που απαίτησε η κατασκευή αυτού του μέσου, όπως επίσης αγνοούν το κόστος των καυσίμων και τα προβλήματα των κυβερνητών. Μάχονται για πράγματα που είναι χωρίς ουσία, όπως, για παράδειγμα, ποιος θα βολευτεί σε καλύτερη θέση ή ποιος θα σερβιριστεί καλύτερα. Αγνοούν την πραγματικότητα και δε βλέπουν ότι συχνά-πυκνά αυτό το αεροπλάνο πέφτει και τσακίζεται. Επειδή ακολουθεί ορισμένους νόμους, που του επιτρέπουν να ξανασηκωθεί, οι άνθρωποι δεν μαθαίνουν κι εξακολουθούν να θεωρούν τα πάντα δεδομένα,  κι εξακολουθούν ν’ ασχολούνται με τα ίδια ανώφελα πράγματα.


Ο χριστιανικός κόσμος που είναι αυτό το γεμάτο προβλήματα αεροσκάφος, ήταν αυτός, που σήκωσε το βάρος της εξέλιξης. Ό,τι έχει δημιουργηθεί από τον άνθρωπο στον τομέα της τεχνολογίας, είναι προϊόν του κόπου και της θυσίας των χριστιανών. Για ό,τι βλέπουμε σήμερα και θαυμάζουμε την ανθρώπινη ευφυΐα έχει χυθεί άπειρη ποσότητα αίματος. Εκατομμύρια άνθρωποι θυσιάστηκαν, σ’ ό,τι είδους θυσία μπορεί να επιβληθεί σε άνθρωπο, για να φτάσουμε στο σημερινό εκπληκτικό επίπεδο. Θυσίες πραγματικές που  έστελναν άπειρους ανθρώπους στην Κόλαση.  Όταν ο χριστιανικός κόσμος είναι αυτός που φέρει το βάρος της θυσίας κι επίσης αυτός που δημιούργησε ο Υιός του Θεού, εννοείται ότι αυτός θα έπρεπε να πάρει πρόσθετη γνώση για να προστατευθεί. Στους χριστιανούς δόθηκε η απόλυτη γνώση του Θεού κι εξαιτίας αυτής της γνώσης βρέθηκε ο άνθρωπος σε μία κατάσταση όμοια μ’ αυτή που βλέπουμε στην οποία ένας καταματωμένος άνθρωπος αγωνίζεται για έναν πλούτο που δε γνωρίζει πώς να τον απολαύσει.


Οι άνθρωποι ζήτησαν από το Θεό γνώση κι όταν τους δόθηκε, άρχισαν να σφάζονται μεταξύ τους. Σταύρωσαν τον Υιό του Θεού τη στιγμή που θα έπρεπε να Τον αγκαλιάσουν σαν τον καλύτερο φίλο τους. Δεν μπόρεσαν ποτέ να καταλάβουν γιατί ο Υιός του Θεού πάνω στο Σταυρό του Μαρτυρίου ζήτησε από τον Πατέρα Του να τους συγχωρήσει, ούτε τι σήμαινε η μυστηριώδης φράση: “ου γαρ οίδασι τι ποιούσι”. Από τη στιγμή του θανάτου Του ως σήμερα, οι άνθρωποι εξαιτίας του χριστιανισμού μετάνιωσαν πολλές φορές για την ώρα και τη στιγμή που γεννήθηκαν. Πολλές φορές επιβεβαιώθηκε ο Λόγος του Χριστού όταν έλεγε: (Λουκ. 23.28) "θυγατέρες Ιερουσαλήμ μη κλαίτε εφ εμέ, πλην εφ εαυτάς κλαίετε και επί τα τέκνα υμών" (Θυγατέρες τής Ιερουσαλήμ, μή κλαίτε γιά μένα, νά κλαίτε μάλλον γιά τόν εαυτόν σας καί γιά τά παιδιά σας.). Ο Υιός του Ανθρώπου ακολούθησε τα γραφόμενα γι ’ Αυτόν και θυσιάστηκε. Το αίμα Του έπεσε, όπως θρασύτατα ζήτησαν οι Ιουδαίοι, πάνω σ’ αυτούς και τα παιδιά τους. Το αίμα αυτό έπεσε βαρύ πάνω στους ίδιους τους Ιουδαίους και στο σύνολο του χριστιανικού κόσμου, που είναι το εξιουδαϊσμένο μέρος της ανθρωπότητας. Ο Υιός του Ανθρώπου γνώριζε τις Γραφές, που αφορούσαν και τον Ίδιο και τους ανθρώπους, που θα Τον παρέδιδαν κι αυτούς, που θα τους ακολουθούσαν. Παραδόθηκε ο Υιός του Ανθρώπου στους εθνικούς και τους πρεσβύτερους και μαζί μ’ Αυτόν κι ο χριστιανικός κόσμος.


Από τη στιγμή που οι εξελίξεις θα ήταν τόσο τραγικές για την ανθρωπότητα, φυσικό ήταν να δοθεί και γνώση σχετικά μ’  αυτές. Ο Χριστός έδωσε τη γνώση κι αυτή δεν είναι άλλη από την Αποκάλυψη του Ιωάννη. Το πρόβλημα που προκύπτει για τον άνθρωπο, είναι τα φαινόμενα που προκαλεί η κατοχή αυτής της γνώσης. Αυτό σημαίνει ότι πριν μπούμε στην ουσία της Αποκάλυψης, θα πρέπει να προβληματιστούμε πάνω σε μερικά ιδιαιτέρως  λεπτά θέματα. Θα πρέπει να σκεφτούμε ορισμένα ερωτήματα που προκύπτουν όπως, ποιους συμφέρει η δωρεά αυτή. Ο απλός άνθρωπος είχε όφελος ή ζημιά από τη γνωστοποίηση του μέλλοντος; Σε ποιους δόθηκε κι άρα ποιους αφορούσε αυτή η γνώση; Γιατί η εκκλησία, ενώ συστηματικά αποκρύπτει γνώση, δίνει την Αποκάλυψη τόσο άνετα στους πιστούς; Προφητείες υπάρχουν άφθονες κι ακριβείς σε μυστικές βιβλιοθήκες αυτού του κόσμου. Γιατί όμως δίνεται μόνον η Αποκάλυψη με συστηματικό τρόπο και μάλιστα μαζί με το Λόγο του Χριστού; Η εκκλησία έχει αποκρύψει το σύνολο του πλούτου των ανθρώπων στον τομέα της γνώσης και μέσα σ’ αυτόν τον πλούτο υπάρχει αληθινή γνώση του Θεού.


Ποια είναι τα χαρακτηριστικά της Αποκάλυψης που την κάνουν φιλική προς το σύστημα των δούλων της εκκλησίας; Ο άνθρωπος πρέπει πάνω από όλα να έχει υπόψη του πως ό,τι προέρχεται από το Θεό, είναι αληθινό. Ό,τι δίνεται, δίνεται πάντα στο σωστό άνθρωπο, γιατί αυτό είναι το τέλειο. Ό,τι λέει ο Θεός είναι τέλειο κι ο άνθρωπος που το δέχεται, έχει κι αυτός επιλεχθεί κατά τον ίδιο τέλειο τρόπο. Από τη στιγμή όμως που υπάρχει Μυστικό Σχέδιο είναι αδύνατο να γίνει κατανοητή αυτή η αλήθεια, έστω κι αν φαίνεται. Είναι αδύνατο να βαδίζει ο άνθρωπος προς τη θυσία και να την αποφύγει εξαιτίας της γνώσης.


Ο Θεός γνωστοποίησε στον άνθρωπο τι επρόκειτο να συμβεί. Αν αυτή η γνωστοποίηση ήταν δυνατό να σταματήσει την πορεία που είχε προδιαγραφεί για τον άνθρωπο, θα σήμαινε ότι ήταν λανθασμένη. Όταν μαθαίνει κάποιος ότι θα βασανιστεί σκληρά κι εξαιτίας αυτής της γνώσης γλιτώνει το βασανισμό, το πρόβλημα που γεννιέται είναι, αν και κατά πόσο ήταν αληθινό αυτό που προβλέφτηκε. Κατά συνέπεια αυτός που δε βασανίστηκε, έχει κάθε δικαίωμα ν’ αμφισβητήσει την προφητεία. Ο καθένας μπορεί να προφητεύει ό,τι θέλει και μετά να ισχυρίζεται ότι εξαλείφθηκαν τα όσα άσχημα προφήτευσε εξαιτίας της έγκαιρης γνωστοποίησης τους. Είναι όμως ο Θεός ο καθένας; Είναι δυνατό να προφητεύσει λανθασμένα κι αυτό το λάθος να προέρχεται από την άκαιρη γνωστοποίηση της προφητείας; Εφόσον ήταν γραμμένο για τον άνθρωπο ότι θα θυσιαστεί, ήταν αδύνατο να μη συμβεί αυτό. Είναι τόσο αξεπέραστη η θεία ευφυΐα, ώστε αυτό που δείχνει ότι είναι το μέσον για τη Σωτηρία, είναι ταυτόχρονα και το μέσον για την καταδίκη. Είναι λοιπόν δυνατόν  —κι αυτό θα το δούμε παρακάτω—  η γνώση του μέλλοντος να είναι και η κύρια αιτία επιβεβαίωσής του.


Πριν φτάσουμε σ’ αυτό το σημείο θα πρέπει να δούμε απ’ όλες τις δυνατές πλευρές αυτήν τη δωρεά ως σύνολο και όχι την ακρίβειά της. Τη θεωρούμε αρχικά αξιωματικά αληθινή και ακριβή. Από την πλευρά του Υιού του Ανθρώπου τα πάντα είναι τέλεια και ιδανικά. Είναι Κύριος και δίνει το κεφάλαιό Του, όπου θέλει κι επειδή είναι ο τέλειος Κύριος, το δίνει στον άνθρωπο που πρέπει. Ο Χριστός επειδή αγάπησε τον Ιωάννη ως πραγματικό φίλο, θέλησε να του δώσει την αθανασία κι αυτό γίνεται μόνο μέσω μίας γνώσης μ’ αυτά τα χαρακτηριστικά. Η Αποκάλυψη είναι η αλήθεια και η αλήθεια είναι παντοτινή. Ο Ιωάννης περιέγραψε την αλήθεια κι ο χρόνος δεν μπορεί να τη φθείρει. Όταν οι μαθητές του Χριστού και οι λόγοι τους θα πάνε κατευθείαν στα σκουπίδια, ο Ιωάννης θα είναι άφθαρτος, επειδή αγάπησε το Χριστό κι αγαπήθηκε από Αυτόν. Η Αποκάλυψη δίνει την αθανασία και ο Χριστός τη δίνει σ ’ αυτόν που Αυτός ο Ίδιος επιθυμεί. Είναι όμως αυτός ο μοναδικός λόγος για τον οποίο δόθηκε γνώση στον Ιωάννη; Ο Ιωάννης ήταν φίλος του Χριστού, αλλά ήταν και μαθητής Του.


Ο χριστιανισμός ήταν γέννημα των πνευματικών δικαιωμάτων που άφησε πίσω Του ο Χριστός κι ο Ιωάννης ήταν συνυπεύθυνος της γέννησής του από τη στιγμή που πήρε κι ο ίδιος δικαιώματα. Τα όσα γνωστοποιεί η Αποκάλυψη αφορούν αποκλειστικά τους χριστιανούς, γιατί τα όσα άσχημα περιγράφει, οφείλονται στην απιστία των ανθρώπων απέναντι στο Υιό του Θεού, το Χριστό. Οι υπόλοιπες θρησκείες δεν έχουν καμία σχέση με την Αποκάλυψη, γιατί κανένας δεν μπορεί να θεωρηθεί άπιστος απέναντι σε κάτι που δε γνωρίζει. Ο μωαμεθανός ή ο βουδιστής κρίνονται σ’  ό,τι αφορά την πίστη τους μ’ εντελώς διαφορετικά κριτήρια απ’ αυτά των χριστιανών. Ο Χριστός δεν εξανάγκασε κανένα να δεχτεί το Λόγο Του. Έδωσε το Λόγο Του για να δώσει χαρά στους ανθρώπους. Όμως όταν κάποιος σκοτώνει τη χαρά και την ελπίδα, δεν έχει το δικαίωμα να ελπίζει. Οι μωαμεθανοί κι όλοι οι υπόλοιποι πλην των χριστιανών, δε γνώρισαν τη χαρά, αλλά δε γνώρισαν κι όσα συνεπάγεται ο θάνατός της.


Αυτοί που σταύρωσαν το Χριστό, ήταν οι Ιουδαίοι. Αυτοί που Τον παρέδωσαν στους εθνικούς, ήταν οι Ιουδαίοι μαθητές Του. Αυτοί δημιούργησαν το ιουδαϊκό σύστημα του χριστιανισμού κι αυτοί έπρεπε να γνωρίζουν τι ακολουθεί, εφόσον τους αφορούσε. Αν μετά τη Σταύρωση ακολουθεί η τιμωρία αυτών, που παραδίδουν το Χριστό, το δίκαιο και το σωστό είναι να παραδοθεί η αλήθεια σ’  αυτούς που θεωρητικά μπορεί να βοηθήσει. Οι χριστιανοί θα βίωναν τις συνθήκες που περιγράφει η Αποκάλυψη κι αυτοί θα έπρεπε να γνωρίζουν τι ακολουθεί, ώστε να προφυλαχτούν. Από τη στιγμή που η γνωστοποίηση πρέπει να είναι έγκαιρη κι από τη στιγμή επίσης που έχουν δοθεί δικαιώματα σε συγκεκριμένους ανθρώπους, έγινε αυτό που έπρεπε να γίνει. Η γνώση δόθηκε σ’ αυτούς που έχτιζαν τα θεμέλια του χριστιανισμού γιατί  αυτοί έπρεπε να την πάρουν. Ο Χριστός θα ήταν άδικος, αν έδινε γνώση που αφορά το μέλλον των χριστιανών σ’ ανθρώπους άλλων θρησκειών. Εξαιτίας όλων αυτών και της αθανασίας που προσφέρει η αλήθεια, ο Χριστός παρέδωσε την Αποκάλυψη στον Ιωάννη κι έδρασε τέλεια.


Το σύνολο των άσχημων χαρακτηριστικών που προκύπτουν από την Αποκάλυψη, οφείλεται σ’ αυτήν την τελειότητα. Αυτό συμβαίνει επειδή η Αποκάλυψη είναι μία εξαιρετικά άσχημη και δυσοίωνη προφητεία. Ο θάνατος είναι το κύριο στοιχείο μέσα της. Πέρα από την ελπίδα που αφήνεται να εννοηθεί στο τέλος, το σύνολο των όσων περιγράφει είναι τρομακτικό. Ο άνθρωπος που διαβάζει την Αποκάλυψη δεν μπορεί να μη γευθεί το φόβο.


Στο σύνολο της θεωρίας μας αναφέρουμε συνεχώς ότι ο “κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν” άνθρωπος μπορεί να βαδίσει προς το Θεό, μόνον όταν δε φοβάται. Ο φόβος τον παραλύει και τον μετατρέπει σε άβουλο ον. Δεν υπάρχει πιο αποτελεσματικό μέσο, για να τρομάξει ο άνθρωπος, απ’ αυτό της Αποκάλυψης. Ο χριστιανός αγαπά το Χριστό και Τον πιστεύει. Όμως είναι αδύνατον εξαιτίας αυτής της πίστης ν’  αγνοήσει την Αποκάλυψη. Δεν είναι δυνατό να πιστεύει στη Λύτρωση εξαιτίας του Χριστού και παράλληλα ν’ αγνοεί την προφητεία Του. Τα συστήματα όλου του κόσμου και στο σύνολο του χρόνου στηρίζονται στη δύναμη της γνώσης τους να δίνει ομοιογένεια στους φτωχούς ανθρώπους. Αυτή η ομοιογένεια επιτυγχάνεται μέσω του φόβου και δεν υπάρχει φόβος ανώτερος απ’ αυτόν του Θεού. Ο άνθρωπος μπορεί να βασανίζεται σωματικά ή να πεθαίνει από την πείνα, αλλά να θεωρεί τον εαυτό του τυχερό, επειδή δεν προκαλεί την οργή του Θεού.


Τα τρισάθλια ιερατεία εκμεταλλευόμενα εδώ και χιλιάδες χρόνια αυτά τα χαρακτηριστικά του ανθρώπου τον σκοτώνουν χωρίς  αμφισβήτηση κι επειδή αυτός φοβάται το Θεό, ζει σαν δούλος χωρίς κανένα ουσιαστικό κέρδος. Γίνεται καταραμένος μοιχός, κλέφτης, δολοφόνος κι οτιδήποτε εξυπηρετεί το σύστημα, μόνον εξαιτίας αυτού του φόβου. Εν ονόματι του Θεού τα ζώα βασανίζουν τους ανθρώπους. Το σύστημα με τη γνώση που έχει συγκεντρώσει κατά τη διάρκεια των αιώνων, γνωρίζει την αξία του φόβου σ’ ό,τι αφορά τη δυνατότητα άσκησης εξουσίας. Απ’ αυτήν τη γνώση κατανοεί πλήρως ότι δεν υπάρχει καλύτερο μέσον για τη διασπορά αυτού του φόβου, από μία εξαιρετικά άσχημη προφητεία. Οι προφητείες που έχουν δοθεί από το Θεό και προβλέπουν τ’ άσχημα που ακολουθούν, είναι το καλύτερο μέσον εκφοβισμού των ανθρώπων.


Το πρόβλημα που γεννιέται σ’  αυτό το σημείο είναι, γιατί, αν οι προφητείες έχουν τόση δύναμη, κατέρρευσε το σύστημα των ελληνιστικών βασιλείων; Δεν είχαν οι Έλληνες τη γνώση των προφητειών; Σ’  αυτό το σημείο αποκαλύπτεται η τελειότητα της επιλογής του προσώπου που πήρε τη δωρεά της γνώσης. Η εκκλησία δίνει την Αποκάλυψη τόσο απλόχερα, γιατί δόθηκε σ’  εκλεκτό της. Αποκρύπτει τις άλλες προφητείες, γιατί την απειλούν. Τρομάζει εκ του ασφαλούς τους ανθρώπους με το σκεπτικό ότι αυτή είναι η μόνη, που μπορεί να τους βοηθήσει. Επειδή στηρίζει τη δύναμή της στα πνευματικά δικαιώματα, θεωρεί δεδομένο ότι από τη στιγμή που δόθηκε η προφητεία σ’  έναν από τους εκλεκτούς της, αυτόματα της δίνεται η εξουσία πάνω στους πιστούς, ώστε να πολεμήσει δήθεν εναντίον των θηρίων. Εξαιτίας των τρομακτικών συμβάντων της Αποκάλυψης, παίρνει και πάλι εντελώς αυθαίρετα το άλλοθι για τα όσα άσχημα η ίδια κάνει, τα οποία στην πραγματικότητα είναι αυτά που η Αποκάλυψη περιγράφει. Αν η Αποκάλυψη δε δινόταν στον Ιωάννη, παρά σ’ οποιονδήποτε άλλο έξω από την εκκλησία, η εκκλησία θα τον σκότωνε και θα έκρυβε την προφητεία. Αυτό θα γινόταν, γιατί δε θα μπορούσε να πάρει τα δικαιώματα, που είναι απαραίτητα για την εξουσία.


Αν οι άνθρωποι γνώριζαν την προφητεία εξαιτίας ενός προφήτη εκτός εκκλησίας, θα ξεκινούσαν μ’ εντελώς διαφορετικά δεδομένα. Θα γνώριζαν για το βασανισμό και θα γνώριζαν με ασφάλεια ποιος τους βασανίζει. Θα έβλεπαν επιπλέον ποιος θα είχε όφελος να σκοτώσει τον προφήτη και θα έβγαζαν με ασφάλεια τα συμπεράσματά τους. Οι άνθρωποι που έζησαν κατά το Μεσαίωνα, δεν ήταν κουτοί. Ήταν εντελώς όμοιοι με τους σύγχρονους. Τα κτήνη της Καθολικής εκκλησίας τους σκότωναν, γιατί τους διατηρούσαν μέσα στο φόβο. Οι άνθρωποι έβλεπαν αυτά τα κτήνη, αλλά η προφητεία δεν τους βοηθούσε, γιατί η εκκλησία διατηρώντας τα πνευματικά δικαιώματα δικαιολογούσε τις αθλιότητές της. Έβλεπαν τους δολοφόνους, αλλά αντί να επιβεβαιώνουν την προφητεία, έπεφταν θύματα της. Τα τρομερά που περιέγραφε η προφητεία, ήταν από μόνα τους ικανά να δημιουργούν την εντύπωση ότι τίποτε δεν είναι τόσο σκληρό, όσο η επιβεβαίωσή της. Οι δολοφόνοι σκότωναν εν ονόματι του Θεού όποιους τους απειλούσαν και προστάτευαν δήθεν τους ανθρώπους από το “θηρίον”.


Ο αναγνώστης αρχίζει πλέον ν’  αντιλαμβάνεται τον τρόπο με τον οποίο η προφητεία λειτουργεί προς την κατεύθυνση της επιβεβαίωσης της. Αντιλαμβάνεται πως η γνώση για την αποφυγή του βασανισμού, γίνεται το κύριο αίτιό του. Σ’ αυτό το σημείο θ’ αμφισβητήσει κάποιος και θ’ αναρωτηθεί πώς είναι δυνατό να ισχύουν όλα αυτά και να είναι αληθινή η προφητεία, όταν απαραίτητο στοιχείο για το βασανισμό των ανθρώπων είναι η εμφάνιση του θηρίου. Η εκκλησία ανεξάρτητα από τη σκληρότητά της, απέτρεψε κατά τα φαινόμενα αυτήν την εμφάνιση όλους αυτούς τους αιώνες που πέρασαν. Άρα κάτι συμβαίνει. Ή η εκκλησία έκανε το έργο της ή η προφητεία είναι λανθασμένη. Είναι δυνατόν η προφητεία να είναι λανθασμένη; Είναι δυνατόν ο Θεός να έδωσε το δικαίωμα στον κάθε άθλιο Πάπα να καίει ζωντανούς ανθρώπους στην πυρά; Όλα αυτά είναι αδύνατα. Επομένως το πρόβλημά μας βρίσκεται σ’ άλλο σημείο απ’  αυτό που φαινομενικά είναι το σημείο εκκίνησης κάθε σκέψης σχετικά με την προφητεία.


Αιώνες τώρα άπειροι στον αριθμό άνθρωποι του πνεύματος προσπαθούν να ερμηνεύσουν το κείμενο, για να διαπιστώσουν την εγκυρότητα της. Το ότι δεν το έχουν κατορθώσει οφείλεται στο ότι υπάρχει μία παρανόηση, όσον αφορά την έννοια της “προφητείας”. Δεν κατανοούν τι ακριβώς σημαίνει προφητεία.  Αδυνατούν να καταλάβουν τι ακριβώς πρέπει να γνωρίζουν, για να κρίνουν την αλήθεια της προφητείας. Επειδή τη διαβάζουν κι είναι δυνατό ν’ αντιληφθούν ότι αιτία όλων των δεινών είναι ένας συγκεκριμένος άνθρωπος, παρασύρονται και παγιδεύονται.  Περιμένουν να δουν τον άνθρωπο-θηρίον, που είναι η αιτία όλων των δεινών κι επειδή δεν τον βλέπουν, μετατοπίζουν την προφητεία προς το μέλλον. Αυτό βέβαια είναι δυνατό να γίνεται επ’ άπειρον και σ’  αυτό το σημείο βρίσκεται η παγίδα. Δεν μπορούν ν’ αντιληφθούν ότι το ζητούμενο είναι η αποφυγή του βασανισμού και ότι η Αποκάλυψη είναι ένα πλήρες έργο. Αυτό σημαίνει ότι η Αποκάλυψη περιγράφει ένα βασανισμό που όλοι προσπαθούν ν’ αποφύγουν —κι αυτό είναι πολύ σημαντικό—. Όσο υπάρχει βασανισμός, η Αποκάλυψη είναι αληθινή. Επειδή η Αποκάλυψη όμως είναι ένα πλήρες έργο, δεν περιγράφει μόνον το βασανισμό, αλλά εξηγεί και τα αίτια. Αυτό σημαίνει ότι σε μία συγκεκριμένη χρονική στιγμή δόθηκε γνώση του μέλλοντος στον Ιωάννη. Το μέλλον είναι ο βασανισμός. Όμως τίποτε απολύτως δεν αποκλείει ότι το γεγονός αυτό, που προκαλεί την ανεπιθύμητη κατάσταση, να βρίσκεται χρονικά πριν από τον Ιωάννη.


Για να καταλάβει ο αναγνώστης τι σημαίνουν αυτά, θα δούμε ένα παράδειγμα. Έστω ότι υπάρχει μία μικρή κοινωνία ανθρώπων που ζει κάπου απομονωμένη.. είναι φτωχοί άνθρωποι και με κόπο επιβιώνουν. Ένα χαρακτηριστικό τους είναι ότι αγνοούν το φόνο. Εμφανίζεται σ’ αυτούς κάποιος μ’ εξαιρετική δύναμη,  πλούτο και γνώση. Είναι καλός άνθρωπος και τους αγαπά, μοιράζει ό,τι έχει και δεν έχει κι αυτό δίνει χαρά στους φτωχούς ανθρώπους. Οι άνθρωποι τον λατρεύουν κι αυτή η λατρεία μεταφέρεται λόγω δικαιωμάτων στους εκλεκτούς του. Μοιράζει τα πάντα και φεύγει. Η ζωή σ’ αυτήν τη μικρή κοινωνία αλλάζει πλέον. Έχουν πλούτο και γνώση σε ικανοποιητικό βαθμό ώστε ν’ απολαύσουν την Αιώνιο Ζωή. Ο πλούσιος φίλος τους φεύγοντας όρισε εκλεκτούς, ώστε να συνεχίσουν το έργο του. Πριν φύγει κι επειδή γνωρίζει τι ακολουθεί δίνει σ’ έναν απ ’ αυτούς μία πολύ άσχημη προφητεία. Τους λέει ότι θα εμφανιστεί ένας άνθρωπος από ένα άλλο μέρος και ότι με τις ενέργειές του θα γίνει αιτία να σφάζει ο ένας τον άλλο και πολλοί απ’ αυτούς θα μετανιώσουν την ώρα και τη στιγμή που γεννήθηκαν.


Τι είναι δυνατό ν’ ακολουθήσει και πού πραγματικά βρίσκεται το πρόβλημα; Κατ’ αρχήν με την κοινοποίηση της προφητείας η κοινωνία παραλύει από το φόβο. Βλέπουν ότι, ενώ ήταν φτωχοί, έγιναν πλούσιοι, αλλά κινδυνεύουν. Κινδυνεύουν εξαιτίας κάποιου ξένου, που θα τους ξεγελάσει και θα τους βασανίσει. Όλα αυτά τα είπε ο αγαπημένος τους φίλος του οποίου η γνώση είναι αναμφισβήτητη. Το αμέσως επόμενο που θα συμβεί, είναι να οργανωθεί η άμυνα της κοινωνίας απέναντι σε κάθε εξωτερική επιρροή. Η κοινωνία παύει να είναι φιλόξενη, όπως ήταν, και γίνεται μία κλειστή κοινωνία. Ποιοι είναι αυτοί που θ’ αναλάβουν την εξουσία γι’ αυτήν την άμυνα; Οι εκλεκτοί βέβαια. Αυτοί πήραν τη γνώση του αγαπημένου φίλου των ανθρώπων και σ’ αυτούς άφησε την προφητεία. Από εκείνο το σημείο και πέρα οι εκλεκτοί, είτε επειδή είναι θύματα είτε επειδή είναι άθλιοι, σκοτώνουν τον οποιονδήποτε άνθρωπο, που αμφισβητεί την εξουσία τους. Σκοτώνουν πάντα με άλλοθι τη Σωτηρία της κοινωνίας. Η κοινωνία που δε γνώριζε το φόνο, έμαθε να ζει μ ’ αυτόν. Οι άνθρωποι βασανίζονται περιμένοντας τον ξένο, που θα γίνει αιτία βασανισμού τους. Τι συνέβη πραγματικά; Ποιος ήταν ο αίτιος αυτής της αλλαγής της κοινωνίας; Ο αγαπημένος τους φίλος δεν ήταν ξένος; Αν δεν έδινε την προφητεία θα είχε κανένας το δικαίωμα να σφάζει ανθρώπους με ασφάλεια; Η προφητεία ήταν αληθινή. Αιτία όλων των κακών είναι η εμφάνιση ενός ξένου. Πριν την εμφάνιση του φίλου τους δε γνώριζαν το φόνο. Ήταν φτωχοί, αλλά δεν υπήρχαν ανάμεσα τους δολοφόνοι. Μετά την εμφάνιση του οι άνθρωποι έγιναν πλούσιοι, αλλά δυστυχισμένοι.


Σ’ αυτό το σημείο αποκαλύπτεται η λογική της προφητείας..  ο λόγος για τον οποίο χρησιμοποιείται από την εκκλησία, αλλά κι ο λόγος που δόθηκε ως πλήρες έργο. Η Αποκάλυψη περιγράφει το σύνολο των όσων έγιναν κι είναι αληθινή. Η εκκλησία τη δίνει, για να διαιωνίζει την εξουσία της. Η ίδια η Αποκάλυψη, ενώ γνωστοποιεί το μέλλον, γίνεται η αιτία δρομολόγησης των άσχημων συμβάντων. Στη μικρή κοινωνία του παραδείγματός μας τίποτε δε θα συνέβαινε, αν δεν υπήρχε η προφητεία. Οι εκλεκτοί του φίλου τους δε θα είχαν τη δυνατότητα σε καμία περίπτωση ν’ ασκήσουν εξουσία αυτής της σκληρότητας. Ποιος φταίει για όλα αυτά; Φταίει ο φίλος που σε κάποια στιγμή έπρεπε να μοιράσει τα πάντα στους ανθρώπους; Φταίει ο Χριστός που μοίρασε τα πάντα και τον σταύρωσαν οι άθλιοι; Φταίει ο Χριστός που έδωσε την προφητεία; Ο Χριστός είπε την αλήθεια. Ό,τι είπε, ήταν αληθινό. Αν εξαιτίας της αλήθειας οι δούλοι πήραν την εξουσία να σκοτώνουν τους ανθρώπους, ποιος φταίει; Ο Χριστός δε μοίρασε, ούτε σπίτια ούτε αυτοκίνητα. Μοίρασε γνώση. Φταίει ο Χριστός για το λόγο που ο άνθρωπος δεν πιστεύει το Λόγο Του κι ακολουθεί τους ηλίθιους; Ο Χριστός αγάπησε τους ανθρώπους και τους πρόσφερε τα πάντα. Ό,τι είναι χρήσιμο για τον άνθρωπο το γνωστοποίησε. Του δίδαξε την αγάπη κι αυτό είναι αρκετό από κάποιον, που θυσιάζεται εξαιτίας αυτής της αγάπης.


Η Αποκάλυψη όμως ως γνώση, είναι χρήσιμη στον άνθρωπο; Αν ήταν χρήσιμη, δε θα την έδινε ο Ίδιος ο Θεός στους ανθρώπους και στα παιδιά που τόσο αγάπησε; Από τη στιγμή που δεν την έδωσε, σημαίνει ότι δεν έπρεπε να τη δώσει. Η Αποκάλυψη είναι επικίνδυνη για τον άνθρωπο και δεν του προσφέρει τίποτε. Δόθηκε σ’ αυτούς στους οποίους έπρεπε να δοθεί, γιατί αυτούς αφορούσε κι αυτοί ήταν οι εκλεκτοί. Η Αποκάλυψη βασανίζει τον άνθρωπο εξαιτίας του φόβου που προκαλεί. Επειδή ο Θεός είναι δίκαιος, προκάλεσε αυτόν το βασανισμό στους δούλους που με το πρόσχημα της αγάπης προς το Θεό βασανίζουν τους ανθρώπους. Οι θυσίες έπρεπε να γίνουν, γιατί διαφορετικά δε θα υπήρχε πιθανότητα Θέωσης. Ο βασανισμός του Θεού ξεκινά από τους δούλους Του κι αφορά ελάχιστα τους ανθρώπους. Δεν υπάρχει ιερέας του Θεού, που να μη γεύτηκε την οργή Του εξαιτίας της επαφής του με την Αποκάλυψη. Τυχεροί ήταν οι άνθρωποι, που δε διάβασαν ποτέ την Αποκάλυψη και δεν άκουσαν ποτέ τους ιερείς να την περιγράφουν. Ο βασανισμός των ιερέων είναι συνεχής και τρομερός. Εξαιτίας αυτού του απάνθρωπου βασανισμού προκαλείται ο βασανισμός των  ανθρώπων, που είναι βέβαια απειροελάχιστος σε σχέση μ’ αυτόν των ιερέων.


Ο Θεός έδωσε δύναμη και δικαιώματα στους εκλεκτούς, αλίμονο όμως σ’ αυτόν που δεν ήταν καθαρός. Αλίμονο σ’  αυτόν που δεν αγαπούσε τους ανθρώπους. Όσο πιο άθλιος και δεισιδαίμονας είναι ο ιερέας ή ο απλός άνθρωπος που δηλητηριάζει την κοινωνία, τόσο πιο βαθιά μπαίνει στην Αποκάλυψη. Αυτό γίνεται επειδή ο καταραμένος μοιχός, που ζει στην Κόλαση και προσπαθεί να παρασύρει τους ανθρώπους, βρίσκει παρηγοριά στην Αποκάλυψη. Φοβάται τα τρομερά και ζει τα χειρότερα. Μισεί το φως του Χριστού και την ευφυΐα Του και παρηγορείται περιμένοντας το “θηρίον”. Έτσι βασανίζεται υπερβολικά κι ελπίζει να βασανιστούν οι χαρούμενοι άνθρωποι ακόμα περισσότερο. Δε βλέπει ότι αυτοί οι χαρούμενοι άνθρωποι, αν δεν παρασυρθούν από τους άθλιους, ζουν την Αιώνιο Ζωή. Δε βλέπει ότι οι υγιείς άνθρωποι απολαμβάνουν τη ζωή, τον έρωτα, την οικογένεια ακόμα και μέσα στη φτώχεια. Γεννούν Θεούς και μοιράζονται την τέλεια χαρά μ’  αυτούς. Τα παιδιά αυτών των ανθρώπων είναι δυνατό να δώσουν μόνο χαρά στους γονείς τους. Δε γίνονται μοιχοί, κλέφτες ή δολοφόνοι. Έχουν φίλους, γελάνε κι απολαμβάνουν. Αντίθετα οι άθλιοι θρησκόληπτοι από την ηγεσία της εκκλησίας ως τον τρισάθλιο γείτονα με το γεμάτο εξουσία σπίτι, τι απολαμβάνουν; Μοιχεία, πορνεία και ψέμα. Κλέβουν, σκοτώνουν κι εκμεταλλεύονται. Κατηγορούν τον έναν και τον άλλο, επειδή νομίζουν ότι η χαρά είναι πρόκληση για το Θεό. Εξουσιάζουν τα παιδιά τους οδηγώντας τα στο θάνατο. Ζουν σαν τα ζώα περιμένοντας το “θηρίον” να βασανίσει τους χαρούμενους ανθρώπους.


Είναι δυνατό να επιτρέψει ο Θεός σε κάποιον να βασανίσει τα παιδιά του; Υπάρχει άνθρωπος στον κόσμο που να ένιωσε απειλή από το Θεό, όταν ήταν ερωτευμένος ή όταν έπαιζε με τα παιδιά που του έδωσε ο Ίδιος ο Θεός; Υπάρχει άνθρωπος που να αγάπησε τους φίλους του και να μην πήρε εξαιτίας του Θεού πολλαπλάσια αυτών που έδωσε; Ποιος αγάπησε πραγματικά τους ανθρώπους και δεν ένιωσε το Θεό δίπλα του; Τι μπορεί να κάνει το θηρίον σ ’ έναν άνθρωπο του οποίου το σπίτι είναι φωτεινό κι οι συναναστροφές του άψογες; Τι συμβαίνει όμως με τους άθλιους; Το θηρίον πάντα τους βασανίζει. Κάνουν δωρεές και βασανίζονται, επειδή γνωρίζουν για την κλοπή. Το θηρίον είναι δίπλα και τους ελέγχει. Κοιμούνται στο κρεβάτι της μοιχείας και το θηρίον τούς υπενθυμίζει το “ου μοιχεύσεις”. Πού βρίσκεται όμως η μοιχεία; Σ’  αυτό που σκέφτονται ή σ’ αυτό που κάνουν; Όλοι αυτοί γνωρίζουν την Αποκάλυψη, γιατί η ζωή τους είναι βουτηγμένη στην αμαρτία. Δε φεύγουν μακριά της κι έτσι αναζητούν την ελπίδα μέσα στον τρόμο. Δε λειτουργούν με καθαρή συνείδηση, παρά ακούν τον κάθε ηλίθιο, που έχει όφελος από τη μιζέρια τους. Τα σπίτια τους είναι γεμάτα από την κατάρα του Θεού.. τρέχουν από εκκλησία σε εκκλησία, για ν’ ακούσουν από τους επαγγελματίες καταραμένους  τι πρέπει να κάνουν. Δε βλέπουν ότι δεν τους χωρά το σπίτι τους και ότι ζουν σε μία κοινωνία που τους μισεί και τη μισούν, αλλά φοβούνται το θηρίον. Τι περισσότερο να κάνει το θηρίον στους άθλιους; Να τους πάρει τη ζωή που δεν έχουν; Να τους εμποδίσει να γευτούν τη χαρά, που δε γνωρίζουν τι είναι;


Η σημασία της Αποκάλυψης είναι δυνατό να γίνει αντιληπτή, μόνον αν κάποιος μ ’ επιστημονική γνώση διαπιστώσει τα φαινόμενα που προκαλεί στον ψυχικό κόσμο του ανθρώπου. Αν ένας εξειδικευμένος επιστήμονας δώσει αυτό το έργο προς ανάγνωση σ’ έναν υγιή άνθρωπο, θα δει ότι τον φοβίζει. Αν προχωρήσει ακόμα πιο πέρα και το δώσει σ’ έναν ψυχικά άρρωστο, θα δει ότι οδηγείται σε ακραίες καταστάσεις. Η τιμωρία είναι αυτές οι ακραίες καταστάσεις κι αφορούν μόνον τους ιερείς και τους θρησκόληπτους. Αυτή η κατάσταση είναι προϊόν της απιστίας τους, γιατί, αν ο άνθρωπος διαβάσει το Λόγο του Χριστού, έχει τη δύναμη ν’ αποκτήσει την ψυχική του υγεία. Η Καινή Διαθήκη είναι γραμμένη από τους ιερείς κατά τέτοιον τρόπο, ώστε ο άνθρωπος να μην έχει δυνατότητα να ξεφύγει από την καταδίκη. Δεν παραδίδει το Λόγο του Χριστού ανεξάρτητα από τις Επιστολές των μαθητών Του, αλλά με μία συγκεκριμένη σειρά γκρεμίζει τις άμυνες του ανθρώπου. Ο Λόγος του Χριστού είναι γλυκός κι ελκύει τον άνθρωπο, όμως από εκείνο το σημείο κι έπειτα τα πάθη των άσχετων μαθητών Του ωθούν με τρομερή δύναμη τον άνθρωπο προς την Αποκάλυψη.


Αν για τον οποιονδήποτε λόγο χώριζαν την Καινή Διαθήκη στα μέρη που έπρεπε να χωριστεί, ο κόσμος σήμερα θα ήταν πολύ πιο όμορφος. Οι άνθρωποι θα έβαζαν στα σπίτια τους το Χριστό και η χαρά τους θα ήταν πλήρης. Οι  Επιστολές και η γνώση της Αποκάλυψης θα ενδιέφεραν μόνον τους άθλιους που διψούν για εξουσία και σε καμία περίπτωση δε θα επηρέαζαν τον κόσμο. Όμως η πονηρή εκκλησία δίνει την Καινή Διαθήκη με τον τρόπο που γνωρίζουμε, ώστε ανάλογα με το περιβάλλον στο οποίο ζει ο άνθρωπος να προχωρά μέσα στη δομή της. Ο υγιής άνθρωπος θα διαβάσει το Λόγο του Χριστού στα παιδιά του και θα κλείσει το βιβλίο. Ο άθλιος ψεύτης και μοιχός θα κάνει το ίδιο, και για ν’ αποδείξει το δίκαιο της εξουσίας του πάνω στα παιδιά του, θα προχωρήσει και στις Επιστολές. Επειδή όμως η εξουσία απαιτεί φόβητρο, θα εξασφαλίσει τις επιθυμητές γι’ αυτήν συνθήκες με τη γνωστοποίηση της Αποκάλυψης. Γιατί ο υγιής άνθρωπος να πάει στις Επιστολές; Για ν’ αποδείξει στη γυναίκα του ότι είναι κατώτερη απ’ αυτόν;  Είναι ερωτευμένος και θυσιάζεται για τη σύντροφο του. Για ποιο πράγμα θα μπορούσε ν ’ αντλήσει πληροφορίες; Για το πώς να μεγαλώσει τα παιδιά του; Δεν αρκεί η αγάπη και η αλήθεια; Με τη γνώση των παραπάνω θα μπούμε στη δομή της Αποκάλυψης και θα δούμε πώς αυτή μέσω των αριθμών αποκαλύπτει τη μοναδική τελειότητα κι ακρίβειά της.


Η Αποκάλυψη είναι η περιγραφή του κάτω κόσμου στον οποίο έγινε η εισαγωγή του ανθρώπου μετά τη Σταύρωση του Χριστού και τη λήψη της παγκόσμιας εξουσίας από τους Ιουδαίους μαθητές Του. Η Αποκάλυψη είναι ο κάτω κόσμος που επεκτείνεται συνεχώς από τη Θυσία του Χριστού μέχρι σήμερα. Αποκάλυψις = 43 = Κάτω κόσμος = Μύλος μέγας = Ιστορία = Βαθέα του σατανά = Επτά πληγαί. Αυτή η γνώση είναι που λειτουργεί ως “μύλος μέγας” εναντίον αυτών, που σκανδαλίζουν τα παιδιά κι είναι η ίδια επίσης, που αποτελεί τη χάλαζα και το πυρ. Χάλαζα και πυρ = Κατάρα του Θεού = 43 = Αποκάλυψις. Όσον αφορά το πλήρες όνομα της: Αποκάλυψις Ιωάννου = 75 = Βρυγμός των οδόντων = Τέσσαρες άνεμοι = Διάβολος Πέτρος = Πάπας της Ρώμης = Έργα της πόρνης = Νεκρός Ιησούς = Ιερείς του Θεού = Αρνίον εσφαγμένον. Το πλήρες όνομα της αποκαλύπτει ποιοι ενεργούν για την επιβεβαίωση της εξαιτίας της απιστίας τους.


Επειδή Αποκάλυψη δε θα υπήρχε χωρίς το έργο του Χριστού χρήσιμο είναι εδώ να πούμε ότι ο Χριστός ήταν η Άμπελος = 33 = Εμμανουήλ. Το έργο Του οδήγησε σε μία κατάσταση, που είναι καρπός αυτού του έργου. Καρπός της αμπέλου = 75 = Αποκάλυψις Ιωάννου. Ο Χριστός συνομιλώντας με τον Πιλάτο αναφέρεται στο θέμα της αλήθειας μέσα από μία εξαιρετικά περίπλοκη στιχομυθία. Λέει λοιπόν: (Ιωάν. 18.37-18.38)  "εγώ εις τούτο γεγέννημαι και εις τούτο ελήλυθα εις κόσμου, ίνα μαρτυρήσω τη αληθεία. Πώς ο ων εκ της αληθείας ακούει μου της φωνής, λέγει αυτώ ο Πιλάτος τι εστιν αλήθεια;" (Εγώ  γι' αυτό γεννήθηκα καί γιά αυτό ήλθα εις τόν κόσμον, διά νά μαρτυρήσω τήν αλήθειαν. Όποιος είναι από τήν αλήθειαν, ακούει τήν φωνήν μου. Ο Πιλάτος τού λέγει, "Τί είναι αλήθεια;") . Ο Πιλάτος δεν κατάλαβε τι έλεγε ο Χριστός, όπως δεν κατάλαβαν κι οι χριστιανοί όλους αυτούς τους αιώνες.


Ο Χριστός λέει πάντα την αλήθεια, αλλά αυτό είναι τρομερά σύνθετο από τη στιγμή που η αποστολή Του είναι αυτής της φύσης. Ποιος ήταν ο άνθρωπος εκείνος; Ο Χριστός; Ο Ιησούς; Ο Εμμανουήλ ή ο Θεός ο Ίδιος; Ο Χριστός υπήρξε το σύνολο αυτών των ιδιοτήτων και η κάθε μία ιδιότητα ξεχωριστά. Ενήργησε με τέλεια ακρίβεια στον πιο σύνθετο ρόλο που μπορεί να πάρει ο “κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν” του Πατέρα Του Υιός του Θεού. Επειδή έφερε ένα σύνολο ιδιοτήτων, αυτό περιπλέκει τη μελέτη της αποστολής Του. Ο άνθρωπος εκείνος έλεγε πάντα την αλήθεια. Το πρόβλημα για τον άνθρωπο βρίσκεται στο γεγονός ότι αυτή η αλήθεια ακολουθεί την κάθε ιδιότητα. Ο “Ιησούς” είπε την αλήθεια στους ανθρώπους. Είναι όμως αυτή η αλήθεια ίδια μ’ αυτήν του Θεού ή του “Χριστού”; Ποια απ’ όλες τις αλήθειες είναι χρήσιμη για τον άνθρωπο; Ο αναγνώστης σ’ αυτό το σημείο θ’ αναρωτηθεί για τη λογική των παραπάνω. Είναι δυνατό να υπάρχουν αλήθειες πέραν της μίας και πραγματικής; Για τον άνθρωπο είναι αδύνατο, για το Θεό όμως είναι δυνατόν. Ο Ιησούς γεννήθηκε ανάμεσα στους Ιουδαίους και είπε την αλήθεια. Γνώριζε τι θα προκύψει εξαιτίας της Γέννησής Του. Η Αποκάλυψη πιστοποιεί αυτήν τη γνώση. Αν δεν υπήρχε Ιησούς, θα υπήρχε Αποκάλυψη; Επομένως ο Ιησούς είπε την αλήθεια. Αλήθεια του Ιησού = Αποκάλυψις Ιωάννου = 75. Ο Ιησούς διδάσκοντας και με την τελειότητα του Λόγου Του απέδειξε ότι είναι ο Χριστός. Όταν έφυγε έδωσε εντολές στους μαθητές Του να κηρύξουν το Λόγο Του στα πέρατα της Γης. Ανεξάρτητα από τις πρακτικές των δούλων της εκκλησίας, ο Λόγος του Χριστού μεταδόθηκε στα πέρατα του κόσμου.


Ο Χριστός είπε την αλήθεια στους ολιγάριθμους μαθητές Του .. αυτή η αλήθεια είναι αυτό, που βλέπουμε σήμερα. Ο χριστιανισμός έχει αγγίξει εκατομμύρια ανθρώπων και είναι η κυρίαρχη θρησκεία. Είπε ψέματα ο Χριστός; Αλήθεια του Χριστού = Χριστιανισμός = 81. Ο αναγνώστης βλέπει ότι η αλήθεια είναι δεδομένη για το Χριστό. Χριστός = Παναληθής = Αληθινός = 46. Σ ’ αυτό το σημείο βλέπουμε ότι αυτές οι αλήθειες έχουν σχέση με τα όσα προέκυψαν στον κόσμο εξαιτίας της εμφάνισής Του. Ο Χριστός όμως δεν ήρθε για να καταστρέψει τον κόσμο, αλλά για να τον λυτρώσει. Η Λύτρωση αυτή έρχεται από το Λόγο του Θεού και του Υιού Του, κι αφορά τον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά.

Back to content | Back to main menu