Κορυφή σελίδας
Ιωάννου Αποκάλυψη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Ιωάννου Αποκάλυψη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Ιωάννου Αποκάλυψη

Η όρασις των τριών αγγέλων

Ο Ιωάννης συνεχίζοντας την προφητεία του  από το (Αποκ. Ιωάν. 6.6-6.13), σ’ αυτό ακριβώς αναφέρεται. Ο άγγελος βρίσκεται στο μέσον τ’ ουρανού και το μήνυμά του είναι λυτρωτικό. Αυτή η Λύτρωση όμως, δεν είναι γενική και απόλυτη. Σ’ αυτό το σημείο δεν υπάρχει έλεος, απέναντι στους απίστους και στους αμαρτωλούς. Υπάρχει το φαινόμενο της τιμωρίας κι εφόσον είναι τιμωρία, που προέρχεται από τον ουρανό, είναι τρομερή. Πρακτικά η ύπαρξη των τριών αυτών αγγέλων σημαίνει ότι από τη στιγμή που το Αρνίον πήρε τη διπλή ιδιότητά του στον ουρανό, δηλαδή στην παιδεία που γνώριζαν οι άνθρωποι, υπήρχαν οι δύο ξεχωριστές γνώσεις, που δόθηκαν εκ νέου ως δωρεά. Οι χριστιανοί, είτε ήταν Ιουδαίοι είτε Έλληνες, έπαιρναν το λυτρωτικό μήνυμα από την παιδεία τους, αλλά μαζί μ’ αυτό έπαιρναν και τη γνώση για την τιμωρία. Όταν εμείς γνωρίζουμε ότι αυτές οι γνώσεις είναι οι κιθάρες του Θεού, που οδηγούν στον πρώτο θάνατο, ευνόητο είναι ότι οι τρεις άγγελοι, που κοινοποιούν αυτές τις γνώσεις, θα είναι γνωστοί μας. Η κοινοποίηση δηλαδή αυτών των γνώσεων δεν έγινε με τρόπο μυστηριώδες, αλλά με τρόπο ορατό από τους ανθρώπους και μεγαλειώδη. Η γνώση των Επών δόθηκε από τον Αλέξανδρο στις μεγάλες ανθρώπινες μάζες, όπως και η γνώση της Παλαιάς Διαθήκης από τον Ιησού.


Το πρόβλημα γεννιέται, από τη στιγμή που οι δύο αυτοί άνθρωποι πεθαίνουν νεότατοι και δε δίνουν τους καρπούς των γνώσεων αυτών, αλλά τη βάση της γνώσης, που τους γέννησε. Ενώ το ζητούμενο είναι η φιλοσοφία των Ελλήνων και η σοφία των Ιουδαίων, μέσω των δικαιωμάτων, οι άθλιοι σκορπούν το θάνατο. Εξαιτίας αυτής της δυσλειτουργίας, η Φιλοσοφία = Παρθένοι = 48, και η Σοφία = Άμωμοι = 28, παραμένουν προσκολλημένοι στις κιθάρες του Θεού κι οι άνθρωποι γεύονται το θάνατο. Άρα, με βάση τη λογική, ο πρώιμος θάνατος των βρεφών, είναι υπεύθυνος γι’ αυτήν την άσχημη κατάσταση κι επειδή αυτός ο θάνατος ήταν απαραίτητη προϋπόθεση για τη Λύτρωση, το Μυστικό Σχέδιο είναι αυτό που δημιουργεί τις συνθήκες αυτές. Τρεις άγγελοι = 61 = Αντίχριστος = Άκρατος οίνος = Επτά σφραγίδαι = Θείο βρέφος = Άγγελος Γαβριήλ. Το θείο βρέφος στην τελική και τέλεια μορφή που πήρε στο πρόσωπο του Χριστού, μίλησε όπως έπρεπε να μιλήσει ο Υιός του Θεού, αλλά ο πρώιμος θάνατός Του έκανε αυτόν το Λόγο άκρατο οίνο, μ’ αποτέλεσμα να δημιουργούνται μέθυσοι, που βασανίζουν τους ανθρώπους, αλλά οι οποίοι βασανίζονται άπειρα από το Θεό. Το σύνολο των όσων αναφέρουν οι άγγελοι είναι ο Λόγος του Χριστού.


Ο Χριστός ήταν αυτός, που μετέφερε το παγκόσμιο ευαγγελικό μήνυμα κι έδωσε τη χαρά στους ανθρώπους. Ο Χριστός ήταν αυτός, που αμφισβήτησε την ισχύ και την εξουσία της Βαβυλώνας κι άφησε πίσω του γνώση, που τη νικά. Ο  Χριστός τέλος ήταν αυτός, που μίλησε για κρίση κι αιώνια τιμωρία, όσων είναι άπιστοι. Εξαιτίας όμως της αποστολής Του και του θανάτου Του, ενώ το ευαγγελικό μήνυμα μένει αναλλοίωτο, η εξουσία της Βαβυλώνας γίνεται τεράστια και η τιμωρία αφορά περισσότερους ανθρώπους. Όταν λοιπόν ο άγγελος λέει ότι “η Βαβυλώνα η μεγάλη έπεσε”, πρέπει εμείς να δούμε τι συμβαίνει και πόσο ευνοημένος είναι ο άνθρωπος, απ’ αυτήν την πτώση. Ο Χριστός με το Λόγο Του νίκησε τη Βαβυλώνα και με τη λήψη της Βασιλείας των Ουρανών, την γκρέμισε από τον ουρανό. Το τραγικό όμως για τους ανθρώπους, είναι ότι οι ίδιοι δεν κατοικούν τους ουρανούς αλλά τη Γη. Η Βαβυλώνα έπεσε, αλλά αυτή η πτώση ήταν καταστροφική για τους ανθρώπους. Βαβυλών η μεγάλη = Βασίλειον = Θυμιάματα πολλά = Δένδρον μέγα = Τέσσαρα ζώα = Θέλημα Θεού = Προφητεία = 47 = Άρτος ο ζων = Αστήρ μέγας = Θεμέλιος.


Αυτό το θηλυκό σύστημα είναι υπεύθυνο για  την εξέλιξη του Σχεδίου και για τη θυσία των ανθρώπων. Αν προσέξει ο αναγνώστης, θα δει ότι αυτό το θηλυκό σύστημα, όπως κι ο Θεός, έχει τη δυνατότητα δωρεάς —για τον οποιονδήποτε λόγο— οίνου. Αυτός ο οίνος είναι κοινός κι είναι το αίμα του Χριστού. Είναι ο άκρατος οίνος, που δίνεται, είτε για να πλανήσει τα έθνη είτε για να τιμωρηθούν οι άνθρωποι. Αυτό γίνεται ως εξής: από τη στιγμή που ο Κύριος είναι απών κι οι μαθητές Του παραδίδουν την ισχύ των δικαιωμάτων τους πάνω στο Λόγο Του, στην κοσμική εξουσία δίνουν τον οίνο στο σύστημα. Απ’ αυτόν τον οίνο το σύστημα χρησιμοποιεί δύο οίνους, που είναι αυτοί του πάθους και της πορνείας. Ο οίνος του πάθους είναι η άκρατη γνώση των Επών και της Παλαιάς Διαθήκης. Οι χριστιανοί δηλαδή, από τα δεδομένα, δέχονται αυτές τις γνώσεις, που είναι η πληγή του θανάτου κι οδηγεί στον κάτω κόσμο. Αυτός είναι ο πρώτος θάνατος, κι απ’  αυτόν δεν ξεφεύγουν κι οι υπόλοιποι λαοί των άλλων θρησκειών, αφού στηρίζονται σε παραπλήσιες γνώσεις. Οίνος πάθους = Νεφέλαι του ουρανού = 67 = Αμαρτία των πατέρων = Θρόνος του σατανά = Πιστοί του σατανά. Οι χριστιανοί όμως που δέχονται το σύνολο της γνώσης, συνεχίζουν τη λήψη του οίνου και φτάνουν στη λήψη του οίνου της πορνείας. Ακολουθούν τον Υιό της απωλείας και γίνονται εθνικοί μέθυσοι. Ενώ δηλαδή όλοι οι λαοί φτάνουν στο σημείο να είναι πιστοί του σατανά, δηλαδή του βασιλιά που βρίσκεται κάτω από την εξουσία Κυρίου κι απόντος αυτού των δούλων Του των ιερέων, οι χριστιανοί γίνονται οι ίδιοι σατανάδες, εφόσον τους δίνεται και γνώση σε προσωπικό επίπεδο, ώστε να μιλούν αληθινά ανεξάρτητα από τα έργα τους. Οίνος πορνείας = Υιός της απωλείας = Κύριος της αβύσσου = Θρόνος του Ιησού = Πιστοί του Ιησού = Διδαχή των  Νικολαϊτών = Βασίλειον της γης = Τεσσαράκοντα δύο μήναι = 83. Όταν ο άγγελος φωνάζει ότι “έπεσε η Βαβυλώνα η μεγάλη” προαναγγέλλει τραγωδία και όχι Λύτρωση. Όταν βλέπουμε ότι ο Οίνος της πορνείας είναι το Βασίλειον της Γης, μέσω των αριθμών βλέπουμε επίσης ότι Βαβυλών η μεγάλη = Βασίλειον = 47 κι επομένως ο οίνος αυτός είναι η Βαβυλώνα η μεγάλη της Γης, όπου κατοικούν κι οι άνθρωποι. Η παρουσία της στη Γη θα διαρκέσει τεσσαράκοντα δύο μήνες κι αυτός είναι ο χρόνος, κατά τον οποίο το σύνολο της εξουσίας, θα βρίσκεται στα χέρια του θηρίου, επομένως των εθνικών. Θηρίον = Εθνικοί = Μέθυσοι = 42.


Σ’ αυτό το σημείο ο Ιωάννης μάς περιγράφει τον ακριβή τρόπο, με τον οποίο δημιουργούνται οι μέθυσοι, σ’ αντίθεση με το σημείο, όπου περιγράφεται το θηρίον, και μας αποκαλύπτει τον τρόπο λειτουργίας τους μέσα στο χρόνο. Οι μέθυσοι είναι αυτοί, που παίρνουν τον οίνο της πορνείας και μεθούν..  εξαιτίας αυτής της μέθης, προσκυνούν το θηρίον και δέχονται το χάραγμά του. Ο Θεός τιμωρεί δίνοντας τον άκρατο οίνο, που είναι ο Υιός Του με τη μορφή βρέφους. Αν ο άνθρωπος είναι αγνός και πιστός, δε δηλητηριάζεται, κι αυτό σημαίνει ότι γίνεται ένας εκ των παρθένων. Ο άνθρωπος δηλαδή, που κατανοεί το Λόγο του Χριστού και δε θέλει να πάρει εξουσίες, στην πραγματικότητα μένει παρθένος, εφόσον δεν προσπαθεί να γονιμοποιήσει το σύστημα. Ακρατοπότης = Νεανίσκος = Παρθένος = 48. Όλοι οι υπόλοιποι γίνονται μέθυσοι, άρα εθνικοί και μολύνονται. Επειδή παίρνουν τον οίνο από τα χέρια της πόρνης, μεθούν και θέλουν να κοιμηθούν μαζί της. Θέλουν να πάρουν τη θέση αυτού, που είναι δυνατό να τη γονιμοποιήσει κι είναι ο Υιός του Θεού.


Για ν’ αντιληφθεί ο αναγνώστης την πορνεία και τη μόλυνση, που προκύπτει από τη γυναίκα, θα δούμε την περίπτωση των αθλιότερων ανθρώπων επάνω στη Γη, που είναι οι ιερείς του χριστιανισμού. Οι άνθρωποι μέσα στο χριστιανισμό, από πολύ νωρίς γεύονται τον άκρατο οίνο του πάθους που διατηρεί τήν κοινωνία στην πατριαρχική της μορφή . Όσο είναι νέοι, οι αντιστάσεις είναι μεγάλες και μπορούν να λειτουργήσουν ως Υιοί του Θεού. Μεταξύ αυτών, υπάρχουν κι αυτοί, που ξεφεύγουν από τον οίνο του πάθους και θέλουν αυτόν της πορνείας. Αυτοί είναι οι χειρότεροι, κι είναι οι νέοι που εντάσσονται στις τάξεις της εκκλησίας. Η πόρνη αυτούς όλους τους μεθά και κατόπιν τους παγιδεύει θανάσιμα. Τους δίνει άκρατο οίνο κι επειδή νομίζουν ότι τον αντέχουν, βλέπουν τον κόσμο διαφορετικά. Αρχίζουν να κρίνουν τους ανθρώπους και τους κατηγορούν. Η πόρνη εξακολουθεί να τους δίνει οίνο κι επειδή η δομή της εκκλησίας έχει τη μορφή του συστήματος του τύπου της Βαβυλώνας, μόνον ένας είναι ο εκλεκτός κι είναι ο ηγέτης αυτού. Εξαιτίας όλων αυτών των συνθηκών, όλοι μεθούν και οι ελάχιστοι, που φτάνουν στην κορυφή, είναι ουσιαστικά ανίκανοι κι άχρηστοι. Ο Πάπας ή ο Πατριάρχης με την ισχύ τους, αν ήταν νέοι θα μπορούσαν να γονιμοποιήσουν τη γυναίκα. Επειδή όμως δεν είναι και κατανάλωσαν τη ζωή τους μέσα στη μέθη, αρνούνται ν’ αυτοκαταργηθούν, όπως είναι απαραίτητο για τη γονιμοποίηση.


Τον άκρατο οίνο, δηλαδή τον αντίχριστο, τον γεύονται συστηματικά και κατά τη διάρκεια των αιώνων μόνον οι χριστιανοί της Δυτικής εκκλησίας, που βρίσκονται κάτω από την εξουσία του Πάπα. Αυτό συμβαίνει, γιατί δε γνώριζαν για αιώνες ούτε στοιχειωδώς το Λόγο του Χριστού, επειδή ακριβώς οι γλώσσες τους ήταν προϊόντα της αθλιότητας της Ρώμης. Οίνος του θυμού = Καθολικισμός = Ο θυμός του  Θεού = 64 = Ποταμοφόρητος = Γυναίκα μοιχαλίς, και, Οίνος του θυμού του Θεού = Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία = 94. Η διαφορά αυτή που υπάρχει μεταξύ Ανατολικής και Δυτικής εκκλησίας οφείλεται στο ότι οι χριστιανοί της Ανατολής, λόγω της γνώσης των Ελλήνων, δέχονται τον οίνο από μικρή ηλικία κι είναι δυνατό να γίνουν ακρατοπότες. Ο νεαρός Έλληνας σ’ όλους τους αιώνες ήταν δυνατό να κατανοήσει το Λόγο του Χριστού και άρα να παραμείνει παρθένος. Οι υπόλοιποι ορθόδοξοι, που στο μεγάλο μέρος τους είναι Σλάβοι, βίωσαν τις ίδιες συνθήκες με τη Δύση, αλλά μπόρεσαν να ξεφύγουν, μέσω του κομμουνισμού. Επειδή όμως ο Θεός είναι δίκαιος, όλοι οι χριστιανοί, ανεξάρτητα από το πόσο αντιλαμβάνονται το Λόγο του Θεού, γεύονται κάτω από κοινές συνθήκες τον άκρατο οίνο. Αυτές είναι ορατές και είναι για παράδειγμα ο γάμος, που είναι η αιτία όλων των δεινών της ανθρωπότητας ο οποίος σαν πλαίσιο είναι κοινός για όλους τους χριστιανούς. Το θηρίον σ’ αυτό το μυστήριο επεμβαίνει και δίνει τον άκρατο οίνο, που είναι ο αντίχριστος. Δίνει δηλαδή, την ευλογία του Θεού σ’ ένα δεσμό, που δεν είναι ελεγμένος και δεν είναι δυνατό να ελεγχθεί. Επειδή οι άνθρωποι τις περισσότερες φορές εθελοτυφλούν, μπροστά στα συναισθήματά τους και βάζουν την έννοια του “συμφέροντος” πάνω απ’ όλα, μέσω αυτού του οίνου εντάσσονται στο θυσιαστήριο και βασανίζονται μέρα και νύχτα. Τη νύχτα ο βασανισμός είναι πιο έντονος, εφόσον το κρεβάτι της μοιχείας, είναι ό,τι χειρότερο μπορεί να συμβεί στον άνθρωπο.


Ο οίνος είναι άκρατος, γιατί η εκκλησία στηρίζει το μυστήριο σε μία παρουσία του Ιησού σε γάμο, της οποίας δε γνωρίζει τη σημασία. Ο οίνος αυτός βρίσκεται μέσα στο ποτήριον της οργής του κι αυτό, ακόμα και μέσω της λογικής, είναι δυνατό να γίνει αντιληπτό. Ποτήριον της οργής = Ιησούς ο Ναζωραίος = 98, και εμείς γνωρίζουμε ότι αυτό είναι το όνομα του Εσταυρωμένου και ο τίτλος του, Βασιλεύς των Ιουδαίων = Σφραγίς του θηρίου = 91. Ο βασανισμός γίνεται μπροστά στους αγίους αγγέλους και μπροστά στο Αρνίον. Άγιοι άγγελοι = Αγαθοί δούλοι = Άγιος τόπος = Αγρός αίματος = Ημέρα  οργής = Γυναίκα καθήμενη = 57 = Όρος Σιών. Ο καπνός του βασανισμού, που αναφέρεται ως αποτέλεσμα της τιμωρίας, δεν είναι κάτι αφηρημένο, αλλά αυτό, που είναι ορατό από τους ανθρώπους της γης. Καπνός του βασανισμού = Θεός του βασανισμού = 83 = Υιός της απωλείας = Κύριος της αβύσσου = Θρόνος του Ιησού = Στρατεύματα του ιππικού = Τεσσαράκοντα δύο μήναι = Πιστοί του Ιησού. Αυτοί οι πιστοί του Ιησού βασανίζονται “εν πυρί και θείω” και συνθέτουν αυτό που είναι ορατό στη Γη κι είναι ο θρόνος του Ιησού. Ο βασανισμός τους είναι αποτέλεσμα του χαράγματος του θηρίου κι αυτό είναι το πυρ και θείο που αναφέρει ο Ιωάννης. Πυρ και θείον = Γενεά άπιστος = Χριστιανοί = 60 = Κοσμοκρατορία = Κρανίου τόπος = Έκλειψη Ηλίου = Χάραγμα του μετώπου.


Η υπομονή των αγίων που τηρούν τις Εντολές του Θεού και την πίστη στον Ιησού, αφορά τη συνέχιση του Σχεδίου, επομένως την τιμωρία. Αφορά την υπομονή τους να άδουν την “καινή ωδή”, μέσω των κιθάρων του Θεού. Όταν παρακάτω λέει η φωνή από τον ουρανό ότι είναι μακάριοι οι νεκροί που πεθαίνουν “εν Κυρίω”, εννοεί ακριβώς αυτούς, που έγιναν μακάριοι από τη γνώση της Αποκάλυψης και μπήκαν στον Τάρταρο. Μακάριος = Ευνούχος = 38, ενώ, Νεκρός = Σοφός = 33 = Πτωχός, και, Κύριος = Τάρταρος = Υπομονή  = Εκκλησία = Επτά όρη = 35. Ο Ιωάννης σ’ αυτό το σημείο βλέπει για τρίτη φορά αυτό, που συμβαίνει σε παγκόσμια κλίμακα κι αφορά και την εποχή μας. Βλέπει τις παγκόσμιες δομές και τα παγκόσμια μεγέθη με τέτοιον τρόπο, ώστε ενώ περιγράφει τα ίδια γεγονότα, αυτά να μην είναι δυνατό να ταυτιστούν, αλλά και με την τέλεια αυτή σειρά να οδηγούν στην κατάσταση, που είναι δυνατό να γίνει αντιληπτή από τον άνθρωπο. Από τον ουρανό βλέπει τους κοσμοκράτορες να πέφτουν στη Γη κι αποτέλεσμα αυτής της πτώσης, είναι η γέννηση των ίππων. Από τη Γη βλέπει τα θηρία, που είναι οι κοσμοκράτορες, με τα χαρακτηριστικά που πήραν από τους άθλιους. Επειδή όμως κι αυτό το θέαμα είναι πολύ γενικό, ο Θεός τού δίνει τη δυνατότητα να μπει και μέσα στα θηρία, ώστε να δει ποιος είναι ο πραγματικός διαχειριστής  της γνώσης και της εξουσίας, αλλά και πώς χτίζονται αυτές οι δομές. Βλέπει δηλαδή από τον ουρανό ότι υπεύθυνοι του βασανισμού είναι οι ίπποι. Βλέπει επίσης ότι στη γη υπάρχουν θηρία, βλέπει και την πόρνη.


Όλα αυτά του γνωστοποιούνται, για ν’ αντιληφθεί πώς λειτουργούν οι κοσμοκράτορες και ποιος ευθύνεται για το βασανισμό. Όλοι οι “-ισμοί”, για παράδειγμα, με πρώτο το χριστιανισμό είναι ίπποι και κινούνται στο χώρο. Ο καθήμενος είναι παντοκράτορας, αλλά δεν είναι δυνατό να γίνει αντιληπτό ποια είναι η σχέση του με τον άνθρωπο. Παίρνοντας γνώση για τα θηρία, βλέπει πώς παγιδεύονται οι άνθρωποι και σε ποιον υποτάσσονται. Οι χριστιανοί υποτάσσονται στο θηρίον κι αυτό είναι ο Ιησούς. Υπάρχει όμως ο Ιησούς; Ο Χριστός θυσιάστηκε για τους ανθρώπους κι οι άθλιοι πήραν εξουσίες, εξαιτίας των δικαιωμάτων που τους άφησε. Άρα, είναι απαραίτητο, εφόσον ο Ιησούς δεν υπάρχει ως πρόσωπο, να δει ο Ιωάννης τους πραγματικούς υπευθύνους, που είναι οι μέθυσοι δούλοι.


Το Μυστικό Σχέδιο ξεκινά από τον ουρανό και μέσω της παρουσίας των κοσμοκρατόρων, αυτό που μένει στη Γη είναι ένα θηλυκό σύστημα, που εκτελεί πορνεία. Από το Θεό και τον καθήμενο, που αντιπροσωπεύουν το άπειρο, φτάνουμε στον απλό άνθρωπο, που παίρνει τον οίνο κι είτε λυτρώνεται είτε καταδικάζεται. Σ’ αυτό το σημείο η Αποκάλυψη τελειώνει την περιγραφή των δομών, που συνδέουν τον ουρανό με τη Γη κι αρχίζει να περιγράφει αυτά που συμβαίνουν στην επιφάνειά της κι αφορούν τους θνητούς ανθρώπους κι όσα είναι δυνατό ν’ αντιληφθούν, χωρίς την ύπαρξη μέσου επαφής με τον ουρανό. Ο άνθρωπος δηλαδή, βλέπει αυτά που τού συμβαίνουν, αγνοώντας αν βρίσκεται μέσα στην κοιλιά ενός θηρίου ή τη θέση που καταλαμβάνει ο Βασιλεύς ή ο Κύριος μέσα στη δομή. Ο Ιωάννης απ’ αυτό το σημείο  κι έπειτα βρίσκεται στη Γη ως απλός άνθρωπος και μέσα στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία με τα ίδια δεδομένα, που υπήρξαν, όταν ο Χριστός υπήρξε στη Γη. Βλέπει ένα χώρο που, όπως είπε ο Κύριός του, είναι έτοιμος για θερισμό. Έχει προηγηθεί ο Αλέξανδρος, έχει σπείρει το σίτο κι αυτό, που είναι ορατό, είναι αυτός ο σίτος και τίποτε άλλο.

Ο θερισμός και ο τρυγητός του κόσμου

Ο Χριστός είπε στους μαθητές Του ότι ήταν γεννημένος Άνωθεν κι επομένως οι Ιουδαίοι  μαθητές Του δεν μπορούν να Τον δουν στο σύνολο του χρόνου που Αυτός βρίσκεται Άνωθεν. Για να υπάρξει η επαφή και άρα να γίνει ορατός από τους μαθητές που κατοικούν στον κάτω κόσμο —χωρίς ν’ απειληθεί το Σχέδιο— θα έπρεπε να βρεθεί ένας τρόπος. Αυτό έγινε μέσω της προστασίας που παρέχει η λευκή νεφέλη. Οι μαθητές Τον είδαν καθήμενο λευκής νεφέλης, που είναι ο κάτω κόσμος που υπάρχει εξαιτίας της γνώσης στον ουρανό και που από τον ουρανό αγγίζει τη Γη. Λευκή νεφέλη = Κάτω κόσμος = 43 = Σημείον. Ο καθήμενος αυτός φορούσε ένα χρυσό στέφανο κι είχε στα χέρια του δρέπανο οξύ. Αυτό σημαίνει ότι εμφανίστηκε ως ειρηνοποιός κι ως άγγελος ισχυρός, έχοντας την ισχύ του Εωσφόρου, δηλαδή του κληρονόμου, εφόσον Του δόθηκε η ευκαιρία να πραγματοποιήσει το θερισμό.


Το πρόβλημα για τους ανθρώπους βρίσκεται  στο γεγονός ότι είναι ορατός μετά το θάνατό Του. Συνεπώς, όσο διαρκεί ο θερισμός ή ο τρυγητός του κόσμου, Αυτός στέκεται στον ουρανό καθήμενος στη λευκή νεφέλη. Επομένως όποιος έλκεται απ’ Αυτόν βγαίνει από τον κάτω κόσμο και ξαναμπαίνει σ’ αυτόν. Όλα αυτά τα γνώριζε ο Χριστός κι είχε προειδοποιήσει τους ανθρώπους. Όταν μίλησε για σημεία μεγάλα και τέρατα ή το σημείο Υιού του Ανθρώπου και τον Παράκλητο που θα έστελνε, σ’ αυτό το σημείο αναφερόταν. Οι τέσσαρες άνεμοι δεν ήταν κάτι αφηρημένο, αλλά κάτι που θα παρουσιαζόταν ταχύτατα. Σημεία μεγάλα και τέρατα = Υιός του Ανθρώπου = 77, Σημείον = Λευκή νεφέλη = Παράκλητος = 43, ενώ, Τέσσαρες άνεμοι = Αποκάλυψις Ιωάννου = 75. Ο Υιός του Ανθρώπου είναι  καθήμενος πάνω στη νεφέλη, αλλά είναι νεκρός. Ο θερισμός ξεκινά, αλλά αυτός, που ήταν δυνατό να προστατεύσει τους ανθρώπους, δε βρίσκεται ανάμεσά τους κι έχει παραδώσει το “δρέπανον το οξύ”. Ο θερισμός είδαμε σ’ άλλο σημείο πώς γίνεται και τι νόημα έχει.


Το μόνο ξεχωριστό, που υπάρχει σ’ αυτό το σημείο της Αποκάλυψης, είναι η απόδειξη της ταυτότητας Αυτού, που κάνει το θερισμό κι είναι Αυτός, που διαθέτει το οξύ δρέπανο. Δρέπανον οξύ = Στόμα λαλούν μεγάλα = Ιερουσαλήμ =  Κληρονόμος = 52. Αυτός είναι ο Υιός του Θεού, που κατοικεί ως μεγάλος Βασιλέας στην Ιερουσαλήμ και από την Αποκάλυψη γνωρίζουμε ότι αυτό το στόμα το έχει το Θηρίον = 42 = Ιησούς, που είναι νεκρός. Το ιδιαίτερο σημείο, όπως αναφέραμε, βρίσκεται στο γεγονός ότι εμείς γνωρίζουμε ένα θερισμό, ενώ εδώ βλέπουμε ότι συνέβησαν δύο. Αυτό που συνέβη είναι ότι θερισμό δεν έκανε μόνον ο Χριστός, αλλά κι ο Μαρξ. Σίτο στην αποθήκη δε συνέλεξε μόνον ο Χριστός δημιουργώντας βαρβάρους, αλλά κι ο Μαρξ. Ο θερισμός αυτός έγινε στον ίδιο χώρο κι αφορά τον ίδιο σίτο, εφόσον και ο χριστιανισμός και ο κομμουνισμός στηρίζονται από την ίδια γνώση. Επιτράπηκε στο Μαρξ να κάνει θερισμό σε χώρο, όπου υπήρχε σίτος και να τον μεταφέρει σ’ έναν χώρο που δεν υπήρχε. Η Γερμανία, όπου έζησε ο Μαρξ, ήταν η χώρα της Δύσης, στην οποία ήταν δυνατός ο θερισμός, εφόσον εκεί υπήρχε σίτος, δηλαδή Έλληνες. Λόγω των ιδιομορφιών της γερμανικής κοινωνίας και της εξάρτησής της από τον περίγυρο, είχε επιτραπεί να σκορπιστεί γνώση κι αυτή η γνώση δημιουργεί Έλληνες, δηλαδή σίτο. Καμία χριστιανική χώρα δεν ήταν δυνατόν, ούτε καν να πλησιάσει το επίπεδο της γερμανικής κοινωνίας στον τομέα της γνώσης. Αυτό έγινε αργότερα, όταν εξαιτίας του κομμουνισμού, θα έπρεπε το σύνολο των χωρών να ενταχθούν στην κοινή δυναμική.


Οι θεριστές, όπως βλέπει ο αναγνώστης, έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό, που τους διαφοροποιεί από τον τρυγητή. Οι θεριστές βγαίνουν από το ναό του Θεού, ενώ ο τρυγητής από το θυσιαστήριο. Η διαφορά αυτή είναι σημαντική, γιατί σ’ αυτή βρίσκεται το μυστήριο. Ο θερισμός δεν αγγίζει το Μυστικό Σχέδιο, παρά συμβάλλει στην εξέλιξή του. Η γνώση των θεριστών, αλλά και του σίτου, δεν οδηγεί στη Λύτρωση. Απλά η γνώση συγκεντρώνει γνώση κι είτε τη σκορπίζει είτε την αποκρύπτει. Ναός του Θεού = Μαργαρίτης = Θησαυρός = 50 = Ναζωραίος = Πηλείδης = Κάρολος Μαρξ = 50, όταν, Νεκροί = 33 = Εμμανουήλ = Αχιλλέας = Κάρολος = Ιμάτιον, και, Ιματισμός = 50. Ο Μαρξ πήρε χαρακτηριστικά, “κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν” του Υιού του Θεού, για να πραγματοποιήσει το δεύτερο θερισμό  και να θέσει τα θεμέλια της παγκόσμιας κατάστασης, αφού ο κομμουνισμός ήταν αυτός, που άρχισε την εκ νέου σπορά σίτου στο σύνολο του μη χριστιανικού κόσμου. Στη βουδιστική Κίνα οι εκλεκτοί έχουν χαρακτηριστικά Ελλήνων, επομένως σίτου, εξαιτίας του θερισμού του Μαρξ κι όχι του Χριστού. Η αποστολή του Μαρξ και η επανάληψη μίας διαδικασίας που έχει γίνει στο παρελθόν, είναι η αιτία για την οποία ο Μαρξ δεν έχει επαφή με τον Υιό του Ανθρώπου και άρα δε ζητά απ’ αυτόν το οξύ δρέπανο, εφόσον το παίρνει από τη Γη, όπου υπάρχει. Από τον Υιό του Ανθρώπου ζητά μόνον ο Εαυτός Του, με τη μορφή με την οποία εμφανίζεται στη Γη και πάντα για τη δημιουργία νέων συνθηκών. Το θυσιαστήριο είναι το φρέαρ της αβύσσου, συνεπώς αυτός που μπορεί να βγει απ’ αυτό, είναι αυτός, που μπήκε σ’ αυτό κι έχει τα κλειδιά αυτού και τις εξουσίες μέσα σ’ αυτό, είτε ως Βασιλεύς είτε ως Κύριος.


Το ιδιαίτερο σημείο που πρέπει εδώ να προσέξουμε, είναι ότι κατ’ αρχήν αυτός που βγαίνει από το θυσιαστήριο, έχει “εξουσία επί του πυρός”. Εξουσία επί του πυρός = Λόγος του  Θεού του Υψίστου = Υιός του Θεού του Υψίστου = Λύχνος της δόξας του Θεού = Μεσσίας Παντοκράτορας = 99 = Επτά φιάλαι του θυμού του Θεού = Ναός του Υιού του Ανθρώπου. Βλέπουμε λοιπόν τι ακριβώς σημαίνει εξουσία επί του πυρός και ποια είναι τα χαρακτηριστικά του ανθρώπου, που τη φέρει. Σ’ αυτό το σημείο αποκαλύπτεται και μία άλλη σημαντικότατη διαφορά: από το ναό του Θεού πάμε στην έννοια του “ναού του Υιού του Ανθρώπου” κι αυτό είναι δυνατόν να γίνει κατανοητό, αν ο αναγνώστης θυμηθεί το Λόγο του Χριστού, στο σημείο όπου διαβεβαίωνε τους πάντες ότι τα πάντα Τού παραδόθηκαν. Ο Υιός του Ανθρώπου με τη Θυσία Του δημιούργησε το δικό Του ναό μέσα στο ναό του Θεού. Εμφανίστηκε, όταν υπήρχε ο ναός του Πατέρα Του και χρησιμοποίησε του γνώση Αυτού. Από εκείνο το σημείο όμως κι έπειτα, τα πάντα είναι στα χέρια Του. Βγήκε από την άβυσσο και ξαναμπήκε σ’ αυτή για τη Σωτηρία του κόσμου. Με τη γνώση του σίτου έχτισε το θρόνο Του, που οδηγεί στη Σωτηρία, ενώ με τη γνώση του οίνου παγίδευσε τους ανθρώπους. Αυτός είναι κι ο λόγος, για τον οποίο η φωνή που βγάζει, απευθυνόμενος προς τον Υιό του Ανθρώπου, είναι διαφορετική, ανάλογα με την εργασία που πρόκειται να κάνει. Ο θεριστής βγάζει μεγάλη φωνή, ενώ ο τρυγητής κραυγή μεγάλη. Φωνή μεγάλη = Διδασκαλία = Σωτηρία = Μέγα όρος = 41 = Θρόνος, ενώ, Κραυγή μεγάλη = Κάτω κόσμος = Παράκλητος = Άγγελοι επτά = 43.


Με τον τρυγητό συμβαίνει το ακόλουθο. Ο οίνος υπήρχε πάντα στα χέρια του Θεού. Το πρόβλημα όμως, βρισκόταν στο γεγονός ότι αυτόν τον οίνο, θα έπρεπε να τον γευθούν —και άρα να λυτρωθούν— όλοι οι άνθρωποι. Για να γίνει αυτό, έπρεπε η άμπελος να γίνει τεράστια και τα κλήματα αυτής να καλύψουν τη Γη. Ο Χριστός ήταν η άμπελος και τρύγησε τον Εαυτό Του, παραδίδοντας τον άκρατο οίνο στους μαθητές Του. Ο πρώτος τρυγητός δηλαδή έγινε, κι αποτέλεσμα αυτού ήταν ο οίνος, στη μορφή που τον γνωρίζουμε, δηλαδή άκρατη. Ο Ίδιος θα είναι Αυτός, που θα έρθει, για να τρυγήσει εκ νέου  την άμπελο τη μεγάλη, ώστε να γευθούν όλοι τον οίνο και να ευφρανθούν.


Ο Ιωάννης σ’ αυτό το σημείο αναφέρεται στον πρώτο τρυγητό, εφόσον ο καρπός της αμπέλου μπαίνει στο ληνό του θυμού του Θεού. Όπως και στην περίπτωση του Αλεξάνδρου, επομένως του σίτου, έτσι και στην περίπτωση του Χριστού της αμπέλου, το ζητούμενο αγαθό υπάρχει, αλλά το πρόβλημα βρίσκεται στην ποσότητα. Ο Αλέξανδρος οριακά υπήρξε το Άλευρον, που απαιτείται για τη δημιουργία του άρτου. Ο Χριστός επίσης, αφού παρήγαγε τον οίνο, ήταν ο βότρυς. Άλευρον = Βότρυς = Άμωμοι = 28. Έργο του πρώτου όμως, ήταν να σπαρθεί ο σίτος σ’ ένα μεγάλο μέρος της γης κι έργο του δεύτερου να πολλαπλασιαστεί η άμπελος. Οι άνθρωποι δεν αντιλήφθηκαν ότι σ’ οποιαδήποτε εποχή, είτε το άλευρον είτε οι οίνος, ήταν δυνατό να δώσουν τη Λύτρωση. Σκέφτηκαν πονηρά και με τις γνώσεις αυτές, πήγαν οι ίδιοι στον κάτω κόσμο κι εμπόδισαν και τα παιδιά τους να λυτρωθούν. Ο Ιησούς Χριστός με το έργο Του, που ήταν η αποστολή Του, πήρε αυτόν τον οίνο από τον Πατέρα Του και τον παρέδωσε με τη μορφή αίματος. Ο Ίδιος ήταν ο ληνός του θυμού, εφόσον ο Λόγος Του είναι λυτρωτικός, αλλά ως σύνολο δόθηκε από έναν Ιησού θυμωμένο κι έτοιμο να τιμωρήσει. Ληνός του θυμού = Ιησούς ζων = 58 = Εξουσία μεγάλη = Επτά σάλπιγγαι = Ιμάτιον λινόν = Φιάλαι χρυσαί, ενώ, Ληνός του θυμού του Θεού = Σπόρος της αμπέλου = Ιησούς Χριστός =  Επτά εκκλησίαι του Θεού = 88 = Αληθινός δέσποτας. Ο Ιησούς Χριστός ήταν Αυτός, που παρέδωσε το αίμα Του κι αυτό το αίμα είναι ο άκρατος οίνος, που είναι υπεύθυνος για το βασανισμό των ανθρώπων, που προσκυνούν το θηρίον. Η πόλις που αναφέρεται σ’ αυτό το σημείο, είναι η πόλις του μεγάλου Βασιλέως, κι είναι η Ιερουσαλήμ. Απ’ αυτήν την πόλη ρέει το αίμα και σύμφωνα με την Αποκάλυψη, φτάνει σε ύψος τους χαλινούς των ίππων και σ’ έκταση τα χίλια εξακόσια στάδια.


Αυτά τα δύο στοιχεία μας παραπέμπουν σ’ αυτά που είχαμε αναλύσει σε άλλο σημείο. Όταν υπάρχουν ίπποι σημαίνει ότι ο κόσμος είναι μεικτός. Υπάρχει δηλαδή ο ιουδαϊκός κόσμος, που συνθέτει τα διάφορα συστήματα κι ο ελληνικός, που τα κατευθύνει. Όταν όμως οι ίπποι έχουν καθήμενους, ευνόητο είναι ότι ο ελληνικός κόσμος είναι οι χαλινοί των ίππων. Χαλινοί των ίππων = Μικρόν ποίμνιον = Ελληνικός κόσμος = Χάραγμα της χειρός = 79. Το ύψος δηλαδή, στο οποίο βρίσκεται ο ελληνικός κόσμος μέσα στη χριστιανική κοινωνία, δεν είναι δυνατό να εμποδίσει το βασανισμό τους. Όταν το αίμα φτάνει σ’ αυτούς κι αυτοί το γεύονται με τη μορφή άκρατου οίνου, είναι αδύνατο να μη βασανιστούν, όπως η Αποκάλυψη προσδιορίζει γι’ αυτούς, που έχουν το χάραγμα του θηρίου είτε στο μέτωπο είτε στο χέρι. Όσον αφορά την έκταση στην οποία χύνεται αυτό το αίμα, είναι η έκταση, όπου Κύριος είναι ο  Κύριος των Ιουδαίων και Κύριος του αμπελώνος. Αμπελώνας = Ίππος = 38 = Άβυσσος = Ευνούχοι. Χίλια εξακόσια στάδια = 87 = Κύριος των Ιουδαίων = Κύριος του αμπελώνος = Βασιλεύς της αβύσσου.


Από τη στιγμή που οι πιστοί άρχισαν να δημιουργούν κράτη με τη λογική των Ιουδαίων, επομένως ίππους, ήταν αδύνατο να μη γευθούν την τιμωρία. Είναι αδύνατον οι χαλινοί αυτών των ίππων, που είναι εκλεκτοί, να ξεφύγουν από την τιμωρία. Απ’ αυτά όλα είναι δυνατό τα καταλάβουμε τι ακριβώς συνέβη και πότε. Όσον αφορά στο θερισμό, αυτός διάρκεσε για το σύνολο της Αλεξανδρινής περιόδου και πήρε τέλος, όταν η ελληνική γνώση στεγανοποιήθηκε. Όσον αφορά στον τρυγητό της αμπέλου, αυτό που περιγράφει ο Ιωάννης, αφορά το σύνολο του χρόνου που εξελίσσεται το Σχέδιο και άρα δεν είναι ορατός. Ο μόνος τρυγητός που σημειώθηκε, ήταν αυτός που πραγματοποίησε ο Χριστός και μόνον Αυτός γνωρίζει πότε έγινε και πώς έγινε. Οι άνθρωποι το μόνο που ήταν δυνατό ν’ αντιληφθούν, ήταν ο έτοιμος οίνος που τους παραδόθηκε με τη μορφή αίματος. Τελειώνοντας δηλαδή η Αλεξανδρινή περίοδος, το σύστημα έχει στα χέρια του το σύνολο του σίτου και τον τέλειο οίνο.


Η Αποκάλυψη, σ’ αυτό το σημείο περιγράφει αυτό που είδαμε ότι συνέβηκε στους δύο μάρτυρες, όταν στάθηκαν στα πόδια τους. Μέσω της παρουσίας αυτών στη Γη οι επτά άγγελοι που είδαμε να στέκονται μπροστά στο Θεό, βρίσκονταν πια στη Γη. Στον ουρανό είχαν τις επτά σάλπιγγες και σαλπίζοντας, ώθησαν την ανθρωπότητα στο βήμα επτά. Οι ίδιοι άγγελοι στη γη δε σαλπίζουν, αλλά είναι αυτοί, που έχουν τις επτά φιάλες, οι οποίες προκαλούν τις επτά πληγές. Όταν δηλαδή σαλπίζει ο έβδομος άγγελος στον ουρανό, το σάλπισμα δηλώνει το τέλος της αναρχίας σ’ αυτό το επίπεδο και την παράδοση της βασιλείας στο Χριστό. Με τη λογική όμως της πυραμίδας το τέλος αυτό είναι παράλληλα αρχή για τη Γη, εφόσον πρέπει να ευθυγραμμιστεί με τα δεδομένα, που υπάρχουν στον ουρανό. Αυτός είναι κι ο λόγος για τον οποίο υπάρχει και η έννοια της “τιμωρίας” κι αφορά πάντα αυτούς, που καταστρέφουν τη Γη. Αν στη Γη υπήρχαν τα ίδια δεδομένα,  μ’ αυτά στον ουρανό, τιμωρία δεν ήταν δυνατό να υπάρξει, εφόσον ο Χριστός είναι ο ιδανικός Κύριος και ο ιδανικός Βασιλεύς. Για να επιτευχθεί αυτή η ταύτιση, σ’ ότι αφορά τα δεδομένα, απαιτείται χρόνος κι αυτός ο χρόνος είναι χρόνος θυσίας γι’ αυτούς, που προσκυνούν το θηρίον Μετά τη Σταύρωση του Χριστού και λόγω της ύπαρξης διαφοράς, όσον αφορά στα δεδομένα μεταξύ ουρανού και Γης, το Μυστικό Σχέδιο αρχίζει κι εξελίσσεται με τρομερή ταχύτητα.


Για ν’ αντιληφθεί κατ’ αρχήν ο αναγνώστης τι ακριβώς σημαίνει αυτό που ονομάζουμε διαφορά, θα πρέπει να πούμε ότι μέσα στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία μετά τη Σταύρωση του Χριστού, υπήρχε η ύπατη γνώση. Είναι η γνώση, που παράγεται από τον Υιό του Θεού και δεν είναι δυνατό να ξεπεραστεί. Σήμερα δύο χιλιάδες χρόνια μετά, η ίδια γνώση είναι αξεπέραστη κι αποτελεί την κορωνίδα του Δυτικού πολιτισμού. Αυτά σημαίνουν ότι η ύπατη γνώση των ανθρώπων αποδίδει τους ανάλογους καρπούς, μόνον όταν δίνεται σε παγκόσμια κλίμακα. Σ’ οποιαδήποτε άλλη περίπτωση υπάρχει πρόβλημα και θα δούμε ποιο είναι αυτό. Στον ουρανό τότε, όπως και τώρα, τα πράγματα είναι ξεκαθαρισμένα. Ο Χριστός είναι ο Υιός του Θεού και τέλειος, όπως κι ο Λόγος Του. Στη Γη όμως, τα δεδομένα είναι εντελώς διαφορετικά. Η ύπατη γνώση αμέσως μετά τη Σταύρωση του Χριστού αφορούσε ελάχιστους ανθρώπους, ενώ ο Θεός θεωρεί κληρονόμους Του όλους τους ανθρώπους. Έπρεπε αυτά που γνώριζαν οι άνθρωποι —που έτυχε να γνωρίσουν τον άνθρωπο Χριστό— να τα γνωρίζουν οι κάτοικοι της αμερικανικής ηπείρου, όπως κι οι Αφρικανοί κι οι Ασιάτες. Δεν έπρεπε για κανένα λόγο να υπάρχει άνθρωπος —που από τα δεδομένα είναι υιός του Θεού— ο οποίος να μην πάρει τη Σοφία του Πατέρα του. Αν δεν έδινε ο Χριστός εξουσίες σε άθλιους, θα χανόταν αυτός ο λόγος ανάμεσα σε πολλούς άλλους, αφού η φτώχεια και η εκμετάλλευση έδιναν αξία σε ψευδοφιλοσοφίες.


Με τη Σταύρωση του Χριστού κλείνει ο δεύτερος μεγάλος κύκλος της θείας επέμβασης, που είναι ο κύκλος του Υιού. Ο Πατέρας εμφανίστηκε σ’ ανύποπτο χρόνο κι έκανε τη δωρεά, που οδήγησε στο πέμπτο βήμα, κι είναι η γέννηση των παράγωγων γνώσεων. Έδωσε τα Έπη και τις Εντολές κι οι άνθρωποι μέσω αυτών έκτισαν το ναό Του, που είναι ο θησαυρός. Απ’ αυτόν  το ναό βγήκε ο Υιός Του κι αυτή η εμφάνιση είναι η αιτία δημιουργίας του δεύτερου κύκλου, που είναι αυτός του Υιού. Αυτός ο κύκλος είναι ο πιο επικίνδυνος για τον άνθρωπο, γιατί ο Υιός ωθεί σ’ εξέλιξη ένα Σχέδιο, που είναι άγνωστο για τους ανθρώπους κι επιπλέον προϋποθέτει τη θυσία. Από το ναό του Θεού, ο  άνθρωπος εντάσσεται στο ναό του Υιού του Ανθρώπου, που είναι ο Μεσσίας ο Παντοκράτορας. Ακριβώς όμως επειδή υπάρχει αυτή η τρομερή διαφορά μεταξύ ουρανού και Γης, αυτός ο Μεσσίας ο Παντοκράτορας είναι οι επτά φιάλαι του θυμού του Θεού.


Η ευφυΐα του Θεού ήταν αποφασισμένη να οδηγήσει στη Θέωση τον άνθρωπο κι αυτό απαιτούσε θυσία που έπρεπε να πραγματοποιηθεί. Με την ιδανική μορφή του Αλεξάνδρου ως βασιλιά, ο Θεός κατόρθωσε και νίκησε τις όποιες αναστολές των ανθρώπων, ακόμα κι αυτών που είχαν γνώση και τους ένταξε μέσα στη βασιλεία. Ο Βασιλεύς δηλαδή, ήταν οι επτά φιάλαι, που από τον ουρανό βρέθηκαν στη Γη. Βασιλεύς = Επτά φιάλαι = 39, ενώ, Επτά φιάλαι χρυσαί = Πρώτη Παρουσία = Καιρός των καρπών = 72 = Τραγική ειρωνεία. Αυτές οι φιάλες ήταν δυνατό να μολύνουν τον κόσμο, αλλά για να συμβεί αυτό, θα έπρεπε να υπάρξει μία ιδανική μορφή. Ερχόμενος ο Χριστός ως ιδανικός Κύριος, έδωσε στο σύστημα αυτήν την ιδανική μορφή. Έργο του Χριστού ήταν να δώσει τη γνώση Του, ώστε να εξελιχθεί το Σχέδιο και όχι για να λυτρωθούν εκείνοι οι άνθρωποι εκείνης της εποχής, πράγμα ανέφικτο. Έργο του Χριστού ήταν να δώσει τα δικαιώματα στους Αποστόλους και να τους καθοδηγεί ως Παράκλητος, υποσχόμενος ταυτόχρονα και την αποστολή όχι του Αγίου Πνεύματος, αλλά αυτό της αλήθειας. Το Άγιο Πνεύμα το στέλνει ο Θεός κι ο Υιός, μόνον όταν ταυτίζεται με τον Πατέρα και όχι όταν εκτελεί αποστολή. Παράκλητος = 43 = Επτά άγγελοι = Επτά πληγαί, ενώ, Πνεύμα της αλήθειας = Χριστιανισμός = 81 = Αιώνιος Κόλασις.


Ο αναγνώστης βλέπει δηλαδή ότι η παράδοση  του θρόνου στο Χριστό όσον αφορά στους ουρανούς, στη Γη είναι η έναρξη μίας άσχημης δοκιμασίας για τους ανθρώπους. Οι επτά φιάλαι του θυμού του Θεού οδηγούν στην παντοκρατορία του Μεσσία, αλλά αυτό από τα δεδομένα απαιτεί χρόνο. Μεσσίας Παντοκράτορας υπήρξε ο Χριστός, αλλά μέχρι να το μάθει κάποιος στο Μεξικό, έπρεπε να περάσουν αιώνες. Αυτό βέβαια δεν έχει σχέση με την ανθρώπινη ματαιοδοξία και το κυνήγι της εξουσίας, αλλά είναι απαραίτητη προϋπόθεση για τη δημιουργία της ανθρώπινης τεχνολογίας, που είναι το πιο βασικό στοιχείο, το οποίο οδηγεί στη Θέωση. Όταν ο Ιωάννης βλέπει στο χωρίο (Αποκ. Ιωάν. 15.1-15.8) τους επτά αγγέλους στον ουρανό, βλέπει την κατάσταση όπως έχει διαμορφωθεί στην εποχή του. Έχει εμφανιστεί ο Υιός του Θεού στη Γη και στις δύο μορφές και άρα έχει σημειωθεί και η Δευτέρα Παρουσία, που οδηγεί στην αιώνια κρίση και στην αιώνια Κόλαση. Δευτέρα Παρουσία = Δούλοι γεωργοί = Άφεσις αμαρτιών = Άμπελος της γης = Θηρία της γης = Θεία λειτουργία = 69 = Χορός του Ησαΐα. Η θάλασσα η υάλινη που βλέπει ο Ιωάννης, είναι η ίδια μ’ αυτήν που είδε στον ουρανό, με τη διαφορά ότι αυτή η θάλασσα βρίσκεται πλέον στη Γη —και στο όρος Σιών— όπου βρίσκεται το Αρνίον κι ο θρόνος Του. Αυτό που είδε ολοκληρωμένο στον ουρανό, στη Γη υπάρχει ατελές και φυσικό είναι να τείνει προς την ολοκλήρωση.


Για να γίνει αυτό αντιληπτό, θα πρέπει να δούμε τη διαφορά μεταξύ των καταστάσεων, που υπάρχουν σε Γη κι ουρανό. Στον ουρανό η “θάλασσα η υάλινη” υπάρχει γύρω από το θρόνο, αλλά ο ψαλμός είναι έργο των τεσσάρων ζωντανών όντων. Στη Γη μέσα σ’ αυτήν την υάλινη θάλασσα υπάρχουν κι αυτοί, που νίκησαν το θηρίον και την εικόνα και τον αριθμό του. Δεν ψάλλουν όμως τα τέσσερα ζωντανά όντα, εφόσον από τη Γη δεν είναι ορατά και κυρίαρχο είναι πλέον το Αρνίον. Αυτοί όλοι είναι οι άμωμοι παρθένοι, που έχουν τις κιθάρες του Θεού και άδουν ωδή διαφορετική απ’ αυτήν του ουρανού. Θάλασσα υάλινη = Διδακτοί Θεού = Πηγαί των υδάτων = Νεκρό Αρνίον = Λόγος του Θεού = Βιβλαρίδιον = Αίμα του Ιησού = 56 = Ηλύσια πεδία. Όλοι αυτοί άδουν δύο διαφορετικές ωδές, που οδηγούν στο φόβο και την κρίση. Η ωδή του Αρνίου είναι αυτή, που δημιουργεί την υάλινη θάλασσα κι επομένως συντελεί στη διαιώνιση της κατάστασης, εφόσον μέσω αυτής αυτοτροφοδοτείται το σύστημα όσον αφορά το έμψυχο υλικό. Οι άμωμοι άδουν ένα άσμα, που είναι ο Λόγος του Θεού, και δημιουργούν όμοιους μ’ αυτούς ανθρώπους. Ωδή του Αρνίου = Λόγος του Θεού. Ο λόγος όμως του Χριστού  παραδίδεται σε Ιουδαίους που δεν εγκαταλείπουν τον Ιουδαϊσμό. Το επικίνδυνο για τους ανθρώπους είναι η “ωδή του Μωυσέως”, εφόσον απ’ αυτή γεννιέται ο ιουδαϊσμός κι ο “κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν” αυτού χριστιανισμός. Ωδή του Μωυσέως = Ουρά του δράκοντος = Ουρά του θηρίου = Λίμνη του πυρός = Λίθος μυλικός = Μαρτυρία Ιησού = 66 = Στόματα των ίππων = Νεκρός Εμμανουήλ = Χάραγμα του ονόματος.

Back to content | Back to main menu