Κορυφή σελίδας
Ιωάννου Αποκάλυψη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Ιωάννου Αποκάλυψη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Ιωάννου Αποκάλυψη

Σ αυτό το σημείο χρήσιμο είναι ν αναφέρουμε το εξής ενδιαφέρον: μετά την κατάρρευση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας οι δούλοι της Ορθόδοξης εκκλησίας έκαναν το μεγαλύτερο σφάλμα που θα μπορούσαν να κάνουν. Διατήρησαν ζωντανό το ελληνικό σπέρμα, διατηρώντας λαό με μητρική την ελληνική γλώσσα. Αυτό το σφάλμα το πραγματοποίησαν, γιατί δεν αντιλήφθηκαν την ταυτότητα του Μωάμεθ. Τον εξέλαβαν ως ειρηνοποιό, ενώ αυτός ήταν προφήτης. Ο άγγελος της Λαοδικείας είναι πανίσχυρος κι ελέγχει τα πάντα, μόνον όταν αυτοί που τον υπηρετούν είναι είτε ψυχροί είτε ζεστοί και συνυπάρχουν. Ο Μωάμεθ εκτελώντας την αποστολή του, ευνούχισε τον ιουδαϊσμό, χωρίς να τον νικήσει. Δε φέρθηκε σαν ειρηνοποιός, αλλά ως παρθένος. Ο ειρηνοποιός είναι χρήσιμος για το σύστημα, γιατί προσπαθεί να το γονιμοποιήσει σ εποχή κατά την οποία δεν επιδέχεται γονιμοποίηση. Παρουσιάζεται σαν Μεσσίας  και χρησιμοποιεί την επικίνδυνη γνώση στο σύνολό της.

Ο Μωάμεθ αντίθετα κράτησε την παρθενικότητά του. Δεν παρουσιάστηκε ως Μεσσίας και δεν προσπάθησε να πραγματοποιήσει γάμο με το σύστημα, που έφερε την κοσμοκρατορία. Πρότεινε ένα μοντέλο, συνέστησε υπομονή μέχρι την τελική κρίση κι έδωσε υπόσχεση Λύτρωσης. Οι πιστοί του μ αυτόν τον τρόπο αποσυνδέθηκαν από την τέλεια γνώση, που συνοδεύεται από δικαιώματα και ξέφυγαν, όσο ήταν δυνατόν, από τον ιουδαϊσμό. Όταν συμβαίνει αυτό, παύει να έχει εξουσία ο εκλεκτός του Θεού Μωυσής..  άρα δεν υπάρχουν οι όμοιοι του μέσα στην κοινωνία λόγω δικαιωμάτων. Ο Μωυσής εξομοιώνει τους ιερείς μ αυτόν, μέσω των δικαιωμάτων, και κατευθύνει τη βάση της κοινωνίας, που έχει ως παιδεία την Παλαιά Διαθήκη και στηρίζει τον ιουδαϊσμό. Όταν στο χώρο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας ορθώθηκε το σύστημα της αντίστοιχης Οθωμανικής,  η Ανατολική εκκλησία έκανε λανθασμένες εκτιμήσεις. Διατήρησε ψυχρούς σε μία κοινωνία, που δεν είχε τη δυνατότητα να γεννήσει ζεστούς. Το σφάλμα εμφανίστηκε μετά τη Γαλλική Επανάσταση, όταν ένα κράτος που έχει την τάση να παράγει ψυχρούς, κλήθηκε να λειτουργεί κατά τα ιουδαϊκά πρότυπα. Μωάμεθ = Υιός = Βλέπων = 26 = Σατανάς, όταν, Προφήτης = 48 = Παρθένος = Φρόνιμος.

Ο Μωάμεθ ταυτίστηκε λειτουργικά με το Χριστό, ώστε να μη χαθεί ο έλεγχος του Σχεδίου, αλλά τα χαρακτηριστικά του ήταν πιο ευεργετικά για τους ανθρώπους. Δεν έδωσε τη Λύτρωση, αλλά έδωσε καλύτερες συνθήκες στους ανθρώπους. Επιπλέον ήταν αυτός που οδήγησε τους δούλους στο σφάλμα. Ακολουθεί τον Ιησού στην πορεία Του, αλλά επειδή δεν είναι ο ίδιος Κύριος, η παρθενικότητα δημιουργεί τα ίδια φαινόμενα, αλλά απείρως πιο ανώδυνα. Αληθινός άγιος = Διδάσκαλος αγαθός = Καινή Ιερουσαλήμ = Προφήτης Μωάμεθ = 74, όταν Προφήτης του Αλλάχ = Διαθήκη του Θεού = Εκλεκτός του Κυρίου = Σίμων Πέτρος = Καταραμένος όφις =  67. Μωάμεθ ζων = 42 = Ιησούς = Αρχάγγελος, ενώ, Νεκρός Υιός = Νεκρός Μωάμεθ = Εσταυρωμένος = Καινή Διαθήκη = 59. Η εύνοια που απολαμβάνουν οι μωαμεθανοί οφείλεται στο γεγονός ότι ο Μωάμεθ νεκρός δε δρα, ενώ αντίθετα ο Εσταυρωμένος παρασέρνει τους δούλους στο θάνατο.

Η Ορθόδοξη εκκλησία δεν αντιλήφθηκε ότι από παρθένο δεν προκύπτουν δικαιώματα, ώστε να τα πάρει η ίδια, παίρνοντας έτσι ταυτόχρονα το ρόλο του Μωυσή. Δικαιώματα δίνει μόνον ο ψευδοπροφήτης, που είναι ο οικοδεσπότης. Ψευδοπροφήτης = 70 = Πνευματικά δικαιώματα = Άγιος δέσποτας. Στον κόσμο των αριθμών οι λέξεις “μωαμεθανοί” κι “Ιουδαίοι” ταυτίζονται κι αυτό δεν είναι λάθος. Μωαμεθανοί = Ιουδαίοι = 46 = Χριστός. Η εξήγηση σ  αυτό δίνεται μέσα στις επιστολές στις οποίες αναφέρονται άνθρωποι, που νομίζουν ότι είναι Ιουδαίοι ενώ δεν είναι, αλλά ψεύδονται. Ιουδαίοι = 46 = Δόξα του Θεού. Συναγωγή του σατανά = 61 =Εκκλησία του σατανά = Αντίχριστοι = Αντιουδαίοι = Γενεά μοιχαλίς. Οι μωαμεθανοί όπως οι Ιουδαίοι έχουν εναποθέσει τις ελπίδες τους στο Γαβριήλ. Γαβριήλ = Αρνίον = 32 = Ζενίθ. Αρχάγγελος Γαβριήλ = Διδάσκαλος αγαθός = Προφήτης Μωάμεθ = Αληθινός άγιος = Χριστός  Θεός = 74. Όλοι αυτοί που βλέπουμε και μισούμε  εξαιτίας της αθλιότητάς τους, είτε πρόκειται για Ιουδαίους είτε για χριστιανούς είτε για μωαμεθανούς, νομίζουν ότι είναι Ιουδαίοι. Όλοι αυτοί είναι η “γενεά η μοιχαλίς”.

Σ αυτό το σημείο τελειώνουν οι επιστολές και είναι η αρχή μίας νέας κατάστασης, που είναι ταυτόχρονα και τελική. Αυτό είναι δυνατό για τους λόγους ότι ο Κύριος γνωστοποίησε την ισχύ του σ  ένα μακάριο και μέσω των επιστολών γεννιέται μία κατάσταση τέλεια και τελική, που μέσα στο χρόνο απλά αλλάζει κλίμακα. Υπάρχει ένας Κύριος, επτά άγγελοι που δε δρουν τέλεια κι ερεθίζουν τον Κύριο κι ένας δούλος μακάριος. Ο Κύριος έχει τη γνώση να παρουσιαστεί ως μακάριος, ώστε σ αυτήν την κατάσταση ο Ιωάννης να βρίσκεται στη θέση του απλού δούλου. Αυτό το κάνει για να επιτύχει αυτό που ονομάσαμε καταδίωξη. Οι επιστολές είναι ταυτόχρονα και προφητεία, εφόσον μέσα σ αυτές αποκαλύπτεται ο τρόπος δράσης του Κυρίου απέναντι στους αγγέλους, αν δε συμμορφωθούν..  άρα αφορά το μέλλον. Η πραγματική προφητεία της Αποκάλυψης είναι γραμμένη από το χέρι του Ιωάννη και περιγράφει όσα αυτός είδε.

Το πρόβλημα που υπάρχει εδώ είναι αυτό που αφορά την καταδίωξη. Αυτός που γνωρίζει την προφητεία, πρέπει να καταδιώκεται κι αυτό απαιτεί αληθινό Λόγο βγαλμένο από το στόμα του Κυρίου. Το σύνολο του φόβου που προκαλεί την καταδίωξη, προέρχεται από την άμεση κι αληθινή απειλή του Κυρίου στο τέλος. Ο άνθρωπος που γνωρίζει την Αποκάλυψη, πρέπει να φοβάται τις πληγές στην περίπτωση που αλλοιώνει οτιδήποτε μέσα σ  αυτές. Αν η Αποκάλυψη δεν περιελάμβανε τις επιστολές, θα υπήρχε πρόβλημα. Δε θα ήταν δυνατό να ξεκινήσει η διαδικασία της καταδίωξης, εφόσον ο Ιωάννης δε θα καταδιωκόταν. Ο Ιωάννης έγραψε την Αποκάλυψη κι έγραψε αυτό που είδε. Για το δημιουργό δεν τίθεται θέμα αλλοίωσης και σ αυτήν την περίπτωση, εφόσον ο Ιωάννης ήταν ο δημιουργός, δεν τον αφορά η απειλή. Ο Κύριος ξεπερνά αυτό το πρόβλημα με τις επιστολές. Γίνεται μακάριος κι υπαγορεύει σε δούλο επιστολές, που αφορούν το μέλλον. Απ αυτήν την υπαγόρευση ξεκινά η καταδίωξη του Ιωάννη.

Ο Ιωάννης γράφει την Αποκάλυψη και ναι μεν δεν τον αφορά η απειλή για το κυρίως κείμενό της, αλλά εντάσσεται στην ίδια κατάσταση λόγω των επιστολών. Η τρομερή θεία ευφυΐα δημιουργεί μέσω των επιστολών τον πρώτο τέλειο μακάριο, πριν ακόμα παραδώσει την προφητεία. Ο Κύριος μπορούσε, μετά τις επιστολές, να πάει κατευθείαν στον επίλογο και να επιτύχει τα ίδια αποτελέσματα. Η αρχική κατάσταση που είναι ταυτόχρονα και τελική, στηρίζεται στη λογική των ομοίων και όχι των ίσων. Κύριος είναι Αυτός, που τα γνωρίζει όλα. Μακάριος είναι αυτός, που γνωρίζει ένα μέρος του συνόλου, που αφορά το άγνωστο μέλλον. Ο Κύριος δίνοντας τις επιστολές εμφανίζει ένα μέρος της γνώσης Του και γίνεται κατ αυτόν τον τρόπο μακάριος.  Αυτό το δίνει σε δούλο και τον απειλεί να μην το αλλοιώσει. Ο δούλος από τη στιγμή που παίρνει το μερικό κι έχει τη δυνατότητα να το παραδώσει σε άλλους, γίνεται και ο ίδιος μακάριος.

Η λογική των ομοίων λειτουργεί σ αυτό το σημείο ως εξής: ο Κύριος είναι πάντα Κύριος, επειδή γνωρίζει τα πάντα κι είναι το σταθερό σημείο. Ο Ιωάννης γίνεται μακάριος λόγω των επιστολών κι όλοι οι υπόλοιποι γίνονται μακάριοι λόγω του συνόλου  της Αποκάλυψης, που είναι πλήρης. Αυτός που υπαγορεύει τις επιστολές, είναι χαλκόπους για τον Ιωάννη, ενώ ο Ιωάννης που υπαγορεύει το κείμενό του, γίνεται χαλκόπους γι αυτόν, που το παίρνει. Χαλκόπους = 38 = Μακάριος = Ευνούχος = Απόκρυφον. Μέσω αυτού του σχεδιασμού, κατορθώνει ο Κύριος να δημιουργήσει μία κατάσταση, που δεν επηρεάζεται ποτέ κι από κανέναν εξωτερικό παράγοντα.

Ο τέλειος Κύριος δημιουργεί τον τέλειο μακάριο και του δίνει την τέλεια κι αληθινή εικόνα. Ο τέλειος μακάριος, για να δημιουργήσει τέλειους μακάριους, θα πρέπει κι αυτός να έχει αυτήν τη δυνατότητα και σ όλες τις εποχές. Η αρχή και το τέλος της προφητείας ταυτίζονται γι αυτόν το λόγο. Η αναλογία διατηρεί την αλήθεια ανεπηρέαστη, γι αυτό κι ο Ιωάννης, ο πρώτος τέλειος μακάριος, θα πρέπει να δει στον ουρανό την αλήθεια, ενώ οι υπόλοιποι τέλειοι μακάριοι και σ όλες τις εποχές στη Γη.

Το πρόβλημα σ αυτό το σημείο όπως βλέπουμε είναι η αλήθεια. Ποτέ και κανένας δεν πρέπει να έχει το δικαίωμα να πει ότι έπεσε θύμα ψεύδους. Ό,τι λέει ο Χριστός, είναι απόλυτα αληθινό. Χριστός = Αληθινός =  46 = Παναληθής. Ο Υιός του Θεού ήταν Μεσσίας και Παντοκράτορας από τότε που γεννήθηκε ο άνθρωπος και όχι από τότε που ο άνθρωπος τον γνώρισε ως Χριστό. Για να δει κάποιος αυτό που υπήρχε πριν γίνει ορατό κι αντιληπτό στη Γη, θα έπρεπε να γνωρίσει τον ουρανό. Το σύνολο των υπολοίπων που γεννήθηκαν στη Γη μετά την εμφάνιση του Υιού, δεν έχουν αυτήν την ανάγκη, επειδή υπάρχει η Αγία Ιερουσαλήμ, που έχει στην κατοχή της τη Δόξα του Θεού. Δόξα του Θεού = Αιώνια δόξα = Χριστός = 46.

Ο Κύριος, σ ό,τι αφορά την κυρίως προφητεία, δεν υπαγορεύει στον Ιωάννη.. τον αφήνει να δει, για να μην αλλοιωθεί η τελειότητα του σχεδιασμού  της. Δεν υπαγορεύει σε τέλειο μακάριο, γιατί δε θα υπαγορεύσει από εκείνη τη στιγμή και σε κανέναν άλλο. Από τη στιγμή που γίνει κάποιος τέλειος μακάριος, βλέπει, εφόσον αυτό του επιτρέπεται, αλλά καταλαβαίνει μόνον όσα του επιτρέπονται χωρίς σχόλια. Ο Ιωάννης βλέπει και περιγράφει χωρίς σχόλια. Ο Κύριος δίνει εικόνα στον Ιωάννη κι ο Ιωάννης μεταφέρει την εικόνα μέσω περιγραφής και τίποτε άλλο. Ο πρώτος μακάριος βλέπει το νεκρό Εμμανουήλ και παίρνει τη μαρτυρία του Ιησού, ενώ οι υπόλοιποι βλέπουν αυτό που τους δίνεται στο τέλος κι είναι απόλυτα ίδιο. Νεκρός Εμμανουήλ = Μαρτυρία Ιησού = Αγία Ιερουσαλήμ = Ουρανός καινός = Λίμνη του πυρός =  66.

Ο Ιωάννης είδε τον Αληθινό άγιο, που του έδωσε την προφητεία, ενώ οι υπόλοιποι βλέπουν την καινή Ιερουσαλήμ, που έχει στην πλατεία της το ξύλο της ζωής. Αληθινός άγιος = Διδάσκαλος αγαθός = Αρχάγγελος Γαβριήλ = Καινή Ιερουσαλήμ = Βασιλεία του κόσμου, όταν, Προφητεία = Ξύλον ζωής = 47. Ο Ιωάννης είδε το θηρίον και το δράκοντα και δεν αντιλήφθηκε την ταυτότητά τους. Οι μεταγενέστεροι μακάριοι είδαν κι αυτοί τα θηρία, αλλά δεν αντιλήφθηκαν επίσης την ταυτότητά τους. Όπως τα θηρία δεν επιτέθηκαν στο μακάριο Ιωάννη, έτσι δεν επιτίθενται και στους υπόλοιπους μακάριους. Θηρίον = 42 = Ιησούς, Δράκων μέγας = Αλέξανδρος = 45.

Όλα αυτά τ αναφέρουμε ενδεικτικά, για ν αντιληφθεί ο αναγνώστης τι ακριβώς σημαίνει κλειστή προφητεία. Χωρίς να υπάρχει ψεύδος σ  αυτήν την προφητεία, αναπαράγονται τα ίδια φαινόμενα, πράγμα αδύνατον, αν η αρχή και το τέλος ήταν διάφορα μεταξύ τους. Αν η αρχή έδινε τέλεια χαρακτηριστικά στον Ιωάννη και δεν ταυτιζόταν με το τέλος, η τελειότητα αυτή των χαρακτηριστικών για τους υπόλοιπους θα ήταν δυνατή μόνο με το ψεύδος. Αυτό θα συνέβαινε σίγουρα, γιατί η γνώση που δίνει τα χαρακτηριστικά είναι προφητεία. Η προφητεία είναι πάντα μία, εφόσον είναι αληθινή. Αν ο Κύριος δεν επέτρεπε στον Ιωάννη ν ανέβει στον ουρανό όπως συμβαίνει με τους υπόλοιπους  και του επέτρεπε να βλέπει μόνο στη γη και όσα συμβαίνουν σ αυτή, θα έπρεπε να πει ψέματα από τη στιγμή που η κατάσταση, που επικρατούσε τότε, δεν ήταν τελική. Για να δει ο Ιωάννης, όσα θα έβλεπαν στη Γη οι υπόλοιποι αιώνες μετά, έπρεπε ν ανέβει στον ουρανό.

Αυτό που πρέπει να δούμε, είναι τι ακριβώς συμβαίνει, αφού ο Ιωάννης πάρει τη γνώση των επιστολών. Το μέρος της Αποκάλυψης που περιγράφει το σύνολο των όσων είδε ο Ιωάννης, είναι μία προφητεία εξαιρετικά περίπλοκη. Για να γίνει αυτή αντιληπτή, θα πρέπει ο αναγνώστης να διακρίνει πάντα τα επίπεδα στα οποία αναφέρεται. Ταυτόχρονα πρέπει ν αντιλαμβάνεται την έννοια του “χρόνου” με τη λογική της Αποκάλυψης, επειδή, λόγω επιπέδων, περιγράφονται τα ίδια γεγονότα, όπως αυτά φαίνονται από το κάθε επίπεδο. Αυτό είναι απαραίτητο, γιατί η προφητεία έχει το χαρακτηριστικό να περιγράφει μία σειρά γεγονότων, που θα οδηγήσουν την ανθρωπότητα από ένα αρχικό σημείο σ  ένα τελικό. Το πρόβλημα γεννιέται με το χρόνο, εξαιτίας της ταύτισης των σημείων. Από το σημείο Α πάμε στο σημείο Α. Η πορεία γίνεται, γιατί υπάρχει διαφορά μεταξύ ουρανού και Γης. Αυτά που υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν στον ουρανό τέλεια, στη γη πρέπει να δημιουργηθούν.

Ο αναγνώστης θα πρέπει πάντα να παρακολουθεί τον Ιωάννη και μετά να προσπαθεί ν αντιληφθεί το φαινόμενο που περιγράφει. Επειδή η Αποκάλυψη είναι κλειστή προφητεία, θα πρέπει, για να εισέλθει κάποιος σ αυτήν, να βρει το σημείο απ όπου μπορεί να εισέλθει. Από τη στιγμή που η αρχή και το τέλος ταυτίζονται ως καταστάσεις και μεσολαβεί κάποιος χρόνος μέχρι την ταύτισή τους εφόσον υπάρχει διαφορά στα επίπεδα  εμείς θα πρέπει να βρούμε ποια από τα όμοια μεταξύ τους προηγούνται. Ενώ υπηρετούν το Σχέδιο με τον ίδιο απόλυτο τρόπο, εμφανίζονται με κάποια σειρά. Έτσι μπορούμε ν αναφερθούμε στη γενεσιουργό αιτία όλων, που είναι η προφητεία. Θέλημα Θεού = 47 = Προφητεία = Τέσσαρα ζώα = Βαβυλών η μεγάλη = Άγια  πόλις = Ξύλον ζωής.

Όλα αυτά σημαίνουν το ίδιο ακριβώς πράγμα και υπηρετούν το Σχέδιο με τον ίδιο απόλυτο τρόπο. Η σειρά που τα βάλαμε είναι η σωστή, γιατί δεν είναι δυνατό να δοθεί προφητεία, χωρίς να προϋπάρξει το θέλημα του Θεού. Δεν είναι δυνατό να υπάρξει ξύλο της ζωής, πριν δομηθεί η άγια πόλις κι επομένως να προϋπάρξει η Βαβυλώνα, που είναι αποτέλεσμα της δράσης των τεσσάρων ζώων. Για να μπούμε στην Αποκάλυψη θα πρέπει να εντοπίσουμε την ταυτότητα των τεσσάρων ζώων κι από εκείνο το σημείο να παρακολουθούμε την αλλαγή της κλίμακας με τη βοήθεια της οποίας από μία κατάσταση, που αφορά έναν Κύριο κι ένα δούλο, θα φτάσουμε σε μία παγκόσμια. Στους στίχους: (Αποκ. Ιωάν. 4.1-4.3), ο Ιωάννης δίνει στον αναγνώστη μία περιγραφή ενός θρόνου κι ενός καθήμενου εντελώς αφηρημένη. Αυτό συμβαίνει  για να υπηρετηθεί η τελειότητα της Αποκάλυψης και μόνον. Ο Ιωάννης περιγράφει από το (Αποκ. Ιωάν. 4.4) και μετά με απόλυτη λεπτομέρεια ό,τι βλέπει και είναι ο ίδιος ο θρόνος.

Η Αποκάλυψη προσφέρει αυτήν την ασαφή γνώση, για να ευθυγραμμιστεί πλήρως ο μεταγενέστερος μακάριος με τον πρώτο. Επειδή όλοι οι υπόλοιποι δεν γνώρισαν τις ίδιες συνθήκες με τον Ιωάννη, που είδε τον Κύριο-Ιησού, παίρνουν γνώση για τον καθήμενο πριν την περιγραφή του, που ακολουθεί τα τέσσερα ζώα. Η ευθυγράμμιση είναι τέλεια, γιατί ο μεν Ιωάννης ανέβηκε στον ουρανό, αλλά δεν αντιλήφθηκε τι είδε, ενώ οι μεταγενέστεροι, επειδή δεν είδαν, έχουν την ίδια αφηρημένη εικόνα που τους δίνει ο Ιωάννης. Η Αποκάλυψη είναι πλήρης προφητεία. Αυτός είναι κι ο λόγος για τον οποίο περιγράφει το σύνολο των όσων συμβαίνουν, μέχρι να υπάρξει καθήμενος. Για να συμβεί αυτό, θα πρέπει να δράσουν τα τέσσερα ζώα. Ο Ιωάννης πήρε τις επιστολές από τον καθήμενο που ναι μεν υπήρχε στον ουρανό, αλλά όχι στη Γη. Δίνοντας στο χωρίο (Αποκ. Ιωάν. 4.1-4.3) γνώση για τον καθήμενο θέτει κοινό  σημείο αφετηρίας για όλους. Αυτό σημαίνει  ότι προσδιορίζει ένα χρονικό σημείο στο οποίο αυτά που περιγράφει είναι αληθινά, εξασφαλίζοντας όμως τη δυνατότητα να δώσει προφητεία, που ξεκινά από άλλο χρονικό σημείο κι είναι επίσης αληθινή.

Για να γίνει αυτό κατανοητό, αναφέρουμε ότι, για να υπάρξει καθήμενος, απαιτείται η δράση των τεσσάρων ζώων. Αυτά όμως μπορεί να ξεκίνησαν τη δραστηριότητά τους αιώνες πριν τον Ιωάννη. Έργο τους είναι ο θρόνος του καθήμενου. Όταν ο Ιωάννης παίρνει την προφητεία, ο καθήμενος υπάρχει, αλλά προηγήθηκαν μέχρι την ενθρόνισή του πολλά πράγματα. Ο Ιωάννης δηλώνει ότι είδε τον καθήμενο αληθινά, εφόσον αυτός υπήρχε. Από τη στιγμή που συμβαίνει αυτό και περιγράφει το θρόνο, που έχει τα τελικά του χαρακτηριστικά, λαμβάνει τη δυνατότητα να συνεχίσει την περιγραφή της προφητείας απ όποιο χρονικό σημείο θέλει, χωρίς να ψεύδεται. Η προφητεία θα ήταν ανακριβής, αν ο Ιωάννης έβλεπε το πρόσωπο του καθήμενου στο θρόνο του Αρνίου, κι έπειτα περιέγραφε τα τέσσερα ζώα, που δημιουργούν και μοιράζονται αυτόν το θρόνο σαν κατάσταση που ακολουθεί.

Αυτό δε συμβαίνει, γιατί ο Ιωάννης πρώτα περιγράφει το θρόνο με τα τέσσερα ζώα και μετά το σύνολο των όσων ακολούθησαν, ώστε να υπάρξει καθήμενος. Αυτό που πρέπει να δούμε εμείς, είναι τι ακριβώς περιγράφει ο Ιωάννης στο χωρίο: (Αποκ. Ιωάν. 4.1-4.3) και γιατί αληθινά δεν διακρίνει το πρόσωπο του καθήμενου. Ο Ιωάννης βλέπει κατ αρχήν το θρόνο, που είναι ίδιος μ αυτόν που θα πάρει το Αρνίον στη δόξα Του κι είναι η Βασιλεία των Ουρανών. Ο θρόνος αυτός είναι ο ίδιος ο Σωτήρας, γιατί σύμφωνα με το Λόγο του Χριστού ο Υιός κι ο Πατέρας ταυτίζονται και κατοικούν μέσα στον άνθρωπο που πιστεύει στο Θεό. Ο θρόνος είναι ένα σύνολο ανθρώπων, που δομούν ένα σύστημα με τη γνώση του Θεού, αλλά εξαιτίας της απουσίας Του δεν ξεφεύγουν από τη φιλοσοφία του συστήματος. Θρόνος = Πιστοί = Σωτήρας = Σαρδίον = 41 = Διδασκαλία.

Ο Κύριος ταυτίζεται με το θρόνο λόγω κοινής δωρεάς, που αφορά τη γνώση. Εφόσον οι πιστοί μεταφέρουν το Λόγο ατόφιο, απλά αλλάζει η κλίμακα. Ό,τι ήταν ο Σωτήρας γι  αυτούς, γίνονται οι ίδιοι για την ανθρωπότητα. Επειδή όμως το σύνολο αυτό αναμένει το Σωτήρα, έχοντας χαρακτηριστικά σωτήρα, έχει ταυτόχρονα τη μορφή θρόνου, εφόσον αυτοί θα δεχτούν τη νέα δωρεά σε ενδεχόμενη επανεμφάνιση του Υιού. Οι άνθρωποι θα δουν ένα τεράστιο σύστημα, που συνθέτουν οι πιστοί και καθήμενο πάνω σ αυτό το Σωτήρα. Ο θρόνος αυτός είναι ο μέγας ο λευκός, εφόσον είναι ο θρόνος του Χριστού, που είναι ο Κύριος των Ιουδαίων και ζει εις τους αιώνες. Θρόνος μέγας λευκός = 87 = Κύριος των Ιουδαίων = Κύριος του αμπελώνος = Εκκλησία των Ιουδαίων = Βασιλεύς της αβύσσου = Ζων εις τους αιώνας. Αυτός ο θρόνος είναι στην ιδανική του μορφή η Βασιλεία των Ουρανών κι αυτό συμβαίνει όταν το Αρνίον είναι ζων και όχι εσφαγμένον. Αρνίον ζων = 48 = Παρθένος = Λαός του Θεού. Θρόνος του Αρνίου = 80 = Βασιλεία των Ουρανών = Αθάνατος άνθρωπος = Αθάνατοι άνθρωποι. Ο Ιωάννης δεν είδε την ιδανική κατάσταση, αλλά μόνον το θρόνο και το Σωτήρα. Σωτήρας του κόσμου = 77 = Κύριος Ιησούς = Υιός του Ανθρώπου.

Όλα αυτά τα είδε με ακρίβεια, μόνο πριν πάρει τις επιστολές κι αυτό γιατί έπρεπε να τηρηθούν οι αναλογίες. Η ασάφεια δηλαδή κατά ένα μέρος οφείλεται στο ότι είχε ξαναδεί το θρόνο. Ο Καθήμενος = Παντοκράτωρ = Ίασπις = 44, ήταν όμοιος με το λίθο ίασπι. Λίθος ίασπις = Επτά λυχνίαι χρυσαί = Βασιλεύς των νεκρών = Νεκρός Μεσσίας = 78. Όταν ο Ιωάννης στην αρχή βλέπει τις επτά λυχνίες βλέπει στην πραγματικότητα το θρόνο και τον καθήμενο, χωρίς να γνωρίζει πού βρίσκεται. Όταν ο καθήμενος είναι Βασιλεύς των νεκρών και νεκρός Μεσσίας όλα όσα του λέει ο Ιησούς στην αρχή είναι ευνόητα. Πρωτότοκος των Νεκρών = 90, Νεκρός = 33.  Το καινούριο στοιχείο σ αυτήν την περιγραφή που αφορά το σύνολο των μακαρίων είναι ότι ο Ιωάννης πριν πάρει τις επιστολές, παίρνει τη δυνατότητα να δει τον καθήμενο και να διακρίνει τα χαρακτηριστικά  του. Αφού πάρει αυτήν τη γνώση βγαίνει από εκείνον το χώρο και βλέπει το θρόνο ως λειτουργικό σύνολο, όπως τον βλέπουν όλοι. Ο θρόνος κι ο καθήμενος δεν είναι ευδιάκριτοι, γιατί υπάρχει η ίρις. Η ίρις είναι αυτό που υπάρχει ανάμεσα στον καθήμενο και τους ανθρώπους. Ίρις = Συναγωγή = Εκκλησία = 35. Ο Ιωάννης από τη στιγμή που βλέπει το θρόνο πίσω από την ίριδα, ταυτίζεται μ όλους τους ανθρώπους, που αιώνες τώρα βλέπουν το ίδιο ακριβώς θέαμα. Βλέπει ένα σύνολο το οποίο μοιάζει με σμάραγδο κι είναι αυτό που έχει την παντοκρατορία. Σμάραγδος = 44 = Ίασπις = Εκκλησίαι.

Η διαφορά σμαράγδου και ίασπι, όπως αντιλαμβάνεται ο αναγνώστης, έχει να κάνει με τους διαφορετικούς φορείς της ίδιας εξουσίας. Ίασπις είναι ο καθήμενος ως πρόσωπο. Ενώ ο σμάραγδος είναι ο καθήμενος ως εκκλησία, που έχει το σύνολο των εξουσιών του ίασπι. Η εκκλησία σαν ίρις κυκλώνει το θρόνο και μέσα σ αυτή βρίσκονται οι εικοσιτέσσερις θρόνοι των πρεσβυτέρων. Οι άνθρωποι βλέπουν τους θρόνους των πρεσβυτέρων κι οι πρεσβύτεροι το θρόνο του παντοκράτορα. Οι άνθρωποι βλέπουν την παντοκρατορία του σμαράγδου, ενώ η εκκλησία την παντοκρατορία του ίασπι. Αυτό είναι πολύ σημαντικό, γιατί μπροστά στο θρόνο του καθήμενου βρίσκονται οι φωστήρες.

Το τραγικό για τους ανθρώπους της εκκλησίας είναι η δύναμη αυτών των φωστήρων και ό,τι αυτοί αντιπροσωπεύουν, ενώ για τους ανθρώπους ότι η εκκλησία ελέγχει το φως. Επτά λαμπάδες πυρός = Επτά λυχνίαι χρυσαί = Αχειροποίητος = Βασιλεύς των νεκρών = Λίθος ίασπις = Νεκρός Μεσσίας = 78. Αυτές οι λαμπάδες πυρός είναι τα επτά πνεύματα του Θεού, γιατί εξαιτίας αυτών οι Απόστολοι πήραν τα χαρακτηριστικά, που απαιτούνταν για το Σχέδιο. Αυτό το είδαμε, όταν εξετάζαμε τις επτά λυχνίες και την παγίδα της γνώσης των αγγέλων των εκκλησιών. Επτά πνεύματα του Θεού = Δώδεκα Απόστολοι = Πόρνη καθήμενη = 68 = Βασιλεία του Θεού. Μέσω της Αποκάλυψης αντλείται δυναμικό από το χώρο της εκκλησίας, ώστε να δομηθεί η βασιλεία του Θεού πάνω στους δώδεκα θεμέλιους. Όλα αυτά επιβεβαιώνονται από τον ιματισμό των πρεσβύτερων, που αντιπροσωπεύει το λόγο τους, και το χρυσό στέφανο που φορούν. Ο καθένας απ αυτούς, φορά Ιμάτια λευκά = 35 = Εκκλησία και φορά Στέφανον χρυσούν = 68.

Τα τέσσερα ζωντανά όντα που βλέπει ο Ιωάννης, είναι οι καθήμενοι μέχρι τη στιγμή εκείνη. Εμείς όμως γνωρίζουμε δύο Παντοκράτορες: τον Αλέξανδρο και τον Ιησού.

Σ αυτό το σημείο φαίνεται η διαφορά μεταξύ των επιπέδων ουρανού και Γης. Στον ουρανό αυτά τα όντα συνυπάρχουν, ενώ στη Γη δε συνυπήρξαν, παρά το ένα διαδέχθηκε τ άλλο. Αυτό το αντιλαμβανόμαστε, μόνον αν κατανοήσουμε ότι Ουρανός = 36  = Παιδεία. Ο Αλέξανδρος με τη δύναμη του κοσμοκράτορα στον τομέα της παιδείας εμφανίστηκε ως λέοντας, όσο ήταν ζωντανός. Είχε ισχύ και μοίρασε την έτοιμη παιδεία των Ελλήνων. Νεκρός, άφησε πίσω του δομή βαρβάρων κι επομένως υπήρξε κι ο ίδιος βάρβαρος. Μόσχος = Βάρβαρος = 37. Ο Θεός απέσυρε το λέοντα και τον παρέδωσε στους ανθρώπους ως μόσχο εσφαγμένο. Το μόσχο τον ακολουθεί ο Χριστός ζωντανός. Η ισχύς Του αντιπροσώπευε την ισχύ ενός απλού ανθρώπου. Η γνώση Του ήταν γνώση Παντοκράτορα, όμως την κατείχε ένας άνθρωπος, που δεν είχε ισχύ βασιλιά, ώστε να παρουσιαστεί σαν λέοντας και να την επιβάλλει. Μετά το θάνατό Του ο Χριστός εμφανίζεται και πάλι στη γη, αλλά ως πνεύμα και δίνει την Αποκάλυψη στον Ιωάννη. Εξαιτίας της Αποκάλυψης γίνεται ο Ίδιος νεκρός Παντοκράτωρ, αλλά αυτήν τη φορά δεν έχει την ιδιότητα του απλού ανθρώπου. Πνεύμα = 22 = Αετός. Ο αετός αυτός δεν είναι στατικός αλλά πετώμενος. Αετός πετώμενος = 68 = Δώδεκα Απόστολοι.

Ο αναγνώστης βλέπει τη σειρά με την οποία εμφανίζονται οι παντοκράτορες κι αυτή η σειρά είναι τέλεια. Αν δεν υπήρχε ο Αλέξανδρος ως λέοντας να σκορπίσει τη γνώση, δε θα υπήρχαν μετά οι βάρβαροι της Ευρώπης, ώστε να δομηθεί η βασιλεία του Θεού και η απαραίτητη εκκλησία. Ο μόσχος ο εσφαγμένος υπήρξε ο Σταυρός του μαρτυρίου, ώστε μετά τη Σταύρωση να υπάρξει εξέλιξη. Οι παντοκράτορες στον ουρανό συνυπάρχουν, γιατί μέσω της γνώσης ο κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα ν ακολουθεί αυτόν, που καλύπτει τις ανάγκες του. Στη Γη δε συνυπήρξαν και μάλιστα από τη στιγμή που ανέλαβε εξουσία ο αετός, απαγορεύτηκε στους ανθρώπους να βλέπουν τη συνύπαρξη τους και στον ουρανό. Τα όντα αυτά έχουν έξι πτέρυγες το καθένα, γιατί ο αριθμός αυτός των πτερύγων, τους εξασφαλίζει την παντοκρατορία εφόσον κινούνται στο σύνολο των επιπέδων αλλά και τη δόξα. Πτέρυγαι έξ = Διδάσκαλοι = Αιώνια δόξα = Δόξα του Θεού = Ύδωρ ποταμού = 46.

Ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται ότι η ίρις που βλέπει ο Ιωάννης είναι απαραίτητη, ώστε η γνώση να μη διοχετεύεται στην κοινωνία των ανθρώπων και όχι μόνον αυτό, αλλά κι εξαιτίας της ύπαρξης των πρεσβυτέρων η κοινωνία να παραμένει αυστηρά πατριαρχική. Τα ζωντανά όντα εντός της ίριδας δοξάζουν κι ευχαριστούν το Θεό, γιατί σ Αυτόν οφείλουν τα πάντα. Η ιδιαιτερότητα βρίσκεται στο γεγονός ότι αυτά τα όντα δεν προσκυνούν.. αυτό οφείλεται στην ιδιότητα του Υιού του Θεού. Αυτοί που προσκυνούν είναι αυτοί, που είναι δούλοι κι είναι οι πρεσβύτεροι.

Όρασις του Αρνίου του Θεού

Από το (Αποκ. Ιωάν. 5.1-5.14) περιγράφεται η ακόλουθη κατάσταση: όταν ο Ιωάννης ανεβαίνει στον ουρανό, βλέπει το σύνολο των όσων συμβαίνουν στο θρόνο του παντοκράτορα. Βλέπει ποιοι εναλλάσσονται σ αυτόν το θρόνο και ποιοι τον προστατεύουν. Αυτό που βλέπει είναι πολύ γενικό και δεν έχει σχέση με την ιδιαίτερη λειτουργία του κάθε κοσμοκράτορα. Δε βλέπει για παράδειγμα πώς λειτουργεί ο λέοντας στο θρόνο, γιατί αυτό έχει πραγματοποιηθεί αιώνες πριν. Όταν πλησιάζει το θρόνο, βλέπει τον τελευταίο κοσμοκράτορα, που είναι ο αετός.

Για ευκολία στην κατανόηση του τι ακριβώς συμβαίνει, ο αναγνώστης ας φανταστεί μία πυραμίδα της οποίας η κορυφή είναι τέλεια σχηματισμένη και συνεχώς αυξάνεται το ύψος της. Ο αετός βρίσκεται σ αυτήν την κορυφή κι είναι Κοσμοκράτορας μέσα σ αυτήν την πυραμίδα. Οι Δώδεκα θεμέλιοι = Δώδεκα Απόστολοι = 68, αυτόν βλέπουν ως Κοσμοκράτορα, κι ο ίδιος μαζί μ  αυτούς είναι Κοσμοκράτορας της γης. Αετός πετώμενος = 68. Αυτό έχει ιδιαίτερο νόημα, επειδή πρώτον, την εποχή που πήρε ο Ιωάννης τη γνώση ήταν πρώιμο να μιλάμε για κοσμοκρατορία του Χριστού και δεύτερον, επειδή ο Κοσμοκράτορας αλλά κι οι δούλοι Του είναι Ιουδαίοι. Αυτό το δεύτερο είναι σημαντικό, γιατί οι Ιουδαίοι λόγω παιδείας και δικαιωμάτων συνθέτουν συστήματα ξηράς.

Όταν ο Κοσμοκράτορας παραδίδει το βιβλίο με τις σφραγίδες, λόγω των παραπάνω απευθύνεται σ αυτούς, που ζουν αποκλειστικά στον ουρανό, στη Γη και κάτω απ αυτήν. Δεν απευθύνεται με κανέναν τρόπο στους ανθρώπους της θάλασσας. Αυτό το βιβλίο από τα χέρια Ιουδαίου παραδίδεται σ Ιουδαίους, που είναι οι πατέρες της εκκλησίας. Αυτοί με τη σειρά τους το παραδίδουν στους χριστιανούς κι έτσι μεταφέρονται οι εξουσίες.

Σε καμία περίπτωση αυτή η πρακτική δε μεταβάλλεται. Ο άνθρωπος της θάλασσας πρώτα ελκύεται από το Λόγο του Χριστού, η εκκλησία τον κάνει Ιουδαίο και μετά του παραδίδει την Αποκάλυψη, ώστε να τον κάνει θρησκόληπτο. Η Αποκάλυψη δεν παραδόθηκε ποτέ στους Έλληνες από την εκκλησία, ώστε να τη μελετήσουν. Οι Έλληνες μετατράπηκαν σε Ιουδαίους κι οι Ιουδαίοι δεν αγωνίζονται σ  αυτούς τους χώρους. Αιώνες τώρα ο άγγελος φωνάζει με δυνατή φωνή, για να βρεθεί κάποιος ν ανοίξει το βιβλίο, αλλά φωνάζει στα πλαίσια της ιουδαϊκής δομής. Βιβλίον = Έλληνες = Κιβωτός = Πλοίον = Πύλαι Άδου = 34. Πώς είναι δυνατό να βρεθεί άνθρωπος της ξηράς και να κυβερνήσει ένα πλοίο; Οι Ιουδαίοι αντιλαμβάνονται μόνον τις λυχνίες και όχι  τα κουπιά. Ο Οδυσσέας στο τέλος της Οδύσσειας εγκαταλείπει το σπίτι του, μέχρι να κάνει θυσία στο χώρο, όπου το κουπί ταυτίζεται με λυχνία. Από τη στιγμή που οι Ιουδαίοι παίρνουν γνώση που δεν αντιλαμβάνονται και δεν έχουν τη δυνατότητα να την πολεμήσουν, αυτή η γνώση είναι επικίνδυνη.

Το σύστημα δίνει αίμα στους λαούς για να τους ελέγχει. Ο οίνος που είναι το αίμα του Χριστού, δόθηκε άκρατος κι είναι η αιτία της δημιουργίας των μέθυσων. Η Αποκάλυψη από τη στιγμή που δίνει γνώση κλειδωμένη, είναι επικίνδυνη. Οι κλειδωμένες έννοιες αφορούν το βιβλίο και τις σφραγίδες του. Ενώ η Αποκάλυψη ως κείμενο συνολικά είναι αντιληπτό, οι σφραγίδες όχι. Αυτός που θα ξεκλειδώσει τις σφραγίδες, είναι ο διάδοχος παντοκράτορας κι αυτό μέσω των αριθμών σημαίνει: Επτά σφραγίδαι = Αντίχριστος = Άκρατος οίνος = 61 = Καιροί εθνών. Αρνίον ζων = Ακρατοπότης = Παρθένος = 48 = Φρόνιμος. Οι καιροί των εθνών και η γενεά η μοιχαλίς θα πάψει να υφίσταται, μόνον όταν θα βρεθεί νεανίσκος ακρατοπότης, που θα λυτρωθεί από τον άκρατο οίνο και στη συνέχεια θα λυτρώσει την ανθρωπότητα.

Το πρόβλημα με το βιβλίο και τις σφραγίδες του είναι ότι το βιβλίο όχι μόνο δεν είναι εύκολο ν ανοίξει, αλλά κι είναι πολλές φορές αδύνατο να το δει κάποιος. Σ αυτό το σημείο έχουν σημασία οι Λόγοι του Κυρίου Ιησού περί Κλειδιών. Το Βιβλίον = Πυλαί Άδου = 34 πρέπει κατ  αρχήν να το δει κάποιος και ν αντιληφθεί ότι πρέπει να το ανοίξει και να το ξεκλειδώσει. Αυτό απαιτεί φιλοσοφία, γιατί ο άνθρωπος που πιστεύει σε θηρία, είναι πολύ μακριά από την αλήθεια. Κλεις του Άδου = 48 = Φιλοσοφία. Αυτό είναι μέσα στις δυνατότητες των Ελλήνων, επειδή αυτοί έχουν τη γνώση τέτοιων κειμένων. Απ αυτό το σημείο κι έπειτα είναι αδύνατο να προχωρήσουν, επειδή απαιτείται η ειδική γνώση των Ιουδαίων. Ο ιουδαϊσμός δε νικιέται με φιλοσοφία.. απαιτείται και το κλειδί του θανάτου κι αυτό είναι λογικό, εφόσον αναζητείται άξιος. Στη φιλοσοφία κι ανάμεσα στους Έλληνες δεν υπάρχουν εκλεκτοί, ενώ στον ιουδαϊσμό είναι βασικό στοιχείο. Άξιος = 30 = Θάνατος = Εκλεκτός.

Αναζητείται άνθρωπος, που να έχει την ελληνική φιλοσοφία και ταυτόχρονα να είναι εκλεκτός κι Ιουδαίος. Αυτός είναι το Αρνίον. Το Αρνίον συνδυάζει τις δύο γνώσεις, που είναι οι θεμελιώδεις για το χριστιανικό κόσμο κι είναι η ελληνική και η ιουδαϊκή. Έλληνες Ιουδαίοι = 80 = Θρόνος του Αρνίου = Αθάνατοι άνθρωποι = Βασιλεία των Ουρανών. Ο άξιος αφού εντοπίσει το βιβλίο και τ ανοίξει, θα πρέπει ν ανοίξει και τις σφραγίδες του. Κλεις του θανάτου = 58 = Οίνος νέος = Επτά εκκλησίαι = Πληγή του θανάτου = Ιουδαϊσμός. Οι επτά σφραγίδαι που είναι ο άκρατος οίνος, ανοίγουν μόνο με τη δωρεά νέου οίνου, που είναι πάλι ο ίδιος, αλλά δε μεθά. Το Αρνίον πρέπει να έχει αυτά τα κλειδιά κι αυτό πρακτικά σημαίνει να είναι παρθένος, αλλά ταυτόχρονα να έχει και γνώση, που ωθεί προς τη γονιμοποίηση τού συστήματος. Κλεις του Άδου = 48 = Παρθένος, ενώ, Κλεις του θανάτου =  Παντογνώστης = 58. Όποιος έχει αυτά τα κλειδιά, έχει και το κλειδί του Δαυείδ, που είναι η κοσμοκρατορία. Αυτός είναι ο αληθινός άγιος, το Αρνίον. Αρνίον = 32 = Γαβριήλ = Δύναμις, ενώ, Αληθινός άγιος = Διδάσκαλος αγαθός = Ίπποι της γης = Αρχάγγελος Γαβριήλ = Κλεις της αβύσσου = 74.

Ο Αρχάγγελος που κρατά αυτά τα κλειδιά όταν δίνει τις επιστολές στον Ιωάννη, έχει τη μορφή πνεύματος κι αυτό είναι το πρόβλημα. Αυτός που δύναται ν ανοίξει αυτές τις σφραγίδες, είναι μόνον ο Παντοκράτορας, αλλά στη ζωντανή, ανθρώπινη μορφή του. Ούτε στη μορφή του μόσχου ούτε ως αετός. Αυτός που τις ανοίγει, έχει τη δύναμη του λέοντος, συνεπώς ασκεί βασιλική εξουσία, αλλά η γνώση του είναι αυτή του Χριστού κι είναι η γνώση του ζωντανού όντος με τη μορφή ανθρώπου. Επειδή στη δομή στην οποία απευθύνεται, υπάρχουν μόνον Ιουδαίοι, αυτός που θα είναι ο λέοντας, θα είναι ο Βασιλιάς τους και ο Λόγος Του, Λόγος ανθρώπου. Βασιλεύς των Ιουδαίων = Λέων ο εκ της φυλής Ιούδα = 91, ενώ, Ρίζα Δαυείδ = Άνθρωπος = 49.

Γιατί όμως δεν ακολούθησε η Λύτρωση των ανθρώπων, εφόσον βρέθηκε το Αρνίον ν ανοίξει τις σφραγίδες; Το Αρνίον, αν  προσέξει ο αναγνώστης, μοιάζει με εσφαγμένον. Αυτό σημαίνει ότι είναι ζωντανό, αλλά δε λειτουργεί αποκλειστικά ως ζωντανό. Είναι η ρίζα του Δαυείδ και άρα άνθρωπος, αλλά το πρόβλημα βρίσκεται στην ιδιότητα του λέοντα, επομένως σ αυτό της εξουσίας. Ο Βασιλεύς των Ιουδαίων υπάρχει, αλλά είναι ο Εσταυρωμένος, που άφησε δικαιώματα Κυρίου. Βασιλεύς των Ιουδαίων = Διδάσκαλος του Ισραήλ = Σκορπιός της γης = Πρόσωπον του όφεως = Σφραγίς του θηρίου = 91. Η Λύτρωση είναι δυνατό να έρθει μόνο για τον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά, που παίρνει τη γνώση από το Αρνίον το ζων ως άνθρωπο.

Από τη στιγμή που απαιτείται για το Σχέδιο θυσία, η εξουσία δε δίνει τη Λύτρωση, παρά μόνον η προσωπική επαφή του ανθρώπου με το Θεό. Αρνίον εσφαγμένον = Διάβολος Πέτρος = Νεκρός Ιησούς = Υιός του πονηρού = Πάπας της Ρώμης = 75 = Αποκάλυψις Ιωάννου. Όσο η Αποκάλυψη μένει κλειδωμένη και δίνει εξουσία, το Αρνίον είναι αδύνατο να δράσει αποκλειστικά σαν λέοντας και μέσω της εξουσίας να ωθήσει τους ανθρώπους ως σύνολο στη Λύτρωση. Όσο το Αρνίον δεν παίρνει ανθρώπινη μορφή είναι επικίνδυνο για τους ανθρώπους, γιατί ο άνθρωπος που παίρνει την εξουσία είναι παιδί του συστήματος και όταν παίρνει τη γνώση του συστήματος είναι αργά, επειδή είναι πρεσβύτερος. Κέρατα επτά = Απώλεια = Σίμων = 31, ενώ, Επτά οφθαλμοί = Πνεύμα του Θεού = Έριον λευκόν = Εωσφόρος = Ιερουσαλήμ = Στόμα λαλούν μεγάλα = 52 = Φιάλη χρυσή = Τρίχαι λευκαί.

Από τη στιγμή που το Αρνίον μ  αυτά τα χαρακτηριστικά παίρνει το βιβλίον στα χέρια Του, τα επτά πνεύματα του Θεού, δηλαδή η βασιλεία του Θεού, επεκτείνονται στη Γη. Τα ζωντανά όντα προσκυνούν το Αρνίον, επειδή Αυτό είναι που υπήρχε και θα υπάρξει. Τα ζωντανά όντα ταυτίζονται με το Αρνίον, αλλά ως ιδιότητες υπήρξαν για να πάρει Αυτό την εξουσία. Το Αρνίον ήταν Αυτό που εσφάγη για να πάρει τη δόξα.. υπήρχε  πριν από τα ζωντανά όντα και πήρε τη μορφή του καθενός, ώστε να δράσει ως εσφαγμένον και η ανθρωπότητα να κερδίσει τη Θέωση. Αρνίον = Γαβριήλ = Καρπός = Δύναμις = 32. Από τη στιγμή που αυτή η δύναμη δεν είναι στα χέρια του ζώντος Αρνίου, η τραγωδία για τους ανθρώπους που περιμένουν τη Θέωση από το σύστημα, είναι αναπόφευκτη. Αρνίον = Σύστημα = Πόρνη = Φόρος  = Κλαυθμός = Σκότος = 32.

Όταν η κορυφή της πυραμίδας που είδε ο Ιωάννης, άρχισε να υψώνεται και η βάση να επεκτείνεται, το Αρνίον ήδη ήταν αδιαφιλονίκητος Άρχων του κόσμου κι όταν αυτή η επέκταση συνεχίστηκε στο χώρο που κάλυπταν τα ύδατα της θάλασσας, φυσικό είναι να προσκυνήσει το Αρνίον το σύνολο των ανθρώπων της γης. Σ αυτό οφείλεται η πολύ σημαντική διαφορά που βλέπουμε στο κείμενο. Ενώ αναζητείται Εκλεκτός = Άξιος = 30 μόνο στη Γη και τον ουρανό, η δόξα αποδίδεται στο Αρνίον από το σύνολο της δημιουργίας, επομένως κι από τη θάλασσα κι από το σύνολο των όσων βρίσκονται μέσα σ  αυτήν. Αυτό συνέβη με την αναγνώριση του Αρνίου από το σύνολο των Ελλήνων πριν το σκοτάδι του Βυζαντίου κι από το σύνολο των ξαναγεννημένων Ελλήνων όλου του κόσμου μετά τη Γαλλική Επανάσταση. Ο Ιωάννης βλέπει τι συμβαίνει στον ουρανό, αλλά αυτό γίνεται με τη λογική της κορυφής της πυραμίδας. Στη Γη όλα αυτά δεν είναι ορατά, εφόσον ο κόσμος δεν έχει πάρει την τελική του μορφή.

Back to content | Back to main menu