Κορυφή σελίδας
Ιωάννου Αποκάλυψη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Ιωάννου Αποκάλυψη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Ιωάννου Αποκάλυψη

Αυτά αφορούν τους Ιουδαίους που σταύρωσαν τον Κύριο. Μετά τη Θυσία τα πάντα παραδίδονται επίσης σ Ιουδαίους. Από τη στιγμή που οι Ιουδαίοι μαθητές δεν εγκαταλείπουν την ιουδαϊκή παράδοση, εγκλωβίζονται  κι οι ίδιοι στον κάτω κόσμο. Η διαφορά μεταξύ των δύο αυτών ιουδαϊκών συνόλων είναι ότι ο ιουδαϊκός λαός σταύρωσε το Μεσσία του, που ήταν Υιός του Θεού, και καταδικάστηκε από τον Πατέρα. Γι αυτούς ο Χριστός γεννήθηκε, σταυρώθηκε και πέθανε. Γι αυτούς ο Χριστός είναι νεκρός, εφόσον δεν επηρεάζει ούτε την παράδοση ούτε τη φιλοσοφία τους. Αυτοί που μας ενδιαφέρουν πλέον, είναι οι Ιουδαίοι μαθητές Του. Παραμένουν Ιουδαίοι και μοιράζονται την ίδια τύχη με τους υπόλοιπους. Η διαφορά βρίσκεται στο γεγονός ότι ο Χριστός ζει γι  αυτούς μετά τη Σταύρωσή Του. Όμως πώς ζει, εφόσον φέρονται όμοια με τους υπόλοιπους Ιουδαίους;

Ο Χριστός από τον κάτω κόσμο των Ιουδαίων ξεχώρισε μερικούς κι όσο ήταν ζωντανός τους διατήρησε στον άνω κόσμο. Σταυρώνεται κι επιστρέφει στον κόσμο των νεκρών παραδίδοντας τα δικαιώματά Του σ  ανθρώπους θεωρητικά ζώντες. Οι Απόστολοι  από τη στιγμή που δεν αντιλήφθηκαν το Λόγο Του και διατήρησαν την ιουδαϊκή φιλοσοφία, ακολούθησαν την ίδια πορεία με το Χριστό. Επειδή ο Χριστός τους έβαλε για ελάχιστο χρόνο στον άνω κόσμο, ο Ίδιος τους βύθισε ξανά στον κάτω, εφόσον εν ζωή δεν τους έδωσε γνώση, ώστε να μην επιστρέψουν στον ιουδαϊσμό. Έγινε μ αυτόν τον τρόπο πρωτότοκος των νεκρών, γεννώντας με βάση τον ιουδαϊκό λόγο των μαθητών τη βασιλεία των νεκρών, που είναι ο χριστιανικός κόσμος.

Ο Χριστός για τους χριστιανούς είναι θεωρητικά ζωντανός, αλλά πρακτικά όχι από τη στιγμή που αυτοί ακολουθούν την ιουδαϊκή παράδοση. Η διαφορά πλέον μεταξύ Ιουδαίων και χριστιανών είναι ότι οι νεκροί Ιουδαίοι είδαν ένα ζωντανό Χριστό που θυσιάστηκε. Οι χριστιανοί ανάλογα με την παιδεία τους βλέπουν ένα Χριστό, είτε νεκρό είτε ζωντανό, ο οποίος δρα ως πρωτότοκος των νεκρών, που από τη στιγμή που θελήσει κάποιος να τον ακολουθήσει, πρέπει να ευθυγραμμιστεί με τους Αποστόλους. Καθώς ο Χριστός επιτρέπει στους Ιουδαίους μαθητές Του να κηρύσσουν το Λόγο Του, συνοδεύοντάς τον με την ιουδαϊκή παράδοση, επιτρέπει τον εξιουδαϊσμό  του κόσμου.

Όταν ο Χριστός έδωσε εντολές νεκρός πλέον για παγκόσμιο προσηλυτισμό λέει το εξής: (Ματθ. 28.18-28.20) "εδόθη μοι πάσα εξουσία εν ουρανώ και επί γης. πορευθέντες ουν μαθητεύσατε πάντα τα έθνη, ..... και ιδού εγώ μεθ' ημών είμι πάσας τας ημέρας έως της συντελείας του αιώνος. αμήν." (Μού εδόθη πλήρης εξουσία εις τόν ουρανόν καί τήν γήν. Πηγαίνετε λοιπόν καί κάνετε όλα τά έθνη μαθητάς μου.....Καί ιδού εγώ μαζί σας όλας τάς ημέρας μέχρι τής συντελείας τού κόσμου.) . Η εξουσία προκύπτει από τον ιουδαϊσμό κι επομένως από την Παλαιά Διαθήκη, που τον δημιουργεί. Εξουσία μεγάλη = 58 = Παλαιά Διαθήκη = Ιουδαϊσμός. Όταν ο Χριστός λέει ότι θα είναι μαζί με τους μαθητές ως τη συντέλεια του αιώνα, εννοεί έως ότου αυτοί εκτελέσουν την αποστολή τους.. άρα μέχρι την οριακή εξάπλωση του χριστιανισμού. Αυτό είναι αντιφατικό αν σκεφτεί κάποιος το Λόγο του ζωντανού Χριστού. Ο Χριστός λέει ότι οι Ιουδαίοι δεν μπορούν να Τον ακολουθήσουν εκεί όπου πάει, εννοώντας τον Πατέρα και άρα Άνωθεν. Εφόσον οι μαθητές Του δεν εγκαταλείπουν τα ιουδαϊκά χαρακτηριστικά τους, ποιος θα είναι μαζί τους; Ο Χριστός υποσχέθηκε στους μαθητές Του να στείλει τον Παράκλητο, το πνεύμα της αλήθειας.

Όταν ο Χριστός πηγαίνει “Άνωθεν” και δε βρίσκεται κοντά σε Ιουδαίους σημαίνει ότι στέλνει τον Παράκλητο, Αυτόν που είναι μαζί τους μέχρι τη συντέλεια του αιώνα κι επομένως μέχρι την ολοκλήρωση του έργου των Αποστόλων, που είναι η δημιουργία του χριστιανικού κόσμου. Ο Κύριος Ιησούς = 77 = Υιός του Ανθρώπου, εντός του νέου κόσμου που δημιουργεί, είναι ο Πρωτότοκος των νεκρών = 90 = Άγγελος της εκκλησίας = Εκκλησίαι της Ασίας και βοηθά τους Αποστόλους μέχρι τη συντέλεια του αιώνα. Συντέλεια του αιώνος = Νεκροί άνθρωποι = 82. Ο πρωτότοκος βοηθά τους Αποστόλους μέχρι να δημιουργήσουν έναν καινούριο κάτω κόσμο νεκρών. Αυτός δεν είναι ο Χριστός, αλλά ο Παράκλητος. Παράκλητος = 43 = Κάτω κόσμος = Επτά άγγελοι = Αντίθεος, ενώ, Πνεύμα της αλήθειας = 81 = Αιώνιος Κόλασις = Ιουδαϊκός κόσμος = Χριστιανισμός = Κύριος της Ασίας.

Απ όλα αυτά αρχίζει πλέον ο αναγνώστης ν αντιλαμβάνεται πώς προκύπτουν οι επτά άγγελοι των εκκλησιών και γιατί αυτές βρίσκονται στην Ασία. Ο Κύριος της Ασίας είναι ο Ίδιος οι επτά άγγελοι μαζί και ο καθένας ξεχωριστά. Αυτό που πρέπει να δούμε είναι, γιατί οι άγγελοι από λειτουργική άποψη είναι επτά και γιατί έχουν συγκεκριμένες έδρες. Το Μυστικό Σχέδιο του Θεού απαιτούσε για την εξέλιξη του τη δημιουργία του κάτω κόσμου. Ο κάτω κόσμος είναι ο κόσμος των εντολών και της ιουδαϊκής φιλοσοφίας. Αυτή η μορφή του είναι η πιο επικίνδυνη κι έχει πάντα τα ίδια χαρακτηριστικά. Αυτό που πρέπει να γνωρίζει ο αναγνώστης είναι ότι ο άνθρωπος είναι ενταγμένος σ αυτόν τον κόσμο από τη στιγμή που ακολουθεί την ιουδαϊκή παράδοση και υπακούει στους δούλους. Η εισαγωγή του ανθρώπου μέσα σ αυτόν τον κόσμο είναι θέμα τελικής επιλογής. Όλοι οι άνθρωποι επιλέγουν αιώνες τώρα το δρόμο που θ  ακολουθήσουν και το λεπτό σημείο βρίσκεται στο γεγονός ότι όλοι οι άνθρωποι δεν είναι ίδιοι κι ούτε ανήκουν στο ίδιο επίπεδο από πλευράς γνώσης. Ο κάτω κόσμος θα μπορούσε να παρομοιαστεί μ ένα λάκκο, τα χαρακτηριστικά του οποίου παραμένουν αμετάβλητα σ όλη τη διάρκεια των  αιώνων. Αυτό οφείλεται στην ιουδαϊκή παράδοση, που είναι πρακτικά αμετάβλητη. Ο κάθε άνθρωπος παίρνει όταν γεννιέται λόγω του πατριαρχικού συστήματος  την παράδοση του λαού του, που δεδομένα ευνοεί την εξουσία. Όλες αυτές οι παραδόσεις καθώς και η προσωπική φιλοσοφία του καθενός, ορίζουν το σημείο αφετηρίας του ανθρώπου στο δρόμο προς τη Θέωση.

Στο χριστιανικό κόσμο στον οποίο οι άνθρωποι δεν έχουν χαρακτηριστικά ομοιογένειας στον τομέα της παράδοσης, υπάρχει μία μεγάλη ποικιλία επιλογών για τους ανθρώπους. Οι Ιουδαίοι όπως κι οι θρησκόληπτοι χριστιανοί, που ακολουθούν αποκλειστικά την ιουδαϊκή παράδοση, δεν έχουν επιλογές και βρίσκονται από τη στιγμή που θα γεννηθούν μέσα στο λάκκο. Το πρόβλημα για το Μυστικό Σχέδιο και για την εξέλιξή του βρίσκεται στο γεγονός ότι όλοι οι χριστιανοί δεν είναι όμοιοι με τους Ιουδαίους. Το πρόβλημα υπάρχει από τη στιγμή που υπάρχουν άνθρωποι έξω από τον απόλυτο κάτω κόσμο κι είναι δυνατό μέσω της γνώσης που υπάρχει να τον απειλήσουν.

Ένας άνθρωπος που για τον οποιονδήποτε λόγο δε βίωσε μέσα στην οικογένειά του την ιουδαϊκή εξουσία και έχει παράλληλα ελληνική παιδεία, δεν ανήκει στον κάτω κόσμο και τον απειλεί. Αυτός ο άνθρωπος είναι επικίνδυνος και για να εξουδετερωθεί απαιτούνται συγκεκριμένες ενέργειες. Το συνηθισμένο είναι να παίρνει υπεραξία και λόγω αυτής ν αναγκάζεται να σέβεται την ιουδαϊκή παράδοση, μπαίνοντας οικειοθελώς στο λάκκο. Ένας μορφωμένος άνθρωπος που ασκεί ένα επάγγελμα, που του προσφέρει υπεραξία, βλέπει τι συμβαίνει αλλά δε μιλά. Γνωρίζει ότι ο καλός γιατρός για παράδειγμα είναι αυτός που έχει μεγάλη γνώση στον τομέα του και όχι ο παντρεμένος γιατρός που δε ντύνεται προκλητικά κι εκκλησιάζεται τακτικά. Όμως επιλέγει να μην κρίνει και να φέρεται, όπως του υποδεικνύουν, γιατί θα χάσει την υπεραξία. Οι δούλοι έχουν τη δυνατότητα να διαβάλλουν τον οποιονδήποτε απειλεί τη  φιλοσοφία τους κι οι άνθρωποι δεν έχουν τη δυνατότητα να κρίνουν με τα πραγματικά κριτήρια.

Ο κάτω κόσμος του χριστιανισμού διαφέρει απ αυτόν των αυθεντικών Ιουδαίων στο ότι εκτός από την καθήλωση του ανθρώπου έχει και τη δυνατότητα έλξης. Δε διατηρεί στα πλαίσιά του μόνον τους ανθρώπους που γεννιούνται με τα επιθυμητά χαρακτηριστικά, αλλά ελκύει και τους υπόλοιπους από τους άλλους χώρους. Το ιουδαϊκό σύστημα δεν έχει αυτήν τη δυνατότητα. Είναι ένα σύστημα που βασίζεται σ εθνικό σχεδιασμό και τείνει να χάσει μέλη και όχι να κερδίσει. Ήταν αδύνατο στην προ Χριστού εποχή να εξιουδαϊστεί ένας αυθεντικός Έλληνας, ενώ ήταν δυνατόν το αντίθετο. Ο Χριστός με την εμφάνισή Του άλλαξε αυτά τα δεδομένα κι έδωσε στο σύστημα τη δυνατότητα να επεκταθεί. Οι δούλοι βρέθηκαν εξαιτίας του έργου των Ελλήνων με εξαιρετικές γνώσεις στα χέρια τους κι οι εξουσίες έκαναν δυνατή την εξέλιξη. Πάντα οι δούλοι τείνουν να δίνουν εκείνη τη γνώση στον άνθρωπο, που τον αναγκάζει να ζει και να γεννά τα παιδιά του μέσα στο λάκκο.

Τα χριστιανικά κράτη διατηρούν την ιουδαϊκή παράδοση γι αυτόν το λόγο και την καλλιεργούν μέσα στα συστήματα της παιδείας τους. Όλοι οι υπόλοιποι ελκύονται, επειδή το σύστημα έχει τη δυνατότητα να τους προσφέρει ένα δίλημμα με τη μορφή μονόδρομου. Ή υπεραξία και δόξα ή θάνατος. Το σύστημα, είτε εντάσσει τον άνθρωπο στις τάξεις του είτε τον κατηγορεί, εκμεταλλεύεται τη γενική αμάθεια και τον εξοντώνει. Με την ίδια γνώση ο άνθρωπος μπορεί να παρουσιαστεί, είτε σαν μέγας επιστήμονας είτε σαν αντίχριστος. Τα πάντα εξαρτώνται από το αν προσκυνήσει τους δούλους ή όχι. Η μακροβιότητα του χριστιανικού κόσμου οφείλεται στο γεγονός ότι δεν απειλείται από τη γνώση. Ο αυθεντικός ιουδαϊκός κόσμος, όταν παίρνει γνώση τείνει ν ανατρέψει το σύστημα των δούλων.. αντίθετα ο χριστιανικός κάτω κόσμος λειτουργεί μέσω μίας δυναμικής που είναι τρομερή. Μέσα στο λάκκο βρίσκονται τα πάντα: πλούτος, δόξα, εξουσία κι Ιουδαίοι. Αντίθετα, έξω απ αυτόν υπάρχουν οι κυρίαρχοι Έλληνες, που όμως, αν δεν ευθυγραμμιστούν με τους δούλους, δεν απολαμβάνουν τίποτε.

Όταν το σύστημα αρχίζει και χάνει τη στεγανότητά του, προκαλούνται φαινόμενα που παγιδεύουν. Οι Έλληνες τείνουν προς το λάκκο, επειδή ελκύονται από τον πλούτο κι οι Ιουδαίοι αγωνίζονται να εξέλθουν. Εξαιτίας αυτών των τάσεων ο ένας παγιδεύει τον άλλο. Οι Έλληνες ζηλεύουν τους Ιουδαίους, που έχουν στα χέρια τους τα πάντα, ενώ οι Ιουδαίοι δεν εγκαταλείπουν τον κόσμο τους, επειδή βλέπουν τους Έλληνες να τείνουν να εξομοιωθούν μ αυτούς. Όλα αυτά είναι αποτέλεσμα ενός τέλειου σχεδιασμού, που εκμεταλλεύεται το σύνολο της γνώσης, με παράλληλη δυνατότητα ελέγχου και πρόβλεψης του συνόλου των επιλογών που είναι δυνατόν ο ευφυής άνθρωπος ν ακολουθήσει.

Αυτός ο κάτω κόσμος έχει τη δυνατότητα, όχι μόνο να μην απειλείται από τις εσωτερικές τάσεις, αλλά να δημιουργεί ο ίδιος τέτοιες τάσεις και μάλιστα τις ισχυρότερες και να τις ελέγχει απόλυτα. Είναι ο κόσμος που απαίτησε για τη δόμησή του τη Σοφία του Θεού κι είναι δυνατό να ελεγχθεί μόνον από τον Παράκλητο. Ο Παράκλητος είναι ο πλέον ευφυής φορέας εξουσίας κι είναι ανίκητος. Δεν υπάρχει ευφυΐα που να νικά τον Παράκλητο, επομένως είναι αδύνατο ν απειληθεί το Σχέδιο. Ο Παράκλητος έχει τη Σοφία του Θεού και τη χρησιμοποιεί αποκλειστικά για την εξέλιξη του Σχεδίου. Παράκλητος = Αντίθεος = Αντισοφία = 43 = Επτά άγγελοι, όταν, Θεός = Σοφία = 28. Ο κάτω κόσμος των Ιουδαίων έχει τα ίδια χαρακτηριστικά, αλλά δεν ελέγχεται από την ίδια εξουσία. Η διατήρησή του μέσα στους αιώνες οφείλεται  στον Παράκλητο, που μέσω του χριστιανισμού δημιουργεί τις απαραίτητες συνθήκες.

Το ιουδαϊκό σύστημα θα είχε εξαφανιστεί, αν δεν υπήρχε ο χριστιανισμός. Οι χριστιανοί διατηρούν τους Ιουδαίους, επειδή τους ευνοεί η ύπαρξή τους για την άσκηση της εξουσίας. Συνεπώς, εφόσον ο Παράκλητος ελέγχει τους χριστιανούς, ελέγχει έμμεσα και τους Ιουδαίους. Αυτός πήρε το σύνολο της εξουσίας σ ουρανό και Γη κι Αυτός είναι ο Άρχων του κάτω κόσμου, που ακολουθεί τους Αποστόλους ως τη συντέλεια του αιώνα. Άρχων του κάτω κόσμου = 68 = Κύριος του Σαββάτου = Αετός πετώμενος = Δώδεκα Απόστολοι = Πόρνη καθήμενη = Οίκος του Κυρίου. Ο Ίδιος είναι και Άρχων του άνω κόσμου, εφόσον είναι ο οικοδεσπότης στον οίκο του Κυρίου. Άρχων του άνω κόσμου = Οικοδεσπότης = 70 = Άγιος δέσποτας.

Ο Χριστός έχοντας γνώση του Σχεδίου, ενημερώνει τους ανθρώπους για τους εχθρούς τους. Δε μιλά γι αντίχριστο, αλλά για ψευδόχριστους και ψευδοπροφήτες. Ψευδόχριστος = 68 = Αετός πετώμενος = Ψευδόχριστοι = Ψευδοπροφήτες = Δώδεκα Απόστολοι. Ψευδοπροφήτης = 70. Ο ενικός και ο πληθυντικός αριθμός εδώ αποκαλύπτουν Αυτόν, που δημιουργεί τις συνθήκες και τις ελέγχει. Οι ψευδόχριστοι είναι πολλοί κι όμοιοι με τον δημιουργό τους, από τη στιγμή που ο Λόγος τον οποίο έχουν είναι κοινός. Αντίθετα οι ψευδοπροφήτες είναι ένα σύνολο, που διαφέρει από αυτόν που τους δημιούργησε. Ο Χριστός γνώριζε τι έκανε ενώ οι Απόστολοι όχι. Ο Χριστός ήταν Προφήτης = 48 = Παρθένος = Φρόνιμος, κι εξαιτίας του Μυστικού Σχεδίου θυσιάστηκε χάνοντας τα χαρακτηριστικά Του. Ο Παράκλητος, ο οποίος είναι η υπερ ευφυΐα που ελέγχει τον κόσμο, έχει τη μορφή των επτά αγγέλων, γιατί ο κόσμος που Αυτός δόμησε, ελέγχεται μόνο με τον έλεγχο των τάσεων, που είναι δυνατό να τον απειλήσουν.

Είπαμε παραπάνω ότι μέσα στο χριστιανικό κόσμο η εξουσία έχει τη δυνατότητα, όχι μόνο να ελέγχει τις τάσεις, αλλά και να τις δημιουργεί. Από τις άπειρες όμως τάσεις, που είναι δυνατό να δημιουργηθούν, μόνον ορισμένες είναι δυνατό ν απειλήσουν το χριστιανισμό. Για να γίνει αυτό κατανοητό, θ αναφέρουμε ένα παράδειγμα. Έστω ότι υπάρχουν δύο νέοι που ο λόγος τους δεν ταυτίζεται με τις απόψεις του συστήματος. Ο ένας μιλά με βάση το ένστικτό του και κατηγορεί το άδικο σύστημα, ενώ ο άλλος χρησιμοποιεί ατόφιο το Λόγο του Χριστού κατηγορώντας τους χριστιανούς εφόσον η ταύτισή τους με τους Ιουδαίους είναι η πιο απλή υπόθεση. Πιο επικίνδυνος νέος για το σύστημα είναι ο δεύτερος γιατί, μεταφέροντας ατόφιο το Λόγο του Χριστού, προστατεύεται από τους δούλους. Οι δούλοι δεν μπορούν να του επιτεθούν, γιατί είναι αδύνατο ν αμφισβητήσουν τα λεγόμενά του. Το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να περιμένουν το σφάλμα του. Το σφάλμα έρχεται πάντα, γιατί μετά το λόγο ακολουθεί η πρόταση για τις κοινωνικές αλλαγές. Από εκείνο το σημείο οι δούλοι έχουν τη γνώση να διακρίνουν το σφάλμα και να εξοντώσουν αυτόν που τους απειλεί. Ένας νέος που μιλά όμοια με το Χριστό, είναι αδύνατο να μη θυσιαστεί, εφόσον το ιουδαϊκό σύστημα δεν ανέχεται αυτόν το Λόγο. Η θυσία αυτή δίνει δόξα, αλλά απομακρύνει τον άνθρωπο από την Αιώνιο Ζωή. Ο Χριστός δεν επιθυμεί αυτήν τη θυσία και γι αυτό λέει σ όλους τους ανθρώπους να πράττουν ό,τι τους υποδεικνύουν, αλλά να μη γίνονται όμοιοι με τους υποκριτές. Ο Χριστός δε θέλει να προκαλεί ο άνθρωπος το σύστημα, γιατί η θυσία είναι αναπόφευκτη.

Το σύστημα υπηρετεί το Σχέδιο κι είναι αδύνατο να νικηθεί, στο διάστημα που είναι απαραίτητο. Ο νέος δεν κερδίζει απολύτως τίποτε ακολουθώντας την πορεία του Χριστού, σ έναν κόσμο τρομερά άδικο κι άθλιο. Απ όλα αυτά που αναφέραμε, είναι δυνατό να συμπεράνουμε ότι όταν υπάρχει ένας νέος και μιλά όμοια με τον Ιησού Χριστό, ακολουθεί την πορεία Του. Τέτοιοι νέοι υπήρξαν πολλοί κι όλοι μαζί αποτέλεσαν ένα σύνολο του οποίου γνωρίζουμε την πορεία, αλλά, εξαιτίας αυτής της γνώσης, είναι δυνατό να προβλέψουμε και την πορεία αυτών, που θα επιχειρούσαν και στο μέλλον να πράξουν το ίδιο. Εμείς οι σύγχρονοι τα βλέπουμε όλα αυτά με την ασφάλεια που μας παρέχει η γνώση της ιστορίας.

Ο Παράκλητος όλα αυτά τα γνώριζε πριν συμβούν κι αυτό είναι το μυστήριο των αγγέλων και των επτά εκκλησιών. Ο Παράκλητος γνώριζε ότι θα υπάρξουν τέτοια φαινόμενα και τα έλεγχε απόλυτα. Ο κάτω κόσμος είναι δυνατό ν απειληθεί μόνον, όταν αποθεώνεται ένας χαρακτήρας, απ αυτούς που ενσάρκωσε ο Ίδιος. Ο νέος που μιλά  όμοια με το Χριστό απειλεί το σύστημα, αλλά δεν είναι δυνατό να το νικήσει, εφόσον η θυσία είναι αναγκαία και η αποθέωση απαγορευτική. Ποιος όμως δεν επιτρέπει τη Θέωση; Φυσικά Αυτός που μίλησε πρώτος ως Χριστός κι επέλεξε τη Θυσία, ακολουθώντας τη μοίρα Του. Ο Υιός του Ανθρώπου δεν επιτρέπει τη Θέωση μέσω του χαρακτήρα που ο Ίδιος ενσάρκωσε. Ο άνθρωπος μπορεί να θεωθεί όποια ώρα θέλει, αρκεί ν ακολουθήσει το Λόγο του Χριστού. Είναι αδύνατον όμως να θεωθεί ως Ιησούς Χριστός και άρα ως Μεσσίας. Όποιος ταυτίζεται με τον Ιησού Χριστό, ακολουθεί τη μοίρα Του και θυσιάζεται. Η απαγόρευση είναι καθ όλα λογική από μέρους του Υιού του Ανθρώπου, εφόσον είναι Κύριος. Αυτός έδωσε το Λόγο Του και θυσιάστηκε. Είναι δυνατόν να έχει κάποιος απαίτηση πάνω σε ξένη ιδιοκτησία;

Από τη δωρεά μπορεί, όποιος θέλει, να πάρει ό,τι θέλει. Δεν είναι δυνατόν όμως ν απαιτεί να τη θέσει κάτω από την κυριότητά του. Αυτός που μιλά όπως ο Ιησούς Χριστός, είναι αδύνατο ν αποφύγει τη θυσία, έστω κι αν ο Χριστός τον υπεραγαπά. Θα κατηγορήσει τους χριστιανούς για υποκρισία, αλλά θα νικηθεί από τις εξουσίες. Δεν είναι δυνατό να κατηγορεί κάποιος τους ιερείς, εξαιτίας του Λόγου του Χριστού, και να μη μπορεί να εξηγήσει τα δικαιώματα που πήραν, γιατί αυτό απαιτεί γνώσεις που έχει μόνον ο Υιός του Ανθρώπου, που είναι αυτός ο οποίος τα έδωσε. Βλέπουμε λοιπόν ότι υπάρχουν σύνολα ανθρώπων, που έχουν χαρακτηριστικά  προβλέψιμα. Ενώ η γνώση τους είναι ικανοποιητική, παρ όλ αυτά  υπάρχει ο Υιός του Ανθρώπου που ευνοεί την εξέλιξη του Σχεδίου. Οι νέοι που ταυτίζονται με τον Ιησού Χριστό, ακολουθούν την τύχη του τριαντατριάχρονου Υιού του Θεού, χωρίς να μπορούν να προσφέρουν τίποτε στους συνανθρώπους τους και πολύ περισσότερο στους εαυτούς τους. Άγγελος της Σμύρνης = 88 = Ιησούς Χριστός, όταν, Σμύρνη = 33 = Πτωχός = Τραγωδία = Νεκρός. Ο αναγνώστης είναι πλέον δυνατό ν αντιληφθεί τι ακριβώς είναι ο άγγελος της εκκλησίας και τι σημασία έχει η έδρα του. Αυτός που απειλεί αυτόν τον άγγελο είναι ο Κύριος Ιησούς, που θυσιάστηκε για την εξέλιξη του Σχεδίου. Κύριος Ιησούς = Υιός του Ανθρώπου = 77.

Αυτό που πρέπει να δούμε, πριν εξετάσουμε τον κάθε άγγελο ξεχωριστά, είναι ότι ο Ιησούς απευθύνεται σ αγγέλους εκκλησιών που έχουν συγκεκριμένη έδρα. Απειλεί τους αγγέλους και όχι τις εκκλησίες κι αυτό πρέπει να διερευνηθεί. Η κύρια διαφορά μεταξύ αγγέλου κι εκκλησίας βρίσκεται  στο φύλο τους. Ο άγγελος είναι αρσενικός, ενώ η εκκλησία θηλυκή. Ο άγγελος δρα ως πνεύμα, ενώ η εκκλησία διατηρεί την κατάσταση ως δομή. Η εκκλησία δεν απειλείται, γιατί διατηρεί πάντα την κατάσταση όπως αυτή δημιουργήθηκε. Ο άγγελος αντίθετα τείνει ν  ανατρέψει την κατάσταση, εφόσον η αποθέωσή του μπορεί να καταστρέψει το Σχέδιο. Ο άγγελος και η εκκλησία λειτουργούν συμπληρωματικά σ ό,τι αφορά την εξέλιξη του Σχεδίου, αλλά ταυτόχρονα βρίσκονται σ αντιπαλότητα. Αυτή η αντιπαλότητα έχει σχέση με την εξουσία και τα δικαιώματα. Ο άγγελος παράγει έργο, αλλά η εκκλησία έχει την εξουσία και τα δικαιώματα. Ο πλούτος της εκκλησίας οφείλεται στον κόπο του αγγέλου, αλλά, λόγω δικαιωμάτων, η εκκλησία έχει την εξουσία. Ο Υιός του Θεού δημιούργησε ένα θηλυκό υπερσύστημα, που ήταν απαραίτητο να υπάρξει για τη Θέωση του ανθρώπου. Σ αυτό έδωσε το σύνολο των δικαιωμάτων και των εξουσιών, επομένως την ιδιότητα του Κυρίου. Εκκλησία = 35 = Κύριος, και Εκκλησίαι = 44 = Καθήμενος = Παντοκράτωρ.

Ο κάθε ζωντανός άνθρωπος, όταν ταυτίζεται μ ένα χαρακτήρα του Υιού και δρα, είναι Άγγελος = Δούλος = Φίλος = 29. Η δράση του απειλεί τον Κύριο θεωρητικά μόνο, γιατί η κατάσταση είναι απόλυτα ελεγχόμενη. Αυτός που θα δράσει ως άγγελος στης Σμύρνης, θα εγκλωβιστεί στη Σμύρνη και η αντίστοιχη εκκλησία θα οικειοποιηθεί τον κόπο του. Ο Κύριος Ιησούς στο τέλος κάθε επιστολής αναφέρει: “Ο έχων ούς ακουσάτω τί τό Πνεύμα λέγει ταίς εκκλησίαις.”. Απευθύνεται στους αγγέλους, αλλά αυτά που λέει τα λέει υπό μορφή πνεύματος στις εκκλησίες, γιατί οι άγγελοι δεν έχουν δομή, που για να συντηρηθεί απαιτούνται εντολές, επομένως δεν  έχουν και έδρα. Οι συμπληρωματικοί τους ρόλοι στρέφουν τις απειλές εναντίον των αγγέλων που δρουν, αλλά οι εκκλησίες είναι οι τελικοί αποδέκτες της γνώσης των απειλών. Ο Χριστός στο Λόγο Του αναφέρει το εξής μυστηριώδες: λέει ότι, όπου είναι το πτώμα, εκεί θα μαζευτούν οι αετοί. Πτώμα = 18 = Έδρα = Μνήμα = Χξς, όταν, Αετός = 22 = Πνεύμα, και, Αετός πετώμενος = Επτά πνεύματα του Θεού = Δώδεκα Απόστολοι = 68.

Ο υπερευφυής Παράκλητος, για να δημιουργήσει την επιθυμητή κατάσταση, δρα με τέτοιον τρόπο, ώστε τα πάντα να βρίσκονται κάτω από τον έλεγχό Του. Γνωρίζει ότι, για να εξελιχθεί το Σχέδιο και να επιβεβαιωθούν οι προφητείες Του, θα πρέπει να δημιουργήσει τα δεδομένα. Επειδή είναι Κύριος και τα πάντα συμβαίνουν μέσα Του, περιγράφει αληθινά αυτά που συμβαίνουν στον τότε παρόντα χρόνο, ενώ παράλληλα προφητεύει. Όπου είναι το πτώμα, εκεί θα μαζευτούν οι αετοί, αναφέρει. Το πτώμα υπάρχει κι είναι το δικό Του μετά τη Θυσία, αλλά ταυτόχρονα ο Ίδιος δημιουργεί καταστάσεις, ώστε το πτώμα αυτό να γίνει τεράστιο. Όταν ο Ίδιος γίνεται πνεύμα, επομένως αετός, γνωρίζει ότι πρέπει να δημιουργήσει το απαραίτητο πτώμα. Ο Ίδιος είναι άγγελος της εκκλησίας, αλλά μέσω των επιστολών, αποκαλύπτει κι άλλους αγγέλους με τελικό στόχο την ίδρυση εκκλησιών. Γνωρίζοντας δηλαδή τις ιδιομορφίες του έργου Του και την πολλαπλή αποστολή Του, απευθυνόμενος στον Εαυτό Του μέσω των απειλών ή των υποσχέσεων, δημιουργεί τα δεδομένα που επιτρέπουν την ίδρυση της εκκλησίας.

Στην πραγματικότητα χαράσσει δρόμους των οποίων η κατασκευή θα ολοκληρωθεί μετά από αιώνες. Όπως ένας μηχανικός, που πάνω στο σχεδιαστήριό του έχει βρει το σύνολο των λύσεων στο σύνολο των προβλημάτων που απαιτεί ένα τεχνικό έργο, έχοντας στο μυαλό του ένα δημιούργημα, που οι υπόλοιποι θα το δουν μετά την κατασκευή του. Μία γέφυρα υπάρχει από τη στιγμή που ο μηχανικός την έχει μελετήσει και όχι από τη στιγμή που αυτή είναι ορατή. Ακόμα κι αν δεν κατασκευαστεί ποτέ, αυτή υπάρχει. Αυτό συμβαίνει και με τον Παράκλητο, που απευθύνεται στους αγγέλους.  Γνωρίζει τα δεδομένα, τα έχει μελετήσει κι από τη στιγμή που η Θυσία του Υιού οδηγεί τη συγκεκριμένη γνώση σ αδιέξοδη κατάσταση, Αυτός γνωρίζει και τ  αδιέξοδα. Η γενική Θέωση ήταν αδύνατο να συμβεί εκείνη την εποχή και το γνώριζε ο Υιός του Ανθρώπου. Η Θυσία Του δε στέρησε από τους ανθρώπους διεξόδους, αλλά δημιούργησε μία ψευδοκατάσταση. Η ψευδοκατάσταση αυτή  οδηγεί την ανθρωπότητα προς τη Λύτρωση. Ο Υιός του Ανθρώπου με τη Θυσία Του, ύψωσε έναν τοίχο εκεί όπου υπήρχε αδιέξοδο. Δε στέρησε από κανέναν τίποτε. Η τελική Λύτρωση είναι δυνατή, γιατί αιώνες μετά κι έπειτα από τεράστιο κόπο και θυσία  η ανθρωπότητα άνοιξε διέξοδο εξαιτίας του τοίχου, χωρίς να το γνωρίζει, κι αυτό που απομένει είναι το γκρέμισμα αυτού. Ο Υιός του Ανθρώπου μέσω των επιστολών, δημιουργεί αυτόν τον τοίχο. Εμποδίζει τη Θέωση των αγγέλων, επομένως του συνόλου των ανθρώπων, που εξαρτώνται από τη γνώση Του, όχι εξαιτίας του μίσους Του αλλά εξαιτίας της γνώσης Του. Αν ήταν δυνατό να λυτρωθούν οι άνθρωποι ως σύνολο από το Λόγο Του, ο Ίδιος θα τους λύτρωνε και δε θα περίμενε από άλλους να κάνουν αυτό που ήταν μέσα στις δυνατότητές Του.

Αναφερθήκαμε παραπάνω στην περίπτωση του Ιησού Χριστού, που έκανε δωρεά συγκεκριμένου Λόγου και θυσιάστηκε, για να μπορέσει ο αναγνώστης ν αντιληφθεί  πώς λειτουργεί ένας άγγελος της εκκλησίας και πάνω σε ποιο σύνολο ανθρώπων στηρίζεται. Είναι όμως δυνατόν ένας άνθρωπος να δράσει όμοια με τον Υιό του Ανθρώπου; Η γνώση ταυτίζει τον άνθρωπο μ έναν άγγελο, αλλά δεν είναι δυνατό να υπάρχει γνώση, που να τον ταυτίζει με το σύνολο αυτών. Ο μόνος άνθρωπος που έχει αυτήν τη δυνατότητα, είναι αυτός που γνωρίζει το Μυστικό Σχέδιο, άρα ο Υιός. Υπάρχουν άγγελοι, που μπορούν να ενσαρκωθούν από τους απλούς ανθρώπους κι άγγελοι με τους οποίους αυτό δε συμβαίνει.

Το κοινό σημείο όμως όλων των αγγέλων, στο σημείο στο οποίο απαιτείται η ανθρώπινη παρουσία, είναι η έδρα της εκκλησίας. Μπορεί, για παράδειγμα, ο άγγελος της Φιλαδέλφειας να μην ενσαρκώνεται από ανθρώπους κατά τη διάρκεια των αιώνων, αλλά είναι απαραίτητο να υπάρχουν άνθρωποι, που συνθέτουν τη Φιλαδέλφεια. Αναζητώντας τους αριθμούς, που αποκαλύπτουν τα συμβαίνοντα, θα έλεγε κάποιος ότι υπάρχει ένα πρόβλημα. Αναζητούμε τον αριθμό του αγγέλου ή της εκκλησίας; Ποιος αριθμός μας ενδιαφέρει; Ο αριθμός του αγγέλου της Σμύρνης ή ο αριθμός της εκκλησίας της Σμύρνης; Πάντα αναζητούμε τον αριθμό αυτού που δρα και όχι αυτόν του συστήματος που στηρίζει τη δομή του στη συγκεκριμένη δράση. Οι εκκλησίες απλά δεν επιτρέπουν στη γνώση να χάσει τα χαρακτηριστικά που ευνοούν το σύστημα. Είτε η εκκλησία είναι μία είτε χίλιες, είναι το ίδιο ακριβώς πράγμα. Αντίθετα με τους αγγέλους, έχει σημασία ο αριθμός τους και η ταυτότητά τους, γιατί η δράση τους επηρεάζει την πορεία του Σχεδίου. Αν υπήρχε ένας άγγελος λιγότερος, το σύστημα θα έχανε την ισχύ του, γιατί θα υπήρχαν άνθρωποι που θα γεννιούνταν εξαιτίας της γνώσης του Υιού και θα ήταν ανεξέλεγκτοι. Εξαιτίας του Υιού του Ανθρώπου η Λαοδίκεια θα υπήρχε, αλλά το Σχέδιο θα κινδύνευε, αν δεν υπήρχε άγγελος που να την ελέγχει κι εξαιτίας του Κυρίου να τη θέτει κάτω από την εξουσία της αντίστοιχης εκκλησίας.

Η εκκλησία δεν έχει δυνατότητα ελέγχου, γιατί έχει πάντα τα ίδια χαρακτηριστικά, που έχουν σχέση μόνο με την εξουσία. Οι άγγελοι αντίθετα δεν είναι δυνατό να εκτελέσουν την αποστολή τους, έχοντας όμοια χαρακτηριστικά μεταξύ τους. Ο κάθε άγγελος ευνοείται ή καταστρέφεται μέσω συγκεκριμένων ενεργειών κι αυτό το γνωρίζει ο Κύριος Ιησούς. Ο άγγελος της Εφέσου, για παράδειγμα, κινδυνεύει όταν μετακινείται η λυχνία Του από τον τόπο της, ενώ η ίδια ενέργεια δεν αγγίζει τους υπόλοιπους. Ένα άλλο σημαντικό χαρακτηριστικό των αγγέλων, είναι η φαινομενική διαφορά της ισχύος που έχουν μέσα στην κοινωνία των ανθρώπων, τη στιγμή που είναι απόλυτα ίσοι μεταξύ τους. Ενώ ο καθένας απ αυτούς μπορεί ν ανατρέψει την κατάσταση και ν αποθεωθεί, η εικόνα ωστόσο που παρουσιάζουν, σε σχέση με τον άνθρωπο, είναι εντελώς διαφορετική.

Ο πιο ισχυρός άγγελος όπως φαίνεται από την πλευρά του ανθρώπου, είναι ο πρώτος άγγελος, ο άγγελος της εκκλησίας της Εφέσου. Η δύναμή του είναι η έδρα της εκκλησίας του κι αυτοί είναι οι αμαρτωλοί ή βάρβαροι. Όπως είδαμε και στην ανάλυση του Σχεδίου, είναι αδύνατο να φτάσει η ανθρωπότητα στη Θέωση, χωρίς να διαπράξει το αμάρτημα. Η εξουσία και οι φορείς της είναι απαραίτητοι, γιατί μόνο μ αυτόν τον τρόπο είναι δυνατό να παραχθούν καρποί. Όλοι οι βάρβαροι που γίνονται δούλοι για να πάρουν εξουσίες, ελέγχονται από τον άγγελο της Εφέσου. Ο άγγελος αυτός κινδυνεύει πάντα από τυχόν μετακίνηση της λυχνίας του. Αυτό είναι απολύτως φυσικό, εφόσον η εξουσία στηρίζεται πάντα σε μία γνώση, άρα σε μία πηγή φωτός. Οι βάρβαροι ποτέ δε δίνουν σημασία σ αυτό καθαυτό το φως, παρά σ  ό,τι προκύπτει στον τομέα της εξουσίας. Είναι αυτοί που θα σταύρωναν το Χριστό, αν απειλούνταν οι εξουσίες τους. Και είναι οι ίδιοι που θα τον προσκυνούσαν αν ενισχύονταν απ Αυτόν. Η παγίδα αυτού του αγγέλου είναι ότι μετά το αμάρτημα, όταν εμφανίστηκαν κι οι πρώτοι βάρβαροι, η ανθρωπότητα μπήκε σε μία φάση που ήταν απίστευτα σκληρή. Η εξουσία ποτέ δε χάθηκε από εκείνη τη στιγμή.. αυτό σημαίνει ότι οι βάρβαροι κι αυτός που τους ελέγχει μεταλλάσσονται διαρκώς. Αυτό όπως είδαμε συμβαίνει, εξαιτίας της δόμησης συστήματος με βάση τη δωρεά.

Υπάρχει το παλιό σύστημα, που στηρίζεται στην παλιά δωρεά και η νέα, αντί να το καταργεί, συνθέτει σύστημα, που πολεμά το παλιό. Οι βάρβαροι της Βαβυλώνας, πολέμησαν με τους βαρβάρους των ελληνιστικών βασιλείων κι αυτοί με τους βαρβάρους του χριστιανισμού. Ενώ εμφανίζονται ειρηνοποιοί, όπως ο Αλέξανδρος ή ο Χριστός, παρ όλ αυτά έχουμε βαρβάρους, που απλά έχουν διαφορετικό Κύριο. Αυτοί οι ειρηνοποιοί είναι αυτοί, που ελέγχουν τους βαρβάρους κι είναι ο άγγελος της Εφέσου. Άγγελος της Εφέσου = Ειρηνοποιός = Χριστός του Θεού = Ρομφαία του στόματος = Κύριοι των Ελλήνων = 76 = Άγγελος ισχυρός. Από τη στιγμή που εμφανίστηκε ο Χριστός, ο Ίδιος είναι ο πιο ισχυρός Κύριος των βαρβάρων και γι αυτό έχει τη δυνατότητα ν απειλεί τον άγγελο. Ο Κύριος Ιησούς παρουσιάζεται σε κάθε άγγελο με διαφορετικά σύμβολα, γιατί τα συγκεκριμένα σύμβολα είναι που αποκαλύπτουν  την ισχύ. Έτσι, σ αυτήν την περίπτωση, είναι αυτός που κρατά τους επτά αστέρες στο δεξί του χέρι και περπατά ανάμεσα στις επτά χρυσές λυχνίες. Επτά αστέρες = 52 = Κληρονόμος, και, Επτά λυχνίαι χρυσαί = Βασιλεύς των νεκρών = Νεκρός Μεσσίας = 78 = Κύριος των βαρβάρων. Έφεσος = 37 = Βάρβαροι = Μοιχοί = Ασύνετοι = Πρώτοι.

Ο Χριστός μέσα στο χρόνο τήρησε την απειλή Του και μετακίνησε τη λυχνία αυτού του αγγέλου. Μέσα στο χριστιανικό κόσμο, όπου υπάρχει η παντοκρατορία των δούλων του Χριστού, εμφανίστηκε ο κομμουνισμός και δημιουργήθηκε ένα άλλο αυτόνομο κέντρο εξουσίας. Μέσα στην Αποκάλυψη, αυτό περιγράφεται από τη δράση του αγγέλου του ισχυρού, που είναι όμοιος μ αυτόν της Εφέσου,  αλλά δεν ακολουθεί την ίδια πορεία. Αυτός ο άγγελος είναι, που μισεί τους Νικολαΐτες και τα έργα τους και όχι γενικά ο άγγελος της Εφέσου. Ο Μαρξισμός στηρίχτηκε στο μίσος εναντίον των δούλων του Ιησού, που για αιώνες καταδυνάστευαν τους ανθρώπους. Νικολαΐτες = Απόστολοι = 47 = Πληγή μεγάλη, όταν, Έργα των Νικολαϊτών = 71 = Αχρείοι δούλοι = Δούλοι του Ιησού = Θρόνος του Θεού. Η ανταμοιβή που δίνεται στο τέλος, έχει ως στόχο ν αναπαράγει διαρκώς την κατάσταση και να γεννά συνεχώς τα μέλη που συνθέτουν την εκκλησία. Η ανταμοιβή κάθε αγγέλου, όπως αντιλαμβάνεται ο αναγνώστης, δεν έχει καμία σχέση με τον άνθρωπο. Ανταμοιβή υπάρχει μόνο για τον άγγελο, εφόσον η ζωή του είναι εξαρτώμενη από τον Κύριο. Οι βάρβαροι ανταμείβονται με το ξύλο της ζωής κι επειδή ακριβώς δίνεται αυτό, υπάρχουν και βάρβαροι. Ξύλον ζωής = Φόβος μέγας = Προφητεία = Απόστολοι = Νικολαΐτες = 47. Αυτό το ξύλο υπάρχει στον Παράδεισο τον οποίο εμείς γνωρίζουμε. Παράδεισος = 59 = Φως αληθινόν = Καινή Διαθήκη. Όταν ο Χριστός έλεγε “μακάριοι οι ειρηνοποιοί”, συνέδεε τον τρόπο γέννησής τους. Οι μακάριοι και οι ειρηνοποιοί γεννιούνται από την ίδια προφητεία, υπηρετώντας διαφορετικά το Σχέδιο. Οι πρώτοι γεννιούνται απευθείας από την προφητεία, ενώ οι δεύτεροι προϋπάρχουν αυτής, αλλά διατηρούνται εξαιτίας της. Οι ειρηνοποιοί υπάρχουν κι όταν νικούν παίρνουν το ξύλο της ζωής, επιβεβαιώνοντας με την ύπαρξή τους την προφητεία.

Ο δεύτερος άγγελος είναι ο άγγελος της εκκλησίας της Σμύρνης. Ο Κύριος Ιησούς δεν αποκαλύπτεται σ αυτόν με σύμβολα εξουσίας, εφόσον δεν υπάρχει αυτή η ανάγκη. Περιγράφει μία διαδρομή της οποίας το αίσιο τέλος είναι μία υπόσχεση. Στους νεκρούς η ύψιστη υπόσχεση είναι η δωρεά ζωής. Σ αυτό το σημείο μιλά Αυτός που νίκησε το θάνατο κι ενώ ήταν νεκρός επέστρεψε στη ζωή. Για να συμβεί αυτό είναι απαραίτητο, όπως γνωρίζουμε, να ολοκληρωθεί το Σχέδιο. Θα πρέπει ο Υιός να γεννήσει το θάνατο, να μπει στον κόσμο των νεκρών ως αμαρτωλός και να επιστρέψει ως Κύριος. Ο Υιός θα πρέπει να λειτουργήσει ως πρώτος και ως έσχατος. Πρώτος = 37 = Αμαρτωλός = Εξουσία, και Έσχατος = Κύριος = 35. Ο άγγελος της Σμύρνης είναι βυθισμένος μέσα στη θλίψη και τη φτώχεια, αλλά στην πραγματικότητα είναι πλούσιος. Όλοι οι νέοι που προσπάθησαν, μέσω του Λόγου του Χριστού να βοηθήσουν τους ανθρώπους, δεν απόλαυσαν τίποτε. Θυσιάστηκαν, κάνοντας κι αυτήν ακόμα την επιβίωσή τους πολλές φορές προβληματική. Ο πραγματικός πλούτος  όμως τους δόθηκε απλόχερα κι είναι οι μόνοι που έχουν τη δυνατότητα, αν νικήσουν, ν αποφύγουν το δεύτερο θάνατο. Άγγελος της Σμύρνης = Ιησούς Χριστός = 88 = Περιούσιος λαός, και, Σμύρνη = 33 = Νεκροί = Σοφοί = Πτωχοί.

Όταν ένας άνθρωπος μιλά σαν το Χριστό, στρέφεται πάντα εναντίον του ιουδαϊσμού. Αυτοί που τον μισούν, είναι αυτοί που θίγονται από το Λόγο του Χριστού, άρα αυτοί που νομίζουν ότι είναι Ιουδαίοι ενώ δεν είναι. Ιουδαίοι = Χριστός = Αιώνια δόξα = 46 = Δόξα του Θεού, ενώ, Αντιιουδαίοι = Συναγωγή του σατανά = 61 = Αντίχριστοι = Γενεά μοιχαλίς. Ο Χριστός υπόσχεται σ αυτούς, που ακολουθούν τον άγγελο της Σμύρνης τη Λύτρωση, κι αυτό το νόημα έχει η περιγραφή της δικής του πορείας. Η δοκιμασία αυτών όλων, είναι η είσοδός τους στη φυλακή του σατανά..  αυτό με βάση τη λογική, σημαίνει ότι ο κόπος τους και η θυσία τους θα καταλήξουν σε λάθος χέρια. Φυλακή του σατανά = 42 = Εθνικοί = Μέθυσοι = Άπιστοι = Θηρίον. Αν οι νεκροί αντέξουν τη  δοκιμασία και δεν μπουν στον πειρασμό να ενεργούν υπέρ της εξουσίας, όπως κάνουν οι εθνικοί, δεν έχουν να φοβηθούν το δεύτερο θάνατο. Δεύτερος θάνατος = 70 = Πνευματικά δικαιώματα = Χάραγμα του θηρίου.

Τρίτος άγγελος είναι ο φοβερός και τρομερός άγγελος της εκκλησίας της Περγάμου. Ο άγγελος αυτός είναι το πνεύμα της αληθείας, που ελέγχει τους εθνικούς. Ο Χριστός στο Λόγο Του αναφέρει ότι ο Υιός του Ανθρώπου θα παραδοθεί στους εθνικούς και τους πρεσβύτερους, όπως είναι γραμμένο γι Αυτόν. Απ αυτήν την παράδοση γεννιέται ο χριστιανισμός, που τείνει να κατακτήσει τον κόσμο. Δυνατότητα επέκτασης στον κόσμο έχει, όπως είδαμε στην ανάλυση του Σχεδίου, μόνον η βασιλεία και άρα το πνεύμα της αληθείας είναι το βασιλικό πρόσωπο του Ιησού. Ο Υιός του Ανθρώπου είναι ο Κύριος-Ιησούς, ενώ το πνεύμα της αληθείας είναι ο Βασιλεύς-Ιησούς. Η λειτουργία αυτού του αγγέλου βασίζεται στην ύπαρξη των εθνικών που έχουν γνώση. Οι εθνικοί σταύρωσαν το Χριστό κι οι εθνικοί ήταν αυτοί, που χρησιμοποίησαν τη γνώση Του για να κατακτήσουν τον κόσμο. Εξαιτίας της εξουσίας που φέρει αυτός ο άγγελος, ο Κύριος-Ιησούς εμφανίζεται και πάλι με σύμβολα εξουσίας. Δεν είναι Αυτός που περιφέρεται ανάμεσα στις επτά χρυσές λυχνίες, ώστε με δωρεά φωτός να μετακινεί τις λυχνίες. Είναι αυτός που χρησιμοποιεί το φως για να πολεμά απευθείας τους Νικολαΐτες. Επτά λυχνίαι χρυσαί = Νεκρός Μεσσίας = 78 = Βασιλεύς των νεκρών = Φιλοσοφία του Θεού = Μάχαιρα μεγάλη του Θεού = Ρομφαία δίστομος. Το Πνεύμα της αληθείας = Άγγελος της Περγάμου = 81 = Βασιλεύς Ιησούς, κινδυνεύει μόνον, όταν ο Υιός του Ανθρώπου τού επιτίθεται ως παρθένος.

Back to content | Back to main menu