Κορυφή σελίδας
Ιωάννου Αποκάλυψη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Ιωάννου Αποκάλυψη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Ιωάννου Αποκάλυψη

Η πτώσις της μεγάλης πόλεως

Από το (Αποκ. Ιωάν. 18.1-18.24) ο Ιωάννης περιγράφει με λεπτομέρεια αυτά, που συνέβησαν, ώστε το τελικό αποτέλεσμα να είναι η καταδίκη της πόρνης. Από το σημείο στο οποίο μία πόρνη μεθά με το αίμα των αγίων ως το σημείο στο οποίο ερημώνεται και καίγεται μεσολαβούν ορισμένα γεγονότα, που απαιτούν διευκρίνιση. Το θηρίον για να πολεμήσει εναντίον του Αρνίου, θα πρέπει να δημιουργηθεί και μαζί μ’ αυτό οι δέκα βασιλείς, που θα παρασύρουν την πόρνη στη μεγάλη μάχη. Ο άγγελος που βλέπει ο Ιωάννης είναι ισχυρός, εφόσον έχει εξουσία μεγάλη. Το μέγεθος της εξουσίας και η παγκοσμιότητα της λάμψης Του αποκαλύπτουν την  ταυτότητά Του. Άνωθεν γεννημένος μ’ αυτήν την ισχύ είναι μόνον ο Χρίστος. Ο Μαρξ υπήρξε κι αυτός άγγελος ισχυρός, αλλά σ’ ό,τι αφορά την ισχύ και τη διαχρονικότητά του ήταν ασύγκριτα κατώτερος του Χριστού. Ο άγγελος αυτός ήταν ο Χριστός κι αυτός φώτισε τη Γη με τη λαμπρότητά Του. Άγγελος ισχυρός = Χριστός του Θεού = Αιώνια δόξα του Θεού = 76 = Ρομφαία του στόματος. Εξουσία μεγάλη = Ιησούς ζων = Θυμός του Θεού = 58 = Κλεις του θανάτου.


Όπως είδαμε και σ’ άλλα σημεία της Αποκάλυψης, ο αναγνώστης θα πρέπει πάντα να προσέχει ποιος δρα και σε ποιο επίπεδο βρίσκεται ο απλός άνθρωπος. Ο Ιησούς φώτισε τη Γη όσο βρισκόταν εν ζωή, συνεπώς όσο είχε τη δυνατότητα να μιλήσει. Ο Ιησούς κατηγόρησε την εξουσία και την καταδίκασε. Καθ’ όλη τη διάρκεια των αιώνων από τη στιγμή που σταυρώθηκε, δεν έπαψε να φωνάζει εναντίον της πόρνης. Ο Ιησούς υπάρχει ζωντανός από τη στιγμή που υπάρχει ο Λόγος Του. Υπάρχει κι ως νεκρός παράλληλα, αφού μέσω των δικαιωμάτων δίνει εξουσίες στην πόρνη. Η φωνή η ισχυρή λοιπόν δεν είναι κάτι το αφηρημένο, αλλά κάτι το γνωστό. Είναι η φωνή που δίνει γνώση στους ανθρώπους για την πτώση της πόρνης, αλλά είναι επίσης και η φωνή, που καταδικάζει την πόρνη.
Ο άνθρωπος που πιστεύει στο Χριστό παίρνει δύναμη από το Λόγο Του και δε γίνεται μέτοχος των αμαρτιών της, ενώ ο άπιστος από την ίδια φωνή επηρεάζεται κι ακολουθεί την πόρνη. Ο Λόγος του Αθανάτου Ιησού είναι ο συνολικός λόγος, που αφορά και τον ζώντα και το νεκρό Ιησού. Αυτός ο Λόγος είναι ο Λόγος του Εσταυρωμένου κι είναι το σύνολο της γνώσης, που προκύπτει από την Καινή Διαθήκη. Φωνή ισχυρή = Εσταυρωμένος = Καινή Διαθήκη = 59 = Άρχων του κόσμου. Ο άγγελος ο ισχυρός φωνάζει και οι άνθρωποι όλους αυτούς τους αιώνες τον ακούν. Απλά ανάλογα με το ποιόν του καθενός άλλος διαβάζει την Καινή Διαθήκη κι απομακρύνεται από την πόρνη κι άλλος γίνεται δούλος της.


Το ευαγγελικό μήνυμα ενημερώνει απλά όλους για την τελική πτώση της πόλης, που δε σημαίνει απαραίτητα την πτώση της, εφόσον αυτή έχει συμβεί, αλλά την άνοδο του ανθρώπου. Η πόρνη και οι δούλοι είναι καταδικασμένοι αιώνες τώρα κι αυτό που είναι δυνατό να προκύψει, είναι η Λύτρωση των ανθρώπων, που εξαιτίας της άγνοιάς τους ακολουθούν το νεκρό Ιησού. Νεκρός Ιησούς = Έργα της πόρνης = Χρυσός μόσχος = Αποκάλυψις Ιωάννου = 75. Είναι η μοίρα των Ιουδαίων, κάθε φορά που καθυστερεί η βοήθεια του Θεού να προσκυνούν το χρυσό μόσχο. Ο άγγελος, επειδή γνωρίζει ότι η γνώση της πόρνης στηρίζεται στην Καινή Διαθήκη και στα πνευματικά δικαιώματα που προκύπτουν απ’ αυτήν, αναφέρει όλα τα έθνη, χωρίς να εξαιρεί κανέναν. Ενώ στην περιγραφή της καθήμενης πόρνης αναφέρεται μόνον ο οίνος της πορνείας κι ένα πλήθος λαών κι εθνών, σ’ αυτήν την περίπτωση περιγράφεται η συνολική  παγκόσμια κοινωνία. Σ’ αυτήν παρουσιάζεται η κοινωνία της πατριαρχίας στην οποία ο οίνος του πάθους και της πορνείας μεθά το σύνολο των εθνών.


Η Βαβυλώνα η μεγάλη έγινε κατοικία δαιμονίων και φυλακή “παντός πνεύματος ακαθάρτου και παντός ορνέου ακαθάρτου και μεμισημένου”. Όλα αυτά σημαίνουν ότι η Βαβυλώνα η μεγάλη είναι το βασίλειο, που αποτελεί την μεγάλη πληγή της ανθρωπότητας και είναι θέλημα Θεού η ύπαρξή της. Βαβυλών η μεγάλη = Αγία πόλις = Μητρόπολη = 47 = Βασίλειον = Πληγή μεγάλη. Αυτή η πόλη στηρίζεται σε συγκεκριμένη γνώση κι υπηρετεί συγκεκριμένο στόχο. Η Βαβυλώνα μετατρέπεται σε μεγάλη πόρνη εξαιτίας του ακάθαρτου πνεύματος. Πνεύμα ακάθαρτον = Μεγάλη πόρνη = 53 = Οδός Κυρίου. Αυτή η πόρνη δημιουργήθηκε —όπως είδαμε και σ’ άλλο σημείο— για να δοθεί στον Υιό του Θεού, ώστε να είναι δυνατό να εξελιχθεί το Σχέδιο σε παγκόσμια κλίμακα. Ο Αλέξανδρος βρήκε την πόρνη, που ήταν το σύστημα της Βαβυλώνας κι ο Χριστός βρήκε επίσης την πόρνη, που ήταν το σύστημα που δημιούργησε ο Αλέξανδρος με τη διαφορά ότι είχε μετακινηθεί το κέντρο εξουσίας στη Ρώμη.


Το ακάθαρτο πνεύμα δίνει τα χαρακτηριστικά στο σύστημα, αλλά είναι απαραίτητο να υπάρξουν και τα όρνεα, που θα δώσουν ώθηση στην εξέλιξη του Σχεδίου. Όρνεον = 33 = Νεκροί = Εμμανουήλ = Αχιλλέας. Πρώτα εμφανίζεται το όρνεον το ακάθαρτον, εφόσον ο δράκων ο πυρρός προϋπάρχει του θηρίου. Όρνεον ακάθαρτον = Δράκων πυρρός = 64, κι ακολουθεί το όρνεον το μεμισημένον. Όρνεον μεμισημένον = Βασιλεύς των Ιουδαίων = Σκορπιοί της Γης = 91. Απ’ αυτόν το συνδυασμό προκύπτει η πανίσχυρη πόρνη, που έχει τη δυνατότητα να παρασύρει όλα τα έθνη της Γης στα πάθη και την πορνεία της. Η Βαβυλώνα γίνεται μ’ αυτόν τον τρόπο κατοικία των δαιμονίων κι είναι υπεύθυνη για τα όσα περιγράφει η Αποκάλυψη. Κατοικία δαιμονίων = 75 =  Βατικανό της αμαρτίας = Οικία του ισχυρού = Αποκάλυψις Ιωάννου = Βρυγμός των οδόντων.


Εφόσον η γνώση όλων αυτών βρίσκεται στα χέρια του Υιού του Θεού και παραχωρείται στους δούλους να τη διαχειριστούν, ευνόητο είναι ότι το βασίλειο που δημιουργείται κι είναι η Βαβυλώνα, έχει βασιλιά. Ο άγγελος έπεσε στη Γη και κατά την πτώση του γνωστοποίησε και την πτώση της Βαβυλώνας. Ο άγγελος ισχυροποιεί τη Βαβυλώνα στη Γη και γίνεται ο πρώτος βασιλιάς της Γης. Λόγω της διπλής ιδιότητας του Υιού του Θεού και της διπλής εμφανίσεώς Του, η βασιλεία αυτή μοιράζεται μεταξύ των κοσμοκρατόρων. Βασιλεύς της Γης = Αλέξανδρος ο Μακεδών = 75 = Νεκρός Ιησούς. Ο Ιησούς εν ζωή αρνήθηκε τη βασιλεία και κατέλαβε το αξίωμα του Βασιλέως ως Εσταυρωμένος. Μέσω των δικαιωμάτων του Υιού του Θεού, αυτή η βασιλεία μεταφέρεται στον Πέτρο και απ’ αυτόν στον Πάπα. Άρα ο πρώτος βασιλιάς της Γης, που δημιουργεί το σύνολο των υπολοίπων, είναι ο Αλέξανδρος και μέσω της αποστολής του Χριστού βρίσκεται πάντα εν ζωή κι είναι ο Πάπας της Ρώμης. Αλέξανδρος ο Μακεδών = Νεκρός Ιησούς = Διάβολος Πέτρος = Πάπας της Ρώμης = 75.


Με την εξουσία του βασιλιά ο Πάπας δημιουργεί τους βασιλιάδες της γης, πάνω στους οποίους βασιλεύει η πόρνη και με τους οποίους εκπορνεύεται. Από το θρόνο του Αλεξάνδρου προέκυψε ο θρόνος του Πάπα κι απ’ αυτόν το θρόνο το σύνολο των θρόνων των εθνών. Όταν η Αγγλία ήταν κοσμοκράτειρα, ο βασιλιάς της Αγγλίας ήταν ο βασιλιάς που πόρνευε με τη Βαβυλώνα. Για να το πραγματοποιήσει αυτό, πρέπει ν’ ανέχεται την εξουσία του Πάπα, που διατηρεί τα δικαιώματα αυτών, που δημιούργησαν την πόρνη, που με τη σειρά της δημιουργεί τους βασιλιάδες. Σ’ αυτό το σημείο βλέπουμε ότι ο άγγελος προειδοποιεί το λαό για την τιμωρία της πόλης και συνιστά σ’ αυτόν να βγει απ’ αυτήν.


Εξαιτίας της τιμωρίας θίγονται δύο τύποι  ανθρώπων. Οι βασιλιάδες και οι έμποροι. Η ομοιότητα αυτών των δύο τύπων ανθρώπων βρίσκεται στο γεγονός ότι έχουν συμφέροντα από την ύπαρξη της πόλης. Η διαφορά που υπάρχει οφείλεται στο ότι στοχεύουν σε διαφορετικό κέρδος. Οι μεν βασιλιάδες ωφελούνται από την πορνεία που γεύονται, οι δε έμποροι από τον πλούτο που της αποσπούν. Οι αριθμοί δείχνουν ότι η διαφορά αυτή έχει σχέση με τη φύση των ανθρώπων που υπηρετούν το κάθε τύπο. Βασιλείς της Γης = Νεκροί άνθρωποι = 82, ενώ, Έμποροι της Γης = Άνθρωποι ζώντες = 80. Οι πρώτοι αντιπροσωπεύουν τη δωρεά της πόρνης, επειδή αυτή τους δημιούργησε και τους επέβαλε στη Γη, ενώ οι δεύτεροι αντιπροσωπεύουν το κρίμα της. Δωρεά της πόρνης = 82, ενώ, Κρίμα της πόρνης = 80.


Εκ πρώτης όψεως ο αναγνώστης, σύμφωνα με τα παραπάνω, καταλαβαίνει γιατί δίκαια θρηνούν οι βασιλιάδες την πόρνη, εφόσον αυτοί θίγονται από την καταδίκη της. Οι έμποροι της Γης που ως αριθμός είναι ο αριθμός της Βασιλείας των Ουρανών, γιατί πενθούν; Έμποροι της Γης = Αθάνατοι άνθρωποι = Άνθρωποι ζώντες = 80 = Βασιλεία των Ουρανών. Για να γίνει αντιληπτό αυτό θα πρέπει ο αναγνώστης να κατανοήσει το σημείο αφετηρίας του ανθρώπου και την πορεία του. Οι έμποροι της Γης είναι όλοι οι άνθρωποι, που παράγουν ωφέλιμα αγαθά για τους συνανθρώπους τους, είτε πρόκειται για φιλοσοφία είτε για τεχνολογική εφαρμογή. Τέτοιοι έμποροι είναι ο Σωκράτης, ο Πλάτων, ο Ράιχ, ο Έντισον κι άπειροι άλλοι όμοιοί τους. Όλοι αυτοί αγωνίζονται για το καλό της ανθρωπότητας κι ενώ εμείς γνωρίζουμε ότι το σύνολο των άσχημων καταστάσεων προέρχονται από τη Βαβυλώνα αυτοί εμφανίζονται να κλαίνε.


Αυτό συμβαίνει γιατί; αν δεν υπήρχε η Βαβυλώνα, αυτοί θα μπορούσαν ν’ αποσπάσουν πλούτο και δόξα; Ο άνθρωπος γεννήθηκε Θεός και πριν από την πτώση του δεν υπήρχαν οι συνθήκες που θα έδιναν πλούτο στους εμπόρους. Στην προ του αμαρτήματος εποχή, πως ήταν δυνατό να πάρει πλούτο ένας άνθρωπος σαν το Σωκράτη; Τι θα μπορούσε να δημιουργήσει η ευφυΐα του, ώστε να ξεχωρίσει από τους υπόλοιπους και να κερδίσει την αθανασία; Βλέπουμε ότι είναι απαραίτητο να υπάρξει η Βαβυλώνα, ώστε μέσα από τα προβλήματα που δημιουργεί να γεννηθούν άνθρωποι, που θα δημιουργήσουν αγαθά και στη συνέχεια θα τα εμπορευθούν. Αν καταργηθεί η Βαβυλώνα κι ο άνθρωπος αγγίξει τη Θέωση, ποιος θα έχει ανάγκη τη γνώση των εμπόρων; Ποιος θ’ αγοράζει τη γνώση των σοφών, που στην καλύτερη των περιπτώσεων βρίσκεται κοντά στη γνώση του Θεού-ανθρώπου; Ο Χριστός προειδοποιεί τους λαούς και τους ωθεί στην ανταπόδοση των έργων της.


Η Βαβυλώνα η μεγάλη όλους αυτούς τους αιώνες βασανίζει και βασανίζεται. Οι άνθρωποι βασανίζονται εξαιτίας της, αλλά κι οι ίδιοι βασανίζουν αυτήν και τα παιδιά της. Αυτό συμβαίνει, επειδή ο Θεός το θέλησε κι είναι απαραίτητο για την εξέλιξη του Σχεδίου. Πώς όμως είναι δυνατό να συμβεί αυτό; Πώς είναι δυνατό να συμβεί ο βασανισμός της πόρνης; Η πόρνη βασανίζεται από τους ανθρώπους εξαιτίας της παραγωγής γνώσης. Κάθε φορά που επιχειρεί να τους βασανίσει, οι άνθρωποι αντιδρούν παράγοντας γνώση κι αυτό έχει διπλό αποτέλεσμα.. το πρώτο είναι η ισχυροποίηση της πόρνης και το δεύτερο η σκληρότητα του βασανισμού των δούλων της.


Η πόρνη κρίνει κι επειδή κρίνεται, αναγκάζει τους δούλους της να ζουν χειρότερα από τα ζώα. Αν οι δούλοι της απολάμβαναν τον έρωτα, τη δύναμη και τον πλούτο δε θα ήταν αξιοζήλευτοι; Οι άνθρωποι όμως δε δέχονται εξουσίες απ’ ανθρώπους, που απολαμβάνουν τα πάντα κι επομένως κρίνουν. Εξαιτίας αυτής της κρίσης φτάσαμε στην υποχρεωτική αγαμία, το μοναχικό βίο και το άγχος της αποκάλυψης των όποιων σεξουαλικών διαστροφών των δούλων της πόρνης. Η πόρνη έκανε το δικό της μείγμα, αλλά οι άνθρωποι της απέδωσαν διπλή ποσότητα. Η πόρνη δηλητηριάζει τους ανθρώπους μέσω των λόγων του Πέτρου και του Παύλου, αλλά οι άνθρωποι αντιδρώντας τήν αναγκάζουν να οδηγεί τους δούλους της σε ζωή ακόμα χειρότερη απ’ αυτή, που προτείνει.


Όταν η πόρνη λέει από μέσα της ότι κάθεται σαν βασίλισσα και ότι δεν είναι χήρα εννοεί ότι τη δημιούργησε ο Θεός με σταθερά θυληκά χαρακτηριστικά την ίδια ώρα που ο Υιός μεταμορφώνεται είτε σε άνδρα είτε σε βρέφος. Εμφανίστηκε ο Υιός Του ως Βασιλεύς και το σύστημα πήρε την εξουσία Του και τη γνώση Του. Όταν ο Βασιλεύς απουσιάζει, διαχειριστής της γνώσης Του είναι η γυναίκα και γι’ αυτό κάθεται σαν βασίλισσα. Χήρα δεν είναι γιατί ο Βασιλεύς δεν πέθανε, αλλά υπάρχει. Λόγω του Σχεδίου του Θεού ο Βασιλεύς εμφανίζεται ως σπέρμα και πάντα γονιμοποιεί την πόρνη. Η πόρνη λόγω θυσίας του βρέφους ενεργεί σαν μητέρα Του εμποδίζοντας τη Λύτρωση των ανθρώπων. Ο Υιός που κρατά στα χέρια της είναι ο βασιλιάς κι αυτή λειτουργώντας ως μοιχαλίδα δεν επιτρέπει την ανεξαρτητοποίησή Του. Αν το σύστημα δε διατηρούσε πνευματικά δικαιώματα πάνω στο Λόγο του Θεού θα εμφανιζόταν πολύ γρήγορα ένας νέος άνθρωπος όμοιος του Χριστού, που θα οδηγούσε τους υπόλοιπους στη Θέωση. Αυτό όμως θα ήταν εναντίον του Σχεδίου κι επομένως αδύνατο να επιτραπεί από το Θεό. Ο Θεός το μόνο που επιτρέπει είναι η προσωπική Λύτρωση του κάθε ανθρώπου, που είναι αποτέλεσμα της εξόδου του απ’ αυτήν, καθώς και την ανταπόδοση του μείγματός της.


Αιώνες τώρα ο κάθε άνθρωπος μπορούσε να μην υπολογίζει τους λόγους των αθλίων κι εξαιτίας αυτού του γεγονότος να ζήσει ο ίδιος καλύτερη ζωή και ν’ αναγκάσει τους δούλους σε ακόμα χειρότερη. Όταν δεν υπολογίζει κάποιος το λόγο του ιερέα κι αυτός τον κατηγορεί για οτιδήποτε, είναι αναγκασμένος από εκείνη τη στιγμή να προσέχει ακόμα περισσότερο για τυχόν ατόπημα. Αν ένας ιερέας κατηγορεί για μοιχεία κάποιον, που δεν τον υπολογίζει, μικρό το κακό. Αλίμονο όμως στον ιερέα αν αυτός, που δεν τον υπολογίζει και δεν τον φοβάται ανακαλύψει κάτι σε βάρος του. Οι έμποροι της Γης γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο αποτελούν το κρίμα της πόρνης. Έχουν τη δυνατότητα να παράγουν γνώση κι ενώ παίρνουν πλούτο από τη Βαβυλώνα, παρ’ όλ’ αυτά είναι η αιτία της καταδίκης της. Ο φιλόσοφος γίνεται γνωστός και δοξάζεται εξαιτίας της Βαβυλώνας, αλλά και μόνον που υπάρχει, την απειλεί και δυσχεραίνει τη θέση της.


Αυτό που έχει σημασία σ’ αυτό το σημείο είναι ν’ αντιληφθούμε πότε συμβαίνουν αυτά που περιγράφει ο Ιωάννης στη μεγαλύτερη δυνατή ένταση. Ενώ παρατηρείται γενικά μία συνέχεια, εφόσον και η πόρνη και οι άνθρωποι συνεχώς βρίσκονται σε τριβή, παρ’ όλ’ αυτά με βάση τα όσα γνωρίζουμε από την ιστορία, υπήρξαν στιγμές που η κατάσταση αυτή έγινε οριακή. Η Αλεξανδρινή περίοδος και σ’ αυτό το σημείο αποκαλύπτει τη σπουδαιότητα της. Μετά την εμφάνιση των κοσμοκρατόρων κι ως την τελική νίκη της πόρνης δόθηκε αποφασιστική μάχη. Οι έμποροι της Γης παρήγαγαν την οριακή γνώση, που οδήγησε στην καταδίκη της πόρνης. Μετά την ταξινόμηση του συνόλου της γνώσης και την αυθαίρετη οικειοποίησή της από τη Ρώμη άρχισε ο κλαυθμός, κι ο θρήνος και το πένθος. Η εκκλησία αναγκάστηκε εκείνη την εποχή —και για να αμυνθεί απέναντι σε ανθρώπους με γνώση— να πάρει οριακά και οριστικά μέτρα απέναντι στους δούλους  της. Η γνώση εξαφανίστηκε σταδιακά, αλλά εξαιτίας της προηγούμενης κατάστασης, οι δούλοι της εκκλησίας παρέμεναν σ’ οριακό επίπεδο.


Για να γίνει αυτό κατανοητό, θα δούμε ένα παράδειγμα. Όταν ο χριστιανισμός άρχισε να κυριαρχεί στην Ανατολή, οι δούλοι που έπαιρναν εξουσίες, έπρεπε εξαιτίας των Ελλήνων, που τους έλεγχαν ν’ ακολουθούν ένα τρόπο ζωής απαράδεκτα σκληρό προβάλλοντας πάντα την έννοια της θυσίας, που οδηγεί αυτόματα στο Χριστό. Ο Χριστός θυσιάστηκε, οι δούλοι θυσιάζονται κι επομένως είναι δίκαια η λήψη της εξουσίας. Όταν όμως ο χριστιανισμός πέρασε στη Δύση, οι Έλληνες που ήταν δυνατό ν’ αμφισβητήσουν, δεν υπήρχαν. Η Καθολική εκκλησία θα μπορούσε να είναι πιο ανεκτική απέναντι στους ιερείς της. Αυτό όμως δεν έγινε ποτέ και οι δούλοι της βασανίζονταν με το χειρότερο τρόπο, όχι εξαιτίας της γνώσης της κοινωνίας, αλλά εξαιτίας της γνώσης των ανωτέρων τους. Η ελληνική φιλοσοφία ήταν αυτή, που οδήγησε στην τελική μορφή της εκκλησίας κι από τη στιγμή που συνέβη αυτό εξαφανίστηκε από τα μάτια των ανθρώπων. Μετά το τέλος αυτής της περιόδου οι άνθρωποι δηλητηριάστηκαν από την πόρνη, αλλά και τη δηλητηρίασαν. Από εκείνη τη στιγμή αρχίζει ο κλαυθμός, που είναι το σύστημα στην τελική του μορφή, όσον αφορά τη γνώση του και όχι απαραίτητα τη συμπεριφορά του. Κλαυθμός = Σύστημα = 32 = Αρνίον = Πόρνη.


Ο αναγνώστης βλέπει την εξής διαφορά, όσον αφορά τους βασιλιάδες και τους εμπόρους. Ενώ και οι δύο αυτοί τύποι κλαίνε, οι πρώτοι θρηνούν, ενώ οι δεύτεροι πενθούν. Οι πρώτοι συνδέονταν με την έννοια “θρήνος”, ενώ οι δεύτεροι με την έννοια “πένθος”. Ο θρήνος και το πένθος μεγιστοποιούνται το 800 μ.Χ. όταν η Βαβυλώνα η μεγάλη γίνεται πανίσχυρη. Οι βασιλείς της Γης κλαίνε και θρηνούν, γιατί η εκκλησία που τους ελέγχει, τείνει να τους εξομοιώσει με τους δούλους της. Η βούληση του Βασιλέως εξαφανίζεται και κυρίαρχη είναι  η βούληση της πόρνης, που δημιουργεί εθνικούς. Θρήνος = 42 = Εθνικοί = Θηρίον = Μαρτύριον. Οι  έμποροι της γης κλαίνε γι’ άλλους λόγους. Από τη στιγμή που η πόρνη καταδικάστηκε, έπαψε να υπάρχει ενδιαφέρον για τ’ αγαθά τους. Ο άνθρωπος που στη Δύση μπορούσε να φιλοσοφήσει, εξαιτίας του εχθρικού λόγω άγνοιας περιβάλλοντος έπρεπε να διαλέξει ανάμεσα στη ζωή του δούλου ή τον θάνατο ενός άσημου αμφισβητία. Όσοι επέλεγαν το πρώτο έκλαιγαν, γιατί γίνονταν δούλοι του συστήματος και παρέδίδαν το έργο τους σ’ αυτό.


Σε αντίθεση προς τους βασιλιάδες των οποίων η δουλεία είχε σχέση με την εξουσία και το θρήνο, οι έμποροι πενθούσαν. Ο λόγος τους αύξανε το κεφάλαιο, που επέτρεπε τη διαιώνιση της βασιλείας. Πένθος = Βασιλεύς = 39 = Αίμα αθώον. Εξαιτίας αυτού το πένθους των εμπόρων είναι δυνατή η δράση του τρίτου αγγέλου που χύνει τη φιάλη του στα ύδατα. Αυτοί οι έμποροι έδρασαν και οι ποταμοί κι οι πηγές των υδάτων έγιναν αίμα, όπως κι οι θάλασσες. Αν δεν υπήρχαν όλοι αυτοί οι φιλόσοφοι ήταν αδύνατο να δημιουργηθούν οι δομές της κοσμοκρατορίας κι επομένως οι βασιλείς της γης. Αίμα νεκρού ανθρώπου = Βασιλείς της Γης = Συντέλεια του αιώνος = 82 = Θεός Παντοκράτορας. Αυτός είναι κι ο λόγος για τον οποίο αυτοί, που παρουσιάζονται να κλαίνε και να πενθούν παρακάτω, έχουν άμεση σχέση με τη θάλασσα.


Στη Γη δεν είναι δυνατό να υπάρξει εμπόριο, εφόσον οι φωστήρες είναι πανίσχυροι και το μόνο που είναι δυνατό να υπάρξει με τη μορφή γνώσης είναι το αίμα που ευνοεί το σύστημα. Πώς είναι δυνατό να γίνει κάποιος έμπορος της Γης κι επομένως αθάνατος άνθρωπος όταν διατυπώνει τον ίδιο λόγο με τους δούλους του συστήματος; Για ν’ αποκτήσει ο άνθρωπος την αθανασία, θα πρέπει να ταξιδέψει σε θάλασσες, ώστε να συγκεντρώσει την έτοιμη γνώση, που θ’ αποτελέσει τη βάση του έργου του. Όταν υπάρχει στον κόσμο αμέτρητη ποσότητα γνώσης, είναι αδύνατον ένας άνθρωπος με μόνο όπλο την ευφυΐα του να κερδίσει και την αθανασία. Έχουν ήδη εμφανιστεί αυτοί, που εξάντλησαν την ευφυΐα τους ψηλαφώντας το άγνωστο κι είναι ευνόητο ότι το σημείο εκκίνησης για τους μεταγενέστερους είναι αυτό, που προϋποθέτει και την κατοχή της γνώσης. Όταν στη συνέχεια ο άγγελος ο ισχυρός πετά το μύλο το μέγα μέσα στη θάλασσα, προφητεύει τα μέλλοντα για τον Ιωάννη.


Η Βαβυλώνα η μεγάλη θα καταπέσει στον κάτω κόσμο, με την ίδια ορμή με την οποία αυτός ο  μύλος έπεσε στη θάλασσα. Η θάλασσα θα ενταχθεί στον κάτω κόσμο και η Βαβυλώνα, που έχει εξουσία πάνω σ’ αυτή, θ’ ακολουθήσει την ίδια πορεία. Μύλος μέγας = Κάτω κόσμος = Παράκλητος = Μοιχαλίς = 43 = Λευκή νεφέλη. Από τη στιγμή που συμβαίνει αυτό, είναι αδύνατο να υπάρξει μέσα σ’ αυτήν οποιαδήποτε πνευματική δραστηριότητα. Καθ’ όλη τη διάρκεια του Μεσαίωνα δεν ακούστηκε η παραμικρή φωνή, που θα ήταν δυνατό να οδηγήσει τους ανθρώπους σε καλύτερη κατάσταση απ’ αυτήν που βίωναν. Το μόνο που ήταν δυνατό να βρεθεί μέσα σ’ αυτήν ήταν το αίμα των προφητών, το αίμα των αγίων και το αίμα των εσφαγμένων. Το σύνολο δηλαδή της γνώσης που οικειοποιήθηκε αυθαίρετα και το σύνολο της γνώσης, που της δόθηκε αλλά και που δημιούργησε η ίδια για την άσκηση της εξουσίας. Αίμα των αγίων = Φιλοσοφία =  48. Αίμα των προφητών = 67 = Οίνος πάθους = Διαθήκη του Θεού = Κιθάραι του Θεού, και τέλος, Αίμα των εσφαγμένων = 68 = Δώδεκα Απόστολοι = Πόρνη καθήμενη.


Ο Ιωάννης από το (Αποκ. Ιωάν. 17.1-18.24) παίρνει γνώση για την πόρνη. Βλέπει την πόρνη και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της. Αυτό το αναφέρουμε γιατί δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε ότι ο Θεός ήθελε να δημιουργήσει ένα θηλυκό σύστημα που θα το παρέδιδε στον Υιό Του, ώστε μελλοντικά αυτό να γεννά Θεούς-ανθρώπους. Εμείς είδαμε και στην Αποκάλυψη, αλλά και στην ανάλυση του Μυστικού Σχεδίου, ότι, για να παραδοθεί αυτό το σύστημα στον Υιό, είναι αναγκαίες ορισμένες προϋποθέσεις. Το σύστημα  κατ’ αρχήν θα πρέπει να είναι παγκόσμιο, εφόσον είναι απαραίτητο μέσα σ’ αυτό να βρίσκονται όλα τα έθνη και η γνώση που δημιουργεί και στηρίζει αυτό το σύστημα να είναι τέτοια, που να είναι δυνατή η αναγνώριση του Υιού και μόνον Αυτού. Από την αρχαία Βαβυλώνα, που οριακά αναγνώρισε τον Αλέξανδρο, μέχρι το σημερινό παγκόσμιο σύστημα, η ανθρωπότητα βρίσκεται κάτω από την εξουσία συγκεκριμένης γνώσης.


Αυτό που είναι ορατό, είναι το κυρίαρχο θηλυκό σύστημα, που εξαιτίας του Μυστικού Σχεδίου έχει γίνει “σάρκα μία” με δύο μόνον άντρες, τον Αλέξανδρο και τον Ιησού. Η τραγωδία για την ανθρωπότητα είναι αποτέλεσμα της θυσίας αυτών των αντρών που παραδίδουν τη γνώση στην πόρνη κι επιτρέπουν την άσκηση εξουσίας απ’ αυτήν. Αυτό που μας ενδιαφέρει σ’ αυτό το σημείο είναι ότι, ανεξάρτητα από τη Θυσία του Υιού, που οδηγεί στη μεγιστοποίηση της δύναμης της πόρνης, αυτό που αναμένεται, είναι η πραγματοποίηση ενός γάμου. Οι άνθρωποι περιμένουν πάντα ένα γάμο, έστω κι αν εξαιτίας του Σχεδίου αυτός ο γάμος, όταν δεν είναι τέλειος λόγω της Θυσίας του Υιού, δημιουργεί χειρότερες συνθήκες απ’ αυτές που υπήρχαν πριν απ’ αυτόν. Η αυτοκρατορία της Βαβυλώνας υπήρξε η γυναίκα του Αλεξάνδρου, όπως και η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία η γυναίκα του Ιησού. Το Αρνίον εμφανίστηκε δύο φορές, γιατί φέρει δύο ιδιότητες, που είναι αυτές του Βασιλέως και του Κυρίου.


Το θηλυκό σύστημα εξαιτίας αυτών των δύο εμφανίσεων και των δύο γάμων πήρε τα τελικά χαρακτηριστικά του, που είναι χαρακτηριστικά του χριστιανικού συστήματος. Ο Χριστός απέδειξε εν ζωή ότι αυτός είναι ο Κύριος των κυρίων και ο Βασιλεύς των βασιλέων. Ο γάμος στον ουρανό έγινε, επειδή ο Χριστός είναι ο άντρας του χριστιανικού συστήματος, αλλά εξαιτίας του Σχεδίου και της Θυσίας του Ιησού οι άνθρωποι εξακολουθούν να βλέπουν μόνον τη γυναίκα, που ετοιμάζεται για το γάμο. Ενώ ο Χριστός πραγματοποίησε το γάμο Του, εξαιτίας των λόγων Του για επιστροφή κι εξαιτίας της άρνησης της εκκλησίας ν’ αυτοκαταργηθεί ως φορέας εξουσίας, το σύστημα δεν γεννά παιδιά του Χριστού όμοιους μ’ Αυτόν, αλλά γεννά ανθρώπους, που ακολουθούν τη Θυσία του Ιησού.

Νίκη εις τον ουρανόν και ο γάμος του Αρνίου

Όταν ο Ιωάννης περιγράφει από το (Αποκ. Ιωάν. 19.1-19.11) το γάμο του Αρνίου αυτό που στην πραγματικότητα αποκαλύπτει, είναι ο στόχος, που επιδιώκεται με τη δημιουργία του συστήματος, χωρίς να διαχωρίζονται οι γάμοι μεταξύ τους εξαιτίας των πολλαπλών εμφανίσεων του  Υιού. Βλέπει μία νύμφη, που ετοιμάζεται για γάμο και όχι το θηλυκό σύστημα, που προέκυψε από το γάμο του Χριστού ή το θηλυκό σύστημα που, μετά το τέλος της εξέλιξης του Σχεδίου θα γεννά τους Θεούς-ανθρώπους. Η γυναίκα του Αρνίου σ’ αυτό το σημείο δεν περιγράφεται κατά τρόπο σαφή, ώστε να γνωρίζουμε πώς συμπεριφέρεται στην κάθε αλλαγή, που προκαλείται λόγω του Μυστικού Σχεδίου.


Η Καθολική εκκλησία που πραγματοποιούσε τις ιερές εξετάσεις, ήταν γυναίκα του Αρνίου κι ήταν άθλια. Η μελλοντική κοινωνία που θα γεννά Θεούς-ανθρώπους, θα είναι επίσης γυναίκα του Αρνίου. Η διαφορά όμως που παρουσιάζεται μεταξύ τους είναι τεράστια κι είναι αποτέλεσμα της παρουσίας ή της απουσίας του Αρνίου. Η γυναίκα υπάρχει πάντα, αλλά λειτουργεί πάντα ανάλογα μ’ αυτόν, που είναι άντρας της. Αλλιώς λειτουργεί όταν το Αρνίον είναι ζων κι αλλιώς, όταν αυτό είναι νεκρόν ή εσφαγμένον. Απ’ αυτήν τη γενική περιγραφή ο Ιωάννης πηγαίνει στην ειδική, όταν ο άγγελος τού δείχνει τη νύμφη του Αρνίου (Αποκ. Ιωάν. 21.10). Σ’ αυτό το σημείο έχουμε απλά μία  γυναίκα, η οποία ετοιμάζεται να παντρευτεί, αφού ήρθε η ημέρα του γάμου. Δε γνωρίζουμε αν αυτή είναι πόρνη ή μοιχαλίδα ή οτιδήποτε άλλο. Δε γνωρίζουμε πού βρίσκεται το Αρνίον και ποια η σχέση Του μ’ αυτήν.


Για να γίνει αντιληπτό τι ακριβώς συμβαίνει σ’ αυτήν την περίπτωση, θα πρέπει ν’ αναζητήσουμε τη γνώση αυτού, που γνωρίζει κι είναι ο Χριστός. Ο Χριστός στο (Ματθ. 22.1-22.14) με παραβολή αναφέρεται στους γάμους, που έχουν σχέση με το βασιλιά και το γιο του. Αν αντιληφθεί ο αναγνώστης τι ακριβώς συμβαίνει σ’ αυτήν την παραβολή, τότε και μόνο μπορεί ν’ αντιληφθεί τη συνέχεια της Αποκάλυψης. Ο Υιός του Θεού είναι και Κύριος και Βασιλεύς. Επειδή η βασιλεία χτίζεται πιο εύκολα από έναν οίκο των ίδιων διαστάσεων, ο Υιός εμφανίστηκε πρώτα με την ιδιότητα του Βασιλέως κι έπειτα μ’ αυτήν του Κυρίου. Ο Θεός δημιούργησε τη Βαβυλώνα και την παρέδωσε στον Αλέξανδρο. Αυτός ήταν ο πρώτος γάμος κι ήταν κατώτερης σημασίας, επειδή η δομή που προέκυψε, ήταν ιδιαίτερα ασθενής.


Εξαιτίας εκείνου του γάμου δημιουργήθηκαν τ’ απαραίτητα δεδομένα για τον επόμενο και σημαντικότερο γάμο. Τα δεδομένα ήταν τα εξής: η έννοια τους “βασιλέως” άγγιξε τον ουρανό και η παγκοσμιότητά της έκανε γνωστή σ’ όλους τους ανθρώπους —ανεξάρτητα από το επίπεδο γνώσης— την συγκεκριμένη ιδιότητα του Υιού. Το σύνολο των ανθρώπων έμαθαν από εκείνη τη στιγμή ν’ αναμένουν τον Υιό του Θεού με δόξα ανάλογη του ζωντανού και παντοτινά νέου Αλεξάνδρου. Από το σύνολο των ζυμώσεων που ακολούθησαν, προέκυψε μία αυτοκρατορία, η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, που ήταν σε θέση ως σύστημα να γεννήσει τον Υιό του Θεού και να παραχωρηθεί σ’ Αυτόν ως νύμφη. Ο Αλέξανδρος, επειδή ύψωσε τη βασιλική εξουσία στο ύψιστο σημείο κι επειδή παρέμεινε αθάνατος, ήταν ο σύζυγος του συστήματος που γέννησε το Χριστό.


Ο Χριστός γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο ξεκινά την παραβολή με τα λόγια: (Ματθ. 22.2-22.3) "ωμοιώθη η βασιλεία των ουρανών ανθρώπω βασιλεί, όστις εποίησε γάμους τω υιώ αυτού." (Η βασιλεία τών ουρανών μοιάζει μέ ένα βασιλέα, ο οποίος επρόκειτο νά κάνει τούς γάμους τού υιού του.). Βασιλεία των Ουρανών = 80 = Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία = Άνθρωπος αθάνατος = Στρατηγός αυτοκράτωρ = Βασιλεύς των Ελλήνων. Όπως και στην περίπτωση στην οποία μελετούσαμε το προπατορικό αμάρτημα, έτσι κι εδώ θα πρέπει ο αναγνώστης να κατανοήσει ότι ο Υιός λειτουργεί με μία συγκεκριμένη ιδιότητα,  όταν είναι ζωντανός. Όταν δεν είναι ζωντανός, η ιδιότητα αποδίδεται αυτόματα στο Θεό κι ο Θεός πλέον είναι ο Πατέρας με την ιδιότητα που έκανε γνωστή ο Υιός. Ενώ ο Αλέξανδρος είναι υιός, με το θάνατό του η βασιλική ιδιότητα αποδίδεται στο Θεό κι όταν ο Χριστός γεννιέται, ο Πατέρας Του είναι αντιληπτός στον κόσμο ως Βασιλεύς.


Τώρα εύκολα αρχίζουν να ξεχωρίζουν τα μέλη της οικογένειας. Ο Θεός έδωσε καθ’ όλη τη διάρκεια των αιώνων γνώση στους ανθρώπους για το γάμο του Υιού Του. Αυτή η γνώση όμως δόθηκε, γιατί ο Θεός έπρεπε να καλέσει τους ανθρώπους. Ο αναγνώστης θα παρατηρήσει ότι απέναντι στους προσκεκλημένους δεν ασκείται εξουσία. Ο Θεός δεν απαιτεί να παραβρεθούν οι άνθρωποι στους γάμους. Τους καλεί με σκοπό να τους ευχαριστήσει, αφού τους γάμους ακολουθεί πλούσιο γεύμα. Η εξουσία υπάρχει μόνον απέναντι στους δούλους των οποίων είναι Κύριος τους. Ως Κύριος μ’ εξουσία πάνω σ’ ό,τι του ανήκει, ετοίμασε ένα λαμπρό γεύμα. Ταύρος = 27 = Όφις, Μόσχος = Αμαρτωλοί = Βάρβαροι = 37 = Κόλασις, Αρνίον = 32 = Σύστημα = Πόρνη. Ο Θεός είχε εξουσία πάνω σ’ όλα αυτά και μέσω του Λόγου του Υιού του, Χριστού, ετοίμασε το γεύμα.


Ο Χριστός ζωντανός είχε τη γνώση να επιτεθεί εναντίον του συστήματος κι όποιος σεβάστηκε το Λόγο Του, μπορούσε ν’ απολαύσει το γεύμα. Ταύρος εσφαγμένος = Αρνίον εσφαγμένον = 75 = Αποκάλυψις Ιωάννου = Έργα της πόρνης = Βρυγμός των οδόντων. Οι άνθρωποι εκείνης της εποχής φέρθηκαν με δύο τρόπους. Αυτοί που είχαν γνώση, αγνόησαν την πρόσκληση κι είτε ασχολήθηκαν με τα χωράφια τους είτε με το εμπόριο. Το σύνολο των ανθρώπων που εκείνη την εποχή εισέπρατταν υπεραξίες, αγνόησαν  το Λόγο του Χριστού και δεν έκαναν αποδεκτή την πρόσκληση. Οι υπόλοιποι εξαιτίας της αθλιότητας και της ηλιθιότητάς τους σκότωσαν τους δούλους του βασιλιά και πρώτον το Χριστό. Ο βασιλιάς εναντίον αυτών των φονιάδων έστειλε τα στρατεύματα του και τους εξόντωσε. Όλοι αυτοί οι άθλιοι που σκότωσαν το Χριστό και τους παρθένους, αργότερα σκοτώθηκαν από τις εξουσίες των δούλων του Χριστού, επειδή ο χριστιανισμός επικράτησε στο χώρο, όπου είχαν σταλεί οι δούλοι.


Ο Θεός γέννησε τον Υιό Του μέσα στο ιουδαϊκό σύστημα.. εκείνη μόνον τη χρονική στιγμή η μητέρα του Υιού Του ήταν εκείνο το σύστημα με νύμφη τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Ο κόσμος τότε, λόγω της γνώσης των Ελλήνων, είχε φτάσει σ’ ένα ικανοποιητικό επίπεδο και ήταν έτοιμος αν όχι να θεωθεί να συμμετάσχει στην δωρεά γνώσης. Οι πιο καθυστερημένοι, συνεπώς αυτοί που είχαν την ανάγκη αυτής της δωρεάς και άρα του Μεσσία, ήταν οι Ιουδαίοι. Ο Θεός απηύθυνε κατ’ αρχήν την πρόσκληση σ’ αυτούς και άρα στον κάτω κόσμο. Κεκλημένοι = Κάτω κόσμος = Μοιχαλίς = 43 = Κληρικοί. Όλους αυτούς ο Θεός τους θεώρησε, εφόσον αρνήθηκαν την τιμή, όχι άξιους. Άξιος = 30 = Εκλεκτός. Από τη στιγμή που συνέβη αυτό, η πρόσκληση έγινε γενικότερη και μέσω του έργου του Χριστού άρχισε να σκορπίζεται στο σύνολο του κόσμου, και συγκεκριμένα σ’ αυτούς που είχαν γνώση και άρα ήταν άξιοι, δηλαδή στους Έλληνες. Έλληνας = Άξιος = Εκλεκτός = 30. Όταν λοιπόν οι δούλοι φτάνουν στις διεξόδους των οδών βρίσκουν τους Έλληνες. Διέξοδοι των οδών = Ελληνικός κόσμος = Βιβλίον της ζωής = Ιμάτιον πορφυρούν = Δούλοι της αμαρτίας = 79 = Χαλινοί των ίππων.


Με την αποστολή των μαθητών Του ο Χριστός άρχισε να γεμίζει τον οίκο Του με μεγάλο αριθμό προσκεκλημένων. Δεν υπάρχει διαχωρισμός μεταξύ πονηρών κι αγαθών. Ο χριστιανισμός από τότε που άρχισε ν’ αναπτύσσεται δεν ξεχωρίζει τους ανθρώπους. Όποιος θέλει εντάσσεται μέσα σ’ αυτόν και δεν ελέγχεται από κανέναν. Η διαφορά βρίσκεται σ’ ένα συγκεκριμένο σημείο και απ’ αυτό ξεκινά η τιμωρία. Ο Βασιλεύς καλεί χωρίς εξουσία τους προσκεκλημένους, αλλά ενώ μέσα στο χώρο της βασιλείας Του είναι διαλλακτικός μέσα στον οίκο Του είναι απίστευτα σκληρός. Ενώ δεν τιμωρεί αυτούς, που τον προσβάλλουν αρνούμενοι την πρόσκληση, τιμωρεί σκληρά, όσους προσήλθαν στους γάμους, χωρίς να είναι κατάλληλα ντυμένοι. Ο Θεός καλεί τους ανθρώπους στον οίκο Του αλλά αλίμονο σ’ αυτούς, που δεν είναι καθαροί.


Ο Χριστός με τη Θυσία Του πέτυχε να δώσει στην ιδιότητα του Κυρίου την ισχύ να τιμωρήσει τους μη καθαρούς. Ο Αλέξανδρος έδωσε τη δυνατότητα στη βασιλική εξουσία να καλέσει τους ανθρώπους στο γάμο χωρίς διακρίσεις, ενώ ο Χριστός έδωσε τη δυνατότητα στην εξουσία του Κυρίου να τιμωρήσει τους άθλιους, που πήγαν στο γάμο για να κλέψουν και να ρημάξουν. Ο Χριστός δε βρίσκεται στη ζωή, ώστε να συγχωρεί και να βοηθά τους ανθρώπους. Θυσιάστηκε, κι οι άθλιοι με τις εξουσίες τους τιμωρούν και τιμωρούνται. Η τιμωρία έγκειται στο γεγονός ότι εξαιτίας των Αποστόλων οι άνθρωποι εντάσσονται στον ιουδαϊκό κόσμο κι εξαιτίας επίσης των πνευματικών δικαιωμάτων, γίνονται κεκλημένοι.


Ο Θεός τιμωρεί πάντα τους πόρνους, τους κλέφτες και τους ψεύτες. Από τη στιγμή που μπαίνει κάποιος στον οίκο Του, ανεξάρτητα από τον τρόπο που το καταφέρνει έχει δύο επιλογές: ή να γευθεί τη Θέωση ή να βρεθεί στο σκότος και το τρίξιμο των οδόντων. Αυτοί που μένουν μέσα στον οίκο, είναι οι ανακείμενοι τους οποίους ο Θεός αγαπά. Ανακείμενος = Παρθένος = Φρόνιμος = 48 = Λαός του Θεού = Εκλεκτός λαός =  Αρνίον ζων = Ακρατοπότης. Ο διαχωρισμός των ανθρώπων γίνεται μέσω των ενδυμάτων που αυτοί φορούν. Ο Κύριος αντιλαμβάνεται μέσω των ενδυμάτων ποιος ήρθε στο γάμο για να μοιραστεί τη χαρά του Θεού μ’ Αυτόν και ποιος πήγε για να κλέψει και να βιάσει. Ένδυμα γάμου = Καθαροί = Βιβλίον = Έλληνες = 34 = Σίτος = Οίνος.


Αν ο άνθρωπος που πηγαίνει στο γάμο, δεν έχει αυτό το ένδυμα, αυτόματα αποβάλλεται απ’ αυτόν και μπαίνει στις συνθήκες που περιγράφει η Αποκάλυψη. Μπαίνει σε συνθήκες απόλυτα χειρότερες απ’ αυτές που άφησε. Αν, για παράδειγμα, ένας Γαλάτης κατά την εποχή του εκχριστιανισμού της Γαλατίας έμπαινε σ’ αυτόν το γάμο γοητευμένος από το Λόγο του Χριστού είχε δύο πιθανότητες: ή να έπαιρνε τη γνώση του Χριστού και να χαιρόταν με το γάμο Του μένοντας παρθένος ή εξαιτίας αυτού του Λόγου να γοητευόταν από τις εξουσίες της εκκλησίας και να πήγαινε κατευθείαν στην Κόλαση. Όσοι έμεναν μέσα στο γάμο ακολουθούσαν το Αρνίον το ζων, ενώ όσοι αποβάλλονταν ακολουθούσαν το Αρνίον το εσφαγμένον.  Αρνίον ζων = Παρθένος = Φιλοσοφία = 48, ενώ, Αρνίον εσφαγμένον = Βρυγμός των οδόντων = Πάπας της Ρώμης = 75.


Τι είναι όμως αυτός ο γάμος και πώς μπαίνουν οι άνθρωποι όλους αυτούς τους αιώνες στον οίκο του Θεού για να το δουν; Ο γάμος του Αρνίου έγινε την εποχή κατά την οποία ο Χριστός ήταν ζωντανός και προσπαθούσε μέσω του Λόγου Του να βοηθήσει τους ανθρώπους. Τότε προσκλήθηκαν οι καλεσμένοι και τότε είχαν την ευκαιρία όλοι οι άνθρωποι, ανεξάρτητα από το ποιόν τους, να πάρουν βοήθεια από τον τέλειο Χριστό. Μετά τη Σταύρωση του Χριστού κι επειδή οι άθλιοι είχαν συμφέροντα, ενώ παρέδιδαν το Λόγο του Χριστού στους ανθρώπους, παρ’ όλ’ αυτά προσπαθούσαν να τους δηλητηριάσουν και όχι να τους λυτρώσουν. Εξαιτίας της αποστολής του Χριστού κι εξαιτίας του Μυστικού Σχεδίου, η γνώση Του είναι με τη μορφή άκρατου οίνου. Ο φρόνιμος παρθένος έχει τη δυνατότητα ν’ αντέξει τον οίνο και να λυτρωθεί. Ο άθλιος που θέλει να γευθεί εξουσίες με τον ίδιο οίνο μεθά και γίνεται μέθυσος.

Back to content | Back to main menu