Κορυφή σελίδας
Ιωάννου Αποκάλυψη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Ιωάννου Αποκάλυψη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Ιωάννου Αποκάλυψη

Ο γάμος δεν είναι τίποτε άλλο, παρά η παράδοση του συνόλου της εξουσίας τού συστήματος στον Υιό. Το κέρδος για τους ανθρώπους είναι η αλλαγή της συμπεριφοράς του συστήματος και η δωρεά της τέλειας γνώσης του Θεού. Γάμος του Αρνίου = Άκρατος οίνος = 61 = Οίκος του Θεού = Υιός Κύριος = Θείο βρέφος = Θείο σπέρμα. Η ιδιαιτερότητα που είναι αποτέλεσμα του Μυστικού Σχεδίου οφείλεται στην πραγματοποίηση του γάμου από το Αρνίον, που ναι μεν άφησε στη Γη τη γνώση, που επιτρέπει τη Θέωση του ανθρώπου μέσα στο σύστημα, αλλά ο Ίδιος ο Υιός έφυγε.

Οι δούλοι που συνθέτουν την πόρνη, εξαιτίας των συμφερόντων τους και της απουσίας του Υιού δεν επιτρέπουν τη λειτουργία Του ως Κυρίου αλλά σαν σπέρματος. Δε δίνουν δηλαδή το Λόγο του Χριστού στους ανθρώπους, ώστε ο καθένας να επιλέγει το δρόμο του, αλλά αναγκάζουν τους ανθρώπους ν’ ακολουθούν της αθλιότητές τους δημιουργώντας τέτοιες συνθήκες, ώστε, ενώ ο Κύριος των κυρίων έχει γεννηθεί, οι άνθρωποι να περιμένουν την εκ νέου γέννησή Του.


Η πόρνη αντί να ευθυγραμμίζεται με το Λόγο του Χριστού, που είναι άντρας της, ακολουθεί τον κάθε άθλιο και συμπεριφέρεται στο Χριστό σαν να είναι Υιός της. Χρησιμοποιεί τη Σοφία Του, ώστε η ίδια να επιβιώνει, αλλά η συμπεριφορά της είναι αποτέλεσμα της εκπόρνευσής της με τον κάθε άθλιο. Αυτό είναι αντιληπτό από τους ανθρώπους, όμως αυτοί λειτουργούν σαν τυφλοί και κουφοί.


Δεν υπάρχει χριστιανική εκκλησία στον κόσμο στην οποία να μην είναι κυρίαρχη η εικόνα της Παναγίας με το βρέφος. Γιατί η εκκλησία επιμένει σ’ αυτήν τη σχέση; Ο Χριστός δεν ήταν Υιός του Θεού; Δεν ενηλικιώθηκε; Γιατί μία θηλυκή οντότητα κρατά στα χέρια της τη Σοφία του Υιού του Θεού. Ένα βρέφος πάντα έχει ανάγκη την προστασία της μητέρας του. Εξαιτίας αυτής της ανάγκης ο Θεός επιτρέπει μόνο στη μητέρα την άσκηση εξουσίας πάνω σ’ αυτό. Τι επιδιώκει όμως η εκκλησία απ’ αυτήν την εικόνα; Γιατί αγνοεί το Λόγο του Χριστού που στο (Ματθ. 12.48-12.50) δείχνει καθαρά ότι είναι ενήλικος και ότι έχει ξεφύγει από τη μητρική εξουσία; Στο γάμο της Κανά υπακούει στην εξουσία της μητέρας Του και ικανοποιεί το σύστημα με την παρέμβασή Του. Όμως από εκείνη τη στιγμή κι έπειτα δηλώνει σαφώς ότι η σχέση Του με τη μητέρα Του αλλάζει βάση κι απαιτεί απ’ αυτή να ευθυγραμμιστεί με το Λόγο του Πατέρα Του(Ματθ. 12.48-12.50) "όστις γαρ αν ποιήση το θέλημα του πατρός μου του εν ουρανοίς, αυτός μου αδελφός και αδελφή και μήτηρ εστίν." (Εκείνος πού θά κάνει τό θέλημα τού Πατέρα μου, πού είναι εις τούς ουρανούς, αυτός θά μού είναι αδελφός καί αδελφή καί μητέρα.). Η εκκλησία όλα αυτά τ’ αγνοεί και τα  υποβαθμίζει, για να μπορεί να επιβιώνει. Λαμβάνει για τον εαυτό της την ιδιότητα της μητέρας του Χριστού, ώστε να μην επιτρέπει σε κανένα να Τον αγγίζει. Εφόσον όμως ο Υιός του Θεού, όπως μας λέει ο Χριστός, ταυτίζεται με το Θεό, η γυναίκα που τον κρατά στα χέρια  της, εκπορνεύεται. Ενώ δηλαδή θα έπρεπε να είναι η “σάρκα μία” του Θεού, αυτή εκ του πονηρού γίνεται μητέρα Του. Μέσω της Θυσίας Του ο Χριστός κατάφερε, ενώ άφησε συνολική γνώση, να δώσει τη δυνατότητα στην πόρνη να επιβιώσει.. ακριβώς εξαιτίας αυτής της γνώσης έχει ο Ίδιος τη δυνατότητα να τιμωρεί και την πόρνη και τους δούλους της.


Όταν στην Αποκάλυψη βλέπουμε ότι ο λαός από τον ουρανό φωνάζει “αλληλούια”, μέσω των αριθμών βλέπουμε ότι αυτή η λέξη είναι και ευχή και κατάρα. Αλληλούια = Πόρνη = Αρνίον = 32. Ο ουρανός αποκαλύπτει τα συμβαίνοντα κι αυτά είναι ταυτόχρονα ευχάριστα και δυσάρεστα. Μετά την ολοκλήρωση του έργου των τεσσάρων ζωντανών όντων αυτοί κι οι πρεσβύτεροι προσκυνούν το Θεό και μόλις συμβαίνει αυτό, αρχίζει η παντοκρατορία της Βαβυλώνας. Αλληλούια αμήν = 47 = Βαβυλών η μεγάλη = Πληγή μεγάλη. Από εκείνο το σημείο κι έπειτα η Βαβυλώνα γίνεται η πόρνη η καθήμενη και η βασιλεία του Θεού ταυτίζεται πλέον με τον οίκο του Κυρίου, που τιμωρεί τους ανθρώπους που δεν είναι καθαροί. Δώδεκα Απόστολοι = Βασιλεία του Θεού = Πόρνη καθήμενη = Οίκος του Κυρίου = 68.


Η διαφορά του οίκου του Θεού μ’ αυτόν του Κυρίου, έχει σχέση με τις δυνατότητες, που προσφέρονται στον απλό άνθρωπο. Στον οίκο του Θεού υπάρχει δυνατότητα Θέωσης, ενώ στον οίκο του Κυρίου δεν υπάρχει αυτή η δυνατότητα, επειδή καθώς λείπει ο Κύριος οι δούλοι έγιναν μέθυσοι και βασανίζουν τους ανθρώπους. Όταν οι φωνές αναγγέλλουν την παντοκρατορία του Θεού, τα πάντα λειτουργούν ενάντια στον άνθρωπο. Βασιλεύει ο Κύριος κι εξαιτίας της απουσίας Του οι δούλοι Του. Δούλοι του Κυρίου = Μαρτυρία Ιησού = 66 = Λίθος μυλικός = Σαρξ ασθενής = Θεός του ουρανού. Οι φωνές του ουρανού προτρέπουν τους ανθρώπους να χαίρονται να αγάλλονται και να δοξάζουν το Θεό, αλλά στη Γη τα πράγματα είναι εξαιρετικά άσχημα για τους ανθρώπους.


Η ημέρα του γάμου του Αρνίου υπήρξε, αλλά η απιστία των ανθρώπων την έκανε τραγωδία. Αιώνες τώρα οι άνθρωποι φοβούνται την κρίση της Δευτέρας Παρουσίας και υπακούουν στον κάθε ηλίθιο. Τέρατα και σημεία φαντάζονται για εκείνη την ώρα και δε βλέπουν ότι παραμένουν συστηματικά στον κάτω κόσμο, όπου βασανίζονται μέρα και νύχτα. Σκοτώνουν και σκοτώνονται κι έχουν την εντύπωση ότι υπάρχει γι’ αυτούς κι άλλη ζωή στην οποία θα πάρουν την αμοιβή τους. Ποια αμοιβή μπορεί να πάρει ένας δολοφόνος ή ένας μοιχός; Ποια μεγαλύτερη τιμωρία για έναν άνθρωπο από το να είναι δολοφόνος και να βασανίζεται μέρα και νύχτα για την πράξη του; Ποια μεγαλύτερη τιμωρία από το να μοιράζεται ένας μοιχός το ίδιο κρεβάτι με μία μοιχαλίδα ή μία πόρνη; Ο Θεός δημιούργησε έναν τέλειο πλανήτη κι έδωσε τον έρωτα στον άνθρωπο για να ζήσει σαν Θεός. Οι μοιχοί, οι κλέφτες, οι δολοφόνοι κι όλα τ’ άθλια υποκείμενα είναι αδύνατο να δουν αυτόν τον υπέροχο πλανήτη και να γευθούν το θεϊκό έρωτα. Ζουν σαν δούλοι και συγκεντρώνουν χρήματα. Κυλιούνται στη βρωμιά της πορνείας, έχοντας γνώση ότι πληρώνουν, για να γεύονται στιγμιαία αυτό που οι Θεοί-άνθρωποι δωρεάν απολαμβάνουν σ’ όλη τους τη ζωή.


Ο γάμος του Αρνίου τότε ήταν η αιτία να καταδικαστούν όλοι οι τρισάθλιοι άνθρωποι, που υπήρξαν από την εποχή του προπατορικού αμαρτήματος. Από την εποχή που οι άνθρωποι εντάχθηκαν στην πατριαρχικής μορφής κοινωνία μόνο μετά τη γέννηση του Χριστού, συστηματικά βασανίζονται στον οριακό βαθμό. Εξαιτίας εκείνης της γέννησης καμία αθλιότητα δεν περνά απαρατήρητη και χωρίς κόστος. Στα πορνεία πήγαιναν κι οι Αθηναίοι, αλλά η τιμωρία πήρε οριακό ύψος μόνον εναντίον αυτών, που γνωρίζουν και δε σέβονται το Θεό. Βασανίζονται τα σκυμμένα ανθρωπάκια όταν  βαδίζουν μέσα στα στενά της αμαρτίας..  όλα τ’ άθλια υποκείμενα, που με το φως της ημέρας παίρνουν εξουσίες και πολεμούν τάχα  την αμαρτία.. βλέπουν αμαρτία στο νεανικό έρωτα και σέρνονται στα πόδια των πόρνων κάθε βράδυ. Σιχαμένοι οι ίδιοι σιχαμένες κι οι γυναίκες τους, που ανέχονται τη μοιχεία τους και διαπράττουν πορνεία.


Όλοι αυτοί οι θεματοφύλακες της ηθικής τρέχουν στις εκκλησίες και σταυροκοπιούνται, για να τους βλέπει ο κόσμος. Ζουν μέσα στο σκοτάδι κι ακολουθούν τ’ απόλυτο. Πώς αλλιώς μπορεί να εξηγηθεί η αδυναμία των μοιχαλίδων και των μοιχών απέναντι στους επαγγελματίες του είδους; Σε τι μπορεί να ωφελήσει κάποιον ο λόγος ενός άγαμου και θλιβερού ιερέα; Η ημέρα του γάμου του Αρνίου ήρθε κι οι άνθρωποι που δε σέβονται ούτε Θεό ούτε ανθρώπους, πλήρωσαν με το παραπάνω τις αθλιότητές τους. Ημέρα του γάμου του Αρνίου = Κύριος του αμπελώνος = 87 = Κύριος των Ιουδαίων = Βασιλεία του θηρίου = Κύριος της οικίας = Χίλια εξακόσια στάδια, όταν, Δευτέρα Παρουσία = Θηρία της Γης = Άμπελος της Γης = Άφεσις αμαρτιών  = Θυμός του διαβόλου = 69 = Δείπνον του Θεού.


Ο Θεός κάλεσε τους ανθρώπους στο Δείπνο αλλά όσοι ήταν ανάξιοι ν’ αγαπήσουν τους συνανθρώπους τους βρέθηκαν στην Κόλαση. Κόλασις = 37 = Τιμωρία. Ο αναγνώστης σ’ αυτό το σημείο θα πρέπει ν’ αντιληφθεί και τη σχέση της Θυσίας με το Δείπνο. Ο Υιός του Θεού είναι λαμπρότερος του Ηλίου. Ο Θεός θέλησε οι άνθρωποι να πάρουν το φως. Εξαιτίας όμως του Σχεδίου που προϋπέθετε τη θυσία, το γεύμα δεν έγινε κάτω από το φως του Ηλίου, αλλά ήταν δείπνο. Ο Θεός είχε ετοιμάσει το σύνολο των όσων χρειάζεται ο άνθρωπος, αλλά με την προϋπόθεση ο ίδιος να διαλέξει αυτό, που του χρειαζόταν. Αν διαβάσει κάποιος το Λόγο του Χριστού και γίνει δούλος της εκκλησίας, δεν ευθύνεται ο Υιός για την καταδίκη του. Ο Υιός θα ευθυνόταν, αν υπήρχε ως ζωντανός και ξεχώριζε τους ανθρώπους μεταξύ τους. Τα πάντα παραδόθηκαν στην κρίση του ανθρώπου. Αυτό που έχουν στο μυαλό τους οι άνθρωποι θα πραγματοποιηθεί μόνον όταν γίνει ο γάμος του Αρνίου του ζώντος με τη νύμφη. Μόνον τότε θα έρθει αυτόματα για τους ανθρώπους στο σύνολό τους το φως του Ηλίου.


Σ’ αυτό το σημείο όπως και στην αρχή της Αποκάλυψης περιγράφονται αυτοί, που συμμετέχουν σ’ αυτό το δείπνο κι είναι οι μακάριοι. Το δείπνο του γάμου είναι η απόλυτη γνώση που μπορεί να πάρει ο άνθρωπος και τη γνώση αυτήν την παρέδωσε ο Χριστός με το Λόγο Του. Δείπνον του γάμου = Αλήθεια του Θεού = Ιερός Λόγος = Αειπάρθενος = Αιώνια πόλις = Αγία οικογένεια = 63 = Κορυφή του κόσμου. Οι μακάριοι είναι οι κλαίοντες που είτε ως βασιλιάδες της Γης είτε ως έμποροι υπηρέτησαν και υπηρετήθηκαν από την πόρνη. Οι πρώτοι καταδικάστηκαν οριστικά μαζί με την πόρνη, ενώ οι δεύτεροι όπως μας λέει ο Χριστός, έγιναν ευνούχοι για τη Βασιλεία των Ουρανών. Ως σύνολο δεν απόλαυσαν τα όσα επιθυμεί ο Θεός ν’ απολαμβάνει ο άνθρωπος και βασικότερο όλων είναι η ζωή μέσα στον έρωτα της “σάρκας μίας”. Μακάριοι = Κλαίοντες = Απόκρυφον = Ευνούχοι = Άβυσσος = 38 = Καταστροφή.


Όλοι αυτοί ακολούθησαν το Βασιλέα των νεκρών και έγιναν άγγελοι του θηρίου. Αγνόησαν το δείπνο του γάμου, που δίνει την Αιώνιο Ζωή και παρακάθισαν στο δείπνο του Αρνίου, που εκτελεί αποστολή και κανένας δεν είναι δυνατό να ελέγξει. Δείπνον του Αρνίου = Νεκρός Μεσσίας = 78 = Άνωθεν ερχόμενος = Βασιλεύς των νεκρών = Άγγελοι του θηρίου, όταν, Νεκροί = Σοφοί = 33 = Μαρτυρία = Πτωχοί = Βρέφος.


Από το θηλυκό σύστημα με τα συνολικά χαρακτηριστικά η γυναίκα που ήταν δυνατό να ξαναγεννήσει τον Υιό, διαχωρίστηκε και στον κόσμο μένει μόνον η πόρνη. Η γυναίκα μέχρι την ώρα του γάμου παίρνει “βύσσινον λαμπρόν καθαρόν”, που είναι η γνώση με την οποία προστατεύεται. Βύσσινον = Άνω κόσμος = 45 = Μεσσίας = Άγιον Πνεύμα, Βύσσινον λαμπρόν = 76 = Αστέρες του ουρανού = Ειρηνοποιοί = Αιώνια δόξα του Θεού, Βύσσινον καθαρόν = 74 = Βασιλεία του κόσμου = Καινή Ιερουσαλήμ = Θηρίον κόκκινον = Εικών  του θηρίου = Διδάσκαλος αγαθός. Το σύνολο όλων αυτών των γνώσεων που είναι η γνώση του άνω κόσμου κι αποτελεί το βύσσινον, είναι τα δικαιώματα των αγίων. Δικαιώματα των αγίων = Πνευματικά δικαιώματα = 70 = Άρτος και οίνος = Βιβλική καταστροφή = Οικοδεσπότης = Δεύτερος θάνατος = Καθολική εκκλησία = Κωνσταντινούπολη.


Εξαιτίας του γάμου η ανθρωπότητα μπήκε οριστικά κι αμετάκλητα στο έβδομο βήμα της θυσίας, που είναι απαραίτητη πριν από την επίσης οριστική αποθέωση του ανθρώπου. Ο γάμος τότε έγινε, αλλά το Αρνίον παγίδευσε τους ανθρώπους κι ενώ προσδοκούσαν τη Λύτρωση, γνώρισαν την καταδίκη. Το Αρνίον πήρε τη μορφή του Χριστού και πραγματοποίησε το γάμο του, αλλά αυτός ο γάμος προϋποθέτει ακεραιότητα και ψυχικό σθένος, για να οδηγήσει τον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά στη Λύτρωση. Ο Χριστός ποτέ δεν είπε ότι η Θέωση στον κόσμο στον οποίο έζησε αλλά και σ’ αυτόν στον οποίο ζούμε, είναι εύκολη υπόθεση. Γνώριζε τις δυσκολίες και γι’ αυτόν το λόγο τόνισε προς όλους ότι πρέπει να παραμένουν κοντά σ’ Αυτόν και στο Λόγο Του.


Όταν στη συνέχεια ο Ιωάννης πέφτει στα πόδια του αγγέλου για να τον προσκυνήσει, ο άγγελος αρνείται, γιατί έχει γνώση της ιδιότητάς του, πράγμα που δε συμβαίνει με τον Ιωάννη. Ο Ιωάννης ήταν φίλος του Χριστού, αλλά εξαιτίας της άγνοιάς του έδρασε ως δούλος του Κυρίου, επειδή με το λόγο του και το έργο του συνέβαλε στην εξέλιξη του Σχεδίου, που είχε ως στόχο την ένταξη μεγάλου μέρους της ανθρωπότητας στον οίκο του Κυρίου. Μαρτυρία Ιησού = Δούλος του Κυρίου = 66, όταν, Οίκος του Κυρίου = Πόρνη καθήμενη = Δώδεκα Απόστολοι = 68, κι επίσης, Μαρτυρία του Ιησού = Αλήθεια του Ιησού = Αποκάλυψις Ιωάννου = Έργα της πόρνης = Οικία του ισχυρού = 75.


Το πνεύμα της προφητείας είναι ο λόγος για τον οποίο υπήρξε αυτή η μαρτυρία και είναι το απαραίτητο στοιχείο για να εξελιχθεί το Σχέδιο και να δημιουργηθούν οι συνθήκες που περιγράφει. Το πνεύμα είναι το ζητούμενο από όλη αυτήν τη γνώση κι είναι η ευθυγράμμιση των δεδομένων μεταξύ ουρανού και Γης. Για να βασιλεύσει ο Χριστός στους αιώνες των αιώνων, (Αποκ. Ιωάν. 11.16), θα πρέπει να έχει βασίλειον κι αυτό είναι το πνεύμα της προφητείας. Πνεύμα της προφητείας = Βασίλειον του Χριστού = Απόστολοι του Χριστού = 95 = Δόξα του Υιού του Ανθρώπου = Σφραγίς Θεού ζώντος.

Ο Χριστός θριαμβευτής

Από το (Αποκ. Ιωάν. 19.11-19.22) ο Ιωάννης βλέπει Αυτόν που υπήρξε, υπάρχει και θα υπάρχει. Αυτό σημαίνει ότι με την ίδια λογική με την οποία υπάρχει η πόρνη, υπάρχει κι ο καθήμενος. Από την εποχή της Βαβυλώνας που υπήρξε το πρώτο θηλυκό σύστημα με τα χαρακτηριστικά πόρνης,  υπάρχει κι ο καθήμενος του λευκού ίππου. Όταν δηλαδή υπάρχει σύστημα που στηρίζεται  στη γνώση του Υιού, πάντα υπάρχει ο Μεσσίας που αναμένεται και πάντα μέχρι την άφιξή Του υπάρχει η έννοια της τιμωρίας, εφόσον από τα δεδομένα κάποιοι εκμεταλλεύονται τη  γνώση Του σε βάρος των ανθρώπων. Η νύμφη που ετοιμάζεται για το γάμο όλους αυτούς τους αιώνες είναι άμεσα συνδεδεμένη με τον καθήμενο, γιατί η ίδια υπάρχει εξαιτίας της γνώσης Του.


Το πρόβλημα δημιουργείται από το γεγονός  ότι εξαιτίας της Θυσίας Του, ενώ οι άνθρωποι τον βλέπουν ζώντα και Παντοκράτορα επιμένουν να επιτρέπουν στην πόρνη ν’ ασκεί εξουσίες μέσω της γνώσης Του. Ο καθήμενος του λευκού ίππου είναι πάντα ο Μεσσίας ο Παντοκράτορας. Μεσσίας Παντοκράτορας = Υιός του Θεού του Υψίστου = Λόγος του Θεού του Υψίστου = 99. Αυτό είναι απόλυτο γιατί ο ίππος ο λευκός ταυτίζεται με τον ιερό Λόγο που είναι η αλήθεια του Θεού. Ίππος λευκός = Ιερός Λόγος = Θεός Κύριος = Αλήθεια του Θεού = 63 = Απόλυτη εξουσία = Κορυφή του κόσμου. Καθήμενος αυτού του ίππου είναι δυνατό να είναι μόνον αυτός στον οποίο έχουν δοθεί τα δικαιώματα του Λόγου του Θεού κι αυτός είναι ο Υιός Του. Καθήμενος = Θεός ζων = Λελουμένος = 44 = Παντοκράτωρ = Μονοκράτωρ = Ποιμένας.


Οι δύο Κοσμοκράτορες, ο Αλέξανδρος κι ο Ιησούς πήραν αυτά τα χαρακτηριστικά κι ο κόσμος μπόρεσε να τους δει στο χρόνο κατά τον οποίο αυτό ήταν δυνατό. Όσον αφορά τα διαδήματα, αυτά έχουν πάντα σχέση με το όνομα αυτού, που τα φέρει κι είναι ορατός. Επειδή σ’ αυτήν την περίπτωση ο καθήμενος είναι το Αρνίον, τα διαδήματα αναφέρονται ως πολλά εφόσον πάντα Αυτός επιλέγει το πρόσωπο και τ’ όνομα με το οποίο θα εμφανιστεί. Ο Αλέξανδρος ήταν το Αρνίον, αλλά επειδή έφερε συγκεκριμένο όνομα κι εκτελούσε συγκεκριμένη αποστολή, ήταν δυνατό να φέρει μόνον επτά διαδήματα. Με την ίδια λογική ο Χριστός που ήταν η τέλεια μορφή του Αρνίου, εφόσον είχε στη διάθεση του και την τέλεια γνώση, έφερε το μέγιστο αριθμό διαδημάτων, που είναι δέκα.


Ο Ιωάννης, επειδή δε γνωρίζει τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί το Αρνίον κι επομένως ν’ αντιληφθεί το όνομά Του εξαιτίας των διαδημάτων, αναφέρει απλά ότι καλείται Πιστός κι Αληθινός. Ποιος είναι ο Πιστός κι Αληθινός; Ο Παντοκράτορας κατά την εποχή που παίρνει ο Ιωάννης την Αποκάλυψη, έχει ολοκληρώσει την αποστολή Του κι είναι ο Ιησούς. Αν γνώριζε δηλαδή ο Ιωάννης το Μυστικό Σχέδιο, θα έλεγε ότι εμφανίστηκε στον κόσμο με επτά διαδήματα κι ήταν ο Αλέξανδρος και κατόπιν εμφανίστηκε ως Ιησούς με δέκα. Αυτά όμως δεν τα γνωρίζει και το μόνο που έχει υπόψη του είναι τ’ όνομα με το οποίο Αυτός καλείται. Ο Άρχων του κόσμου είναι ο Εσταυρωμένος κι αιώνες τώρα για τους χριστιανούς αυτό είναι το όνομα του Αρνίου. Άρχων του κόσμου = 59  = Εσταυρωμένος = Όνομα του Αρνίου. Ποιος όμως είναι ο Εσταυρωμένος; Ο Χριστός; Ο Ιησούς; Ο  Ιησούς Χριστός; Το όνομα του Εσταυρωμένου  είναι αυτό, που αναγράφεται στο Σταυρό Του, αφού κι ο τίτλος του Βασιλέως αποδίδεται σ’ αυτό τ’ όνομα. Βασιλεύς των Ιουδαίων δεν είναι ο Χριστός, αλλά ο Ιησούς ο Ναζωραίος. Ο κάθε άνθρωπος από την εποχή που ο Ιησούς σταυρώθηκε, αντικρίζει τον Εσταυρωμένο κι αυτός είναι καθήμενος. Είναι σημαντική η αναφορά στη Σταύρωση, γιατί από εκείνη τη στιγμή κι έπειτα κανένας δε διδάχτηκε από τον ίδιο τον Χριστό και το σύνολο της διδασκαλίας Του μεταφέρεται στους ανθρώπους με τον τρόπο, που βολεύει τους δούλους και είναι εκτός ελέγχου του Χριστού, που οικειοθελώς παραμένει στο Σταυρό. Πιστός και αληθινός = Ισόθεος Χριστός = Ιησούς ο Ναζωραίος = Ποτήριον της οργής = 98.


Ο καθήμενος όπως περιγράφει ο Ιωάννης, κρίνει και πολεμά. Για να κρίνει κάποιος με δικαιοσύνη, θα πρέπει να έχει ασφαλείς πληροφορίες. Δεν είναι δυνατό να κρίνει βασιζόμενος στις μαρτυρίες των δούλων. Ο καθήμενος θα πρέπει να βλέπει τα συμβαίνοντα μέσα στην κοινωνία με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Ο καλύτερος βέβαια είναι η μαρτυρία όλων αυτών που ακολουθούν το Αρνίον κι είναι οι παρθένοι. Όλοι αυτοί που θυσιάστηκαν κι έγιναν ευνούχοι για τη Βασιλεία των Ουρανών. Αυτοί που κατέχουν τη γνώση για να κρίνουν τις ενέργειες των ανθρώπων, όχι με σκοπό να τους κατηγορήσουν, αλλά να τους βοηθήσουν. Οφθαλμοί = 38 = Ευνούχοι, ενώ, Οφθαλμοί του Αρνίου = 77 = Αγαθοί άνθρωποι = Στρατός των ουρανών = Υιός του Ανθρώπου. Όλοι αυτοί οι αγαθοί άνθρωποι που είναι τα μάτια του Αρνίου πάνω στη Γη, χαρακτηρίζονται από την έννοια “φλοξ πυρός”. Αυτή η έννοια αποκαλύπτει την ποιότητά τους και τη γνώση τους. Φλοξ πυρός = 48 = Παρθένοι = Φιλοσοφία.


Ο καθήμενος που καλείται πιστός κι αληθινός έχει μάτια τους παρθένους κι είναι ντυμένος μ’ ένα “ιμάτιον βεβαμμένον αίματι”. Ο Χριστός σταυρώθηκε κι άφησε πίσω Του γνώση με τη μορφή αίματος. Ήταν το Αρνίον που εκτέλεσε την αποστολή Του κι απομακρύνθηκε από τον κόσμο. Κανένας δε γνωρίζει αυτήν την αποστολή, αποκορύφωμα της οποίας ήταν η Σταύρωση και με πραγματικό κέρδος για τον άνθρωπο την υπόσχεση της Ανάστασης. Ο Χριστός μόνον ξέρει, γιατί θυσιάστηκε και πολύ περισσότερο γιατί αναστήθηκε, και τι ακριβώς επιδίωκε μέσω αυτής, που κατά τα φαινόμενα δεν ήταν γενική. Ο καθήμενος είναι ο Εσταυρωμένος, αλλά το ένδυμά Του, που αποκαλύπτει τη γνώση Του, είναι η γνώση του μυστηρίου της αποστολής του Αρνίου. Ιμάτιον βεβαμμένον αίματι = Ανάστασις του Χριστού = Πρόσωπον του Αρνίου = 92 = Ιματισμός του Ιησού.


Εξαιτίας αυτού του μυστηρίου ο Ιωάννης δε  γνωρίζει πώς λειτουργεί ο νεκρός, που αναστήθηκε. Ενώ ως ζωντανός ακολούθησε μία πορεία που κατέληξε στη Σταύρωση, ο Ίδιος νεκρός αλλάζει χαρακτηριστικά. Όπως είδαμε ότι ο Ιησούς ο Ναζωραίος είναι Αυτός, που πήρε τη θέση του καθήμενου έτσι θα πρέπει να δούμε και την ταυτότητα αυτού, που είναι ο πραγματικός καθήμενος μετά την Ανάσταση. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο Ιωάννης, αφού τελειώνει την περιγραφή του καθήμενου, αναφέρεται ξανά σ’ όνομα. Αυτό συμβαίνει, γιατί ο Χριστός είναι Αιώνιος, αλλά εξαιτίας της απουσίας Του, ενώ φαίνεται ως καθήμενος, δε λειτουργεί με βάση το λόγο που έδωσε στους ανθρώπους. Ο καθήμενος είναι ο Υιός του Θεού του οποίου κανένας δε γνωρίζει τη βούληση. Από τη στιγμή που η εκκλησία, είτε αποκρύπτει είτε δεν επιτρέπει την ανάλυση του Λόγου του Θεού, καθήμενος είναι ο Υιός του Θεού, αλλά αυτοί που έχουν την εξουσία, είναι αυτοί που Τον ακολουθούν κι είναι οι ιππείς των λευκών ίππων. Τα στρατεύματα του ουρανού είναι οι άνθρωποι, που πήραν δικαιώματα πάνω στο Λόγο του Χριστού και μ’ αυτά τα δικαιώματα κυβερνούν τον κόσμο.


Το όνομα λοιπόν του καθήμενου είναι Λόγος  του Θεού κι αυτό σημαίνει ότι: Λόγος του Θεού = 56 = Υιός του Θεού = Νεκρό Αρνίον = Αίμα του Ιησού. Εξαιτίας της Θυσίας του Χριστού που επέβαλε το Σχέδιο, το Αρνίον φέρεται ως νεκρόν, επειδή δεν ενεργεί. Λόγω όμως των πνευματικών δικαιωμάτων που άφησε πίσω του, γεννά το Αρνίον το εσφαγμένον που είναι το ίδιο το Αρνίον, που φαινομενικά μόνο δρα, εφόσον αυτή η δράση είναι αποτέλεσμα επιλογών δούλων. Ο Ιησούς ήταν υπεύθυνος για την Ιερά Εξέταση, όχι επειδή ο Ίδιος το επέλεξε, αλλά επειδή οι δούλοι που είχαν συμφέροντα, έδρασαν δήθεν στ’ όνομά Του. Αρνίον εσφαγμένον = 75 = Νεκρός Ιησούς.


Τα στρατεύματα τ’ ουρανού είναι όλοι αυτοί, που μετά τη Θυσία του Ιησού πήραν πνευματικά δικαιώματα κι είναι οι δούλοι του Ιησού. Στρατεύματα του ουρανού = 71 = Αχρείοι δούλοι = Δούλοι του Ιησού. Εδώ συμβαίνει το εξής: επειδή αυτοί οι δούλοι συνθέτουν σύστημα εξουσίας, μετά το θάνατο του Ιησού σκορπίζονται στον κόσμο κι εξαιτίας της εξουσίας και της ανάγκης ιεραρχίας, ένας απ’ αυτούς είναι πάντα αυτός, που είναι καθήμενος κι αντιπροσωπεύει τη δύναμη του νεκρού Ιησού. Ο νεκρός Ιησούς εφόσον φέρει εξουσία και δρα θα πρέπει να υπάρχει ως πρόσωπο, που συνεχώς αναπληρώνεται δίνοντας στον καθήμενο χαρακτηριστικά αθανάτου. Νεκρός Ιησούς = 75 = Πάπας της Ρώμης.


Αυτός ο νεκρός που ταυτίζεται με ζωντανό δούλο του ώστε να μπορεί να δρά, είναι ενδεδυμένος βύσσινον λευκόν, καθαρόν. Όπως ο Θεός έδωσε στη γυναίκα βύσσινον ως την ημέρα του γάμου, έτσι και το Αρνίον το εσφαγμένον πήρε βύσσινον, που το προστατεύει. Βύσσινον λευκόν καθαρόν = Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία = Οίνος του θυμού του Θεού. Από το στόμα αυτού του καθήμενου βγαίνει ρομφαία οξεία, για να πατάξει τα έθνη. Πώς μπορεί να παταχθεί ένα έθνος και τι σημαίνει πάταξη; Τα έθνη δεν αντιστέκονται απέναντι στις εξουσίες, αλλά αυτό δε σημαίνει αυτόματα ότι ελέγχονται. Η πάταξη είναι προϊόν κάποιας γνώσης, που τα παγιδεύει, ενώ ο έλεγχός τους απαιτεί ένα μέσον άσκησης εξουσίας, όπως η σιδηρά ράβδος. Η παγίδευση των εθνών γίνεται μπροστά στο όρος Σιών κι αυτό, γιατί εκεί βρίσκεται το Αρνίον κι οι παρθένοι. Αυτοί άδουν το “άσμα του Μωυσέως”, που δεν είναι απ’ όλους κατανοητό, συνεπώς είναι δυνατό να παρεξηγηθεί. Ο οίνος της οργής που περιέχεται στο ποτήριον της οργής εκεί δίνεται και μπροστά στους αγίους αγγέλους και το Αρνίον συμβαίνει ο βασανισμός.


Σ’ αυτό το σημείο η Αποκάλυψη ταυτίζει όσα περιγράφει ο Ιωάννης με το σημείο που οι άγγελοι κοινοποιούν το ευαγγελικό μήνυμα και ταυτόχρονα προειδοποιούν για το βασανισμό. Είναι απόλυτα λογικό η Ρομφαία η οξεία να είναι η ακατανόητη “ωδή του Μωυσέως” που με τη μορφή φωνής βροντής κοινοποιείται στους ανθρώπους από τους αγίους αγγέλους μπροστά στο όρος Σιών. Ρομφαία οξεία = 57 = Ωδή Μωυσέως = Φωνή βροντής = Όρος Σιών = Ημέρα οργής  = Γυναίκα καθήμενη. Μέσω αυτής της ρομφαίας πατάσσονται τα έθνη και οι άνθρωποι που έχουν δεχτεί το σφράγισμα του Θηρίου, τιμωρούνται.


Ο νεκρός Ιησούς δημιούργησε μία πλήρως ελεγχόμενη κατάσταση, που είναι η βασιλεία του Θεού κι είναι δημιούργημα των Αποστόλων Του. Ο Χριστός ήξερε εκ των προτέρων τι θα επακολουθήσει και γι’ αυτό είπε στις γυναίκες να κλαίνε για τους εαυτούς τους και για τα παιδιά τους, παρά γι’ Αυτόν. Αυτή η πλήρως  ελεγχόμενη κατάσταση από το Χριστό ήταν αυτή, που έλεγχε την πορεία του κόσμου, ώστε να υπάρξει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Ράβδος σιδηρά = Δώδεκα Απόστολοι = Ψευδόχριστοι = 68 = Λαός της αμαρτίας.


Το Αρνίον το εσφαγμένον, δηλαδή ο Πάπας, επωφελούμενος της γνώσης του Χριστού και των παρθένων δίνει γνώση στους ανθρώπους, ώστε να πλησιάσουν το σύστημα, που παρουσιάζεται ως γυναίκα καθήμενη κι έτοιμη για γάμο με το Αρνίον. Οι άνθρωποι παρασύρονται κι όταν πλησιάσουν, η γυναίκα γίνεται πόρνη και τους μεθά με τον οίνο της πορνείας της. Η παγίδα είναι τέλεια εξαιτίας της Θυσίας γιατί η γυναίκα δεν επιτρέπει στον Παντοκράτορα να ενεργήσει ως άντρας, αλλά σαν βρέφος. Ενώ ο ενήλικος Ιησούς σταυρώνεται για τη σωτηρία του κόσμου κι είναι το ποτήριον της οργής που αφορά τους άθλιους δούλους, η πόρνη Του αφαιρεί τα χαρακτηριστικά και Τον μετατρέπει σε χρυσούν ποτήριον. Τοχρυσούν  ποτήριον είναι παγίδα γιατί περιέχει τον  Τέλειο οίνο που είναι ο Λόγος Του Χριστού αλλά χρησιμοποιήται ανάλογα με τις βουλές  αυτού που έχει την εξουσία πάνω στο Λόγο. Ενώ ζωντανός εξέφραζε το θυμό του Θεού, που επιδιώκει την τιμωρία των αθλίων, που καταστρέφουν και τη Λύτρωση των ανθρώπων, νεκρός παύει να ενεργεί και γίνεται άβουλος Παντοκράτορας. Ποτήριον της οργής = Ιησούς ο Ναζωραίος = 98 = Πιστός και αληθινός, ενώ, Χρυσούν ποτήριον = Υιός της απωλείας = Θεός του βασανισμού = Οίνος πορνείας = 83. Εξαιτίας της ιδιόμορφης σχέσης μεταξύ γυναίκας κι άντρα που παραμένει Υιός, το σύνολο των σφραγισμένων και άρα των χριστιανών γεύεται τον άκρατο οίνο, που είναι ο αντίχριστος.


Συνεχίζοντας ο Ιωάννης την περιγραφή του  καθήμενουι φτάνει στην τελική ιδιότητά Του, που είναι Βασιλεύς βασιλέων και Κύριος κυρίων. Αυτή η μεικτή ιδιότητα επιτεύχθηκε από τη διπλή εμφάνιση του Υιού του Θεού. Ο Υιός του Θεού εμφανίστηκε στον κόσμο με τέτοιον τρόπο, ώστε με την εξέλιξη του Σχεδίου να είναι δυνατή η επανεμφάνισή Του με το σύνολο των ιδιοτήτων, ώστε να ωφεληθούν άμεσα οι άνθρωποι. Ο Χριστός ήταν δυνατόν όταν εμφανίστηκε να φέρει τις δύο αυτές ιδιότητες, αλλά αδύνατο να προσφέρει στους ανθρώπους, τα όσα ο Θεός επιθυμεί ν’ απολαύσουν. Επειδή ο Κοσμοκράτορας είναι Ένας, αλλά εμφανίστηκε δύο φορές με διαφορετικά πρόσωπα, τ’ όνομά Του είναι δύο φορές γραμμένο επάνω Του. Ο Βασιλεύς των βασιλέων έχει γραμμένο τ’ όνομά Του στο ιμάτιό Του, ενώ ο Κύριος των κυριών στο μηρό Του. Μόνο ο καθήμενος γνωρίζει αυτό το μυστήριο κι αυτός είναι ο Άρχων του κόσμου δηλαδή ο Εσταυρωμένος. Αυτός έχει γραμμένο τ’ όνομά Του και στο μηρό και στο ιμάτιο, εφόσον φέρει το σύνολο των ιδιοτήτων. Ιμάτιον του Εσταυρωμένου = Μηρός του Εσταυρωμένου = Βύσσινον λευκόν καθαρόν = 94.


Ο Πάπας της Ρώμης που είναι ο καθήμενος του θρόνου, που προέκυψε από τη μείξη των ιδιοτήτων, εκτελεί μέσω των πνευματικών δικαιωμάτων το σύνολο της εξουσίας του καθήμενου. Αυτή η μείξη είναι προϊόν των δύο εμφανίσεων των αντρών: του Βασιλέως και του Κυρίου. Ο Αλέξανδρος εμφανίστηκε με το ιμάτιον κι ήταν Βασιλεύς στο βασίλειο του Θεού. Ενώ ο Χριστός εμφανίστηκε με το σημάδι στο μηρό ως οικοδεσπότης στον οίκο του Θεού. Ιμάτιον του Βασιλέως = Βασιλεύς της Ασίας = 85 = Δράκων πυρρός μέγας, ενώ, Μηρός του Κυρίου = Οικοδεσπότης = 70 = Θηρίο κόκκινον. Ο Αλέξανδρος δημιούργησε το Βασίλειον του Θεού = 77 = Υιός του Ανθρώπου, που είναι σημείο εκκίνησης του Χριστού, ώστε να δημιουργήσει τον οίκο του Θεού, που είναι ο άκρατος οίνος.


Ο χώρος όπου κινήθηκε ο Αλέξανδρος με τη διπλή ιδιότητα, αλλά με κυρίαρχη αυτή του Βασιλέως, είναι ο χώρος της Ορθόδοξης εκκλησίας, ενώ ο χώρος όπου κινήθηκε ο Χριστός μόνον ως Κύριος, είναι αυτός της Καθολικής εκκλησίας. Ορθόδοξη εκκλησία = 85, ενώ, Καθολική εκκλησία = 70. Η τελική και δίκαιη κρίση που αφορά τους χώρους, όπου τα πνευματικά δικαιώματα είναι πανίσχυρα, αφορά αποκλειστικά την Καθολική εκκλησία στο σύνολο της κι από την Ορθόδοξη εκκλησία μόνον την Κωνσταντινούπολη.


Όλους αυτούς τους αιώνες στα πλαίσια της Ορθόδοξης εκκλησίας ο Χριστός στη συνείδηση των ανθρώπων ήταν όμοιος σε πρακτικές με τον Αλέξανδρο, που δρα ως βασιλιάς με Λόγο όμως το Λόγο του Χριστού. Άγιος δέσποτας = Δίκαια κρίσις = Κωνσταντινούπολη = Καθολική εκκλησία = 70 = Πνευματικά δικαιώματα = Δικαιώματα των αγίων. Η τελειότητα του Μυστικού Σχεδίου του Θεού αποκαλύπτεται, μόνον αν γνωρίσουμε την ευφυΐα, με την οποία ο Χριστός χειρίζεται τις ιδιότητές Του και την ακρίβεια των Γραφών. Για να γίνει αυτό αντιληπτό, θα πρέπει να καταλάβει ο αναγνώστης πως από τον τέλειο Χριστό, που είναι ο καθήμενος, προκύπτει ένας άθλιος Πάπας το Μεσαίωνα. Από τη στιγμή που ο Χριστός είναι ο καθήμενος κι Αυτός υπήρξε εν ζωή είναι λογικό ότι θα πρέπει ν’ αναζητήσουμε το σύνολο των ενεργειών, που οδηγούν στη διάδοχη κατάσταση μέσα στις Γραφές. Οι διάδοχοι δεν προέκυψαν ως εκ θαύματος, αλλά πήραν τα σύμβολα της εξουσίας από το Χριστό εν ζωή.


Αυτό το μυστήριο αποκαλύπτεται, μόνον αν έχει κάποιος γνώση των όσων συνέβησαν κατά τη διάρκεια του βασανισμού και της Σταύρωσης του Χριστού. Ο Χριστός ήταν Παντοκράτορας κι επομένως Αυτός, που στην Αποκάλυψη εμφανίζεται με “ιμάτιον βεβαμμένον αίματι”. Η αποστολή του Χριστού ήταν ν’ αποκαλύψει την ιδιότητά Του αλλά ταυτόχρονα ν’ αφήσει τα δικαιώματα της εξουσίας σ’ άθλιους. Η Θυσία Του έχει ακριβώς αυτό το νόημα. Ενώ είναι μέσα στις δυνατότητες Του να συντρίψει τους άθλιους πόρνους, δεν το κάνει και σταυρώνεται. Σταυρώνεται για τη Σωτηρία του κόσμου κι αυτό βάζει την ανθρωπότητα σε πορεία θυσίας. Σωτηρία = Τεχνολογία = Φωνή μεγάλη = 41, ενώ, Σωτηρία του κόσμου = Βασίλειον του Θεού = 77 = Μέγα δείπνο του Θεού.


Όταν ο Χριστός συνομιλεί με τον Πιλάτο, αποκαλύπτει την αποστολή Του. Όταν ο Πιλάτος Τον ρωτά αν είναι βασιλιάς των Ιουδαίων, ο Χριστός απαντά ότι αυτό είναι δική του εκτίμηση και ότι ο Ίδιος γεννήθηκε για να μαρτυρήσει την αλήθεια. Ο Χριστός έκανε αυτήν τη μαρτυρία όπως προέβλεπε το Σχέδιο και την άφησε μέσω δικαιωμάτων στους Αποστόλους, που ήταν Ιουδαίοι. Μαρτυρία της αλήθειας = Ιματισμός του Ιησού = 92 = Ιμάτιον βεβαμμένον αίματι. Αυτά τα λέει ο Χριστός ζωντανός και άρα όταν έχει τη δυνατότητα να λειτουργήσει ως Βασιλεύς χρησιμοποιώντας την ισχύ των λεγεώνων των αγγέλων. Μπορούσε με τη γνώση Του ν’ αποδείξει ότι είναι Βασιλεύς των Ελλήνων κι επομένως άνθρωπος αθάνατος, αφού θ’ αποκάλυπτε τη Βασιλεία των Ουρανών. Δώδεκα λεγεώναι αγγέλων = 80 = Βασιλεύς των Ελλήνων = Άνθρωπος αθάνατος = Βασιλεία των Ουρανών. Ο Πιλάτος θ’ αναγνώριζε αυτήν τη βασιλική ιδιότητα, εφόσον είχε τη γνώση και την παιδεία των Ελλήνων. Ο Χριστός θυσιάζεται, επειδή παραδίδεται σ’ Ιουδαίους κι αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι υπηρέτες Του θ’ αγωνίζονταν σ’ άλλες συνθήκες να μην παραδοθεί σ’ αυτούς. Ο Χριστός λέει ότι δεν ανήκει στο κόσμο εκείνο, αλλά σε κάποιον άλλο. Εφόσον μπορούσε να γίνει Βασιλεύς των Ελλήνων ανήκει στον άνω κόσμο, επειδή αυτός είναι ο κόσμος με το Χριστό ως Βασιλέα. Οι Ιουδαίοι ανήκουν στον κάτω κόσμο και γι’ αυτό ο Χριστός αρνείται να είναι βασιλιάς τους και να παραδοθεί σ’ αυτούς. Κόσμος = Έλληνες = 34, Άνω κόσμος = Αλεξάνδρεια = Άγιον Πνεύμα = 45, και, Κάτω κόσμος = Μοιχαλίς = Επτά πληγαί = 43.


Βασιλεύς και πνευματικά δικαιώματα είναι έννοιες ασυμβίβαστες κι αυτό το γνωρίζει ο Χριστός. Μέσα στο ιουδαϊκό σύστημα του οποίου οι δομές στηρίζονται σ’ αυτά τα δικαιώματα, ο Χριστός δεν μπορεί να λειτουργήσει σαν Βασιλεύς, αλλά μόνον ως Κύριος. Εντελώς αυθαίρετα του προσδίδουν τον τίτλο του βασιλιά των Ιουδαίων, που είναι η γενεσιουργός αιτία των δεινών της ανθρωπότητας. Απ’ αυτήν την αυθαιρεσία ξεκινά ο βασανισμός του βασιλέως κι όταν βασανίζεται ο ευεργέτης βασανίζονται κι οι ευεργετούμενοι. Ό,τι συνέβη στο Χριστό από τη στιγμή της σύλληψης, είναι μία προφητεία και συμβαίνει από τότε μέχρι τώρα στο σύνολο της ανθρωπότητας.


Η ζωή του Χριστού χωρίζεται σε τρία μέρη. Το πρώτο μέρος είναι αυτό κατά το οποίο ελεύθερος ευεργετεί και μέσω της ευεργεσίας δημιουργεί Έλληνες των οποίων είναι Βασιλεύς. Έλληνες = Καθαροί = 34. Το δεύτερο μέρος είναι αυτό κατά το οποίο ζωντανός και πανίσχυρος αφήνεται στον βασανισμό των στρατιωτών  με τον τίτλο του Βασιλέως των Ιουδαίων τον οποίο όμως αρνείται. Το τρίτο και τελευταίο μέρος είναι η Σταύρωσή Του, όπου φέρει τον ίδιο τίτλο, χωρίς τώρα ν’ αρνείται και χωρίς να εμποδίζει τους στρατιώτες, να μοιράζονται τα ιμάτιά Του.


Το μυστήριο είναι ότι ο Χριστός ήταν Βασιλεύς αλλά όχι των Ιουδαίων, αλλά των Ελλήνων. Ως Βασιλεύς είχε ιμάτιον. Το ιμάτιον αυτό ήταν ο Λόγος Του για την αλήθεια και άρα ήταν η μαρτυρία. Ιμάτιον = Αλήθεια = Μαρτυρία = 33. Επειδή ήταν Βασιλεύς των Ελλήνων, αυτό το ιμάτιον ήταν πορφυρούν. Πορφυρούν ιμάτιον = Ελληνικός κόσμος = Μυστήριον του Θεού = Μικρόν ποίμνιον = 79 = Οίκος του Χριστού. Όσο λειτουργεί ελεύθερος δημιουργεί καθαρούς, δηλαδή Έλληνες, κι οι άνθρωποι λυτρώνονται. Μετά τη σύλληψή Του τα πάντα αρχίζουν να μεταβάλλονται. Φορά μεν το ιμάτιο που δικαιούται, αλλά το φορά με βασιλική εξουσία σ’ έναν κόσμο, που δε γνωρίζει τη σημασία της.


Οι χριστιανοί που είναι εξιουδαϊσμένοι, αγνοούν επίσης τη σημασία της βασιλικής εξουσίας κι όπως οι Ιουδαίοι τότε, όλους αυτούς τους αιώνες ζητούν τη Σταύρωσή Του. Επειδή είναι δούλοι ειρωνεύονται και ραπίζουν  το Χριστό και θέλουν να Τον δουν Εσταυρωμένο, επειδή αναζητούν Κύριο. Πώς ειρωνεύονται και ραπίζουν οι χριστιανοί το Βασιλέα Χριστό; Αν μιλήσει κάποιος μέσα στη χριστιανική κοινωνία, όπως ο Χριστός, το χριστιανικό σύστημα θα τον κλείσει στη φυλακή κι οι υπόλοιποι θα γελούν μαζί του θεωρώντας τον τρελό. Οι χριστιανοί βασανίζουν το Χριστό και τον οδηγούν στο Σταυρό. Η άθλια Ρώμη στηρίζει την εξουσία της πάνω Του. Ρώμη = Αμαρτία = 24, Αμαρτίες = Εξουσία = Βλασφημία = Αμαρτωλοί = 37 = Κακούργοι.


Η εκκλησία διατηρεί το Χριστό στο Σταυρό του Μαρτυρίου, γιατί στην αντίθετη περίπτωση θα πρέπει ν’ αυτοκαταργηθεί. Αν στρέψει τους ανθρώπους προς το ζωντανό Χριστό, οι άνθρωποι θα πάψουν να Τον βασανίζουν κι επιπλέον, επειδή θα έχει δύναμη ο Λόγος Του, ο Ίδιος θα φορά τον ιματισμό και κατά συνέπεια κανένας δε θα τον διεκδικεί. Οι άθλιοι δούλοι της εκκλησίας σταυρώνουν το Χριστό, ώστε να έχει ισχύ ο λόγος τους και να είναι αυτοί, που έχουν τα σύμβολα και τη γνώση. Ο Πέτρος όλους αυτούς τους αιώνες δείχνει στους ανθρώπους τον τέλειο Χριστό αλλά τους απαγορεύει να Τον αγγίζουν. Φορά το ιμάτιόν Του, αλλά ο λόγος του είναι απόλυτα ιουδαϊκός. Βασανίζει ανελέητα το Χριστό, όταν σκορπίζει στη Γη τρισάθλιους βλάκες, που κρίνουν και βασανίζουν τους ανθρώπους. Ο Πέτρος εξαιτίας των δικαιωμάτων παίρνει —μετά την Ανάσταση του Χριστού— από τον Παράκλητο την ισχύ να διαχειρίζεται το Λόγο Του. Ανάστασις του Χριστού = Ιμάτιον βεβαμμένον αίματι = Μαρτυρία της αλήθειας = Ιματισμός του Ιησού = Οίκος του Εσταυρωμένου = 92. Βλέπουμε ότι ο οίκος, από οίκος του Χριστού, διαδοχικά παίρνει τα χαρακτηριστικά του οίκου του Ιησού κι έπειτα του Εσταυρωμένου.


Η γραφή που εκπληρώθηκε, εξαιτίας των παραπάνω, ήταν η εξής: (Ιωάν. 19.24) "Διαμερίσαντο τα ιμάτια μου εαυτοίς, και επί τον ιματισμόν μου έβαλαν κλήρον" (Εμοίρασαν τά ενδύματά μου μεταξύ τους καί διά τόν ιματισμόν μου έρριξαν κλήρον.). Τα ιμάτια του Ιησού μοιράστηκαν, όπως και η καταδίκη δίκαια ανάμεσα στους στρατιώτες. Ιμάτια του Ιησού = Λίμνη του πυρός = Λίθος μυλικός = 66 = Χάραγμα του ονόματος. Ο ιματισμός όμως δεν επιδέχεται μοίρασμα, γιατί Αυτός που τον φέρει, είναι Αυτός, που συγκεντρώνει τις εξουσίες του Κοσμοκράτορα πάνω Του. Τον ιματισμό του Ιησού τον φέρει για τυπικούς λόγους ο Ίδιος νεκρός, ενώ πρακτικά τον παίρνει ο διάβολος Πέτρος κι ο διάδοχός του Πάπας της Ρώμης. Ο Χριστός περνά διαδοχικά απ’ όλες τις φάσεις. Αρνίον ζων = Παρθένος = 48, Νεκρόν Αρνίον = Κοσμοκράτορας = 60, και καταλήγει Αρνίον εσφαγμένον = Νεκρός Ιησούς = Διάβολος Πέτρος = Πάπας της Ρώμης = 75.


Ο ιματισμός δεν είναι δυνατό να μοιραστεί,  γιατί ο “χιτών” είναι “χιτών άρραφος”. Δεν είναι δυνατόν η έννοια της κοσμοκρατορίας να μοιραστεί σε κομμάτια, χωρίς να καταστραφεί. Χιτών = Ρώμη = 24, ενώ, Χιτών άρραφος = Κοσμοκρατορία = Καρδιά της Γης = Χριστιανοί = Χάραγμα του μετώπου = 60 = Μέγας Βασιλεύς = Σίμων Ιωνάς. Στη Ρώμη έπεσε ο κλήρος και η κοσμοκρατορία ποτέ δεν έφυγε από τα χέρια της. Κλήρος = 33. Ο Πέτρος και οι διάδοχοί του πήραν τα δικαιώματα του ιματισμού του Παντοκράτορα, αλλά αυτό που δεν εννοούν ν’ αντιληφθούν είναι ότι ο Χριστός πάντα φορά το ιμάτιον το βεβαμμένον αίματι, γιατί γνωρίζει το Μυστικό Σχέδιο. Οι υπόλοιποι που ανήκουν στα στρατεύματα —με πρώτο απ’ όλους το διάδοχο Πάπα— τιμωρούνται ανελέητα εξαιτίας αυτών των  δικαιωμάτων. Ιμάτιον βεβαμμένον αίματι = Ιματισμός του Ιησού = Μαρτυρία της αλήθειας = 92, ενώ, Βύσσινον λευκόν καθαρόν = Οίνος του θυμού του Θεού = Ιμάτιον του Εσταυρωμένου = 94.


Ο Εσταυρωμένος από τότε έγινε το θηρίον κι οι πρώτοι που τιμωρήθηκαν, ήταν αυτοί, που εξαιτίας των δικαιωμάτων άσκησαν εξουσίες. Εξακόσια εξήκοντα έξ = Υιός του Ανθρώπου = Βασιλεύς βασιλέων = 77, Χάραγμα του Θηρίου = 70 = Πνευματικά δικαιώματα. Τα στρατεύματα τ’ ουρανού που έχουν δικαιώματα πάνω στους λευκούς ίππους βασανίζονται  γιατί ακολουθούν δούλους, που σταυρώνουν  διαρκώς το Χριστό.. στρατιώτες σταυρωτές, που γεύτηκαν τον άκρατο οίνο, που είναι ο οίνος του θυμού κι έγιναν μέθυσοι. Στρατιώται = Ιουδαίοι = 46, Άκρατος οίνος = Αντίχριστος = Θείο βρέφος = 61, Οίνος του θυμού του Θεού = Βύσσινον λευκόν καθαρόν = 94, και, Σταυρωτές = Κατήγοροι = Μέθυσοι = Θηρίον = 42.

Back to content | Back to main menu