Κορυφή σελίδας
Καινή Διαθήκη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Καινή Διαθήκη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Καινή Διαθήκη

Όλα αυτά τα γνωρίζει ο γιος κι είναι εξαιρετικά ευαίσθητος, για να πάρει τις σωστές αποφάσεις. Προσπαθεί με τεχνάσματα και συμβιβασμούς να κατορθώσει το ακατόρθωτο και στο τέλος όλοι μαζί βρίσκονται στην Κόλαση κι ακολουθούν την επιθυμητή για το σύστημα πορεία. Η γυναίκα που τον αγάπησε, αργά αλλά σταθερά παύει να τον αγαπά και γίνεται κι αυτή με τη σειρά μητέρα κλείνοντας ένα ραντεβού με το θάνατο. Όλες αυτές οι καταστάσεις τις οποίες έχουν βιώσει όλοι οι άνθρωποι σχεδόν, δίνουν γνώση κι αυτή η γνώση είναι επικίνδυνη. Η γυναίκα που είδε να χάνει τη μάχη από τη μητέρα του άντρα της, γνωρίζει πλέον ορισμένα πράγματα, που την κάνουν επικίνδυνη αυτήν τη φορά για το γιο της και μ αυτόν τον τρόπο η ιστορία επαναλαμβάνεται με το πέρασμα των γενιών, χωρίς ν αλλάζει το παραμικρό.

Η γνώση που παραπάνω θεωρήσαμε επικίνδυνη, είναι η γνώση των δεδομένων που έχει η γυναίκα, που έχασε τη μάχη της από τη μητέρα τού άντρα της. Όσο εξελισσόταν η μάχη μεταξύ των δύο δομών, ο άντρας προσπαθώντας να συμβιβάσει τ
ασυμβίβαστα, αποκάλυψε  τις σκέψεις του στη γυναίκα του. Όλες τις φοβίες και τις ευαισθησίες του άντρα απέναντι στη μητέρα του τις γνωρίζει η γυναίκα, όχι επειδή τις ανακάλυψε μόνη της, αλλά επειδή της γνωστοποιήθηκαν από τον άντρα της. Ο άντρας της γνωστοποίησε πόσο πολύ υπέφερε  η μητέρα του στη ζωή της και πόσο άδικο θα ήταν να την εγκαταλείψει. Ο ίδιος της αποκάλυψε ότι η μόνη χαρά πλέον στη ζωή της μητέρας του, είναι αυτός. Η ίδια γνωρίζει από μόνη της ότι τελικά η απόφαση του ήταν να μην εγκαταλείψει τη μητέρα του κι αυτό σήμανε το τέλος του έρωτα. Μ όλα αυτά στο μυαλό της η μοιχαλίδα, η γυναίκα που ζει μ έναν άντρα με τον οποίο δεν είναι “σάρκα μία”, ακολουθεί μία πορεία, που είναι εγκληματική για το γιο της.

Αν ακολουθούσε το Λόγο του Χριστού, την επομένη κιόλας ημέρα που θα διαπίστωνε ότι δεν υπάρχει έρωτας και άρα “σάρκα μία”, θα έπρεπε να εγκαταλείψει τον άντρα της. Μ
 αυτόν τον τρόπο θα έσωζε τον εαυτό της και τα παιδιά της. Μία γυναίκα μόνη μπορεί πάντα να μεγαλώσει τα παιδιά της και μάλιστα χωρίς κανέναν ενδοιασμό ν αναζητήσει τον έρωτα. Από τη στιγμή που δεν τον εγκαταλείπει, εκτελεί συνειδητά πορνεία, που είναι η μεγαλύτερη θυσία για μία γυναίκα. Το τραγικό όμως είναι ότι αυτή η θυσία όχι μόνον είναι ανώφελη, αλλά κι επικίνδυνη. Από τη στιγμή που η γυναίκα δεν εγκαταλείπει τον άντρα και ζει μαζί του για να εξασφαλίσει τους καρπούς των κόπων του για τα κοινά παιδιά, αρχίζει και γίνεται τρομερά επικίνδυνη. Η θυσία για τη γυναίκα είναι κάτι το αυτονόητο, όταν πρόκειται για τα παιδιά της κι αυτό δυστυχώς το γνωρίζει το σύστημα.

Αν η οποιαδήποτε γυναίκα πάρει τη σωστή και δύσκολη απόφαση έγκαιρα και τραβήξει το δρόμο της, εξοντώνεται στην κυριολεξία από το κοινωνικό της περιβάλλον, που είναι κι αυτό παγιδευμένο. Στο μυαλό όλων των ανθρώπων είναι αποτυπωμένο αυτό, που εξυπηρετεί το σύστημα και δεν είναι τίποτε άλλο από την άποψη ότι έπρεπε να παραμείνει μέσα στο πλαίσιο του γάμου για τα παιδιά της. Ενώ αυτή πήρε την πιο δύσκολη απόφαση υπέρ των παιδιών της, οι άθλιοι γύρω της προτείνουν ως θυσία το πιο εύκολο για τη γυναίκα. Το δύσκολο είναι να πάρει κάποιος μία απόφαση, που χρειάζεται τρομερούς κόπους κι αγώνα και όχι αυτό, που δεν απαιτεί τίποτε. Το μητρικό ένστικτο της γυναίκας μπορεί να την κρατήσει ήρεμη κι ευτυχισμένη μέσα σ
ένα σπίτι στο οποίο ο άντρας είναι ξένος. Η γυναίκα δεν έχει ενδοιασμό να εκμεταλλεύεται τον κόπο αυτού του ξένου και ν  απολαμβάνει άπειρο χρόνο κοντά στα παιδιά της. Το πραγματικά δύσκολο είναι να βγει έξω στην κοινωνία και να παλέψει για τα παιδιά της. Να τα στερηθεί όλη την ημέρα για να τους δώσει ένα κομμάτι ψωμί. Να γίνει και μητέρα και πατέρας για ένα διάστημα, μέχρι να βρει τον άντρα που θα γίνει “σάρκα μία”. Η ύπουλη κοινωνία θεωρεί το εύκολο δύσκολο και το δύσκολο εύκολο. Τη γυναίκα τη θέλει ζωντανή ιδιοκτησία όσον αφορά τις επιλογές της, ενώ στη σχέση με τα παιδιά της τη θέλει επικίνδυνη.

Η γυναίκα όπως κι ο άντρας, είναι θνητοί. Είδαμε στην περίπτωση του άντρα ότι την χωρίς μέτρο εργασία κι την υπέρμετρη φιλοδοξία ακολουθεί κάποια στιγμή η εξόντωση, γιατί αυτός έχει αρχίσει στο μεταξύ να γερνά. Η γυναίκα δεν έχει αυτό το πρόβλημα, γιατί, όπως γνωρίζουμε, ο χρόνος που δαπάνησε για τα παιδιά της, είναι ένας χρόνος με νόημα και όχι κενός, όπως ο χρόνος του άντρα. Το αποτέλεσμα όμως είναι το ίδιο. Η γυναίκα γερνάει όπως κι ο άντρας. Αν ήταν αθάνατη, ο γιος της που τη λατρεύει, θα μπορούσε για να τη λυτρώσει και για να λυτρωθεί ο ίδιος, να την ωθήσει προς τον έρωτα, ώστε να βρει κάποιο νόημα στη ζωή της και να μην παραμένει προσκολλημένη σ
αυτόν. Όμως η θνητή γυναίκα έχει στο μεταξύ γεράσει κι έχει κουραστεί από τη ζωή. Ο έρωτας είναι ένα παιχνίδι για νέους, που θέλει δυνάμεις, ζωντάνια και δίψα για ζωή. Η γυναίκα που βαδίζει προς το τέλος της ζωής της ούτε μπορεί ούτε θέλει να παίζει με τον έρωτα. Είχε τη δύναμη να τον αρνηθεί νέα, είναι δυνατό να τον ακολουθήσει στην ηλικία που ο άνθρωπος αναζητά την ηρεμία; Ακόμα κι αν υπάρχουν τα δεδομένα, η κοινωνία δεν επιτρέπει σε καμία περίπτωση μία τέτοια κατάσταση, που την απειλεί.

Η κοινωνία θέλει και το καταφέρνει να επιβεβαιώσει το Λόγο του Χριστού, που μέσα στην οικογένεια βάζει και την πεθερά να μάχεται τη νύφη. Η μητέρα του άντρα πρέπει οπωσδήποτε να παραμένει στη μάχη, που, όταν συμβαίνει μέσα σε μία οικογένεια, δημιουργεί και συντηρεί την επιθυμητή μοιχεία. Η κοινωνία έχει νικήσει, όταν αναγκάζει τη γυναίκα να πάρει την εύκολη γι
αυτήν απόφαση να εκτελέσει πορνεία κι όταν βάζει τη μητέρα του άντρα στην οικογένεια. Όταν συμβούν όλα αυτά, συμβαίνει αυτό που περιγράφει ο Χριστός. Μία οικογένεια που τη βαστούν ενωμένοι μόνον οι τύποι και μέσα σ  αυτή υπάρχουν συγκεκριμένες αντιπαραθέσεις. Οι αντιπαραθέσεις αυτές, που περιγράφονται σαφώς από το Χριστό, είναι αυτές που βάζουν φωτιά στη Γη.

Ο Χριστός ακολούθησε πιστά το Σχέδιο του Πατέρα Του και η φωτιά που άναψε στη Γη κι είναι η αιτία της απώλειας της ειρήνης, είναι όλες αυτές οι συγκρούσεις. Τίποτε απ
 όσα περιγράφει ο Χριστός δεν είναι ανακριβές. Κάθε λέξη είναι τέλεια ειπωμένη και δε χρειάζεται ούτε να προσθέσει κάποιος κάτι ούτε ν αφαιρέσει. Δεν είναι τυχαίο ότι στην οικογένεια δεν παίρνει μέρος ούτε ο πεθερός, ο πατέρας του άντρα, ούτε κι οι γονείς της γυναίκας. Όσοι αναφέρονται, αυτοί και μόνο είναι οι πρωταγωνιστές. Αν εξετάσουμε αυτούς, που συγκρούονται, θα δούμε τις αιτίες για τις οποίες συμβαίνουν όλα αυτά και τ αποτελέσματα που μένουν, ώστε και η επόμενη γενιά να υποφέρει το ίδιο. Τα συγκρουόμενα μέλη, αν παρατηρήσει κάποιος με προσοχή το Λόγο του Χριστού, αφορούν μέσα στην οικογένεια μέλη του ίδιου φύλου. Δε συγκρούονται σε καμία περίπτωση ο πατέρας με την κόρη ή ο γιος με τη μητέρα. Πάντα συγκρούονται ο πατέρας με το γιο και η μητέρα με την κόρη μέσα στη φυσική οικογένεια, ενώ ο μόνος εξωτερικός παράγοντας, που έχει δράση κι είναι η πεθερά, συγκρούεται αποκλειστικά με τη νύφη.

Για ν
αντιληφθεί κάποιος όλα αυτά, πρέπει να έχει στο μυαλό του ότι: είτε ο γάμος ξεκίνησε με τη μοιχεία μέσα του, όπως συμβαίνει στην κοινωνία της Βαβυλώνας, είτε ο έρωτας φθάρθηκε κι εμφανίστηκε η μοιχεία, για να υπάρχει όλο αυτό το σύνολο, σημαίνει ότι η γυναίκα έχει αποφασίσει να εκτελέσει πορνεία. Αυτή η απόφαση είναι, που την οδηγεί στην υποταγή και γι αυτό στο Λόγο του Χριστού δεν περιγράφεται σύγκρουση μεταξύ άντρα και γυναίκας. Όλη αυτή η κατάσταση είναι αυτό που συνέβη μετά την έλευση του Χριστού υπηρετώντας το Μυστικό Σχέδιο και μέχρι να τελειώσει υπηρετεί το σύστημα, αφού αυτό την προκαλεί. Η πεθερά μπαίνει μέσα στην οικογένεια, όταν υπάρχει διπλή μοιχεία. Πρώτη μοιχεία είναι η δική της που την αποδεικνύει η προσκόλλησή της πάνω στο γιο της και δεύτερη μοιχεία είναι του γιου της, που με τη σειρά της αποδεικνύεται από το γεγονός ότι δίνει τη δυνατότητα στη μητέρα του να μάχεται τη γυναίκα του.

Η σύγκρουση πεθεράς και νύφης είναι η πιο ισχυρή κι αυτή είναι η πιο επιθυμητή. Ως μοιχαλίδα η μητέρα γνωρίζει πώς σκέφτεται η μοιχαλίδα νύφη της και μ
αυτόν τον τρόπο έχει τη δυνατότητα να υπηρετεί το γιο της και να εξασφαλίζει την παρουσία της. Γνωρίζει ότι δύο άνθρωποι, που ζουν μαζί, πολλές φορές ερωτεύονται ανεξάρτητα από τις συνθήκες, που προηγήθηκαν, κι αυτό δεν το επιτρέπει σε καμία περίπτωση, εφόσον την απειλεί. Αν το ζευγάρι αρχίσει και βρίσκει το δρόμο του έρωτα, αυτή η γυναίκα τον πολεμάει δημιουργώντας συνθήκες, που φέρνουν γκρίνια και συνεπώς φθορά στη σχέση. Όταν καταφέρει κι εξαλείψει κάθε τέτοιο ενδεχόμενο,  τότε φέρεται στη νύφη με το χειρότερο τρόπο κι εξαιτίας της μοιχείας, που συνεπάγεται την απουσία του άντρα από το σπίτι, είναι τα μάτια του και τ αυτιά του μέσα στο σπίτι. Επειδή η μοιχαλίδα μητέρα γνωρίζει πώς σκέφτεται η νύφη και θέλει να διατηρήσει αυτόν το γάμο, που της δίνει τη δυνατότητα να μένει κοντά στο γιο της, αρχίζει κι ελέγχει έντονα τη νύφη. Δε θέλει να συναναστρέφεται με κανέναν, που μπορεί να την επηρεάσει και δεν την αφήνει μόνη. Μ αυτό καταφέρνει και σώζει δήθεν την υπόληψη του γιου της από μία απιστία, αλλά το πιο σημαντικό αποτρέπει την εγκατάλειψη. Αν η γυναίκα που πήρε την εύκολη κι επιθυμητή απόφαση για το σύστημα ερωτευτεί, τότε ο έρωτας μπορεί να την ωθήσει σε μία καινούργια σκέψη κι απόφαση. Η μητέρα του άντρα το φοβάται αυτό, γιατί αν ο γιος της μείνει μόνος, την  επόμενη φορά σίγουρα θα την περιορίσει, αν δεν την αποβάλλει για πάντα από την οικογένεια του φοβούμενος μία δεύτερη εγκατάλειψη.

Το σύνολο αυτής της άσχημης συμπεριφοράς  της πεθεράς απέναντι στη νύφη, εκτός των άλλων, διδάσκει στη γυναίκα-νύφη ορισμένα πράγματα. Γνωρίζει ότι από τη στιγμή που δεν υπάρχει έρωτας, ο άντρας, εξαιτίας της αδυναμίας του να γίνει “σάρκα μία” με τη γυναίκα του, καλύπτοντας τις ανάγκες της φύσης του κι εφόσον δεν είναι αυθύπαρκτη δομή, ξαναγυρνά στη μητέρα του. Αυτή η συμπεριφορά της πεθεράς προϋποθέτει πάνω απ
όλα ελευθερία, που με τη σειρά της προϋποθέτει εμπιστοσύνη. Η πεθερά είναι ελεύθερη να δρα κατά βούληση, μόνον αν ο γιος της την εμπιστεύεται. Όπως, όταν ήταν μικρός, αυτή του εξασφάλιζε τις επιθυμητές γι αυτόν συνθήκες, έτσι και παντρεμένος της εμπιστεύεται το σπίτι του. Αντί να του φυλάγει πλέον τα παιχνίδια, του φυλάγει τη γυναίκα. Για να εξασφαλίσει η πεθερά την παρουσία της και το ρόλο της, είναι πολλές φορές σε θέση να περιγράφει ψεύτικες καταστάσεις, που προκαλούν άγχος στον άντρα κι ενισχύουν τη θέση της. Η ζωντανή ιδιοκτησία που εξασφαλίζει στον άντρα η πατριαρχική κοινωνία, έχει μόνιμο φρουρό μέσα στο σπίτι, που την παρακολουθεί μέρα και νύχτα. Ο μοιχός άντρας μ αυτόν τον τρόπο εξασφαλίζεται κι έχει τη δυνατότητα ν απουσιάζει, όποτε θέλει από το σπίτι είτε ακολουθώντας τις άρρωστες φιλοδοξίες του είτε απολαμβάνοντας την άπειρη πορνεία που προσέφερε και προσφέρει η κοινωνία.

Όλη αυτή η γνώση των όσων συμβαίνουν, κάνουν επικίνδυνη τη γυναίκα. Από τη στιγμή που αφιερώνει τη ζωή της στα παιδιά της, είναι αδύνατο να τ
αφήσει αμαχητί. Έτσι το πρώτο πράγμα που σκέφτεται είναι να δημιουργήσει συνθήκες και σχέσεις, που, όταν έρθει η ώρα, θα της δώσουν τη δυνατότητα να νικήσει κι αυτή τον έρωτα του γιου της διασφαλίζοντας έτσι τη μη φυσιολογική επαφή μ αυτόν ως το θάνατό της. Από τη στιγμή  που η πεθερά μπαίνει ανάμεσα στο ζευγάρι, αλλάζουν οι συνθήκες κι αυτό που πλέον ισχύει, είναι ότι η οικογένεια ζει μέσα σε συνθήκες έντασης. Ο άντρας είναι πρακτικά απών, ακολουθώντας αυτά που του υποδεικνύει το σύστημα, και υπάρχει μέσα στο σπίτι ως η ύψιστη μορφή εξουσίας με δικαιώματα, που σε κάποιες άλλες εποχές ήταν ακόμα ζωής και θανάτου πάνω στα μέλη της οικογένειας. Η πεθερά και μητέρα του είναι ένας επιστάτης, που βλέπει και κρίνει τα πάντα και στη συνέχεια αναφέρει τα όσα συμβαίνουν στον άντρα-εξουσία.

Ανάλογα με τη συμπεριφορά αυτής της εξουσίας απέναντι στη γυναίκα και την οικονομική κατάσταση της οικογένειας, που, όπως θα δούμε, είναι σημαντικότατος παράγοντας, η γυναίκα κινείται, όσον αφορά τα αισθήματα της απέναντι στον άντρα, ανάμεσα στην ανοχή και το μίσος. Από τη στιγμή που γίνεται μητέρα, αγγίζει τη Θέωση. Είναι ο Θεός των παιδιών της και σ
αυτά χαρίζει τη ζωή της. Καμία γυναίκα δεν ξεχωρίζει τ  αρσενικά παιδιά από τα θηλυκά. Όμως ο Χριστός ως απόλυτος γνώστης δεν μπορεί να κάνει λάθος κι είναι αναγκαίο να βρούμε σε ποιο σημείο εμφανίζεται η αντιπαλότητα μεταξύ  μητέρας και κόρης. Η κόρη κατά τη διάρκεια της ανάπτυξής της δε στερείται σε καμία περίπτωση την αγάπη της μητέρας. Μεγαλώνει μέσα στο ίδιο περιβάλλον αγάπης όπως και οι γιοι. Η διαφορά είναι ότι, όπως προέκυψε κι από το Λόγο του Χριστού, είναι δομή αυθύπαρκτη. Όταν φτάσει η κόρη στο σημείο ωρίμανσης,  είναι γυναίκα όμοια ακριβώς με τη μητέρα της. Όμως η διαφορά βρίσκεται στο γεγονός ότι η κόρη, ώριμη και τέλεια, είναι νεότατη και η φύση της την ωθεί στον έρωτα. Συνυπάρχει με τη μητέρα αλλά η συνύπαρξη γίνεται προβληματική λόγω διαφοράς φιλοσοφίας πάνω στα θέματα της ζωής. Η μητέρα έζησε ως μοιχαλίδα μέσα σ ένα σύστημα, που δεν αφήνει άλλα περιθώρια κι αποτύπωσε μέσα από τις εμπειρίες της, από τη συνολική κατάσταση μία άποψη. Όλα τα δεδομένα γύρω της την ωθούν να πιστεύει ότι είναι αδύνατο ν  αποφευχθούν ορισμένα πράγματα. Το ισχυρό  μητρικό της ένστικτο, που την έκανε ν αγνοήσει τον έρωτα και να νιώσει αλλά ισχυρότερα συναισθήματα, την απαλλάσσει  από πολύπλοκες σκέψεις και της δίνει επιπλέον άλλοθι. Το άλλοθι το χρειάζεται, γιατί οι προτροπές κι οι πιέσεις δεν έχουν την αγνότητα που απαιτούν οι σχέσεις μητέρας και κόρης.

Η γυναίκα γνωρίζει από την προσωπική της εμπειρία ότι όσο πιο νέα κι όμορφη παντρεύεται κάποια, τόσο πιο εύκολα μπορεί να βρει τον κατάλληλο γαμπρό. Το σύνολο της ζωής της και η γνώση για τη ζωή των άλλων την κάνουν να σκέφτεται λανθασμένα κι επικίνδυνα αλλά μ
επιχειρήματα. Όταν όπου και να γυρίσει, βλέπει την ίδια άθλια κατάσταση, που υπάρχει μεταξύ των συζύγων, όταν βλέπει γυναίκες που κάποτε ζήλεψε, επειδή είχαν τη δύναμη ν ακολουθήσουν τον έρωτα και ζουν πολλές φορές χειρότερα από την ίδια, που παντρεύτηκε με το ζόρι, τότε τα πράγματα είναι εύκολα.. αφού η μιζέρια των συναισθημάτων είναι σίγουρη, τουλάχιστον να μη συνοδεύεται από την οικονομική φτώχεια. Επειδή η ίδια αγνοεί τον έρωτα και η γνώση της τον υποτιμά, αρχίζει κι ωθεί την κόρη της προς την πορνεία. Δε θέλει ν ακούσει κουβέντα για το φτωχό γειτονόπουλο, που έχει κατασυγκινήσει  την κόρη της. Από το μυαλό της παρελαύνουν όλοι οι πλούσιοι γόνοι της περιοχής και φαντάζεται την κόρη της μία λαμπρή κυρία. Η τραγική ειρωνεία είναι ότι η ίδια η μητέρα ωθεί την κόρη της στην πορνεία κι είναι βέβαιη ότι αυτό είναι το καλό της. Είναι τόσο βέβαιη, ώστε πιστεύει ότι κάποτε η κόρη της θα της το αναγνωρίσει. Είναι τόσο άθλια και βρώμικη η κοινωνία, ώστε πραγματικά έρχεται στιγμή που γίνεται αυτή η αναγνώριση. Σημασία έχει ότι όλες αυτές οι διαφορετικές απόψεις δημιουργούν ένταση μέσα στην οικογένεια και δικαιώνεται ο Χριστός στο Λόγο Του. Στην πατριαρχική κοινωνία αυτή η μάχη μεταξύ μητέρας και κόρης δεν κρατά πολύ, γιατί η εξουσία, ο πατέρας, θα έρθει η στιγμή που θα δώσει τη λύση που ήδη γνωρίζουμε.

Εδώ θα πρέπει να τονίσουμε το εξής πολύ σημαντικό: η μοιχαλίδα γυναίκα της οποίας οι σχέσεις απέναντι στον άντρα είναι γενικά τυπικές και χαρακτηρίζονται από την αδιαφορία, στο σημείο αυτό αρχίζουν κι ενισχύονται. Η γυναίκα ξέρει ακριβώς πώς σκέφτεται η κόρη της κι αυτό είναι που την κάνει επικίνδυνη. Ξέρει ότι, αν τα πράγματα αφεθούν στην τύχη τους, θα έρθει στιγμή που η κόρη δε θα  μπορεί να ελεγχθεί. Γνωρίζει τη δύναμη της κόρης, που είναι όμοια με τη δική της. Γνωρίζει ότι, ό,τι είναι να συμβεί, πρέπει να συμβεί το ταχύτερο δυνατόν. Βιάζεται αυτή η μητέρα να παντρέψει την κόρη της, γιατί, αν η κόρη  της γευθεί τον έρωτα, είναι έτοιμη να θυσιαστεί γι
αυτόν. Όλος ο μύθος για την παρθενιά που συνεπάγεται αγνότητα και  τα συναφή, είναι ψέματα, που τα καλλιεργεί η μητέρα για ν αποτρέψει την κόρη από τη γνώση του έρωτα. Το καθεστώς σεξουαλικής πείνας που χαρακτηρίζει τις καθυστερημένες κοινωνίες, ενώ στηρίζει το σύστημα, που ισοπεδώνει τις γυναίκες, παρ  όλ αυτά καλλιεργείται μέσα στην οικογένεια από τη μητέρα. Εδώ ακριβώς η μητέρα παίρνει μεγάλο ρίσκο. Προσπαθεί με κάθε θυσία να κάνει το σαρκικό έρωτα ταμπού για την κόρη της κι όταν έρθει αυτή η στιγμή που θα τον γευτεί, να μη γνωρίζει πώς να προφυλαχθεί. Η μητέρα αρνείται να ενημερώσει την κόρη πάνω στο θέμα της προφύλαξης, γιατί σε περίπτωση που το κάνει, παύει να είναι ταμπού.

Το σύνολο των ανεπιθύμητων εγκυμοσύνων που οδηγούν στο τεράστιο πρόβλημα των αμβλώσεων, είναι αποτέλεσμα της ηλιθιότητας των ανθρώπων. Αν ενημερώσει κάποιος, έστω και στοιχειωδώς τους νέους, σε καμία περίπτωση δε θα υπάρχει αυτό το θλιβερό δίλημμα. Η κοινωνία όμως φοβάται την ενημέρωση, γιατί δε θα μπορεί πλέον να δημιουργεί την επιθυμητή γι
αυτή σεξουαλική πείνα των νεαρών αντρών, που τους ωθεί στην υπεραξία και στην πορνεία. Οι γυναίκες με τη γνώση του έρωτα στη συνολική του μορφή, δε θ  ακολουθούσαν την επιθυμητή πορεία, που οδηγεί στην τεράστια μοιχεία που απαιτεί η κοινωνία για τη λειτουργία της. Η γυναίκα που τόσο πολύ υπέφερε από το σύστημα σ  όλο το διάστημα της πατριαρχίας, μ  αυτόν τον άθλιο τρόπο προσφέρει τη μεγαλύτερη δυνατή βοήθεια. Αυτή η επικίνδυνη συμπεριφορά συναντάται στο ύψιστο σημείο μόνο στην περίπτωση που η οικογένεια είναι της μορφής που περιγράφει ο Χριστός. Η συμπεριφορά της μητέρας καθορίζεται ανάλογα πάντα με το αν υπάρχουν ή όχι αρσενικά παιδιά. Μία μητέρα που έχει μόνον κόρες, σίγουρα έχει συμπεριφορά καλύτερη απέναντι τους. Αυτή η περίπτωση εδώ δε μας ενδιαφέρει, γιατί εξετάζουμε τις δυσχερέστερες κι επομένως  καλυπτόμαστε.

Η μητέρα που έχει αρσενικό παιδί, βιάζεται πάντα ν
αποκαταστήσει όσο το ταχύτερο γίνεται κι όσο καλύτερα ως μητέρα με τη φιλοσοφία της τα κορίτσια. Αυτό γίνεται, γιατί μόνο στην περίπτωση του γιου μπορεί να εξασφαλίσει επαφή μέχρι το τέλος. Αν παντρευτεί ο γιος πριν από τις κόρες, γίνεται πολύ δύσκολο να μπει στην οικογένειά του, έχοντας αυτήν την εκκρεμότητα. Τη νύφη θέλει να τη βρει σίγουρα μόνη, για να μπορέσει να λειτουργήσει σύμφωνα με τα γνωστά. Δεν μπορεί σε καμία περίπτωση ο γιος να επιβάλλει την παρουσία μέσα στο σπίτι και της μητέρας και της αδερφής. Το κύριο επιχείρημα του αδιεξόδου καταρρίπτεται, εφόσον η μητέρα έχει κάτι ν ασχοληθεί κι αυτό είναι η κόρη. Η μητέρα, αν δεν κατορθώσει να μπει από την αρχή στην οικογένεια του γιου, είναι πολύ δύσκολο να το καταφέρει μετά. Η γυναίκα θα έχει ισχυροποιήσει τη θέση της στο σπίτι του γιου της κι αυτό σημαίνει μεγαλύτερη δυσκολία. Η συνήθεια σ άλλους καιρούς, ο αδερφός ν αποκαθιστά πρώτα τις αδερφές και μετά να παντρεύεται, ήταν καθιερωμένη εκ του πονηρού, γιατί μ αυτόν τον τρόπο το σύστημα έλεγχε την κατάσταση.

Πριν δούμε αυτήν καθ
αυτήν τη σχέση μητέρας και γιου, είναι αναγκαίο να δούμε κάτι, που εκ πρώτης όψεως είναι περίεργο. Ενώ μέσα στην οικογένεια συμβαίνουν συγκρούσεις, ο Χριστός δεν αναφέρει σε καμία περίπτωση συγκρούσεις μεταξύ μελών της οικογένειας, που ανήκουν σε διαφορετικό φύλο. Η μητέρα δε συγκρούεται με το γιο ούτε η κόρη με τον πατέρα. Ο Φρόιντ πολύ σωστά εντόπισε το ευαίσθητο αυτό σημείο στις σχέσεις των μελών της οικογένειας και όχι μόνον αυτό, αλλά έδωσε και μία ονομασία, που όπως θα δούμε, είναι μέσα στη θεωρία των αριθμών. Το οιδιπόδειο σύμπλεγμα και το σύμπλεγμα της Ηλέκτρας είναι αυτά, που χαρακτηρίζουν τις σχέσεις των παιδιών με το γονέα του αντίθετου φίλου. Ο Φρόιντ όμως αγνοεί το πιο σημαντικό δεδομένο. Αγνοεί ότι αυτά που πραγματικά συμβαίνουν και παρατήρησε, συμβαίνουν σε οικογένειες της υπάρχουσας κοινωνίας. Αγνοεί ότι τις περισσότερες φορές συμβαίνει να είναι οι γονείς μοιχοί μεταξύ τους. Το αγόρι θέλει να έχει δική του τη μητέρα κι εκδηλώνει μία έντονη ζήλια απέναντι στο πατέρα. Όμως αυτό συμβαίνει, γιατί το αγόρι μεγαλώνει μόνο με τη μητέρα, ενώ ο πατέρας είναι ένας άγνωστος. Δεν είναι “σάρκα μία” ο πατέρας με τη μητέρα, ώστε το αγόρι να θεωρεί δεδομένη την ύπαρξη του. Ο πατέρας είναι ένας άγνωστος, που ξεκινά το πρωί από το σπίτι για τη δουλειά κι επιστρέφει το βράδυ εξουθενωμένος κι αυτό τον κάνει νευρικό κι απαιτητικό. Όταν επιβάλλει κάποιος στο παιδί να κάνει πράγματα που δε θέλει, όπως το να σταματήσει το παιχνίδι και να είναι ήσυχο, τότε αυτός ο κάποιος είναι εχθρός του. Η μητέρα κάνει πολλές φορές το ίδιο, αλλά αυτή είναι διαφορετική, εφόσον ζούνε μαζί. Ο άγνωστος όμως, που είναι ο πατέρας, είναι εχθρός και δεν έχει τη δυνατότητα να έρχεται σ  επαφή συνέχεια με το παιδί. Το σύνολο όλων αυτών και με το δεδομένο ότι ο γιος έχει τρομερή αγάπη στη μητέρα, τον ωθούν στο να εκδηλώνει τη ζήλια.

Η μοιχαλίδα μητέρα, που από ανάγκη ανέχεται τον άντρα της, γνωρίζει αυτήν τη ζήλια και την καλλιεργεί, για να μπορέσει στο τέλος να επιτύχει το στόχο της. Αν ο πατέρας και η μητέρα ήταν “σάρκα μία” και η οικονομική τους κατάσταση αρκετά καλή, ώστε να περιορίζονται οι ώρες απουσίας του πατέρα, τότε η μητέρα θ
άλλαζε για λίγο στάση και θα γινόταν αυτή ο φανταστικός εχθρός του αγοριού, για να το αναγκάσει να ομαλοποιήσει τις σχέσεις με τον πατέρα. Στην περίπτωση της μοιχείας, αυτό είναι αδύνατο να συμβεί, επειδή η μητέρα θυσιάστηκε για το παιδί και το θέλει δικό της.

Από την άλλη πλευρά στη σχέση του πατέρα με την κόρη συμβαίνει το ίδιο αλλά σε πολύ μικρότερη κλίμακα. Το κορίτσι μεγαλώνει με πολύ λιγότερη φροντίδα από το υπερκινητικό  αγόρι, ενώ παράλληλα είναι πολύ πιο ήσυχο και πειθαρχημένο. Ο πατέρας που συνήθως είναι κουρασμένος κι αυτό τον κάνει νευρικό, λατρεύει το κορίτσι που είναι ήσυχο, ενδιαφέρεται γι
αυτόν κι έχει την τάση να τον υπηρετεί. Στην κόρη αρέσει να χώνεται στην αγκαλιά του πατέρα, που αντιπροσωπεύει τη δύναμη και βάζει σε τάξη το θορυβώδη κι ενοχλητικό αδερφό. Για έναν κουρασμένο άντρα το κορίτσι είναι το ιδανικό παιδί, αφού είναι τόσο ήσυχο, που γαληνεύει την ψυχή και τόσο πρόθυμο, που δίνει την επιβεβαίωση που χρειάζεται ο πατέρας ότι είναι μέλος της οικογένειας. Ο πατέρας όλα αυτά τ ανταποδίδει μ όμορφα λόγια, που κολακεύουν την κόρη, η οποία ως γυναίκα είναι φιλάρεσκη από τη στιγμή που γεννιέται. Ενώ για τ αγόρι το τέλος της βασιλείας του έρχεται από τη στιγμή που εμφανίζεται ο πατέρας, για την κόρη εκείνη τη στιγμή αρχίζουν όλα. Όλοι οι λόγοι, που κάνουν τη μητέρα συνήθως ν απειλεί τους γιους μέσω της πατρικής τιμωρίας, για την κόρη δεν υπάρχουν. Η κόρη σε καμία περίπτωση όσο είναι μικρή, δε φοβάται τον πατέρα.

Ένα άλλο σημαντικό στοιχείο το οποίο πρέπει να τονίσουμε, είναι η εξαιρετικά γρήγορη ωρίμανση του κοριτσιού. Το κορίτσι είναι ακόμα μικρό παιδάκι, όταν αρχίζει κι αντιλαμβάνεται τι γίνεται γύρω του. Ανάμεσα στ
άλλα που αρχίζει ν αντιλαμβάνεται από πολύ νωρίς, είναι και η μοιχεία. Το μικρό κορίτσι βράζει στην κυριολεξία, όταν η μητέρα για οποιονδήποτε λόγο φέρεται άσχημα στον πατέρα κι ακόμα περισσότερο, όταν τον κατηγορεί στο περιβάλλον της. Τον πατέρα τον γνώρισε ως Θεό καλόκαρδο και τρυφερό και δεν αντέχει ν ακούει τη μητέρα της να τον περιγράφει ως αποτυχημένο, μίζερο κι ανθρωπάκι. Οι σχέσεις αυτές διαταράσσονται και φτάνουν στο μίσος, όταν ο πατέρας για χιλιάδες άσχετους λόγους φέρεται σαν να ήταν ο χειρότερος εχθρός, παραδίδοντας την κόρη με τη μορφή εμπορεύματος σε κάποιον που αυτή δεν επιθυμεί. Ενώ το σύνολο των τριβών το προκαλεί η μητέρα, που θέλει να σπρώξει την κόρη στο γάμο, αυτός που τελικά χρεώνεται αυτό το σπρώξιμο, είναι ο πατέρας και μ αυτόν τον, τρόπο η οικογένεια αποδεσμεύει ένα δυσβάσταχτο βάρος γι αυτήν. Μ αυτόν τον τρόπο λειτουργεί το σύστημα.

Η πιο δύσκολη περίπτωση, όσον αφορά την ανάλυση της, είναι η σχέση μητέρας και γιου. Αν είχε κάποιος τη δυνατότητα να ξεκολλήσει για μία στιγμή από την κοινωνία και τα όσα αυτή συνεπάγεται, τότε θα έμενε κατάπληκτος με τα όσα συμβαίνουν. Η κοινωνία ως γνωστόν είναι πατριαρχικής μορφής. Αυτό σημαίνει ότι οι άντρες είναι αυτοί, που έχουν την εξουσία. Την εξουσία αυτή μάχονται διαρκώς οι γυναίκες με πολλούς και διάφορους τρόπους και καθ
όλη τη διάρκεια της ιστορίας. Αν σ όλα αυτά προσθέσουμε ότι οι γυναίκες γεννούν τους άντρες κι αποδεδειγμένα είναι το φύλο, που μπορεί να υποστεί όλες τις θυσίες για τα παιδιά αυτού του κόσμου, είναι απορίας άξιο, γιατί η ανθρωπότητα ζει και βασανίζεται μέσα σ  αυτές τις τραγικές συνθήκες. Το σύνολο του κόσμου χιλιάδες χρόνια τώρα, γεύεται μία ζωή της οποίας τα κύρια χαρακτηριστικά είναι η φτώχεια, η δυστυχία κι ο φόβος. Σε μία πατριαρχική κοινωνία οι άντρες έχουν την εξουσία και η ύπαρξη αυτής της εξουσίας γεννά εκτός των άλλων κι αρνητικά φαινόμενα για τους ανθρώπους στο σύνολο τους. Δεν υπάρχει άνθρωπος στον κόσμο, που να μην πιστεύει ότι η αυθαιρεσία της εξουσίας είναι η πληγή της ανθρωπότητας. Όλοι οι άνθρωποι, όταν η κατάσταση γίνεται οριακή γι αυτούς, ξεσηκώνονταν εναντίον της εξουσίας. Οι επαναστάσεις των ανθρώπων στρέφονται πάντα ενάντια στην εξουσία. Όλα αυτά, αν τα σκεφτεί κάποιος, θα βγάλει αβίαστα το συμπέρασμα ότι φταίνε οι άντρες. Οι άντρες έχουν την εξουσία κι επομένως οι άντρες είναι αυτοί, που στερούν από το σύνολο των ανθρώπων την ευημερία και το πιο σημαντικό πράγμα, που είναι η ελευθερία.

Αυτό το απλοϊκό συμπέρασμα είναι σωστό σε  γενικές γραμμές, αλλά αν το κοιτάξει κάποιος με αναλυτικότερη μάτια, θα δει ότι οδηγεί σ
αδιέξοδο. Αν ήταν απόλυτο αυτό το συμπέρασμα, τότε το σύνολο των δεδομένων θα έπρεπε να το επιβεβαιώνει. Πλήρης επιβεβαίωση θα υπήρχε, αν οι άντρες στο σύνολο τους απολάμβαναν μία ευχάριστη ζωή σε βάρος των γυναικών. Πολλές γυναίκες ξεσηκώνονται κι απαιτούν δικαιώματα, που σημαίνει συνθήκες ισότητας. Όμως για ποιες συνθήκες ισότητας μιλούν κι αγωνίζονται, όταν το σύνολο των επαναστάσεων στα πλαίσια της πατριαρχικής κοινωνίας έγιναν από τους άντρες, που αγωνίζονται εναντίον της εξουσίας; Πώς είναι δυνατό να πιστεύουν ότι με τα δικαιώματα, που τους στερούνται, είναι δυνατό να λυθούν τα προβλήματα αυτού του κόσμου, όταν αυτοί, που τ απολαμβάνουν, ζουν μέσα στη φτώχεια και την ανελευθερία; Πώς είναι δυνατό να υψώνουν τη φωνή τους και να διατυπώνουν άποψη, όταν η παιδεία, που προκαλεί αυτήν την άποψη, είναι προϊόν αντρικής φιλοσοφίας; Οι γυναίκες που αγωνίζονται για τα δικαιώματα τους, έχουν τις ίδιες πηγές γνώσεων με τους άντρες, που κι αυτοί αγωνίζονται. Οι μεγάλοι αρχαίοι φιλόσοφοι  όπως κι οι σύγχρονοι είναι πηγές, που ενέπνευσαν τους ανθρώπους. Όταν οι άντρες, που έχουν την εξουσία, δεν μπορούν να βρουν λύσεις για τους ίδιους, πώς είναι δυνατόν οι γυναίκες να πιστεύουν ότι η λύση είναι ν  αποκτήσουν κι αυτές τα δικαιώματα των αδικημένων; Αίμα ανθρώπινο χύθηκε, για να μπορέσουν οι γυναίκες ν απολαύσουν τα ονειρεμένα γι αυτές πολιτικά δικαιώματα. Αγωνίστηκαν στα πλαίσια του συστήματος και σήμερα βρίσκονται στη χειρότερη από πότε κατάσταση. Ακόμα και στην κοινωνία της Βαβυλώνας ήταν καλύτερα, γιατί κανένας δεν μπορεί να στερήσει από τους ανθρώπους την ελπίδα. Η ελπίδα ακόμα και η πιο μάταια δίνει δύναμη στον άνθρωπο να ζήσει. Οι γυναίκες είχαν πάντα την ελπίδα κι αυτό ήταν το πιο σημαντικό γι αυτές.

Η σύγχρονη γυναίκα δεν μπορεί να ελπίζει, γιατί έχει τη δυνατότητα ν
αγωνιστεί σ έναν εκ των προτέρων χαμένο αγώνα. Οι πόρτες της εξουσίας άνοιξαν διάπλατα γι αυτές, μόνον που αυτήν τη φορά φαίνεται η απροθυμία τους ν αγωνιστούν εναντίον καταστάσεων, που είναι ανίκητες. Το πρόβλημα που αντιμετωπίζει σήμερα η κοινωνία, είναι τόσο σύνθετο, ώστε ακόμα και η ελεύθερη διακίνηση θεωριών και γνώσεων δεν απειλεί το σύστημα εξουσίας.

Υπήρχαν εποχές, όταν η εξουσία ήταν απαράδεκτα αυταρχική και ταυτόχρονα απλοϊκή στη δομή της, κατά την διάρκεια των οποίων οι φιλόσοφοι την απειλούσαν άμεσα. Ο κλέφτης φεουδάρχης δε θα μπορούσε να κοιμηθεί ήσυχος γνωρίζοντας ότι ανάμεσα στους δούλους  του περιφέρεται κάποιος άνθρωπος, που γνωρίζει τον Πλάτωνα και το Σωκράτη. Οι άνθρωποι αγνοούν τη φτώχεια, όταν γνωρίζουν κάποια αλήθεια, που φωτίζει τη ζωή τους. Είναι ευχάριστο συναίσθημα να μπορεί ν
 αγωνίζεται κάποιος για μία θεωρία που πιστεύει ότι είναι σωστή. Οι Γάλλοι χωρικοί όπως κι οι Ρώσοι αργότερα, χάρηκαν πραγματικά, όταν άκουσαν αυτό που ήθελαν κι αποδείχθηκε αυτό που πίστευαν. Δεν είχε καμία σημασία, αν έμεναν σε καλύβες και η τροφή της ημέρας έβγαινε δύσκολα. Όταν το συναίσθημα πλημμυρίζει την ψυχή, η πείνα είναι ζήτημα δευτερεύον. Ελευθερία φώναζε ο όμορφος χωρικός και πετούσε πάνω από τη γη. Η δύναμη της πίστης δίνει φτερά στον άνθρωπο και τον ενθουσιάζει. Σ αυτό το σημείο θα μπορούσε κάποιος να υπογραμμίσει ότι σχεδόν τίποτε δεν κερδήθηκε για όλους αυτούς τους φτωχούς ανθρώπους. Το κέρδος είναι τεράστιο αλλά για την ανθρωπότητα στο σύνολο της. Οι φτωχοί άνθρωποι παρέμειναν φτωχοί.

Όλα αυτά είναι σωστά αλλά για κάποιον, που ζει στο μέλλον. Αγνοεί αυτός ο κάποιος δύο πολύ σημαντικά πράγματα. Το κυριότερο: ότι ο άνθρωπος είναι θνητός και η “φτώχεια” είναι έννοια σχετική. Ο Αλέξανδρος παραμέρισε μόνο μπροστά στο Διογένη που θαύμαζε. Ο Διογένης ήταν πιο φτωχός από τον πιο φτωχό χωρικό, που ξεσηκώθηκε. Όμως αυτή η συνάντηση ήταν η πιο σπουδαία συνάντηση, που έχει υπάρξει πάνω στη Γη. Όλο το μεγαλείο της ανθρώπινης ύπαρξης βρίσκεται στην απαίτηση του μεγάλου Διογένη. Το κοινό σημείο μεταξύ του Διογένη και των χωρικών ήταν η γνώση. Δεν έχει καμία σημασία η ποιότητα της ή το μέγεθος της. Σημασία έχει ότι δίνει τη δύναμη στον άνθρωπο να χαμογελά, ακόμα κι αν ζει στην οικονομική αθλιότητα. Οι θνητοί χωρικοί εκείνης της εποχής έζησαν τ
όνειρο. Δεν προδόθηκαν. Οι κομμουνιστές που αγωνίστηκαν στη μεγάλη Οκτωβριανή Επανάσταση, δεν προδόθηκαν ποτέ. Αγωνίστηκαν και πέθαναν με την ελπίδα. Εμείς οι σύγχρονοι που βλέπουμε το παρελθόν, αντιλαμβανόμαστε την  προδοσία. Ο αγωνιστής εκείνης της εποχής, αλλά κι όλων των εποχών, πέθανε χαμογελαστός. Γι αυτόν δεν ήταν αδικία που πεθαίνοντας δεν προλάβαινε να δει τη μελλοντική κοινωνία. Γι αυτόν ήταν σπουδαίο ότι αγωνίστηκε κι επειδή ήταν θνητός, πέθανε μέσα στα όνειρα δικαιωμένος. Δεν είδε την προδοσία παρά είχε την πολυτέλεια να φαντάζεται τον κόσμο, όπως ήθελε και όχι όπως έγινε.

Όλα αυτά τ
αναφέρουμε, γιατί πρέπει να δούμε τι συμβαίνει αυτήν τη στιγμή στον κόσμο. Σήμερα οι άνθρωποι είναι δυστυχισμένοι περισσότερο από ποτέ κι αυτό, γιατί δεν μπορούν να πλάσουν όνειρα. Δεν υπάρχει γνώση, που να δίνει ελπίδα, έστω και λανθασμένη. Έχουν δοκιμαστεί τα πάντα κι ο άνθρωπος έχει κουραστεί ν αγωνίζεται άδικα. Ο σημερινός άνθρωπος δεν μπορεί να έχει τη λάμψη του χωρικού στα μάτια του. Η λάμψη ήταν προϊόν ελπίδας. Έλαμπαν τα μάτια του ανθρώπου του οποίου το στομάχι πονούσε από την πείνα και περιέγραφε την εκάστοτε μεγάλη θεωρία. Έλαμπαν τα μάτια του φτωχού ανθρώπου, όταν μιλούσε για τον Υιό του Θεού, το Χριστό και πίστευε σ Αυτόν. Σήμερα ο άνθρωπος είναι παντελώς χαμένος. Έχει αποπροσανατολιστεί πλήρως. Δεν πιστεύει σε τίποτε κι αυτό είναι που μεγεθύνει τα προβλήματα του. Όλα καταρρέουν γύρω του κι αυτό, που τον απογοητεύει, είναι ότι κι αυτά τα λίγα που θα γευθεί, απαιτούν απάνθρωπο και θανατηφόρο αγώνα.

Αγνοεί τελείως το Λόγο του Χριστού, που μέσα του κρύβει την αλήθεια. "Ο ουρανός και η γη παρελεύσονται οι δε Λόγοι μου ου μη παρέλθωσι" (ο ουρανός καί η γή θά παρέλθουν, οι λόγοι μου όμως δέν θά παρέλθουν,), λέει ο Χριστός και οι άνθρωποι σ
Αυτόν  πιστεύουν. Γιατί όμως, όταν ο Χριστός αρνείται να κάνει θαύμα, προσδιορίζει τη γενιά των ανθρώπων με περίεργο τρόπο; Από την εποχή του Χριστού ως τις μέρες μας δεν έχουν δει οι άνθρωποι θαύμα. Αν έβλεπαν, τα πράγματα θα ήταν τελείως διαφορετικά, εφόσον η υπόσχεση έχει δοθεί από το Χριστό για Θέωση κι από το Λόγο προκύπτει ότι θα δοθεί μέσω θαύματος. Το θαύμα του Ιωνά δεν το είδαν ακόμα οι άνθρωποι. Αυτό σημαίνει ότι εμείς είμαστε η γενιά που περιγράφει ο Χριστός: (Ματθ. 12.39) "γενεά πονηρά και μοιχαλίς σημείον επιζητεί, και σημείον ου δοθήσεται αυτή ει μη το σημείον Ιωνά του προφήτου." (Η γενεά η πονηρή καί η μοιχαλίς ζητεί θαύμα, καί θαύμα δέν θά τής δοθή άλλο παρά τού Ιωνά τού προφήτου.) . Τη γενιά των ανθρώπων από τότε ως σήμερα μπορεί κάποιος, σύμφωνα με τ άθλια χαρακτηριστικά της, να τη χαρακτηρίσει με πολλούς τρόπους, που να είναι άμεσα αντιληπτοί και να την εκφράζουν απόλυτα. Μπορεί να τη χαρακτηρίσει γενιά της αθλιότητας, της υποκρισίας, της κλοπής, του ψεύδους και υπάρχουν χιλιάδες άλλοι όροι, που θα μπορούσαν να τη χαρακτηρίσουν. Επειδή όμως, όπως όλοι σήμερα γνωρίζουμε, τα πάντα ξεκινούν από την εξουσία, αυτό είναι και το κύριο χαρακτηριστικό της. Το σωστό θα ήταν, να τη χαρακτήριζε γενιά της εξουσίας. Δε γνωρίζει ο Χριστός τι θ ακολουθήσει; Γιατί ο καθ όλα περίεργος χαρακτηρισμός με τη λέξη “μοιχαλίς”; Γιατί είναι η γενιά μας “μοιχαλίς”; Η μοιχεία είναι ένα φαινόμενο, που χαρακτηρίζει τις σχέσεις των ανθρώπων κι αυτό εκ πρώτης όψεως είναι διάφορο της γενικής κατάστασης που επικρατεί. Πώς η μοιχεία δίνει τ άσχημα χαρακτηριστικά στην κοινωνία;

Με δεδομένο αυτόν το χαρακτηρισμό, που δόθηκε από το Χριστό, επανερχόμαστε στο σημείο στο οποίο αναρωτηθήκαμε πώς είναι δυνατόν οι γυναίκες ν
αδικούνται από τους άντρες στο σύνολο τους, όταν αυτές τους γεννούν και η αγάπη μεταξύ τους είναι η μεγαλύτερη δυνατή. Ο άντρας γεννιέται με πρώτη ιδιότητα αυτή του γιου. Είναι γιος κι αφού η μοιχεία είναι τεράστια, είναι γιος της μητέρας του και όχι του πατέρα του. Δε βλέπει ο γιος πώς φέρεται η κοινωνία στη μητέρα του και στις γυναίκες γενικότερα; Η άπειρη ευφυΐα του και η τρομερή αγάπη προς τη μητέρα του έπρεπε να τον ωθήσουν προς την εξεύρεση λύσης. Γιατί αδρανεί και γίνεται μ αυτόν τον τρόπο συνένοχος του συστήματος; Για να τα διαπιστώσουμε όλα αυτά, είναι απαραίτητο να παρακολουθήσουμε τα πράγματα από τη στιγμή που γεννιέται. Στην κοινωνία της μοιχείας στην οποία ζούμε, η λήψη της απόφασης θυσίας από την πλευρά της μητέρας είναι το σημαντικότερο συμβάν στη ζωή της. Αν η γυναίκα για οποιονδήποτε λόγο πάρει λανθασμένη απόφαση, μπορεί κι έχει τη δύναμη ν αλλάζει πορεία. Στις σχέσεις μεταξύ των δύο φύλων αυτή είναι, που παίρνει τις σοβαρές αποφάσεις, που χρειάζονται γενναιότητα. Η γυναίκα εγκαταλείπει έναν άντρα, ακόμα κι όταν τον αγαπά, αν μεσολαβήσουν συνθήκες και γεγονότα, που κατά την κρίση της το απαιτούν. Δεν έχει σημασία, αν όλα τα δεδομένα είναι σωστά ή λανθασμένα. Σημασία έχει ότι, όταν κρίνει πως πρέπει να ενεργήσει κατά κάποιο τρόπο, αγνοεί το κόστος. Δεν υπάρχει κόστος, που να σταματά τη γυναίκα.

Back to content | Back to main menu