Κορυφή σελίδας
Ιωάννου Αποκάλυψη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Ιωάννου Αποκάλυψη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Ιωάννου Αποκάλυψη

Όλους αυτούς τους αιώνες ο Χριστός διψά πάνω στο Σταυρό και οι τρισάθλιοι στρατιώτες Τού δίνουν όξον. Αντί να δώσουν στον Κύριο Ύδωρ ζωής = 48 = Φιλοσοφία, Του δίνουν όξον, που είναι ο λόγος των δούλων και η πληγή της ανθρωπότητας. Όξος = Λόγος = Πληγή = Πείνα = Δάκρυον = 26. Όλα αυτά Του τα προσφέρουν μέσω του σπόγγου. Σπόγγος = Κάτω κόσμος = Ύδωρ θανάτου = 43, ενώ, Σπόγγος όξους = Άγγελοι του Ιησού = Αχρείοι δούλοι = Στρατεύματα του ουρανού = 71 = Ημέρα κρίσεως. Όλα αυτά συμβαίνουν στο Χριστό, που βρίσκεται εν ζωή και σταυρώνεται. Ο Χριστός είχε απαιτήσεις από τους δούλους Του, που δεν εκπληρώθηκαν με βάση το Λόγο Του, αλλά υπηρέτησαν το Σχέδιό Του. Ο Χριστός βέβαια είναι αθάνατος και εμείς θα πρέπει να Τον δούμε ως αθάνατο. Βασανίζεται και σταυρώνεται αλλά είναι αδύνατο  να μην υπάρξει δίκαιη τιμωρία των στρατιωτών.

Η ανυπέρβλητη θεϊκή ευφυΐα δημιουργεί μία κατάσταση κατά την οποία είναι αδύνατο να μην τιμωρηθούν οι άθλιοι, όπως τους αξίζει. Ο Χριστός πάνω στο Σταυρό φώναξε “τετέλεσται” και παρέδωσε το πνεύμα Του. Όπως είδαμε και στην ανάλυση του Μυστικού Σχεδίου, ο Κύριος δημιούργησε το διάβολο, ώστε να υπάρχει δυνατότητα εξέλιξης του Σχεδίου. Όταν ο Χριστός φωνάζει “τετέλεσται”, στην πραγματικότητα προαναγγέλλει την έναρξη της  βασιλείας του Θεού και την αρχή της δραστηριότητας του διάβολου Πέτρου, που παίρνει γνώση να δράσει ως βασιλιάς. Τετέλεσται = Βασιλεύς = 39 = Δείπνον, Μέγα δείπνο του Θεού = 77 = Σωτηρία του κόσμου, Μέγα δείπνον του Θεού = Χριστιανισμός = 81. Ο Αθάνατος Χριστός μένει στον  Τάφο Του τρεις μέρες και με την ολοκλήρωση του έργου Του αναλήφθηκε στους ουρανούς ως Παράκλητος.


Στην πραγματική κλίμακα του χρόνου αυτό που συνέβη ήταν το εξής: ο Χριστός από τη στιγμή που δεν δρα ως Μεσσίας —κι αυτό είναι φανερό, εφόσον η εξουσία Του είναι στα χέρια των δούλων— μετά την Ανάστασή Του συνέχισε το έργο που είχε ήδη δρομολογηθεί. Καθώς μοιράζει τα ιμάτιά Του στους Αποστόλους μοιράζει την εξουσία κι ο Ίδιος ανεβαίνει στο Σταυρό του Μαρτυρίου. Ο βασανισμός Του είναι το σύνολο των όσων συμβαίνουν στον κόσμο εξαιτίας Του και το σύνολο της δόξας που κλέβουν οι ανάξιοι μαθητές Του. Το σύνολο του έργου Του στο χρόνο που παρέμεινε στη Γη μετά τη Σταύρωσή Του είναι σε πραγματική κλίμακα η τελευταία του κραυγή πάνω στο Σταυρό. Από την ανάληψη Του και μέχρι σήμερα είναι το σύνολο των τριών Ημερών που ήταν υποχρεωμένος να καθίσει στον Τάφο Του. Τάφος του Χριστού = Βασιλεία του Θεού = Δώδεκα Απόστολοι = 68 = Πόρνη καθήμενη. Κατά τη διάρκεια αυτών των ημερών είναι ο Κύριος των κυρίων, που όμως δεν είναι ορατός και το σύνολο της γνώσης Του το διαχειρίζονται δούλοι και άρα τα στρατεύματα τ’ ουρανού, που φορούν το βύσσινον το λευκό. Σ’ αυτό το διάστημα ο Χριστός είναι η Θύρα των προβάτων, που είναι το μόνο κριτήριο, που παραδίδεται στους ανθρώπους, για να ξεχωρίζουν τους παρθένους από τους κλέφτες και τους σφαγείς. Τρεις ημέραι = Κύριος κυρίων = Θύρα των προβάτων = Βύσσινον λευκόν = Έλκος πονηρόν = 65 = Τρία πνεύματα ακάθαρτα.


Οι άνθρωποι στο σύνολο των αιώνων που πέρασαν από τη Σταύρωση Του, βλέπουν μόνον τον Κύριο Εσταυρωμένο και το σύνολο των όσων προέκυψαν μετά τη Σταύρωσή Του. Αν επιστρέψουμε στο χρόνο κατά τον οποίο παρέμεινε στη Γη μετά τη Σταύρωση, βλέπουμε ότι είναι ο χρόνος στον οποίο δίνονται οι εντολές κι οι κατευθύνσεις προς τους Αποστόλους. Ο Χριστός ως Αθάνατος με την Ανάστασή Του παγίδευσε τους ανθρώπους κι αντί να τους ωθήσει προς τον άνω κόσμο, τους εγκλώβισε στον κάτω. Αντί οι άνθρωποι ν’ αναζητούν την παραμονή και άρα τη Λύτρωση του άνω κόσμου, μέσω του Λόγου Του βυθίζονται στον κάτω κόσμο, όπου είναι αδύνατο να μην υπάρξει βασανισμός. Οι άνθρωποι γίνονται Ιουδαίοι με την προσδοκία της ανάστασης. Δε μένουν ζωντανοί, παρά πεθαίνουν ελπίζοντας ν’ αναστηθούν.


Ο Χριστός στην πραγματικότητα δεν έχει αναστηθεί. Ο Χριστός θ’ αναστηθεί, μόνον όταν εμφανιστεί και πάλι μπρος στους ανθρώπους  με πλήρη ισχύ και δόξα, ώστε να υπάρξει γενική Λύτρωση. Ο Χριστός μ’ εκείνη την Ανάστασή Του επιβεβαίωσε τις Γραφές κι αυτή η επιβεβαίωση ήταν προφητεία. Ο Χριστός αναλήφθηκε στους ουρανούς, για να μην είναι ορατός, ώστε ν’ ακολουθήσει το Σχέδιο του Πατέρα Του και τη μοίρα Του. Ο Χριστός αναλήφθηκε, ώστε να μην είναι δυνατόν οι άνθρωποι ν’ αντιληφθούν ποιος είναι ο Άρχων του κόσμου κι ο Υιός της απωλείας. Ανάληψις = Απόκρυφον = Συντέλεια = Επτά πνεύματα = Άτροπος = 38 = Άβυσσος. Ο Χριστός αναλήφθηκε, ώστε να μπορέσει να μπει στην άβυσσο κι άρα στο φρέαρ της αβύσσου, που είναι το θυσιαστήριον κι οίκος του Ιησού. Αυτό είναι το μυστήριο του γάμου κι εξαιτίας αυτού του μυστηρίου οι άνθρωποι παγιδεύονται από την πόρνη, που παριστάνει τη γυναίκα του Αρνίου.


Οι άνθρωποι δεν μπορούν να καταλάβουν πού  πήγε ο Χριστός μετά την Ανάληψή Του. Αντί να παραμείνουν προσκολλημένοι στο Λόγο Του  κι άρα στον άνω κόσμο του Αγίου Πνεύματος, ακολουθούν τους δούλους, που τους οδηγούν στη θυσία. Είναι δυνατόν όμως ο Χριστός να επιτρέψει στους δούλους να πλανούν τους ανθρώπους, χωρίς να τους τιμωρεί με την απόλυτη σκληρότητα; Ο τέλειος κι αθάνατος Χριστός ενεργεί με τον ακόλουθο τρόπο: γυρνά στη Γη ως Παράκλητος, ως πνεύμα της αλήθειας, και αντικαθιστά στο βασανισμό Του, τον Εαυτό Του με τους δούλους. Αυτό το κάνει ο Χριστός όχι για να αποφύγει την θυσία αλλά για να εξασφαλίσει ορισμένες συνθήκες. Απαιτήται για το σχέδιο λόγος αθλίου βασανιζόμενου που θα προσπαθήσει να παρασύρει στη θυσία τους ανθρώπους. Ο Χριστός δεν είναι δυνατόν να παράγει αυτόν το λόγο γιατί είναι παναληθής και θυσιάζεται υπέρ των ανθρώπων. Αυτό το λόγο τον παράγει ο δούλος Πέτρος. Η Καινή Διαθήκη όπως δίνεται από την εκκλησία περιέχει αυτό το λόγο. Ο Χριστός είναι πάντα ζωντανός κι όλους αυτούς τους αιώνες, κρίνει δίκαια. Αυτό ισχύει για όλους τους ανθρώπους, όλων των εποχών, μετά τη Σταύρωσή Του. Ο κάθε άνθρωπος που γεννιέται και παίρνει τη γνώση του Χριστού από τα χέρια των δούλων έχει μπροστά του το σύνολο των επιλογών. Η Καινή Διαθήκη ως σύνολο είναι το έργο του Εσταυρωμένου, που μέσα στον κάτω κόσμο είναι ζωντανός.


Αν διαβάσει κάποιος το Λόγο του Χριστού κι ακολουθήσει τις συμβουλές Του ζει την Αιώνιο Ζωή. Ο αγνός άνθρωπος που χαίρεται με την ομορφιά του Διδασκάλου κι αγαπά τους ανθρώπους, γίνεται ένα με το Χριστό και με το Θεό Πατέρα. Γεύεται τον έρωτα, την αλήθεια, έχει φίλους κι όλα αυτά είναι δυνατά μόνον αν δεν κρίνει τους άλλους κι επομένως δεν είναι υποκριτής. Σ’ όλους αυτούς απευθύνεται ο Χριστός, όταν λέει ότι θα βασανιστούν εξαιτίας Του, γιατί όλα αυτά τα χρόνια οι αγνοί και τίμιοι άνθρωποι υπέφεραν εξαιτίας των  ηλιθίων.


Από εκείνο το σημείο και πέρα τα πράγματα γίνονται περίπλοκα κι ο άνθρωπος είναι αδύνατο να μην τιμωρηθεί. Με την Ανάληψή Του ο Χριστός πήρε την ευκαιρία κι επέστρεψε να τιμωρήσει τους δούλους και πρώτον απ’ όλους τον Πέτρο. Ο Χριστός σταύρωσε τον Πέτρο, γιατί εκείνος δε σεβάστηκε τίποτε. Επειδή το Μυστικό Σχέδιο απαιτούσε να δοθεί εξουσία στον Εσταυρωμένο κι Αυτός έπρεπε να είναι πάντα εν ζωή, ο Χριστός γύρισε, ώστε να βάλει τον Πέτρο στη θέση Του και μετά απ’ αυτόν όλους τους διαδόχους του. Σήμερα ο Εσταυρωμένος βρίσκεται εν ζωή κι είναι ο Άρχων του κόσμου, αλλά με το πρόσωπο του Πάπα της Ρώμης. Ό,τι έκαναν οι στρατιώτες στο Χριστό, τούς ανταποδίδεται από τον Ίδιο. Ο Πέτρος είναι στο Σταυρό με το πρόσωπο του Πάπα και βασανίζεται μέρα και νύχτα. Ο Χριστός δίνει σ’ αυτούς πλέον όξο αντί για οίνο μέσω του σπόγγου, που είναι ο ίδιος. Ο Χριστός μέχρι ν’ αναληφθεί, έδωσε εντολές με το πρόσωπο του Παράκλητου, που ήταν ο σπόγγος. Αντί όμως για οίνο εκείνες οι εντολές ήταν όξος.


Το μίσος που αποκαλύπτεται απέναντι στον  Πέτρο στις τελευταίες γραμμές του Ευαγγελίου, είναι η φυσική απάντηση του Χριστού απέναντι στη βλασφημία. Εξουσία ήθελε ο Πέτρος, εξουσία πήρε. Ο Χριστός πήρε την κοσμοκρατορία θυσιάζοντας τη ζωή Του κι επομένως ήταν φυσικό να τον ακολουθήσει ο Πέτρος. Ο Πέτρος και οι δούλοι του από τον Πάπα μέχρι τον τελευταίο κληρικό πολλές φορές δίψασαν πάνω στο σταυρό κι αυτό που πήραν, ήταν όξος.


Όλα αυτά έχουν την εξής σχέση με τους απλούς ανθρώπους. Ο Χριστός είναι ο Θεάνθρωπος κι από τη στιγμή που εμφανίστηκε στη γη έδωσε την ευκαιρία στους ανθρώπους να εξομοιωθούν μ’ Αυτόν. Η εξομοίωση αυτή δε γίνεται με τη μορφή θαύματος, αλλά με το σεβασμό στο Λόγο του Χριστού. Αρκεί ο άνθρωπος να φέρεται κατά τρόπο ανάλογο μ’ αυτόν που προτείνει ο Χριστός και γίνεται αυτόματα φίλος Του και Θεός. Ο Χριστός δεν πρότεινε σε καμία περίπτωση την πορεία προς τη θυσία. Η Θυσία ήταν κάτι που αφορούσε τον Ίδιο προσωπικά και σήκωσε το βάρος της, ώστε να βοηθηθεί ο άνθρωπος. Απλά επειδή γνώριζε τι ακριβώς θα συμβεί στο μέλλον, συμβούλευσε τους ανθρώπους να μην προκαλούν τους άθλιους του συστήματος και ν’ ακολουθούν τυπικά και μόνον, τα όσα τους επιβάλλονται.


Ο Χριστός αγαπούσε τους ανθρώπους και γι’ αυτό δεν τους πρότεινε να εναντιώνονται απέναντι στον κάθε άθλιο ιερέα και την ψευδοφιλοσοφία του. Γνώριζε ότι αυτή η εναντίωση είναι αδύνατο να μην οδηγήσει στη θυσία και μεγαλύτερη απόδειξη αυτής της γνώσης ήταν η δική Του πορεία. Από τη στιγμή που σταυρώθηκε κι άφησε πίσω τη γνώση Του, αυτό που συμβαίνει είναι ο κάθε άνθρωπος που παίρνει τη γνώση αυτή να έχει το σύνολο των επιλογών μπροστά του. Ο Λόγος του Χριστού κι ο λόγος της εκκλησίας είναι από τη φύση τους σε αντιπαλότητα. Ο μεν Λόγος του Χριστού έχει στόχο να λυτρώσει τον άνθρωπο από τον ιουδαϊσμό, ενώ ο λόγος της εκκλησίας να τον εντάξει σ’ αυτόν. Η εκκλησία κρατά για τον εαυτό της το ρόλο της μητέρας, για να μην υπάρχει καμία πιθανότητα εξωτερικής βοήθειας προς  τον άνθρωπο. Πώς είναι δυνατόν αυτό; Αν βρεθεί άνθρωπος, που μέσα από το Λόγο του Χριστού γεύεται την Αιώνιο Ζωή και άρα γίνεται όμοιος με το Χριστό να μην είναι δυνατό να βοηθήσει τους υπόλοιπους. Αν το επιχειρήσει έρχεται από τα δεδομένα σε σύγκρουση με την εκκλησία κι αν συμβεί αυτό, χάνει όχι μόνον την Αιώνιο Ζωή, αλλά και την ίδια τη ζωή.


Σύγκρουση με την εκκλησία σημαίνει θάνατο, εφόσον ο άνθρωπος μπαίνει σε πορεία θυσίας και άρα απιστεί προς το Χριστό, που προτείνει να ακολουθούνται τα τυπικά καθ’ όλη τη διάρκεια του Μυστικού Σχεδίου. Το μυστικό είναι ν’ αγωνίζεται ο καθένας μόνος του μένοντας προσκολλημένος στο Λόγο του Χριστού. Η εκκλησία, επειδή γνωρίζει τη δύναμη του Λόγου του Χριστού και την ευφυΐα του ανθρώπου, προσπαθεί συστηματικά να εμποδίσει την επαφή. Κύριο μέλημά της είναι να παρεμποδιστεί ο άνθρωπος να έρθει σ’ επαφή με τη γνώση του Χριστού. Αυτό το κατάφερε με μεγάλη επιτυχία η Καθολική εκκλησία διατηρώντας το Λόγο σε μία γλώσσα ακατανόητη και δίνοντας στους ανθρώπους μέσω του κηρύγματος καθαρό δηλητήριο. Η εκκλησία μισεί τους Έλληνες, γιατί είναι αδύνατο να κρύψει το Λόγο.


Από τη στιγμή που ο άνθρωπος πάρει γνώση για το Χριστό, ακολουθεί μία πορεία στη ζωή του, που είναι ταυτόχρονα και η κρίση του. Αμέσως μετά τη λήψη αυτής της γνώσης στέκεται μπροστά στον Παντοκράτορα. Ο Χριστός ως Παντοκράτορας βρίσκεται πάντα στον τόπο, που λέγεται “Λιθόστρωτον” ή στα εβραϊκά “Γαββαθά”. Εκεί βρίσκεται πάντα ως άντρας φορώντας τα σύμβολα της εξουσίας Του και τον ακάνθινο στέφανο. Εκεί ο άνθρωπος αντικρίζει αυτό που επιτρέπεται ν’ αντικρίσει κι είναι ο άνθρωπος-Θεός που βασανίζεται. Ίδε ο άνθρωπος = Θυσιαστήριον = 73 = Φρέαρ της αβύσσου. Ο Χριστός στέκεται στο χώρο, όπου έχει την κοσμοκρατορία αλλά και στο χώρο, όπου όπως είπε κι ο Ίδιος είναι υποχρέωση Του να πάει για τη σωτηρία του κόσμου. Λιθόστρωτον = Κοσμοκρατορία = Καρδιά της Γης = Πόρνη η μεγάλη = 60, ενώ, Γαββαθά = Πτώμα = Τραύματα = 18 = Φως = Ουαί = Χξς. Ο Ίδιος είναι ο Υιός του Ανθρώπου κι Αυτός δέχεται να βασανιστεί για τους ανθρώπους. Υιός του Ανθρώπου = Εξακόσια εξήκοντα έξ = 77 = Άγγελος της αβύσσου = Βασιλεύς βασιλέων.


Οποιοσδήποτε άνθρωπος και σ’ οποιαδήποτε εποχή, όταν γεννιέται μέσα στο χριστιανισμό αντικρίζει αυτό το θέαμα. Με τη βάπτιση του ο άνθρωπος που πρακτικά σημαίνει τη λήψη γνώσης, έρχεται μπροστά στο Χριστό και κρίνεται. Αυτή η κρίση δεν έχει σχέση με την Αγάπη του Χριστού, που είναι δεδομένη αλλά με την επιλογή του ανθρώπου. Αν ο άνθρωπος γνωρίζει το Λόγο του Χριστού και τον ακολουθεί, στέκεται μπροστά στον Κοσμοκράτορα και του δίνεται η Αιώνιος Ζωή. Λυπάται και πονά για την τύχη του Χριστού, αλλά ο αθάνατος Κοσμοκράτορας του δίνει δύναμη να ζήσει όμορφα και χαρούμενα, επειδή εξηγεί μέσα στο Λόγο Του ότι η Θυσία είναι επιλογή Του κι απόδειξη της αγάπης Του προς τον Πατέρα Του. Ο χριστιανός έπειτα απ’ αυτήν τη δωρεά είναι ελεύθερος να θεωθεί.


Αναφέραμε πιο πάνω ότι ο Χριστός συμβουλεύει τους ανθρώπους να μην προκαλούν, ώστε ν’ αποφύγουν τη θυσία. Όλοι αυτοί που αγαπούν το Χριστό και κατανοούν το Λόγο Του, αν προσπαθήσουν να ευεργετήσουν τον κόσμο και να κρίνουν τους δούλους, τιμωρούνται. Η τιμωρία αυτή δεν είναι τιμωρία, που προέρχεται από το Χριστό, αλλά από τους δούλους. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι ταυτίζονται με το Χριστό κι ο Θεός τους αγαπά. Αυτοί οι άνθρωποι ακολουθούν το δρόμο της θυσίας κι είναι οι άγιοι. Ο Θεός κι ο Υιός Του δεν επιθυμούν τη θυσία τους, γιατί παρ’ όλη την ανταμοιβή που παίρνουν σε δόξα, χάνουν τη δυνατότητα ν’ απολαύσουν την Αιώνιο Ζωή. Ο Θεός κι ο Υιός Του αγαπούν τόσο πολύ τον άνθρωπο, που επιθυμούν να κρατήσουν οι Ίδιοι το σύνολο του βάρους της θυσίας. Οι άνθρωποι αυτοί βασανίζονται από τους στρατιώτες και τους Ιουδαίους, με τον ίδιο σκληρό τρόπο με τον οποίο βασανίστηκε ο Χριστός. Ραπίζονται και χλευάζονται απόλυτα όμοια μ’ Αυτόν ανά τους αιώνες. “Χαίρε ω Βασιλεύ των Ιουδαίων” είναι η φράση κλειδί του βασανισμού.


Πώς είναι δυνατό να είναι κάποιος βασιλιάς δούλων; Πώς είναι δυνατό να υπάρχει βασιλιάς των Ιουδαίων; Οι Ιουδαίοι αναγνωρίζουν μόνον την έννοια του “Κυρίου” και των “Εντολών”. Ποιος νέος άνθρωπος, όταν προσπαθεί να βοηθήσει τους συνανθρώπους του εντελώς ανιδιοτελώς, δε συναντά την καχυποψία των χριστιανών; Ποιος δεν έχει νιώσει την ειρωνεία τους; “Ποιος νομίζεις ότι είσαι; Ο Χριστός;”. Οι Ιουδαίοι δεν αντιλαμβάνονται τη δωρεά. Ακόμα κι αυτοί που μεταξύ των χριστιανών θα εκτιμήσουν την ακεραιότητα του νέου, θα τον διαφθείρουν και θα τον καταστρέψουν. Θα εγκαταλείψουν τους παλιούς κυρίους τους και θα υπακούσουν σε νέους. Θα ακολουθούν σαν δούλοι και θα καταστρέψουν τη φιλοσοφία της βασιλείας. Ο βασιλιάς μόνον ευεργετεί με σκοπό να ικανοποιήσει τους ανθρώπους. Η ισχύς του είναι η γνώση του κι όταν αυτή μοιραστεί, υπάρχει μεγάλη χαρά. Χαίρεται ο Θεός για τους ανθρώπους, χαίρεται ο βασιλιάς για τη δόξα του και χαίρονται οι άνθρωποι που ο Θεός μέσω του βασιλιά τούς έκανε δωρεά. Οι δούλοι δεν τ’ αντιλαμβάνονται αυτά. Ο δούλος θέλει να κλέψει. Βλέπει τη δωρεά ως αδυναμία και αφέλεια. Θέλει ν’ αρπάξει, για να γίνει κύριος και να παραμείνει δούλος του Κυρίου των κυρίων.


Η εκκλησία όλα αυτά τα γνωρίζει και πράττει ανάλογα. Αποκρύπτει το Λόγο του Χριστού κι εξιουδαΐζοντας τους ανθρώπους, τούς μετατρέπει σε άθλιους Ιουδαίους. Όταν ένας χριστιανός γεννιέται κι ακολουθεί τη φιλοσοφία της εκκλησίας, γίνεται Ιουδαίος. Το μεγαλύτερο έγκλημα κατά της ανθρωπότητας είναι η ένταξη της Παλαιάς Διαθήκης στο σύστημα παιδείας των χριστιανών. Όταν ο χριστιανός πάρει αυτήν τη γνώση φτάνει μπροστά στον Κοσμοκράτορα μ’ εντελώς διαφορετικά χαρακτηριστικά. Είναι Ιουδαίος και δεν αναγνωρίζει την έννοια του βασιλέως. Του δείχνουν το Χριστό και Τον μισεί. Μισεί τον άνθρωπο που δίνει σ’ όλους τους ανθρώπους και δεν τους ξεχωρίζει μεταξύ τους. Επειδή βασανίζεται λόγω του Ιουδαϊσμού θεωρεί άδικο  το βασιλέα που δεν τον διαχωρίζει από τους υπόλοιπους με τα κριτίρια που έχει ο ίδιος στο μυαλό του. Επιπλέον ο βασιλέας απειλεί και το σύνολο των όσων αυτός απολαμβάνει εκ του ασφαλούς εξαιτίας της θυσίας. Αυτός ραπίζει το Χριστό και γελά μαζί Του. Αυτός φωνάζει “σταύρωσον, σταύρωσον” γιατί είναι ένας δούλος του οποίου η κλοπή και η μοιχεία απειλείται από τη δωρεά. Πώς μπορεί κάποιος να κλέβει και ν’ απολαμβάνει πορνεία, όταν οι άνθρωποι, άντρες και γυναίκες αγγίζουν τη Θέωση; Τι να κάνει τον τίτλο του ηλίθιου πατέρα του ή το Ferrari, όταν οι άνθρωποι δεν ενδίδουν στον πειρασμό της αμαρτίας;


Απέναντι σ’ αυτούς τους ανθρώπους στέκεται ένας τρομερά θυμωμένος Χριστός, που είναι ότι πιο επικίνδυνο έχει γεννηθεί από την εποχή τη Δημιουργίας. Θυσιάζεται και γίνεται Βασιλεύς για να ευεργετήσει κι οι ηλίθιοι Τον ραπίζουν. Όταν Αυτός ο Βασιλεύς όμως είναι και Κύριος και βλέπει τους δούλους να φέρονται κατ’ αυτόν τον τρόπο, πως είναι δυνατόν να αντιδράσει; Θυμώνει ο Χριστός μ’ όλους τους ηλίθιους δεισιδαίμονες και τους πουριτανούς, που βασανίζουν τους ανθρώπους. Θυμώνει ο Χριστός με τον άθλιο γείτονα, που δεν κοιτά την αθλιότητά του και σχολιάζει τους νέους, που γελούν κι ερωτεύονται. Θυμώνει ο Χριστός με τον ηλίθιο νέο που ονειρεύεται πλούτη για ν’ απολαύσει πορνεία. Θυμώνει με τη δήθεν αγνή νέα, που βγάζει σε πλειοδοτικό διαγωνισμό την παρθενιά της.  Τι μπορεί να γίνει ένας θυμωμένος Κύριος, παρά θηρίον; Ο Χριστός γι’ αυτούς τους ανθρώπους αρχίζει και μεταμορφώνεται. Γίνεται  το θηρίον, γίνεται το 666 που μοιράζει τον οίνο του θυμού του Θεού.


Πριν δούμε πώς συμβαίνει αυτό, θα πρέπει να δούμε πώς δημιουργούνται αυτοί, που συνθέτουν το θηρίον. Ο Ιουδαίος που φωνάζει “σταύρωσον, σταύρωσον” ερεθίζει το Χριστό, αλλά η αγάπη του Χριστού είναι αρκετή, ώστε να μην τον στείλει ο Ίδιος κατευθείαν στην Κόλαση. Όμως μεταξύ αυτών των ηλιθίων υπάρχουν και οι απόλυτα ηλίθιοι.. όλοι  αυτοί που ραπίζουν το Χριστό, αλλά ακολουθούν πορεία θυσίας εντελώς διαφορετική απ’ αυτήν του Χριστού και των αγίων. Είναι οι τρισάθλιοι χριστιανοί ιερείς που βασανίζονται μέχρι θανάτου για να πάρουν εξουσία. Για να συμβεί όμως λήψη εξουσίας, θα πρέπει να πάρουν οι δούλοι τα ιμάτια του Χριστού, που σημαίνει να τον οδηγήσουν στο Σταυρό.


Ο αθάνατος όμως Χριστός στο χώρο της Σταύρωσης, έχει αλλάξει τα δεδομένα. Εσταυρωμένος δεν είναι ο Ίδιος, αλλά ο Πέτρος κι όλοι οι άθλιοι δούλοι του. Είναι προφανές ότι ο βασανισμός αυτός είναι οριακός και στόχος του είναι η δημιουργία εκείνων των συνθηκών, που επιτρέπουν την εξέλιξη του Σχεδίου. Αυτό γίνεται ως εξής: ο Πέτρος κι οι άλλοι Απόστολοι πλην του Ιωάννη μετά το θάνατο του Χριστού άρχισαν ν’ αγωνίζονται σαν τα ζώα για ν’ αποκτήσουν την εξουσία που ονειρεύονται οι δούλοι. Ο Χριστός τούς σταύρωσε, αλλά ο λόγος τους, που διαιωνίζεται δημιουργεί όμοιους μ’ αυτούς εθνικούς. Όλοι αυτοί επιστρέφουν μπροστά στο Βασιλέα και κρίνονται ξανά, αλλά λόγω εξουσιών έχουν ταυτόχρονα τη δυνατότητα να κρίνουν και οι ίδιοι. Όλοι αυτοί συνθέτουν το θηρίον, που έχει στόχο να βασανίσει τους ανθρώπους. Απέναντι στον Ιουδαίο που ραπίζει το Χριστό στέκεται πλέον το θηρίον που είναι ό,τι χειρότερο υπάρχει. Ο επικίνδυνος Χριστός δημιούργησε μία οριακή κατάσταση, που αφορά είτε το καλό είτε το κακό. Δημιούργησε ένα δίδυμο στο χώρο του λιθόστρωτου, που λαμβάνει χαρακτηριστικά ανάλογα του κρινόμενου.


Ο Χριστός προστατεύει ο Ίδιος τους ομοίους Του μέσω του Λόγου Του. Όλοι οι υπόλοιποι που επιθυμούν τη Σταύρωση, παίρνουν από το θηρίον άκρατο οίνο που είναι ο αντίχριστος. Επειδή στη φιλοσοφία του ιουδαϊσμού υπάρχουν πάντα τα πνευματική δικαιώματα, η λήψη της γνώσης με συνοδεία δικαιωμάτων πάνω σ’ αυτήν είναι το χάραγμα του θηρίου. Χάραγμα του θηρίου = Δίκαια κρίσις = 70 = Δεύτερος θάνατος. Αυτό που περιγράφεται στην Αποκάλυψη ως χάραγμα, συμβαίνει στο λιθόστρωτο κι αφορά μόνον τους άθλιους. Όλοι αυτοί που παίρνουν το χάραγμα, ακολουθούν την ίδια πορεία με τον Πέτρο και ξαναγυρνούν στο λιθόστρωτον αναπληρώνοντας τους προηγούμενους και σφραγίζουν τις επόμενες γενιές.


Ο ηλίθιος νέος που ακολουθεί την εκκλησία,  ραπίζει το Χριστό. Η εκκλησία τον ξεχωρίζει από τους υπόλοιπους, του δίνει δικαιώματα και τον στέλνει στο χώρο της Σταύρωσης. Επειδή εκεί υποφέρει και βασανίζεται οριακά, όταν επιστρέφει στην κοινωνία γίνεται αδίστακτος κι όμοιος με ζώο, που δεν επιθυμεί για κανένα λόγο να χαίρονται οι άνθρωποι. Η εκκλησία φέρεται εκ του πονηρού σαν μητέρα του βρέφους, για να θολώσει την εικόνα που αντικρίζει ο άνθρωπος και αλλάζει τα δεδομένα. Δεν επιτρέπει τον Υιό να εμφανίζεται ως άντρας με άποψη, παρά ως άβουλο βρέφος. Αυτή η ανάγκη γεννιέται από τη διαφορετικότητα του Λόγου που υπάρχει μεταξύ των μελών του διδύμου. Η ίδια στέκεται στο λιθόστρωτον κι ασκεί εξουσία και η ίδια είναι το σύστημα, δηλαδή η πόρνη. Ο Χριστός από άντρας μετατρέπεται σε βρέφος κι από Θεάνθρωπος σε Υιό της απωλείας. Δε δίνει το Λόγο Του με τη μορφή οίνου προς Λύτρωση, αλλά τον δίνει στη μορφή του άκρατου οίνου που δημιουργεί μέθυσους. Λιθόστρωτον = Πόρνη η μεγάλη = 60, Θείο βρέφος = Αντίχριστος = Άκρατος οίνος = 61, Υιός της απωλείας = Κύριος της αβύσσου = Οίνος πορνείας = 83.


Καθ’ όλη τη διάρκεια των αιώνων αυτό συμβαίνει εξαιτίας των ηλιθίων, που δεν μπορούν να κατανοήσουν το Λόγο του Χριστού κι όταν αυτό είναι δυνατό, τους παρασέρνει η κουτοπονηριά τους. Ο Χριστός λέει ότι, όπου είναι το πτώμα, εκεί θα μαζευτούν οι αετοί. Πτώμα =  Χξς = 18, ενώ, Αετοί πετώμενοι = Δώδεκα Απόστολοι = Πόρνη καθήμενη = 68. Ο Χριστός όταν απευθύνεται στη μητέρα Του και λέει ότι ο Υιός της είναι πλέον ο Ιωάννης, γνωρίζει τι λέει. Γνωρίζει ότι η γυναίκα που είναι μητέρα Του, έχει γεννήσει για τον κόσμο την κατάρα και ότι αυτό που θ’ ακολουθήσει, είναι η μεγάλη τραγωδία της ανθρωπότητας. Γνωρίζει επίσης το ρόλο Του ως βρέφους, όπως γνωρίζει και το ρόλο που θα επωμιστεί το θηλυκό σύστημα, που θα Τον γεννήσει. Παρθένος Μαρία = 70 = Καθολική εκκλησία = Κωνσταντινούπολη. Ιωάννης = Θεολογία = Πόσις = 40 = Πόρνοι = Εξήκοντα ένα, όταν, Αντίχριστος = 61.


Ο Χριστός αποκαλούσε τον Ιωάννη, επειδή είχε γνώση, βοανεργές κι αυτός ήταν πλέον ο Υιός της παρθένου Μαρίας. Βοανεργές = Παράκλητος = 43 = Αντίθεος = Κατάρα του Θεού. Συνέπεια των παραπάνω συνθηκών που δημιουργήθηκαν είναι ότι αμέσως μετά τη Σταύρωση δημιουργείται το φρέαρ της αβύσσου, που είναι ο οίκος του Κυρίου Ιησού, μέσα στον οποίο συμβαίνει ο βασανισμός κι είναι το θυσιαστήριον. Ο ρόλος της Αποκάλυψης ως γνώση είναι να σταθεροποιήσει τα χαρακτηριστικά αυτού του χώρου, που είναι η άβυσσος μέσω της δημιουργίας των Μακαρίων. Αν δεν υπήρχαν οι μακάριοι, που θα παγιδεύονταν από την Αποκάλυψη, οι άνθρωποι αργά ή γρήγορα θα εγκατέλειπαν το λόγο της εκκλησίας, που οδηγεί στο Μεσαίωνα και θ’ αγωνίζονταν μέσω του Λόγου του Χριστού. Από τη στιγμή που γεννιούνται αυτοί και παίρνουν εξουσίες, ο άνθρωπος δεν είναι δυνατό να ξεφύγει από τα προκαθορισμένα πλαίσια. Οι μακάριοι είναι αδύνατο να νικηθούν, χωρίς Άνωθεν παρέμβαση.


Όσο υγιής κι ευφυής κι αν είναι ο άνθρωπος, η θνητή του φύση και η μεγάλη φτώχεια μέσα στην οποία ζει η ανθρωπότητα, κάνουν αδύνατη την τελική νίκη. Στη θέση του κάθε άθλιου που νικιέται, γεννιούνται πολλαπλάσιοι και  η ισχύς των ηλιθίων καταστρέφει τον άνθρωπο. Ο γελοίος γείτονας θα νικηθεί, αλλά η αθλιότητά του θ’ ακολουθεί κάποιον μέχρι να πεθάνει. Θα τον διαβάλλει στον οποιονδήποτε χώρο κι αν κινείται και πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι, που θα συμμερίζονται εκ του πονηρού τις απόψεις του γείτονα. Ο συνάδελφος μπορεί να είναι μοιχός, από τότε που παντρεύτηκε, αλλά για διάφορους λόγους θα συζητά για τον καβγά του συναδέλφου με τη σύντροφό του εθελοτυφλώντας μπροστά στη γενική σιωπή της μοιχείας, που υπάρχει στην κοινωνία. Θυσιαστήριον= 73 = Φρέαρ της αβύσσου = Κάτω κόσμος του Θεού, Κύριος Ιησούς = 77 = Υιός του Ανθρώπου = Άγγελος της αβύσσου, και, Μακάριοι = Άβυσσος = 38.


Όπως θα έχει διαπιστώσει ο αναγνώστης από  τη μέχρι τώρα ανάλυση της Αποκάλυψης, θα πρέπει ν’ αναμένει φυσιολογικά την αλλαγή κλίμακας, που από τη μικρή ιουδαϊκή κοινωνία οδηγεί στην παγκόσμια. Στον ουρανό των Ιουδαίων εμφανίστηκε ο Κύριος των κυρίων και τα πάντα μπήκαν σε τάξη στη νεογέννητη χριστιανική κοινωνία. Ο Χριστός σταυρώθηκε  και μέσω των δικαιωμάτων των Αποστόλων οι  πρώτοι χριστιανοί γεύτηκαν τις συνθήκες,  που υπήρχαν στον ουρανό κι είναι κοινές με τις σημερινές, αλλά όχι παγκόσμιες. Ήταν απαραίτητο αυτή η πυραμίδα να υψωθεί κι αυτό ήταν αδύνατο χωρίς θυσία, εφόσον στην παγκόσμια κοινωνία υπήρχαν ήδη διαμορφωμένες συνθήκες, που ήταν σταθερές και πανίσχυρες.


Μία τέτοια συνθήκη είναι ο θεσμός της βασιλείας και η ισχύς της βούλησης του βασιλιά. Έπρεπε ο Καίσαρας να υποταχθεί στον Κύριο κι αυτό ήταν απαραίτητο για την παντοκρατορία του Υιού. Είναι ευνόητο ότι ο πανίσχυρος κι απείθαρχος βασιλιάς θα έπρεπε να μπει οπωσδήποτε μέσα στο πλαίσιο που συνθέτουν οι μακάριοι. Έπρεπε να μπει στη λογική της διαρκούς κρίσεως σύμφωνα με την οποία η ισχύς του βασιλιά δεν είναι η αγάπη του λαού, αλλά η συγκατάβαση των ηλιθίων σ’ όσα λέει κι σ’ όσα κάνει. Ο Καίσαρας έπρεπε να δεχτεί στο παλάτι του να περιφέρονται τρισάθλια ανθρωπάκια που βασανιζόμενα από τη μοιχεία τους, έστρεφαν την οργή τους ενάντια σε κάθε θνητό.

Η καταστροφή των εχθρών του

Από το (Αποκ. Ιωάν. 19.17-19.21) ο Ιωάννης περιγράφει τη μεγάλη πνευματική μάχη, που δόθηκε μέσα στην αυτοκρατορία της Νέας Ρώμης. Ο Θεός μέσω του Κωνσταντίνου προστάτευσε τη δομή της Ρώμης κι επέτρεψε τη μάχη μέσα στο χώρο, όπου η γνώση, τα συμφέροντα και η φτώχεια επέτρεπαν τη δημιουργία της επιθυμητής κατάστασης, που είναι ο χριστιανισμός. Στο χώρο εκείνο υπήρχε η γνώση στην ύψιστη μορφή. Ήταν ο χώρος, όπου συνυπήρχαν οι διαφορετικές γνώσεις και οι άνθρωποι που τις υπηρετούν. Η μεγάλη Αίγυπτος αναγνώρισε τον Αλέξανδρο  και τη βασιλική του ιδιότητα. Η Ρώμη είχε πάρει τα δικαιώματα αυτής της βασιλείας κι ο Καίσαράς της δεν ήταν αδύναμος.


Όταν ο βασιλιάς παίρνει την ισχύ του από τον Υιό του Θεού, που είναι ο Κύριος και ο μεγαλύτερος των φωστήρων, είναι ευνόητο ότι είναι ανίσχυρος μπροστά Του. Ο άγγελος που στέκεται μπροστά στον Ήλιο, είναι δυνατό να είναι μόνον ο άγγελος της αβύσσου, δηλαδή ο ίδιος ο φωστήρας Ήλιος, που χειρίζεται όπως επιθυμεί το φως Του. Κανένας δεν είναι δυνατό να σταθεί εμπρός στον Ήλιο εκτός απ’ Αυτόν, που είναι Κύριος του κι είναι δυνατό να τον κρύψει. Κύριος του Ηλίου = Οικοδεσπότης = 70. Φωστήρας Ήλιος = Άγγελος της αβύσσου = Υιός του Ανθρώπου = Σάκκος τρίχινος = 77 = Κύριος των ουρανών. Η φωνή η μεγάλη αυτού του αγγέλου είναι η διδασκαλία του Υιού του Θεού κι ο μεγαλύτερος Διδάσκαλος είναι ο Χριστός. Διδάσκαλος = 46 = Χριστός, ενώ, Διδασκαλία = Φωνή μεγάλη = Σωτήρας = Πιστοί = 41.


Όταν ο Χριστός εμφανίζεται ως τρίχινος σάκκος δεν επιτρέπει στους ανθρώπους να δουν το φως της ημέρας. Ο Ήλιος υπάρχει κι είναι δυνατό να φωτίσει τον κόσμο, αλλά εξαιτίας των πνευματικών δικαιωμάτων των δούλων αυτός ο φωτισμός επιτυγχάνεται μόνο σ’ ατομικό επίπεδο. Ο φωστήρας Ήλιος εμφανίστηκε για να εξελιχθεί το Σχέδιο, που απαιτούσε τη δημιουργία του οίκου του Θεού και άρα τη λήψη της εξουσίας από πλευράς οικοδεσπότη. Η ανθρωπότητα μπήκε στο βήμα επτά κι ο οικοδεσπότης σ’ αυτό το βήμα έχει δικαιώματα πάνω στην ισχύ του Ηλίου. Οικοδεσπότης είναι ο Θεός κι ο Υιός Του και μαζί με τον Υιό όλοι  οι άμωμοι παρθένοι, που είναι οι άγιοι. Η Θυσία είχε απλά ως στόχο να επιστρέψει ο Υιός στον Πατέρα και να πάρουν οι δούλοι τα δικαιώματα με τέτοιον τρόπο, ώστε να είναι αδύνατον οι άνθρωποι να ξεχωρίσουν τους άμωμους από τους άθλιους δούλους. Οικοδεσπότης = Δικαιώματα των αγίων = 70 = Πνευματικά δικαιώματα = Κύριος του Ηλίου = Πετεινά του ουρανού.


Η παραβολή του Χριστού που αναφερόταν στο  Λόγο του Θεού που πέφτει στη Γη με τη μορφή σπόρου, σημαίνει ότι ο σπορέας και τα πετεινά τ’ ουρανού βρίσκονται από τα δεδομένα σ’ αντιπαλότητα. Ρίχνει σπόρο ο σπορέας για να δημιουργήσει μία νέα κοινωνία, αλλά τα πετεινά τ’ ουρανού αρπάζουν αυτόν το σπόρο από τη Γη. Σπόρος = 45 = Άνω Κόσμος = Μεσσίας. Το Μυστικό Σχέδιο του Θεού είχε ως στόχο αυτές οι συνθήκες να είναι παγκόσμιες, ώστε οριακά οι άνθρωποι να ωφεληθούν οριστικά κι αμετάκλητα. Ο Υιός του Θεού εμφανίστηκε ζωντανός με την ισχύ του αετού. Αετός = Ραββί = Πνεύμα = 22 = Φιάλη. Με την επιλογή των πνευματικών δικαιωμάτων, ενώ ο Ίδιος θυσιάζεται, γεννά τα πετεινά τ’ ουρανού, που βρίσκονται κάτω από την εξουσία του Αετού. Αυτά τα πετεινά διατηρούν αν και νεκρό τον αετό ως πετώμενο διατηρώντας τη φιλοσοφία της βασιλείας, έστω κι αν δε λειτουργεί πραγματικά. Ο αετός έχει τη βασιλική ισχύ, μόνον όταν βρίσκεται στον ουρανό του άνω κόσμου κι όταν δε συμβαίνει αυτό, μετατρέπεται σε όρνεον. Το όρνεον είναι τ’ αρπακτικό πτηνό, που καταναλώνει πτώματα και συντηρείται απ’ αυτά.


Ο Υιός του Θεού που εμφανίζεται δύο φορές και θυσιάζεται και τις δύο φορές, δημιουργεί τις επιθυμητές συνθήκες. Ζωντανοί κι οι δύο άνθρωποι που ενσαρκώνουν τον Υιό ..  έχουν τη μορφή του αετού, που πολεμά εναντίον των πετεινών του ουρανού, εφόσον σαν βασιλιάδες κάνουν δωρεά. Με το θάνατό τους όμως και τα γενικά αθάνατα χαρακτηριστικά τους αφήνουν στη Γη το πτώμα τους κι οι άνθρωποι, επειδή ζουν στον κάτω κόσμο, βλέπουν τα όρνεα. Όρνεον = 33 = Νεκροί. Όταν ο Κύριος του Ηλίου δίνει δικαιώματα στους Αποστόλους τους  προσανατολίζει προς τους χώρους, όπου βρίσκονται τα πτώματα, δηλαδή οι σάρκες.


Το πτώμα του Αλεξάνδρου εκείνη την εποχή βρισκόταν στη Ρώμη και το πτώμα του Χριστού στην Ιουδαία. Με την ενέργεια του Κωνσταντίνου να μεταφέρει το κέντρο της αυτοκρατορίας από τη Ρώμη στη Νέα Ρώμη και να υιοθετήσει το χριστιανισμό τα δύο πτώματα που είναι ένα, μεταφέρονται σ’ αυτό το νέο κέντρο. Τα όρνεα του ουρανού είναι το σύνολο των ανθρώπων, που συντηρούν το Σχέδιο του Θεού μέσα στον κάτω κόσμο. Είναι όλοι αυτοί, που κατανοούν την ισχύ του Χριστού, αλλά επιθυμούν τη λήψη εξουσίας και δεν επιτρέπουν την επάνοδό Του στον άνω κόσμο. Όρνεα είναι οι Απόστολοι κι όλοι οι διάδοχοί τους, που διατηρούν την κοινωνία στο επίπεδο στο οποίο υπάρχουν οι αετοί, αλλά δε λειτουργούν ως τέτοιοι. Όρνεα πετώμενα = Διδακτοί Θεού = Νεκρό Αρνίον = 56, ενώ, Όρνεα του ουρανού = Δικέφαλος αετός = Πρεσβύτεροι = Νεκροί δούλοι = 62 = Τρίχαι γυναικών.


Ο Πέτρος όπως ήταν γραπτό, παρέδωσε τον Υιό του Ανθρώπου στους εθνικούς και τους πρεσβύτερους. Αν διαβάσει κάποιος τις Επιστολές του θ’ αντιληφθεί πώς παραδίδεται η εξουσία σ’ αυτούς. Αυτό που έχει εδώ σημασία είναι ότι όλοι οι πρεσβύτεροι, με πρώτο τον Πέτρο, είχαν ανάγκη γνώσης για να συντηρηθούν. Έπρεπε να τους παραδοθεί έτοιμη γνώση που ήταν αδύνατο αυτοί οι ίδιοι να δημιουργήσουν. Με την υιοθέτηση του χριστιανισμού από τον Κωνσταντίνο όλα αυτά τα όρνεα έπεσαν πάνω στη γνώση και την κατέφαγαν. Τους παραδόθηκε το κέντρο της βασιλείας και τους επιτράπηκε να το λεηλατήσουν. Άθλια ανθρωπάκια με μηδενική ευφυΐα άρχισαν, εξαιτίας της έτοιμης γνώσης, να μιλούν σαν σοφοί κι εμπόδιζαν τους νέους να πάρουν γνώση.


Μπορεί εύκολα να φανταστεί ο αναγνώστης πώς αισθάνονταν όλοι εκείνοι οι λαμπροί Έλληνες φιλόσοφοι, όταν έβλεπαν τους επαγγελματίες μοιχούς να φέρονται στη γνώση σαν να ήταν κτήμα τους. Άνθρωποι της ανώτατης γνώσης έπρεπε να πάρουν από τους αγράμματους κι αστοιχείωτους, φουκαράδες ιερείς, άδεια για να εκφραστούν. Σ’ αυτά τα Όρνεα παραδόθηκε η σάρκα, που είναι η δομή του κόσμου. Σάρκα = Δομή = 20. Αυτή η δομή είναι το δημιούργημα της γνώσης του Υιού, των βασιλέων, των στρατηγών, των καθήμενων. Σάρκαι = 29 = Γνώση. Όλα αυτά τα όρνεα συγκεντρώθηκαν τότε στο μεγάλο δείπνο του Θεού κι από τότε μέχρι τώρα δεν έχουν πάψει να κατασπαράζουν ό,τι βρίσκουν μπροστά τους. Κατασπάραξαν τον Υιό του Ανθρώπου κι εξαιτίας αυτού του γεγονότος δημιουργήθηκαν τότε οι βάσεις του μελλοντικού κόσμου. Από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία εκείνης της εποχής προέκυψε ο σημερινός χριστιανικός κόσμος. Μέγα δείπνο του Θεού = Υιός του Ανθρώπου = 77 = Βασίλειον του Θεού = Αρχή της κτίσεως, ενώ, Μέγα δείπνον του Θεού = Χριστιανισμός = Βασιλεία των βαρβάρων = 81.


Για ν’ αντιληφθεί ο αναγνώστης τι ακριβώς σημαίνουν αυτές οι σάρκες και πως κατασπαράσσονται από τα όρνεα, θα πρέπει ν’ αντιληφθεί τι ακριβώς δημιουργεί η κάθε εμφάνιση του Υιού και πώς αυτή δομεί σύστημα. Ο Αλέξανδρος υπήρξε ο Βασιλεύς των βασιλέων. Υπήρχαν εκείνη τη χρονική στιγμή άνθρωποι που γνώριζαν την υπέροχη δημοκρατία κι επειδή η βασιλεία είναι εχθρός της δημοκρατίας, κάποιοι θα έπρεπε να πολεμήσουν μεταξύ τους. Υπήρχαν άνθρωποι, που μάχονταν υπέρ της δημοκρατίας και της ελευθερίας του ανθρώπου κι άλλοι, που μάχονταν υπέρ των όσων είναι δυνατό να προκύψουν από τη βασιλεία. Οι δεύτεροι είχαν νικήσει κατά την εποχή της εμφάνισης του Χριστού κι αποτέλεσμα εκείνης της νίκης ήταν η ισχύς της Ρώμης. Υπήρχαν σάρκες, δηλαδή γνώση φίλων της δημοκρατίας, αλλά και γνώση των δούλων της βασιλείας, που δίνονταν μέσα στο χρόνο σε νέους φίλους και νέους δούλους, που με τη σειρά τους γίνονταν σάρκες για τις επόμενες γενιές. Οποιαδήποτε γνώση στηρίζει το σύστημα, είναι σάρκα μελών του συστήματος. Άλλη γνώση παίρνει ο δούλος της βασιλείας, που κυβερνά σαν βασιλιάς κι άλλη ο δούλος της βασιλείας, που δρα ως στρατιωτικός. Τα όρνεα βρήκαν αυτήν την τεράστια γνώση έτοιμη κι άρχισαν να την καταναλώνουν. Αποτέλεσμα ήταν η γένεση του χριστιανισμού στον οποίο Κύριος είναι ο Χριστός, και βασιλεύς ή διάβολος ο Πέτρος.


Από τότε μέχρι σήμερα οι σάρκες είναι ίδιες και τα όρνεα επιβιώνουν κατά τη διάρκεια των αιώνων. Σάρκαι βασιλέων = 67 = Σίμων Πέτρος = Αμαρτία των πατέρων = Ολιγόπιστοι. Σάρκαι χιλιάρχων = 76 = Βύσσινον λαμπρόν = Άγγελοι ισχυροί = Κύριοι των Ελλήνων. Σάρκαι ισχυρών = 71 = Αχρείοι δούλοι = Δούλοι του Ιησού = Σπόγγος όξους. Σάρκαι ίππων = 62 = Δύναμις του Θεού = Πρεσβύτεροι = Νεκροί δούλοι. Σάρκαι καθημένων = 68 = Δώδεκα Απόστολοι = Βασιλεία του Θεού. Η σειρά με την οποία δίνονται αυτές οι γνώσεις, είναι η σειρά με την οποία εξελίχθηκε η μάχη του πνεύματος με τελικό αποτέλεσμα να υπάρξουν οι καθήμενοι κι επομένως οι σάρκες τους. Ήταν αδύνατο να γευθούν τα όρνεα πρώτα σάρκες καθήμενων και μετά βασιλέων.

Back to content | Back to main menu