Κορυφή σελίδας
Ιωάννου Αποκάλυψη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Ιωάννου Αποκάλυψη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Ιωάννου Αποκάλυψη

Εξαιτίας αυτών των δύο ασμάτων, είναι δυνατό να διαιωνιστεί η επιθυμητή κατάσταση, χωρίς καμία παρέμβαση μέχρι την επανεμφάνιση του Χριστού. Η ωδή του Αρνίου ελκύει τους ανθρώπους στο σύνολό τους και μεταξύ αυτών υπάρχουν άμωμοι που θα συνεχίσουν το έργο των προηγουμένων. Όσοι όμως έλκονται και δεν είναι άμωμοι, εισάγονται εξαιτίας της ωδής του Μωυσέως μέσα στη λίμνη του πυρός και τιμωρούνται, δεχόμενοι το χάραγμα του ονόματος. Για να συνδεθούμε με τη μυθολογία των Ελλήνων, αυτή η ανίκητη ωδή είναι αυτή των Σειρήνων. Σειρήνες = Διδακτοί Θεού = Υιοί του Θεού = Σοφία νεκρών = Βιβλαρίδιον = Λόγος του Θεού = 56. Το βιβλαρίδιον υπάρχει μέσα σ’ αυτήν τη θάλασσα, γιατί, όπως οι χριστιανοί, έτσι κι οι κομμουνιστές παγιδεύονται από το λόγο που τους δόθηκε. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο Ιωάννης επιμένει στην ιδιότητα του Μωυσή, ως δούλου του Θεού. Δούλος του Θεού = 59 = Τεσσαράκοντα δύο = Εσταυρωμένος = Άρχων του κόσμου = Κλήματα της αμπέλου. Όταν μελετούσαμε το Μυστικό Σχέδιο είδαμε ότι η άσχημη για τους ανθρώπους εξέλιξη οφείλεται στο γεγονός ότι ο Κύριος παίρνει βασιλική εξουσία, απόντος δε Αυτού, οι δούλοι Του.

Σ’ αυτό το σημείο αποκαλύπτεται αυτή η ιδιαιτερότητα, αφού ο Ιωάννης αναφέρεται στην ιδιότητα του Κυρίου, όπως αρμόζει στον Υιό του Θεού, αλλά παράλληλα, όσον αφορά στους ανθρώπους, ο τίτλος Του είναι “Βασιλεύς των εθνών”. Αυτή η διαφορά απεικονίζει την ιδιαιτερότητα της αντιμετώπισης του Χριστού από την πλευρά της εκκλησίας, συνεπώς των δούλων και στη συνέχεια από την πλευρά των απλών ανθρώπων. Όταν ο Ιωάννης παρακάτω Τον αναφέρει με τον τίτλο “Όσιο” κι εφόσον είναι δίκαιος, ως “Δίκαιο”, επαναφέρει την τάξη, αλλά αυτό δεν είναι αντιληπτό. Όσιος = Δίκαιος = 39 = Βασιλεύς. Το σύνολο των όσων αναφέρονται σ’ αυτό το σημείο δεν αφορούν το Θεό Πατέρα, αλλά το Θεό Υιό, που τείνει προς τον Πατέρα. Ο Ιωάννης δε βλέπει το Θεό Πατέρα, αλλά τον Υιό Του. Αυτό συμβαίνει, γιατί ο ίδιος ανήκει στη βασιλεία του Βασιλέως των εθνών κι επιπλέον δε βλέπει το ναό του Θεού, αλλά το ναό της σκηνής του μαρτυρίου. Βασιλεύς των εθνών = Σκηνή του μαρτυρίου = Υιός του Ανθρώπου = 77 = Κύριος Ιησούς. Όταν εμείς γνωρίζουμε ότι ο ναός του Υιού του Ανθρώπου είναι οι “επτά φιάλαι του θυμού του Θεού” κι ο Υιός του Θεού του Υψίστου. Οι άγγελοι που βγαίνουν μέσα απ’ αυτόν το ναό, είναι ενδεδυμένοι λινόν καθαρόν, λαμπρόν και φορούν χρυσές ζώνες. Αυτά αποκαλύπτουν τα χαρακτηριστικά αυτών, που θα πάρουν τις φιάλες, που είναι η βασιλική ιδιότητα, η οποία είναι η αιτία του βασανισμού. Λινόν καθαρόν λαμπρόν = Σταυρός του μαρτυρίου = 85 = Εξουσία του Χριστού, ενώ, Χρυσή ζώνη = Βασανισμός = Αίμα του Αρνίου = Πόρνη μεγάλη = 53 = Οδός Κυρίου = Ιμάτιον λευκόν, όταν Ιμάτιον λινόν = Φιάλαι χρυσαί = 58 = Κλεις του θανάτου = Ιουδαϊσμός.


Από τη στιγμή που βγήκαν αυτοί οι άγγελοι από το ναό του Υιού του ανθρώπου κι είναι ο ίδιος ο Παράκλητος, ο ναός γεμίζει καπνό από τη δόξα και τη δύναμη του Θεού.. αποτέλεσμα αυτού είναι να μη μπορεί να μπει μέσα σ’ Αυτόν κανένας, πριν συμπληρωθούν οι επτά πληγαί, δηλαδή να εκπληρωθεί η Αποκάλυψη. Επτά πληγαί = Αποκάλυψις = Κάτω κόσμος =  43. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι από τη στιγμή που δόθηκε η γνώση και η Σοφία του Θεού σ’ Ιουδαίους, είναι αδύνατον, εξαιτίας των πνευματικών δικαιωμάτων, να επιτραπεί σ’ οποιονδήποτε να ερμηνεύσει οτιδήποτε για τον Υιό του Ανθρώπου. Δόξα του Θεού = Ιουδαίοι = Τείχος μέγα = 46, όταν, Καπνός = Σοφία = 28, ενώ, Δύναμις του Θεού = Πρεσβύτεροι = Φόρος αίματος = 62 = Τρίχαι γυναικών, και, Εθνικοί = Μέθυσοι = 42. Αυτά όλα τα είχε περιγράψει ο Χριστός, αλλά με τέτοιον τρόπο, που απαιτείται Σοφία για να γίνουν αντιληπτά. Ο Χριστός είπε ότι ο Υιός του Ανθρώπου θα παραδοθεί στους πρεσβυτέρους και στους εθνικούς. Είπε επίσης ότι αυτό είναι το γραμμένο γι’ Αυτόν κι αποκάλυψε αυτόν, που θα τον παραδώσει κι είναι ο διάβολος Πέτρος. Η σταύρωση του Πέτρου είναι η τιμωρία του διαβόλου, που —όπως είχε υποσχεθεί ο Υιός του Ανθρώπου— θα μετάνιωνε την ώρα και τη στιγμή που γεννήθηκε. Ο Χριστός ήταν υποχρεωμένος να παραδοθεί στους εθνικούς, από την στιγμή που ο Πατέρας Του είχε αποφασίσει για τη Θέωση του ανθρώπου. Ήταν απαραίτητο να παραδώσει δικαιώματα στους άθλιους, ώστε να εξελιχθεί το Σχέδιο. Το ζωντανό ον δηλαδή, που δίνει τις επτά φιάλες στους επτά αγγέλους, είναι ο αετός ο πετώμενος κι αυτό είναι το έργο του Χριστού. Αετός πετώμενος = Δώδεκα Απόστολοι = Μεγάλος Βασιλεύς = Κύριος του Σαββάτου = 68 = Αρχάγγελος Μιχαήλ. Αυτές οι φιάλες είναι γεμάτες από το θυμό του Θεού κι αυτός ο θυμός ταυτίζεται με τη Σοφία του Θεού. Θυμός του Θεού = Σοφία του Θεού = Αίμα των μαρτύρων = Επτά εκκλησίαι = 58 = Εξουσία μεγάλη = Φιάλαι χρυσαί.


Το σύνολο των όσων περιγράφει εδώ ο Ιωάννης, είναι η απαραίτητη προϋπόθεση, για να δημιουργηθούν κοινές συνθήκες μεταξύ ουρανού και Γης. Ο Ιωάννης είδε στον ουρανό τον άγγελο να παίρνει το λιβανωτόν το χρυσούν και να το ρίχνει στη Γη, ενώ σ’ αυτό το σημείο περιγράφει αυτό το λιβανωτόν, που είναι ήδη στη Γη. Λιβανωτόν χρυσούν = 70 = Βιβλική καταστροφή = Καθολική εκκλησία = Κωνσταντινούπολη = Θηρίο κόκκινον = Άρτος και οίνος = Πνευματικά δικαιώματα = Μυστικό Δείπνον = Καπνός του φρέατος = Χάραγμα του θηρίου = Ψευδοπροφήτης = Οικοδεσπότης. Εξαιτίας της οπτικής γωνίας μέσω της οποίας βλέπει ο Ιωάννης τα συμβαίνοντα, δεν περιγράφει πλέον τα θηρία, αλλά μόνον τους ανθρώπους, που δέχονται από τον ουρανό και μυστηριωδώς τις πληγές, χωρίς ν’ αντιλαμβάνονται τι συμβαίνει. Είναι η κατάσταση που βιώνουν οι άνθρωποι όλους αυτούς τους αιώνες κατά τους οποίους, ενώ συνυπάρχουν με τα θηρία, παρ’ όλ’ αυτά δεν μπορούν να τα διακρίνουν.


Σ’ αυτό το σημείο δεν έχει νόημα ο Ιωάννης να περιγράψει τα θηρία, αφού δεν ενδιαφέρει ο τρόπος λειτουργίας τους.. εδώ έχει νόημα να δούμε τι συμβαίνει στις ανθρώπινες μάζες μετά την εμφάνιση των κοσμοκρατόρων. Όταν μελετήσαμε την περίπτωση των ουρανών, αναφέραμε ότι με την πτώση του λιβανωτού στη Γη, αρχίζουν οι σαλπισμοί των αγγέλων. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την κάθοδο των κοσμοκρατόρων, εξαιτίας της θυσίας των οποίων είδαμε τ’ αρνητικά φαινόμενα, που παρουσιάστηκαν. Απ’ έναν ουρανό δηλαδή, πλήρη και σε τάξη, έπεσαν στη Γη άνθρωποι, που δημιούργησαν φαινόμενα κατανοητά κι αντιληπτά. Η πτώση αυτή έγινε σ’ ένα χώρο, που δεν  είχε γνώση κοινή με τον κοσμοκράτορα και το μόνο επιθυμητό για το Σχέδιο χαρακτηριστικό του ήταν το πατριαρχικό σύστημα. Ο Αλέξανδρος ή ο Ιησούς γεννήθηκαν, για να επηρεάσουν όχι την Ελλάδα ή την Ιουδαία αντίστοιχα, αλλά το σύνολο του χώρου μέσα στον οποίο συνυπήρχαν αυτά τα δύο συστήματα και ήταν η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Με την πάροδο του χρόνου και τον εκχριστιανισμό της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας το σύνολο αυτού το χώρου παίρνει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Με  το τέλος της Αλεξανδρινής εποχής δηλαδή, το σύστημα έχει ταξινομήσει τη γνώση κι έχει οργανώσει τις δομές του με τον τρόπο που ευνοεί την εξουσία. Αυτό σημαίνει ότι από τη στιγμή που η Κωνσταντινούπολη ή η Ρώμη κατέχουν αυτήν τη γνώση, ο αυτοκράτοράς τους είναι κοσμοκράτορας, εφόσον έχει εξουσία πάνω στην ύπατη γνώση κι οι δομές που τον στηρίζουν είναι πανίσχυρες.


Αυτά τ’ αναφέρουμε για το λόγο ότι ο οικοδεσπότης Ιησούς ως πρόσωπο, ήταν επικεφαλής ενός οίκου, του οποίου οι διαστάσεις του ήταν ταυτισμένες μ’ αυτές της αυτοκρατορίας. Αυτή η δύναμη προερχόταν από τη μεικτή Του γνώση κι από τα πνευματικά δικαιώματα που είχε πάνω σ’ αυτήν. Από τη στιγμή όμως που  υπάρχει θρόνος, του οποίου η δύναμη είναι αυτή η γνώση και χώρος με τα ίδια χαρακτηριστικά, αυτό σημαίνει ότι υπάρχει αλλαγή κλίμακας. Ό,τι είναι ο οικοδεσπότης για τους ανθρώπους της αυτοκρατορίας, γίνεται η αυτοκρατορία για τον κόσμο ολόκληρο. Ο αυτοκράτορας μέσω της γνώσης δομεί την αυτοκρατορία και η αυτοκρατορία μέσω της ίδιας γνώσης δομεί τον παγκόσμιο χώρο. Ο οικοδεσπότης γίνεται διαδοχικά άνθρωπος άρχων πόλης,  πόλη άρχουσα αυτοκρατορίας και αυτοκρατορία άρχουσα του πλανήτη. Όταν δηλαδή ο Κωνσταντίνος υιοθέτησε το χριστιανισμό, ο Ιησούς από άνθρωπος Κύριος της Νέας Ρώμης, έγινε ο Ίδιος Κωνσταντινούπολη, άρχουσα πόλη μίας αυτοκρατορίας και κατόπιν Καθολική εκκλησία, άρχουσα δομή του πλανήτη. Οικοδεσπότης = Κωνσταντινούπολη = Καθολική εκκλησία = 70. Από τη στιγμή που ο Χριστός θυσιάζεται, αυτοί που φέρουν τα πνευματικά δικαιώματα του οικοδεσπότη, είναι αυτοί, που σκορπούν τις πληγές στη Γη, εφόσον οι ίδιοι είναι το λιβανωτόν το χρυσούν. Από τον Ιησού οι πληγές σκορπίστηκαν στην Κωνσταντινούπολη.  Απ’ αυτή στην Ανατολική εκκλησία και από την Καθολική εκκλησία, στον κόσμο όλο. Οι πληγές μέσα στην Ανατολική εκκλησία δεν έχουν ιδιαίτερη βαρύτητα, αφού εντός του χώρου στον οποίο αυτή εδράζεται, έδρασαν οι ίδιοι οι κοσμοκράτορες και η Κωνσταντινούπολη απλά διαχειριζόταν τη γνώση, για το χρόνο που απαιτούνταν, ώστε η Ρώμη να πάρει την ισχύ της.


Από τη στιγμή που χρησιμοποιείται κοινή γνώση, χρησιμοποιούνται κοινές πρακτικές. Επειδή υπάρχει τελειότητα σ’ ό,τι αφορά το σχεδιασμό, το μόνο που πρέπει να γίνει είναι μία επανάληψη, ώστε ν’ αλλάξει η κλίμακα. Απαιτείται επανάληψη, ώστε η ολοκληρωμένη κατάσταση που υπάρχει στον ουρανό να ολοκληρωθεί και στο σύνολο της επιφάνειας της Γης. Τα κάθε σάλπισμα δηλαδή, που προκαλούσε ένα φαινόμενο, που οδηγούσε στην παντοκρατορία, έγινε πληγή. Η διαφορά βρίσκεται στο γεγονός ότι από τον ουρανό έπεφταν φωστήρες στη Γη κι έδιναν φως τουλάχιστον σ’ αυτούς που τους έβλεπαν, ενώ στη Γη οι πρακτικές του συστήματος δεν είχαν τίποτε θετικό για τον άνθρωπο. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι από τον ουρανό, μέσω των σαλπισμάτων, δημιουργήθηκαν όμοιες συνθήκες πάνω στη Γη. Από τη στιγμή που συμβαίνει αυτό κι επιθυμία του Θεού είναι η παγκοσμιότητα, αυτό που συμβαίνει είναι ότι οι επτά άγγελοι που παίρνουν τις πληγές, αρχίζουν να ωθούν την εξέλιξη του Σχεδίου, μόνον όταν βγαίνουν από το λιβανωτόν στη μέγιστη μορφή του, που είναι η Καθολική εκκλησία. Ό,τι συνέβη πριν και μέσα στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, συνέβη μόνο, για να εξομοιωθεί σ’ ένα συγκεκριμένο χώρο η κατάσταση μεταξύ ουρανού και γης. Ο Ιωάννης δηλαδή από το (Αποκ. Ιωάν. 16.1-16.21), βλέπει τον παγκόσμιο χώρο, ο οποίος επηρεάζεται από την Καθολική εκκλησία, που είναι το “χρυσούν λιβανωτόν” της γης.


Όταν φεύγει ο πρώτος άγγελος συμβαίνει στη Δύση, ό,τι ακριβώς συνέβη στην Ανατολή μέσω της δωρεάς της παιδείας, που οδηγεί στον κάτω κόσμο. Απλά η χάλαζα και το πυρ δεν προέρχονται από τον ουρανό, αλλά απ’ Αυτόν, που καθοδηγεί τους Αποστόλους. Χάλαζα και πυρ = Κάτω κόσμος = Άγγελοι επτά = Παράκλητος = Ιππικόν = 43 = Δώδεκα ονόματα, ενώ, Χάλαζα μεγάλη = Πέτρος = Παιδεία = 36 = Νηστεία. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι από τη στιγμή που η Ρώμη πήρε τη γνώση και την εξουσία, άρχισε να δημιουργεί εκλεκτούς πρώτα στο χώρο της Ευρώπης και κατόπιν, όπως είδαμε, στο σύνολο του κόσμου και στο σύνολο των θρησκειών. Αυτή η παιδεία είναι το “έλκος το κακόν” που οδηγεί τους ανθρώπους στο δεύτερο θάνατο, αφού για να δοθεί αυτή η παιδεία, θα πρέπει ο άνθρωπος να προσκυνήσει το θηρίον που έχει τα δικαιώματα πάνω σε αυτήν. Έλκος κακόν = Παιδεία = 36, ενώ, Θηρίο κόκκινον = Καθολική εκκλησία = Πνευματικά δικαιώματα = Δεύτερος θάνατος = 70.


Το πρόβλημα που προκύπτει —κι εδώ αποκαλύπτεται η Σοφία του Θεού— είναι ότι ως τιμωρία, αυτό το έλκος είναι η δικαιότερη. Για να υπάρξει όμως, θα πρέπει ο άνθρωπος να προσκυνήσει το θηρίον, επομένως πρώτα να ενταχθεί μέσα στο χώρο που αυτό ελέγχει. Συνεπώς βλέπουμε ότι είναι απαραίτητο να υπάρξουν κι οι υπόλοιποι άγγελοι, που θα λειτουργήσουν με τέτοιον τρόπο, ώστε η πληγή του πρώτου αγγέλου να τιμωρεί αυτούς, οι οποίοι προσκυνούν το θηρίον. Υπάρχουν δηλαδή τρία συγκεκριμένα όρια, τα οποία όταν ξεπεραστούν, αυτοί που προσκυνούν το θηρίον, μοιράζονται την ίδια τιμωρία. Το πρώτο όριο είναι αυτό, μέσω του οποίου η Καθολική εκκλησία αποκτά μία δομή αρκετά ισχυρή, ώστε να επηρεάζει απόλυτα το Δυτικό χώρο και να επεκτείνεται σ’ αυτόν. Αυτό συμβαίνει το 800 μ.Χ. και η ισχύς της Καθολικής εκκλησίας είναι ακλόνητη. Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι τι συμβαίνει έξω απ’ αυτήν και στους χώρους, όπου δεν υπάρχει γνώση Ο δεύτερος άγγελος είναι άκρως απαραίτητος, γιατί χωρίς αυτόν δεν είναι δυνατή η επέκταση. Η εκκλησία με τη γνώση της δημιουργεί συνθήκες, όμοιες μ’ αυτές που δημιούργησε ο Θεός μέσω του Αλεξάνδρου. Πραγματοποιεί δωρεά γνώσης, δημιουργώντας εκλεκτούς σε χώρους μη ελεγχόμενους απ’ αυτήν, και μετατρέπει τη θάλασσα σ’ αίμα. Στέλνει, για παράδειγμα, στη μη χριστιανική Βρετανία ιερείς, που μιλούν σαν άμωμοι. Αυτοί δημιουργούν εκλεκτούς κι επειδή η γνώση είναι η τελειότερη, δηλητηριάζουν το σύνολο της γνώσης των Βρετανών και το διατηρούν στην επιθυμητή για το σύστημα κατάσταση. Αφού περάσει αυτή η περίοδος χάριτος και δωρεάς, επεμβαίνει ο τρίτος άγγελος κι εξοντώνει τους εκλεκτούς με τρόπο που γνωρίζουμε. Πρώτα δηλαδή δίνεται γνώση, που γοητεύει τους ανθρώπους κι έπειτα ακολουθεί η εξουσία της εκκλησίας. Όσοι εντάσσονται μέσα σ’ αυτή, γεύονται την πληγή του πρώτου αγγέλου, που στην αρχή αφορά μόνον τους χριστιανούς της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας κι έπειτα όλους τους εκχριστιανισμένους. Από το πρώτο όριο φτάνουμε μ’ αυτόν τον τρόπο στο δεύτερο, που είναι ο εκχριστιανισμός του συνόλου τού χώρου, που είναι δυνατό αυτό να επιτευχθεί. Χρονικά βρισκόμαστε πριν από τη Γαλλική Επανάσταση. Το τρίτο όριο είναι αυτό, που ζούμε σήμερα κι είναι αποτέλεσμα της Γαλλικής Επανάστασης.


Βλέπουμε δηλαδή έναν παγκόσμιο χώρο, όπου  οι εκλεκτοί έχουν κοινή γνώση και παιδεία,  που δε συνδέεται αποκλειστικά με τη θρησκεία. Αυτό επιτεύχθηκε μέσω της αλλαγής, που προέκυψε μετά τη Γαλλική Επανάσταση. Ενώ μέχρι τότε το έλκος το κακόν ήταν η παιδεία των Ιουδαίων, μετά απ’ αυτή δόθηκε και η παιδεία των Ελλήνων στους ανθρώπους. Έλκος κακόν = Παιδεία = Μωυσής = Χείρων = 36. Από τη στιγμή που Ινδοί, Κινέζοι, Ιάπωνες, παίρνουν αυτήν τη γνώση, το έλκος παύει να είναι μόνον κακό, αλλά γίνεται και πονηρό, αφού διεισδύει και σ’ άλλες θρησκείες. Έλκος κακόν και πονηρόν = Απόστολοι του Ιησού = Βασίλειον του Ιησού = Εχθροί άνθρωποι = Ιμάτιον λινόν λαμπρόν = Δώδεκα χιλιάδες στάδια = 89. Όλοι αυτοί προσκυνούν το θηρίον και γεύονται τον άκρατο οίνο, που είναι ο αντίχριστος. Σ’ αυτό το σημείο ολοκληρώνεται η πορεία του εκχριστιανισμού και της διασποράς πνευματικών δικαιωμάτων  κι υπάρχει η τιμωρία. Ό,τι αφορά τους ανθρώπους, συμβαίνει εξαιτίας αυτών των αγγέλων. Αυτός είναι ο λόγος, για τον οποίο ο Ιωάννης σ’ αυτό το σημείο μιλά για κρίση. Η κύρια ιδιότητα που προβάλλεται σ’ αυτήν την κρίση, είναι αυτή του Δικαίου, εφόσον προηγείται η δωρεά της κρίσης. Δίκαιος = Όσιος = Βασιλεύς  = Ευεργέται = 39, ενώ, Δικαία κρίσις = Άγιος δέσποτας = 70 = Δεύτερος θάνατος. Από τη στιγμή που ο όσιος τιμωρεί, τότε και μόνον εμφανίζεται ο Κύριος, ώστε να διατηρήσει τις συνθήκες της τιμωρίας. Κριτής = 35 = Κύριος. Η δράση των υπολοίπων αγγέλων δεν αφορούν τους ανθρώπους  ως άτομα, αλλά είναι επανάληψη των άσχημων φαινομένων, που αφορούν τις δομές, οι οποίες από τότε υπήρχαν κι επεκτείνονταν στο χώρο μόνον του χριστιανισμού, που έχει την απαιτούμενη ομοιογένεια. Για να γίνει κατανοητό αυτό που συμβαίνει με τον Ήλιο, θα πρέπει να γίνει αντιληπτός ο φωστήρας. Ήλιος = 33 = Εμμανουήλ. Φωστήρας Ήλιος = 77 = Υιός του Ανθρώπου = Εξακόσια εξήκοντα έξ. Θεός Ήλιος = 61 = Αντίχριστος, και, Κύριος του Ηλίου = Οικοδεσπότης = 70. Όπου δημιουργείται χριστιανικό σύστημα, ανεξάρτητα από τη γνώση του καθένα ξεχωριστά, μέσα σ’ αυτό το σύστημα ο Ήλιος βασανίζει τους ανθρώπους, εφόσον ο Κύριος είναι η εκκλησία κι αυτή είναι ανεξέλεγκτη.


Ο τέταρτος άγγελος περιγράφει αυτήν τη δυνατότητα του συστήματος κι ο πέμπτος τ’ αποτελέσματα.. ενώ δηλαδή υπάρχει ο φωστήρας Ήλιος, οι άνθρωποι δε φωτίζονται, αλλά καίγονται, κι αυτό έχει ως συνέπεια τ’ αντίθετο αποτέλεσμα, που είναι το σκότος. Ο θρόνος του θηρίου είναι οι πιστοί του. Θρόνος του θηρίου = 90 = Θρόνος του δράκοντος = Κύριοι των ανθρώπων = Πιστοί του θηρίου = Υιοί της βασιλείας = Ανθρωποκτόνο σύστημα. Αυτοί οι δύο άγγελοι βασανίζουν το επικεφαλής χριστιανικό υποσύστημα, αφού αυτό διαχειρίζεται τη γνώση του βασιλιά της Βαβυλώνας. Όταν δηλαδή ο θρόνος της Αγγλίας είχε την κοσμοκρατορία, “ελέω Ρώμης”, οι δύο αυτοί άγγελοι βρισκόταν στην Αγγλία, που απαιτούνταν το σύνολο της σκληρότητας του συστήματος. Οι χριστιανοί Γάλλοι ή Γερμανοί βίωναν πιο χαλαρές συνθήκες και άρα πιο εύκολη ζωή.


Σήμερα οι άγγελοι βρίσκονται στην κοσμοκράτειρα Αμερική κι οι Αμερικανοί θα είναι αυτοί, που θα κληθούν να πληρώσουν το μεγαλύτερο τίμημα, αν δε μετανοήσουν. Αυτό σημαίνει ότι, αν ο πολίτης της κοσμοκράτειρας —ανεξάρτητα από το ποια είναι αυτή— δεν αντιληφθεί έγκαιρα ότι από τον πλούτο θα πάει κατευθείαν στη φτώχεια, εξαιτίας του τρόπου λειτουργίας του κεφαλαίου, σύντομα θα κληθεί εκτός απ’ αυτήν τη θυσία να υποστεί κι ανθρωποθυσία. Οι Αμερικανοί βλέπουν σήμερα ότι γίνονται διαρκώς φτωχότεροι, ενώ βλέπουν επίσης ότι εν ονόματι αυτού του πλούτου, που τώρα πια χάνεται, υπάρχουν και θυσίες. Οι Αμερικανοί στρατιώτες που σκοτώθηκαν στη Σομαλία, αγωνίστηκαν θεωρητικά για έναν πλούτο, που πρακτικά χάνεται κι οι ίδιοι αποτελούν κακούς οιωνούς για τους υπόλοιπους. Όταν οι Αμερικανοί ζούσαν πλούσια, οι θυσίες ήταν ανύπαρκτες, ενώ σήμερα συμβαίνει το αντίθετο. Οι δύο αυτοί άγγελοι ελέγχοντας τα ισχυρότερα από τα συστήματα, ελέγχουν τους ίππους, επομένως τους αναβάτες αυτών και τους λοιπούς βαρβάρους. Βάρβαρος = Εξουσία = Ακρίδες = 37, ενώ, Καθήμενοι = Παντοκράτωρ = Λελούμενοι = Μόλυνσις = Αριθμός = Δικέρατος = 44.


Ο έκτος άγγελος έχει σχέση αποκλειστικά με τη γνώση.. ελέγχει τη ροή της κι είναι στη βούλησή του πότε θα δοθεί και πότε όχι. Επειδή όμως σ’ αυτό το σημείο φέρει φιάλη, που προκαλεί πληγή, ευνόητο είναι ότι δρα αρνητικά για τους ανθρώπους και θετικά μόνο για το Σχέδιο του Θεού. Ο άγγελος αυτός επέτρεψε στο Μωάμεθ να δράσει και να δημιουργήσει έρημο στην περιοχή του μεγάλου ποταμού του Ευφράτη. Είναι αυτός, ο οποίος στο χώρο όπου για αιώνες υπήρχε η ύπατη γνώση, συνεπώς η παιδεία, δημιούργησε συνθήκες που ανοίγουν το δρόμο των βασιλέων της Ανατολής. Παιδεία = Ύδωρ ζων = Ευφράτης = 36 = Έλκος κακόν. Η αρνητική του δράση έχει συνέπειες μόνο για τους χριστιανούς της Δύσης, εφόσον τους αφήνει στο έλεος της Ρώμης. Ευνοεί απόλυτα τους λαούς, που φορτώθηκαν στους ώμους τους μεγάλο μέρος του χρόνου εξέλιξης του Σχεδίου. Αυτοί είναι οι μωαμεθανοί, στους οποίους απαγορεύθηκε —για ένα συγκεκριμένο  χρονικό διάστημα κι όσο βρίσκεται στον ουρανό ο φωστήρας Ήλιος— να βάζουν στο στόμα τους οτιδήποτε. Είτε πρόκειται για τροφή είτε για οίνο. Από τη στιγμή που ο μοναδικός χώρος, όπου είναι δυνατό να υπάρξει άμυνα για τους ανθρώπους, μετατρέπεται σε έρημο, είναι θέμα χρόνου ν’ ανοίξουν τα θηρία τα στόματά τους και να εξέλθουν απ’ αυτά τα πνεύματα, τα ακάθαρτα.


Η σειρά με την οποία περιγράφει ο Ιωάννης είναι η μοναδική σειρά, που επιφέρει αποτελέσματα. Αν δηλαδή μιλούσε πρώτα ο ψευδοπροφήτης, ήταν αδύνατο να εξελιχθεί το Σχέδιο. Μιλά πρώτα ο δράκων, που συνδέεται με τη βασιλεία. Ακολουθεί το θηρίον, που συνδέεται με την ιδιότητα του Κυρίου και κατόπιν ο ψευδοπροφήτης, που είναι το σύνολο των δούλων τού Κυρίου, που έχει μετατρέψει τον παγκόσμιο χώρο σε οίκο, διατηρώντας την ισχύ τού οικοδεσπότη. Μέγας δράκων = Αλέξανδρος = 45, Θηρίον = Ιησούς = 42, ενώ, Ψευδοπροφήτης = Οικοδεσπότης = Καθολική εκκλησία = Κωνσταντινούπολη = 70. Στόμα του θηρίου = Στόμα του δράκοντος = 69 = Θυμός του διαβόλου = Δευτέρα Παρουσία = Θηρία της γης = Θεία λειτουργία = Όνομα του θηρίου, ενώ, Σφραγίς του θηρίου = Στόμα του ψευδοπροφήτου = Σκορπιοί της γης = Βασιλεύς των Ιουδαίων = 91. Απ’ αυτά τα στόματα βγαίνουν ισάριθμα πνεύματα ακάθαρτα κι αποτέλεσμα αυτών είναι ο βασανισμός των ανθρώπων, αφού αυτά παρασύρουν τους ανθρώπους στον πόλεμο. Πνεύμα ακάθαρτον = Βασανισμός = Οδός Κυρίου = 53 = Πόρνη μεγάλη = Πόλεμος = 38 =Άβυσσος.


Όλα αυτά σημαίνουν ότι το μεικτό σύστημα που φέρει το σύνολο της γνώσης, δίνει ελεγχόμενη γνώση, με τελικό αποτέλεσμα το σφράγισμα του ανθρώπου από το θηρίον και την εισαγωγή του στην Άβυσσο. Η ιδιομορφία που πρέπει να διερευνίσουμε βρίσκεται στο γεγονός ότι, εφόσον πρόκειται για γνώση, πρέπει να υπάρχει εξάρτηση κι από τη Γαλλική Επανάσταση. Στο σύνολο του διαστήματος που η Καθολική εκκλησία προσηλυτίζει πιστούς, η σειρά με την οποία ανοίγουν τα στόματά τους τα θηρία, είναι αυτή που περιγράφεται. Όταν ο προσηλυτισμός είχε τελειώσει κι ο Δυτικός κόσμος έχει πλήρως εκχριστιανιστεί, ξεσπά  η Γαλλική Επανάσταση και μέσω της γνώσης αμφισβητείται το πνεύμα, που βγαίνει από το στόμα του ψευδοπροφήτη. Το σύστημα τότε εξαναγκάζεται να χρησιμοποιήσει εκ νέου το  στόμα του δράκοντα κι όταν παγιδεύονται οι εκλεκτοί, χρησιμοποιεί και το στόμα του θηρίου δίνοντάς τους πνευματικά δικαιώματα. Από τότε μέχρι σήμερα, το στόμα του ψευδοπροφήτη χρησιμοποιείται συστηματικά μόνον εναντίον των ανθρώπων, που στερούνται τη γνώση κι αυτό στη Δύση είναι το σύνολο των φτωχών κι αγράμματων ανθρώπων. Όσον αφορά τους εκλεκτούς, αυτό χρησιμοποιείται μόνο σ’ ακραίες περιπτώσεις, όπου απειλείται το σύνολο του συστήματος κι όλοι οι άθλιοι υποκριτές σπεύδουν να στηρίξουν αυτήν την επιλογή, που πάντα στρέφεται εναντίον των φτωχών.


Σήμερα ζούμε μία τέτοια κατάσταση, στην οποία τα οικονομικά αδιέξοδα απειλούν τις υπεραξίες των κλεφτών και βλέπουμε ότι επιχειρείται η ανάπτυξη θρησκευτικού φανατισμού, είτε πρόκειται μεταξύ των πιστών των δυο εκκλησιών είτε μεταξύ των χριστιανών και μωαμεθανών. Σήμερα δηλαδή, παραμονές του 2000 υπάρχουν άνθρωποι, που σκοτώνουν και σκοτώνονται για θρησκείες και δόγματα, και τα ζώα είτε πρόκειται για ιερείς είτε για εκλεκτούς, ενώ γνωρίζουν τι συμβαίνει, φανατίζουν τον κόσμο υπέρ των αθλιοτήτων τους. Οι Σέρβοι σκοτώνονται με τους Κροάτες κι ενώ είναι γνωστό ότι τα οικονομικά προβλήματα είναι η αιτία των αδιεξόδων τους, οι ηγέτες τους μιλούν για την Ορθοδοξία ή τον Καθολικισμό. Άνθρωποι στους οποίους ο Θεός κάτω απ’ άλλες συνθήκες δε θα επέτρεπε την επιβίωσή τους εξαιτίας της αθλιότητάς τους, μιλούν για το Θεό και σκοτώνουν τα παιδιά Του.


Αυτό που έχει σημασία είναι ότι, για να λειτουργήσει ο έβδομος και τελευταίος άγγελος, θα πρέπει όλα αυτά τα πνεύματα να δημιουργήσουν τις συνθήκες της Αποκάλυψης, ώστε να εκπληρωθεί το Σχέδιο, που είναι ο μοναδικός δρόμος για τη Θέωση. Πρέπει να γίνει ο πόλεμος, επομένως να δημιουργηθούν οι ίπποι, ώστε να υπάρξει η μεγάλη ημέρα του Θεού. Πόλεμος = Ίπποι = Άβυσσος = Συντέλεια = Καταστροφή = 38 =  Ευνούχοι = Μακάριοι, ενώ, Μεγάλη ημέρα του Θεού = Αποκάλυψις Ιωάννου = Αρνίον εσφαγμένον = Βρυγμός των οδόντων = 75 = Νεκρός Ιησούς. Τα πνεύματα αυτά παρομοιάζονται με βατράχους, γιατί οι βάτραχοι είναι αμφίβια ζώα, επομένως ικανά να επιβιώνουν στις μεικτές συνθήκες που δημιουργεί η γνώση. Αμφίβιον = 37 = Βάρβαροι = Εξουσία = Αποθήκη = Ακρίδες. Αυτό το αμφίβιο αντιπροσωπεύει το σύνολο των βαρβάρων, που συντηρούνται από την ελληνική γνώση. Όπως οι ακρίδες ρήμαζαν το σίτο, έτσι και το αμφίβιο αυτό τρέφεται με κάτι αντίστοιχο. Αμφίβιον = Ακρίδες = Βάρβαροι = 37, ενώ, Έλληνες =  Σίτος = Κώνωπας = 34. Τ’ όνομα αυτού του αμφιβίου είναι βάτραχος, γιατί μέσω των αριθμών είναι δυνατό ν’ αποκαλυφθεί ποια δομή έχει ανάγκη να συντηρείται από Έλληνες. Βάτραχος = Δύναμις = Πόρνη = Σύστημα = Σκάνδαλον = 32 = Αρνίον. Βλέπουμε ότι καταλήγουμε και πάλι στη γνώση του Αρνίου, που συντηρεί το σύστημα. Αυτή η γνώση είναι επιζήμια για τους ανθρώπους, όσο το Αρνίον είναι νεκρό και δρα σαν εσφαγμένο. Η Λύτρωση δηλαδή, είναι δυνατό να υπάρξει, μόνον όταν το Αρνίον θα είναι ζων..  μόνον όταν η γνώση του συστήματος και η ισχύς του περιέλθουν στα χέρια του Υιού. Όσον αφορά τον τόπο όπου θα γίνει ο πόλεμος, αυτό μέσω της λογικής είναι δυνατό να βρεθεί, εφόσον οι εκκλησίες και η δύναμη των βατράχων, —κι επομένως του συστήματος που προκαλεί αυτόν τον πόλεμο— βρίσκεται στην Ευρώπη. Ο χώρος, όπου συγκρούονται οι ίπποι και συνεχώς αναγεννιέται από την καταστροφή αιώνες τώρα, είναι η Ευρώπη. Οι αριθμοί απλά επιβεβαιώνουν αυτό, που είναι γνωστό σ’ όλους. Αρμαγεδών = Ευρώπη = 35 = Εκκλησία = Τάρταρος.


Όταν ολοκληρωθεί το έργο των έξι αγγέλων, αυτός που δρα είναι ο έβδομος και τελευταίος άγγελος. Η περίπτωση αυτού του αγγέλου είναι η πιο περίπλοκη κι απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή στη μελέτη του. Αυτό συμβαίνει για το λόγο ότι ο ίδιος άγγελος όταν σαλπίζει στον ουρανό, είναι αυτός, που αναγγέλλει την παντοκρατορία του Χριστού. Είναι ο τελευταίος άγγελος μιας κατάστασης, που ολοκληρώθηκε μυστηριωδώς στον ουρανό, αλλά τείνει προς την ολοκλήρωση στη Γη. Αυτό το φαινομενικά άτοπο σημαίνει ότι ως άγγελος σαλπιγκτής, ανακοίνωσε το τέλος ενός Σχεδίου, που αφορούσε τον ουρανό.. ως άγγελος όμως που φέρει φιάλη, επομένως προκαλεί πληγή, δρα κι ως πρώτος κι ως τελευταίος. Αυτό έχει σχέση με τ’ αρχικό σύστημα, που βρίσκεται πάνω στη Γη κι εξομοιώνεται με τον ουρανό και με το τελικό σύστημα που προέκυψε μετά από αιώνες. Όταν δηλαδή μέσα στα όρια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ολοκληρώθηκε η δράση των αγγέλων, τότε εμφανίστηκε ο έβδομος άγγελος κι αυτό που ήταν σάλπισμα για τους ουρανούς, έγινε πληγή για τη Γη. Όταν η βασιλεία του κόσμου έγινε βασιλεία του Κυρίου, κι αυτό έγινε το 800 μ.Χ., ο έβδομος άγγελος προκάλεσε τη δυνατή φωνή εξ ουρανού κι είπε το “Γέγονε”.. αυτό είναι η αναγγελία της εδραίωσης του σατανά, εφόσον ο Βασιλεύς και η εξουσία του ήταν ελέω Κυρίου. Γέγονε = Σατανάς = Πείνα = Πληγή = Φόβος = 26 = Κόλαση. Η κατάσταση εκείνη ήταν μία κατάσταση ολοκληρωμένη, αφού υπήρχαν τα πάντα. Υπήρχε ο Χριστός Παντοκράτορας, ο θρόνος και η κρίση. Ενώ όμως ήταν ολοκληρωμένη, δεν ήταν παγκόσμια, επομένως έτεινε προς εκείνο το όριο, έχοντας αφετηρία τα δεδομένα που είδαμε ότι ποιοτικώς ήταν τελικά, χωρίς το ίδιο να συμβαίνει σ’ ό,τι αφορά την κλίμακά τους. Παντοκράτορας μ’ εξουσίες σε περιορισμένο χώρο δε νοείται.. άρα, η τέλεια και ολοκληρωμένη αυτή κατάσταση ήταν ταυτόχρονα κι ατελής και ανολοκλήρωτη. Η τελειότητα έγκειται στο γεγονός ότι αν εμφανιζόταν τότε ο Μεσσίας, θα υπήρχε θρόνος να τον δεχτεί. Η ατέλεια αφορά το χώρο πάνω στον οποίο εδράζεται ο θρόνος.


Η διαφορά μεταξύ ουρανού και γης είναι αυτή, που προσδιορίζει την κατάσταση στο σύνολό της. Στον ουρανό τα πάντα είναι τέλεια κι ο Χριστός είναι ζωντανός, επομένως η κρίση είναι και λυτρωτική. Στη Γη η κατάσταση είναι φαινομενικά μόνον τέλεια, εφόσον ο Χριστός είναι νεκρός κι οι δούλοι, που φέρουν τις εξουσίες Του, άθλιοι. Οι δούλοι αυτοί συνθέτουν την πόρνη και είναι το σύστημα που έχει τη γνώση του Θεού, συνεπώς την επαφή με τον ουρανό, όπου ο Χριστός είναι ζωντανός. Αυτό σημαίνει ότι, όταν ο έβδομος άγγελος σκορπά στον αέρα τη φιάλη, υπάρχει τιμωρία, που είναι και τελική και αρχική. Τελική είναι, από τη στιγμή που η πόρνη κρίνεται από το Χριστό, που είναι ζων στον ουρανό. Αρχική όμως είναι, γιατί η τιμωρία της πόρνης δεν είναι ορατή κι οι άνθρωποι την ακολουθούν. Ενώ δηλαδή η πόρνη καταδικάστηκε τότε οριστικά, η καταδίκη της ήταν αυτή, που της έδωσε το δικαίωμα να παρασύρει όλους τους ανθρώπους. Για να γίνει αυτό αντιληπτό, θα πρέπει να δούμε πώς καταδικάζεται και τι ακριβώς συμβαίνει στους ανθρώπους. Η καταδίκη και η τιμωρία, όπως βλέπουμε, έχει σχέση με τον άκρατο οίνο, που είναι ο αντίχριστος, ο οποίος είναι, όπως είδαμε, ο οίνος του θυμού του Θεού. Αυτόν τον οίνο κρατάει στα χέρια του ο Θεός, κι είναι ο Υιός Του με τη μορφή του βρέφους.


Ο έβδομος άγγελος αντιπροσωπεύει και την  αρχή και το τέλος. Καταδίκασε και θα καταδικάσει. Η καταδίκη αυτή ως δραστηριότητα, είναι ορατή κι αόρατη, ακριβώς όμοια με τον τρυγητό του κόσμου. Όπως ο τρυγητός έγινε, αλλά θα ξαναγίνει, με τον ίδιο τρόπο θα πραγματοποιηθεί και η καταδίκη. Οι άνθρωποι δεν κατάλαβαν ότι ο Χριστός τρύγησε την άμπελο και μεθούν με τον άκρατο οίνο, που είναι η καταδίκη τους. Με το ίδιο ακριβώς σκεπτικό και η πόρνη δεν κατάλαβε ότι καταδικάστηκε, γιατί κι αυτή μέθυσε. Το λεπτό σημείο στην Αποκάλυψη βρίσκεται στο γεγονός ότι ο άγγελος που περιγράφει δεν είναι —αν κι ο έβδομος— ο τελικός, αλλά ο αρχικός. Αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι η φωνή βγήκε από το ναό τ’ ουρανού και όχι από το θυσιαστήριο, όπως αρμόζει στον τρυγητό κι ήταν φωνή και όχι κραυγή. Ο ναός του ουρανού γίνεται οριακά ναός το Θεού, και αυτό, γιατί ο ουρανός είναι θέμα παιδείας. Αυτή η ταύτιση έγινε, μόνον όταν εμφανίστηκε ο θεριστής και η γνώση είχε πάρει χαρακτηριστικά θησαυρού.


Ο έβδομος άγγελος εμφανίστηκε σε κάποια ανύποπτη χρονική στιγμή και καταδίκασε την  πόρνη, φερόμενος όμοια με το Θεό, που σκόρπισε άκρατο οίνο. Την καταδίκη που θα δουν και θ’ αντιληφθούν όλοι οι άνθρωποι, θα την κάνει στο τέλος ο Θεός, και αυτό θα γίνει όταν ο  τρυγητής τρυγήσει την άμπελο της γης ως σύνολο και όχι την άμπελο, που έχει ήδη τρυγηθεί. Για να συμβεί αυτό, θα πρέπει να ξαναβγεί ο τρυγητής από το θυσιαστήριο και να ζητήσει το δρέπανον το οξύ, πράγμα που σημαίνει να ξαναεμφανιστεί ο Χριστός. Όταν καταδικάστηκε σε πρώτη φάση η πόρνη, ο Χριστός δεν εμφανίστηκε και η καταδίκη της έγινε με βάση τη γνώση των ανθρώπων, επομένως του ναού τ’ ουρανού. Ναός του ουρανού = Πληγή του θανάτου = Κλεις του θανάτου = Θυμός του Θεού = Παλαιά Διαθήκη = 58 = Επτά εκκλησίαι. Η μεγάλη φωνή υποδηλώνει την έναρξη της διδασκαλίας των εθνών και στόχος αυτής της διδασκαλίας είναι η Σωτηρία, που οδηγεί στη θυσία. Φωνή μεγάλη = Διδασκαλία = Σωτήρια = 41. Για να υπάρξει όμως ο οίνος του θυμού του Θεού, απαιτείται κραυγή μεγάλη κι αυτή είναι ο Παράκλητος. Κραυγή μεγάλη = Κάτω κόσμος = Παράκλητος = 43.


Αυτά σημαίνουν ότι ο Θεός δίνει στην πόρνη τον άκρατο οίνο και την τιμωρεί —όπως αυτός γνωρίζει— οριστικά, ενώ η πόρνη που ξεκινά από εκείνο το σημείο τη δραστηριότητά της, προσπαθεί να δηλητηριάσει τους ανθρώπους με τον ίδιο οίνο, αλλά χωρίς τη γνώση του Θεού. Όταν παρακάτω ο Θεός θυμάται τη Βαβυλώνα τη μεγάλη, ο αναγνώστης γνωρίζει ότι Αυτός, που την τιμωρεί είναι ο Θεός ο Παντοκράτορας κι εδράζεται στο χώρο χιλίων εξακοσίων σταδίων. Οι άνθρωποι, όπως και η πόρνη, απλά δεν αντιλαμβάνονται την καταδίκη, γιατί βρίσκονται ήδη στον κάτω κόσμο. Όταν όμως εμφανιστεί ο έβδομος άγγελος ως τελικός, οι άνθρωποι θα βρεθούν Άνωθεν και η πόρνη θα παραμείνει εκεί που βρίσκεται, ασήμαντη και βρώμικη, όπως καταδικάστηκε να είναι. Η μεγάλη κραυγή δηλαδή, θ’ αφορά αποκλειστικά αυτήν και όχι τους ανθρώπους. Από τη στιγμή που ο έβδομος άγγελος εδώ φωνάζει: “Γέγονε”, η πόρνη εγκαθίσταται οριστικά στον κάτω κόσμο κι οι άνθρωποι, ανάλογα με την προσωπική τους ποιότητα και δύναμη ή την ακολουθούν ή την αποστρέφονται. Εκείνη τη στιγμή έγινε κοσμοχαλασμός κι αποτέλεσμα αυτού ήταν ο διαχωρισμός της μεγάλης πόλης σε τρία μέρη. Αυτό δεν είναι τίποτε άλλο, παρά η απόκρυψη της γνώσης, που οδήγησε στο Μεσαίωνα. Η μεγάλη πόλη είναι το χριστιανικό πολυσύστημα και είναι η δωρεά του Θεού, που γεννήθηκε από τη γνώση, η οποία δόθηκε στους ανθρώπους για τη δημιουργία των επιθυμητών υποσυστημάτων. Η Καθολική εκκλησία διέσπασε με την εξουσία της αυτήν τη γνώση που υπήρχε ως σύνολο, για να την εκμεταλλευτεί. Έδινε λόγου χάρη τη γνώση των επτά μυστηρίων και όχι αυτή των Επών. Έδινε την παράδοση των Ιουδαίων και όχι το Λόγο του Χριστού. Όταν όμως συμβαίνει αυτό, παύει να υπάρχει και τ’ αντίστοιχο θηλυκό συστήμα, που γεννά. Έτσι, σύμφωνα με τα όσα έχουμε αναφέρει, το θηλυκό σύστημα που γεννά τον Βασιλέα, παύει να υπάρχει. Η “γυνή”, δηλαδή, δεν έχει τη δυνατότητα  να λειτουργήσει ως γυναίκα, ώστε να γεννήσει, κι αυτό που απομένει, είναι η πόρνη. Από τη στιγμή που εμφανίζεται η πανίσχυρη Καθολική εκκλησία, η Ρώμη γίνεται απόλυτα όμοια με τη Βαβυλώνα κι ο χώρος που ελέγχει γίνεται όμοιος με την αυτοκρατορία αυτής, που θα παραδοθεί στον Υιό. Αυτή η πόρνη είναι, που καταδικάζεται και όχι τα θηλυκά συστήματα,  που γεννούν. Οι άνθρωποι που από τότε την ακολουθούν, δέχονται εξ ουρανού τη χάλαζα τη μεγάλη, που είναι ταλαντιαία. Είναι δηλαδή απόλυτα μοιρολάτρες, όπως οι Βαβυλώνιοι, που ελπίζουν μόνο σ’ ό,τι τους επιτρέπεται να ελπίζουν κι αυτός είναι ο Μεσσίας. Χάλαζα μεγάλη = Μωυσής = Πέτρος = Νηστεία = 36 = Παιδεία, ενώ, Χάλαζα ταλαντιαία = 45 = Μεσσίας = Αιχμαλωσία = Έξωθεν αυλή = Κρίσις. Οι άνθρωποι εξαιτίας αυτής της πληγής βλασφήμησαν το Θεό κι αυτό, γιατί αυτή η πληγή ήταν μεγάλη. Πληγή μεγάλη = 47 = Βαβυλών η μεγάλη = Αγία πόλις = Φόβος μέγας = Προφητεία = Υπολήνιον = Απόστολοι.


Ο έβδομος άγγελος οδηγεί στην καταδίκη της πόρνης κι αυτή η καταδίκη την κάνει μεγάλη πληγή, επομένως πληγή την οποία προκαλεί αυτός ο άγγελος. Από τη στιγμή που συμβαίνει αυτό, όσοι εισέρχονται σ’ αυτήν τη δομή, γεύονται την πληγή του πρώτου αγγέλου κι ακολουθεί η δική τους καταδίκη.

Back to content | Back to main menu