Κορυφή σελίδας
Ιωάννου Αποκάλυψη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Ιωάννου Αποκάλυψη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Ιωάννου Αποκάλυψη

Ο Χριστός εκτός από τις παραπάνω αλήθειες, είπε και την αλήθεια του Θεού. Έδωσε στον άνθρωπο γνώση για τη Θέωση. Αν ο άνθρωπος πιστέψει στο Λόγο Του είναι αδύνατο να μη σωθεί, γιατί Αυτός αποκάλυψε τον Πατέρα κι έδωσε φως στον άνθρωπο. Ο κάθε άνθρωπος αν διαβάσει το Λόγο του Υιού του Θεού, που είναι ένα με τον  Πατέρα, θα γευθεί την Αιώνιο Ζωή κι επομένως τη Θέωση. Αλήθεια του Θεού = Ιερός Λόγος = Αιώνιος ζωή = 63, Χριστός = Λύτρωσις = Θέωσις = 46 = Κάθαρσις. Ποιος μπορεί να ελέγξει το Χριστό γι αμαρτία; Είπε ψέματα σε κανέναν; Αν οι άνθρωποι είναι άπιστοι, ποιος φταίει; Γιατί δεν παίρνουν αυτά που απλόχερα μοιράζει ο Θεός; Γιατί γίνονται δούλοι των δούλων; Μήπως από συμφέρον; Μήπως επειδή τα έργα τους είναι πονηρά; Ποιος Λόγος του Χριστού δεν είναι αληθινός; Είπε ψέματα, για να παγιδεύσει τους ανθρώπους; Οι άνθρωποι κατάφεραν να φτάσουν στο φεγγάρι και δεν μπορούν να ελέγξουν ένα βρωμερό μοιχό ιερέα; Επιστήμονες θεραπεύουν ψυχικές αρρώστιες. Γιατί εθελοτυφλούν μπροστά στην αρρώστια των άγαμων ιερέων; Μήπως φοβούνται για τις υπεραξίες τους; Πού είναι οι επιστήμονες; Γιατί δε μιλούν;

Ο Χριστός ήρθε στη Γη κι ακολούθησε τα γραμμένα γι Αυτόν με σκοπό τη Σωτηρία των ανθρώπων. Είπε την αλήθεια .. και κανένας δεν έχει τη δύναμη ν αμφισβητήσει την αλήθεια. Είπε ότι αυτοί που θα τον παραδώσουν στους εθνικούς, θα μετανιώσουν την ώρα και τη στιγμή που γεννήθηκαν κι αυτό γίνεται αιώνες τώρα. Η Αποκάλυψη παραδόθηκε σ αυτούς, που Τον παρέδωσαν κι αυτή είναι ο βρυγμός των οδόντων. Ο μόνος που ξέφυγε απ αυτόν το βρυγμό, είναι ο Ιωάννης, που πίστεψε στο Θεό. Του δόθηκε ως δώρο για την αθανασία του υπηρετώντας ταυτόχρονα το Μυστικό Σχέδιο.

Απ αυτό το σημείο ξεκινά η Αποκάλυψη κι είναι αληθινή. Για ευνόητους λόγους ο αναγνώστης θα πρέπει κατά τη στιγμή της μελέτης των στοιχείων που παραθέτουμε, να έχει μπροστά του και το αυθεντικό κείμενο της Αποκάλυψης. Στο πρώτο μέρος της Αποκάλυψης, χωρίο (Αποκ. Ιωάν. 1.1-1.9), επιβεβαιώνονται όσα υποστηρίξαμε παραπάνω. Σε ποιους δόθηκε το κείμενο, ποιος το έδωσε και ποιοι είναι αυτοί που το διαβάζουν. Ο Θεός έδωσε την Αποκάλυψη στο Χριστό κι Αυτός στους δούλους Του. Η Αποκάλυψη δε δόθηκε στους απλούς ανθρώπους, οι οποίοι ο Θεός θέλει να βαδίσουν προς τη Θέωση, αλλά σε δούλους. Η γνωστοποίησή της σε ανθρώπους τούς μετατρέπει αυτόματα σε δούλους κι αυτή είναι η βάση του χριστιανισμού. Όλοι όσοι δέχτηκαν την προφητεία κι έχουν δικαιώματα πάνω σ  αυτήν, είναι δούλοι του Θεού. Δούλοι του Θεού = 59 = Άρχων του κόσμου = Εσταυρωμένος = Τεσσαράκοντα δύο = Κλήματα της αμπέλου.

Ο αναγνώστης κατανοεί πλέον ότι αυτό που προέκυψε μετά τη Σταύρωση του Χριστού ήταν οι δούλοι Του κι αυτοί ήταν που αγωνίστηκαν για την επικράτηση της εξουσίας Του. Αν δε δίνονταν δικαιώματα πάνω στο Λόγο Του, αυτός θα χανόταν και τίποτε δε θα ήταν δυνατό να εξελιχθεί. Ο Χριστός ήταν η άμπελος κι αυτοί που δέχτηκαν την Αποκάλυψη ήταν τα κλήματα της αμπέλου, που από τότε άρχισαν να επεκτείνονται στα πέρατα του κόσμου. Εξαιτίας αυτής της γνώσης οι δούλοι έγιναν ιερείς του Θεού σ ένα βασίλειο, που είναι το βασίλειο του Θεού. Αποκάλυψις Ιωάννου = Ιερείς του Θεού = Καρπός της αμπέλου =  75. Οι δούλοι του Θεού έγιναν τα κλήματα της αμπέλου κι αυτοί οι ίδιοι μέσω της Αποκάλυψης ο καρπός της.

Όσον αφορά το βασίλειο στο οποίο αναφέρεται, σημαίνει ότι στη βασιλεία του Θεού όπως προετοιμάστηκε  ανήκαν αρχικά μόνον οι Απόστολοι. Από τους Αποστόλους άρχισε αυτό να επεκτείνεται με τον εξιουδαϊσμό τής κοινωνίας, ώστε σε κάποιο χρονικό σημείο να πάρει τη δύναμη του βασιλείου που είχε προετοιμαστεί από τον Αλέξανδρο, ώστε ν αρχίσει να διαδραματίζει τον παγκόσμιο ρόλο του. Βασιλεία του Θεού = Δώδεκα Απόστολοι = Πόρνη καθήμενη = 68 = Τάφος του Χριστού = Επτά πνεύματα του Θεού. Αυτή η βασιλεία ξεκινά απ αυτό το σημείο κι επεκτείνεται συνεχώς, μέχρι την οριακή ταύτισή της με το βασίλειο του Θεού, που είχε ήδη προετοιμαστεί. Βασίλειον του Θεού = Σωτηρία του κόσμου = 77 = Βασιλεύς βασιλέων = Βασιλεύς των εθνών = Σκηνή του Μαρτυρίου = βασιλεία των νεκρών = Αρχή της κτίσεως = Άγγελοι του Χριστού.

Σ αυτήν τη βασιλεία Βασιλεύς είναι Αυτός που τη δημιούργησε, άρα ο Υιός του Ανθρώπου. Ξεκινά με τον τίτλο Μεγάλος Βασιλεύς = 68 κι οριακά γίνεται Βασιλεύς βασιλέων = 77. Υιός του Ανθρώπου = 77 = Ο μάρτυς ο πιστός = Εμμανουήλ Παντοκράτωρ = Σωτήρας του κόσμου. Αυτός είναι που δημιουργεί το βασίλειο και μετατρέπει με το αίμα Του τους δούλους σε ιερείς. Αυτός είναι που υπήρχε, υπάρχει και θα έρθει. Αυτός είναι ο πρωτότοκος των νεκρών, που πήρε σύμφωνα με το Μυστικό Σχέδιο το θρόνο της Βαβυλώνας, που είχε προετοιμαστεί γι Αυτόν. Πρωτότοκος των νεκρών = Βασιλεύς της Βαβυλώνος = Κύριος των ανθρώπων = 90 = Δένδρον της γνώσης, ενώ, Άρχων των βασιλέων = Θεός Παντοκράτωρ = Καρπός σαπρός = Άρχων ειρήνης = Ανάστασις νεκρών = 72.

Όλοι αυτοί οι τίτλοι του Χριστού, που δηλώνουν τον παγκόσμιο ρόλο Του, είναι χωρίς νόημα αν δεν αρχίσει η επέκταση του συστήματος, που προκύπτει από τη γνώση Του. Ο Θεός έδωσε με τέτοιον τρόπο την Αποκάλυψη, ώστε να δημιουργεί φαινόμενα που ευνοούν την εξέλιξη του Σχεδίου, χωρίς να υπάρχει δυνατότητα απειλής του. Η Αποκάλυψη δημιουργεί τις συνθήκες, που επηρεάζουν την ανθρωπότητα στο σύνολο της, ταυτόχρονα όμως επιτρέπει στον απλό άνθρωπο να επιβιώνει.

Ο απλός άνθρωπος είναι δυνατό να θεωθεί, αλλά είναι αδύνατο να επηρεάσει τη γενική πορεία της ανθρωπότητας. Αυτό είναι κατορθωτό, αν σκεφτεί κάποιος τους παράγοντες, που είναι δυνατό να επηρεάζουν αυτήν την πορεία. Ο άνθρωπος είτε γεννιέται στο Μεσαίωνα είτε στη σύγχρονη εποχή, στα πλαίσια του χριστιανικού κόσμου επηρεάζεται από την εκκλησία. Μπορεί να θεωθεί παραμένοντας άνθρωπος και σταθερά μακριά από την εκκλησία των δούλων. Αν δεν το κάνει αυτό και προσπαθήσει να βοηθήσει τους ανθρώπους μέσω της εξουσίας, παγιδεύεται από την Αποκάλυψη και γίνεται Ευνούχος = Μακάριος = 38. Επειδή αυτό συμβαίνει πάντα, διατηρούνται τα επιθυμητά χαρακτηριστικά της κοινωνίας. Πάντα η εκκλησία είχε τον έλεγχο, και παράλληλα ο κάθε άνθρωπος που γεννιέται έχει ελπίδες. Όταν δόθηκε η Αποκάλυψη στον Ιωάννη, ο χριστιανικός κόσμος βρισκόταν σε εμβρυακή μορφή και πήρε τα τελικά χαρακτηριστικά του μετά από αιώνες. Δόθηκε σε ανθρώπους, που χρησιμοποιήθηκαν για τη δόμηση του παγκοσμίου συστήματος, αλλά δίνεται αιώνες τώρα και σ αυτούς που επανδρώνουν το ήδη δομημένο. Αυτό είναι πολύ σημαντικό, γιατί η εξέλιξη του Σχεδίου απαιτεί μία κατάσταση δυναμικής, που πρέπει να έχει αιώνια χαρακτηριστικά.

Ο ρόλος της Αποκάλυψης δεν είναι στιγμιαίος, αλλά συνεχής. Η κατάσταση που βιώνουμε σήμερα δεν προήλθε από το σπουδαίο ρόλο που έπαιξε κάποτε η Αποκάλυψη. Η Αποκάλυψη λειτουργεί σε δύο επίπεδα κι αυτά πρέπει να τα εντοπίσουμε για ν αντιληφθούμε το ρόλο της. Το πρώτο επίπεδο είναι αυτό που ήδη αναφέραμε κι αφορά την παγκόσμια κατάσταση. Δόθηκε μία προφητεία κάποτε, αποτέλεσμα της οποίας ήταν να φτάσουμε στο σημερινό χριστιανικό κόσμο. Το δεύτερο επίπεδο αφορά τη δυναμική που προαναφέραμε κι έχει να κάνει με τον απλό άνθρωπο, που συντελεί στη διατήρηση των συνθηκών. Εξαιτίας της ανάγκης να υπηρετηθούν αυτοί οι δύο διαφορετικοί στόχοι, η Αποκάλυψη δόθηκε με τη μορφή κλειστής γνώσης. Η αρχή και το τέλος της συμπίπτουν με τέτοιον τρόπο, ώστε το σύστημα που στηρίζεται σ αυτή να αυτοτροφοδοτείται με έμψυχο υλικό. Από τη στιγμή που δίνεται η Αποκάλυψη, τα πάντα εξελίσσονται κατά τον επιθυμητό τρόπο, χωρίς να είναι αναγκαία η επανεμφάνιση του Υιού και η δωρεά νεότερης γνώσης. Δημιουργείται σύστημα, που δεν έχει την ανάγκη επέμβασης για την άψογη λειτουργία του.

Για ν αντιληφθούμε πώς λειτουργεί η Αποκάλυψη, θα πρέπει να δούμε και να συγκρίνουμε την αρχή και το τέλος της. Στην αρχή υπάρχει ο Ιωάννης, που δέχεται την προφητεία.. κατάληξη αυτής της προφητείας είναι η δημιουργία της Αγίας Ιερουσαλήμ μέσα στην οποία υπάρχει το ξύλο της ζωής και είναι το τέλος της Αποκάλυψης. Το τέλος της Αποκάλυψης είναι η υπόσχεση της γενικής Θέωσης, επειδή, όταν το βασίλειο του Θεού καλύψει το σύνολο της ανθρωπότητας, θα λυτρωθούν όλοι οι άνθρωποι. Δίνεται μία γνώση σ έναν άνθρωπο για να μεταφερθεί κι αποτέλεσμα αυτής της δωρεάς είναι ένα τεράστιο σύστημα, που δίνει τη Θέωση.

Σε κανονικές συνθήκες θα υπέθετε κάποιος ότι η προφητεία δόθηκε στον Ιωάννη, που ήταν ένας από τους ελάχιστους τότε χριστιανούς, για να δομήσει σύστημα, μέσα στο οποίο θα ήταν εύκολη η Θέωση. Η Αποκάλυψη θα άρχιζε να ενεργεί ελάχιστα χρόνια μετά το θάνατο του Χριστού και θα τελείωνε, όταν η κοσμοκρατορία διαποτιζόταν από το Λόγο Του. Η Αποκάλυψη έπρεπε να τελειώνει, όταν ο Κωνσταντίνος έκανε επίσημη θρησκεία το χριστιανισμό, από τη στιγμή που οι δούλοι του Θεού έχουν την εξουσία. Συμβαίνει όμως αυτό; Από τότε μέχρι σήμερα υπάρχει σύστημα, που έχει την εξουσία και βασίζεται στο Λόγο του Χριστού, αλλά δεν υπάρχει Λύτρωση. Από τους ελάχιστους χριστιανούς φτάσαμε στην παγκόσμια εξουσία των χριστιανών, αλλά δεν υπάρχει Λύτρωση.

Αυτό που συμβαίνει είναι η ύπαρξη του Μυστικού Σχεδίου, που έχει κάποιους συγκεκριμένους στόχους, οι οποίοι δεν συνδέονται αποκλειστικά και μόνο με την εξουσία. Αν συνέβαινε αυτό, θα γεννιόταν ο ΧριστόςΑυτοκράτορας και δε θα είχαμε όλη αυτήν την άσχημη πορεία. Η εξουσία συμβάλλει στην επίτευξη των στόχων, χωρίς η ίδια να είναι ένας απ αυτούς. Με γνώση του χρόνου κατά τον οποίο η εξουσία έρχεται στα χέρια των χριστιανών, έχουμε τη δυνατότητα να χωρίσουμε το χρόνο σε δύο μέρη. Το πρώτο μέρος είναι αυτό, όπου διάφοροι ανεξάρτητοι άνθρωποι, που βρίσκονται έξω από την κεντρική εξουσία, παίρνουν την Αποκάλυψη και γίνονται δούλοι του Θεού, αναζητώντας στην πορεία και την εξουσία. Είναι αυτοί που έχοντας γνώση εκλεκτών, ασκούν εξουσίες πάνω στους χριστιανούς, άσχετα αν σε παγκόσμια κλίμακα αντιπροσωπεύουν μεγάλη ή μικρή εξουσία.

Σ αυτό το μέρος του χρόνου υπάρχει η εξουσία της αυτοκρατορίας και άνθρωποι που είναι δυσαρεστημένοι. Αυτή η δυσαρέσκεια σχετίζεται με τις άσχημες συνθήκες διαβίωσης και τη γνώση, λόγω Χριστού, για την αμαρτία. Ο δούλος του Θεού, άσχετα αν έχει ένα ποίμνιο δέκα ατόμων ή εκατό χιλιάδων, ασκεί εξουσία και πολεμά έναν ορατό εχθρό. Ο εχθρός αυτός είναι η κοσμοκρατορία, που βρίσκεται στα χέρια των απίστων. Αυτή η περίοδος τελειώνει, όταν η εξουσία στο σύνολό της φτάνει στα χέρια των δούλων του Θεού.

Το δεύτερο μέρος του χρόνου, όπως τον χωρίσαμε, έχει εντελώς διαφορετικά δεδομένα. Η πιο ισχυρή δομή του κόσμου έχει γνώση για να θεωθεί κι εφόσον η εξουσία της βρίσκεται στα χέρια των δούλων, θεωρητικά αυτό συμβαίνει. Αν για τη Θέωση απαιτείται να είναι κάποιος χριστιανός, τότε θεωρητικά πάντα οι χριστιανοί είναι θεοί, εφόσον η κοινωνία τους ακολουθεί τους δούλους τού Θεού. Η Αποκάλυψη στηρίζει τη λειτουργία της σ αυτό ακριβώς το σημείο. Η αρχή της έχει τη δυνατότητα να ελκύει τους ανθρώπους, που βλέπουν τα όσα άσχημα συμβαίνουν στην κοινωνία κι επιπλέον, επειδή είναι εξιουδαϊσμένοι, αναζητούν την εξουσία. Λόγω της παιδείας τους αναζητούν την εξουσία, για να πολεμήσουν εναντίον της εξουσίας και στην  ουσία να την υπηρετήσουν. Αν η Αποκάλυψη δινόταν μαζί με το Λόγο του Χριστού χωρίς τη μεσολάβηση των Επιστολών, δε θα λειτουργούσε.

Οι Επιστολές εξιουδαΐζουν τον άνθρωπο και τον κάνουν δούλο της εξουσίας. Του προτείνουν ένα μοντέλο ζωής και του δίνουν γνώση για το σωστό και το λάθος, όπως το αντιλαμβάνονται οι Ιουδαίοι. Από το Λόγο του Χριστού δεν μπορεί να γίνει κάποιος δούλος του Θεού, γιατί δεν προκύπτει εξουσία. Ο Χριστός δεν κηρύσσει ότι οι νεότεροι πρέπει να υποτάσσονται στους πρεσβύτερους και οι γυναίκες στους άντρες, ούτε προτείνει να ελέγχονται τα παιδιά για ασωτία, όπως και οι χήρες για καλή διαγωγή. Η εξουσία προκύπτει απ αυτούς τους ελέγχους και τις  ιεραρχίες. Αυτός που υιοθετεί την άποψη των Αποστόλων, γίνεται Ιουδαίος και πιστεύει στα παραπάνω.

Αυτή η πίστη, σε συνδυασμό με τα δυσεπίλυτα προβλήματα της ανθρωπότητας, δίνει μία λανθασμένη εικόνα του κόσμου. Ο Ιουδαίος πιστεύει ότι τίποτε δε λειτουργεί σωστά, επειδή δεν τηρούνται αυστηρά τα παραπάνω. Απ αυτήν τη λανθασμένη εκτίμηση γεννιέται ο δούλος, που νομίζει ότι ξέρει τι κάνει, ενώ στην πραγματικότητα είναι τυφλός. Επιδιώκει την εξουσία, που νομίζει ότι είναι δυνατό να βοηθήσει τον άνθρωπο, αλλά υπηρετεί το Μυστικό Σχέδιο, μετατρέποντας τον εαυτό του σε θύμα. Επειδή ο άνθρωπος γεννιέται πάντα με τα ίδια χαρακτηριστικά και πάντα ανεξάρτητα από την ταυτότητα αυτού που ασκεί την εξουσία, η παγίδα της Αποκάλυψης λειτουργεί άψογα, χωρίς ν  απειλείται. Αυτό κάνει δυνατή την επίτευξη του τελικού στόχου σ όλα τα επίπεδα.

Οι άνθρωποι που πήραν πρώτοι την Αποκάλυψη, αγωνίστηκαν για την παγκόσμια εξουσία και τα κατάφεραν. Όλοι οι υπόλοιποι, επειδή είναι όμοιοι δούλοι, βλέπουν την εξουσία και δε φιλοσοφούν γι αυτήν, αλλά αγωνίζονται για την ορθότητα της δικής τους φιλοσοφίας ως προς την εξουσία. Δεν κρίνουν τ άσχημα αποτελέσματά της, αλλά συγκρίνουν τις εξουσίες μεταξύ τους. Η Αποκάλυψη από τη στιγμή που ο χριστιανισμός πήρε την κοσμοκρατορία μπορεί να πάψει να λειτουργεί, όποια ώρα και στιγμή επιλέξει ο Υιός του Θεού. Μπορούσε να εμφανιστεί το 800 μ.Χ., το 1100, το 1700 ή οποτεδήποτε και να δώσει τέλος. Το ότι δεν έδωσε τέλος, επιβεβαιώνει αυτό που αναφέραμε παραπάνω. Ο Θεός επιδιώκει συγκεκριμένα πράγματα από τη θυσία, και όχι την εξουσία. Επιδιώκει την τεχνολογία και για να συμβεί αυτό, θα πρέπει να εργαστούν έθνη και να παράγουν. Αυτός είναι κι ο λόγος για τον οποίο η Αποκάλυψη αναφέρεται στην αρχή σε φυλές της Γης, ενώ στο τέλος μιλά για έθνη. Η Αποκάλυψη ελκύει ανθρώπους όλων των φυλών, αλλά το τελικό αποτέλεσμα είναι καρπός του κόπου των εθνών της Γης και των βασιλιάδων τους.

Η αρχή και το τέλος της Αποκάλυψης ταυτίζονται, γιατί παράγουν συνεχώς τα ίδια φαινόμενα. Η διαφορά τους βρίσκεται στο γεγονός ότι το τέλος περιγράφει μία τελική, γενική κατάσταση, που υφίσταται από την εποχή που έλαβαν οι χριστιανοί την κοσμοκρατορία. ενώ η αρχή της είναι αρχή για όλους τους ανθρώπους που τη διάβασαν από τον Ιωάννη κι έπειτα. Το τέλος περιγράφει την κατάσταση κατά την οποία η κοσμοκρατορία ανήκει στους χριστιανούς, αλλά η διατήρησή της συντελείται μέσω της παγίδευσης ανθρώπων από  το σύνολο των γενιών.

Υπήρξε κάποτε ο Ιωάννης και πήρε την προφητεία, που εμείς θεωρούμε υπεύθυνη για τη δρομολόγηση των όσων περιγράφει. Αυτή η προφητεία γεννά δούλους κι αποτέλεσμα αυτού του γεγονότος ήταν η παγκόσμια επικράτηση του χριστιανισμού. Από τη στιγμή που συνέβη αυτό, υπάρχει ορατή η Αγία Ιερουσαλήμ. Οι άνθρωποι από τότε μέχρι σήμερα γεννιούνται μέσα σ αυτήν και παγιδεύονται εκ νέου παίρνοντας την ίδια προφητεία. Αυτό στην αρχή περιγράφεται ως δωρεά του αγγέλου προς τον Ιωάννη, ενώ στο τέλος ως μία μόνιμη κατάσταση που αφορά την κοινωνία και γίνεται οργανωμένα.

Η προφητεία γεννά δούλους του Κυρίου κι αφού αυτοί γεννηθούν, δίνουν στους επόμενους την ίδια προφητεία προετοιμάζοντας τη διάδοχη κατάσταση. Η πορεία η εξής: Προφητεία = Απόστολοι = Θέλημα Θεού = 47. Δούλοι του Θεού = Εσταυρωμένος = 59 = Άρχων του κόσμου = Καινή Διαθήκη. Δούλοι του Κυρίου = Μαρτυρία Ιησού = Λίθος μυλικός = Λίμνη του πυρός = Αγία Ιερουσαλήμ = 66, και τέλος Ξύλον ζωής = Προφητεία = 47. Επομένως η Αποκάλυψη κάνει έναν πλήρη κύκλο κι αναπαράγει τα ίδια φαινόμενα. Δόθηκε η προφητεία, γεννήθηκαν οι δούλοι κι αυτοί δόμησαν την Αγία Ιερουσαλήμ. Οι άνθρωποι που γεννιούνται χριστιανοί, βλέπουν πλέον ένα σύστημα που δίνει την προφητεία από την αρχή κι ακολουθούν την αρχική πορεία, γενόμενοι με τη σειρά τους η Αγία Ιερουσαλήμ.

Ο άνθρωπος δεν μπορεί ν απειλήσει την Αγία Ιερουσαλήμ, γιατί παίρνοντας την προφητεία που αυτή δίνει, χάνει τον ορίζοντά του και βιώνει συνθήκες όμοιες με τις αρχικές. Αν βλέπει ότι οι άνθρωποι είναι δυστυχισμένοι, νομίζει σαν Ιουδαίος ότι φταίει η ιδιαιτερότητα της εξουσίας και όχι η ίδια η εξουσία. Παίρνει την προφητεία κι αγωνίζεται, όπως αγωνίστηκαν οι άνθρωποι πριν απ  αυτόν κι απέτυχαν. Αγωνίζεται, χωρίς να ξέρει ούτε ποια είναι τα δεδομένα ούτε ποιος είναι ο στόχος. Λόγω της ιουδαϊκής φιλοσοφίας, οι άνθρωποι των φυλών δημιουργούν εθνικές φιλοσοφίες και δίνουν ισχύ στα έθνη καταδυναστεύοντας τους ανθρώπους.

Η Αποκάλυψη δόθηκε κάποτε στον ιουδαϊκό κόσμο, που αποτελεί τη βάση του χριστιανισμού. Με τη συσσώρευση όμως στο μεγαλύτερό της μέρος λανθασμένης γνώσης, δημιουργούνται περίπλοκες  καταστάσεις, φαινομενικά ανίκητες. Ιουδαϊκός κόσμος = Χριστιανισμός = Φύλλα του ξύλου της ζωής = 81. Οι Ιουδαίοι από λανθασμένη εκτίμηση γέννησαν αυτό που βλέπουμε ως χριστιανισμό.. ο χριστιανισμός αποτελεί τα φύλλα του ξύλου της ζωής που γεννούν και θεραπεύουν την κοινωνία των εθνών. Από τον άνθρωπο της φυλής πηγαίνουμε μέσω αυτής της δραστηριότητας στον άνθρωπο του έθνους, που δε γνωρίζει ούτε από πού έρχεται ούτε πού πηγαίνει.

Όταν ο Χριστός δίνει στον Ιωάννη γνώση των τίτλων Του, γνωρίζει τι συμβαίνει. Όταν λέει ότι είναι “Άρχων των βασιλέων της γης”, γνωρίζει πώς γεννιούνται αυτοί οι βασιλιάδες των οποίων είναι Άρχων. Οι βασιλείς της γης επόρνευσαν με τη Βαβυλώνα..  για να συμβεί βέβαια αυτό, θα πρέπει κατ αρχήν αυτή να υπάρχει. Δίνει την προφητεία από την οποία προκύπτουν οι συνθήκες, που γεννούν το σύνολο των δυνάμεων που ελέγχει ο Υιός του Θεού. Δίνει την προφητεία .. αυτή είναι η Βαβυλώνα. Προφητεία = Απόστολοι = Βαβυλών η μεγάλη = 47. Δίνει δικαιώματα στους Αποστόλους και τους ωθεί προς το βασανισμό, που είναι η οδός του Κυρίου. Βασανισμός = Οδός Κυρίου = Πόρνη μεγάλη = 53, ενώ, Δώδεκα Απόστολοι = Πόρνη καθήμενη = 68 = Ψευδόχριστοι = Ψευδοπροφήτες. Από τη δωρεά της προφητείας και τα δικαιώματα είναι δυνατό να γεννηθούν οι βασιλείς της Γης των οποίων είναι Άρχων. Βασιλείς της Γης = Νεκροί άνθρωποι =  Δωρεά της πόρνης = 82.

Αν δεν υπάρχει η πόρνη, δεν υπάρχουν αυτοί που είναι σημαντικότατοι για τον τελικό στόχο εφόσον στο τέλος βλέπουμε ότι αυτοί εργάζονται για τη δόξα της Αγίας Ιερουσαλήμ. Αν δεν υπάρχουν νεκροί, δεν έχει αξία να είναι κάποιος ο πρωτότοκος των νεκρών, όπως αν δεν υπάρχουν βασιλιάδες, να είναι Άρχων των βασιλιάδων. Ο Χριστός είναι Βασιλεύς της προφητείας, εφόσων αυτός την μοιράζει και δίνει μέσω αυτής τα χαρακτηριστικά που Αυτός επιθυμεί και στο χώρο και στους ανθρώπους. Αυτή η προφητεία είναι η Βαβυλώνα η μεγάλη. Πρωτότοκος των νεκρών = 90 = Βασιλεύς της Βαβυλώνος. Άρχων των βασιλέων = Τεθλιμμένη οδός = Τυφλοί άνθρωποι = Μωσαϊκός νόμος = 72 = Ανάστασις νεκρών. Ο Χριστός θυσιάζεται, γίνεται ο πρωτότοκος των νεκρών και όσοι Τον ακολουθούν γίνονται όμοιοι, νεκροί. Ο Ίδιος γίνεται Άρχων αυτών και με την Ανάστασή Του τούς εντάσσει στην κοινωνία σαν τυφλούς, που λειτουργούν με τον τρόπο που περιγράφει στο Λόγο Του για τους τυφλούς οδηγούς. Ο Χριστός είναι “ο μάρτυς ο πιστός” που δίνει την προφητεία και γεννά τους μακάριους των οποίων είναι Βασιλεύς. Ο μάρτυς ο πιστός = 77 = Υιός του Ανθρώπου = Βασιλεύς βασιλέων = Κύριος Ιησούς = Άγγελος της αβύσσου, όταν Άβυσσος = Μακάριοι = Ευνούχοι = 38 = Συντέλεια.

Ο αναγνώστης βλέπει ότι, για να εξελιχθεί το Σχέδιο, απαιτείται να δημιουργηθούν οι συνθήκες που πάντα ήταν υπαρκτές, αλλά όχι ορατές στις πραγματικές τους διαστάσεις. Πάντα ο Υιός του Θεού ήταν ο Άρχων των βασιλέων, αλλά έπρεπε να γεννηθούν στη Γη ορατοί βασιλιάδες των οποίων Αυτός είναι Άρχων. Όποιος μπαίνει στη λογική της Αποκάλυψης όλα αυτά τ αντιλαμβάνεται. Όμως το ζητούμενο είναι η παγκοσμιότητα και όχι η γνώση αυτών, που είναι εκλεκτοί. Εξαιτίας της Αποκάλυψης όλοι έχουν τα ίδια χαρακτηριστικά, είτε πρόκειται για ελάχιστα  άτομα είτε για εκατομμύρια. Είναι ανάγκη οι καρποί, που δικαιούται ν απολαύσει ο άνθρωπος, να είναι τεράστιοι και προϊόν θυσίας μεγάλου αριθμού ατόμων και όχι ελαχίστων. Αυτός είναι ο Υιός του Θεού και είναι ο Ίδιος μ αυτόν που περιγράφει ο επίλογος της Αποκάλυψης.

Αν προσέξει ο αναγνώστης θα δει στο τέλος μία λεπτομέρεια. Ο Ιησούς λέει: (Αποκ. Ιωάν. 22.14) "Μακάριοι οι ποιούντες τας εντολάς αυτού, ίνα έσται η εξουσία αυτών επί το ξύλον της ζωής, και τοις πυλώσιν εισελθώσιν εις την πόλιν." (Μακάριοι εκείνοι πού εκτελούν τάς εντολάς του, διά νά έχουν δικαίωμα εις τό δένδρον τής ζωής καί διά νά μπούν εις τήν πόλιν από τάς πύλας.). Ο Χριστός δε λέει ποτέ ψέματα, ούτε υπόσχεται πράγματα που αδυνατεί να δώσει. Αν ο αναγνώστης διαβάσει την Αποκάλυψη, θα διαπιστώσει ότι η ιδανική ανταμοιβή είναι η Αιώνιος Ζωή και σ  ό,τι αφορά την κρίση των νεκρών, η εγγραφή τους στο βιβλίο της ζωής. Στους μακάριους δεν υπόσχεται ούτε το ένα ούτε το άλλο. Αυτός που τηρεί τις εντολές Του, παίρνει εξουσία πάνω στο ξύλο της ζωής, που είναι η προφητεία, κι εξασφαλίζει την είσοδό του στην πόλη από τις πύλες. Αγία Ιερουσαλήμ = Λίμνη του πυρός = Βιβλίον του θανάτου = 66. Ποτέ και κανένας δεν μπορεί να ελπίζει σε Θέωση και άρα στην Αιώνιο Ζωή όταν παίρνει εξουσία. Η εξουσία είναι αυτή που σκανδαλίζει τα παιδιά και γίνεται Λίθος μυλικός = 66, στο λαιμό αυτού που την ασκεί, και ο ίδιος γίνεται λίθος μυλικός για τους υπόλοιπους που ελκύει. Όλοι αυτοί συνδέουν τις ζωές τους με το ξύλο της ζωής, που είναι η προφητεία, και δε βλέπουν ποτέ αυτό που υπάρχει εμπρός τους και είναι το Δένδρον της ζωής = 80 = Βασιλεία των Ουρανών = Αθάνατοι άνθρωποι = Κρίμα της πόρνης.

Με βάση τα παραπάνω είναι δυνατό να χωρίσουμε την Αποκάλυψη στα φυσικά της μέρη τα οποία είναι: ο πρόλογος, το κυρίως θέμα κι ο επίλογος. Τα λειτουργικά χαρακτηριστικά της Αποκάλυψης βασίζονται στο γεγονός ότι ο πρόλογος γεννιέται από τον επίλογο. Ο Ιωάννης μπαίνει στον κόσμο της Αποκάλυψης,  βλέπει τα όσα πρόκειται να συμβούν και παίρνει την προειδοποίηση του Κυρίου Ιησού στον επίλογο. Απ αυτήν την προειδοποίηση και το φόβο που προκαλείται, γράφει ο Ιωάννης τον πρόλογο της Αποκάλυψης, που είναι επικίνδυνος. Ο Ιωάννης τρόμαξε από την Αποκάλυψη, που συνοδεύεται στο τέλος από απειλές, και γράφει τον πρόλογο με τέτοιον τρόπο, ώστε ο φόβος να μεταφέρεται.

Αν η Αποκάλυψη ξεκινούσε από το στίχο: (Αποκ. Ιωάν. 1.9), που είναι η φυσική της αρχή, δε θα λειτουργούσε με το γνωστό τρόπο. Ο αναγνώστης θα μοιραζόταν την εμπειρία του Ιωάννη και ο επίλογος απλά θα τρόμαζε όποιον επιχειρούσε ν αλλάξει οτιδήποτε αφορά την ακρίβεια της προφητείας, δηλαδή της περιγραφής των όσων βίωσε ο Ιωάννης. Στον επίλογο ο Κύριος Ιησούς διαβεβαιώνει τους πάντες ότι θα τιμωρηθούν με πληγές, όχι επειδή δεν υπακούουν στις εντολές Του, πράγμα που αφορά τους μακάριους, αλλά αν προσπαθήσουν να προσθέσουν ή ν αφαιρέσουν κάτι από την προφητεία. Ο Ιωάννης με τη γνώση αυτής της τρομερής απειλής, που είναι στις δυνατότητες του Κυρίου, μεταφέρει εντελώς λανθασμένα το πνεύμα της στον πρόλογο. Η απειλή κι ο φόβος που αυτή προκαλεί, όταν μεταφέρεται εντελώς εσφαλμένα στον πρόλογο, δίνει την εντύπωση ότι απειλεί όσους δεν προσπαθούν να γίνουν μακάριοι.

Επειδή ο αναγνώστης γεύεται στον πρόλογο το φόβο, αρχίζει να λειτουργεί περίεργα και παρεξηγεί. Αυτό σημαίνει ότι, αν ο αναγνώστης αρχίσει την ανάγνωση της Αποκάλυψης από το στίχο: (Αποκ. Ιωάν. 1.9), θα μοιραστεί ένα όραμα με τον Ιωάννη και δε θα παρεξηγήσει, ό,τι είναι δυνατό να παρεξηγηθεί. Αν ο αναγνώστης δε γνώριζε τον πρόλογο που δημιουργεί φόβο διαβάζοντας τις επιστολές που απευθύνονται προς τους αγγέλους των εκκλησιών, δε θα καταλάβαινε τι συμβαίνει και δε θα φοβόταν τους σκληρούς λόγους, εφόσον δεν τον αφορούν. Ο Χριστός στις επιστολές μιλά πολύ σκληρά και οι απειλές είναι άμεσες. Απευθύνεται όμως σε αγγέλους εκκλησιών κι αυτό σημαίνει ότι ο απλός άνθρωπος θα διαπίστωνε ότι αυτές οι απειλές δεν τον αφορούν. Ποιος είναι άγγελος της εκκλησίας; Επειδή δεν το αντιλαμβάνεται, θα το θεωρούσε πρόβλημα, που δεν τον αφορά.

Ο Ιωάννης στον επίλογο άκουσε απειλές που απευθύνονται προς το σύνολο των ανθρώπων και πέρασε το φόβο στον πρόλογο. Ενώ οι απειλές αφορούσαν επέμβαση στην προφητεία, με την προετοιμασία του αναγνώστη, ο φόβος περιορίζει την κρίση του. Επειδή ξεκινά με φόβο την ανάγνωση, αντί να διαχωρίζει τον εαυτό του από τους αγγέλους των εκκλησιών καθώς διαβάζει τις επιστολές ταυτίζεται μ αυτούς. Αντί να σκεφτεί ότι δεν τον αφορούν, σκέφτεται λανθασμένα ότι, εφόσον ο Χριστός είναι τόσο σκληρός σε θέματα πίστης με τους αγγέλους, με τον ίδιο θα είναι ακόμα σκληρότερος. Ενώ ο Χριστός απειλεί για κάτι που είναι φυσικό, εφόσον η αλήθεια δεν πρέπει ν  αλλοιώνεται, μέσω του φόβου συνδέεται η απειλή και με θέματα πίστης, υπακοής και άλλα, που δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα.

Οι δούλοι χειρίζονται αυτό το λεπτό σημείο με τον καλύτερο τρόπο και σκορπούν το φόβο μέσα στην κοινωνία. Δεν απειλούν τους ανθρώπους με στόχο να εξασφαλίσουν την ακεραιότητα της προφητείας, αλλά τους απειλούν με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο ο Χριστός απειλεί τους αγγέλους. Χρησιμοποιούν αληθινούς Λόγους του Χριστού, για να υπηρετήσουν την αθλιότητά τους. Όταν ένας ιερέας πει σ έναν άνθρωπο ότι είναι δυνατό, λόγω της απιστίας του, να μετακινηθεί η λυχνία του από τον τόπο της, το βέβαιο είναι ότι θα τον πανικοβάλλει. Όταν αυτή η απειλή υπάρχει σ ένα κείμενο της αξίας της Αποκάλυψης, αντιλαμβανόμαστε όλοι πόσο επικίνδυνη είναι.

Για ν αντιληφθεί ο αναγνώστης την πλάνη που υπάρχει, θα πρέπει να γνωρίζει το Λόγο του Χριστού και την Αποκάλυψη. Οι αγαπημένοι του Θεού είναι οι παρθένοι, αυτοί που ακολουθούν το Αρνίον. Ο άνθρωπος είναι αγαπητός στο Θεό κι ανήκει στο λαό Του όταν είναι παρθένος και άμωμος. Ενδεικτικά μόνον, αφού θ αναφερθούμε σ άλλο σημείο σ αυτούς, θα δούμε μέσω των αριθμών τι σημαίνει αυτό. Παρθένος = 48 = Νεανίσκος = Λαός του Θεού = Εκλεκτός λαός. Όλοι αυτοί είναι Άμωμοι = 28 = Θεοί = Άγιοι. Οι μακάριοι σε καμία περίπτωση δεν ταυτίζονται μ αυτούς. Οι μακάριοι είναι αυτοί που εκτελούν τις εντολές τού πρωτότοκου των νεκρών κι εξαιτίας αυτής της υπακοής παίρνουν εξουσίες σ ό,τι αφορά το ξύλο της ζωής.. ταυτόχρονα παίρνουν το δικαίωμα να μπαίνουν στην πόλη.

Ο Χριστός αναφέρεται στο Λόγο Του στη Βασιλεία των Ουρανών και λέει ότι είναι δυνατό να γίνει κάποιος ευνούχος για να τη γνωρίσει. Ο ευνούχος δεν είναι ολοκληρωμένος και τέλειος άνθρωπος, συνεπώς δεν είναι δυνατό να γνωρίσει τη Θέωση. Επειδή ο Χριστός γνωρίζει το Μυστικό Σχέδιο και την αξία τού Λόγου Του, περιγράφει μία κατάσταση που είναι γνωστή σε όλους. Ο Λόγος Του είναι δυνατό να δώσει την Αιώνιο Ζωή, αλλά, λόγω των δικαιωμάτων, δημιουργεί δούλους. Οι δούλοι δομούν το θρόνο του Αρνίου. Αυτόν το θρόνο θα μοιραστούν οι άνθρωποι κατά τη Θέωση και είναι η ίδια η Βασιλεία των Ουρανών. Θρόνος του Αρνίου = Βασιλεία των Ουρανών = 80.

Αυτός ο θρόνος υπάρχει μέσα στην Αγία Ιερουσαλήμ: (Αποκ. Ιωάν. 22.1-22.4), αλλά, από τη στιγμή που το Αρνίον είναι απών, βρίσκεται στα χέρια των δούλων. Ο Λόγος, σε συνδυασμό με την ιουδαϊκή φιλοσοφία των δικαιωμάτων και την Αποκάλυψη, γεννά δούλους, που στην προκειμένη περίπτωση, επειδή οι εντολές δίνονται από συγκεκριμένο Κύριο, είναι οι μακάριοι. Όποιος τηρεί τις εντολές του Κυρίου που δίνει την Αποκάλυψη είναι Μακάριος = Ευνούχος = 38. Διατηρεί την επαφή με τη Βασιλεία των Ουρανών, αλλά δεν ανήκει σ αυτήν. Η Βασιλεία των Ουρανών είναι μία κατάσταση την οποία ο μακάριος απλά προστατεύει.

Θα ξεκινήσουμε το συλλογισμό μας από το τέλος, γιατί εκεί υπάρχει ο αυθεντικός Λόγος Αυτού που γνωρίζει τι συμβαίνει. Ο Ιωάννης δεν γνωρίζει και παραποιεί. Στον πρόλογο γενικεύει την έννοια “μακάριος”, ώστε να εγκλωβίσει το σύνολο των ανθρώπων, και φυσικό είναι μεταξύ αυτών να προκύψουν, εξαιτίας της εξουσίας πάνω στην προφητεία, αληθινοί μακάριοι. Λέει λοιπόν(Αποκ. Ιωάν. 1.3) "μακάριος ο αναγινώσκων και οι ακούοντες τους λόγους της προφητείας και τηρούντες τα εν αυτή γεγραμμένα. ο γαρ καιρός εγγύς."  (Μακάριος είναι εκείνος πού διαβάζει καί εκείνοι πού ακούουν τούς λόγους τής προφητείας καί τηρούν όσα είναι γραμμένα εις αυτήν, διότι ο καιρός πλησιάζει.). Όλοι όσοι έχουν διαβάσει την Αποκάλυψη είναι μακάριοι; Τι σχέση έχει αυτό με τα όσα λέει ο Κύριος Ιησούς; Αν όλοι είναι μακάριοι, λέει ψέματα ο Χριστός, όταν αναφέρεται στην εξουσία πάνω στο ξύλο της ζωής; Ακόμα κι ένας άθεος είναι δυνατό να διαβάσει την Αποκάλυψη. Είναι γι αυτόν το λόγο μακάριος; Ένας ιερέας είναι μακάριος, γιατί είναι δούλος και γιατί έχει την εξουσία πάνω στην προφητεία. Μακάριος = 38 = Ιερεύς. Ο απλός άνθρωπος όμως;

Ο Χριστός ως Κύριος έχει κάθε δικαίωμα ν απειλεί τους δούλους. Αυτός τους δίνει εξουσία, Αυτός τους ελέγχει. Αν δε θέλει κάποιος να ελέγχεται, ας μην παίρνει εξουσία. Απ αυτό το φυσικό προκύπτει ο φόβος. Φοβάται ο μακάριος κι ο Ιωάννης δίνει χαρακτηριστικά μακάριου στον αναγνώστη. Ο απλός άνθρωπος δεν πρέπει να φοβάται τον Κύριο, γιατί απλούστατα ο ίδιος είναι κύριος της ζωής του κι αδερφός του Κυρίου. Αντίθετα, πρέπει να φοβάται αυτός, που εκτελεί εντολές που είναι δυνατό να παρερμηνεύσει και μέσω της εξουσίας να βλάψει τον άνθρωπο που είναι υιός του Θεού. Ο Υιός απειλεί πάντα την εξουσία και τους ανθρώπους που την ασκούν.

Απ αυτό το σημείο ξεκινά και η ταύτιση του αναγνώστη με τους αγγέλους των εκκλησιών. Οι άγγελοι αυτοί, ανεξάρτητα από το αν είναι ή όχι αντιληπτοί, έχουν εξουσίες κι επομένως υποχρεώσεις. Απειλούνται οι άγγελοι κι απειλούνται όλοι αυτοί που έχουν εξουσίες στα χέρια τους. Το γενικό άσχημο αποτέλεσμα που προκαλεί η Αποκάλυψη, είναι γέννημα της πατριαρχικής κοινωνίας στην οποία σχετικοί κι άσχετοι, σημαντικοί ή ασήμαντοι έχουν εξουσίες. Μακάριος αισθάνεται ο Πάπας και μακάριος αισθάνεται  ο πατέρας που φέρνει στον κόσμο τα παιδιά του. Το βρωμερό σύστημα παίρνει εξουσίες και τις σκορπά με τέτοιον τρόπο, ώστε όλοι να αισθάνονται εξίσου υποχρεωμένοι. Υποχρεωμένος να τηρεί τις εντολές είναι ο Πάπας, που επηρεάζει τη ζωή εκατομμυρίων και κατοικεί σε παλάτια, ενώ το ίδιο αισθάνεται ο πάμφτωχος κι αγράμματος πατέρας. Με τη γενίκευση του Ιωάννη εκμεταλλεύεται το σύστημα τα χαρακτηριστικά της κοινωνίας στο έπακρο. Από τη στιγμή που το σύστημα επιδιώκει διαρκώς να δημιουργεί εξουσία και να την ενθαρρύνει, όποιος παίρνει γνώση αισθάνεται ευθύνη. Εξουσία μέσα στην κοινωνία, εξουσία μέσα στην οικογένεια. Υπεύθυνος ο Πατριάρχης για τους χριστιανούς, υπεύθυνος ο πατέρας για τα παιδιά και ο αδερφός για τον αδερφό. Κανένας δε γνωρίζει ούτε πού πηγαίνει ούτε από πού έρχεται και όλοι αισθάνονται υπεύθυνοι για όλους. Σ αυτό το σημείο επεμβαίνει η εκκλησία και ισχυροποιεί τη θέση της. Ο Πάπας ελέγχει τους ιερείς, οι ιερείς τους ανθρώπους και οι άνθρωποι ανθρώπους. Αυτά τα γνωρίζει ο Χριστός και λέει ότι, λόγω της παρουσίας Του, εχθροί του ανθρώπου θα γίνουν οι δικοί του. (Ματθ. 10.36). Γι αυτόν το λόγο, και όχι εξαιτίας εγωισμού, προτρέπει τους ανθρώπους να Τον αγαπούν περισσότερο από τους δικούς τους. Όταν αγαπά κάποιος το Χριστό πιο πολύ από τον πατέρα ή τη μητέρα του, δε δέχεται την εξουσία τους και δε γίνεται όμοιος μ αυτούς που ζουν στον κάτω κόσμο. (Ματθαίον 10.37). Αυτό που έχει σημασία είναι ότι η εξουσία υπάρχει σε όλα τα επίπεδα και η Αποκάλυψη πανικοβάλλει τους ανθρώπους που φέρουν εξουσία.

Αυτό που πρέπει να κάνουμε, εφόσον αντιληφθήκαμε τα σχετικά με τους μακάριους, είναι να χωρίσουμε την Αποκάλυψη στα μέρη που ακολουθούν τα νέα δεδομένα, τα οποία είναι δημιούργηματα της εσφαλμένης εκτίμησης του Ιωάννη, αλλά είναι αυτά που εξασφαλίζουν την λειτουργηκότητα της αποκάλυψης. Τα δεδομένα είναι τα εξής: ο Κύριος δίνει μία προφητεία κι ανεξάρτητα απ αυτή δίνει εξουσία στους μακάριους, ένας από τους οποίους είναι και ο Ιωάννης. Οι πραγματικοί μακάριοι ελέγχονται από τον Κύριο και είναι δούλοι Του. Δούλοι του Κυρίου είναι επίσης και οι άγγελοι των εκκλησιών, των οποίων εμείς πρέπει να διαπιστώσουμε την ταυτότητα. Αυτό που συνεπάγεται μετά απ όλα αυτά είναι ότι η Αποκάλυψη χωρίζεται σε δύο μεγάλα μέρη. Το πρώτο μέρος είναι αυτό που περιλαμβάνει τις επιστολές κι αφορά τους μακάριους, ενώ το δεύτερο είναι η προφητεία.

Η ιδιαιτερότητα της Αποκάλυψης σ αυτό το σημείο είναι ότι υπάρχουν δύο διαφορετικά αυτόνομα μέρη, που δε συνδέονται μεταξύ τους, αλλά έχουν κοινό τέλος. Αυτή η ιδιαιτερότητα είναι γέννημα της ιδιότητας του Ιωάννη. Ο Ιωάννης είναι μακάριος πριν ακόμα δεχτεί την Αποκάλυψη κι επειδή αυτός τη γράφει, αυτός είναι που δημιουργεί το κείμενο στη μορφή, που στη συνέχεια δεν πρέπει ν αλλοιωθεί. Οι επιστολές, δηλαδή, τον αφορούν και τον τρομάζουν λόγω ιδιότητας, πριν δει το μέλλον και πριν απειληθεί από τον Κύριο ως μακάριος.

Η αυθεντική προφητεία ξεκινά από το στίχο: (Αποκ. Ιωάν. 4.1) και τελειώνει μαζί με την Αποκάλυψη, εφόσον η απειλή, εναντίον όλων όσων προσπαθήσουν ν αλλοιώσουν το περιεχόμενό της, υφίσταται. Η εισαγωγή και οι επιστολές προς τους αγγέλους, που αποτελούν το άλλο μέρος της Αποκάλυψης, καταλήγουν επίσης στο ίδιο σημείο, εφόσον στην αρχή ο Χριστός απευθύνεται στους δούλους και το ίδιο κάνει και στο τέλος. Η θεία ευφυΐα κατόρθωσε το εξής: προσφέρει μία προφητεία και στον επίλογο απειλεί όποιον θέλει να την παραποιήσει.. ο επίλογος γεννά τον πρόλογο και χωρίζει το έργο σε τρία μέρη.. μέσω αυτού του κύκλου χωρίζεται πλέον αυτή σε δύο μέρη .. αυτά είναι και τα υπεύθυνα για τη λειτουργία της με τον τρόπο που γνωρίζουμε.

Υπάρχει μία τέλεια προφητεία, που δεν αγγίζεται, κι ένα έργο που τρομάζει τους ανθρώπους και τους κάνει δούλους, διατηρώντας τους σ αυτήν την κατάσταση για όσο διάστημα αυτό είναι επιθυμητό. Η αξία της προφητείας δίνει ισχύ στον Κύριο και μ αυτήν την ισχύ εξουσιάζονται οι δούλοι. Από τη στιγμή που θα συμβεί αυτό τα πάντα λειτουργούν τέλεια. Από τη στιγμή που θ αναγνωριστεί η αξία της προφητείας, η Αποκάλυψη λειτουργεί ανεξάρτητα από την προφητεία. Θα μπορούσε κάποιος ν αλλάξει σε ανύποπτο χρόνο τα πάντα από το στίχο: (Αποκ. Ιωάν. 4.1) μέχρι το στίχο: (Αποκ. Ιωάν. 22.5), που είναι καθαρή προφητεία. Αυτό που χρειάζεται στην εξουσία είναι ο πρόλογος με τις επιστολές και ο επίλογος.

Back to content | Back to main menu