Κορυφή σελίδας
Ιωάννου Αποκάλυψη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Ιωάννου Αποκάλυψη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Ιωάννου Αποκάλυψη

Η έβδομη σάλπιγγα

Από το (Αποκ. Ιωάν. 11.15-11.19), περιγράφεται το σύνολο των συνεπειών των παραπάνω και το σύνολο επίσης των όσων ακολούθησαν το σάλπισμα του αγγέλου. Αυτό το σάλπισμα δεν έγινε σε χρόνο αφηρημένο, αλλά έγινε σε χρόνο γνωστό και συγκεκριμένο. Έγινε το 325 μ.Χ. μετά την παρέμβαση του Κωνσταντίνου, που οδήγησε στην οικουμενική σύνοδο της Νίκαιας. Από το σάλπισμα αυτού του αγγέλου και μετά η κοινωνία των ανθρώπων μπήκε οριστικά κι αμετάκλητα  στο βήμα επτά της θυσίας. Ο ελέω Θεού βασιλιάς επενέβη κατά τρόπο εγκληματικό στα θρησκευτικά πράγματα κι αυτό σημαίνει ότι ο βασιλιάς που δεν είναι ιερέας, δημιούργησε μία δομή στην εκκλησία, που ευνοεί τις εξουσίες του. Ο ίδιος επειδή είναι ελέω Θεού και χριστιανός, θέτει μ’ αυτόν τον τρόπο κύριο, επικεφαλή βασιλείου.


Το έγκλημα της εκκλησίας διαπράχθηκε, από  τη στιγμή που αφέθηκε ο άθλιος Κωνσταντίνος να στηρίξει τις εξουσίες του στη δομή και τα δικαιώματα των ιερέων της εκκλησίας. Οι ιερείς αντί να προστατεύσουν τους ανθρώπους, προστάτευσαν το βασιλιά, που είχε λόγους να εκμεταλλεύεται τους ανθρώπους. Ενώ ήταν δούλοι Κυρίου, που άφησε συγκεκριμένες εντολές, αγνόησαν τον Κύριο κι ακολούθησαν βασιλιά. Ο βασιλιάς υποκριτικά δεχόταν την εξουσία ενός Κυρίου, που δεν τον έλεγχε, εφόσον ήταν νεκρός κι όλοι οι τρισάθλιοι μαζί βασάνιζαν τους ανθρώπους.


Βλέπουμε σ’ αυτό το σημείο ένα βασιλιά ν’ ασκεί τις εξουσίες του χωρίς Άνωθεν έλεγχο στηριζόμενος στις υπηρεσίες δούλων Κυρίου. Αυτό όμως έχει τεράστια διαφορά απ’ αυτό που λέει η Αποκάλυψη κι είναι το εξής: (Αποκ. Ιωάν. 11.15) "εγένετο η βασιλεία του κόσμου του Κυρίου ημών και του Χριστού αυτού, και βασιλεύσει εις τους αιώνας των αιώνων." (Η βασιλεία τού κόσμου έγινε βασιλεία τού Κυρίου μας καί τού Χριστού του καί θά βασιλεύση εις τούς αιώνας τών αιώνων.). Είναι τραγικό για τους ανθρώπους οι βασιλιάδες να κυριεύουν τα έθνη, όπως είναι τραγικό δούλοι κυρίων να έχουν βασιλική εξουσία. Στην περίπτωση του Κωνσταντίνου ο ελέω Κυρίου βασιλιάς πήρε την απόλυτη εξουσία. Αυτό όμως σε καμία περίπτωση δεν είναι ίδιο με την πραγματική βασιλεία του Κυρίου.


Ο ανεξέλεγκτος βασιλιάς, ανεξάρτητα από το τι αποδέχεται ή όχι —για λόγους τυπικούς— έχει την υπέρτατη βούληση στο βασίλειό του. Αυτό που λέει η Αποκάλυψη είναι ότι η βούληση είναι του Κυρίου, κι απόντος Αυτού των δούλων Του. Επειδή όλα αυτά συμβαίνουν στον ουρανό, αυτόματα μετά το σάλπισμα του εβδόμου αγγέλου ο Χριστός, που είναι Κύριος, βασιλεύει στους αιώνες. Ο Χριστός βασιλεύει, αλλά στον ουρανό είναι αθάνατος και ζων, ενώ στη Γη είναι Εσταυρωμένος. Όταν εμείς βλέπουμε αυτά που συμβαίνουν στη Γη μέσω των αντιστοίχων του ουρανού, διατηρώντας τις αναλογίες προσπαθούμε να βρούμε τις ομοιότητες. Όταν σαλπίζει ο άγγελος στον ουρανό ξεκαθαρίζουν τα πράγματα οριστικά, ενώ στη Γη όχι. Για να ξεκαθαρίσουν στη Γη, θα πρέπει να προηγηθούν ορισμένες συνθήκες. Θα πρέπει η βασιλεία του κόσμου να παραδοθεί στους δούλους του Κυρίου κι έπειτα απ’ αυτούς στον Κύριο. Η έβδομη σάλπιγγα άρχισε να σαλπίζει στη γη το 325 μ.Χ. κι εμείς πρέπει να βρούμε πότε σταμάτησε.


Για ν’ αντιληφθεί ο αναγνώστης τι σημαίνει αυτό είναι απαραίτητο και πάλι να θυμηθεί την περίπτωση της πυραμίδας. Η κορυφή της πυραμίδας βρίσκεται στον ουρανό κι εκείνο τον καιρό βρίσκεται και η βάση της. Είναι επομένως μία απείρως μικρότερη πυραμίδα σε σχέση με την όμοιά της, που εδράζεται στη Γη κι έχει την ίδια κορυφή. Οι Γραφές όταν αναφέρονται στο χρόνο, γνωστοποιούν αυτές τις αναλογίες. Ο χρόνος για το Θεό είναι διαφορετικός απ’ αυτόν που αντιλαμβάνεται ο άνθρωπος. Το ένα μέτρο του Θεού μπορεί για τον άνθρωπο να είναι χιλιάδες χιλιόμετρα, όπως και το δευτερόλεπτο μπορεί να είναι αιώνες. Αυτό συμβαίνει λόγω της πυραμίδας, στην κορυφή της οποίας βρίσκεται ο Θεός. Το σάλπισμα του αγγέλου που στον ουρανό ήταν στιγμιαίο, για τη Γη ήταν αιώνες.


Η υπέρτατη βούληση από το βασιλιά πέρασε στους δούλους του Κυρίου το 800 μ.Χ. Αυτό έγινε, όταν ο Λέων ο Γ’ παρέδωσε το αυτοκρατορικό στέμμα της Ρώμης στον Καρλομάγνο. Όταν αναλύαμε το Μυστικό Σχέδιο, αναφέραμε ότι βασική επιδίωξη ήταν η δημιουργία της Δυτικής Αυτοκρατορίας, που θα οδηγούσε σε θυσία τη Δύση, ώστε να δημιουργηθεί η τεχνολογία. Το Βυζάντιο δεν ενδιέφερε καθόλου το Θεό, αλλά ήταν ένα απαραίτητο προστάδιο για τη δημιουργία μίας δομής, που θα επέτρεπε στο Δυτικό σύστημα να σταθεί στα πόδια του. Σ’ αυτό το προστάδιο η εκκλησία ανέπτυξε τους μηχανισμούς της, αλλά η εξουσία ανήκε στο βασιλιά. Το 800 μ.Χ. με τη στέψη του Καρλομάγνου αντιστρέφονται οι όροι κι ο βασιλιάς υποτάσσεται στον Κύριο και σ’ εκείνη την περίπτωση τους δούλους Του. Ο Κωνσταντίνος ταύτισε τον ίππο τον πυρρό με το χλωρό, αλλά ποτέ δεν κατάφερε τη μόνιμη μετατροπή του. Ήταν εξωτερικά, όπως και σε πολλά σημεία εσωτερικά, πυρρός. Αυτό ήταν επιθυμητό, εφόσον ο πυρρός μπορεί μόνο να επεκταθεί. Όμως το Μυστικό Σχέδιο απαιτούσε τον απόλυτο χλωρό κι αυτό σημαίνει ότι έπρεπε ο Κύριος μέσω των δούλων του να βασιλεύσει.


Το 800 μ.Χ. μπαίνει οριστικά η κοινωνία στο βήμα επτά και στο σύνολο τους οι πιστοί. Το 324 μ.Χ. μπήκαν πλήθη πιστών, αλλά δεν μπήκαν απόλυτα κι ως σύνολο. Το σάλπισμα σταμάτησε, όταν ο τρομαγμένος Καρλομάγνος δέχτηκε μία προσφορά, που ήταν δυσβάσταχτη. Από εκείνη την ώρα αρχίζει ο Μεσαίωνας της αθλιότητας και του σκότους στη Γη. Η διαφορά μεταξύ ουρανού και Γης, μεταξύ κορυφής και βάσης, βρίσκεται στο γεγονός ότι στον ουρανό ο χρόνος της Θυσίας του Χριστού έχει τελειώσει κι άρα είναι Κύριος και Βασιλεύς, ενώ στη βάση κατά τη διάρκεια αυτών των αιώνων οι δούλοι Του έχουν την εξουσία αναμένοντας την έλευσή Του. Από εκείνη την ώρα που ακούστηκε το σάλπισμα, έχει αρχίσει η κρίση κι ανταμείβονται οι άμωμοι κι οι προφήτες και καταστρέφονται όλοι αυτοί, που καταστρέφουν τη Γη. Εξαιτίας της μεγάλης διαφοράς μεταξύ ουρανού  και γης, παρατηρούνται φαινόμενα, που δεν είναι εύκολο να γίνουν αντιληπτά.


Δεν είναι εύκολα αντιληπτό γιατί ενώ βασιλεύει ο Κύριος Χριστός, ο δούλος Του ο Πάπας βασάνισε, όπως και βασανίζει ανθρώπους στη Γη. Αυτός κι οι δούλοι του δεν έχουν αφήσει αθλιότητα που να μην την έχουν διαπράξει. Αυτά φαίνονται στη Γη κι οι άνθρωποι κατηγορούν το Θεό για τα δικαιώματα που έδωσε σ’ ανθρώπους. Αγνοούν το Σχέδιο που οδηγεί στη θέωση και δε βλέπουν ότι αυτοί που βασανίζουν, βασανίζονται οριακά. Δε βλέπουν ότι η αγαμία, η δουλεία και η αρρώστια των κληρικών είναι χειρότερη από οποιαδήποτε Ιερά Εξέταση. Επιβάλλουν στους ανθρώπους το σκότος και το βασανισμό, την ίδια ώρα που ο Θεός τούς έχει τοποθετήσει στο απόλυτο σκοτάδι  και τους βασανίζει μέχρι θανάτου. Ζουν, φέρονται και πεθαίνουν ως δούλοι.


Ο Ιωάννης όλα αυτά τα βλέπει από τον ουρανό και την κορυφή της πυραμίδας, αλλά δε γνωρίζει τι ακριβώς συμβαίνει και πώς δομείται αυτή, όπως κι ο θρόνος. Από την ώρα που στον ουρανό παίρνει την εξουσία ο Χριστός κι αρχίζει η κρίση, ο Ιωάννης εγκαταλείπει τον ουρανό και κινείται προς τη Γη. Καθώς κινείται μ’ αυτόν τον τρόπο βλέπει το ναό του Θεού στον ουρανό, που ήδη έχει εγκαταλείψει. Ενώ αυτός ο ναός είναι ο θησαυρός, ο Ιωάννης το βλέπει πλέον ως κιβωτό της διαθήκης. Αυτό συμβαίνει, γιατί, ενώ επιτράπηκε στους ανθρώπους να τον αγγίξουν, παρ’ όλ’ αυτά παραδόθηκε με τη μορφή διαθήκης και μελλοντικής υπόσχεσης.


Οι άνθρωποι έζησαν με το Χριστό και δεν το εκτίμησαν, κι όταν αυτός έφυγε, βασανίζονται περιμένοντάς τον. Κιβωτός της διαθήκης = Βδέλυγμα της ερημώσεως = Πονηρός θησαυρός = Πυρ του θυσιαστηρίου = Καπνός της πυρώσεως = 97.  Επειδή αυτή η γνώση, άσχετα αν ήταν κάποτε γνωστή, παραδίδεται εκ νέου μ’ άλλους τρόπους συνοδεύεται από άσχημα σημάδια του ουρανού. Ο Ιωάννης βρίσκεται πλέον μεταξύ ουρανού και Γης, μέσα στην οποία βρίσκεται ο κάτω κόσμος.

Η όρασις της γυναικός και του δράκου

Από το (Αποκ. Ιωάν. 12.1-12.17), παρατηρεί και βλέπει ό,τι συμβαίνει στη Γη .. αυτό προέρχεται από τη δυνατότητα που του δόθηκε ν’ ανέβει στον ουρανό. Μπορεί να βλέπει, εξαιτίας της διαδρομής, το σύνολο των όσων συμβαίνουν είτε πάνω στη Γη είτε μεταξύ ουρανού και Γης. Όταν αναλύαμε το Μυστικό Σχέδιο, αναφέραμε ότι το σύνολο των όσων άσχημων συμβαίνουν στην ανθρωπότητα, οφείλονται στη συμπεριφορά του θηλυκού συστήματος, που είναι απαραίτητο να υπάρξει, ώστε να γεννηθεί ο Υιός του Θεού. Το προπατορικό αμάρτημα κι ο κάτω κόσμος που ακολουθεί, δεν εκφράζουν εξουσιαστικά πάθη του Θεού, παρά είναι ο μοναδικός τρόπος μέσω του οποίου φτάνει ο άνθρωπος στη Θέωση. Το θηλυκό σύστημα δεν είναι ένα απλό σύστημα, αλλά πολλά διαφορετικά μεταξύ τους, που οριακά συντίθενται, ώστε να δημιουργηθούν οι απαραίτητες προϋποθέσεις. Το ιουδαϊκό σύστημα είδαμε ότι είναι η μοιχαλίδα, το ελληνικό η γυναίκα-κάτοχος μίας γνώσης, όπως και της Βαβυλώνας είναι η πόρνη. Όλα αυτά μαζί, όταν συντεθούν, παράγουν το θηλυκό σύστημα του χριστιανισμού, που θα γεννήσει τον Κύριο και Βασιλέα.


Ο Ιωάννης έζησε σε μία εποχή, κατά την οποία τα θηλυκά συστήματα είχαν εκτελέσει την αποστολή τους κι ο Υιός του Θεού είχε γεννηθεί. Στην εποχή του είχε αρχίσει η σύνθεση των συστημάτων κι επειδή αυτός ήταν από τους πρώτους χριστιανούς, είχε δει και το τελικό θηλυκό σύστημα του χριστιανισμού. Ένας Έλληνας εκείνη την εποχή δε θα έβλεπε το θηλυκό και πλήρες σύστημα που έβλεπε ο Ιωάννης, αλλά δύο διαφορετικά. Θα έβλεπε το ελληνιστικό σύστημα, που ήταν γυναίκα και πόρνη, όπως θα έβλεπε και το ιουδαϊκό, που ήταν μοιχαλίδα. Ο Ιωάννης είδε το πλήρες σύστημα, που είναι η γυναίκα. Αυτή η γυναίκα, αν η θεωρία  μας για το Δία είναι σωστή, θα πρέπει να είναι η σύζυγός του Ήρα. Αετός = Πνεύμα = Αβαδδών = Ζευς = 22, ενώ, Δίας = Μύρον = Κύκνος = 23, και Αιγιόχος Δίας = 70 = Οικοδεσπότης.


Αυτά τα αναφέραμε, γιατί η μυθολογία μας δίνει γνώση για τον καρπό αυτού του γάμου. Αυτή η γυναίκα είναι το πλήρες σύστημα, που έχει την κοσμοκρατορία και το σύνολο της γνώσης. Ο Χριστός είπε, όταν έπλενε τα πόδια των μαθητών του, ότι ο λελουμένος είναι καθαρός, όταν έχει καθαρά τα πόδια του. Λελουμένος =  44 = Καθήμενος = Ποιμένας = Παντοκράτωρ, ενώ, Καθαρός = Σελήνη = Έλληνες = Κιβωτός = 34. Η γυναίκα αυτή έχει στα πόδια της τη Σελήνη κι έχει για ένδυμα τον Ήλιο. Με τη γνώση που έχουμε για τους φωστήρες, αντιλαμβανόμαστε ότι έχει υπό την κατοχή της το σύνολο της γνώσης. Ενώ όμως συμβαίνει αυτό, γιατί δεν προκύπτει μέσα από τον χριστιανισμό η Λύτρωση; Όλα αυτά έχουν αξία, μόνον όταν στη θέση της γυναίκας βρίσκεται άντρας.


Η γυναίκα δεν είναι δυνατό να είναι καθαρή, πατώντας τη Σελήνη. Η γυναίκα, δηλαδή το σύστημα, έχει διαπράξει το αμάρτημα και μαζί μ’ αυτό μοιχεία και πορνεία. Αυτό σημαίνει ότι η μοναδική περίπτωση να λυτρωθεί ο άνθρωπος, είναι να εμφανιστεί και να βρίσκεται κάτω από τα πόδια της ο Ήλιος, που είναι πανίσχυρος και δεν επιτρέπει αμαρτίες. Το σύστημα, για να μην ανατρέπεται, έχει ως ένδυμα τον Ήλιο, αλλά τις εξουσίες τις ασκεί με τη γνώση των υπολοίπων φωστήρων, κι αυτό είναι επικίνδυνο. Είναι αυτό ακριβώς που αναφέραμε για την Αλεξάνδρεια. Έχει το σύνολο της γνώσης, αλλά δεν μπορεί να δράσει σαν τον ισοδύναμο Μεσσία, εφόσον είναι θηλυκό σύστημα.


Αυτή η γυναίκα γονιμοποιήθηκε από το Θεό μέσω του σπέρματός Του. Σπέρμα = 33, ενώ, Θείο σπέρμα = Αντίχριστος = Επτά σφραγίδαι = 61. Επειδή είναι σύνθεση συστημάτων, που έχουν γεννήσει τον Υιό του Θεού με τις διαφορετικές ιδιότητες, συμβαίνει το εξής: είναι έγκυος, ενώ έχει γεννήσει, για να γεννήσει εκ νέου. Γεννά βρέφος, που τη γονιμοποιεί, ώστε να ξαναγεννηθεί βρέφος μ’ ανώτερες ιδιότητες. Βρέφος = Σπέρμα = 33. Αυτό σημαίνει ότι η γυναίκα που είναι η σύζυγος του Θεού και γεννά τον Υιό Του, δεν είναι δυνατό να κινδυνεύσει από κανέναν. Όταν επιπλέον αυτή η γυναίκα ως ανεξάρτητη οντότητα έχει κι ακατάλυτη γνώση, είναι αυτονόητο ότι ο δράκος έχει σχέση και μ’ αυτήν και με το Θεό.


Το πρώτο σύστημα γέννησε τον Αλέξανδρο και με τη γνώση του πήρε πολλαπλάσια δύναμη. Ο Αλέξανδρος όμως, αποτραβήχτηκε από το Θεό και προς Αυτόν. Γεννήθηκε, ώστε να συνθέσει τα δύο συστήματα, κι έπειτα νεκρός απετέλεσε το σπέρμα, που θα γονιμοποιήσει πλέον το συνδυασμό. Νεκρός = 33 = Σπέρμα. Ο Αλέξανδρος καθώς άφησε πίσω του σύστημα πολύ δυνατό κι ανεξέλεγκτο, δημιούργησε ένα τέρας. Αυτό δημιουργεί μία νέα κατάσταση σ’ υπερβολικά μεγαλύτερη κλίμακα απ’ αυτή των ανθρώπων. Έχουμε ένα σύστημα, που στην ιδανική του μορφή γονιμοποιήθηκε για να γεννήσει τον Υιό του Θεού κι ένα άλλο σύστημα, που είναι το ίδιο ακριβώς, αλλά δρα εναντίον των ανθρώπων κι επομένως εναντίον του Υιού του Θεού, εφόσον ασκεί εξουσία. Η γνώση των ελληνιστικών βασιλείων, γονιμοποιήθηκε, ώστε να επιτρέψει τη γέννηση του Μεσσία.


Αυτά τα συστήματα, επειδή ασκούν εξουσία κι εκμεταλλεύονται τους λαούς, είναι αδύνατο να μην πολεμήσουν το Μεσσία. Όταν γεννήθηκε ο Χριστός, υπήρχε η γυναίκα η οποία Τον γέννησε, αλλά υπήρχε κι ένα σύστημα, που έσπευσε να Τον εξοντώσει. Το ανεξάρτητο ιουδαϊκό σύστημα ήταν ταυτόχρονα η μοιχαλίδα που γεννά, αλλά και η μήτρα της γυναίκας, εφόσον ανήκε στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, που ήταν η γυνή. Σ’ αυτήν τη φάση εξετάζουμε τη μήτρα, γιατί ήταν ένα μικρό σύστημα, από το οποίο βγήκε ο Χριστός, ώστε να εκτελέσει την αποστολή Του. Οι Ιουδαίοι δεν κάνουν διωγμούς εναντίον των χριστιανών, εφόσον τους Ιουδαίους, που υιοθετούν το χριστιανισμό, τους αποβάλλουν από το σύστημα τους. Άρα μέσω της λογικής ο δράκων έχει σχέση με τη Ρώμη της οποίας η εξουσία απειλείται και με τον Αλέξανδρο, εφόσον χωρίς τη γέννησή του ήταν αδύνατο να υπάρξει η Ρώμη στην Ευρώπη. Οι αριθμοί το αποδεικνύουν αυτό, εφόσον Δράκων = Ρώμη = 24, ενώ, Μέγας δράκων = 45 = Αλέξανδρος = Μεσσίας, και, Δράκων πυρρός μέγας = Μόσχος ο σιτευτός = Μόσχος εσφαγμένος = Βασιλεύς της Ασίας = Ισόθεος Αχιλλέας = 85.


Ο Χριστός μόλις βρέθηκε έξω από το ιουδαϊκό σύστημα, σταυρώθηκε. Ο Θεός Τον πήρε κοντά του κι ο Ίδιος έγινε πλέον σπέρμα για το μελλοντικό πολυσύστημα του χριστιανισμού. Όπως βλέπουμε παρακάτω στις Γραφές, από τον ουρανό πέφτουν στη Γη ο διάβολος κι ο σατανάς, που είναι ένας, αλλά κι αυτός διπλός όπως ο Μεσσίας. Ο Αλέξανδρος ήταν ο διάβολος και πλανούσε τα έθνη, εφόσον το αξίωμα που δημιούργησε το παρέδωσε σε άλλους. Ο σατανάς όμως ποιος ήταν; Ποια η διαφορά μεταξύ διαβόλου και σατανά; Πώς γεννήθηκε ο σατανάς; Η διαφορά μεταξύ αυτών των δύο βρίσκεται στον τρόπο που λαμβάνουν την ισχύ τους και στο μέγεθος αυτής.


Ο διάβολος είναι ελέω Θεού και μπορεί να υπάρξει ανεξάρτητος. Είναι βασική ιδιότητα  του Υιού του Θεού και δεν απειλείται. Αντίθετα ο σατανάς είναι αδύνατο να υπάρξει χωρίς την παρουσία του Κυρίου. Ο σατανάς δεν έχει το χαρακτηριστικό της αυτόβουλης σκέψης κι ανεξαρτησίας. Δρώντας όμοια με το Βασιλέα, ο σατανάς ακολουθεί τον Κύριο και υπάρχει όσο το επιτρέπει ο Κύριός του. Επειδή η ιδιότητα του Κυρίου είναι υπεράνω αυτής του Βασιλέως, όταν συνυπάρχουν δύο πρόσωπα εν ζωή μ’ αυτές τις ιδιότητες, ο διάβολος ή μεταλλάσσεται σε σατανά κι ακολουθεί τον Κύριο ή καταργείται απ’ Αυτόν.


Ο Θεός επιδίωκε από το ιουδαϊκό σύστημα να γεννηθεί ο σατανάς κι αυτό συνέβη με την τελειότητα του Χριστού. Γεννήθηκε ως Υιός του Θεού του Υψίστου με την ιδιότητα του Κυρίου, που είναι δυνατό να οδηγήσει στην πανανθρώπινη Λύτρωση. Αυτό όμως, εφόσον δεν υπήρχαν τ’ απαραίτητα δεδομένα, ήταν ανέφικτο. Μέσω της Θυσίας Του ο Θεός κατορθώνει το εξής: γεννιέται τέλειος και άρα Βρέφος = 33, δεν παίρνει εξουσία και σταυρώνεται. Αφήνοντας όμως τέλεια γνώση κλειδωμένη αφήνει μαθητές, που μπορούν να μιλούν σαν κύριοι, χωρίς όμως να είναι. Μετά τη Σταύρωση το βρέφος εγκαταλείπει τον κόσμο χωρίς πλήρη γνώση και το σύνολο της παρουσίας Του παρουσιάζει ατέλειες, επειδή οι διάδοχοι είναι ατελείς. Το βρέφος δηλαδή εξαιτίας του χρόνου, που δεν ήταν ο κατάλληλος, άφησε ίχνος εμβρύου. Έμβρυο = Σατανάς = 26.


Οι Απόστολοι που ήταν Ιουδαίοι, δεν είχαν τη δυνατότητα που είχε το βρέφος, να νικήσουν το ιουδαϊκό σύστημα κι αποβλήθηκαν απ’ αυτό. Το ιουδαϊκό σύστημα δηλαδή αναγκάστηκε από το Θεό σ’ αποβολή. Είναι το αρχικό σύστημα του κάτω κόσμου κι είναι μικρό για να γεννήσει το βρέφος-Κύριο με πλήρη ισχύ. Όμως καθώς αποβάλλει, αυτό το βρέφος γίνεται σπέρμα για το μεγάλο σύστημα, που λόγω του σατανά παίρνει χαρακτηριστικά, που είναι δυνατόν να οδηγήσουν στην εκ νέου γέννηση του Κυρίου. Ενώ μέχρι τότε το σύστημα, λόγω Αλεξάνδρου, είχε χαρακτηριστικά γυναίκας και  πόρνης που γεννά Βασιλέα, εξαιτίας του Χριστού παίρνει και το χαρακτηριστικό της μοιχαλίδας. Το βρέφος εμφανίστηκε για να μεταλλάξει το σύστημα ώστε στη συνέχεια να το γονιμοποιήσει. Αν δεν μεταλλασόταν ήταν αδύνατον να γεννηθεί ο Κύριος των Κυρίων με παγκόσμια ισχύ. Με την αποβολή του εμβρύου από το μικρό στο μεγάλο σύστημα συνεχίζεται η κύηση.


Οι άνθρωποι είδαν το διάβολο με τη μορφή του Αλεξάνδρου και το σατανά με τη μορφή του Χριστού, όπως τον παρουσιάζουν οι Απόστολοι. Ο σατανάς είναι η ατελής μορφή του βρέφους, που θα γεννηθεί, όταν συμπληρωθεί ο χρόνος κύησης. Οι χριστιανοί το βλέπουν, γιατί οι ίδιοι βρίσκονται μέσα στην κοιλιά της γυναίκας. Ένας ινδουιστής, για παράδειγμα, βλέπει το χριστιανικό σύστημα και δεν καταλαβαίνει τι συμβαίνει. Βλέπει μία γυναίκα, που προσπαθεί να γεννήσει, εφόσον γνωρίζει ότι οι χριστιανοί αναμένουν το Μεσσία, αλλά βλέπει και τους χριστιανούς να υποφέρουν εξαιτίας του Μεσσία, που κάποτε εμφανίστηκε.


Το Μυστικό Σχέδιο του Θεού αποκαλύπτεται  κατ’ αυτόν τον τρόπο: δημιουργεί μία γυναίκα, μία πόρνη και μία μοιχαλίδα. Η γυναίκα έχει τη δύναμη να γεννά, η μοιχαλίδα οδηγείται σ’ αποβολή και η πόρνη είναι ο πανδέκτης. Η πόρνη μέσω της πορνείας της μεγενθύνει τα βασικά θυληκά συστήματα. Το σύνολο των επιμέρους χαρακτηριστικών του κάθε συστήματος είναι δυνατό να οδηγήσει στη γέννηση του Κυρίου, που θα είναι και Βασιλεύς. Ο Θεός γονιμοποιώντας τη γυναίκα γεννά τον τέλειο  Βασιλέα. Αυτός ως άντρας, σαν σάκκος, κατευθύνεται στο μεγάλο σύστημα που έχει τη μορφή πόρνης και το γονιμοποιεί. Αν η Βαβυλώνα δεν έχει χαρακτηριστικά πόρνης, αυτό δεν είναι δυνατό να γίνει, όπως δεν είναι δυνατή και η μεγάλη της ισχύ πάνω σε λαούς κι έθνη. Ο  Βασιλεύς που γεννιέται ως βρέφος, αποτραβιέται από το Θεό και μένει το έμβρυο σε μεγαλύτερη κοιλιά. Όταν η μοιχαλίδα αποβάλλει το δικό της έμβρυο, λόγω της κοινής φύσης του σατανά και του διαβόλου, τα έμβρυα ταυτίζονται και γίνονται ένα .. είναι το έμβρυο, που είναι ο Κύριος και Βασιλεύς.


Ο Ιωάννης βλέπει τη γυναίκα όταν αυτή γεννά. Βλέπει αυτό, που συνέβη κι αυτό που θα συμβεί. Τη βλέπει ως σύνολο, επειδή είναι χριστιανός, αλλά τη βλέπει κι ως Ιουδαίος, που είχε αποβληθεί από την κοινωνία του. Τη βλέπει ως σύνολο, γιατί είδε Αυτόν που θα ποιμάνει τον κόσμο και άρα είδε το σύνολο του κόσμου που θα τον γεννήσει. Ως Ιουδαίος που αποβλήθηκε, βλέπει το ιουδαϊκό σύστημα να φωνάζει από τους πόνους της γέννας, επειδή ο Χριστός δεν είχε γεννηθεί για το σύνολο των μετέπειτα χριστιανών.


Ο δράκων στάθηκε πράγματι μπροστά στη γυναίκα για να καταφάει το παιδί της. Αυτό συνέβη, γιατί ο δράκων είχε τη γνώση, ώστε να ελέγξει την ταυτότητα του βρέφους. Η Ρώμη γνώριζε ότι κινδυνεύει από το Λόγο του Χριστού κι οι διωγμοί είχαν στόχο την εξάλειψη αυτών, που δεν ήταν ούτε στην κοιλιά της —άρα μέλη του δράκοντα— αλλά ούτε μέλη της μοιχαλίδας. Το παιδί γεννήθηκε τέλειο, αλλά ο Θεός τ’ απομάκρυνε από τον κόσμο.


Η Ρώμη απέτυχε να καταφάει αυτό που οι Γραφές ονομάζουν “τέκνον της γυνής”, το οποίο είναι ο Υιός του Κυρίου, δηλαδή ο Θεός Κύριος. Τέκνον της γυνής = Υιός του Κυρίου = Θεός Κύριος = 63, κι επειδή, Γυνή = Ήρα = 16, Τέκνον της Ήρας = Υιός του Διός = 63, αυτός που γεννήθηκε ήταν ο Ήλιος και η γυναίκα που είδε στην αρχή ο Ιωάννης ήταν ο χριστιανισμός, που είναι ενδεδυμένος με το Λόγο Του. Αυτή η γυναίκα πατά τη Σελήνη ασκώντας εξουσίες, ενώ η κεφαλή της που παίρνει τις αποφάσεις, έχει στέφανο δώδεκα αστέρων που σημαίνει ότι: Στέφανος δώδεκα αστέρων = Βασιλεύς Παντοκράτορας = Υιός Δαυείδ Ιησούς = 93, ενώ, Δώδεκα αστέρες = Εσταυρωμένος = Άρχων του κόσμου = 59 = Δούλοι του Θεού.


Σ’ αυτό το σημείο ο αναγνώστης θ’ αναρωτηθεί γι’ αυτό που λέμε: “αποτυχία της Ρώμης”.  Πώς είναι δυνατό ν’ απέτυχε ο δράκων τότε, αφού όλοι γνωρίζουμε ότι η Ρώμη ασκεί εξουσίες για αιώνες μέσω του Χριστού; Για να γίνει αυτό αντιληπτό, θα πρέπει να δούμε γιατί η Ρώμη δεν κατέφαγε το παιδί, αλλά συνυπάρχει μ’ αυτό. Η χριστιανική εκκλησία συνυπάρχει με τα συστήματα. Αυτό είναι πολύ σημαντικό και θα δούμε γιατί. Η γυναίκα γέννησε το αρσενικό παιδί και σύμφωνα με τις Γραφές είναι Αυτός, που θα ποιμάνει τον κόσμο με σιδηρά ράβδο. Αυτό το παιδί ακολούθησε τον Πατέρα Του, αλλά λόγω της ιδιότητας του έμεινε και στη Γη. Υιός άρρεν = Κληρονόμος = Επτά οφθαλμοί = Εωσφόρος = 52. Αυτός μέλλει να ποιμάνει τα έθνη με ράβδο σιδηρά. Ποιμένας = Παντοκράτωρ = 44, ενώ, Ράβδος σιδηρά = 68 = Αρχάγγελος Μιχαήλ = Βασιλεία του Θεού = Δώδεκα Απόστολοι = Μωυσέως καθέδρα. Αυτό το παιδί, επειδή είναι Υιός του Θεού, είναι Αθάνατος, αλλά δεν ενεργεί μ’ ανάλογο τρόπο, επειδή έπρεπε να θυσιαστεί.


Η Ρώμη απέτυχε να το καταφάει, γιατί η γνώση Του ποτέ δεν ταυτίστηκε μ’ αυτήν που στηρίζει την εξουσία της. Η Ρώμη δεν μπορεί να μιλά όμοια με το Χριστό και να εξουσιάζει. Μπορεί να εξουσιάζει εξαιτίας του, αλλά μιλά όμοια είτε με τον Αλέξανδρο είτε με τους πατέρες της εκκλησίας. Η γνώση του βρέφους είναι γνώση ανεξάρτητη, που παραμένει κλειδωμένη μέχρι την επιστροφή Του. Αντίθετα ο Αλέξανδρος που είναι ταυτισμένος με τη Ρώμη, είναι ταυτισμένος με το σύνολο της φιλοσοφίας της. Αυτό σημαίνει ότι η Ρώμη μπορεί να φέρεται μόνο στη γνώση του Αλεξάνδρου, όπως η ίδια επιθυμεί. Μπορεί, όποτε θέλει, να την  προβάλλει ή να την αποκρύπτει ανάλογα με τα συμφέροντά της. Στην περίπτωση του Χριστού αυτό είναι αδύνατο να συμβεί, γιατί η ανεξάρτητη γνώση Τού δίνει ισχύ, μόνον όταν παραμένει ανέπαφη. Αν η Ρώμη επιχειρούσε να προσθέσει ή ν’ αφαιρέσει οτιδήποτε, αυτόματα έχανε τη δυνατότητα άσκησης εξουσίας μέσω αυτού του Λόγου.


Όταν συνυπάρχουν αυτές οι δύο γνώσεις ανεξάρτητες και πανίσχυρες, είναι αδύνατο να μην ακολουθήσει πόλεμος στον ουρανό κι επομένως στην παιδεία. Ο Ιωάννης ήδη έχει κατεβεί στη Γη και γι’ αυτό δεν αντιλαμβάνεται τον πόλεμο στον ουρανό σύμφωνα με τη γνώση του. Αυτός ο πόλεμος είναι μεταξύ του Μιχαήλ και του δράκοντα. Στην πραγματικότητα όμως είναι αυτό που περιγράφει ο Χριστός, όσον αφορά τη συνάντησή Του με το διάβολο στην έρημο. Ο Κύριος ζήτησε από το διάβολο να Τον ακολουθήσει κι αρνήθηκε οποιαδήποτε βασιλεία. Ο Κύριος σταυρώθηκε κι αυτοί που θα έπρεπε να πολεμήσουν, ήταν οι δούλοι του Κυρίου ενάντια σ’ αυτούς του δράκοντα. Ο δράκων είναι ταυτισμένος στον ουρανό με το διάβολο κι αυτό σημαίνει ότι από τη στιγμή που ο Αλέξανδρος δε διαχειρίζεται αυτοπροσώπως την εξουσία επί του τάγματος των αγγέλων, είναι σχεδόν πάντα κακός, επειδή κυριεύει τους λαούς.


Όταν ο Κύριος απουσιάζει είναι δυνατό να πολεμήσει μόνον ο σατανάς που είναι δούλος Του κι επειδή είναι ανεξέλεγκτος, είναι απόλυτα κακός. Ισχύει γι’ αυτόν ό,τι είπαμε για τον Πέτρο, που αγωνίζεται για την επιβίωσή του. Ο πόλεμος ξέσπασε για την εξουσία κι όσον αφορά το χρόνο, είναι το σύνολο του χρόνου ως την επικράτηση του χριστιανισμού. Το σύστημα του σατανά δομήθηκε στα πλαίσια των πρώτων παράνομων χριστιανικών οργανώσεων και μόνον αφού συνέβη αυτό, είχαμε σύγκρουση με το δράκοντα, δηλαδή τη Ρώμη. Επειδή ο σατανάς κι ο διάβολος έχουν την ίδια φύση και στηρίζονται στην ίδια γνώση, δεν είναι δυνατό να προκύψει νικητής από τη σύγκρουσή τους. Όμως ο σατανάς, εφόσον είναι δούλος του Κυρίου —συνεπώς μίας εξουσίας ανώτερης του βασιλέως— είναι δυνατό να κυριαρχήσει.


Όταν εμείς βλέπουμε ότι τα πράγματα στον ουρανό έχουν πάρει οριστική μορφή με τη λήψη της εξουσίας από το Χριστό, αντιλαμβανόμαστε οτι ο σατανάς έχει τη δυνατότητα να διώξει το δράκοντα από τον ουρανό. Επειδή όμως απαιτείται θυσία και η εξουσία του Χριστού δεν ασκείται στη Γη, στην πραγματικότητα πέφτουν κι οι δύο στη Γη. Η διαφορά τους είναι ότι ο σατανάς λόγω της εξουσίας Κυρίου είναι κυρίαρχος στον ουρανό, όπου και τιμωρείται, εφόσον έχει αρχίσει η κρίση. Μιχαήλ = 26  = Σατανάς, και οι άγγελοί του είναι Άγγελοι του Μιχαήλ = Καθολικισμός = Όρνεον ακάθαρτον = Φαρμακερόν βέλος = 64 = Γυναίκα μοιχαλίς, ενώ, Δράκων = 24 = Ρώμη, και Δούλοι του δράκοντος = Άγγελοι του δράκοντος = Επτά λυχνίαι χρυσαί = Ίππος πυρρός = Βασιλεύς των νεκρών = Νεκρός Μεσσίας = 78 = Νεκρός Αλέξανδρος.


Από τη στιγμή που ο πόλεμος στον ουρανό τελειώνει, αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση της παρουσίας του διαβόλου και του σατανά στη Γη, εφόσον εκεί βρίσκονται. Ο διάβολος κι ο σατανάς, σ’ αντίθεση με τον Κύριο, έχουν τη δύναμη να επεκτείνονται στη Γη κι απ’ αυτήν την ιδιότητα προκύπτει η πλάνη των εθνών. Όταν ρίχτηκαν στη Γη, άρχισε η πορεία της ανθρωπότητας προς τη Σωτηρία και ταυτόχρονα ξεκίνησε και η βασιλεία του Θεού. Όμως αυτή η πτώση δεν ήταν χρονικά ταυτόσημη, γιατί αυτό ήταν αδύνατον. Πρώτα έπεσε ο διάβολος και μετά ο σατανάς. Όταν ο Κωνσταντίνος υιοθέτησε το χριστιανισμό, έπεσε κάτω ο διάβολος, επειδή η υπέρτατη βούληση ανήκε στο βασιλιά, ενώ όταν ο Καρλομάγνος πήρε το στέμμα, ο  διάβολος ταυτίστηκε με το σατανά κι έγινε  ακόμα χειρότερος, εφόσον ο σατανάς έγινε ο κυρίαρχος της γης.


Με το σάλπισμα της έβδομης σάλπιγγας ο Ιωάννης είδε στον ουρανό την εξουσία του Χριστού, αλλά στη βάση της πυραμίδας αυτό ταυτίζεται με την πτώση του διαβόλου και την ταύτιση του με το σατανά. Οι ουρανοί χάρηκαν βλέποντας την εξουσία στα χέρια του Υιού του Θεού, αλλά στη γη αυτό σήμαινε καταστροφή. Έπεσε πάνω σ’ αυτήν ο δράκων κι άρχισε να την κυριεύει, εφόσον του δόθηκε εξουσία Άνωθεν. Δράκων μέγας = Μεσσίας = 45, Άγγελοι του δράκοντος = Νεκρός Μεσσίας = 78. Ο όφις ο αρχαίος = Υιός του Ανθρώπου = Βασιλεύς βασιλέων = Βασιλεύς των εθνών = 77, ενώ, Διάβολος = Βασιλεύς = 39, και, Σατανάς = Υιός = Ζυγός = Νεφέλη = 26, όταν, Υιός άρρεν = Εωσφόρος = 52, και, Βαθέα του σατανά = Κάτω κόσμος = Λευκή νεφέλη = Παράκλητος = Ιππικόν = 43.


Από εκείνη την ώρα αρχίζει η παντοκρατορία των εθνικών στη Γη, που χάρη στο αίμα του Αρνίου ασκούν τις εξουσίες τους. Κατήγορος = Εθνικός = Ιησούς = 42. Ο χρόνος αυτός είναι οι τεσσαράκοντα δύο μήναι και κατά τη διάρκειά του η γυναίκα δεν μπορεί να γεννήσει υιό, παρά μόνον όταν συμπληρωθεί ο χρόνος κύησης. Ο Θεός προστάτευσε τη γυναίκα οδηγώντας τη στην έρημο, όπου υπάρχει χώρος προετοιμασμένος γι’ αυτήν. Για ν’ αντιληφθεί ο αναγνώστης τι συμβαίνει εδώ, θα πρέπει να θυμηθεί και πάλι ότι το κεντρικό σύστημα είναι σύνθεση συστημάτων. Το σύστημα που γεννά ζωντανό Υιό με πλήρη χαρακτηριστικά, είναι η γυναίκα και όχι η πόρνη ή η μοιχαλίδα. Ο Θεός οδήγησε τη γυναίκα στον έρημο κι αυτό σημαίνει ότι επιδίωξε να την προστατεύσει από συνθήκες που είναι δυνατό ν’ αλλοιώσουν τα χαρακτηριστικά της, μετατρέποντάς την είτε  σε μοιχαλίδα είτε σε πόρνη. Γυναίκα = Αθήνα = Άδης = 21. Ο Θεός δεν ήθελε να γίνει η Αθήνα το κέντρο της εξουσίας και γι’ αυτόν το λόγο την εξαφάνισε. Η Αθήνα από τη στιγμή που ο διάβολος έπεσε στη Γη, πρακτικά εξαφανίστηκε.


Ο δράκων εκείνη την ώρα βρισκόταν στη Ρώμη κι έκτιζε τη Νέα Ρώμη. Αυτές οι δυο πόλεις που είναι μία, μίσησαν τη γυναίκα και την καταδίωξαν, επειδή τα παιδιά της ήταν απειλή γι’ αυτές. Ο διάβολος που ήταν πλέον εγκατεστημένος στη Νέα Ρώμη, σταμάτησε κάθε δραστηριότητα της και την εισήγαγε στην έρημο, δηλαδή στην άβυσσο, που προστατεύεται από τον Κύριο. Άβυσσος = Έρημος = 38. Το υπόλοιπο θηλυκό σύστημα παρέμεινε ανέπαφο κι έμεινε στη Γη ο συνδυασμός πόρνης και μοιχαλίδας. Μαζί μ’ αυτή στη Γη κυριάρχησε ο κατήγορος κι ο διάβολος με μεγάλο θυμό. Θυμός του διαβόλου = Πνεύμα άλαλον και κωφόν = Δούλοι γεωργοί =  Άμπελος της γης = Θηρία της γης = 69 = Πόλις του Βατικανού.


Επειδή ο διάβολος λόγω της ύπαρξης του σατανά είναι διπλός, η γυναίκα καταδιώχθηκε δύο φορές. Όταν καταδιώχθηκε από το διάβολο ο Θεός την προστάτευσε δίνοντάς της τα φτερά του αετού του μεγάλου. Ο αετός, εφόσον έχουμε δύο φάσεις, όσον αφορά τη βασιλεία του Θεού, είναι κι αυτός διπλός. Ο ένας είναι ο δικέφαλος αετός της Κωνσταντινούπολης κι έμβλημα των αυτοκρατόρων της, ενώ ο άλλος είναι ο αετός της Pώμης, που είναι το έμβλημα των  αυτοκρατόρων της Δύσης. Όταν ο διάβολος κατεδίωξε τη γυναίκα, ο Θεός την προστάτευσε μέσα στη Νέα Pώμη μέσω του δικέφαλου αετού. Το σύνολο της γνώσης της Αθήνας μετακινήθηκε από την Αθήνα και διατηρήθηκε στη Νέα Ρώμη. Εκεί δεν υπήρχε περίπτωση ν’ απειληθεί, γιατί παραμένοντας μέσα σε στεγανά υπηρετούσε το σύστημα και διατηρώντας τα χαρακτηριστικά της επιβίωσε στα πλαίσια του συστήματος. Αποτέλεσε το κεφάλι του θηλυκού συστήματος, που φόρεσε το στέφανο. Κεφάλι = Αθηνά = 21. Κανένας δεν έχει λόγο —κι ειδικά η πόρνη— να καταστρέψει το κεφάλι της.


Με την πτώση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας ο σατανάς, που είχε εγκατασταθεί αυτή την φορά στη Ρώμη, αποφάσισε να καταδιώξει εκ νέου τη γυναίκα. Αυτή η καταδίωξη έγινε, γιατί η γνώση της Κωνσταντινούπολης, χωρίς να συνοδεύεται από εξουσίες, ήταν επικίνδυνη. Δεν έπρεπε η γυναίκα να επιβιώσει χωρίς χαρακτηριστικά μοιχαλίδας ή πόρνης. Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία με την κατάρρευσή της διέλυσε την πόρνη της Ανατολής και το μόνο που απέμεινε ήταν η μοιχεία. Έπρεπε η γυναίκα να γίνει μοιχαλίδα και αυτό έγινε όταν ο δράκων προσπάθησε μέσω ύδατος, δηλαδή γνώσης, να τη μετατρέψει σε ποταμοφόρητο. Προσπάθησε να τη διατηρήσει μέσα στον ποταμό, που είναι μολυσμένος. Ποταμός = 33. Προσπάθησε να  διατηρήσει το χριστιανισμό και να μην της  επιτρέψει να χρησιμοποιήσει τη γνώση της.


Ο Θεός σ’ αυτό το σημείο δημιούργησε μία ακατάλυτη κατάσταση, που ήταν αδύνατο να νικηθεί. Η Δυτική εκκλησία προσπαθούσε να εξαφανίσει αυτήν τη γνώση και μέσω μίας νέας δωρεάς δηλητηριασμένης γνώσης να δημιουργηθεί ένα χριστιανικό κράτος βασισμένο στα Δυτικά πρότυπα. Γυναίκα μοιχαλίς = Ποταμοφόρητος = Καθολικισμός = 64. Ο Θεός γι΄αυτό το λόγο έστειλε το Μωάμεθ και δημιούργησε το μωαμεθανισμό, που έχει χαρακτηριστικά ερήμου. Αυτά τα χαρακτηριστικά της ερήμου εκμεταλεύεται μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης ο Θεός και προστατεύει τη γυναίκα από το σύστημα ενώ ταυτόχρονα διατηρεί και τόν χσεδιασμό που απειλήται από τους υιούς της. Όσο κι αν προσπαθεί η Ρώμη, στα πλαίσια  του μωαμεθανισμού είναι αδύνατο να προκύψει τέτοιο κράτος .. εξαιτίας όμως αυτού και για να επιβιώσει η Νέα Ρώμη, είναι υποχρεωμένη να δίνει την ανώτατη γνώση στους Έλληνες και να τους διατηρεί. Αν η γνώση του χριστιανικού συστήματος δοθεί με τον τρόπο με τον οποίο δίνεται στη Δύση, είναι αδύνατο να εμποδιστεί ο εξισλαμισμός των ανθρώπων. Ταυτόχρονα η Νέα Ρώμη ευρισκόμενη στην έρημο, ήταν αδύνατο να επιβιώσει, αν δεν έδινε την ανώτερη ελληνική γνώση.


Από την πτώση την Κωνσταντινούπολης ως την ελληνική επανάσταση του 1821, καλύπτεται το διάστημα των χιλίων διακοσίων εξήντα ημερών ή 42 μηνών ή 3,5 ετών, κατά το οποίο η Αθήνα βρίσκεται ζωντανή στην έρημο, αλλά ανίκανη να γεννήσει. Το ’21 της επανάστασης αποδεικνύει την εμφάνισή της στη Γη. Από εκείνη την ώρα η Αθήνα παίρνει το δικαίωμα ν’ αναπτύξει χαρακτηριστικά και μοιχαλίδας και πόρνης ..  αυτά είναι τα στοιχεία, που στο σύνολό τους είναι αυτό το οποίο βλέπουμε σήμερα ως ελληνικό κράτος κι είναι η γυναίκα, που μπορεί να γεννήσει. Από τη στιγμή που ο δράκων απέτυχε να τη μετατρέψει τότε σε μοιχαλίδα, στράφηκε προς τη Δύση κι αυτή είναι η περίοδος του Μεσαίωνα και του καθολικισμού. Σ’ αυτήν την περίοδο εκδηλώνεται ο θυμός του Θεού εναντίον όλων όσων παίρνουν την ειδική γνώση του ιουδαϊκού συστήματος, που είναι προϊόν των εντολών κι εναντίον όλων όσων δίνουν τη μαρτυρία Ιησού. Εντολαί του Θεού = Ίππος μέλας = Επτά εκκλησίαι = Θυμός του Θεού = Εξουσία μεγάλη = Πληγή του θανάτου = 58 = Ιουδαϊσμός = Άγγελος των υδάτων, ενώ, Μαρτυρία Ιησού =  Χάραγμα του ονόματος = Λίθος μυλικός = Στόματα των ίππων = Νεκρός Εμμανουήλ = 66.


Ο Ιωάννης σ’ αυτό το κεφάλαιο βλέπει τη γυναίκα, τον Υιό και το δράκοντα, που την κυνηγάει. Αυτό που δε βλέπει, είναι αυτό, που δεν έχει ακόμα εμφανισθεί. Ο δράκων έχει ήδη γεννηθεί .. άρα ο Ιωάννης είναι δυνατό να δει την πορεία του στο χρόνο. Αυτή η πορεία είναι δυνατή μόνο με τη συνύπαρξη των δύο ζευγών των γνώσεων, που είδαμε ποιες είναι. Γιατί ναι μεν η εξουσία της Ρώμης κυνηγά τη γυνή, αλλά η Ρώμη, αν δε συνυπήρχε με την εκκλησία, θα είχε χαθεί. Όταν ο Ιωάννης έπεσε τη Γη, είδε αυτά, που θα συνέβαιναν γύρω του ..  μία γυναίκα να καταδιώκεται από το δράκοντα και το παιδί να μην είναι ορατό. Μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν υπήρχε το σύστημα της εκκλησίας, που παίρνει εξουσία από τον Ιησού. Στη Γη υπάρχει στεριά και θάλασσα, γιατί στον κόσμο συνυπάρχουν τα συστήματα και δεν έχουν ταυτιστεί. Η θάλασσα καταλαμβάνει το σύνολο της επιφάνειας του πλανήτη, ενώ εντός της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, λόγω συστήματος, έχουμε άλλες φορές θάλασσα κι άλλες φορές ξηρά. Η αυτοκρατορία είναι η άμμος της θάλασσας, που είτε είναι πλημμυρισμένη σαν θάλασσα είτε είναι όμοια με έρημο. Χαρακτηριστικά μόνιμης ξηράς έχει μόνον το ιουδαϊκό σύστημα εκείνης της εποχής. Ο Ιωάννης βρίσκεται στη στεριά, γιατί είναι Ιουδαίος, αλλά κατευθύνεται προς τη θάλασσα, επειδή έχει αποβληθεί από το σύστημά του κι εξαιτίας της ειδικής γνώσης του Χριστού, που είναι διπλής φύσης.


Ο Αλέξανδρος μετά την εμφάνισή του άφησε στη Γη αυτά τα δύο χαρακτηριστικά, τα οποία είναι και η βάση του Σχεδίου, επειδή ανάμεσά τους μπορεί να βρει χώρο ο Χριστός, ώστε να δημιουργήσει το σύστημά του. Ο Ιωάννης πλησιάζει τη θάλασσα, αφού έχει εγκαταλείψει οριστικά την ιουδαϊκή κοινωνία, αλλά δεν μπορεί να μπει σ’ αυτήν εφόσον είναι Ιουδαίος κι έτσι στέκεται στην άμμο της. Τα ελληνιστικά βασίλεια κι ανάμεσα σ’ αυτά η Ρώμη πριν το χριστιανισμό ήταν ή άμμος της θάλασσας λόγω των διπλών χαρακτηριστικών τους, εφόσον συνυπήρχε και ύδωρ και ξηρά. Όταν ο Ιωάννης κατέβηκε από τον ουρανό στη Γη μετά το θάνατο του Χριστού, βρέθηκε πάνω σ’ αυτήν την άμμο. Ενώ κατά την πτώση του έβλεπε το δράκοντα και τη γυναίκα, όταν άγγιξε τη Γη, έβλεπε μόνο Γη και ύδωρ. Αυτό που  συνέβη ήταν το εξής: όταν ο Ιωάννης άγγιξε τη Γη, ήταν μέσα στο δράκοντα κι εκεί έβλεπε τη θάλασσα και τη στεριά, επειδή αυτά υπήρχαν μέσα στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Άμμος της θαλάσσης = Δράκων πυρρός μέγας = Βασιλεύς της Ασίας = Εξουσία του Χριστού = Σταυρός του μαρτυρίου = Μόσχος ο σιτευτός = 85

Back to content | Back to main menu