Κορυφή σελίδας
Καινή Διαθήκη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Καινή Διαθήκη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Καινή Διαθήκη

Όμως το σύστημα και στη μία περίπτωση και στην άλλη επιδιώκει τα ίδια πράγματα..  εφόσον υπάρχει το ίδιο τεράστιο πρόβλημα  εξουσίας κι ανισότητας, σημαίνει ότι τα καταφέρνει εξίσου καλά. Οι νεαρές γυναίκες απολαμβάνουν σήμερα τον έρωτα, όπως φυσιολογικά έχουν δικαίωμα να το κάνουν, αλλά δεν μπορούν ν αντιληφθούν σε ποιο  σημείο και με ποιον τρόπο τις ισοπεδώνει το σύστημα. Αυτό που είναι απαραίτητο για να διαπιστωθεί αν οι δύο άνθρωποι είναι “σάρκα μία”, είναι απαγορευμένο στη σύγχρονη κοινωνία. Η συμβίωση, που θα φθείρει τα επιπόλαια αισθήματα μέσα σ ελάχιστο χρόνο, είναι κάτι, που σε καμία περίπτωση δεν επιτρέπεται από το σύστημα. Θεωρητικά σήμερα είναι όλα ελεύθερα κι αυτό μετά από αγώνες και κανένας δεν μπορεί, όση ισχύ κι αν έχει, να τα περιορίσει. Οι γυναίκες μπορούν κι επιλέγουν μόνες τους το σύντροφο τους κι αυτό είναι, που τις δίνει τεράστια χαρά και τις ξεχωρίζει από τις γυναίκες-αντικείμενα της Βαβυλώνας. Όμως αυτό που απαγορεύεται, είναι η συμβίωση.

Συμβίωση, από τη Βαβυλώνα μέχρι και σήμερα, σημαίνει γάμος και σ
αυτό το σημείο βρίσκεται το πρόβλημα για τους ανθρώπους, αλλά και η δύναμη της εξουσίας του συστήματος. Ακόμα κι ο πιο δυνατός υπέροχος έρωτας, πρέπει να περάσει μέσα από το φίλτρο του γάμου, μέσα από μία εντός πλαισίου συμβίωση. Το σύστημα απαιτεί να υπάρχει αυτό το πλαίσιο, γιατί αλλάζει εντελώς τ  αρχικά δεδομένα. Η γυναίκα από τη στιγμή που ενώνεται με τα δεσμά του γάμου, τα οποία σήμερα είναι μία φαινομενικά τυπική διαδικασία, εντάσσεται σ ένα πλαίσιο, που περιορίζει την ελευθερία της. Την ελευθερία, όταν προϋπάρχει ο έρωτας, δεν την περιορίζει ο άντρας της, αλλά ένα σύνολο άσχετων μ αυτήν ανθρώπων, που σε καμία περίπτωση δε δικαιούνται να έχουν τον παραμικρό λόγο. Η γυναίκα ερωτεύθηκε κι ενώθηκε με τον άντρα που αγάπησε και σε καμία περίπτωση με τη μητέρα, τον πατέρα ή τ  αδέρφια του. Όμως η νέα κατάσταση επιβάλλει στη γυναίκα απόψεις ανθρώπων, που στην καλύτερη περίπτωση, τής είναι αδιάφοροι. Αγαπάει έναν άντρα κι εξαιτίας αυτής της αγάπης, πέρα από τις φυσιολογικές θυσίες που πρέπει να πραγματοποιήσει, είναι υποχρεωμένη ν ανέχεται κι ένα σύνολο αγνώστων ανθρώπων. Αν ο ψευδοέρωτας φθείρεται τάχιστα μέσα από τη συμβίωση, εύκολα μπορεί να φανταστεί κάποιος το μέγεθος της επιτάχυνσης αυτής της φθοράς μετά από μία τεράστια εξωτερική και υποχρεωτική παρέμβαση. Η σύγχρονη γυναίκα των μεγάλων κατακτήσεων έρχεται ακριβώς στην ίδια κατάσταση με τη γυναίκα της Βαβυλώνας, μόνον που αυτήν τη φορά κι αυτό είναι τραγικότερο κατόπιν ελεύθερης επιλογής.

Η γυναίκα σήμερα έχει ένα πλεονέκτημα, που στην ουσία δε λειτουργεί, γιατί και η κοινωνία έγινε πιο πονηρή: αν μέσα σε κάποιο χρονικό διάστημα δεν ικανοποιείται, μπορεί να χωρίσει, χωρίς να είναι υποχρεωμένη ν
αντιμετωπίσει το σύνολο της κοινωνίας. Η προστυχιά της κοινωνίας, που δήθεν καλοπροαίρετα εύχεται καλούς και πολλούς απογόνους, έχει στόχο να περιορίσει αυτό το μεσοδιάστημα κατά τη διάρκεια του οποίου η σύγχρονη γυναίκα μπορεί, αλλά και πρέπει να πάρει σοβαρές αποφάσεις. Όλοι πιέζουν για επίσπευση της επιθυμητής τεκνοποίησης.  Ακόμα κι όταν δεν μπορούν να πιέσουν απευθείας, εφόσον το νεαρό ζευγάρι αποφασίζει από κοινού να δει πώς εξελίσσονται τα πράγματα, τότε οι πρόστυχοι άνθρωποι, που κατά τραγική ειρωνεία ανήκουν στο γενικότερο οικογενειακό περιβάλλον, αρχίζουν και σκορπούν δηλητήριο. Μήπως είναι ανίκανος; Μήπως δεν μπορεί να κάνει παιδιά εξαιτίας κάποιου γυναικολογικού προβλήματος που απέκρυψε; Μήπως; Μήπως; Χιλιάδες βρωμερά μήπως από ανθρώπους, που πρέπει να χαίρονται και να καμαρώνουν δύο νέους ερωτευμένους ανθρώπους, που σ εκείνη τη στιγμή της ζωής τους γνωρίζουν το Θεό και τη Θέωση. Η γυναίκα που θ αποφασίσει να γεννήσει παιδί, επειδή δεν άντεξε αυτές τις έντονες πιέσεις, πριν ξεκαθαρίσει μέσα της τα αισθήματα της και χωρίς να έχει εξασφαλίσει συνθήκες έρωτα μέσα στο πλαίσιο του γάμου, εγκληματεί. Είναι έγκλημα η γυναίκα να γεννά παιδιά για έναν άντρα, χωρίς να είναι βέβαιη γι αυτόν. Είναι σε πρώτη φάση έγκλημα σε βάρος του εαυτού της και σε δεύτερη φάση έγκλημα εναντίον του γιου της. Αν συμβεί αυτό, η γυναίκα ταυτίζεται απόλυτα με τη γυναίκα τύπου Βαβυλώνας κι αυτό στηρίζει το σύστημα. Η γυναίκα εγκαταλείπει τον εαυτό της ως άνθρωπο κι αποφασίζει ν αφιερωθεί στα παιδιά της, μεταλλασσόμενη σε γυναίκα-μητέρα, που μέσα στο γάμο δεν είναι “σάρκα μία”. Η γυναίκα-μητέρα ανεξάρτητα με ποιες διαδικασίες κατέληξε σ αυτήν τη μοναδική πλέον ιδιότητα, υποτάσσεται χωρίς όρους στον άντρα που της επέβαλαν. Στις μέρες μας δεν υφίσταται η επιβολή συζύγου, η γυναίκα όμως, λόγω της φύσης της, υποτάσσεται εντελώς εκούσια στον άντρα της, μ αποτέλεσμα να διατηρούνται τα επιθυμητά για το σύστημα χαρακτηριστικά της βάσης. Από τη στιγμή που η γυναίκα γίνει μητέρα, γίνεται ο πυρήνας του σπιτιού και η ζωή της συνδέεται αποκλειστικά και μόνο με τη ζωή των παιδιών της.

Η ζωή μέσα σ
αυτό το σπίτι είναι αυτή, που περιγράφει ο Χριστός στο Λόγο Του. Στην ιδανική κατάσταση, που περιγράφει κατ αρχήν ο Χριστός, έχουμε τον πατέρα και τη μητέρα ως “σάρκα μία” και μέσα απ αυτήν τη “σάρκα μία” υπάρχει η δυνατότητα για τη μελλοντική απελευθέρωση του γιου ως πνεύμα και την ένωσή του με τη γυναίκα που επιθυμεί. Όμως στην περίπτωση που ο Χριστός μιλά για τα όσα συμβούν μετά την αποστολή Του, τα πράγματα είναι τελείως διαφορετικά. Υπάρχουν άνθρωποι έξω από τη φυσική οικογένεια, που αποτελείται από τον πατέρα, τη μητέρα και τα παιδιά και την επηρεάζουν με τρόπο αρνητικό. Η πεθερά που αναφέρει ο Χριστός, είναι ένας τέτοιος άνθρωπος.

Για να μπορέσουμε ν
αντιληφθούμε τι ακριβώς συμβαίνει και δημιουργείται αυτή η ένταση μέσα στην οικογένεια, πρέπει κατ αρχήν να ξεχωρίσουμε ορισμένα πράγματα. Ο άνθρωπος γενικά, είτε πρόκειται γι άντρα είτε για γυναίκα,  έχει δύο σημαντικές φάσεις στη ζωή του. Πρώτη φάση και σημαντικότερη είναι η φάση, που περιλαμβάνει το χρόνο ζωής του από τη στιγμή της γέννησής του μέχρι την ενηλικίωσή του, κατά τη διάρκεια της οποίας παίρνει τα τέλεια χαρακτηριστικά του “κατ  εικόνα και καθ ομοίωσιν” του Θεού.. είναι ώριμος να γίνει “σάρκα μία” και μ αυτόν τον τρόπο να βαδίζει προς τη Θέωση, που είναι πλέον προσωπική υπόθεση και λαμβάνει χώρα στη δεύτερη φάση της ζωής του. Η δεύτερη φάση σ αντίθεση με την πρώτη, έχει να κάνει  αποκλειστικά με προσωπικούς χειρισμούς του καθενός από εμάς και δεν επιτρέπεται κανένας συμβιβασμός, εφόσον και η γνώση και η ωριμότητα δόθηκαν στην πρώτη φάση. Ο άνθρωπος μεγαλώνει κι ολοκληρώνεται ως ον μέσα στην οικογένεια, είτε είναι άντρας είτε γυναίκα. Επομένως μέσα στους κόλπους της θα συμβεί αυτή η μεταβολή. Από τη στιγμή που επέλθει η μεταβολή το αμέσως επόμενο σύμπτωμα, θα είναι η αποκόλληση.

Ελάχιστο χρόνο πριν συμβεί αυτή η ωρίμανση που επιταχύνει ο έρωτας, ο άνθρωπος έχει ανάγκη την οικογένεια του κι επίσης, ελάχιστο χρόνο μετά, ο ίδιος άνθρωπος σκέφτεται και δρα προς την κατεύθυνση δημιουργίας της δικής του οικογένειας. Από τη στιγμή που η μοιχεία είναι το καθεστώς μέσα στην οικογένεια, η αποκόλληση θα γίνει για το γιο από τη μητέρα, ενώ στην περίπτωση της κόρης δε συμβαίνει το ίδιο, εφόσον υπάρχει μέσα στην οικογένεια σε συνθήκες ψυχικής αυτονομίας.  Ο άντρας-πατέρας που έχει βγει πλέον από την κύρια δομή της οικογένειας, που είναι η μητέρα, δεν πρωταγωνιστεί σ
αυτήν τη σημαντικότατη φάση της ζωής των παιδιών του. Πρωταγωνιστής είναι μόνον η μητέρα κι αυτό, γιατί είναι η μόνη που αντιλαμβάνεται τι ακριβώς συμβαίνει.. είναι η μόνη, που σε συνθήκες μοιχείας θίγεται κι αυτό τη μετατρέπει σ αρνητικό παράγοντα για τα παιδιά της.

Πριν όμως δούμε πώς συμβαίνει αυτό, πρέπει να ορίσουμε κατ
αρχήν δύο επίπεδα, που αφορούν τις σχέσεις μητέρας και παιδιών. Πρώτο επίπεδο είναι η σχέση μητέρας και παιδιών, που ωριμάζουν μέσα στην οικογένεια, στην ουσία μέσα στη δομή τής ίδιας της μητέρας και δεύτερο επίπεδο είναι η σχέση της μητέρας και των ενήλικων πλέον παιδιών της, που έχουν διαμορφώσει την προσωπικότητα τους κι είναι υπεύθυνα αποκλειστικά για τις αποφάσεις, που αφορούν τη ζωή τους. Αν ο κόσμος αυτήν τη στιγμή καταφέρνει να επιβιώνει και να ελπίζει, παρ όλες τις περιπέτειες και το σκοτάδι που έχει ζήσει, αυτό το οφείλει στις μητέρες των ανθρώπων. Οι μητέρες των ανθρώπων δε σταμάτησαν ποτέ να γεννούν ανθρώπους “κατ  εικόνα και καθ ομοίωσιν” του Θεού. Οι κληρονόμοι της Βασιλείας των Ουρανών είναι παιδιά των μητέρων τους και του Θεού. (Ματθ. 19.14-19.15) "ο δε Ιησούς είπεν άφετε τα παιδία και μη κωλύετε αυτά ελθείν προς με .. των γαρ τοιούτων εστίν η βασιλεία των ουρανών." (Ο Ιησούς όμως τούς είπε, "Αφήστε τά παιδιά καί μή τά εμποδίζετε νά έλθουν σ' εμέ, διότι σέ τέτοιους ανήκει η βασιλεία τών ουρανών".).

Ο άνθρωπος από τη στιγμή που γεννιέται, έχει χαρακτηριστικά Θεού. Η Κόλαση που βιώνει αιώνες τώρα είναι προσωπική του επιλογή κι αυτό συμβαίνει μετά από ορισμένες λανθασμένες επιλογές. Ο Θεός όμως που αγαπά τον άνθρωπο ως υιό, δεν τον εγκατέλειψε ποτέ δίνοντας του για τα παιδικά του χρόνια μητέρα, που είναι απολύτως όμοια με το θηλυκό Θεό. Ανεξάρτητα από το τι συμβαίνει στην προσωπική της ζωή, η μητέρα που μεγάλωσε ή μεγαλώνει παιδιά σ αυτόν τον κόσμο και μέχρι τη στιγμή της ωρίμανσής τους είναι τέλεια και είναι αυτή που πραγματικά βαστά τους ανθρώπους στα πόδια τους. Η παιδική ηλικία των ανθρώπων έχει εξασφαλιστεί από το Θεό για το σύνολο των ανθρώπων. Ο άνθρωπος σ όλη αυτήν τη φάση της ζωής του μεγαλώνει μέσα στον Ίδιο το Θεό κι αυτό είναι που δικαιολογεί την άποψη του Χριστού στο (Ματθ. 11.25): "εξομολογούμαι σοι, πάτερ, κύριε του ουρανού και της γης, ότι απέκρυψας ταύτα από σοφών και συνετών, και απεκάλυψας αυτά νηπίοις .. ναι, ο πατήρ, ότι ούτως εγένετο ευδοκία έμπροσθέν σου." (Σέ δοξάζω Πατέρα, Κύριε τού ουρανού καί τής γής, διότι έκρυψες αυτά από σοφούς καί ευφυείς καί τά εφανέρωσες σε νήπια. Ναί, Πατέρα, διότι αυτό ήτο τό θέλημά σου.).

Ο άνθρωπος αιώνες τώρα βαδίζει στο σκοτάδι κι αυτό είναι η αιτία όλων των δεινών. Οι σοφοί αυτού του κόσμου κατευθύνουν τους ανθρώπους κι αυτοί οι ίδιοι, εφόσον δεν έχουν καταφέρει τίποτε απολύτως ακόμα και για τους εαυτούς τους, βαδίζουν στο σκοτάδι. Ο Χριστός προτρέπει τους μαθητές Του να περπατούν, όσο ακόμα υπάρχει φως, όσο ακόμα είναι ζωντανός. Ο Χριστός κατέχει τη Σοφία του Θεού, που δίνει φως στους ανθρώπους .. όμως αυτοί οι άνθρωποι είναι ενήλικες. Αυτό σημαίνει ότι έχουν πάρει τις προσωπικές τους αποφάσεις, που μέσα στην τεράστια παγίδα, που είναι η κοινωνία, είναι λανθασμένες. Τα παιδιά όμως, αν και σε φάση ωρίμανσης, είναι σε καλύτερη μοίρα απ  αυτούς, γιατί απολαμβάνουν απευθείας το Θεό μέσω της μητέρας τους. Η μητέρα, ανεξάρτητα από το πόσο φωτισμένος είναι ο δικός της δρόμος, εξασφαλίζει στα παιδιά της με την αγάπη και την πίστη της αυθεντικό φως Θεού. Οι ανώριμοι άνθρωποι που έχουν απευθείας σχέση με το Θεό μέσω της μητέρας, έχουν χαρακτηριστικά ανώτερα των ώριμων σοφών. Τα παιδιά ζουν μέσα στη Βασιλεία των Ουρανών, που τους παρέχεται απλόχερα. Ακόμα κι όταν οι άνθρωποι μπουν στο σύνολό τους στη Βασιλεία αυτή, για τα παιδιά δε θα συμβεί τίποτε διαφορετικό. Η μητέρα θυσιάζεται για τα παιδιά της και δεν υπάρχει ούτε ένας άνθρωπος, που να στερήθηκε στην παιδική ηλικία του τη Βασιλεία των Ουρανών.

Αν διαβάσει κάποιος τα όσα έχουν γραφτεί μέχρι τώρα, εύκολα βγάζει το συμπέρασμα ότι, για ό,τι κακό συμβαίνει, ευθύνονται οι άντρες και πρέπει να καταδικαστούν ως οι κύριοι κι αποκλειστικοί υπεύθυνοι. Όμως αυτό δε συμβαίνει, γιατί απλούστατα οι άντρες μόνοι τους δεν έχουν σε καμία περίπτωση τη δυνατότητα να βυθίσουν στο σκοτάδι το σύνολο της κοινωνίας, που αποτελείται από άντρες, γυναίκες και παιδιά. Η πάναγνη μητέρα φέρει κι αυτή το δικό της μερίδιο σ
αυτήν την απαράδεκτη κατάσταση. Το τραγικότερο όμως είναι ότι ο λόγος για τον οποίο η μητέρα γίνεται συνεργός στα εγκλήματα της  κοινωνίας, είναι η χωρίς μέτρο κι όριο αγάπη της για τα παιδιά της. Το σύστημα επιδιώκει με κάθε θυσία τη μετατροπή της γυναίκας αποκλειστικά σε μητέρα κι αυτό γιατί προσδοκά απ αυτήν την ακούσια συνενοχή της, στα όσα δεινά ετοιμάζει για τους ανθρώπους τους οποίους αυτή γεννά.

Η γυναίκα από τη στιγμή που γίνεται μητέρα, πέφτει στην παγίδα του συστήματος κι αφιερώνεται εξ ολοκλήρου στα παιδιά της. Αυτό είναι, με δεδομένο ότι το μητρικό ένστικτο της γυναίκας είναι πιο ισχυρό από το ερωτικό, η Θέωσή της. Η γυναίκα από τη στιγμή που γίνεται μητέρα, ό,τι κι αν συμβαίνει γύρω της, ανεξάρτητα από το πόσο φωτεινή ή σκοτεινή είναι η κοινωνία, γνωρίζει αυτό που οι Γραφές ονομάζουν Θέωση. Η γυναίκα, όλους αυτούς τους ατελείωτους αιώνες του σκότους, ήταν συνδεδεμένη άμεσα με το Θεό κι απ
 αυτήν τη σύνδεση, άμεσο όφελος είχαν τα παιδιά της. Ο Χριστός προτείνει στατικότητα κι αυτήν τη στατικότητα την έχει η γυναίκα από τη φύση της. Όλος ο χρόνος μέχρι την ωρίμανση των παιδιών της είναι χρόνος ευτυχίας και χαράς για τη Θεά μητέρα. Το σύστημα προβάλλει όσο τίποτε άλλο αυτήν τη χαρά για να παγιδεύσει τις γυναίκες, ώστε να εγκαταλείψουν τελείως τη φύση τους, που τις θέλει και γυναίκες-ανθρώπους με δικαιώματα και προσωπική ζωή.

Η μητέρα γυναίκα γεννά τους ανθρώπους στο  σύνολο τους κι αυτό σημαίνει ότι γεννά κι άντρες και γυναίκες. Οι διαφορές των δύο φύλων όμως είναι τεράστιες κι αυτό, όπως είναι φυσικό, εφόσον προέρχεται από το Δημιουργό, σημαίνει ότι εμφανίζονται από πολύ μικρή ηλικία. Η μητέρα είναι γυναίκα μ
 ορισμένα χαρακτηριστικά και τα παιδιά της είναι είτε αρσενικά, μ εντελώς διαφορετικά απ αυτή χαρακτηριστικά, είτε θηλυκά με χαρακτηριστικά απολύτως όμοια. Αυτό όμως δημιουργεί διαφορετικές συνθήκες ωρίμανσης για τα παιδιά διαφορετικού φύλου μέσα στη δομή της μητέρας. Τ αρσενικό παιδί ως πνεύμα ρευστό, διαρρέει το τμήμα αυτής της δομής που η μητέρα έχει προετοιμάσει ειδικά γι αυτό, ανεξάρτητα αν μέσα στη δομή της  υπάρχει ο σύντροφος ή όχι. Τ αρσενικό παιδί γίνεται “σάρκα μία” με τη μητέρα για όσο διάστημα αναπτύσσεται, με την ίδια ακριβώς τελειότητα με την οποία γίνονται “σάρκα μία” δύο ερωτευμένοι άνθρωποι. Το θηλυκό παιδί σ αντίθεση με το αρσενικό, δε διαρρέει τη δομή της μητέρας .. απλά υπάρχει κι αναπτύσσεται μέσα σ αυτή. Αντλεί συνεχώς στοιχεία από τη μητέρα μέχρι την ωρίμανση, χωρίς ποτέ να γίνεται “σάρκα μία” μ αυτήν.

Όταν η ωρίμανση επιτευχθεί, τότε με τον ίδιο φυσικό τρόπο με τον οποίο υπήρχαν η μία δομή μέσα στην άλλη, συνυπάρχουν ανεξάρτητες κι ώριμες μέχρι και την τυπική αποκόλληση τους από το χαλαρό πλέον πλαίσιο την οικογένειας. Η δομή του θηλυκού κοριτσιού, που υπάρχει πλήρης και ανεξάρτητη, είναι αυτή της οποίας η ύπαρξη αποκολλά τον άντρα από τον πατέρα του και τη μητέρα του. Όμως το μεγάλο πρόβλημα δεν έχει σχέση με τη μητέρα και τη σχέση της με την κόρη, αλλά με τη σχέση μητέρας και γιου.


Ο άνθρωπος ως ον έχει ορισμένα χαρακτηριστικά, που τον διαχωρίζουν από τ
άλλα όντα και τον συνδέουν απευθείας με το Θεό. Ο Θεός δεν έχει συγκεκριμένο φύλο κι αυτό σημαίνει ότι σε καμία περίπτωση δεν είναι ούτε θηλυκός ούτε αρσενικός. Εφόσον όμως δημιούργησε τους ανθρώπους “κατ  εικόνα και καθ ομοίωσιν”, έχει τ απόλυτα χαρακτηριστικά των  δύο φύλων κατά βούληση. Ο άνθρωπος ο “κατ εικόνα και καθ ομοίωσιν”, είναι είτε αρσενικός είτε θηλυκός. Όμως η παραπάνω συνθήκη μας δείχνει και κάτι άλλο. Λόγω της σχέσης με το Θεό ο αρσενικός άνθρωπος έχει και θηλυκά χαρακτηριστικά, που όμως δεν επαρκούν για τη Θέωση του, γι  αυτό κι είναι αναγκαίο να γίνει “σάρκα μία” με τη γυναίκα, που έχει τ απόλυτα θηλυκά χαρακτηριστικά. Το ίδιο ισχύει και για τη γυναίκα κι αυτό είναι, που μας ενδιαφέρει σ αυτήν την περίπτωση. Η γυναίκα από τη στιγμή που γίνεται μητέρα, είναι ώριμος πλέον άνθρωπος κι αυτό, σύμφωνα με τα παραπάνω, σημαίνει ότι έχει τ  απόλυτα θηλυκά χαρακτηριστικά, αλλά και μερικά ατροφικά αντρικά χαρακτηριστικά. Αυτά τ αντρικά χαρακτηριστικά είναι, που της δίνουν τη δυνατότητα να μεγαλώσει τα αρσενικά παιδιά της, ακόμα και στην περίπτωση που δεν είναι “σάρκα μία” με το σύντροφο της.

Τ
αρσενικό παιδί είναι πνεύμα κι όταν αναπτύσσεται, αναζητά πνεύμα για να καλύψει τις ανάγκες του. Στην ιδανική περίπτωση το πνεύμα αυτό είναι ο πατέρας, που δίνει συνεχώς δυνάμεις στο γιο του, μέχρι να επέλθει η εξομοίωση. Αν η γυναίκα δε διέθετε πνεύμα σε περίπτωση μοιχείας, δε θα μπορούσε να μεγαλώσει κατ αποκλειστικότητα τα παιδιά της ως μητέρα και πατέρας ταυτόχρονα κι αυτό, γιατί το αρσενικό παιδί γρήγορα, λόγω των αναγκών του, θα την ξεπερνούσε και θα την εγκατέλειπε. Τ  αρσενικό παιδί έχει υπερβολικές ανάγκες  όσον αφορά την πνευματική του τροφή και η ανάπτυξη του είναι εκρηκτική. Το παιδί αυτό είναι απόλυτα όμοιο με το Θεό, εφόσον έχει γεννηθεί με τα χαρακτηριστικά Του κι επιπλέον ζει με το Θεό, που παίρνει τη μορφή της μητέρας του. Ο γιος αναπτύσσεται μέσα στη δομή της μητέρας όμοια μ ένα τέρας, που αυξάνει τον όγκο του με ταχύτατους ρυθμούς. Είναι απόλυτα θέμα χρόνου να ξεπεράσει τ αντρικά χαρακτηριστικά της μητέρας του, που τον τρέφουν και ν  αναζητήσει αλλού την τροφή του. Τα αντρικά χαρακτηριστικά της μητέρας έχουν δοθεί από το Θεό, ώστε σε καμία περίπτωση να μην αναπτυχθεί το παιδί μ ελλείψεις, είτε προέρχονται από το σύστημα είτε από κάποιο άσχημο συμβάν. Τα παιδιά που δε γνωρίζουν τον πατέρα τους, είτε επειδή είναι μοιχός κι είναι έξω από τη δομή είτε επειδή είναι πραγματικά νεκρός, σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να στερηθούν ό,τι μπορεί να ευνοήσει τη φυσιολογική τους ανάπτυξη. Ο Θεός έχει δώσει την ευφυΐα στη γυναίκα με μοναδικό στόχο τη δυνατότητα άψογης λειτουργίας ως μητέρα.

Ό,τι έχει κατακτήσει η ανθρωπότητα ως επίτευγμα πνευματικής εργασίας, το οφείλει σχεδόν αποκλειστικά στον άντρα. Από την άλλη πλευρά η ελπίδα και τα πραγματικά δεδομένα, που οδηγούν στη Θέωση, που είναι και το πιο σημαντικό πράγμα, οφείλονται στη γυναίκα
.. αυτή θυσιάζεται οικειοθελώς και χωρίς να ζητά ανταλλάγματα κατά την περίοδο κατά την οποία είναι μητέρα. Η ευφυΐα της μητέρας που είναι αρκετή, για να ικανοποιήσει τις ανάγκες του νεαρού γιου της, σε κάποια φάση εξαντλείται. Ο γιος αρχίζει κι αναζητά πλέον το πνεύμα έξω από τη μητέρα κι αυτό είναι επιθυμητό από το Δημιουργό. Στην ιδανική κατάσταση κι εφόσον ο άντρας στην περίπτωση “σάρκας μίας” αγγίζει τη Θέωση, ο γιος στρέφεται προς αυτόν, για να μπορέσει να ξεδιψάσει τη φύση του. Όμως στην πατριαρχική κοινωνία δεν υπάρχει ιδανική κατάσταση κι αυτή η στροφή τού ενδιαφέροντος τού γιου προς τον πατέρα, δεν πραγματοποιείται. Αυτήν την ιδανική κατάσταση έχει βιώσει μόνον ο Χριστός και την περιγράφει απόλυτα μέσα στο Λόγο Του. Η σχέση πατέρα και γιου που περιγράφει ο Χριστός, στην οικογένεια της μοιχείας δεν είναι εφικτή κι αυτό είναι αποτέλεσμα ορισμένων πραγματικά άσχημων φαινομένων, που συμβαίνουν μέσα στην οικογένεια. Όταν ο γιος φτάσει στη φάση της νεαρής ηλικίας και δεν πετυχαίνει την επαφή με τον πατέρα του, τότε αρχίζει κι αναζητά τις πηγές του έξω από το πλαίσιο της οικογένειας.

Η αποτυχία αυτής της ιδανικής επαφής πατέρα και γιου συμβαίνει για δύο πολύ σημαντικούς λόγους. Πρώτος και κυριότερος λόγος είναι η πλήρης απορρόφηση του πατέρα στις δραστηριότητες του κι αυτό σημαίνει ότι υπάρχει έλλειψη ελεύθερου χρόνου, που είναι και η βασική προϋπόθεση γι
αυτήν την επαφή. Δεύτερος λόγος για τον οποίο συμβαίνει αυτό και είναι ο πιο ύποπτος είναι η συνειδητή επιλογή της μητέρας, που ζει μέσα στη μοιχεία και μισεί γι αυτόν το λόγο τον άντρα της, να εμποδίσει με κάθε θυσία αυτήν την επαφή, που θα δούμε γιατί τη θίγει. Ο πρώτος λόγος είναι προφανής και γίνεται εύκολα κατανοητός, αν αναλογιστεί κάποιος τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι μέσα στον αγώνα για την επιβίωση. Ένας άντρας που σκοτώνεται στη δουλειά από το πρωί μέχρι το βράδυ, είναι αδύνατον, όσο κι αν αγαπά τα παιδιά του, να βρει το χρόνο και προπάντων τη διάθεση που απαιτεί η ενασχόληση μαζί τους. Ο δεύτερος λόγος είναι πιο σημαντικός, γιατί σ αυτόν επενδύει η εξουσία, όταν ωθεί τη γυναίκα να γίνει μητέρα και ν ασχοληθεί αποκλειστικά με τα παιδιά της.

Από τη στιγμή που υπάρχει ένα σταθερό κι άκαμπτο πλαίσιο, όπως ο γάμος, η γυναίκα ακολουθεί μία προκαθορισμένη πορεία. Η μοιχεία που επιδιώκει πάντα το σύστημα σ
 αυτήν τη φάση, λειτουργεί με τέλειο τρόπο. Όταν οι γονείς είναι μοιχοί μεταξύ τους, κατάσταση που δεν έχει σχέση απαραίτητα με την απιστία, τότε μέσα στην οικογένεια δημιουργείται ένα λειτουργικό πλαίσιο, για την ύπαρξη του οποίου απαραίτητη προϋπόθεση  είναι το φαινόμενο της εξουσίας. Δύο άνθρωποι που ενώνονται κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες εκτός του έρωτα για να σχηματίσουν οικογένεια, για να συμβιώσουν και να συνυπάρξουν, είναι απαραίτητο ν ακολουθούν ορισμένους κανόνες. Στην πατριαρχική κοινωνία ο άντρας είναι ο άρχων της οικογένειας κι αυτό του δίνει τη δυνατότητα να διαμορφώνει αυτούς τους κανόνες σύμφωνα με το συμφέρον του. Αυτός αποφασίζει για όσα σημαντικά πράγματα συμβαίνουν στην οικογένεια κι αυτός αποφασίζει μεροληπτικά για τον εαυτό του τις ελευθερίες που θ  απολαμβάνει κάθε μέλος της οικογένειας. Η κοινωνία σπάνια παρεξηγεί τις καθημερινές εξόδους του άντρα, ενώ σίγουρα παρεξηγεί κάτι αντίστοιχο από μέρους της γυναίκας. Όλα αυτά που τόσο πιο έντονα εμφανίζονται, όσο πιο σκοτεινή και καθυστερημένη είναι η οικογένεια, έχουν ένα σίγουρο αποτέλεσμα. Το αποτέλεσμα αυτό είναι η δημιουργία έντασης μέσα στην οικογένεια.

Η γυναίκα που κάθεται στο σπίτι, ανέχεται τον άντρα, γιατί δε βλέπει εύκολα μία άλλη λύση. Αυτή η ανοχή, όταν η αδικία από μέρους του άντρα γίνεται συστηματική και απάνθρωπη,  αργά αλλά σταθερά μετατρέπεται σε μίσος. Η γυναίκα λόγω της αυτόνομης φύσης αλλά και του πανίσχυρου μητρικού της ενστίκτου μπορεί με μία στοιχειωδώς ανθρώπινη συμπεριφορά του άντρα να τον υπηρετήσει πιστά και μ
αξιοπρέπεια μέχρι το τέλος της ζωής της, όταν διαπιστώσει καλοσύνη και συνθήκες, που ευνοούν τα παιδιά της. Η γυναίκα που ζει μ έναν άντρα, μπορεί να είναι πιστή όμοια με μία ερωτευμένη, χωρίς να της ασκείται η παραμικρή πίεση. Ο άντρας που είναι μοιχός, τυραννιέται μέρα και νύχτα κι αυτό τον ωθεί σε δραστηριότητες, που τον φθείρουν. Η μοιχαλίδα γυναίκα με τη στατικότητα που τη διακρίνει, αλλά και με το ιερό πάθος για τα παιδιά της, έχει τη δυνατότητα να ευτυχήσει αγνοώντας παντελώς τον έρωτα. Αυτές οι διαφορές είναι τα αίτια εξαιτίας των οποίων, ενώ το φαινόμενο της μοιχείας στη σημερινή κοινωνία είναι κυρίαρχο, οι οικογένειες παρουσιάζουν έντονες διαφορές ποιότητας μεταξύ τους. Η εσκεμμένη επέμβαση της μητέρας συμβαίνει στις περιπτώσεις στις οποίες η μοιχεία είναι διευρυμένη κι ο ένας δεν ανέχεται τον άλλο ούτε στιγμή. Όταν συμβαίνει αυτό, ο άντρας παύει να είναι άνθρωπος και καταντάει να λειτουργεί στην οικογένεια ως μία οντότητα που αναγκαστικά, εφόσον το απαιτούν οι συνθήκες, όλα τα μέλη της οικογένειας πρέπει ν  ανέχονται ως αναγκαίο κακό.

Ο άντρας-εξουσία, μέσα στην οικογένεια είναι το επιθυμητό από το σύστημα πρότυπο. Τον άντρα-εξουσία πρώτη απ
όλους μισεί η γυναίκα του. Είναι αναγκασμένη να υποκρίνεται για τα μάτια του άθλιου κόσμου, που θέλει να μπαίνει μέσα στα σπίτια των ανθρώπων, ότι είναι ευτυχισμένοι και ότι τα πάντα λειτουργούν αρμονικά. Η γυναίκα αυτή έκανε τις επιλογές της κι αποφάσισε να υποστεί όλες τις απαραίτητες θυσίες για να γίνει μητέρα και μ αυτόν τον τρόπο να ευτυχήσει. Η μητέρα αυτή που ως γυναίκα ατύχησε, πιστεύει πως ό,τι έχει στον κόσμο κι αγαπά, είναι τα παιδιά της. Τα παιδιά που μεγαλώνουν μέσα σε μία τέτοια οικογένεια, ανήκουν αποκλειστικά στη γυναίκα. Ο πατέρας είναι ένας άγνωστος και η παρουσία του είναι αισθητή μόνον, όταν πρόκειται να καλυφτούν οι οικονομικές ανάγκες. Ο πατέρας είναι ένα ταμείο από το οποίο το κάθε μέλος της οικογένειας εισπράττει ποσόν ανάλογο με τη  συμπεριφορά του.

Μία γυναίκα που μισεί τον άντρα της και τον ανέχεται, γιατί είναι απαραίτητος για την επιβίωση της οικογένειας, τον υπακούει και μαθαίνει και στα παιδιά της να κάνουν το ίδιο. Μαθαίνει στα παιδιά να υποκρίνονται απέναντι στον πατέρα και καλλιεργεί συστηματικά το φόβο απέναντί του. Ποιος άνθρωπος στα παιδικά του χρόνια δεν άκουσε την απειλή από μέρους της μητέρας του γι
 αποκάλυψη στον πατέρα κάποιων παραπτωμάτων; Η μητέρα δεν έχει σε καμία περίπτωση ανάγκη την αυστηρότητα του πατέρα, για να επιβάλλει την τάξη στα παιδιά της. Τα παιδιά που έζησαν και μεγάλωσαν μόνο με τη μητέρα τους, είναι πιο υπάκουα και πιο ήσυχα από τα υπόλοιπα. Η επίκληση του ονόματος του πατέρα για μία πιθανή τιμωρία, είναι εντελώς εκ του πονηρού. Η γυναίκα μ αυτόν τον τρόπο έχει τη διακριτική ευχέρεια, άλλοτε ν αποκαλύπτει κι άλλοτε να σιωπά. Όταν το παράπτωμα είναι σοβαρό, ενώ αυτή έχει την απόλυτη εξουσία πάνω στα παιδιά, καταφέρνει δύο πράγματα. Πρώτον καταφέρνει την απαραίτητη τιμωρία και δεύτερον καταφέρνει αυτή η τιμωρία να συνδέεται με τον πατέρα. Από τη στιγμή που ως μητέρα καταφέρνει και τιμωρεί κάτι το οποίο απαιτεί τιμωρία χωρίς κόστος, αναλαμβάνει και να παρηγορεί τα παιδιά της. Το παιδί μαθαίνει μ αυτόν τον τρόπο  να θεωρεί ως δικό του άνθρωπο μόνον τη μητέρα. Υπάρχει η περίπτωση και μόνον η συνεχής επίκληση του πατέρα ως τιμωρού, να κάνει τα παιδιά να τον φοβούνται, έστω κι αν αυτός δεν τα έχει αγγίξει ποτέ του, έστω κι αν αυτός τα λατρεύει.

Η γυναίκα δημιουργώντας όλα αυτά τα αρνητικά συναισθήματα προσπαθεί με κάθε τρόπο να διασφαλίσει τους κόπους και τις θυσίες της. Όταν συνδέει όλη την ύπαρξη της με τα παιδιά της, είναι αδύνατο ν
αφήσει αυτά τα παιδιά να γίνουν και παιδιά ενός ανθρώπου που μισεί. Ο μοιχός που συμπεριφέρεται απαίσια στη σύζυγο του, σε καμία περίπτωση δεν είναι ένα κτήνος. Μπορεί να είναι ένας καλός άνθρωπος, που σ οποιαδήποτε άλλη περίπτωση θα ήταν ένα υπόδειγμα. Απλά δεν μπορεί ο κάθε άντρας, όταν αναγκάζεται να ζήσει με μία γυναίκα, ν  αντέξει το σύνολο των καταστάσεων που απαιτεί μία οικογένεια για μία στοιχειώδη λειτουργία. Μπορεί ένας άντρας κι αυτό λόγω αδυναμίας να είναι ένας απεχθής σύζυγος, παρότι έχει πολλούς πραγματικούς φίλους κι είναι αγαπητός στο  κοινωνικό του περιβάλλον. Η γυναίκα τα γνωρίζει όλα αυτά και φοβάται μία πιθανή επαφή των παιδιών της μ αυτόν τον άνθρωπο, που μπορεί να τα γοητεύσει και να υποβαθμίσει το ρόλο της.

Ένα παιδί, όταν μεγαλώνει μέσα σ
 ένα τεχνητό καθεστώς φόβου απέναντι στον  πατέρα, νιώθει προδομένο, όταν ανακαλύπτει έναν υπέροχο άνθρωπο, που το αγαπά. Αυτό ακριβώς το σύμπτωμα φοβάται η μητέρα και προσπαθεί μ οποιονδήποτε τρόπο να  εξασφαλίσει τις απαιτούμενες προϋποθέσεις. Η πονηριά της πολλές φορές παρασέρνει και τον άντρα, που όπως είναι φυσικό δε γνωρίζει την ακριβή κατάσταση. Όταν βλέπει ομαλότητα στις σχέσεις πατέρα και παιδιών, επεμβαίνει από την πλευρά του πατέρα. Δημιουργεί τεχνητές καταστάσεις κι απαιτεί από τον άντρα της για το υποτιθέμενο καλό των παιδιών, να δείξει αυστηρότητα και προπαντός ν αποφύγει την οικειότητα μαζί τους. Ο άντρας πέφτει στην παγίδα, θυσιάζει την αγάπη του κι απομακρύνεται από τα παιδιά του λόγω εσφαλμένης γνώσης, που προέρχεται από το σύστημα κι αναφέρεται στην αυστηρότητα και στ αποτελέσματα της. Ο πατέρας, ειδικά στα θέματα που απασχολούν τα παιδιά, που είναι έτοιμα να ωριμάσουν, έχει αρκετές γνώσεις, ώστε και να μπορέσει να τα ωθήσει στο σωστό δρόμο και να τα κατακτήσει.

Όταν η γυναίκα καταφέρνει όλα αυτά τα πράγματα, τότε το σκηνικό μέσα στην οικογένεια αλλάζει εντελώς κι αντί να έχουμε φυσικές εξελίξεις, οδηγούμαστε σε καταστάσεις επικίνδυνες. Πώς μπορεί όμως μία μητέρα, που αγαπά τόσο πολύ τα παιδιά της να γίνει επικίνδυνη γι
αυτά; Μία μητέρα, που θυσιάζεται καθημερινά, για να ικανοποιήσει  τα παιδιά της, πώς είναι δυνατό να μετατραπεί στον πιο αρνητικό παράγοντα; Τα πάντα ξεκινούν από το γεγονός ότι ζούμε σε μία άθλια και σκοτεινή κοινωνία. Μία κοινωνία που δεν επιτρέπει σε κανένα να γευθεί, έστω κι ελάχιστα τη χαρά της ζωής. Μία κοινωνία που επιθυμεί να μετατρέψει τους ανθρώπους σε ζώα, για να ικανοποιήσει τ άγρια ένστικτά της. Η μεγαλύτερη χαρά της γυναίκας είναι να γίνει μητέρα, να δει τα παιδιά της να μεγαλώνουν και να γίνονται μέρα με την ημέρα όμοια με το Θεό. Όμως η γυναίκα, έστω και μητέρα, δεν παύει ποτέ να είναι άνθρωπος και μέλος της κοινωνίας. Όταν το σύστημα, εκμεταλλευόμενο την ψυχοσύνθεση της γυναίκας, την ωθεί με κάθε θυσία στο να γίνει μητέρα,  την εκμεταλλεύεται.

Η γυναίκα έχει τη δύναμη ν
αγνοήσει τον έρωτα και να ζήσει μία ζωή, χωρίς να καταδιώκεται απ αυτόν, όπως ο άντρας. Αυτή η δύναμη προέρχεται από τη μέγιστη μορφή της αγάπης που μπορεί ν  αναπτύξει ο άνθρωπος κι είναι η αγάπη της μητέρας προς το παιδί. Το σύστημα σ  αυτό στηρίζει τις δυνάμεις του. Ωθεί τη γυναίκα ν αγνοήσει τη φύση της, που έχει ανάγκη τον έρωτα και την αναγκάζει να ταυτίζει τη ζωή της μ αυτή των παιδιών της. Όπως είναι φυσικό, ο άνθρωπος δυσκολεύεται να δεχτεί μερικά πράγματα. Μπορεί κάποιος να πείσει μία γυναίκα ότι για το γενικό καλό, θα πρέπει να θυσιάσει ένα παιδί της; Μπορεί κάποιος να φανταστεί μία μητέρα να εκμεταλλεύεται τα παιδιά της, για να μπορεί αυτή να τεμπελιάζει στο σπίτι της; Όλα αυτά είναι αδύνατα, γιατί η γυναίκα είναι πλασμένη με τέτοιον τρόπο, ώστε να υπηρετεί και όχι να υπηρετείται από τα παιδιά της.

Ανάμεσα στα πράγματα που ο άνθρωπος-γυναίκα αρνείται να δεχτεί, είναι η ωρίμανση των παιδιών κι ειδικότερα των αρσενικών παιδιών. Είναι αδύνατον
και σ  αυτό το σημείο βρίσκεται το παγκόσμιο πρόβλημα μία γυναίκα, που θυσίασε  στην κυριολεξία τη ζωή της για τα παιδιά της, να δεχτεί ότι αυτά ωρίμασαν και την επόμενη φάση της ζωής της θα πρέπει να τη ζήσει χωρίς αυτά.

Όταν ο Χριστός αναφέρει το φυσιολογικό, που είναι η εγκατάλειψη από μέρους του άντρα της δομής της οικογένειας, αναφέρεται στην περίπτωση που ο πατέρας και η μητέρα είναι “σάρκα μία”. Όταν η μητέρα είναι και γυναίκα, που απολαμβάνει τον έρωτα του άντρα της, αυτή η εγκατάλειψη είναι ανώδυνη κι αποτελεί χαρά για την οικογένεια. Η μητέρα χαίρεται και δοξάζει το Θεό, που την αξίωσε να μεγαλώσει μέσα στα σπλάχνα της ένα νεαρό Θεό. Χαίρεται, όταν βλέπει το παιδί, που κάποτε η ίδια ήταν όλη του η ζωή, να περιφέρεται ανάμεσα στους ανθρώπους αναζητώντας τον έρωτα  και την ευτυχία. Η μητέρα αισθάνεται όπως ένας άνθρωπος, που κρατά στα χέρια του ένα μικρό πουλάκι κι απ
αυτόν εξαρτάται ολόκληρη η ζωή του. Ο Θεός την έχει προικίσει, ώστε να μην υπολογίζει το κόστος υπηρετώντας το γιο της.. της δίνει τη δυνατότητα να νιώσει τη χαρά που νιώθει αυτός ο άνθρωπος, που ανοίγει τη χούφτα του κι ελευθερώνει το πουλί, χαρίζοντάς του το υπέρτατο αγαθό, που είναι η ελευθερία του. Για να συμβούν όμως όλα αυτά, θα πρέπει η γυναίκα να έχει έναν άντρα, που της δίνει ευτυχία. Ο άνθρωπος-γυναίκα είναι ευτυχισμένος, όταν ζει σε συνθήκες έρωτα. Το μητρικό ένστικτο τής δόθηκε επιπλέον, για να μπορεί μέσα σ αυτήν την ευτυχία να μεγαλώσει με δύναμη κι αυτοθυσία τα παιδιά της.

Η γυναίκα στην κοινωνία της Βαβυλώνας και  στη σύγχρονη δεν έχει την πολυτέλεια του έρωτα κι από εδώ ξεκινούν όλα τ
άσχημα για την ανθρωπότητα. Επειδή δεν έχει πού να στραφεί, αγωνίζεται να κρατήσει όσο το δυνατόν περισσότερο τη μητρική ευτυχία. Δεν ανοίγει τη χούφτα της κι αφήνει το παιδί της να παλεύει για την ελευθερία του. Η τρομερή αγάπη ανάμεσα στο γιο και στη μητέρα είναι αυτή, που στο τέλος σκοτώνει το παιδί και το μετατρέπει σ έναν άνθρωπο χρήσιμο για την κοινωνία της εξουσίας. Όταν το παιδί σπάσει αυτούς τους δεσμούς, τότε και μόνον τότε είναι έτοιμο να μπει στη Βασιλεία των Ουρανών. Το μεγάλο κι άλυτο πρόβλημα που δεν επιτρέπει στην κοινωνία να μεταλλαχθεί, είναι η υποτίμηση του έρωτα κι ο καταναγκασμός των ανθρώπων να μοιράζονται τη ζωή τους μ ανθρώπους που στην καλύτερη περίπτωση απλά ανέχονται. Αν οι άνθρωποι είναι ερωτευμένοι, σε καμία περίπτωση η μητέρα, που γνωρίζει το μέγεθος της ευτυχίας που προσφέρει ο έρωτας, δε θα εμπόδιζε το γιο της ν αρχίσει την αναζήτηση. Αν η ίδια γευόταν τον έρωτα, δε θα έβλεπε μ αγωνία το μέλλον μετά από τη φυσιολογική εγκατάλειψή της από το γιο της. Η αγάπη που αναπτύσσεται μεταξύ τους είναι τόσο μεγάλη, ώστε σε καμία περίπτωση δε θα μπορούσε να επιτρέψει τη γέννηση της αδιαφορίας.

Όμως απ
αυτό το υγιές ενδιαφέρον τού γιου προς τη μητέρα μέχρι την απαίτηση από μέρους της για κοινή πορεία υπάρχει μία τεράστια διαφορά, που σε καμία περίπτωση δεν καλύπτεται. Ο γιος από τη στιγμή που προσκολλάται στη γυναίκα του, γίνεται ένα με τη δομή της κι είναι ένας καινούριος διπλός άνθρωπος, που έχει μπροστά του μία ζωή να ζήσει. Η κάθε επέμβαση της μητέρας ως δομής που φιλοξένησε το γιο της, τη φέρνει αντιμέτωπη με την καινούρια δομή στην οποία αυτός φιλοξενείται και δημιουργεί ένταση. Η γυναίκα του γιου της σε καμία περίπτωση κι αυτό είναι  το σωστό δε δέχεται να μοιράζεται το σύντροφο της. Είναι θέμα χρόνου να επέλθει η ρήξη και να μάχεται σκληρά η μία την άλλη. Η μάχη αυτή, εφόσον είναι μεταξύ γυναικών, είναι τόσο σκληρή, ώστε ο άντρας δεν μπορεί ν αντέξει. Οι γυναίκες είναι πανίσχυρες και μπορούν ν ακολουθούν τις επιλογές τους, όσο σκληρές κι αν είναι. Ο άντρας δεν μπορεί ν αλλάξει τη φύση του και να συμμετέχει σε τέτοιου είδους θυσίες. Δεν μπορεί σε καμία περίπτωση ν αποφασίσει, ακόμα και με την απόλυτη γνώση πράγματα, που είναι μεν σωστά αλλά απαιτούν σκληρότητα. Γνωρίζει ότι η ευτυχία σε κάθε περίπτωση είναι με τη γυναίκα του και όχι με τη μητέρα του. Γνωρίζει ότι ένα ζευγάρι δεν μπορεί να λειτουργήσει με εξωτερικές παρεμβάσεις, όσο καλοπροαίρετες κι αν είναι. Οτιδήποτε εισέρχεται ανάμεσα στους ανθρώπους, που είναι “σάρκα μία”, διαταράσσει τη δυναμική και τείνει να σκοτώσει τον έρωτα χωρίζοντας έτσι τους ανθρώπους. Όλα αυτά τα γνωρίζει ο άντρας και ξέρει ότι πρέπει να σταματήσει μιά για πάντα κάθε παρέμβαση της μητέρας του. Όμως η ευφυΐα του και η ευαίσθητη φύση του δεν του δίνουν αυτήν τη δυνατότητα. Είναι αρκετά έξυπνος, ώστε να καταλάβει την αγωνία αλλά και τ αδιέξοδα της μητέρας του, που τον κάνουν μοναδικό στη ζωή της. Γνωρίζει ότι αν την αποκλείσει από τη ζωή του, τη στέλνει στο θάνατο. Για μία γυναίκα της οποίας ολόκληρη η ζωή είναι μία τραγωδία και η μόνη ελπίδα είναι τα παιδιά της, ένας αποκλεισμός από τη ζωή τους σημαίνει θάνατος. Ελάχιστα διαφέρει από ένα νεκρό μία γυναίκα, που ζει μ έναν άνθρωπο που δεν αγάπησε ποτέ και τα παιδιά της όταν ενηλικιωθούν, την εγκαταλείπουν.

Back to content | Back to main menu