Κορυφή σελίδας
Ιωάννου Αποκάλυψη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Ιωάννου Αποκάλυψη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Ιωάννου Αποκάλυψη

Η προφητεία θα μπορούσε ν αντικατασταθεί μ οτιδήποτε. Η θεία ευφυΐα γνώριζε τι συμβαίνει, έδωσε την τέλεια προφητεία, ώστε να είναι δυνατό να λειτουργήσει το σύνολο, και απείλησε τους πάντες με πληγές σε περίπτωση που επιχειρούσε κάποιος ν αντικαταστήσει αυτό, που είναι δυνατό ν αντικατασταθεί. Απείλησε το σύστημα, γιατί η ακρίβεια της προφητείας τού έδωσε ισχύ όταν έπρεπε, αλλά οποιαδήποτε αλλοίωσή της θα έθετε σε κίνδυνο το Μυστικό Σχέδιο. Το κείμενο είναι κλειδωμένο και ξεκλειδώνεται, μόνον αν δεν αλλοιωθεί. Αν αλλοίωνε κάποιος τις Γραφές και “το θηρίον το κόκκινον” το ανέφερε ως πράσινο για λόγους διάφορους όταν θα χρειαζόταν να καταλυθεί το σύστημα, κανένας δε θα μπορούσε ν  αποδείξει τίποτε.

Για ν αντιληφθούμε στο σύνολό του το πρώτο μέρος που αφορά την εξουσία, θα πρέπει κατ αρχήν να εντοπίσουμε τα δεδομένα. Ο Ιωάννης ήταν ένας από τους Αποστόλους και δεδομένα μακάριος. Ο μακάριος συνδέεται πάντα με προφητεία κι έχει εξουσία πάνω σ αυτήν. Η εξουσία που έχει, προέρχεται απ Αυτόν που δίνει την προφητεία, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι έχει το δικαίωμα να την αλλοιώσει, γιατί κατ αυτόν τον τρόπο θίγεται ο Κύριος. Αλλοιωμένη προφητεία είναι ψευδής προφητεία και η ιδιότητα αυτή μεταφέρεται στο πρόσωπο του Κυρίου. Η εξουσία που έχει ο μακάριος πάνω στην προφητεία είναι, είτε να τη σφραγίσει είτε να την αποκαλύψει. Ο Κύριος δίνει την προφητεία και ταυτόχρονα εντολές στο δούλο για τον τρόπο χειρισμού της. Μπορούσε ο Κύριος να πει στον Ιωάννη να σφραγίσει την προφητεία και να κρατήσει τη γνώση της ως προσωπική δωρεά. Αυτό όμως σ αυτήν την περίπτωση δε συνέβη.. ο Ιωάννης πήρε εντολή να μη σφραγίσει την προφητεία. Ο Ιωάννης ήταν μακάριος, πριν δεχτεί την Αποκάλυψη, γιατί ο Κύριος εν ζωή προφήτευσε. Ο Χριστός προφητεύοντας εν ζωή μετέτρεψε τους Αποστόλους σε μακάριους, δηλαδή σε δούλους. Αυτό ήταν απαραίτητο, γιατί ο Ιωάννης έπρεπε να φέρει εξουσία, ώστε να ταυτιστεί με τους αγγέλους και να παράγει τον απαραίτητο πρόλογο.

Ο Χριστός μ αυτόν τον τρόπο καταφέρνει και δίνει την Αποκάλυψη σε μακάριους, δίνοντας μέσω της αξίας της Αποκάλυψης πανίσχυρα χαρακτηριστικά σ  αυτήν την ιδιότητα. Οι προφητείες του ζωντανού Χριστού δίνουν χαρακτηριστικά μακάριου, αλλά αυτά είναι ιδιαίτερα ασθενή. Αν η γνώση των Αποστόλων ήταν μόνον ο Λόγος Του, η εξουσία τους θα ήταν ασθενής γιατί θα βασιζόταν σε προφητείες τύπου: “Βασίλισσα του νότου”. Ο Χριστός δημιούργησε δώδεκα “ψευδομακάριους” εν ζωή και μ αυτό το σύνολο δημιούργησε μία βάση. Απ  αυτό το σύνολο ξεχωρίζει έναν και του δίνει την τρομερότερη των προφητειών δημιουργώντας έτσι τον πρώτο πραγματικό μακάριο.

Όλα αυτά τ αναφέρουμε για το λόγο ότι στο τέλος της Αποκάλυψης απειλούνται με πληγές όλοι οι πραγματικοί μακάριοι, που έχουν γνώση κι εξουσία πάνω στη συγκεκριμένη προφητεία. Όμως μαζί μ  αυτούς απειλούνται και κάποιοι άλλοι, που προφανώς έχουν γνώση, εφόσον η απειλή είναι αποτέλεσμα των υποχρεώσεων που δημιουργεί η προφητεία. Ποιοι είναι αυτοί πέραν του Ιωάννη; Οι μόνοι που γνωρίζουν την προφητεία, είναι ο Κύριος και ο Ιωάννης. Εκείνη τη στιγμή στο σύνολο του κόσμου υπάρχουν μόνο δύο οντότητες που γνωρίζουν την προφητεία.  Ένας Κύριος κι ένας δούλος. Φυσικό είναι ν απειλείται ο δούλος με πληγές αν αλλοιώσει την προφητεία. Οι άγγελοι όμως των εκκλησιών ποιοι είναι; Μπορούμε ν  απειλήσουμε κάποιον γι απιστία, όταν δε γνωρίζει την επιθυμία μας; Αυτό είναι αδύνατον.. άρα, εφόσον οι άγγελοι απειλούνται, φυσικό είναι να γνωρίζουν.

Ποιοι είναι όμως αυτοί, αφού εκείνη τη στιγμή υπάρχουν μόνο δύο οντότητες, που γνωρίζουν τι συμβαίνει; Ο Κύριος με τη γνώση Του δημιουργεί δούλους και με τη γνώση Του τους τιμωρεί. Ο Κύριος εκείνη τη στιγμή έχει γνώση, αλλά πέραν του Ιωάννη δεν υπάρχει κάποιος άλλος που να έχει χαρακτηριστικά δούλου. Ποιον μπορεί ν απειλήσει  ο Κύριος; Αυτός που μπορεί να απειληθεί είναι ο Ίδιος του ο Εαυτός. Αυτό γίνεται γιατί εξαιτίας των απειλών προκύπτουν ορισμένα  φαινόμενα ελεγχόμενα από τον Κύριο. Με τη γνώση Του μπορεί ν απειλήθει μόνον το Μυστικό Σχέδιο που Αυτός ο Ίδιος αναπτύσσει. Μπορεί ν αποκαλύψει τα  πάντα στον Ιωάννη και να πάψει να εξελίσσεται το Σχέδιο. Αν συμβεί αυτό, πέραν του Σχεδίου κινδυνεύουν και τα πρόσωπα που Αυτός ενσάρκωσε, δίνοντάς τους τα χαρακτηριστικά που υπηρετούν το Σχέδιο. Με τη γνώση Του είναι δυνατό ν απειλήσει το Σχέδιο, αλλά αχρηστεύει και τη Θυσία του Υιού του Ανθρώπου.

Ο Χριστός λειτούργησε με πολλούς τρόπους εν ζωή.. ένας ρόλος Του ήταν αυτός του Υιού του Ανθρώπου. Αυτός θυσιάστηκε για τη Σωτηρία του κόσμου κι εφόσον υπάρχει Μυστικό Σχέδιο, που στηρίζεται σ αυτήν τη Θυσία, η γνώση του Κυρίου απειλεί το έργο Αυτού που την πραγματοποίησε κι επομένως τον Ίδιο. Ο Υιός του Ανθρώπου γνώριζε τι έπρεπε να κάνει κι εκτελούσε ως δούλος τις επιθυμίες Αυτού που Τον έστειλε. Εφόσον γνωρίζει, είναι δυνατό ν απειληθεί, όταν δε λειτουργεί όπως πρέπει. Όλα αυτά σημαίνουν ότι ο Κύριος απευθύνεται στον Εαυτό Του και στις ιδιότητές Του. Γνωρίζει το Μυστικό Σχέδιο κι αυτό Του επιτρέπει να γνωρίζει τους χαρακτήρες που  ο Ίδιος δημιούργησε, αλλά ταυτόχρονα γνωρίζει και πότε αυτοί κινδυνεύουν. Έχει τη δυνατότητα να καταργεί όποιον χαρακτήρα δε λειτουργεί κατά τον επιθυμητό τρόπο. Κανένας δε γνώριζε με ακρίβεια ποιος ήταν εκείνος ο άνθρωπος που ονομαζόταν Ιησούς. Ποιος ήταν; Ο Ιησούς Χριστός; Ο Υιός του Θεού του Υψίστου; Ένας ειρηνοποιός; Γιατί αυτοαποκαλούνταν Υιός του Ανθρώπου; Όλα αυτά, όπως θα διαπιστώσουμε, ισχύουν όλα μαζί και το καθένα ξεχωριστά.

Ο Υιός του Ανθρώπου θυσιάστηκε, όπως ήταν γραφτό, ο Ιησούς Χριστός παραμένει αιώνιος, ενώ δεν παύει να είναι ειρηνοποιός. Για να προκύψουν όλα αυτά απαιτείται ειδική γνώση, ώστε, μέσα από την πορεία ενός ανθρώπου, πολλές και διαφορετικές ενέργειες να δημιουργούν πολλούς και διαφορετικούς τύπους έργων. Αυτήν την ειδική γνώση την έχει ο Κύριος και γι αυτό απειλεί. Είναι τόσο υψηλή η ευφυΐα που δίνει τις επιστολές, ώστε, ενώ απευθύνεται σε πνεύματα, να μιλά με τρόπο που τρομάζει ο άνθρωπος. Απειλεί μία γυναίκα με αρρώστια εξαιτίας της πορνείας της κι ενώ δεν γίνεται αντιληπτός ο Λόγος Του, είναι κατανοητός για τον κάθε άνθρωπο. Ο πρωτότοκος των νεκρών απειλεί τους αγγέλους των εκκλησιών της Ασίας..  κανένας όμως δεν είναι δυνατό ν  αντιληφθεί τι συμβαίνει. Πρωτότοκος των νεκρών = 90 = Άγγελοι της εκκλησίας = Εκκλησίαι της Ασίας. Ο πρωτότοκος των νεκρών είναι και ο ίδιος άγγελος της εκκλησίας, που εκείνη την ώρα έχει συγκεκριμένο όνομα, αφού εκτελεί συγκεκριμένη αποστολή.

Για να βρούμε το όνομά του θα πρέπει να ξανασκεφτούμε τα πραγματικά δεδομένα. Υπάρχει ένας Κύριος κι ένας μακάριος. Στο τέλος της Αποκάλυψης ο Κύριος αποκαλύπτει την ταυτότητά Του, αφού λέει ότι(Αποκ. Ιωάν. 22.16) "Εγώ Ιησούς έπεμψα τον άγγελον μου μαρτυρήσαι υμίν ταύτα επί ταις εκκλησίαις." (Εγώ ο Ιησούς έστειλα τόν άγγελόν μου σ' εσάς μέ τήν μαρτυρίαν αυτήν διά τάς εκκλησίας.) . Επομένως ο Κύριος είναι ο Ιησούς και γι αυτόν το λόγο παρακάτω λέει: "ναι έρχομαι ταχύ. αμήν, ναι έρχου, Κύριε Ιησού."  ("Ναί, έρχομαι γρήγορα". Αμήν, ναί έρχου, Κύριε  Ιησού.). Κύριος Ιησούς = 77 = Υιός του Ανθρώπου = Άγγελος των Σάρδεων. Από το τέλος της Αποκάλυψης είναι δυνατό ν αντιληφθούμε, γιατί ο Ιωάννης περιγράφει Αυτόν, που βλέπει ανάμεσα στις λυχνίες όμοιο με Υιό του Ανθρώπου. Απ αυτήν την ταύτιση περιγράφεται στον πρόλογο ο πρωτότοκος των νεκρών ως “Ο μάρτυς ο πιστός” = 77.

Με τη δωρεά των επιστολών καταφέρνει ο Κύριος να δημιουργήσει τις ιδανικές συνθήκες, εκμεταλλευόμενος απόλυτα κατ αρχήν τα ιουδαϊκά χαρακτηριστικά του Ιωάννη κι έπειτα όλων των χριστιανών. Αυτό συμβαίνει για δύο λόγους. Ο πρώτος λόγος είναι ότι το ιουδαϊκό σύστημα, που γεννά το χριστιανικό, απαιτεί για τη δόμησή του, όπως απαιτεί και για την επιβίωσή του, κάποιους εχθρούς. Πρέπει να υπάρχουν εχθροί εξαιτίας των οποίων να δικαιολογείται η εξουσία. Από το Λόγο του Χριστού δεν μπορεί να προκύψει τέτοια συνθήκη, γιατί σ αυτόν το Λόγο η αμαρτία είναι εχθρός του ανθρώπου και η υπόθεση της Θέωσης είναι προσωπική υπόθεση. Ο δούλος δεν μπορεί να κρίνει κάποιον, γιατί μέσα στο Λόγο υπάρχει η γνώση για την κριτική. Αυτά όλα όμως είναι δυνατό να παρακαμφθούν, όταν υπάρχει εχθρός. Ο δούλος κρίνει γιατί η μεγαλύτερη προτεραιότητα βρίσκεται δήθεν στην άμυνα απέναντι σε εχθρούς που ξεφεύγουν από το ατομικό επίπεδο. Δέχεται ο πιστός την κριτική, γιατί φοβάται πως αν δεν ευθυγραμμιστεί με τους δούλους, κινδυνεύει να χάσει τα πάντα.

Ο δεύτερος λόγος είναι ότι τα ιουδαϊκά χαρακτηριστικά σ αυτό το σημείο είναι απαραίτητα, γιατί ο Κύριος αναφέρεται στο λεπτό σημείο της πορνείας και δείχνει απίστευτη σκληρότητα. Αν το κείμενο δεν δοθεί σε Ιουδαίους, θα γίνει βέβαια κατανοητό το μίσος του Κυρίου απέναντι στην πορνεία, αλλά αυτό που θα συμβεί, θα είναι η μελέτη της έννοιας της “πορνείας” με βάση το Λόγο του Χριστού. Η Αποκάλυψη δόθηκε σε Ιουδαίους, γιατί οι Ιουδαίοι έχουν την ιδανική για το Σχέδιο άποψη για την πορνεία. Ο Ιουδαίος νομίζει ότι γνωρίζει για την πορνεία και δε ζητά γνώση γι αυτήν, αλλά ζητά γνώση για την τιμωρία που αντιστοιχεί στη συγκεκριμένη περίπτωση. Αντίθετα ο Έλληνας έχει γενικότερη άποψη και ξεκινά τον προβληματισμό του από διαφορετικό σημείο. Ο Ιωάννης παίρνει γνώση μόνο για το μίσος του Κυρίου σ ό,τι αφορά την πορνεία και δε ζητά διευκρινίσεις. Το ίδιο συμβαίνει και με όλες τις απαιτήσεις του Κυρίου που αφορούν θέματα πίστης, υπακοής ή άλλα.

Ο Κύριος μέσω των επιστολών και των συνθηκών που υπήρχαν όταν αυτές δόθηκαν, δημιουργεί μία κατάσταση που οδηγεί στην κοσμοκρατορία. Υπάρχει ένας Κύριος κι ένας δούλος. Ο Κύριος δημιουργεί τους αγγέλους των εκκλησιών κι Αυτός τους ελέγχει. Όλοι οι υπόλοιποι άνθρωποι, που παίρνουν τη γνώση της Αποκάλυψης, δεν μπορούν να μπουν ανάμεσα στον Κύριο και το δούλο. Υπάρχουν εχθροί που γνωρίζει ο Κύριος κι αυτήν τη γνώση τη δίνει στο δούλο. Ο δούλος, όπως είναι φυσικό, δεν ελέγχει τον Κύριο κι επομένως οι άνθρωποι που γεννιούνται κατά τη διάρκεια των αιώνων γνωρίζουν τον Κύριο, αλλά η επαφή τους μ Αυτόν γίνεται μέσω των δούλων  που έχουν δική τους άποψη για τους εχθρούς. Μ αυτόν τον τρόπο τα αιώνια χαρακτηριστικά του Κυρίου μεταφέρονται στους εχθρούς κι εξαιτίας αυτών ισχυροποιούνται οι δούλοι στους αιώνες. Επειδή ο Κύριος παρεμβάλλει μεταξύ Αυτού και των ανθρώπων  δούλους, καταφέρνει να ελέγχει την κατάσταση. Αυτός ο έλεγχος είναι δυνατός, γιατί ο δούλος είναι γέννημα συγκεκριμένης φιλοσοφίας. Ο Ιωάννης έχει άποψη ιουδαϊκή. Δεν επηρεάστηκε από το Λόγο του Χριστού, εφόσον δεν αντιλήφθηκε τι έλεγε ο Κύριος. Παίρνει γνώση, που δεν επηρεάζει τη φιλοσοφία του κι αυτό που στο τέλος μένει, είναι ένας Ιουδαίος που έχει αποστολή να γνωστοποιήσει το θυμό του Κυρίου.

Την αμέσως επόμενη στιγμή του οράματος του Ιωάννη, υπάρχει στον κόσμο μόνον ένας δούλος και μία προφητεία. Ο Κύριος εν ζωή δημιούργησε τους ψευδομακάριους ως βάση, γιατί ήθελε να κτίσει το σύστημα. Ο Ιωάννης αφού πήρε την προφητεία, έπρεπε να γνωρίζει πού πρέπει να τη δώσει. Αν δεν ξεχώριζε ο Ιησούς δώδεκα Αποστόλους, δινοντάς τους όμοια χαρακτηριστικά με τον Ιωάννη, ο Ιωάννης δε θα μπορούσε να δημιουργήσει ο ίδιος σύστημα. Έπρεπε οι δώδεκα Απόστολοι να σκορπιστούν στη Γη και να μεταφέρουν τα δικαιώματά τους. Απ αυτά τα δικαιώματα θα προέκυπτε μία υποτυπώδης δομή, που θα ισχυροποιούνταν με τη βοήθεια της Αποκάλυψης.  Η επιλογή του Ιουδαίου Ιωάννη δίνει ισχύ στην ιουδαϊκή φιλοσοφία κι επομένως στις Επιστολές των Αποστόλων. Από τη στιγμή που συμβαίνει αυτό, ολόκληρη η Καινή Διαθήκη λειτουργεί υπηρετώντας το σύστημα.

Ο Λόγος του Χριστού ελκύει τον άνθρωπο και η Αποκάλυψη αναλαμβάνει τα υπόλοιπα. Ο άνθρωπος φοβάται, έχοντας παράλληλα άποψη για το θυμό του Θεού. Εξαιτίας του φόβου και της γνώσης, μεταφέρει την ιουδαϊκή φιλοσοφία μέσα στην κοινωνία και αυτοπαγιδεύεται. Κρίνει και βρίσκεται διαρκώς υπό κρίση. Γνωρίζει πώς τιμωρεί ο Θεός και καθηλώνεται μέσα στον κόσμο της Αποκάλυψης, που είναι ο κάτω κόσμος και ο βρυγμός των οδόντων. Ο Λόγος του Χριστού δίνεται στους ανθρώπους από την εκκλησία, μόνο για να επιβεβαιώνει την αυθεντικότητα Αυτού που λειτουργεί  ως θυμωμένος.

Ο αναγνώστης γνωρίζει τώρα πλέον πώς λειτουργεί η Αποκάλυψη υπέρ της εξουσίας.. αυτό που πρέπει να δούμε είναι τι πραγματικά περιγράφεται μέσα στις επιστολές. Στις παραγράφους: (Αποκ. Ιωάν. 1.9-1.20), ο Ιωάννης περιγράφει Αυτόν που δίνει την Αποκάλυψη και είναι Αυτός που απειλεί στο τέλος όποιους προσπαθήσουν ν αλλοιώσουν τη δωρεά Του. Ο Χριστός στο Λόγο Του είπε ότι είναι γεννημένος Άνωθεν και ότι εκεί όπου πηγαίνει δεν μπορούν να Τον ακολουθήσουν οι Ιουδαίοι, αφού βρίσκονται στον κάτω κόσμο. Για να δει κάποιος το Χριστό, θα  πρέπει να δει το χώρο όπου Αυτός βρίσκεται και είναι ο άνω κόσμος. Άνω κόσμος = Μεσσίας  = 45 = Άγιον Πνεύμα = Επτά λυχνίαι. Ο Ιωάννης ως Ιουδαίος δεν μπόρεσε ν ακολουθήσει το Χριστό, αλλά ο Κύριος του έδωσε τη δυνατότητα, έστω για λίγο, να δει τον άνω κόσμο. Ο  Χριστός δήλωσε εν ζωή ότι είναι το Φως του κόσμου. Όπου βρίσκεται ο Χριστός υπάρχει φως, ενώ ο Ίδιος είναι ο ισχυρότερος των φωστήρων. Αυτός είναι το φως του άνω κόσμου, αλλά και του κάτω.

Το λεπτό σημείο σ όλα αυτά είναι ότι ο ισχυρότερος των φωστήρων ο Ήλιος είναι ελεγχόμενος. Λόγω του Σχεδίου, για την εξέλιξη του οποίου απαιτείται έλεγχος του φωτός, ο Ήλιος δεν είναι δυνατό να φωτίσει τον κόσμο. Ο Μεσσίας ήρθε στον κόσμο, αλλά το φως Του δεν έπρεπε να καταστρέψει το σχεδιασμό. Από τη στιγμή που ο Μεσσίας είναι Ένας και το φως Του διατηρεί τους κόσμους στα όριά τους, δεν παίρνει τη μορφή του Ηλίου, αλλά αυτήν των λυχνιών. Υπάρχει φως αρκετό για τον κάθε άνθρωπο, αλλά αυτό δεν είναι αρκετό για ν αλλάξει τα δεδομένα του σχεδιασμού. Επτά λυχνίαι = Μεσσίας = 45, ενώ, Επτά λυχνίαι χρυσαί = Επτά λαμπάδες πυρός = Βασιλεύς των νεκρών = 78 = Νεκρός Μεσσίας.

Ο άνθρωπος του άνω κόσμου, που επιδιώκει τη Θέωση, παίρνει φως από το Χριστό που ήρθε στη Γη ως φτωχός και ταπεινός και θυσιάστηκε για τους ανθρώπους. Αυτός βλέπει τις επτά λυχνίες και του αρκεί το φως, χωρίς να ενδιαφέρεται για το υλικό των λυχνίων. Όλοι οι υπόλοιποι αντιλαμβάνονται το Μεσσία σαν Βασιλέα πανίσχυρο και προσπαθούν να πάρουν απ Αυτόν ισχύ. Βλέπουν το ίδιο φως, αλλά παγιδεύονται από τον πλούτο. Ο νεκρός Μεσσίας δε βοηθά τον άνθρωπο, γιατί ο άνθρωπος υποτιμά τη δωρεά και γοητεύεται από τον πλούτο. Οι χριστιανοί κατασκευάζουν τεράστιες εκκλησίες για να τιμήσουν το Μεσσία και Τον διατηρούν νεκρό από τη στιγμή που δε γνωρίζουν το Λόγο Του. Ο μέσος χριστιανός δε γνωρίζει το Λόγο του Χριστού, ενώ τις λίγες φορές που τον επικαλείται, χρησιμοποιεί εντελώς λανθασμένα το λόγο των Αποστόλων. Το μόνο που γνωρίζουν είναι αυτά που επιτρέπει η εκκλησία και είναι τα θαύματα.
Όταν κάποιος περιγράφει τα θαύματα και δε γνωρίζει το Λόγο του Χριστού, γοητεύεται από το χρυσό των λυχνίων και όχι από το φως τους. Ο Ιωάννης βλέπει το Μεσσία κι Αυτός μοιάζει με τον Υιό του Ανθρώπου. Η όψη Του μοιάζει με τον Ήλιο όταν λάμπει με όλη του τη δύναμη. Πώς μπορεί ο άνθρωπος να δει τον Ήλιο και μάλιστα σε πλήρη ισχύ; Η μόνη περίπτωση να δει κάποιος τον Ήλιο, είναι να το επιτρέψει ο ίδιος ο Ήλιος κι αυτό είναι δυνατό μόνον κατά τον τρόπο που περιγράφει η Αποκάλυψη στο στίχο: (Αποκ. Ιωάν. 6.12). Τον Ήλιο είναι δυνατό να τον δει κάποιος μόνον όταν γίνεται Ήλιος μέλας σαν σάκκος τρίχινος. Φωστήρας Ήλιος = 77 = Υιός του Ανθρώπου = Σάκκος τρίχινος = Κύριος Ιησούς.

Ο Ιωάννης παγιδεύεται και σ  αυτό το σημείο από τον πλούτο του Μεσσία. Ενώ βλέπει τη λάμψη του Υιού του Ανθρώπου, που σταυρώθηκε για τους ανθρώπους, αυτό που προσέχει είναι τα κοσμήματα της ένδυσής Του, η ειδική γνώση Του. Ο Χριστός ήταν κάτοχος κάθε γνώσης και έδωσε στους ανθρώπους την τελειότερη. Δεν ήταν γυμνός, αλλά φορούσε ποδήρη. Ποδήρης = 48 = Φιλοσοφία = Ευχή του Θεού. Ο Ιωάννης κι ο κάθε δούλος υποτιμούν τη φιλοσοφία, όπως υποτιμούν το φως. Προσέχουν το χρυσό των λυχνίων και τη χρυσή ζώνη. Το σφάλμα των χριστιανών είναι που δε διαχωρίζουν τα ωφέλιμα από τ ανώφελα. Επιχρυσώνουν τα Ευαγγέλια και δε διαβάζουν το Λόγο. Δε βλέπουν τον Ήλιο, ώστε να γευθούν την ανατολή του, παρά επιμένουν στον πλούτο. Ανατολή Ηλίου = Φιλοσοφία = Ποδήρης = 48, ενώ, Ζώνη χρυσή = Οδός Κυρίου = Βασανισμός = Αίμα του Αρνίου = 53 = Ιμάτιον λευκόν = Ήλιος μέλας.

Ο Υιός του Ανθρώπου = 77 = Φωστήρας Ήλιος, δίνει το φως Του με τέτοιον τρόπο, ώστε ο αγνός άνθρωπος να παίρνει γνώση και ν  απομακρύνεται από την εξουσία, ενώ ο πονηρός να τυφλώνεται. Ο πονηρός άνθρωπος αντιλαμβάνεται το φως του Ηλίου ως αίμα, επειδή δεν το καταλαβαίνει. Παίρνει γνώση που, ενώ φαινομενικά κατανοεί, στην πραγματικότητα δεν την αντιλαμβάνεται. Είναι αυτός, που θα συναντήσουμε στη συνέχεια της Αποκάλυψης, με τα λευκά ιμάτια εξαιτίας του αίματος του Αρνίου. Αυτό που έχει εδώ σημασία, είναι ότι η όψη του Ιησού λάμπει σαν τον Ήλιο, αλλά δε φωτίζει.

Για να γίνει αντιληπτό αυτό, θα πρέπει να δούμε την κεφαλή του Κυρίου και τους λόγους που κάνουν το φως της όψης Του επικίνδυνο. Θα εξετάσουμε πρώτα την περίπτωση του Μωυσή, που κι αυτός είδε τον Κύριο. Ο Μωυσής είχε επαφή με το Θεό στο όρος Σινά και είδε τον Κύριο. Είδε μία φωτεινή πηγή και πήρε την τέλεια γνώση. Όμως όπως οι Απόστολοι δεν αντιλήφθηκαν το Λόγο του Υιού, έτσι κι ο Μωυσής παγιδεύτηκε. Είδε το φως, αλλά δεν είδε την ημέρα. Είδε την κεφαλή του Υιού και φόρεσε τα λευκά ιμάτια. Βάτος = Κεφαλή = 19 = Αγάπη = Όραμα = Όναρ = Ξύλον. Αυτή η πηγή φωτός είναι η γνώση που δίνεται στην ποσότητα που πρέπει, ώστε να μεταφερθεί. Απ αυτήν τη γνώση γεννιέται το θηλυκό σύστημα που ασκεί εξουσίες. Το τραγικό για τον άνθρωπο είναι ότι η τέλεια γνώση δημιουργεί σύστημα που ασκεί  άσχημες εξουσίες κι επομένως αμαρτωλούς.

Η βάτος μεταφέρεται στην κοινωνία χωρίς επεξεργασία και είναι η καιόμενη. Καιόμενη βάτος = 55 = Αμαρτωλός λαός = Λαός του Κυρίου = Γυνή του Αρνίου = Αγέλη χοίρων = Πάσα εξουσία = Πατριάρχης = Διάβολος ζων. Η κεφαλή έχει  ελεγχόμενα από τον Κύριο χαρακτηριστικά,  εξαιτίας των τριχών και των οφθαλμών. Ενώ το φως υπάρχει, το σκότος κυριαρχεί εξαιτίας της παρανόησης. Το φως μεταφέρεται στην κοινωνία μέσω του Λόγου του Υιού κι εκεί βρίσκεται το πρόβλημα. Δεν υπάρχει φωτισμός, γιατί ο Λόγος είναι κατανοητός, αλλά όχι αντιληπτός. Τρίχες λευκαί = Υιός του Θεού = Λόγος του Θεού = Αίμα του Ιησού = Διδακτοί Θεού = Αλάβαστρον μύρου = 56 = Ασκός καινός = Ωδή του Αρνίου. Οι τρίχες της κεφαλής έχουν ακριβώς αυτήν τη σημασία. Μεταφέρουν το φως στον άνθρωπο, χωρίς να φωτίζουν. Είναι το αλάβαστρον του μύρου, όταν ο Λόγος είναι μύρον κι είναι ο ασκός ο καινός, όταν ο Λόγος είναι ο καινός ο οίνος. Αυτός είναι κι ο λόγος για τον οποίο παρομοιάζονται με χιόνι. Χιών = Τρίχα = Μύρον = Λύτρον = 23 = Άγιον.

Όταν ο άνθρωπος δεν αντιλαμβάνεται το μύρον, τότε αυτό γίνεται Λέπρα = 23, κι ο άνθρωπος Λεπρός = 37 = Μοιχός = Αμαρτωλός. Ο Ιησούς καθάριζε τους λεπρούς, γιατί αυτό ήταν το έργο Του. Μιλούσε σ Ιουδαίους, που είχαν τη γνώση των Εντολών κι επομένως τη γνώση του μύρου και ήταν εξαιτίας του λεπροί. Προσπαθούσε να λυτρώσει ανθρώπους που είχαν το μέσον να λυτρωθούν και δεν το έκαναν. Γι αυτό έλεγε ότι αρκεί σε κάποιον να τηρεί τις Εντολές. Δεν έδωσε νέες, αλλά στήριξε τις παλιές. Επειδή ο Λόγος είναι κλειδωμένος, οι άνθρωποι παρανοούν κι ενώ βλέπουν τον Ήλιο ακολουθούν τυφλούς κι εισέρχονται στο βόθυνο. Ο τυφλός είναι η λέπρα του σώματος της κοινωνίας. Λέπρα = 23 = Τυφλός, και, Λεπρός = Βόθυνος = 37 = Κόλασις. Οι τρίχες που είναι το σύνολο των μηχανισμών, που μεταφέρουν την ολέθρια αλλά τέλεια γνώση, αντιπροσωπεύουν την παιδεία του ανθρώπου. Παιδεία = 36  = Τρίχες = Μωυσής = Σταυρός.
Η τραγωδία για τους ανθρώπους βρίσκεται στο γεγονός ότι μεταξύ του Θεού και των ανθρώπων βρίσκεται ο Μωυσής για τους Ιουδαίους κι ο Σταυρός για τους χριστιανούς. Ο Σταυρός εξιουδαΐζει τους χριστιανούς κι εντάσσει στην κοινωνία τους το Μωυσή. Το έργο του Μωυσή κι ο συνδυασμός της τέλειας κι ατελούς γνώσης δεν είναι κάτι αφηρημένο, αλλά κάτι το αντιληπτό, εφόσον είναι αντιληπτό το ιουδαϊκό σύστημα. Οι τρίχες, που μεταφέρουν τον αληθινό Λόγο, ξεκινούν από την Ιερουσαλήμ. Ιερουσαλήμ = Τρίχαι λευκαί = Έριον λευκόν = Επτά αστέρες = 52 = Θάλασσα μύρου.

Ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται γιατί το φως δε φωτίζει τον κόσμο από τη στιγμή που έχει έρθει στη Γη. Οι τρίχες της κεφαλής μεταφέρουν τη γνώση κι αυτές ελέγχονται. Αυτός ο έλεγχος είναι αδύνατο να χαθεί, γιατί οι τρίχες της κεφαλής που μεταφέρουν τη γνώση, έχουν κάποια συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Τα Ομηρικά Έπη, η παράδοση, τα επτά μυστήρια στηρίζονται σ αληθινή γνώση, που όμως δόθηκε με τη μορφή προφητείας. Ο άνθρωπος δεν είναι δυνατό να ερμηνεύσει προφητεία, χωρίς να πάρει βοήθεια. Οι τρίχες της κεφαλής έχουν το χαρακτηριστικό ότι έχουν τη μορφή βοστρύχου. Βόστρυχος = Προφητεία = Ξύλον ζωής = 47 = Απόστολοι. Οι Απόστολοι είναι οι βόστρυχοι του Υιού του Ανθρώπου κι αυτό σημαίνει ότι ο Υιός στη μορφή είναι όμοιος με σγουρόμαλλη. Είναι Σγουρός. Σγουρός = 43 = Παράκλητος, Σγουρομάλλης = 58 = Άσωτος υιός = Θεογέννητος. Σγουρά μαλλιά = Βόστρυχοι = 47 = Προφητεία, Άσωτος σγουρομάλλης = Πρωτότοκος των νεκρών = Άγγελος της εκκλησίας = 90 = Βασιλεύς της Βαβυλώνος.

Αυτό που μας ενδιαφέρει, είναι να δούμε πώς αμύνεται ο Υιός του Ανθρώπου απέναντι σε κάθε απειλή. Μπορεί κάποιος να προσεγγίσει τον Ήλιο, παρακάμπτοντας το μέσον που ελέγχεται κι είναι οι τρίχες; Αυτό είναι αδύνατο, γιατί ο Υιός αναπτύσσοντας το Σχέδιο δεν το επιτρέπει κι αμύνεται. Η άμυνά Του έχει σχέση με τη δυνατότητά Του να βλέπει μέσω της ίδιας γνώσης που κάνει τους δούλους Του τυφλούς. Υιός = 26 = Βλέπων. Αυτός που βλέπει έχει οφθαλμούς κι αυτοί δημιουργούνται για ν αποφεύγεται η καταστροφή  του σχεδιασμού. Οφθαλμοί = Μακάριοι = 38 = Απόκρυφον = Επτά πνεύματα. Οι οφθαλμοί του Ιησού είναι οι μακάριοι, που θεωρητικά βλέπουν, εφόσον τους γεννά προφητεία, ενώ πρακτικά είναι τυφλοί. Αυτός που βλέπει, είναι Αυτός που τους δημιούργησε και τους χρησιμοποιεί.  Αυτοί όλοι μοιάζουν με φλόγα πυρός, γιατί θεωρητικά γνωρίζουν τα πάντα, ενώ πρακτικά όχι. Αυτοί είναι όμοιοι με τους παρθένους που ακολουθούν το Αρνίον χωρίς να είναι οι ίδιοι παρθένοι. Φλοξ πυρός = 48 = Φρόνιμος = Παρθένος = Φιλοσοφία.

Αυτό γίνεται κατανοητό αν σκεφτεί ο αναγνώστης το συνδυασμό των γνώσεων που κατέχουν οι μακάριοι. Κατέχουν τη φιλοσοφία, αλλά δε γίνονται μέσω αυτής άμωμοι και άρα Θεοί. Μ αυτήν υπεραμύνονται των εξουσιών τους κι αυτό έχει ως αποτέλεσμα να παραμένουν αμαρτωλοί, διατηρώντας λόγω της προφητείας και την ιδιότητα του μακάριου. Μ αυτόν τον τρόπο προστατεύεται η κεφαλή του Ηλίου, όπου Ήλιος = 33 = Εμμανουήλ κι είναι αυτό που είναι ορατό από τους ανθρώπους, χωρίς όμως να γίνεται αντιληπτό. Κεφαλή του Ηλίου = 54 = Δωρεά του Θεού = Ομηρικά Έπη = Επτά μυστήρια = Παράδοσις = Φως του κόσμου. Η φιλοσοφία αντί να υπηρετεί τον άνθρωπο, δίνοντάς του δύναμη να ερμηνεύσει τη δωρεά, γίνεται όπλο εναντίον αυτών που προσπαθούν. Το σύνολο των όσων αναφέρουμε αφορούν τη γνώση και τον τρόπο διασποράς της. Υπάρχει η τέλεια γνώση κι οι μακάριοι τη μεταφέρουν μέσα στην κοινωνία.

Απ αυτό το σημείο κι έπειτα γεννιέται ένα άλλο πρόβλημα για τον Υιό: η συνεχής επαγρύπνηση των δούλων και η διατήρησή τους στο ύψιστο επίπεδο από πλευράς λειτουργικών χαρακτηριστικών. Αυτό σημαίνει ότι ο μακάριος, που έχει τα επιθυμητά για το Σχέδιο χαρακτηριστικά, θα πρέπει μέσα στο σύνολο του χρόνου να τα διατηρεί στο επιθυμητό επίπεδο. Ο Ιωάννης θα μπορούσε να θυσιαστεί για το φίλο του, αλλά να μην καταφέρει να μεταδώσει στους διαδόχους αυτό το χαρακτηριστικό. Αυτό το πρόβλημα λύθηκε μέσω της καταδίωξης. Ο Κύριος Ιησούς δημιούργησε τέτοιες συνθήκες, ώστε ο πρόλογος να ελκύει τον άνθρωπο και το υπόλοιπο κείμενο να είναι γραμμένο με τέτοιον τρόπο, ώστε να είναι αδύνατο ν αγνοηθεί. Ο πονηρός άνθρωπος που ασκεί εξουσίες και στη χειρότερή του μορφή ως ιερέας δεν μπορεί ν απαλλαγεί από την Αποκάλυψη. Αν τη διαβάσει έστω και μία φορά, αρχίζει να τον καταδιώκει ο Κύριος. Ο πρωτότοκος των νεκρών έχει χάλκινα πόδια γι αυτόν ακριβώς το λόγο. Αυτός που έχει αυτού του είδους τα πόδια, είναι ακαταπόνητος διώκτης. Δεν παύει να καταδιώκει στο σύνολο του χώρου και του χρόνου. Ο Κύριος Ιησούς καταδίωκε με το ίδιος πάθος καθ όλη τη διάρκεια των αιώνων τους αχρείους δούλους.

Στην αρχαία ελληνική μυθολογία οι Εριννύες που έκαναν το ίδιο, είχαν αυτού του είδους τα πόδια. Οι αριθμοί δείχνουν ότι αυτό που γνώριζαν οι Έλληνες ήταν προφητεία, επειδή: Τιμωρός = Ερινύες = 42 = Ιησούς, ενώ, Εριννύες = 46 = Ευμενίδες = Χρίστος = Χαλκέντερος. Πώς όμως γίνεται η καταδίωξη εφόσον ο Κύριος είναι απών; Και σ αυτό το σημείο αποκαλύπτεται η θεία ευφυΐα σ όλο  της το μεγαλείο. Ο Κύριος ενεργεί ως Χαλκόπους = 38 = Επτά πνεύματα = Απόκρυφον = Μακάριος. Καταδιώκει τον Ιωάννη δημιουργώντας του υποχρεώσεις και στη συνέχεια ο Ιωάννης καταδιώκει τους υπόλοιπους. Μέσω αυτής της πρακτικής οι μακάριοι καταδιώκουν τους μακάριους μέσα στους αιώνες. Αυτός που παίρνει πρώτος τη γνώση της Αποκάλυψης, καταδιώκει τον επόμενο. Όλοι αυτοί συνθέτουν την άβυσσο κι ο Κύριος Ιησούς αναλαμβάνει το ρόλο του Βασιλέα της. Άβυσσος = 38 = Κλαίοντες = Ευνούχοι = Μακάριοι = Καταστροφή = Συντέλεια = Πόλεμος, ενώ, Βασιλεύς της αβύσσου = 87 = Θρόνος μέγας λευκός = Κύριος των Ιουδαίων = Ζων εις τους αιώνας.

Ο Ιησούς διατηρεί τα αιώνια χαρακτηριστικά Του μέσω της συνεχούς θυσίας των μακαρίων. Ο Άγγελος της αβύσσου = 77 = Υιός του Ανθρώπου = Κύριος Ιησούς, δημιουργεί την άβυσσο και γίνεται Βασιλεύς της. Αυτό το σύνολο διατηρείται καθ όλη τη διάρκεια των αιώνων στον κάτω κόσμο και ως νεκροί ακολουθούν τον πρωτότοκο των νεκρών. Ο Χριστός πέρασε στον κόσμο των νεκρών και με τη ρομφαία του στόματός Του διατηρεί τους δούλους στην επιθυμητή κατάσταση. Ρομφαία δίστομος = 78 = Βασιλεύς των νεκρών = Επτά λυχνίαι χρυσαί = Φιλοσοφία του Θεού = Μάχαιρα μεγάλη του Θεού, όταν, Βασιλεία των νεκρών = 77 = Κύριος Ιησούς = Αρχή της κτίσεως. Ο Ιησούς σε δεύτερη φάση πετυχαίνει όχι μόνο να μη δίνουν τον Ήλιο στον κόσμο αυτοί που ήρθαν σ  επαφή με το φως, αλλά και να διατηρούν επ άπειρον αυτά τα χαρακτηριστικά.

Η συνεχής καταδίωξη απέτρεψε τη λειψανδρία από την εκκλησία, πράγμα που θα ήταν καταστροφικό αν γινόταν σ ακατάλληλο χρόνο. Μέσω αυτών ο Κύριος ελέγχει απόλυτα την κατάσταση ως κληρονόμος κι είναι αληθινά τα όσα λέει για τα κλειδιά του θανάτου και του Άδη. Επτά αστέρες = 52 = Κληρονόμος = Πνεύμα του Θεού, ενώ, Κλεις του Άδου = 48 = Φιλοσοφία = Φλοξ πυρός = Παντοδύναμος, και Κλεις του θανάτου = Επτά εκκλησίαι = Εξουσία μεγάλη =  Ιουδαϊσμός = Παλαιά Διαθήκη = 58 = Εντολαί του Θεού. Ο Κύριος Ιησούς εξασφαλίζει τον έλεγχο της γνώσης και των διαχειριστών της και διατηρεί την ελπίδα για την ανθρωπότητα, αφού εξασφαλίζει δυνατότητα επιστροφής. Η υπόσχεση για τον άνθρωπο είναι ότι ο θάνατος κι ο Άδης δεν είναι ανεξέλεγκτοι, αλλά κάτω από τον έλεγχο Αυτού που θυσιάστηκε για τους ανθρώπους. Ο Κύριος έχει τη φιλοσοφία για ν ανοίξει τις πύλες του Άδη, όπως έχει και τη γνώση να νικήσει τον ιουδαϊσμό. Αυτές οι δύο καταστάσεις είναι οι θεμέλιοι λίθοι του χριστιανισμού. Πύλαι Άδου = 34  = Βιβλίον = Έλληνες = Τείχος, και Ιουδαίοι = 46 = Αιώνια δόξα = Άγιον μύρον = Τείχος μέγα.

Αφού είδαμε τι ακριβώς έχει στην κατοχή Του ο Υιός του Ανθρώπου και πώς είναι στην όψη, αυτό που απομένει ν αντιληφθούμε είναι το μυστήριο. Γνώση του μυστηρίου μας δίνει ο Ίδιος. Οι επτά αστέρες που κρατά στα χέρια Του, είναι οι άγγελοι των επτά εκκλησιών και οι επτά λυχνίες είναι οι επτά εκκλησίες. Μυστήριο δεν είναι βέβαια οι συγκεκριμένες ταυτίσεις, αλλά η γενικότερη κατάσταση που δημιουργείται απ  αυτές. Για να γίνει αυτό κατανοητό, θα πρέπει ο αναγνώστης να σκεφτεί τα δεδομένα και να τα συγκρίνει με τ αποτελέσματα. Μυστήριο είναι η πορεία της ανθρωπότητας. Οι άνθρωποι αιώνες τώρα γνωρίζουν για το Θεό κι έχουν στα χέρια τους το Λόγο του Υιού Του. Είναι μυστήριο το γεγονός ότι ο ευφυής άνθρωπος, ενώ έχει γνώση και μπορεί να βαδίσει προς τη Θέωση, βαδίζει προς τη θυσία. Γνωρίζει το φως κι επιδιώκει το σκοτάδι. Έχει το σύνολο των εφοδίων και δεν έπαψε ν  αντιμετωπίζει τη ζωή γυμνός κι απροετοίμαστος. Με τη γνώση μπήκε στο Μεσαίωνα και με τη γνώση παραμένει εγκλωβισμένος στη σημερινή αθλιότητα.

Το μυστήριο έχει σχέση με τον τρόπο με τον οποίο δίνεται η τέλεια γνώση, ώστε να οδηγεί σε παράλογες καταστάσεις. Το μυστήριο είναι το αίτιο της εξέλιξης του Σχεδίου, εφόσον οι παράλογες καταστάσεις έχουν τη δυνατότητα να γεννούν καρπούς, που είναι απαραίτητοι για τον άνθρωπο-Θεό. Κατά την ανάλυση του Μυστικού Σχεδίου αναφέραμε ότι οι εμφανίσεις του Μεσσία παγίδευσαν τους ανθρώπους εξαιτίας των διπλών γνώσεων του  κάθε τύπου ανθρώπων. Ο Αλέξανδρος δημιούργησε την εικόνα του Μεσσία για τον εαυτό του μέσω της φιλοσοφίας, αλλά η αθλιότητα που ακολούθησε ήταν αποτέλεσμα της εκ νέου δωρεάς των Επών, τη στιγμή που υπήρχαν οι καρποί τους. Το ίδιο συνέβη και με το Χριστό. Ο Χριστός έδωσε το φως μέσω του Λόγου Του, ώστε ν αποδείξει την ταυτότητά Του, αλλά αυτό που γεύτηκαν οι χριστιανοί ακολουθώντας τους δούλους, ήταν η παράδοση των Ιουδαίων, που είναι γέννημα της Παλαιάς Διαθήκης. Από τη στιγμή που γεννήθηκε ο Χριστός και κατέλαβε την κορυφή του συστήματος, ο ρόλος του Αλεξάνδρου παύει να υφίσταται, εφόσον ο Χριστός έχει τη δυνατότητα να λειτουργεί και κατά τρόπο όμοιο μ αυτόν. Η τραγωδία για τους χριστιανούς είναι ότι έχουν στην κατοχή τους το σύνολο της γνώσης και δεν μπορούν να λυτρωθούν.

Είναι πιο εύκολο για τον άνθρωπο να έχει μερική γνώση και να δημιουργεί νέα, παρά να έχει την τέλεια και να μην την κατανοεί. Το άγνωστο δεν είναι δυνατό να καταδικάσει κάποιον. Αυτό που τον καταδικάζει, είναι αυτό που θεωρεί γνωστό, τη στιγμή που αυτό δε συμβαίνει και στηρίζεται πάνω του. Όταν δεν γνωρίζει για τη μοιχεία ακολουθεί το ένστικτό του και την αποφεύγει, εφόσον το άγνωστο δεν περιορίζει τις επιλογές. Η καταδίκη έρχεται, όταν θεωρεί τη γνώση της μοιχείας δεδομένη κι εγκλωβίζεται μέσα σε μόνιμες καταστάσεις εξαιτίας της έλλειψης επιλογών.

Το μυστήριο βρίσκεται ακριβώς σ αυτό το σημείο. Υπάρχει η γνώση της αμαρτίας και των αιτίων της που προκαλούν το θυμό του Θεού, αλλά ο άνθρωπος στηρίζεται σ αυτά που θεωρεί γνωστά ενώ δεν είναι. Υπάρχει ο Μεσσίας και η γνώση Του, αλλά ο άνθρωπος στηρίζεται στη γνώση που σταύρωσε το Μεσσία. Ο Χριστός έδρασε ως Μεσσίας επειδή είχε τη γνώση να νικήσει τον ιουδαϊσμό και οι άνθρωποι νομίζουν ότι ακολουθούν το Μεσσία, όταν εντάσσονται σε ιουδαϊκού τύπου κοινωνία. Η Παλαιά Διαθήκη και η παράδοση οδήγησαν το Μεσσία στο Σταυρό και οι πιστοί χριστιανοί νομίζουν ότι τηρώντας  τα παραπάνω ακολουθούν το Μεσσία. Ο Χριστός έδρασε εξαιτίας του Σχεδίου τέλεια κι όμοια με τον Πατέρα Του. Ο Πατέρας Του δημιούργησε μέσω των Επών και της Παλαιάς Διαθήκης τους συγκεκριμένους τύπους ανθρώπων κι  ο Υιός ακολούθησε την ίδια πρακτική δημιουργώντας το χριστιανισμό. Ο Μεσσίας υπάρχει και οι άνθρωποι παίρνουν τη γνώση που έπαιρναν, όταν Αυτός δεν υπήρχε. Μεσσίας = 45 = Άγιον Πνεύμα = Επτά λυχνίαι, ενώ, Επτά εκκλησίαι = Ιουδαϊσμός = 58 = Θυμός του Θεού = Εντολαί του Θεού = Παλαιά Διαθήκη = Ομήρου Ιλιάδα. Αυτό είναι το πρώτο σκέλος του μυστηρίου κι αφορά τη γνώση που δίνεται σε σχέση με τη γνώση του Μεσσία.

Το δεύτερο σκέλος αφορά αποκλειστικά το Μεσσία και τον τρόπο με τον οποίο Αυτός λειτουργεί για να εξελιχθεί το Σχέδιο. Οι άνθρωποι παίρνουν το σύνολο της γνώσης εξαιτίας του Μυστικού Σχεδίου τη στιγμή που θα μπορούσαν να πάρουν μόνον την τέλεια. Όσοι επιλέγουν για χάρη της εξουσίας να στηριχθούν στην ατελή γνώση, βλέπουν το Μεσσία ως μέγα τιμωρό. Ο Υιός ήρθε στον κόσμο για να λυτρώσει τους ανθρώπους, αλλά από τη στιγμή που θυσιάστηκε και ταυτίστηκε με το Θεό Πατέρα, λειτουργεί όμοια μ Αυτόν. Από τη στιγμή που συμβαίνει αυτό, είναι βασικό για τον άνθρωπο να μένει προσκολλημένος στον Υιό, που έχει ανθρώπινη μορφή και δίνει γνώση. Όταν ο άνθρωπος υποτιμά τον Υιό και την ανθρώπινη φύση Του, παύει ν αντλεί γνώση κι ακολουθεί τους δούλους, επειδή φοβάται την τιμωρία. Ο φόβος για τιμωρία είναι γέννημα της γνώσης των Ιουδαίων και αφορά το Θεό Πατέρα. Επτά αστέρες = 52 = Θεός Πατήρ = Υιός άρρεν = Ισόθεος = Κληρονόμος, ενώ, Άγγελοι των επτά εκκλησιών = 98 = Ποτήριον της οργής = Ισόθεος Χριστός = Κληρονόμος Χριστός = Ιησούς ο Ναζωραίος.

Όλα αυτά συμβαίνουν από τη στιγμή που οι Ιουδαίοι, λόγω της παράδοσής τους, εξοντώνουν το Χριστό, ενώ την ίδια στιγμή οι ίδιοι λειτουργούν σαν κληρονόμοι και χτίζουν το χριστιανικό κόσμο. Επτά αστέρες = 52 = Ιερουσαλήμ, ενώ, Άγγελοι των επτά εκκλησιών = Κληρονόμοι Ιουδαίοι = 98. Τα όσα άσχημα συμβαίνουν στον κόσμο, οφείλονται στο γεγονός ότι οι δούλοι διαχειρίζονται τα πάντα και τις περισσότερες φορές δρουν εναντίον του Κυρίου. Ο Χριστός αυτά τα περιέγραψε επαρκώς μέσω των παραβολών. Οι δούλοι σκότωσαν τον Υιό και Κληρονόμο κι είναι αδύνατο να μη γευτούν την τιμωρία. Ο Κύριος είναι ταυτισμένος με την τιμωρία από τη στιγμή που οι δολοφόνοι του Υιού Του φέρονται σαν κύριοι μέσα σε ξένο οίκο. Ο Χριστός υπηρετώντας το Μυστικό Σχέδιο θυσιάστηκε και  δημιούργησε μία κατάσταση, που είναι τραγική για τους δούλους και για όσους τους ακολουθούν. Εμφανίστηκε ως κληρονόμος και θυσιάστηκε. Μετά τη Θυσία Του τα δεδομένα αλλάζουν και γίνονται πολύ πιο σύνθετα. Οι Ιουδαίοι θανατώνουν τον Κληρονόμο κι ο Θεός Πατέρας, όπως περιγράφει ο Χριστός στην παραβολή, τους τιμωρεί κατά τον ίδιο τρόπο. Η τιμωρία σημαίνει ότι οι Ιουδαίοι χάνουν κάθε ελπίδα να νικήσουν την βαρβαρότητά τους αρνούμενοι τον λόγο του Χριστού. Τιμωρία = 37 = βάρβαροι = Κόλασις. Ο Χριστός ως Μεσσίας έδινε γνώση στους Ιουδαίους να βγουν από τον κάτω κόσμο. Ο Θεός Πατέρας τους τιμωρεί μετά τη Σταύρωση.. δεν τους στέλνει στον κάτω κόσμο, αλλά τους απαγορεύει την έξοδό τους απ αυτόν.

Back to content | Back to main menu