Κορυφή σελίδας
Ιωάννου Αποκάλυψη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Ιωάννου Αποκάλυψη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Ιωάννου Αποκάλυψη

Στην περίπτωση του χριστιανισμού, όλα αυτά υπάρχουν μέσα στη θρησκεία τους. Ο άθλιος Βούλγαρος ιερέας θα δηλητηριάσει μέσω της φιλοσοφίας του το νεαρό Βούλγαρο και θα τον κάνει δέσμιο της χριστιανικής φιλοσοφίας. Πάντα γι’ αυτόν οι Βούλγαροι θα είναι ανώτεροι από τους Ρουμάνους ή τους Έλληνες, επομένως η θυσία είναι φυσική, όταν πρόκειται για την αυτοδιάθεση του έθνους. Αυτά προκύπτουν από τη θρησκεία, συνεπώς από το κυρίαρχο θηρίον. Για τους υπόλοιπους όμως, αυτά δεν ισχύουν. Ο ιρακινός ιερέας δεν μπορεί να μιλά με τον ίδιο τρόπο, άρα, εφόσον υπάρχει Ιράκ με συγκεκριμένα όρια και παραπλήσια Δυτική φιλοσοφία, υπάρχει απιστία, που χρεώνεται σε κάποιους. Τι θα πει Ιρακινός; Ποια η διαφορά του από τον Ιρανό; Έχει σημασία για τους ανθρώπους, αν τα σύνορα βρίσκονται στο τάδε σημείο ή δέκα χιλιόμετρα πιο πέρα; Όλα αυτά έχουν σημασία μόνο για τους χριστιανούς και όχι για τους υπόλοιπους. Τι θα πει Ινδός; Είπε ο Βούδας ότι είναι ξεχωριστοί κι έχουν μία συγκεκριμένη αποστολή; Οι χριστιανοί γνωρίζουν ότι η Σωτηρία έρχεται, για παράδειγμα, από τους Ιουδαίους και παγιδεύονται. Ο Ιουδαίος δηλαδή είναι ξεχωριστός. Οι Ινδοί όμως; Άρα αυτά τα κράτη υπηρετούν, και μόνον που υπάρχουν, το χριστιανικό υπερσύστημα και είναι αποτέλεσμα υποκρισίας. Οι χριστιανοί, όταν είδαν ότι δεν μπορούν να κρατήσουν κάτω από τις εξουσίες χώρους μη χριστιανικούς, γέννησαν μέσα σ’ αυτούς άθλιους κι ίδρυσαν τα κράτη. Οι υποκριτές αναγνώρισαν υποκριτές, ώστε η εκμετάλλευση να διαιωνίζεται. Ο δήθεν Ινδός εθνικιστής ζει σε βάρος των Ινδών εν ονόματι της ελευθερίας και προσκυνά τη Δύση, που του επιτρέπει να επιβιώνει. Αντί τα αγγλικά στρατεύματα να σφάζουν τους Ινδούς, το ίδιο κάνουν τα ινδικά και η Δύση, μέσω του ιμπεριαλισμού, κάνει ό,τι έκανε πάντα.

Όλοι αυτοί οι τρισάθλιοι υποκριτές είναι  κατ’ αρχήν άπιστοι απέναντι στο Θεό που λατρεύουν, και είναι πιστοί προσκυνητές του θηρίου. Όσον αφορά τους ινδουιστές, είναι αυτοί, που έφαγαν τη “στείρα δαμάλα” και το “μόσχο”, ενώ όσον αφορά τους μωαμεθανούς, είναι αυτοί που έφαγαν τους “χοίρους”. Όλοι αυτοί γεύτηκαν, όπως ο Θεός τους είχε προειδοποιήσει, το θάνατο. Κανένας δεν ξέφυγε της τιμωρίας κι είναι κάτοικοι του κάτω κόσμου. Μόσχος = Βάρβαροι = Τιμώρια = Μοιχοί = Αμαρτωλοί = 37. Ταύρος = Όφις = Λύχνος = Έλαιον = 27 = Μάχαιρα,  ενώ, Στείρα δαμάλα = Αλεξάνδρεια = Μεσσίας = Επτά λυχνίαι = 45. Οι Ινδοί και οι υπόλοιποι λαοί της Ανατολής έγιναν βάρβαροι, λόγω της λήψης γνώσης από τη δύση. Αυτή η γνώση συνδέεται με την ελληνοιουδαϊκή παιδεία που άρχισε να σκορπίζεται μετά τη Γαλλική επασταση. Δεν ήταν βάρβαροι, αλλά έγιναν εξαιτίας όλων των αθλίων, που σπούδασαν στη Δύση και γυρίζοντας στο χώρο, που τους γέννησε, άρχισαν να φέρονται σαν ζώα, κλέβοντας και βιάζοντας. Σ’ αντίθεση μ’ αυτούς, οι μωαμεθανοί εκλεκτοί που έζησαν πλησίον του θηρίου για αιώνες, δεν πήραν παιδεία απαραίτητα, εφόσον υπήρχαν δίπλα στους χριστιανούς, ακόμα και στην περίοδο που δε δινόταν αυτή σε κανέναν. Αυτοί όλοι έγιναν απλά εθνικοί, ακολουθώντας κοινή συμπεριφορά με τους εθνικούς της Δύσης. Εθνικοί = Χοίροι = Θηρίον = 42.


Επειδή οι μωαμεθανοί παρακολουθούν το χριστιανισμό, επηρεάζονται στο σύνολο των φάσεων απ’ αυτόν. Όταν δηλαδή υπήρχε το σκότος, οι μωαμεθανοί, που γινόταν αιτία θανάτου μωαμεθανών, ήταν εθνικοί, επειδή ακολουθούσαν τη φιλοσοφία των εθνικών. Όταν άρχισε να μοιράζεται ο θάνατος, πάλι αυτοί, πρώτοι μεταξύ των άλλων θρησκειών, τον πήραν και προσαρμόστηκαν στη νέα πραγματικότητα. Η οθωμανική αυτοκρατορία, για παράδειγμα, που συνυπήρξε για αιώνες δίπλα στο θηρίον, στα χρόνια του Μεσαίωνα δρούσε απόλυτα όμοια, ως μηχανισμός, με τα φεουδαρχικά κράτη της Δύσης. Μετά τη Γαλλική Επανάσταση κι ενώ η θρησκεία της το επιτρέπει, δεν έδρασε ως μωαμεθανική κοινωνία, ώστε να καταστρέψει το σχεδιασμό της Δύσης, αλλά σεβάστηκε τις Δυτικές πρακτικές, που δεν την αφορούσαν και τη βύθιζαν στο σκότος. Μπορούσε δηλαδή να δράσει όπως η Ιαπωνία και ν’ αντιγράφει τα πάντα, γκρεμίζοντας το μοντέλο, που προέκυψε μετά τη Γαλλική Επανάσταση. Αυτό όμως, δεν το έκανε κι αποτέλεσμα αυτού, ήταν ο βασανισμός των ανθρώπων. Η οθωμανική αυτοκρατορία, ακόμα και σήμερα, ως Τουρκικό κράτος είναι το πιο άπιστο μωαμεθανικό κοινωνικό σύνολο. Είναι η κοινωνία, που καταναλώνει τους απαγορευμένους χοίρους.


Αυτή η αμαρτία οφείλεται στην Κωνσταντινούπολη και στους εκλεκτούς της. Υπεύθυνη δηλαδή της αμαρτίας είναι η για αιώνες συνύπαρξη των μωαμεθανών με τους Έλληνες-Ιουδαίους, που ακολουθούν τους χοίρους εθνικούς της Κωνσταντινούπολης. Οι Τούρκοι παγιδεύτηκαν από την ισχύ της εκκλησίας πάνω στους πιστούς της και θέλησαν να την αντιγράψουν, με σκοπό να πολλαπλασιάσουν τη δική τους ισχύ. Αν οι Τούρκοι δεν παγιδεύονταν, αναζητώντας τα πνευματικά δικαιώματα και φέρονταν ως μωαμεθανοί, οι Έλληνες, σίγουρα, θα είχαν γκρεμίσει το Δυτικό μοντέλο. Ο Μωάμεθ ώθησε τους πιστούς εναντίον των απίστων, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι απαραίτητα πρέπει να σκοτώσει ο πιστός ανθρώπους. Σημαίνει ότι πρέπει να νικήσει τα αίτια, που γεννούν τους απίστους κι αυτά είναι τα πνευματικά δικαιώματα. Άπιστος = Χοίρος = Κατήγορος =  Θηρίον. Δεν το έκαναν όμως και σκοτώνοντας ανθρώπους γίνανε οι ίδιοι άπιστοι κι οι Έλληνες τους μίσησαν.


Αυτή η ευκαιρία δόθηκε και στους λαούς της Ανατολής, αλλά δεν την εκμεταλλεύτηκαν, εξαιτίας της απιστίας. Σκότωσαν και σκοτώθηκαν από Άγγλους εν ονόματι μίας φιλοσοφίας που δεν τους αφορούσε. Αν το σύνολο της Ανατολής τότε φερόταν σύμφωνα με τη θρησκεία του, τ’ αγγλικά στρατεύματα θα είχαν φύγει την επόμενη ημέρα. Αν αντιγράφει κάποιος οτιδήποτε προέρχεται από τη Δύση, παύει να είναι πελάτης της κι αυτό σημαίνει ότι παύει να είναι οικονομικός πόρος. Χωρίς όμως αυτούς, στρατεύματα δε συντηρούνται. Οι χριστιανοί αυτό δεν μπορούσαν να το κάνουν, γιατί η εκκλησία τους θα τους τρόμαζε, αφού θα τους κατηγορούσε γι’ απιστία. Οι βουδιστές όμως; Έδωσε ο βούδας σε κανέναν δικαιώματα; Είπε σε κανένα να μην αντιγράφει δημιουργήματα άψυχα, που διευκολύνουν τη ζωή; Οι άπιστοι όμως βουδιστές πήραν στο λαιμό τους τούς πιστούς και η εκμετάλλευση διαιωνίζεται.


Όλοι αυτοί οι άπιστοι των θρησκειών, μαζί με τους Ιουδαίους και τους Έλληνες της Δύσης, είναι οι σφραγισμένοι από το θηρίον. Χάραγμα του θηρίου = Πνευματικά δικαιώματα = 70 = Βιβλική καταστροφή, όταν, Όνομα του θηρίου = Όνομα του δράκοντος = 69 = Θυμός του διαβόλου = Στόμα του θηρίου = Θηρία της γης = Δούλοι γεωργοί = Πνεύμα άλαλον και κωφόν, ενώ, Χάραγμα του ονόματος = Νεκρός Εμμανουήλ = Λίθος μυλικός = Κεφαλαί των ίππων = Στόματα των ίππων = Κωφός μογίλαλος = Μαρτυρία Ιησού = 66 = Λίμνη του πυρός. Η εικόνα του θηρίου που πήρε τη δυνατότητα να μιλήσει και να ενεργήσει, είναι το σύνολο των φορέων, που δίνουν την ισχύ στο σύστημα να λειτουργήσει με τον τρόπο που λειτουργεί. Εικών του θηρίου = Εικών του δράκοντος = Ίπποι της γης = Αληθινός άγιος = Διδάσκαλος αγαθός = Θηρίον κόκκινον = Σπήλαιον ληστών = Κλεις της αβύσσου = 74 = Βασιλεύς του Ηλίου. Το χάραγμα συνοδεύεται πάντα από γνώση, επομένως αυτοί, που το δέχονται, διαθέτουν κάποιον τύπο γνώσης. Από τον κάτω κόσμο δηλαδή, όπου δεν υπάρχει η στοιχειώδης γνώση μέσω του χαράγματος, δημιουργείται ο Άδης. Χάραγμα = Άδης = 21, ενώ, Σφραγίς = 42 = Άπιστοι = Εθνικοί. Από τη στιγμή όμως που το θηρίον χαράσσει, εμείς πρέπει να βρούμε ποιους αφορά το χάραγμα κι επιπλέον, πώς διαχωρίζονται οι χαραγμένοι μεταξύ τους, αφού δεν είναι όλοι χριστιανοί.


Υπάρχουν δύο ειδών χαράγματα που μπορούν  να παρατηρηθούν. Αυτά είναι είτε στο μέτωπο είτε στο χέρι. Ένας άνθρωπος μπορεί να είναι χαραγμένος, είτε επί του μετώπου είτε επί της χειρός είτε να έχει και τα δύο χαράγματα. Το ποιο βασικό χάραγμα είναι αυτό επί του μετώπου, εφόσον το χέρι χαράσσεται μόνο σ’ αυτούς, που ασκούν εξουσίες ή παράγουν οτιδήποτε. Χάραγμα του μετώπου = Γενεά άπιστος = Χριστιανοί = Μέγας Βασιλεύς = 60, ενώ, Χάραγμα επί του μετώπου = Χριστιανισμός = Βασιλεύς Ιησούς = Βασιλεία των αμαρτολών = Ιουδαϊκός κόσμος = 81. Όλοι αυτοί φέρουν το χάραγμα του θηρίου στα μέτωπά τους κι είναι ορατοί απ’ όλους. Ο οποιοσδήποτε χριστιανός είναι χαραγμένος στο μέτωπο, ανεξάρτητα από το αν είναι πλούσιος ή φτωχός κλπ. Το χάραγμα της χειρός αφορά λιγότερους, εφόσον η εξουσία, η γνώση ή οποιοδήποτε άλλο ξεχωριστό χαρακτηριστικό, δίνεται σ’ εκλεκτούς. Το δεξί χέρι είναι αυτό, που ασκεί τις εξουσίες ή δίνει γνώση. Αυτός είναι ο λόγος, που ο καθήμενος του θρόνου ενεργεί πάντα με το δεξί χέρι, όπως κι ο άγγελος ο ισχυρός. Χάραγμα της χειρός = Ελληνικός κόσμος = Αλιείς ανθρώπων = Μικρόν ποίμνιον = Καρπός υπεραξίας = 79 = Βιβλίον της ζωής. Όλοι, όσοι έχουν ειδική γνώση, ανήκουν σ’  αυτόν τον κόσμο και εισπράττουν υπεραξίες, μέσω του χαράγματος.


Η διαφορά των εκλεκτών, που είναι χριστιανοί, απ’ αυτούς που δεν είναι, είναι ότι οι Έλληνες της Δύσης που είναι χριστιανοί, είναι χαραγμένοι και στο μέτωπο και στο χέρι. Ανήκουν και στον ιουδαϊκό κόσμο και στον ελληνικό. Ένας χριστιανός που δεν είναι εκλεκτός, είναι χαραγμένος μόνο στο μέτωπο, ενώ όταν είναι εκλεκτός χαράσσεται και στο χέρι. Όλοι οι μη χριστιανοί, που προσκυνούν το θηρίον, εφόσον θέλουν να εισπράξουν υπεραξίες, παίρνουν χάραγμα επί της χειρός. Ο Ινδός ή ο Άραβας εκλεκτός δεν είναι χριστιανός, επομένως δεν ανήκει στον ιουδαϊκό κόσμο. Εισπράττοντας όμως υπεραξίες, προσκυνά το θηρίον και σφραγίζεται στο χέρι, που σημαίνει ότι εντάσσεται στον ελληνικό κόσμο, δηλαδή στους “αλιείς ανθρώπων” και στους δούλους της αμαρτίας. Είναι Έλληνες μωαμεθανοί ή Έλληνες βουδιστές σ’ αντίθεση προς τους Δυτικούς, που είναι Έλληνες χριστιανοί.


Αυτό το παγκόσμιο χάραγμα έγινε μετά τη Γαλλική Επανάσταση, οπότε η Δύση άρχισε το κεφάλαιο-γη, να το μεταμορφώνει σε κεφάλαιο-γνώση. Συνδέεται άμεσα με τη δυνατότητα ν’ αγοράσει κάποιος ή να πουλήσει κάτι, γιατί ο κόσμος μ’ αυτόν τον τρόπο λειτουργεί. Ο μωαμεθανός Έλληνας είναι υποχρεωμένος να δεχτεί το χάραγμα, γιατί αν δεν το κάνει, δεν μπορεί να μπει στην αγορά. Πώς είναι δυνατόν ο βιομήχανος της Τουρκίας να φέρεται ως μωαμεθανός και ν’ αντιγράφει, τη στιγμή που θέλει να εισπράξει υπεραξία; Ο Ινδός μηχανικός, αν προτρέψει τους Ινδούς ν’ αντιγράφουν, είναι αδύνατο να σώσει την υπεραξία της αμοιβής του, οπότε δεν μπορεί να αγοράσει τίποτε, λόγω αδυναμίας να πληρώσει τις υπεραξίες. Όλα αυτά, για να γίνουν αντιληπτά, θα πρέπει να υπάρχει σοφία, πράγμα που δε διαθέτουν οι εκλεκτοί, αφού προτιμούν να γίνουν Πόρνοι = 40. Σοφία = Άμωμος = 28 = Θεός, όταν, Παρθένος = 48 = Φιλοσοφία. Τέτοιου είδους σοφία έχουν μόνον οι παρθένοι κι αυτοί θα δούμε πού βρίσκονται.


Όσον αφορά το θηρίον, η ταυτότητά του αποκαλύπτεται, μόνο μέσω των αριθμών, και γι’ αυτό αυτοί δίνονται. Εξακόσια εξήκοντα έξ = 77 = Υιός του ανθρώπου = Κύριος Ιησούς = Άγγελος της αβύσσου = Βασιλεύς των εθνών. Εμμανουήλ = 33 = Νεκρός. Αυτός έχει ένα πτώμα και σύμφωνα με το Χριστό, όπου είναι το πτώμα, εκεί θα μαζευτούν οι αετοί. Χξς = Μνήμα = Λύπη = Φως = Ψυχή = Πτώμα  = Ουαί = 18. Φως αληθινόν = Πτώμα αληθινόν = Άρχων του κόσμου = Εσταυρωμένος = Τεσσαράκοντα δύο = 59. Θηρίον = 42. Ο Ιησούς είναι ο Εσταυρωμένος και το 666 προκύπτει, αν δούμε τον τίτλο που φέρει ο Ιησούς επάνω στο Σταυρό Του. Σφραγίς του θηρίου = Βασιλεύς των Ιουδαίων = Ανάστασις κρίσεως = Διδάσκαλος του Ισραήλ = 91. Σύμφωνα με τον αγαπημένο φίλο του Χριστού, τον Ιωάννη, που υπήρξε αυτόπτης μάρτυρας της Σταύρωσης, ο Σταυρός έφερε τον εξής τίτλο: “Ιησούς ο Ναζωραίος ο Βασιλεύς των Ιουδαίων” = 195 = 15 = 6. Επειδή μόνον η ελληνική γλώσσα κλειδώνεται, μέσω των αριθμών κι επειδή το ίδιο γράφτηκε σε τρεις γλώσσες, το 6 είναι τριπλό, άρα 666. Το θηρίον κι ο τρόπος λειτουργίας του, εξασφαλίζεται μόνο μ’ αυτόν το συνδυασμό γλωσσών και γνώσεων κι είναι η βάση του χριστιανισμού. Ιησούς ο Ναζωραίος = Ποτήριον της οργής = 98 = Λίμνη πυρός και θείου.


Όλα αυτά είναι ορατά απ’ όλους. Ο άνθρωπος όμως, φέρεται ως τυφλός και κουφός και κατά συνέπεια δεν αντιλαμβάνεται. Διαβάζει τις  Γραφές, που μιλούν γι’ αγοραπωλησίες και δε βλέπει ότι ο ίδιος προσωπικά, ενώ δουλεύει σκληρά, για λόγους που γνωρίζει, δεν έχει δυνατότητα ν’ απολαύσει. Μέσω της λογικής δεν μπορεί ν’ αντιληφθεί ότι, για να υπάρξει στην αγορά ένα προϊόν, πρέπει να είναι σφραγισμένο; Όταν τρέχει στα γραφεία κατάθεσης ευρεσιτεχνιών, δεν αντιλαμβάνεται ότι σφραγίζει μία γνώση; Ότι δηλαδή, ενώ είναι ορατή, ταυτόχρονα παύει να υπάρχει ως τέτοια; Όταν καλείται να πληρώσει μία παντελώς ασήμαντη κατασκευή μ’ άπειρες ώρες εργασίας, δεν αντιλαμβάνεται ότι κάποιοι πλουτίζουν από μία επινόηση, που ναι μεν είναι κατανοητή, αλλά δεν μπορεί να παραχθεί μαζικά; Ο Ινδός χαίρεται με την απόκτηση του όμορφου βρετανικού αυτοκινήτου. Πόση όμως υπεραξία πρέπει να εισπράξει από τους φτωχούς Ινδούς, ώστε να πληρώσει το εργατικό κόστος του Βρετανού εργάτη και την υπεραξία που απαιτεί ο Βρετανός βιομήχανος; Όλα αυτά δεν τα βλέπει; Τα βλέπει, αλλά είναι ψεύτης κι υποκριτής. Φοβάται να επιτεθεί εναντίον της υπεραξίας, που είναι προϊόν χριστιανικής υποκρισίας, για να ζει όπως επιθυμεί, έστω και σε βάρος των ανθρώπων που είναι αδέρφια του.


Όπως όλα αυτά είναι ορατά, έτσι είναι και η διαδικασία σφραγίσματος. Η διαφορά μεταξύ  των σφραγισθέντων βρίσκεται στον τρόπο και το χρόνο που γίνεται η σφράγιση. Ο χριστιανός, για παράδειγμα, σφραγίζεται πολύ νωρίς, εφόσον το παιδί του χριστιανού είναι χριστιανός. Η σφράγιση του μετώπου γίνεται κατά τη βάπτιση του ανθρώπου κι αφορά αποκλειστικά τους χριστιανούς. Ενώ όμως η σφράγιση αυτή είναι κοινή για τους χριστιανούς, παρ’ όλ’ αυτά, παρατηρείται μία διαφορά μεταξύ των χριστιανών, που σφραγίζονται από τις δύο εκκλησίες. Η Ανατολική της νέας Ρώμης, λόγω του ελληνικού στοιχείου, βυθίζει τον πιστό μέσα στα ύδατα και κατόπιν τον σφραγίζει, ενώ η Δυτική της Ρώμης “εν ξηρώ” καταβρέχει τον πιστό. Αυτό, όπως και στην περίπτωση της Μετάληψης, σημαίνει ότι εξαιτίας της γλώσσας είναι αδύνατον η εκκλησία της Ανατολής να εμποδίσει τους Έλληνες να μπουν μέσα στα ύδατα.. λόγω όμως της  υπεραξίας, μετά την καταβύθιση, δέχονται τη σφράγιση. Αντίθετα, στη Δυτική εκκλησία ο πιστός είναι πρακτικά αδύνατο να βυθιστεί μέσα στη θάλασσα, αφού αυτή δεν υπάρχει. Μπορεί να πάρει μόνον την ελεγχόμενη από το σύστημα δωρεά γνώσης και κατόπιν σφραγίζεται. Η βάπτιση, δηλαδή, δεν είναι τίποτε άλλο,  παρά μία αναπαράσταση του βίου του πιστού.


Όσον αφορά τη σφράγιση της χειρός, αυτό που συμβαίνει, αφορά το σύνολο των εκλεκτών της γης. Όπως η σφράγιση του Μετώπου είναι ορατή, έτσι κι αυτή της χειρός είναι επίσης ορατή. Και πάλι μέσω της λογικής, είναι δυνατό να γίνει αντιληπτή. Πότε ένας άνθρωπος εισπράττει υπεραξία; Είναι δυνατό να εισπράξει, αν δεν υπάρχουν τα αποδεικτικά μέσα που αναγνωρίζει το σύστημα; Αν το πολυτεχνείο έχει διάρκεια σπουδών πέντε έτη, μπορεί να εισπράξει κάποιος υπεραξία με τέσσερα έτη  σπουδών; Να εισπράξει δηλαδή τα 4/5 της υπεραξίας που εισπράττουν οι άλλοι; Αυτό είναι αδύνατον.. ή πέντε έτη κι υπεραξία, ή λιγότερο και καθόλου. Η υπεραξία δηλαδή, δίνεται μετά από κάποιο συγκεκριμένο όριο και δεν ακολουθεί τη γνώση. Σ’ αυτό το όριο  ξαναεμφανίζεται το θηρίον και σφραγίζει τους ανθρώπους. Η εκκλησία παρουσιάζεται ως εγγυητής κι επιτρέπει την είσπραξη υπεραξίας μετά τον όρκο. Ο όρκος είναι αυτός, που ξεχωρίζει τους εκλεκτούς από τους μη εκλεκτούς και όχι η ποσότητα ή η ποιότητα της γνώσης. Όρκος = Θάνατος = Εκλεκτός = 30, ενώ, Χάραγμα του θηρίου = Δεύτερος θάνατος = Πνευματικά δικαιώματα = 70 = Σαπρόν δένδρον, όταν, Καρπός σαπρός = 72 = Σφραγίς του Θεού = Όρνεον μισητόν = Ανάστασις νεκρών, κι επίσης, Καρπός πονηρός = Καρπός υπεραξίας = 79 = Χάραγμα της χειρός = Ελληνικός κόσμος = Πληγή της μάχαιρας.


Αυτό το χάραγμα αφορά το σύνολο των εκλεκτών της γης. Ο Θεός μισεί τους χαραγμένους κι από εκείνο το σημείο κι έπειτα, τους βυθίζει στο σκοτάδι. Τους υποχρεώνει να ζουν σ’ όλη τους τη ζωή σαν δούλοι, αφού πρέπει ν’ αγωνίζονται για την υπεραξία, συνεπώς να υπακούν τυφλά στο θηρίον. Οι βουδιστές ή οι μωαμεθανοί που σπουδάζουν στη Δύση κι ακολουθούν αυτήν τη διαδικασία, είναι ακόμα πιο μισητοί, γιατί ο Θεός τους κατηγορεί γι’ απιστία. Ο βασανισμός τους είναι χειρότερος, εφόσον, επιστρέφοντας στην κοινωνία που τους γέννησε, είναι υποχρεωμένοι ν’ αγωνίζονται περισσότερο και να εισπράττουν λιγότερο από τους χριστιανούς συναδέλφους τους. Δεν πρέπει δηλαδή μόνο να κλέβουν, αλλά ν’ αποδεικνύουν συνεχώς —μέσω του ψεύδους— ότι αυτό είναι και το σωστό. Ο χριστιανός έχει τουλάχιστον την πολυτέλεια να μην αμφισβητείται, εφόσον το έργο του ψεύδους το αναλαμβάνει η εκκλησία. Η τήβεννος που φορούν κατά τη διάρκεια της τελετής της ορκωμοσίας, δεν είναι τίποτε άλλο, παρά η προϋπόθεση για την είσπραξη υπεραξίας. Από τη στιγμή που ο άνθρωπος τη φορά, είναι υποχρεωμένος να σέβεται το σύνολο των υπεραξιών. Δεν είναι δυνατό να έχει κάποιος απαίτηση είσπραξης αυτής, αρνούμενος να δεχτεί τις μεγαλύτερες υπεραξίες αυτών που του δίνουν το δικαίωμα. Είναι δηλαδή η στιγμή που ο εκλεκτός γίνεται πόρνος και δεν έχει δικαίωμα να φέρεται ως ελεύθερος. Είναι η στιγμή που αρνείται ο άνθρωπος το έρωτα, που έχει σχέση με τη γνώση, και γίνεται ευνούχος. Έρως = Άμωμος = 28 = Θεός = Σοφία. Τήβεννος = Σφραγίδα = Υπεραξία = Άβυσσος = Ευνούχος = 38 = Καταστροφή.


Με τη διασπορά των δικαιωμάτων, αλλά και της γνώσης στο σύνολο του πλανήτη, αυτό που ακολούθησε ήταν μία αλλαγή τεράστια, στη σχέση μεταξύ των θηρίων. Ενώ μέχρι τις αρχές του αιώνα η γνώση ήταν αποκλειστικά μέσα στο θηρίον και άρα στο χριστιανικό κόσμο, με την τεράστια διασπορά οι συσχετισμοί άλλαξαν. Για να γίνει αυτό κατανοητό, θα πρέπει να σκεφτεί ο αναγνώστης ορισμένα πράγματα. Μέσα στο χριστιανισμό εμφανίστηκαν όλοι οι  γνωστοί “-ισμοί”, που είναι “κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν” του χριστιανισμού. Υπήρχε δηλαδή μία τεράστια οικογένεια, όπως ο χριστιανισμός και τα μέλη αυτά ήταν είτε σοσιαλιστές είτε εθνικιστές είτε οτιδήποτε  άλλο. Για να λειτουργήσουν όλα αυτά, απαιτείται η ύπαρξη τάξης εκλεκτών. Ο βουδιστής πώς είναι δυνατό να είναι κομμουνιστής; Το σύστημα παράγοντας εκλεκτούς, μέσα στις άλλες θρησκείες ,δημιουργεί ανάλογες συνθήκες, και τα θηρία σκορπίστηκαν στη Γη. Ενώ δηλαδή ο χριστιανισμός ήταν το σύνολο, μέσα στο οποίο υπήρχαν όλοι οι “-ισμοί”, με την αλλαγή αυτή, πολλοί “-ισμοί”, δηλαδή τα θηρία, αναπτύχθηκαν τρομερά, υπερβαίνοντας αριθμητικά ακόμα και τη δύναμη του χριστιανισμού. Αυτά τα θηρία, αν και πολλές φορές πολυαριθμότερα, ήταν ανίσχυρα, εφόσον κινδύνευαν να καταρρεύσουν χωρίς τη βοήθεια του θηρίου του μεγάλου. Οι σοσιαλιστές, για παράδειγμα, μπορεί να είναι περισσότεροι από τους χριστιανούς, αλλά είναι αδύνατο να μην προσκυνήσουν το θηρίον, εφόσον οι επικεφαλής του σοσιαλισμού είναι κλέφτες και πόρνοι, που εισπράττουν υπεραξίες. Ο μωαμεθανός σοσιαλιστής αγωνίζεται δήθεν για τους ανθρώπους κι είναι “πιστός” στον Αλλάχ, αλλά προσκυνά το θηρίον, αφού θέλει να διατηρήσει την άνετη ζωή που απολαμβάνει.


Αυτό που έχει σημασία είναι ότι από την παγκόσμια αυτήν αλλαγή, τα θηρία συνυπάρχουν το ένα δίπλα στ’ άλλο και όχι υποχρεωτικά το ένα μέσα στ’ άλλο. Αυτό ήταν επιθυμητό από το Θεό, κι ήταν η βάση για την επίτευξη της τελικής Λύτρωσης. Όταν στην Αποκάλυψη εμείς διαβάζουμε ότι για την τελική Λύτρωση χρειάζεται οπωσδήποτε ο άγγελος ο ισχυρός, σ’ αυτό το σημείο αντιλαμβανόμαστε τη σπουδαιότητά του. Έπρεπε ο Θεός να διασπάσει την ισχύ του ομοιογενούς και τεράστιου χριστιανικού κόσμου, ώστε να δημιουργηθούν οι κατάλληλες συνθήκες. Αν δεν υπήρχε ο κομμουνισμός, ώστε το θηρίον να αιμορραγεί στον τομέα της γνώσης, δε θα υπήρχε καμία πιθανότητα ν’ ανοίξει ο δρόμος της Ανατολής. Αν το σύνολο της χριστιανικής Δύσης δεν προσάρμοζε την άμυνά του απέναντι στον κομμουνιστικό κίνδυνο, ήταν αδύνατον η Ιαπωνία ν’ ακολουθήσει την πορεία που ακολούθησε. Ο χριστιανικός κόσμος ο οποίος είναι ο μοναδικός, που μπορεί ν’ αναπτύξει την τεχνολογία, ποτέ δε θα έχανε τη διαφορά από τις άλλες θρησκείες, ώστε ν’ απειληθεί απ’ αυτές. Η απειλή, όπως είδαμε, δημιουργείται από την άρνηση αυτών, που διαθέτουν γνώση ν’ ακολουθήσουν τις χριστιανικές πρακτικές. Αν δεν υπήρχε ο κομμουνισμός, οι Δυτικοί θα είχαν αντιληφθεί πολύ νωρίς, τις ιδιαιτερότητες της Ιαπωνίας και θα την ευνούχιζαν με την ισχύ τους. Ο κομμουνισμός είναι το πρώτο θηρίον που ξέφυγε από την κοιλιά του θηρίου του μεγάλου κι ήταν η αιτία να σκορπιστούν κι όλα τα υπόλοιπα.


Η αποικιοκρατία της Δύσης είχε μολύνει όλα τα έθνη του κόσμου, που βρισκόταν έξω από το χριστιανισμό και η διαφορά της τεχνολογίας τα μετέτρεπε σε υπάκουους δούλους. Ο ιμπεριαλισμός όμως του κομμουνισμού, που δεν αναπτυσσόταν παράλληλα μ’ αυτόν της χριστιανικής Δύσης, ανάγκασε τα θηρία να δώσουν γνώση και σε μη χριστιανούς. Αν δεν υπήρχε δηλαδή η Οκτωβριανή Επανάσταση, δε θα υπήρχαν σοσιαλιστές ή κομμουνιστές ή οτιδήποτε άλλο σε κανένα χώρο έξω από το χριστιανικό. Ο σοσιαλισμός, για παράδειγμα, θα υπήρχε, αλλά θ’ αφορούσε μόνον τους χριστιανούς. Όπως είδαμε κι αλλού, τα χριστιανικά έθνη είναι δυνατό να ζήσουν μέσα στην υποκρισία. Είναι δυνατό δηλαδή, ο Άγγλος σοσιαλιστής εργάτης ν’ αγωνίζεται για τα δικαιώματά του, αλλά να θεωρεί παράλληλα τους Ινδούς κατώτερους. Απ’ αυτήν την υποκρισία αρχίζει και δομείται ένα τείχος στη γνώση, που θα ήταν δυνατό να διατηρήσει τους ανθρώπους των άλλων θρησκειών σε πλήρες σκοτάδι, επομένως στην εκμετάλλευση. Ο κίνδυνος του κομμουνισμού αυτήν την υποκρισία νικά. Οι κομμουνιστές δίνουν γνώσεις στον Ινδό, και, για να μην παρασυρθεί ο φτωχός αυτός άνθρωπος, το ίδιο κάνουν κι οι υπόλοιποι. Οποιαδήποτε όμως γνώση κι αν πάρει ο άνθρωπος, είναι επικίνδυνος, κι όταν αυτό μέσα στο χρόνο συμβαίνει κατ’ εξακολούθηση, ευνόητο είναι ότι σε κάποια οριακή στιγμή, οι πάντες είναι προετοιμασμένοι να δεχτούν την τελική λύση. Μέσω του κομμουνισμού κατόρθωσε ο Θεός να εξαλείψει τις αρχικές συνθήκες, που ο ίδιος δημιούργησε, μέσω των θρησκειών. Ο κομμουνισμός είναι παιδί του θηρίου, με τη διαφορά ότι δεν έχει το δικαίωμα να σφραγίζει τους ανθρώπους στο μέτωπο, αλλά μόνο στο χέρι.


Ο τρόπος με τον οποίο ορκίστηκε ο ισχυρός άγγελος, είναι ο τρόπος με τον οποίο ορκίζονται όλοι οι εκλεκτοί αυτού του κόσμου. Σ’ αυτό το σημείο η Αποκάλυψη φτάνει και πάλι στη σύγχρονη εποχή και ταυτίζεται με το σημείο, όπου ο Ιωάννης μιλά για τους ανθρώπους, που δε μετανοούν για τις κλοπές, τους φόνους, και τις πορνείες τους. Φτάνοντας σ’ αυτό το οριακό σημείο, φυσικό είναι να ξαναγυρίζει πίσω στο χρόνο και να ξαναρχίζει την προφητεία του.

Η όρασις του Αρνίου και των λυτρωμένων

Στο χωρίο (Αποκ. Ιωάν. 14.1-14.5) ο Ιωάννης περιγράφει αυτό που είδε, αυτό που υπήρχε και θα υπάρχει. Βλέπει το Αρνίον το ζων. Ο Ιωάννης δεν είναι πια στον ουρανό, ώστε να βλέπει τα χαρακτηριστικά του Αρνίου πάνω στο θρόνο, κατά τη διάρκεια της θυσίας. Ο Ιωάννης βρίσκεται στη Γη και βλέπει το Αρνίον, όπως είδε το Χριστό, όταν Αυτός υπήρξε στη Γη. Ο Ιωάννης έχει αυτό το πλεονέκτημα, επειδή υπήρξε μαθητής, αλλά και φίλος του Χριστού. Οι υπόλοιποι Απόστολοι, όπως κι οι υπόλοιποι άνθρωποι σ’ όλες τις εποχές, δεν είναι δυνατό να διακρίνουν το Αρνίον κι αυτούς, που το ακολουθούν. Όλοι αυτοί έχουν την εικόνα του θηρίου μπροστά τους. Οι μεν δούλοι της εκκλησίας το βλέπουν ως Κύριο και άρα εσφαγμένο, οι δε υπόλοιποι βλέπουν τη σύνθεση αυτών των δούλων, που υπηρετούν το Αρνίον το εσφαγμένον και είναι το θηρίον. Εξαιτίας αυτών των ιδιαιτεροτήτων, το Αρνίον στέκεται επί του όρους. Ο Ιωάννης δηλαδή, έχει τη δυνατότητα να το δει ζωντανό, αλλά εξαιτίας της Θυσίας Του και της ιδιότητάς Του ως Κυρίου, το βλέπει σ’ επίπεδο ανώτερο, απ’ αυτό που ο ίδιος στέκεται. Ο Χριστός μίλησε για κύριο και για δούλους. Εφόσον ήταν Κύριος, είχε και ο Ίδιος δούλους. Οι δούλοι αυτοί συνθέτουν το όρος πάνω στο οποίο Αυτός στέκεται. Δούλοι = Γνώση = Όρος  = Άγγελοι = 29. Τ’ όνομα αυτού του όρους, εφόσον έχει σχέση με τη γνώση του Αρνίου και του Πατέρα αυτού, προσδιορίζει την ποιότητά της. Σιών = Σοφία = Ευδοκία = Ευλογία = 28 = Θεός = Άνωθεν. Το όρος δηλαδή που βλέπει ο Ιωάννης, είναι το σύνολο της σοφίας του Αρνίου. Οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες που τον ακολουθούν, είναι η δύναμη της γνώσης που τίθεται στη διάθεσή του.


Ο Χριστός, ελάχιστες ώρες πριν από τη Θυσία Του, που έμοιαζε αναπόφευκτη, μίλησε για τη δύναμη, που ήταν δυνατό ν’ αλλάξει το σύνολο των δεδομένων. Η δύναμη αυτή ήταν οι δώδεκα λεγεώνες των αγγέλων. Αυτοί οι 144 χιλιάδες  είναι αυτή η δύναμη κι έχει παραδοθεί στην εξουσία του Αρνίου. Εκατόν τεσσαράκοντα τέσσαρα = Λόγος του Θεού του Υψίστου = 99 = Μεσσίας Παντοκράτορας, ενώ, Δώδεκα λεγεώναι αγγέλων = Βασιλεία των Ουρανών = 80 = Βασιλεύς των Ελλήνων. Για ν’ αντιληφθεί ο αναγνώστης τι ακριβώς συμβαίνει στο όρος Σιών, θα πρέπει ν’ αναζητήσει την απάντηση στο Λόγο του Χριστού. Το Αρνίον είναι ο μονογενής Υιός του Θεού, που γνωρίζει το Λόγο του Θεού, αλλά και το Μυστικό Σχέδιο. Είναι επικεφαλής χιλιάδων, λόγω αυτής της διπλής γνώσης. Όλοι οι υπόλοιποι όμως, είναι δυνατό να είναι άμωμοι, γιατί η γνώση του Λόγου του Χριστού, είναι δυνατό να δώσει αυτό το χαρακτηριστικό σ’ αυτούς, εφόσον είναι δυνατό να τους εξομοιώσει μ’ Αυτόν. Οι άνθρωποι, που κατά τη διάρκεια των αιώνων μεταδίδουν το Λόγο του Χριστού, όπως αυτός παραδόθηκε, είναι όμοιοι με το Χριστό και είναι κάτω από την εξουσία Του, αφού Αυτός τους έστειλε στον κόσμο να διδάξουν τους ανθρώπους. Η εξουσία αυτή είναι προϊόν της γνώσης που αφορά το Μυστικό Σχέδιο κι απόλυτα παραδεκτή, εφόσον το σύνολο αυτών των ανθρώπων παίρνουν δόξα απ’ Αυτόν. Όλοι αυτοί οι άμωμοι, είναι αυτοί που τους υποσχέθηκε ο Χριστός ότι αν τον πιστέψουν, θα κάνουν έργα όμοια μ’ αυτόν κι ακόμα μεγαλύτερα. Η εξουσία οφείλεται στο γεγονός ότι Αυτός τους έστειλε. Αρκεί δηλαδή γι’ αυτούς να γίνουν όμοιοι μ’ Αυτόν, αλλά αυτό από μόνο του προσδιορίζει και τα όρια, όπως ο Χριστός περιέγραψε.


Δεν υπάρχει Απόστολος μεγαλύτερος απ’ Αυτόν, που τον έστειλε. Όπως δεν υπάρχει δούλος ανώτερος του κυρίου του και μαθητής ανώτερος του δασκάλου του. “Αρκετόν τω μαθητή ίνα γένηται ως ο διδάσκαλος αυτού”. Το Αρνίον είναι ο Κύριος κι οι δούλοι Του είναι οι άγγελοι. Αυτοί όμως οι άγγελοι είναι αυτοί, που λαμβάνουν τη δυνατότητα να εξομοιωθούν με τον Κύριο, εφόσον μεταφέρουν τον ίδιο Λόγο. Ο συνδυασμός αυτός Αρνίου κι αγγέλων, είναι άκρως απαραίτητος, λόγω της φύσης του Αρνίου, που είναι άνθρωπος αθάνατος. Ενώ δηλαδή είναι μοναδικός και μ’ ανθρώπινα χαρακτηριστικά, για να λειτουργήσει στο σύνολο του χρόνου, είναι απαραίτητο να υπάρξουν άνθρωποι, που οριακά να γίνονται όμοιοι μ’ Αυτόν, ώστε να διατηρεί τα χαρακτηριστικά του αθανάτου. Ο Χριστός ήρθε στη Γη κι ήταν τέλειος. Αυτή η τελειότητα όμως, θα χανόταν, αν ανάμεσα στους ανθρώπους δε γεννιόταν άνθρωποι, που θα συνέχιζαν το έργο Του. Το σύνολο αυτών των ανθρώπων ήταν οι Απόστολοι του Χριστού, και ήταν αυτοί που, αν η γνώση των ανθρώπων είναι ο μαργαρίτης, αυτοί είναι ο πολύτιμος Μαργαρίτης. Όλοι αυτοί είναι η δόξα του Υιού του Ανθρώπου, σ’ αντίθεση προς τον Ίδιο, που είναι η δόξα του Θεού. Αυτοί όλοι  γεννήθηκαν ανάμεσα στους ανθρώπους κι είχαν χαρακτηριστικά γεννημένων Άνωθεν, εξαιτίας του Λόγου του Χριστού. Είναι δηλαδή πρωτογεννήματα, αφού στην τελική Λύτρωση οι άνθρωποι της γης θα γίνουν όμοιοι μ’ Αυτόν, που είναι γεννημένος Άνωθεν. Πολύτιμος μαργαρίτης = Βασίλειον του Χριστού = Απόστολοι του Χριστού = 95 = Δόξα του Υιού του Ανθρώπου = Σφραγίς Θεού ζώντος.


Όπως όλοι, όσοι επιτελούν έργο υπέρ του Θεού, έτσι κι αυτοί είναι σφραγισμένοι, με τη διαφορά ότι η σφραγίδα αυτή, είναι η σφραγίδα του Θεού του ζώντος. Η σφραγίδα είναι αδύνατο να μην υπάρξει, από τη στιγμή που η γνώση δεν είναι στο σύνολό της παραδομένη. Όλοι αυτοί μεταδίδουν το Λόγο του Χριστού, αλλά μαζί μ’ αυτόν και την προφητεία Του. Σ’ αντίθεση με το Χριστό δε γνωρίζουν το Μυστικό Σχέδιο, συνεπώς δεν μπορούν να λειτουργήσουν ως Μεσσίες και γι’ αυτό Τον ακολουθούν. Εξαιτίας αυτής της άγνοιάς τους η φωνή τους μοιάζει με βροντή, αλλά δεν έχει την ισχύ των επτά βροντών. Βροντή = Σοφία = 28 = Άνωθεν = Άμωμοι =  Σιών, ενώ, Επτά βρονταί = Μεσσίας = 45. Έχουν τη σοφία για να διδάξουν τους ανθρώπους, αλλά δεν έχουν τη δύναμη να τους οδηγήσουν σαν σύνολο στη Λύτρωση. Η ωδή η καινή που ακούγεται, είναι η προαναγγελία της βασιλείας του Χριστού, που στον ουρανό έχει πραγματοποιηθεί, ενώ στη Γη απαιτείται θυσία, μέχρι την οριστική εγκαθίδρυσή της. Τα πρωτογεννήματα είναι ενταγμένα μέσα σ’ αυτήν τη βασιλεία, ενώ οι υπόλοιποι όχι. Απ’ αυτήν την αριθμητική διαφορά κι εξαιτίας της κίνησης αυτού του συνόλου από τον ουρανό προς τη Γη, το σύνολο έχει χαρακτηριστικά όρους, που λειτουργεί σε κλίμακα ικανή να προσελκύσει το σύνολο της ανθρωπότητας προς αυτό. Όρος Σιών = Φωνή βροντής = 57 = Ωδή Μωυσέως = Άγιος τόπος = Αγαθοί δούλοι = Αγρός αίματος, όταν, Ωδή καινή =  Βασιλεύς = Ευεργέται = Αίμα αθώον = 39 = Διάβολος.


Το πρόβλημα για τους ανθρώπους προκύπτει  από το γεγονός ότι οι άγγελοι αυτοί τραγουδούν ένα τραγούδι, που δεν είναι κατανοητό, μ’ αποτέλεσμα ο Βασιλεύς να γίνεται διάβολος, και μαζί μ’ αυτόν ν’ ακολουθεί στη Γη κι ο σατανάς. Οι κιθάρες που έχουν αυτοί στα χέρια τους είναι οι κιθάρες, που τους δόθηκαν από το Θεό, και είναι η μεικτή γνώση, που δόθηκε από το Θεό και καλλιεργήθηκε από τους ανθρώπους. Η κιθάρα είναι ένα όργανο με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, που όμως βγάζει διαφορετικό ήχο, ανάλογα με το χειριστή, που την έχει στα χέρια του. Αυτό είναι θέμα λογικής κι όλοι το αντιλαμβάνονται. Ενώ δηλαδή υπάρχει η κιθάρα ως όργανο, δεν είναι δυνατόν όλοι να άδουν ένα τραγούδι λυτρωτικό, όπως είναι δυνατό μέσω αυτής να άδουν ένα τραγούδι, που εξαιτίας της ιδιαιτερότητάς του, να οδηγήσει στη θυσία. Η κιθάρα είναι η σοφία κι είναι το δώρον. Δώρον = Κεφάλαιο = Κιθάρα = 28 = Σοφία.


Αυτό το δώρο δόθηκε από το Θεό με τη μορφή έτοιμης γνώσης, που όμως οδηγεί στη θυσία. Η έτοιμη αυτή γνώση είναι διπλή, γιατί έτσι απαιτεί ο σχεδιασμός και άρα οι κιθάρες είναι δύο. Είναι δηλαδή η Παλαιά Διαθήκη και η Ιλιάδα του Ομήρου, που δίνουν τις εξουσίες στους εκλεκτούς και τη δυνατότητα να οδηγηθεί η ανθρωπότητα προς μία συγκεκριμένη κατεύθυνση. Συνεπώς, Κιθάρα του Θεού = Θυμός του Θεού = Εντολαί του Θεού = Εξουσία μεγάλη = Κλεις του θανάτου = Επτά σάλπιγγαι = Πληγή του θανάτου = Σκηνή του Θεού = Αίμα των μαρτύρων = 58 = Φιάλαι χρυσαί = Σοφία του Θεού. Επειδή δόθηκε σε διαφορετική μορφή, ανάλογα με τον τύπο ανθρώπων, που είναι επιθυμία για το Θεό να δημιουργηθούν, αυτήν ή σοφία είναι, είτε με τη μορφή της Παλαιάς Διαθήκης είτε της Ιλιάδας. Παλαιά Διαθήκη = Ομήρου Ιλιάδα = Κιθάρα του Θεού = 58. Τα δύο αυτά έργα, λόγω της δυνατότητάς τους να δώσουν εξουσίες, οδηγούν τους ανθρώπους στο θάνατο. Οι άνθρωποι δηλαδή που γεύονται αυτήν την εξουσία, άσχετα αν μέσω αυτής ασκούν ή δέχονται εξουσίες, γεύονται το θάνατο, εφόσον εξ ορισμού είναι εκλεκτοί. Κιθάραι του Θεού = Θάνατος πρώτος = Αμαρτία των πατέρων = Διαθήκη του Θεού = Υιοί του διαβόλου = Ολιγόπιστοι = Νεφέλαι του ουρανού = 67 = Σάρκαι βασιλέων.


Ο χριστιανισμός είναι μεικτός κόσμος κι αποτέλεσμα της σύνθεσης των δύο κύριων γνώσεων.. γι’ αυτό οι άμωμοι του όρους Σιών μετά τη Σταύρωση του Χριστού, διαθέτουν στα χέρια τους και τις δυο κιθάρες και η “ωδή η καινή” είναι πανίσχυρη. Οι άνθρωποι αυτοί είναι άφθαρτοι, εφόσον η γνώση με την οποία συνδέονται, είναι άφθαρτη. Όπως το Αρνίον, έτσι κι αυτοί, είναι επικίνδυνοι για τους ανθρώπους, εξαιτίας ακριβώς της κλειδωμένης γνώσης. Ενώ είναι τέλειοι, ο λόγος τους είναι επικίνδυνος. Το κύριο χαρακτηριστικό αυτών είναι η παρθενικότητά τους. Αυτό σημαίνει ότι ο Θεός έδωσε σ’ αυτούς τη Σοφία Του, επομένως τους έκανε σοφούς. Οι σοφοί είναι σπέρμα κι έχουν τη δυνατότητα να γονιμοποιήσουν τα θηλυκά συστήματα που δημιούργησε ο Θεός. Αυτό όμως είναι αδύνατο να επιτραπεί να συμβεί, πριν την προκαθορισμένη ώρα. Για να γίνει κατανοητό αυτό που συμβαίνει, θ’ αναφερθούμε σ’ ένα παράδειγμα. Το κομμουνιστικό σύστημα είναι μία γυναίκα .. έχει μέσα του εξουσίες και γεννά ανθρώπους. Αν ένας απ’ αυτούς τους άμωμους βρεθεί στην κορυφή του, είναι δυνατόν να το γονιμοποιήσει, εφόσον θ’ αποτελέσει το σπέρμα, για να γεννηθούν διαφορετικοί άνθρωποι. Αν ο άθλιος Στάλιν ήταν ένας άμωμος, θα μπορούσε να λειτουργήσει ως Μεσσίας, κι ο άμωμος, εξαιτίας της ισχύος του συστήματος, να πάρει τη μορφή λέοντος. Αυτό δεν το επιθυμούσε ο Θεός, γιατί θα ήταν παντελώς άκαιρο κι επικίνδυνο. Εξαιτίας αυτής της ανωριμότητας των συνθηκών, θα οδηγούσε στη μόλυνση και του σπέρματος, αφού ο άμωμος δε θα μπορούσε να λειτουργήσει τέλεια.


Το σύνολο αυτών των ιδιαιτεροτήτων τους βαστά ως ομοιογενή ομάδα, που ακολουθεί το Αρνίον, όπου πηγαίνει. Όταν δηλαδή το Αρνίον άρχισε να κινείται προς τη Δύση, μαζί του μετακινήθηκαν κι οι άμωμοι. Ήταν οι άνθρωποι, που μέσω της γνώσης τους, που είναι δώρο του Θεού, και της ανιδιοτέλειάς τους, έσπρωξαν τους ανθρώπους μέσα στο χριστιανικό κόσμο. Είναι αυτοί, που προετοιμάζουν το δρόμο του Αρνίου, και πίσω απ’ αυτούς, ακολουθούν όλοι οι άθλιοι εκλεκτοί, που είναι υπεύθυνοι για τα δεινά της ανθρωπότητας. Αρνίον ζων = Μάχαιρα μεγάλη = Φιλοσοφία = Παρθένοι = Τραπεζίται = Φρόνιμοι = Λαός του Θεού = Ευχή του Θεού = 48 = Εκλεκτός λαός, ενώ, Άμωμοι = Κέρατα δέκα = Εργάται = Άγιοι = Αμπελών = 28. Η γνώση, που δόθηκε από το Θεό στα χέρια αυτών των παρθένων, οδηγεί στη θυσία, αλλά μέσα της κρύβει και τη λυτρωτική υπόσχεση. Οι Έλληνες γνωρίζουν ότι η Τροία θα παραδοθεί από το Θεό σ’ αυτούς, όπως κι οι Ιουδαίοι για το αίσιο τέλος της πορείας στην έρημο. Αυτή η γνώση όμως, που λυτρώνει τον άνθρωπο είναι αυτή, η οποία κάτω από τις γνωστές συνθήκες, τον τιμωρεί, όταν υπάρχει το φαινόμενο της παρακοής.

Back to content | Back to main menu