Κορυφή σελίδας
Ιωάννου Αποκάλυψη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Ιωάννου Αποκάλυψη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Ιωάννου Αποκάλυψη

Ο Πέτρος αγωνίστηκε πρώτα με βασιλικά όπλα και τον ακολούθησαν άνθρωποι, που πίστεψαν στη βασιλεία. Απ’ αυτήν την υπόσχεση της βασιλείας ακολούθησαν οι άνθρωποι με την ανώτατη γνώση, που είναι οι κύριοι των Ελλήνων, που ανέλαβαν τη σύνθεση των υπόλοιπων σαρκών. Μετά την ισχυροποίηση μέσω της γνώσης των δούλων της εκκλησίας, ακολούθησε η μεγάλη μάχη, αποτέλεσμα της οποίας ήταν η εξαφάνιση της γνώσης των Ελλήνων από την κοινή θέα. Το θηρίον ως Βασιλεύς της Γης κι επικεφαλής των βασιλέων της συγκρούστηκε με τον αναβάτη του λευκού ίππου κι αποτέλεσμα αυτής της σύγκρουσης ήταν να βρεθεί το θηρίον κι ο ψευδοπροφήτης στη λίμνη του πυρός. Ο Υιός του Θεού του Υψίστου ακολουθούμενος από τους αθανάτους, που είναι οι άνθρωποι οι ζώντες, νίκησαν τη μορφή του Ιησού που είχαν δημιουργήσει οι δούλοι κι ήταν η αιτία παραγωγής εθνικών. Υιός του Θεού του Υψίστου = Μεσσίας Παντοκράτορας = 99, ενώ, Αθάνατοι άνθρωποι = 80 = Άνθρωποι ζώντες = Βασιλεία των Ουρανών. Έργο του Πέτρου ήταν η δημιουργία της δομής, που διατηρούσε τα δικαιώματα της γνώσης του Ιησού κι ήταν υπεύθυνη για το σφράγισμα του ανθρώπου. Ιησούς = Θηρίον = 42 = Εθνικοί, ενώ, Βασιλεύς της Γης = Νεκρός Ιησούς = Πάπας της Ρώμης = 75, και, Βασιλείς της Γης = Νεκροί άνθρωποι = Συντέλεια του αιώνος = 82.

Η καταδίκη των δούλων της εκκλησίας οφείλεται στους αθάνατους, που δημιούργησαν τέτοια γνώση, ώστε για να επιβιώσουν τα συστήματα εξουσίας θα έπρεπε οι δούλοι τους να βασανίζονται απόλυτα. Το θηρίον κι ο ψευδοπροφήτης δεν ήταν δυνατό να μοιράσουν την εξουσία χωρίς κόστος. Οι απολαύσεις των ευνοούμενων και των πραιτοριανών ήταν αδύνατο να επαναληφθούν σ’ ένα κόσμο, που είχε τη γνώση να πολεμήσει. Μόνο μέσα από τη μιζέρια και το βασανισμό των ιερέων ήταν δυνατό να επιβιώσει η εκκλησία. Ο ψευδοπροφήτης ακολούθησε το θηρίον κι αυτόν ακολούθησαν όλοι, όσοι είχαν το χάραγμα του θηρίου. Ψευδοπροφήτης = Κωνσταντινούπολη = Καθολική εκκλησία = Δούλοι του διαβόλου = Χάραγμα του θηρίου = 70. Επειδή οι χριστιανοί δε γνωρίζουν τις Γραφές, δεν αντιλαμβάνονται ότι η τιμωρία αυτών είναι και τιμωρία των ίδιων, αν δε μείνουν προσκολλημένοι στο Λόγο του Χριστού.


Οι χριστιανοί ακολουθούν τον ψευδοπροφήτη και βασανίζονται εξαιτίας της λίμνης του πυρός. Λίμνη του πυρός = Μαρτυρία Ιησού = 66 = Χάραγμα του ονόματος = Λίθος μυλικός = Ουρά του θηρίου = Κεφαλαί των ίππων = Δούλοι του Κυρίου. Μέσα σ’ αυτήν τη λίμνη υπάρχουν το θηρίον κι ο ψευδοπροφήτης ζωντανοί, αλλά αυτοί που τους ακολουθούν, εξοντώνονται από τη ρομφαία του καθήμενου, που είναι η σιδηρά ράβδος, δηλαδή η βασιλεία του Θεού, που εξαιτίας της Θυσίας του Υιού έχει τα χαρακτηριστικά της πόρνης. Από τη στιγμή που επιβλήθηκε ο χριστιανισμός στην Ανατολή, τα όρνεα δεν έπαψαν να χορταίνουν από τις παραπάνω σάρκες.


Μετά απ’ όλη αυτήν την αλλαγή στον τρόπο μεταφοράς της γνώσης και στους φορείς που ασκούσαν εξουσία, αυτό που προέκυψε, ήταν το σύστημα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Το σύστημα αυτό είχε μία ακατάλυτη κι ανίκητη αδυναμία. Ο βασιλιάς του ήταν πανίσχυρος και δεν εννοούσε με κανέναν τρόπο να υποκύψει στους δούλους του Κυρίου. Επειδή ήταν Έλληνας, είχε πρόσβαση στο σύνολο της γνώσης κι αυτό τον έκανε ανεξέλεγκτο. Δεν ήταν σε καμία περίπτωση όμοιος με τους βασιλιάδες  της Δύσης στους οποίους η γνώση δινόταν με τον τρόπο, που συνέφερε την εκκλησία.

Ο Σατανάς δένεται δια χίλια χρόνια

Ο Ιωάννης από το (Αποκ. Ιωάν. 20.1-20.6) περιγράφει την αλλαγή των συσχετισμών, που συνέβη στη Δύση κι έβαλε το Σχέδιο στην τελική του ευθεία Όταν ο Πάπας έστεψε τον Καρλομάγνο, στην πραγματικότητα έθετε τέρμα στην αυτόβουλη δραστηριότητα του βασιλιά και τον τοποθέτησε στην άβυσσο που συνθέτουν οι μακάριοι. Ο βασιλιάς ήταν από εκείνη τη στιγμή κι έπειτα ένα άβουλο ανθρωπάκι, που ήταν στο έλεος της εκκλησίας.. ένας άρχων της Γης, που έπρεπε να σέρνεται στη Ρώμη, για να διατηρήσει την εξουσία του. Ισχύς του έπαψε να είναι η αγάπη του λαού κι ήταν η εύνοια των δούλων. Ο άγγελος που κατέβηκε από τον ουρανό, ήταν ο άγγελος της αβύσσου, εφόσον αυτός είναι, που έχει στην κατοχή του το κλειδί της. Αυτή η κάθοδος έχει νόημα μόνο για τη Δύση.. οι χριστιανοί της Δύσης δεν πήραν μέρος σε καμία πνευματική μάχη και άρα σε μάχη ουρανών. Ο ουρανός τον οποίο βλέπουν, τους δόθηκε έτοιμος, αφού είχε προετοιμαστεί στην Ανατολή. Η Ρώμη ως σύστημα εξουσίας άρπαξε έτοιμο το τεράστιο πακέτο της γνώσης και δεν πήρε ουσιαστικά μέρος σε καμία διαδικασία. Η Κωνσταντινούπολη έδωσε  τις μεγάλες μάχες εναντίον των φιλοσόφων  και των αμώμων κι εξαιτίας εκείνων των μαχών εξασθένησε και κατέρρευσε. Ήταν αδύνατο με το πέρασμα του χρόνου ν’ αντέξει η Κωνσταντινούπολη τη μεγάλη επίθεση όλων εκείνων, που θα έρχονταν εκ νέου σ’ επαφή με τη φιλοσοφία των Ελλήνων.


Αντίθετα η Ρώμη είχε μπροστά της ένα τεράστιο ποίμνιο του οποίου η γνώση ήταν ανύπαρκτη και η άμυνα παντελώς ασθενική. Με τον προσηλυτισμό της Δύσης πρόσφερε τον ουρανό  στους ανθρώπους κι από εκείνον τον ουρανό  κατέβηκε ο Υιός του Ανθρώπου με κυρίαρχη ιδιότητα αυτήν του Κυρίου, που περιόρισε αυτήν του Βασιλέως. Ο διάβολος πλανά τα έθνη, γιατί οι αποφάσεις του δεν ελέγχονται, αλλά είναι προϊόν αυτόβουλης σκέψης. Ένας αυθεντικός βασιλιάς οδηγεί τα έθνη, όπου αυτός επιθυμεί κι αυτό είναι αρνητικό φαινόμενο για την εξέλιξη του Σχεδίου, που απαιτεί μία συγκεκριμένη φιλοσοφία. Σ’ αυτό το σημείο έχει σημασία ότι αυτή η πλάνη δεν είναι μόνον αρνητική, αλλά και θετική για τους ανθρώπους. Υπήρχαν βασιλιάδες που πραγματικά προσέφεραν στους ανθρώπους, αφού ήρθαν σε σύγκρουση με τους δούλους.


Στη Δύση αυτή η πλάνη δε συνέβη ποτέ, γιατί οι ελέω Πάπα βασιλιάδες ήταν βρωμεροί κι άβουλοι. Ήταν τα υποχείρια των δούλων, που, για να διατηρήσουν τις εξουσίες τους και να προστατέψουν την εικόνα της εκκλησίας, έπαιρναν το βάρος του συνόλου των αρνητικών αποφάσεων για τους ανθρώπους. Αν για τον οποιονδήποτε λόγο η εκκλησία επιθυμούσε έναν  πόλεμο, ο βασιλιάς της Δύσης, ανεξάρτητα από τη δική του κρίση, ήταν υποχρεωμένος να τον κάνει. Αν δεν τον έκανε το πιο πιθανό ήταν να χάσει και τη βασιλεία του και τη ζωή του, αφού πάντα υπάρχουν άνθρωποι να τον διαδεχθούν. Άγγελος της αβύσσου = Κύριος Ιησούς = 77. Ο Ιησούς όμως ήταν νεκρός και δρούσε όμοια με νεκρό. Νεκρός Ιησούς = Διάβολος Πέτρος = 75 = Πάπας της Ρώμης. Η αλυσίδα η μεγάλη είναι η γνώση που είχε πάρει ο Πάπας για να μπορέσει να εφαρμόσει αυτήν την πρακτική.


Τα χίλια έτη κατά τη διάρκεια των οποίων ο διάβολος βρίσκεται μέσα στην άβυσσο σφραγισμένος, είναι τα έτη, κατά τα οποία στη Δύση ο έλεγχος της εκκλησίας είναι απόλυτος κι οι βασιλιάδες απέχουν ελάχιστα από τους κανίβαλους. Είναι τα χρόνια μεταξύ της ενθρόνισης του Καρλομάγνου και της Γαλλικής Επανάστασης, στη διάρκεια των οποίων επιτεύχθηκε ο απόλυτος έλεγχος της γνώσης. Η ακρίβεια της Αποκάλυψης είναι εκπληκτική αν λάβει κάποιος υπόψη ότι η επανάσταση ξέσπασε το 1789 μ.Χ. και λόγω της μορφής της Δυτικής κοινωνίας τ’ αποτελέσματά της άρχισαν να φαίνονται με κάποια καθυστέρηση. Ο διάβολος βρίσκεται στην άβυσσο από το 800 μ.Χ. μέχρι το 1800  περίπου κι αυτά είναι τα χίλια έτη, που απαιτούνται για τη δημιουργία της αβύσσου. Όπως συμβαίνει στην Αποκάλυψη, κάθε φορά που δίνεται κάποιος συγκεκριμένος χρόνος, έτσι και σ’ αυτήν την περίπτωση είναι ο χρόνος, που απαιτείται για τη δημιουργία της αβύσσου. Η Ευρώπη δεν ήταν η άβυσσος το 800 μ.Χ., αλλά έγινε μέχρι τη Γαλλική Επανάσταση κι εξαιτίας αυτής της κατάστασης ήταν δυνατό να βρεθεί ολόκληρος ο Δυτικός κόσμος μέσα στο σκότος. Ο μικρός χρόνος που ανέφερε ο Ιωάννης, είναι ο χρόνος, μέσα στον οποίο θα δημιουργηθεί το θυσιαστήριον, που είναι το φρέαρ της αβύσσου.


Η διαφορά μεταξύ αβύσσου και του φρέατός της, είναι η δυνατότητα που προσφέρει το δεύτερο σε κάποιον να εξέλθει. Από την άβυσσο είναι αδύνατο κάποιος να εξέλθει, όσο κι αν προσπαθεί. Από τη Δυτική κοινωνία του Μεσαίωνα ήταν αδύνατη η έξοδος του οποιουδήποτε, ανεξάρτητα από το επίπεδο της ευφυΐας του. Οι άνθρωποι ήταν δυνατό να ζήσουν την Αιώνιο Ζωή, αλλά μόνο λόγω της άγνοιάς τους. Όποιος άγγιζε τη γνώση πέθαινε κατευθείαν. Με το ξέσπασμα της Γαλλικής Επανάστασης και τη διασπορά της ελληνικής γνώσης εμφανίστηκε το φρέαρ της αβύσσου κι ευθυγραμμίστηκαν τα δεδομένα μ’ αυτά, που υπήρχαν μέσα στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Το τραγικό είναι ότι, ενώ στην άβυσσο η άγνοια προστατεύει τους ανθρώπους, στο φρέαρ δίνεται επίτηδες δηλητηριασμένη γνώση, ώστε να παρεμποδιστεί η δράση αυτών, που απειλούν το σύστημα. Καθ’ όλη τη διάρκεια του Μεσαίωνα η κρίση μεταφέρεται στο χώρο της Δύσης, επειδή η κοσμοκρατορία αφορά αποκλειστικά αυτήν.


Οι ψυχές που βλέπει ο Ιωάννης είναι οι ψυχές όλων αυτών, που πολέμησαν με πάθος την Καθολική εκκλησία κι εξοντώθηκαν απ’ αυτήν. Είναι όλοι αυτοί, που είχαν τη δυνατότητα να δουν και να δώσουν μαρτυρία για τον Ιησού και για το Λόγο του Θεού, που οδηγεί τους άπιστους στην αιώνια Κόλαση. Είναι όλοι αυτοί, που αρνήθηκαν να προσκυνήσουν το θηρίον, την εικόνα του και να πάρουν το χάραγμά του. Είναι πρακτικά όλοι αυτοί, που μισούσαν την Καθολική εκκλησία κι αρνήθηκαν, αν και είχαν τις γνώσεις να πάρουν υπεραξίες κι εξουσίες απ’ αυτήν. Όλοι αυτοί βασιλεύουν μαζί με το Χριστό για χίλια χρόνια, επειδή αυτοί είναι οι μοναδικοί διδάσκαλοι της Δύσης. Οι υπόλοιποι νεκροί όπως ο Πλάτωνας ή ο Σωκράτης παρέμειναν νεκροί όλους αυτούς τους αιώνες, αφού ήταν άγνωστοι στη Δύση.


Απ’ αυτήν την κατάσταση σύμφωνα με την οποία υπάρχει γενική άγνοια στην περιφέρεια  κι άπειρη γνώση στη Ρώμη, το σύνολο των φαινομένων που δημιουργούνται λόγω της γνώσης, είναι εξαιρετικά περιορισμένο. Δεν υπάρχει η πολυμορφία της αρχαίας ελληνικής κοινωνίας. Μέσα στην ίδια κοινωνία είναι αδύνατο να δημιουργηθούν πολλοί τύποι ανθρώπων εξαιτίας του μεγάλου πλήθους δεδομένων.  Στη Δυτική κοινωνία αυτοί που είναι δύνατο να υπάρξουν λόγω γνώσης, είναι είτε μακάριοι είτε άγιοι. Επειδή είναι ολιγάριθμοι, αυτοί που έχουν γνώση, είτε παγιδεύονται μέσα στις δομές της εκκλησίας είτε την πολεμούν Η εξουσία της εκκλησίας είναι τόσο ισχυρή, που για τους ανθρώπους της γνώσης λόγω των παραπάνω υπάρχει η λογική του άσπρου και του μαύρου.


Ο δεύτερος θάνατος δεν έχει πάνω σ’ αυτούς εξουσία γιατί δεν είναι δυνατό να τους αποκρύψει από τα μάτια των ανθρώπων. Τα πνευματικά δικαιώματα που είναι ο δεύτερος θάνατος, έχουν εξουσία μόνο σ’ ό,τι τους παραδόθηκε κι επομένως σ’ ό,τι ελέγχουν. Ο δεύτερος θάνατος είχε εξουσία πάνω στο Σωκράτη, γιατί η εκκλησία είχε τα δικαιώματα της γνώσης του. Αν ήθελε, τον έκανε γνωστό και άρα τον  ανάσταινε κι αν δεν ήθελε τον κρατούσε νεκρό. Οι άνθρωποι που γεννήθηκαν μέσα στη Δυτική κοινωνία κι έγιναν με το έργο τους γνωστοί σ’ αυτήν, ήταν έξω από τον έλεγχο της εκκλησίας.

Ο Σατανάς λύεται. Η τελική νίκη

Από το χωρίο (Αποκ. Ιωάν. 20.7-20.10), ο Ιωάννης περιγράφει την κατάσταση μετά τα χίλια έτη κι επομένως μετά τη Γαλλική Επανάσταση. Το λεπτό σημείο εδώ είναι ότι, ενώ παραπάνω αναφέρει ότι σφραγίστηκε ο διάβολος κι ο σατανάς στην άβυσσο, σ’ αυτό το σημείο αναφέρει μόνον το σατανά. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι ο διάβολος μπορεί να δράσει αυτόβουλα. Είναι ιδιότητα του Υιού του Θεού, συνεπώς είναι δυνατό να υπάρξει αυτόνομη. Η Δυτική κοινωνία ποτέ δε γνώρισε βασιλέα. Είναι εξιουδαϊσμένη πλήρως κι αντιλαμβάνεται μόνον την ιδιότητα του Κυρίου.


Μετά τη Γαλλική Επανάσταση και τη διασπορά γνώσης οι βασιλιάδες της απέκτησαν γνώση βασιλιά, αλλά ποτέ δεν μπόρεσαν να δράσουν ως βασιλιάδες. Εξαιτίας της επανάστασης οι βασιλιάδες απέκτησαν βασιλικά χαρακτηριστικά, αλλά σε καμία περίπτωση δεν απέκτησαν δυνατότητα αυτόβουλης δράσης. Ήταν πάντα βασιλιάδες ελέω των δούλων του Κυρίου κι επομένως ακολουθούσαν. Όταν ο βασιλιάς ακολουθεί τον Κύριο, είναι πάντα σατανάς. Επειδή εμείς γνωρίζουμε τον τρόπο με τον οποίο έδρασε ο Πέτρος και τη σχέση του με το θηρίον, είναι εύκολο ν’ αντιληφθούμε από που εξήλθε ο σατανάς. Η Δύση είχε πάντα βασιλιάδες που τους έλεγχε απόλυτα η Ρώμη, απλά μετά την επανάσταση εξακολουθεί η ίδια κατάσταση, με τη διαφορά ότι ο βασιλιάς είναι καλύτερα ορατός. Ενώ δεν έχει αλλάξει η πρακτική, άλλαξε η εικόνα. Φυλακή του σατανά = Θηρίον = Εθνικοί = 42.


Οι βασιλιάδες αυτοί δεν είχαν ξεχωριστά χαρακτηριστικά, ώστε ν’ ακολουθούν διαφορετικές επιλογές. Ήταν εθνικοί, όπως ήταν πάντα, αλλά εξαιτίας των νέων δεδομένων είχαν μία στοιχειώδη γνώμη. Αυτή η δήθεν ανεξάρτητη γνώμη σε συνδυασμό με την πονηριά τής εκκλησίας έκανε δυνατή την πλάνη των εθνών, αλλά με τη διαφορά ότι ως προς την πρώτη κατάσταση ήταν πάντα αρνητική. Η εκκλησία μετά το ξέσπασμα της Γαλλικής Επανάστασης γνώριζε κατ’ αρχήν ότι είναι δυνατός ο έλεγχος της κατάστασης, αλλά γνώριζε επίσης και ότι αυτή η κατάσταση είναι δυνατό να οδηγήσει στην κατάρρευση του συστήματος. Μ’ αυτήν τη γνώση επένδυσε κατ’ αρχήν στη βασιλεία που πάντα ελέγχει.


Η βασιλεία έχει για το σύστημα το πλεονέκτημα ότι τις αρνητικές αποφάσεις τις χρεώνεται άνθρωπος και άρα δίνεται στις αιώνιες δομές η δυνατότητα ν’ ακολουθούν συγκεκριμένες πρακτικές. Έστω ότι ένας βασιλιάς παίρνει μία απόφαση, που θίγει το κοινωνικό σύνολο, όταν αυτό δεν μπορεί να αντιδράσει. Κάποια στιγμή η αντίδραση θα οδηγήσει στην άρση αυτής της απόφασης και στη λήψη μίας άλλης. Οι βασιλιάδες θα χρεώνονται δήθεν τα λάθη και θα χωρίζονται τεχνητά σε καλούς και κακούς, ενώ θα διατηρούν τους λαούς στην αθλιότητα. Μέχρι ν’ αντιληφθεί η μία γενιά τα σφάλματα της εξουσίας, η επόμενη γεύεται τους καρπούς αυτών των σφαλμάτων και παίρνει τη γεύση των επομένων.


Ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται ότι το σύστημα γνωρίζει εκ των προτέρων ότι η βασιλεία τού δίνει την απαραίτητη πίστωση χρόνου ως τη δόμηση του τελικού συστήματος, που χρησιμοποιεί το σύνολο της γνώσης κι επομένως και της γνώσης της δημοκρατίας. Ο Δυτικός τύπος της βασιλείας δεν έχει μόνιμα χαρακτηριστικά, γιατί επιβαρύνει την κοινωνία μ’ έξοδα δυσβάσταχτα και παράλληλα εμπλουτίζει την κοινωνία μ’ επικίνδυνους Έλληνες. Ενώ τυπικά και μόνο —μετά τη Γαλλική Επανάσταση— ο βασιλιάς κυβερνά, το σημαντικό είναι ότι αυτό το τυπικό δημιουργεί προβλήματα. Μέχρι εκείνη τη στιγμή ο βασιλιάς ήταν ένα ανδρείκελο και οι άνθρωποι που ασκούσαν τις εξουσίες, ήταν πάντα οι ίδιοι ανεξάρτητα από τον κάτοχο του θρόνου. Οι βασιλιάδες άλλαζαν, αλλά αυτοί που έπαιρναν τις αποφάσεις, ήταν δούλοι κι εκλεκτοί της Ρώμης.


Μετά την επανάσταση και την έλλειψη απόλυτου ελέγχου της γνώσης, ενώ ο βασιλιάς πρακτικά δεν ερχόταν σε ρήξη με την εκκλησία, παρ’ όλ’ αυτά έπρεπε να πάψει να στηρίζεται μόνο στους δούλους της. Όταν στην κοινωνία υπάρχουν άνθρωποι με γνώση, το σύστημα είναι υποχρεωμένο να τους βάλει στην υπεραξία και την εξουσία, ώστε να μην απειλείται. Ενώ η βασιλεία στη Δύση δεν άλλαξε κανένα χαρακτηριστικό, εξαιτίας της ύπαρξης εκλεκτών  έξω από τον έλεγχο της εκκλησίας αναγκάστηκε να δομήσει ένα πολιτικό σύστημα, που και μόνον που υπάρχει, είναι αρνητικό για τους δούλους του θηρίου.


Ο Ιωάννης περιγράφει αυτήν την κατάσταση  όταν ορίζει τις τέσσερις γωνιές της Γης και τα έθνη που πλανώνται μέσα σ’ αυτά τα όρια. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι, όταν το σύστημα έδωσε την ελληνική γνώση, δημιούργησε Έλληνες, που εξαιτίας της γνώσης τους έπιασαν τα τέσσερα άκρα. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι έπιασαν το σύνολο των πιθανών επιλογών της κοινωνίας. Τα έθνη τοποθετήθηκαν στη μέση κι άρχισαν να πλανώνται ακολουθώντας πότε τον έναν ηλίθιο και πότε τον άλλο. Επειδή υπήρχε έτοιμη γνώση, η Δύση δε δυσκολεύτηκε να δημιουργήσει δούλους και να τους τοποθετήσει στα σημεία όπου έπρεπε. Το σημαντικό ήταν πάντα να υπάρχουν άνθρωποι με δικαιώματα σε ιδεολογικούς χώρους, όπου ήταν δυνατό να προσανατολιστούν οι φτωχές μάζες.


Όταν οι φτωχοί Γάλλοι θα διάβαζαν για τη δημοκρατία έπρεπε να έχουν ήδη δημιουργηθεί με κάθε θυσία επαγγελματίες δημοκράτες. Η έτοιμη γνώση αυτών των επαγγελματιών σε συνδυασμό με τη δυσκολία —λόγω γλώσσας— προσέγγισης της γνώσης έκανε τους λαούς εύκολα θύματα, εφόσον αυτοί που μιλούσαν πιο όμορφα κι είχαν τις περισσότερες γνώσεις, ήταν οι δούλοι. Τέσσαρες γωνίαι = Ελληνικός κόσμος = Αλιείς ανθρώπων = 79 = Μικρόν ποίμνιον = Χαλινοί των ίππων = Χάραγμα της χειρός. Αυτοί όλοι οι Έλληνες εκλεκτοί της Δύσης πλάνησαν τα έθνη και υπηρέτησαν τη βασιλεία που τους συνέφερε. Γωγ και Μαγώγ = 39 = Βασιλεύς = Κουστωδία = Εταίροι = Ευεργέται.


Αυτή η κατάσταση υπήρξε αρνητική για τους  ανθρώπους, αλλά ήταν απαραίτητο να προϋπάρξει, γιατί μέσω αυτής της πλάνης το σύστημα άρχισε να αιμορραγεί στον τομέα της γνώσης. Ήταν η πρώτη φορά μετά από αιώνες που στο χώρο της κοσμοκρατορίας άρχισε να δημιουργείται άμμος της θάλασσας. Άρχισαν να γεννιούνται μέσα στην κοινωνία άνθρωποι, που ξέφευγαν από την έρημο της ιουδαϊκής κοινωνίας κι ήταν έτοιμοι να ταξιδέψουν στις θάλασσες.


Όπως ο Ιωάννης στεκόταν σ’ αυτό το ενδιάμεσο στάδιο σε μία περίοδο, που τελείωνε, έτσι κι οι Ευρωπαίοι στέκονταν στο ίδιο στάδιο, με τη διαφορά ότι η ίδια περίοδος τότε άρχιζε. Ήταν θέμα χρόνου οι άνθρωποι να βουτήξουν στη θάλασσα και ν’ αντικρίσουν την κυρίαρχη κιβωτό, τους αυθεντικούς Έλληνες. Η άμμος της θάλασσας σήμαινε την ευθυγράμμιση των δεδομένων της κοινωνίας της Δύσης μ’ αυτή που συνάντησε ο Χριστός στην Ανατολή, με τη διαφορά ότι η κίνηση των λαών έχει αντίθετη φορά. Την πρώτη φορά οι άνθρωποι από τη θάλασσα βγήκαν και πέρασαν στην έρημο, ενώ τη δεύτερη φορά συνέβη το αντίθετο. Άμμος της θαλάσσης = 85 = Δράκων πυρρός μέγας = Βασίλειον του ουρανού = Σταυρός του Μαρτυρίου = Μόσχος εσφαγμένος.. σ’ αντίθεση με  την άμμο της ερήμου, που είναι η Καθολική εκκλησία. Άμμος της ερήμου = 70 = Θηρίο κόκκινον = Καθολική εκκλησία = Δεύτερος θάνατος.


Η ανθρωπότητα άρχισε να κινείται από εκείνη τη στιγμή προς τα εμπρός, αφού ξεπέρασε το στάδιο του θανάτου και μπήκε στο στάδιο τους βασανισμού στο οποίο υπάρχει και η πολυπόθητη ζωή. Από τις ακρίδες που έμοιαζαν με ίππους, μπήκε στο στάδιο στο οποίο άρχισαν να εμφανίζονται πραγματικοί ίπποι με καθήμενους. Οι άνθρωποι καθ’ όλη αυτήν την περίοδο αγωνίστηκαν σκληρά για τα δικαιώματά τους κι αποτέλεσμα αυτού του αγώνα ήταν η ανάπτυξη της πολυπόθητης τάξης των εκλεκτών που δεν μπορεί όταν είναι μεγάλος ο αριθμός τους να τους συντηρήσει το σύστημα. Το κατόρθωμα δεν ήταν η δημιουργία εκλεκτών αλλά η δημιουργία μεγάλου αριθμού τους ώστε να μην είναι δυνατή η συντήρησή τους.


Όταν ο Ιωάννης λέει ότι περικυκλώθηκε η πόλις η αγαπημένη εννοεί ότι με τη διασπορά της ελληνικής γνώσης και την ανάπτυξη των διαφόρων θεωριών, απειλήθηκε το Μυστικό Σχέδιο. Ο Μαρξ απείλησε αυτό το Σχέδιο, εφόσον απείλησε τις πρακτικές της εκκλησίας κι αυτό που είχε δημιουργηθεί, που ήταν το βασίλειο του Θεού, εφόσον η κοινωνία της Δύσης ήταν όμοια μ’ αυτή που βρήκε ο Ιησούς. Ηγαπημένη πόλις = 77 = Βασίλειον του Θεού = Σκηνή του Μαρτυρίου = Βασιλεύς των εθνών = Υιός του Ανθρώπου. Τι έκανε όμως η εκκλησία για να προστατεύσει αυτήν τη δομή; Η εκκλησία έδρασε απόλυτα όμοια με το Χριστό και διατήρησε την επιθυμητή κατάσταση δίνοντας στους Έλληνες, που είχαν γεννηθεί άκρατο οίνο. Όπως ο Ιησούς παγίδευσε τους Έλληνες τότε, με τον ίδιο τρόπο τους ξαναπαγίδευσε και η εκκλησία. Οι Έλληνες εκ του πονηρού είχαν πάρει το χάραγμα του θηρίου κι όποιος παίρνει αυτό το χάραγμα, παίρνει και τον οίνο του θυμού του Θεού που είναι ο άκρατος οίνος. Αυτός ο οίνος βρίσκεται πάντα, όσον αφορά το ύψος, στο επίπεδο των χαλινών των ίππων. Χαλινοί των ίππων = Ελληνικός κόσμος = 79 = Δούλοι της αμαρτίας, ενώ, Πυρ εκ του ουρανού = Άκρατος οίνος = Αντίχριστος = 61 = Καιροί εθνών = Στύλοι πυρός.


Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι καθώς η εκκλησία έβλεπε ότι η κατάσταση ξεφεύγει από τον έλεγχο της, με το μεγάλο πλήθος των εκλεκτών να την απειλεί, άλλαξε τακτική στον τρόπο μεταφοράς του Λόγου του Χριστού. Ενώ μέχρι τότε συντηρούσε τα πλήθη μέσα στη δομή της μέσω του φόβου του Θεού κι έδινε τον άκρατο οίνο στους εκλεκτούς της, από εκείνη τη στιγμή άρχισε να τον μοιράζει προς κάθε κατεύθυνση. Άρχισε να εξωραΐζει το πρόσωπό της διαδίδοντας τον τέλειο Λόγο του Χριστού και παγιδεύοντας εκ νέου τους ανθρώπους μέσα στην ιουδαϊκή φιλοσοφία. Αποτέλεσμα αυτής της πρακτικής ήταν η συστηματική μετάφραση της βίβλου στις γλώσσες, που είχαν επιλεχθεί ως δήθεν εθνικές και μέσω αυτής της ενέργειας επιτεύχθηκε ο πολυπόθητος εθνικισμός, που είναι γνήσιο γέννημα της ιουδαϊκής φιλοσοφίας.


Η εκκλησία δεν είχε λόγους να φοβάται τους Έλληνες εφόσον τους είχε παγιδεύσει στη λογική του εθνικισμού. Γεννήθηκαν Έλληνες-Γάλλοι, Έλληνες-Γερμανοί κι εν ονόματι των  συμφερόντων τους δε δίσταζαν να καταστρέφουν τη Γη, όποτε το έκριναν απαραίτητο. Με την αλλαγή αυτών των δεδομένων, που αφορούν πλέον τον παγκόσμιο χώρο, αυτό που προέκυψε ήταν η εξασθένηση της βασιλείας, εφόσον όπου υπάρχουν Έλληνες υπάρχει τάση προς τη δημοκρατία. Ο θεσμός της βασιλείας απειλείται, αφού οι Έλληνες, όταν δεν έχουν οφέλη απ’ αυτόν, τον πολεμούν.


Με την είσοδο της ανθρωπότητας στον εικοστό αιώνα τα έθνη κυβερνιούνται με τη λογική του εθνικισμού κι ο διάβολος ή βασιλεύς εισάγεται στη λίμνη του πυρός, όπου βρίσκεται το θηρίον κι ο ψευδοπροφήτης. Από τη στιγμή που υπάρχει ένα τεράστιο ποίμνιο με στοιχεία ανομοιογένειας και το σύστημα μοιράζει γνώση, χωρίς να χάνει τον έλεγχο, αυτό σημαίνει ότι από κάπου την έλαβε έτοιμη. Ο Χριστός πριν εγκαταλείψει τη Γη οριστικά, άφησε πίσω Του, εξαιτίας της διδασκαλίας Του, μία ιδιόμορφη γνώση κι ανθρώπους για να τη μεταφέρουν. Η κατάσταση στην οποία βρισκόταν εκείνη τη στιγμή η κοινωνία, που ασκούσε την κοσμοκρατορία, επέτρεπε την επανάληψη  της ίδιας διδασκαλίας, αλλά το πρόβλημα βρισκόταν στο γεγονός ότι η κοινωνία εκείνη δεν ήταν η παγκόσμια. Υπήρχαν όμως τα απαραίτητα συστατικά, που είναι ελεύθεροι, δούλοι, κύριοι, εργάτες, εκλεκτοί και βάρβαροι. Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ήταν έτοιμη θεωρητικά να πάρει μέσω της διδασκαλίας εκείνη τη γνώση. Η λήψη αυτής συμβολίζεταί με τη βάπτιση του πιστού. Επειδή η γνώση από τότε μέχρι σήμερα είναι η ίδια, ενώ τα φαινόμενα που παρουσιάζονται εξαιτίας της διαφορετικά,  αυτή η βάπτιση είναι δυνατό να είναι και Λύτρωση και καταδίκη.


Όταν ο Χριστός λέει στο (Ματθ. 28.18-28.20) στους μαθητές να πορευθούν στον κόσμο και να διδάξουν, γνωρίζει τι θα συμβεί, επειδή γνωρίζει τη φύση της γνώσης που προσφέρει. Η βάπτιση του κόσμου έγινε δύο φορές κι οδηγεί ανάλογα με το επίπεδο των ανθρώπων σε διαφορετικές καταστάσεις. Από την ανεπτυγμένη κοινωνία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας μέσω της βάπτισης η ανθρωπότητα βγήκε στο Μεσαίωνα του σκότους κι απ’ αυτόν το Μεσαίωνα μέσω της νέας βάπτισης βαδίζει προς το αιώνιο φως. Η εκκλησία για λόγους επιβίωσης μετά τη Γαλλική Επανάσταση ανέλαβε την εκ νέου βάπτιση της ανθρωπότητας κι ενώ αυτό είναι φαινομενικά σωτήριο για τις εξουσίες της, πρακτικά είναι η αρχή του τέλους της εξουσίας των δούλων.


Η βάπτιση των ανθρώπων γίνεται πάντα στ’ όνομα του Πατρός, του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Τα διαφορετικά αποτελέσματα εμφανίζονται εξαιτίας της αδυναμίας εξεύρεσης  λύσης μόνιμης και πανανθρώπινης, που έχει  ως αποτέλεσμα τον προσανατολισμό των ανθρώπων προς συγκεκριμένη κατεύθυνση. Ο Χριστός δίνει γνώση σ’ όλες τις μορφές. Δίνει γνώση για το Θεό, για τον Εαυτό Του και για τον άνθρώπο. Αυτή η γνώση είναι φιλοσοφία, που είναι δυνατό να λυτρώσει τους ανθρώπους. Όταν οι μαθητές Του δίδασκαν τους λαούς μετά τη Σταύρωσή Του, η φτώχεια και η μιζέρια οδηγούσαν τους ανθρώπους προς συγκεκριμένη  κατεύθυνση. Όταν η λύση δεν είναι εμφανής και η λήψη φιλοσοφίας δεν οδηγεί πουθενά, αφού υπάρχει φιλοσοφία και φιλόσοφοι, είναι ευνόητο ότι οι άνθρωποι θα υποταχθούν σ’ εξουσίες, που υπόσχονται Λύτρωση.


Μετά τη Γαλλική Επανάσταση η βάπτιση βρίσκει τους ανθρώπους σε διαφορετική κατάσταση. Εξουσίες υπάρχουν, αλλά δεν υπάρχουν φιλόσοφοι και φιλοσοφία. Ο αναγνώστης βλέπει ότι η ίδια γνώση ωθεί τον άνθρωπο σε κατευθύνσεις που επηρεάζονται άμεσα από το περιβάλλον που ζει. Πάντα οι άνθρωποι παράγουν αυτό, που βρίσκεται σ’ έλλειψη, αφού μόνον εκεί είναι δυνατό να ελπίζουν. Η βάπτιση έγινε και συνεχίζει να γίνεται, όμως πάντα με κυρίαρχο το όνομα Αυτού, που δημιουργεί τις νέες συνθήκες. Όνομα του Πατρός = Άκρατος οίνος = Αντίχριστος = 61 = Γενεά μοιχαλίς. Όνομα του Υιού = Φιλοσοφία = 48 = Παρθένος = Εκλεκτός λαός = Λαός του Θεού, και, Όνομα του Αγίου Πνεύματος = Οίκος προσευχής = Περιούσιος λαός = 88 = Ιησούς Χριστός.


Η παγίδα αλλά και η βάση του Σχεδίου βρίσκεται σ’ αυτές τις διαφορές. Ενώ ο κάθε άνθρωπος ξεχωριστά βαπτίζεται στα ονόματα της Τριάδας, η κοινωνία επειδή είναι ατελής, τεράστια κι ανομοιόμορφη, βαπτίζεται σε συγκεκριμένο όνομα. Μετά τη Σταύρωση του Χριστού βαπτίστηκε στο όνομα του Πατρός κι εφόσον η γνώση που δόθηκε στον κόσμο ήταν ο άκρατος οίνος, η κοινωνία έγινε άπιστη και η γενιά χαρακτηρίστηκε “μοιχαλίς”, με αποτέλεσμα να οδηγηθεί σε συνθήκες Μεσαίωνα. Μετά τη Γαλλική Επανάσταση βαπτίζεται στο όνομα του Υιού και δημιουργούνται λόγω φιλοσοφίας εκλεκτοί κι άμωμοι, που είναι ο Λαός του Θεού, ενώ μετά την επανεμφάνιση του Υιού θα βαπτιστούν στο όνομα του Αγίου Πνεύματος, δηλαδή του Μεσσία κι όλοι οι άνθρωποι θα ενταχθούν στον οίκο προσευχής και θα γίνουν ο περιούσιος λαός.


Όλα αυτά είναι απαραίτητο να τα γνωρίζει ο αναγνώστης, ώστε να μπορέσει να καταλάβει τι ακριβώς σημαίνει η γενική Ανάσταση και η τελευταία Κρίσις. Η κρίση αφορά πάντα αυτούς, που βρίσκονται μέσα στη δομή της οποίας την εξουσία έχει ο Κύριος = Κριτής = 35. Όσο επεκτείνεται ο χριστιανισμός, τόσο μεγαλύτερο μέρος της ανθρωπότητας εντάσσεται σ’ αυτήν τη δομή και άρα στη λογική της κρίσης. Η Κρίση από τα δεδομένα έχει σχέση με τη γνώση. Ο άνθρωπος κρίνεται γι’ αυτά που λέει και κάνει, αλλά αυτά συνδέονται πάντα μ’ αυτά που γνωρίζει. Ο Λόγος του Χριστού και ο λόγος των φιλοσόφων σε μικρότερο βαθμό είναι δυνατό να προστατεύσουν τους ανθρώπους κι είναι σημαντικό να γνωρίζουμε πότε ο άνθρωπος έχει πρόσβαση σ’ αυτούς τους λόγους και πότε δεν έχει.


Επειδή γνωρίζουμε την ιστορική πορεία της ανθρωπότητας, μπορούμε να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι η Ανάσταση των νεκρών, όπως και η γενική Κρίση δεν είναι φαινόμενα, που παρατηρήθηκαν ή θα παρατηρηθούν για μία φορά, είτε στο παρελθόν είτε στο μέλλον, αλλά φαινόμενα που ακολουθούν τη διαδικασία  βάπτισης της ανθρωπότητας. Ο άνθρωπος κάθε φορά που βαπτίζεται, κρίνεται εξαιτίας της γνώσης που παίρνει. Ο Ιωάννης όταν μιλά για τη γενική Ανάσταση και την τελευταία Κρίση, μιλά για το δικό του μέλλον, αλλά όσον αφορά τους ανθρώπους σήμερα, αυτό που περιγράφει, είναι ταυτόχρονα και παρελθόν και μέλλον. Αυτό συμβαίνει, γιατί ο καθήμενος εξαιτίας του Μυστικού Σχεδίου αλλάζει χαρακτηριστικά ανάλογα με τις ανάγκες αυτού του Σχεδίου. Το μόνο κοινό που παρατηρείται ως φαινόμενο όταν πραγματοποιείται Κρίση και μετά απ’ αυτή, είναι η αλλαγή της Γης και του ουρανού. Κάθε φορά που συμβαίνει η κρίση, η Γη αλλάζει χαρακτηριστικά και γίνεται είτε θάλασσα κι ουρανός είτε ξηρά κι ουρανός, δηλαδή η παιδεία, εμφανίζεται μ’ άλλη μορφή η οποία υπηρετεί το αντίστοιχο σύστημα.


Για να γίνει αυτό κατανοητό, θα δούμε τι ακριβώς συνέβη μετά την εμφάνιση του Χριστού στον κόσμο. Ο Αλέξανδρος είχε δημιουργήσει κατακλυσμό κι όταν εμφανίστηκε ο Χριστός το σύνολο του κόσμου βρισκόταν μέσα στη θάλασσα. Με τη Σταύρωσή Του πέτυχε να δημιουργήσει ένα θρόνο στον οποίο είναι καθήμενος, αλλά μόνο θεωρητικά, αφού είναι απών. Οι άνθρωποι βλέπουν έναν τεράστιο θρόνο και πάνω σ’ αυτόν έναν καθήμενο, που προκαλεί την κρίση. Ανεξάρτητα από το αν είναι ο Ίδιος ή οι δούλοι Του αυτοί, που επιχειρούν την κρίση, το σημαντικό είναι ότι η γνώση Τού παρέχει αυτήν τη δυνατότητα κι επομένως ο τρόπος με τον οποίο αυτή δίνεται απ’ Αυτόν Του δίνει την ιδιότητα του καθήμενου. Το σύνολο της δομής που συντίθεται από δούλους, εφόσον ενεργεί ως πρόσωπο, είναι το πρόσωπο του καθήμενου. Θρόνος μέγας λευκός = Ζων εις τους αιώνας = Βασιλεύς της αβύσσου = Κύριος της οικίας = Κύριος του αμπελώνος = 87 = Κύριος των Ιουδαίων.


Μετά τη Σταύρωση του Χριστού αυτός ο θρόνος, συνεπώς η βασιλεία Αυτού του Κυρίου, επεκτείνεται και μέσα στο χρόνο εμείς βλέπουμε τι συμβαίνει στις σημαντικές στιγμές, που αφορούν τη γνώση. Με την υιοθέτηση του χριστιανισμού ως επίσημης θρησκείας της αυτοκρατορίας αρχίζει η πρώτη Κρίση. Τα θλιβερά ανθρωπάκια που παρίσταναν τους ιερείς, με τη βοήθεια της εξουσίας εξαφάνισαν τη γνώση από τα μάτια των ανθρώπων. Επειδή όμως αυτή η γνώση ήταν χρήσιμη για την εξουσία, δεν καταστράφηκε, αλλά κρίθηκε και μαζί μ’ αυτήν κι οι εκφραστές της. Οι ιερείς έκριναν τη γνώση του Σωκράτη και δεν την κατέστρεψαν. Όταν δεν καταστρέφεται η γνώση και παραμένει αιώνια, μένει αιώνιος κι αυτός που την παρήγαγε, δηλαδή αθάνατος.


Εκείνη την εποχή που η εκκλησία πήρε την εξουσία πάνω στη γνώση, άρχισε η πρώτη Κρίση και η πρώτη Ανάσταση. Όλοι στάθηκαν μπροστά στο θρόνο για να κριθούν. Τα βιβλία που ανοίχτηκαν είναι το σύνολο της μέχρι τότε πνευματικής δημιουργίας των λαών. Ανοίχτηκε, για παράδειγμα, το βιβλίο του αιγυπτιακού πολιτισμού και κρίθηκαν οι Αιγύπτιοι πνευματικοί άντρες για το έργο τους. Η εκκλησία είχε στα χέρια της το σύνολο της γνώσης και η κρίση ήταν γενική. Αν ο Αιγύπτιος σοφός ήταν σ’ αυτήν την κλίμακα ασήμαντος, πέθαινε, επειδή το έργο του παραμεριζόταν και τελικά εξαφανιζόταν. Όταν συνέβαινε το αντίθετο υπήρχε η δωρεά της αθανασίας κι ο σοφός ταυτιζόταν με το αθάνατο έργο του. Το πιο σημαντικό βιβλίο που ανοίχθηκε ήταν αυτό, που ο Θεός δημιούργησε για να υπάρξει ως βιβλίον.


Ο Θεός έδωσε στους Έλληνες της δημοκρατίας τη δυνατότητα να ζήσουν σ’ ιδανικές συνθήκες όχι για λόγους εύνοιας, αλλά για να δημιουργήσουν γνώση απαραίτητη για την εξέλιξη του Σχεδίου. Το βιβλίο λοιπόν εκείνο ήταν οι Έλληνες κι ήταν το βιβλίο της ζωής. Βιβλίον = Έλληνες = 34. Βιβλίον της ζωής = Ελληνικός κόσμος = 79. Οι Έλληνες κρίθηκαν με βάση το έργο τους, όπως περιγράφεται στα βιβλία, που είναι η έτοιμη και ταξινομημένη γνώση. Εξαιτίας των συνθηκών που δημιούργησε ο Αλέξανδρος και της συνύπαρξης των κοσμοθεωριών της Αθήνας και της Ασίας οι νεκροί ήταν άπειροι κι αρκετά ισχυροί. Εντός της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, που ήταν το τελικό αποτέλεσμα της μείξης των πολιτισμών, υπήρχαν τα πάντα. Υπήρχε μία άπειρη θάλασσα γνώσης, που παρήγαγε συνεχώς ανθρώπους του πνεύματος. Υπήρχε ο Άδης, που ήταν η γνώση της Αθηνάς και των σοφών της. Υπήρχε ο θάνατος, που είναι η  τάξη των εκλεκτών, που πάντα παίρνουν επιλεκτικά τη γνώση με βάση την ασιατική πρακτική. Υπήρχαν αμέτρητοι άνθρωποι, που για τον οποιονδήποτε λόγο έπαιρναν και παρήγαγαν γνώση. Όλοι αυτοί ήταν νεκροί, γιατί με τη γνώση τους στήριζαν τις δομές του κάτω κόσμου. Νεκροί = Σοφοί = 33.


Όταν η εκκλησία πήρε την εξουσία πάνω στο πνεύμα έριξε το θάνατο και τον Άδη μέσα στη λίμνη του πυρός κι αυτό είχε ως αποτέλεσμα την εξαφάνιση της θάλασσας. Η λίμνη του πυρός είναι το τελικό αποτέλεσμα της ταξινόμησης της γνώσης με βάση τη φιλοσοφία της εκκλησίας, κι αυτό είναι ο δεύτερος θάνατος. Όταν το σύνολο της γνώσης κλείνεται σε μία βιβλιοθήκη και για να πάρει κάποιος το δικαίωμα της πρόσβασης πρέπει να προσκυνήσει τους άθλιους, τότε αυτή η γνώση είναι επικίνδυνη. Αν ο νέος διαβάζει τους λόγους των πατέρων της εκκλησίας και μέχρι να φτάσει στον Πλάτωνα γερνά, είναι βέβαιο ότι πεθαίνει. Η εκκλησία βάζει πρώτα τους ανθρώπους στο θάνατο και μετά επιτρέπει την είσοδο στον Άδη.


Αν μπει ο άνθρωπος στη λογική των εκλεκτών είναι αδύνατο να χρησιμοποιήσει τη γνώση της Αθήνας υπέρ των ανθρώπων. Αυτήν τη γνώση θα τη χρησιμοποιήσει μόνο για να παρασύρει τους νέους στο θάνατο και να προστατεύσει τα δικαιώματά του. Όλοι αυτοί που ακολουθούν το θάνατο και τον Άδη στη λίμνη του πυρός, γεύονται το δεύτερο θάνατο, που είναι τα πνευματικά δικαιώματα. Δεύτερος θάνατος  = Πνευματικά δικαιώματα = 70 = Δούλοι οκνηροί = Δούλοι του διαβόλου. Όλοι αυτοί οι εκλεκτοί που πήραν τα πνευματικά δικαιώματα της γνώσης, συνθέτουν τη λίμνη του πυρός κι αφού παγιδεύονται οι ίδιοι, παγιδεύουν και τους υπόλοιπους. Παράγει ο παγιδευμένος ιερέας γνώση, που είναι συνέχεια της γνώσης του προκατόχου του, που ήταν επίσης θύμα. Όλοι αυτοί δεν είναι αθάνατοι, αλλά δούλοι, που έχουν την εξουσία να κρύψουν τους αθάνατους από τα μάτια του κόσμου. Λίμνη του πυρός = 66 = Ουρά του θηρίου = Ουρά του δράκοντος = Δούλοι του Κυρίου = Λίθος μυλικός = Χάραγμα του ονόματος = Βιβλίον του θανάτου.


Οι αθάνατοι, άσχετα αν είναι ορατοί ή όχι, δεν μπαίνουν στη λίμνη του πυρός, αλλά περιμένουν την επόμενη κρίση, που θα τους βρει ζωντανούς. Ο Σωκράτης βρέθηκε γραμμένος στο βιβλίο της ζωής και δεν μπαίνει στη λίμνη του πυρός. Δεν είναι δυνατό η εκκλησία να εμφανίσει το έργο του με σκοπό να παγιδεύσει τους ανθρώπους. Ο Σωκράτης παραμένει αιώνια Σωκράτης κι οι δούλοι χρησιμοποιούν τη γνώση του, ώστε ν’ αντιλαμβάνονται, όσα συμβαίνουν στην κοινωνία. Αυτή είναι η πρώτη Κρίση και οι αθάνατοι, χωρίς να χάσουν τα χαρακτηριστικά τους, εξαφανίστηκαν. Οι άνθρωποι παίρνοντας πλέον τον άκρατο οίνο, βαπτίζονται στο όνομα του Πατρός. Η δεύτερη Κρίση ακολούθησε μετά από αιώνες κι ήταν η κρίση μετά τη Γαλλική Επανάσταση. Η διαφορά της από την προηγούμενη έχει σχέση με τ’ αποτέλεσμα σ’ ό,τι αφορά το γενικό επίπεδο της κοινωνίας. Ενώ κατά την πρώτη Κρίση μία ανώτερη κοινωνία υποβαθμίστηκε,  μ’ αποτέλεσμα το Μεσαίωνα, κατά τη δεύτερη Κρίση η κοινωνία βγαίνει οριστικά απ’ αυτόν κι αναβαθμίζεται. Έχει αρχίσει να δημιουργείται εκ νέου θάλασσα με το σπάσιμο των στεγανών κι ο Άδης, όπως κι ο θάνατος ξαναεμφανίζονται. Τα βιβλία ανοίγονται για δεύτερη φορά κι οι αθάνατοι κάνουν την επανεμφάνισή τους. Η κρίση γίνεται με τον ίδιο τρόπο, με τη διαφορά ότι οι άνθρωποι βλέπουν τους αθάνατους κι αποτέλεσμα αυτού είναι ο Δυτικός κλασικισμός. Η εκκλησία διατηρεί τα δικαιώματα της και μεταφέρει μέρος τους και σ’ ανθρώπους έξω από τη δομής της. Ο κόσμος έρχεται πλέον σ’ επαφή με τη φιλοσοφία και βαπτίζεται στο όνομα του Υιού, αλλά, όταν υπάρχουν πνευματικά δικαιώματα, υπάρχει πάντα δεύτερος θάνατος και λίμνη του πυρός. Όλοι οι εκλεκτοί της Δύσης γεύονται αυτόν το θάνατο κι ακολουθούν τους νεκρούς.

Back to content | Back to main menu