Κορυφή σελίδας
Ιωάννου Αποκάλυψη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Ιωάννου Αποκάλυψη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Ιωάννου Αποκάλυψη

Ο αριθμός 144 αντιπροσωπεύει την υπέρτατη ισχύ και γνώση των δώδεκα λεγεώνων αγγέλων. Είναι ο Λόγος του Θεού του Υψίστου, που είναι κάτω από την κατοχή του Υιού Του. Εκατόν τεσσαράκοντα τέσσαρα = Λόγος του Θεού του Υψίστου = 99 = Λόγος της προφητείας = Μεσσίας Παντοκράτορας = Υιός του Θεού του Υψίστου. Τα θεμέλια του τείχους και μόνον αυτά είναι στολισμένα με το σύνολο των τιμίων λίθων που τους συναντήσαμε κι όταν μελετούσαμε την πόρνη. Τίμιοι λίθοι = Λύχνοι καιόμενοι = Ημέρα κρίσεως = Αχρείοι δούλοι = Σπόγγος όξους = Ποταποί λίθοι = 71 = Δούλοι του Ιησού. Το τείχος συνολικά είναι χτισμένο από ίασπιν κι αυτό γιατί ο ίασπις είναι ο λίθος του Παντοκράτορα. Ίασπις = 44 = Ποιμένας = Παντοκράτωρ, ενώ, Λίθος ίασπις = Βασιλεύς των νεκρών = Νεκρός Μεσσίας = 78.

Ο ίασπις υπάρχει πάντα από τη στιγμή που υπάρχει ο Βασιλεύς των νεκρών. Κατά το Μεσαίωνα του σκότους έβλεπαν τον ίασπιν ως θεμέλιο, ενώ σήμερα βλέπουμε τον ίασπιν ως τείχος. Ο πρώτος κι ο έσχατος θεμέλιος ταυτίζονται, αφού Ίασπις = Αμέθυστος = 44. Ο ίασπις που είναι ο Παντοκράτορας, έχει την ισχύ ως ποιμένας να κρίνει ο ποίμνιο και σ’ άλλους να επιτρέπει την είσοδο μέσα στη βασιλεία και σ’ άλλους όχι. Ο Ίδιος είναι το σύνολο των πυλώνων, μέσω των οποίων είναι δυνατόν ο άνθρωπος να ενταχθεί στη βασιλεία. Ο Χριστός στο Λόγο Του αναφέρθηκε σ’ αυτό το σημείο λέγοντας ότι ο Ίδιος είναι η θύρα των προβάτων. Θύρα των προβάτων = Κύριος κυρίων = Έλκος πονηρόν = 65 = Δώδεκα μαργαρίται. Η ταύτιση των μαργαριτών και των πυλώνων έχει νόημα αν σκεφτεί ο αναγνώστης τις ιδιότητες του Χριστού. Η ισχύς Του προέρχεται από το γεγονός ότι είναι Κύριος των κυρίων και κληρονόμος. Δώδεκα πυλώναι = 52 = Κληρονόμος, ενώ, Δώδεκα μαργαρίται = 65 = Κύριος κυρίων.


Από τη μέχρι τώρα περιγραφή της Αποκάλυψης αντιλαμβανόμαστε τον τρόπο με τον οποίο είναι δομημένη η πόλη και τον τρόπο με τον οποίο είναι δυνατό να εισέλθει κάποιος μέσα σ’ αυτήν. Απ’ αυτό το σημείο κι έπειτα περιγράφεται το εσωτερικό της και άρα ό,τι είναι δυνατό να δει κάποιος μέσα σ’ αυτήν. Αυτή η  περιγραφή αφορά ελάχιστους ανθρώπους, που έζησαν στο παρελθόν και το σύνολο των ανθρώπων του μέλλοντος. Η πόλη αυτή δεν έχει ναό, γιατί ναός της είναι ο Θεός-Κύριος. Αυτό που περιγράφεται σ’ αυτό το σημείο, δεν έχει καμία σχέση με όσα γνωρίζει ο άνθρωπος για τους ναούς. Ο ναός συνδέεται με τη δομή, που υπηρετεί το Σχέδιο του Θεού και συνδέει το θείο με τ’ ανθρώπινο στοιχείο. Είναι η δομή, που ασκεί εξουσίες εξαιτίας μίας γνώσης, που μεταφέρεται από το Θεό προς τους ανθρώπους μέσω των δούλων και με στόχο τη Θέωση. Ο ναός που έχει υπόψη του ο άνθρωπος, δεν είναι παρά μία αναπαράσταση των όσων δημιούργησε ο Θεός για να βοηθήσει τον άνθρωπο. Ό,τι είναι ο ναός μέσα σε μία ανθρώπινη πόλη, είναι το σύστημα της Βαβυλώνας για το σύνολο του πλανήτη. Βαβυλώνα = Δομή = Τάφος = Ναός = 20.


Όταν στην Αποκάλυψη αναφέρεται ότι δεν υπάρχει ναός, αυτό που εννοείται, είναι ότι δεν υπάρχει εξουσία, που να κατευθύνει τους ανθρώπους εν αγνοία τους. Δεν υπάρχει το μυστήριο, που δίνει ισχύ στους δούλους ν’ αποφασίζουν ερήμην των ανθρώπων. Ναός είναι ο Θεός Κύριος κι αυτό σημαίνει ότι η κοινωνία είναι η θεία κοινωνία, που έχει γνώση των πάντων και γνωρίζει τη Θέωση. Θεός Κύριος = Θεία κοινωνία = 63 = Αγία οικογένεια = Αιώνιος ζωή = Κορυφή του κόσμου. Η ιδιαιτερότητα σ’ αυτό το σημείο είναι ότι η Αγία Ιερουσαλήμ είναι αιώνια κι υπάρχει ανεξάρτητα από το αν ο άνθρωπος τη βλέπει ή όχι. Επειδή ακριβώς αυτή υπάρχει κι υπάρχουν άνθρωποι που εισέρχονται σ’ αυτήν, για την προστασία του Σχεδίου, αυτό που βλέπουν δεν είναι κατανοητό.


Ο άνθρωπος που θεώνεται, όλους αυτούς τους αιώνες βλέπει τη δημιουργία, αλλά δεν αντιλαμβάνεται τι ακριβώς συμβαίνει. Βλέπει μπροστά του την πλατεία της Ιερουσαλήμ, που είναι από καθαρό χρυσάφι και μοιάζει με διαυγές γυαλί. Χωρίς τη βοήθεια των αριθμών είναι αδύνατον, έστω και να προσεγγίσει ο άνθρωπος αυτό που εννοεί η Αποκάλυψη. Αυτό που περιγράφει η Αποκάλυψη, είναι αυτό, που υπάρχει, αλλά με τη μορφή με την οποία φαίνεται. Καθ’ όλη τη διάρκεια των αιώνων υπάρχει ο υπέροχος Λόγος του Χριστού, που δημιουργεί εξαιτίας της δωρεάς το βασίλειό Του. Για να γευθεί ο άνθρωπος τη Θέωση μέσα στο χριστιανικό κόσμο, θα πρέπει να μένει προσκολλημένος στο Λόγο του Χριστού. Εξαιτίας του λόγου, της πίστης και των χαρακτηριστικών του ανθρώπου αυτός εντάσσεται στο βασίλειο  του Χριστού. Η πλατεία της Ιερουσαλήμ δεν είναι τίποτε άλλο, παρά αυτό το βασίλειο, που είναι η δόξα του Υιού του Ανθρώπου. Πλατεία της Ιερουσαλήμ = 95 = Βασίλειον του Χριστού = Σφραγίς Θεού ζώντος = Πολύτιμος μαργαρίτης = Δόξα του Υιού του Ανθρώπου.


Αυτό που δεν είναι δυνατό ν’ αντιληφθεί ο άνθρωπος, είναι ο λόγος για τον οποίο ο Χριστός πραγματοποίησε δωρεά, δίνοντας ταυτόχρονα και δικαιώματα. Τα δικαιώματα πάνω στο Λόγο απειλούν την ίδια την έννοια της δωρεάς. Αυτό που έχει σημασία όμως είναι ότι εξαιτίας Του είναι δυνατόν ο άνθρωπος να θεωθεί σε προσωπικό επίπεδο, αλλά η διαχείριση του Λόγου αφορά μηχανισμούς. Τα παραπάνω δημιουργούν τις εξής συνθήκες: υπάρχουν άνθρωποι, που θεώνονται κι αυτό το οφείλουν στο Χριστό. Οι δούλοι των παραπάνω μηχανισμών δε θεώνονται, αλλά οικειοποιούνται τα πάντα και συνεπώς τη Λύτρωση ανθρώπων που οι ίδιοι δεν ευνόησαν. Με το πέρασμα του χρόνου και λόγω της θνητής φύσης του ανθρώπου ο κάθε άνθρωπος, σε κάθε εποχή βλέπει τη συνολική κατάσταση που δημιουργεί ο Λόγος και δεν μπορεί να διαχωρίσει τους δούλους από τους αγίους. Βλέπει πραγματικούς αγίους κι επαγγελματίες δούλους, που παριστάνουν  τους αγίους. Επειδή οι πραγματικοί άγιοι μένουν μακριά από εξουσίες, το έργο τους παρουσιάζεται ως έργο των δούλων, που οικειοποιούνται τα πάντα. Αν αυτό συνδυαστεί και με τα πνευματικά δικαιώματα των δούλων, που προέρχονται από το Χριστό, εύκολα αντιλαμβάνεται ο αναγνώστης ότι αυτός που μπαίνει στην πλατεία εξαιτίας του Λόγου, βλέπει ότι οφείλει τα πάντα σ’ ανθρώπους των οποίων το ποιόν δε γνωρίζει.


Ο Πατριάρχης είναι ο ηγέτης των χριστιανών και διαχειριστής του Λόγου του Χριστού. Όταν ο άνθρωπος οφείλει τη Θέωση του στο Χριστό, το πιο εύκολο συμπέρασμα που είναι δυνατό να εξάγει, είναι ότι οφείλει και στον υπεύθυνο για τη διατήρηση του Λόγου. Δεν κρίνει την ποιότητά του, αλλά πιστεύει ότι εξαιτίας της θυσίας του δε χάθηκε ο λυτρωτικός Λόγος. Χρυσίον καθαρόν = Αχρείος δούλος = Ποταπός λίθος = Δούλοι του Ιησού = Ημέρα κρίσεως =  Λύχνος καιόμενος = 71. Οι Απόστολοι του Χριστού = Πλατεία της Ιερουσαλήμ = 95, ταυτίζονται με τους Δούλους(-οι) του Ιησού = Χρυσίον καθαρόν = 71. Όλο αυτό το σύνολο μοιάζει με ύαλο διαυγή, που είναι αυτό, που στην πραγματικότητα βλέπει ο πιστός, αλλά φοβάται να κρίνει. Ύαλος διαυγής = Αγέλη χοίρων = Αμαρτωλός λαός = 55 = Πάσα εξουσία = Διάβολος ζων = Πατριάρχης = Φαρισαίος.


Ο κάθε χριστιανός πάντα βλέπει μπροστά του αυτόν, που διαχειρίζεται το Λόγο του Χριστού. Τα παιδιά των ανθρώπων γεννιούνται πάντα τέλεια κι άρα τους δίνεται η ευκαιρία ν’ απολαύσουν την Αιώνιο Ζωή. Όμως, επειδή υπάρχουν ορατοί διαχειριστές της γνώσης, οι άνθρωποι έχουν δύο επιλογές: η πρώτη είναι αυτή, που βάζει τους ανθρώπους στο ναό και άρα στη Βαβυλώνα, που υπηρετεί το σύστημα. Η δεύτερη είναι να εμπιστευτούν το ένστικτό τους και την πίστη τους στο Θεό και ν’ αναζητήσουν το φως. Μέσα σ’ αυτήν την πόλη δεν υπάρχει ναός κι όσοι ακολουθούν τους ιερείς αποβάλλονται. Οι υπόλοιποι εφόσον έχουν εισαχθεί, πιστεύουν από τα δεδομένα στο Χριστό κι εκεί αναζητούν το φως. Όλοι αυτοί ζουν την Αιώνιο Ζωή μέσα στη θεία κοινωνία, γίνονται αθάνατοι άνθρωποι κι επομένως ζουν μέσα στην αιώνια πόλη. Θεία κοινωνία = Αιώνιος ζωή = 63 = Θεός Κύριος = Αιώνια πόλις, όταν, Αθάνατοι άνθρωποι = 80 = Βασιλεία των Ουρανών.


Αυτή η πόλη δεν έχει ανάγκη τον Ήλιο ή τη Σελήνη, γιατί το φως της είναι η δόξα του Θεού. Ήλιος = 33 = Σοφοί, Σελήνη = Έλληνες = 34, ενώ, Δόξα του Θεού = Αιώνια δόξα = 46 = Χριστός = Άγιον μύρον = Θέωσις = Λύτρωσις = Ιουδαίοι, και, Φως της Ιερουσαλήμ = 87 = Κύριος των Ιουδαίων = Θρόνος μέγας λευκός = Ζων εις τους αιώνας. Τα έθνη περπατούν μ’  αυτό το φως κι οι βασιλιάδες της Γης συγκεντρώνουν δόξα γι’ αυτήν την πόλη. Το πρόβλημα σ’ αυτό το σημείο είναι κατά πόσο όλη αυτή η δραστηριότητα ευνοεί τον απλό άνθρωπο, τον Υιό του Θεού. Ο Θεός δεν ενδιαφέρεται για κανένα έθνος, όπως το εννοούν οι δούλοι, αλλά μόνο για τον άνθρωπο. Οι βασιλείς της Γης συγκεντρώνουν δόξα, αλλά αυτό που ενδιαφέρει είναι ότι η ανθρωπότητα πληρώνει αυτήν τη δόξα με αίμα. Ο μόνος λόγος για τον οποίο  επιτρέπεται αυτή η αρνητική δραστηριότητα, είναι η ανάγκη να ολοκληρωθεί το Σχέδιο, για να είναι δυνατή η Θέωση του ανθρώπου. Έπρεπε με κάθε θυσία οι άνθρωποι να ενταχθούν σ’ εθνικά συστήματα, ώστε ν’ αποτελέσουν κύτταρα αθανάτων Γιγάντων, που θα προσφέρουν επίσης αθάνατους και γιγαντιαίους καρπούς.


Όπως ήδη έχουμε αναλύσει, μέσα στο χριστιανικό κόσμο, που θεωρητικά είναι το βασίλειον του Χριστού, έχουν αναπτυχθεί τα έθνη με συγκεκριμένο τρόπο. Υπάρχει ο γιγαντισμός λόγω της διαφοράς της γνώσης μεταξύ των ανθρώπων και η υποκρισία, που δημιουργεί την κάθε εθνική ψευδοφιλοσοφία. Όλα αυτά έχουν ως αποτέλεσμα την ισχύ ενός τεράστιου συστήματος, που διατηρεί ταυτόχρονα και τον παγκόσμιο έλεγχο. Η Αποκάλυψη όλα αυτά τα περιγράφει με κλειδωμένες έννοιες. Δόξα των εθνών = Φως του κόσμου = Επτά μυστήρια = Ομηρικά Έπη = Παράδοσις = 54, που, όπως γνωρίζουμε, μέσω συγκεκριμένης πρακτικής οδηγούν στο  γιγαντισμό, ενώ, Τιμή των εθνών = Εξουσία μεγάλη = 58 = Παλαιά Διαθήκη = Ομήρου Ιλιάδα = Ληνός του θυμού = Σκηνή του Θεού = Αυλή των προβάτων.


Η δόξα των εθνών συνδέεται λοιπόν με τη γνώση, που δημιουργεί τον κάθε εθνικό κορμό κι είναι πάντα ίδια, ενώ η τιμή με την εξουσία και κατ’ επέκταση με την ισχύ της κάθε δομής. Τιμή = Δομή = Βαβυλώνα = 20 = Τάφος. Όσα περιγράφονται για την απαγόρευση εισαγωγής βδελυκτών πραγμάτων και ψευδών, σημαίνουν αυτό που ήδη γνωρίζουμε. Μέσα στο χριστιανικό κόσμο τα έθνη αναπτύσσονται με πανομοιότυπο τρόπο. Δεν είναι δυνατό ένα έθνος, όσο ισχυρό κι να είναι, να χρησιμοποιεί παιδεία, που να μην είναι ελεγμένη. Οι κοσμοκράτειρες Η.Π.Α., για παράδειγμα, δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν —για όσο διάστημα εξελίσσεται το Σχέδιο— την ινδιάνικη παράδοση, αλλά μόνον την ιουδαϊκή. Το μόνο που επιτρέπεται σ’ ό,τι αφορά την ελευθερία του πνεύματος, είναι η ανάπτυξη της φιλοσοφίας, της οποίας η βάση, που τη γεννά, σ’ αυτήν την περίπτωση είναι  ελεγμένη.


Αυτό σημαίνει ότι εφόσον τα έθνη επιβιώνουν με την ανάπτυξη του ελληνικού στοιχείου μέσα τους, δεν υπάρχει κίνδυνος από τη φιλοσοφία που αυτό γεννά. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι τα έθνη της Δύσης δεν κινδυνεύουν από Έλληνα φιλόσοφο, που είναι παιδί των Επών. Θα μπορούσαν να κινδυνεύσουν από ένα φιλόσοφο βουδιστή ή οποιαδήποτε άλλη μη ελεγμένη παιδεία. Ο Έλληνας φιλόσοφος ξεκινά πάντα με δεδομένο ότι είναι απαραίτητο το σύστημα για ό,τι είναι δυνατόν αυτό να παράγει. Αυτή η γνώση όπως αντιλαμβάνεται ο αναγνώστης, είναι η γνώση αυτών, που είναι γραμμένοι στο βιβλίο της ζωής. Βιβλίον της ζωής = 79 = Ελληνικός κόσμος = Μικρόν ποίμνιον = Χαλινοί των ίππων. Από το (Αποκ. Ιωάν. 22.1-22.6) περιγράφονται τα ίδια ακριβώς πράγματα με διαφορετικό τρόπο. Σ’ αυτήν την περίπτωση αλλάζει η οπτική γωνία και δεν υπάρχει η ταύτιση, που αφορά ένα γενικότερο επίπεδο. Σ’ αυτό το σημείο περιγράφεται ό,τι είναι δυνατόν να διαπιστωθεί, όταν υπάρχει γνώση, αφού περιγράφεται ένα λειτουργικό σύνολο του οποίου το κάθε μέλος έχει συγκεκριμένο ρόλο. Η πλατεία δε μοιάζει πλέον γενικά κι αόριστα με χρυσίον καθαρόν, αλλά είναι ο χώρος, που φιλοξενεί το θρόνο του Θεού. Χρυσίον καθαρόν = Θρόνος του Θεού = Ποταπός λίθος = Δούλοι του Ιησού = 71 = Αληθινή άμπελος = Χρυσός Ήλιος.


Ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται πλέον γιατί ο Θεός χρησιμοποίησε τους δούλους. Αν δεν υπήρχαν δούλοι, δε θα υπήρχε θρόνος και χωρίς αυτόν δε θα έρεε οργανωμένα και προς το σύνολο των ανθρωπότητας το ύδωρ της ζωής, που είναι η τέλεια γνώση του Θεανθρώπου. Ύδωρ ζωής = 48 = Φιλοσοφία, Ποταμός ύδατος ζωής = Θεϊκός Χριστός = Υιός της παρθένου = Καθήμενος του ίππου = 84, και, Ύδωρ ποταμού = Χριστός = Δόξα του Θεού = 46. Η διαφορά που υπάρχει —και είναι η πιο σημαντική μεταξύ του χρόνου πριν την επανεμφάνιση του Υιού και μετά απ’ αυτήν— βρίσκεται στη χηρεία του θρόνου. Ο θρόνος υπάρχει αλλά το Αρνίον είναι νεκρό κατά τη διάρκεια της εξέλιξης του Σχεδίου.


Όπως είδαμε κατά την ανάλυση του Σχεδίου και συγκεκριμένα τις συνθήκες μέσα στις οποίες διαπράχθηκε το αμάρτημα, όταν ο Κύριος είναι απών, δεν υπάρχει δέντρο, αλλά ξύλο. Δεν υπάρχει άντρας, που να έχει την απόλυτη γνώση, αλλά υπάρχει θηλυκό σύστημα. Ο θρόνος του Θεού που είναι και θρόνος του Αρνίου, βρίσκεται κάτω από τον έλεγχο δούλων κι είναι αδύνατο να προσφέρει το παραμικρό στους ανθρώπους. Θρόνος του Αρνίου = 80 = Βασιλεία των Ουρανών = Δένδρον της ζωής = Λίθος τιμιότατος. Το πρόβλημα είναι οι δούλοι, που βρίσκονται κοντά στο θρόνο και δεν επιτρέπουν την προσέγγιση. Βλέπουν το πρόσωπο του Αρνίου και το όνομα Του, όμως αυτό δεν είναι εύνοια, αλλά είναι τιμωρία. Όνομα του Αρνίου = 59 = Εσταυρωμένος = Άρχων του κόσμου = Δούλοι του Θεού = Κλήματα της αμπέλου = Καινή Διαθήκη, ενώ, Πρόσωπον του Αρνίου = Οίκος του Εσταυρωμένου = Ιματισμός του Ιησού = Μαρτυρία της αλήθειας = 92. Αυτοί οι δούλοι έχουν το χάραγμα επί του μετώπου κι είναι οι κοσμοκράτορες χριστιανοί. Χριστιανοί = Εκλεκτοί του Θεού = Κοσμοκρατορία = Χάραγμα του μετώπου = 60.


Αυτό που απομένει να δούμε, είναι τι ακριβώς προκύπτει εξαιτίας της άρνησης των δούλων να επιτρέψουν στο Χριστό να λειτουργήσει ως Κύριος μέσω του Λόγου Του. Κύριος = Δένδρον = 35, Θεός κύριος = 63 = Δένδρον ζωής, Βασιλεία των Ουρανών = Δένδρον της ζωής = 80. Αυτό που υπάρχει λόγω των παραπάνω είναι το ξύλο της ζωής, που είναι υπεύθυνο για την εξέλιξη του Σχεδίου. Απ’ αυτό το ξύλο της ζωής παράγονται 12 καρποί, ένας κάθε μήνα κι από τα φύλλα του θεραπεύονται τα έθνη. Όπως αντιλαμβάνεται  ο αναγνώστης το ξύλο της ζωής, δεν είναι άλλη παρά εκείνη η μορφή της γνώσης, που δίνει τη δυνατότητα στα έθνη να επιβιώσουν και ν’ αναζητήσουν αυτό που ονομάσαμε δόξα και τιμή τους. Είναι η γνώση που επιτρέπει στο σύστημα, να χρησιμοποιεί τις γνωστές πρακτικές. Είναι αυτό που εντοπίσαμε στην αρχή της Αποκάλυψης, όταν διερευνούσαμε το λόγο, για τον οποίο αυτή δόθηκε. Ξύλον ζωής = 47 = Προφητεία = Φόβος μέγας = Δένδρον μέγα = Θέλημα Θεού = Αγία πόλις = Βαβυλών η μεγάλη = Απόστολοι, ενώ, Ξύλον της ζωής = 64 = Ποταμοφόρητος = Καθολικισμός = Γάμος του Ιησού = Ψευδοπροφήται.


Απ’ αυτήν τη γνώση που είναι στην πραγματικότητα η γνώση του χριστιανισμού, όπως προσφέρεται από την εκκλησία, είναι δυνατή η θεραπεία των εθνών. Ο συνδυασμός των προφητειών και της Αποκάλυψης με τους λόγους των Αποστόλων είναι το αίτιο, που κάνει δυνατή την ανάπτυξη φόβου και στη συνέχεια τον έλεγχο των ανθρώπων. Απ’ αυτόν τον έλεγχο προκύπτει η ανάπτυξη των εθνικών υποσυστημάτων, που είναι μέλη του παγκοσμίου συστήματος. Όπως είναι φυσικό, ό,τι γεννιέται απ’ αυτό το ξύλο, ευνοεί μόνον το Μυστικό Σχέδιο και όχι τον άνθρωπο. Δώδεκα καρποί = Γνώμη του Θεού = 53 = Φιλόσοφοι = Μεγάλη πόρνη = Βασανισμός = Οδός Κυρίου. Φύλλα του ξύλου της ζωής = 81 = Χριστιανισμός = Οίκος της αμαρτίας = Ιουδαϊκός κόσμος = Βασιλεία την αμαρτωλών. Ο ιουδαϊσμός είναι η βασική προϋπόθεση για τη λειτουργία των εθνών με τον τρόπο που γνωρίζουμε. Ο ιουδαϊκός κόσμος είναι αυτός, που αποτελεί τη βάση κάθε εθνικής κοινωνίας. Θεραπεία των εθνών = Δωρεά της πόρνης = Βασιλείς της Γης = Νεκροί άνθρωποι = Συντέλεια του αιώνος = 82.


Τα έθνη θεραπεύονται απ’ αυτά τα φύλλα κι αναζητούν ό,τι είναι γραμμένο ν’ αναζητήσουν. Ο άνθρωπος όμως ματώνει απ’ αυτήν τη δραστηριότητα κι υπεύθυνοι είναι αποκλειστικά οι δούλοι του Θεού, που είναι μέθυσοι και δεν επιτρέπουν στους ανθρώπους ν’ απολαύσουν αυτό, που είναι απαγορευμένο για τους ίδιους κι είναι η Βασιλεία των Ουρανών. Αυτό που θα πρέπει να προσέξουμε ιδιαίτερα σ’ αυτό το σημείο είναι το εξής: θα υπέθετε κάποιος —έτσι όπως τοποθετηθήκαμε— ότι αυτή η Ιερουσαλήμ αφορά το χρόνο του παρελθόντος κι επομένως η επανεμφάνιση του Υιού θα δημιουργούσε μία νέα. Αυτό βγαίνει ως συμπέρασμα, γιατί ο μηχανισμός που περιγράψαμε αφορά το χρόνο της απουσίας του Υιού, κατά τον οποίο κυρίαρχο είναι το ξύλο και όχι το δέντρο. Αυτό είναι λάθος, γιατί ο Υιός του Θεού έχει χαρακτηριστικά και θνητού κι αθανάτου. Ως θνητός θ’ αλλάξει τις συνθήκες, που απαγορεύουν αυτήν τη στιγμή τη Θέωση, αλλά πεθαίνοντας σαν θνητός και πάλι θ’ απομείνει το ξύλο. Η στιγμιαία λήψη του θρόνου θ’ αλλάξει ορισμένες συνθήκες αλλά, χωρίς να επηρεαστεί ο σχεδιασμός. Ο σχεδιασμός της Ιερουσαλήμ είναι τέλειος, γιατί προσφέρει γνώση με τον τέλειο τρόπο και οργανωμένα. Το πρόβλημα σήμερα βρίσκεται στην ίδια τη γνώση και όχι στους μηχανισμούς που τη μοιράζουν. Επειδή το πνεύμα είναι αθάνατο, ο Υιός ως Αθάνατος άνθρωπος θα ελέγχει τη ροή της γνώσης σ’ έναν κόσμο, που θα έχει θεωθεί και άρα σ’ έναν κόσμο αθανάτων. Αρκεί να εμφανιστεί και να εξομοιώσει το σύνολο των ανθρώπων μ’ Αυτόν. Αυτό που περιγράφεται, σ’ ό,τι αφορά τους φωστήρες, ισχύει πάντα από την εμφάνιση του Χριστού και μετά, επειδή το φως υπάρχει στη Γη κι ο άνθρωπος αιώνες τώρα μπορεί να εξομοιωθεί με τον Υιό.



ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΡΑΪΑΝΟΥ

Δημιουργός της θεωρίας του ΥΔΡΟΧΟΟΥ

Back to content | Back to main menu