Κορυφή σελίδας
Καινή Διαθήκη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Καινή Διαθήκη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Καινή Διαθήκη

Όμως από τη στιγμή που γίνεται μητέρα, αλλάζει το σύνολο των δεδομένων. Ναι μεν αγνοεί το κόστος και θυσιάζεται, αλλά αυτήν τη φορά εμπλέκει σ αυτήν τη θυσία κι ανθρώπους που δεν έχει δικαίωμα να εμπλέξει. Η μητέρα ξεκινά πάντα με το σκεπτικό ότι ενεργεί υπέρ των παιδιών της. Δεν υπάρχει μητέρα, που να σκέφτεται διαφορετικά. Το πρόβλημα βέβαια είναι ότι ξεκινά με δικό της σκεπτικό, χωρίς να γνωρίζει ποιο είναι το καλύτερο. Το πρόβλημα είναι η προσωπική άποψη της μητέρας για το καλό και το κακό. Κανένας δεν μπορεί ν αμφισβητήσει την αγάπη της για τα παιδιά της, γιατί αυτό τον φέρνει σ αντίθεση με το Δημιουργό. Όμως η αγάπη δεν έχει σχέση με την κρίση. Ο καθένας μπορεί να την κρίνει για τις επιλογές της. Από τη στιγμή που αυτές οι επιλογές είναι προϊόν προσωπικής κρίσης, αυτό σημαίνει ότι δημιουργούν πρόβλημα. Ο διάβολος, σύμφωνα με τις Γραφές, δεν είναι λάθος του Δημιουργού. Ο διάβολος είναι ανυπάκουος και βάζει πάνω απ όλα την προσωπική του κρίση. Εφόσον η πατριαρχική κοινωνία των αντρών έχει αυτά τ άσχημα χαρακτηριστικά και οι γυναίκες γεννούν τους άντρες, το σφάλμα πρέπει να βρίσκεται σε κάποια προσωπική λανθασμένη άποψη. Εφόσον οι γυναίκες έχουν μία άποψη για τη θυσία υπέρ των παιδιών τους κι αυτή η άποψη είναι κοινή μέσα στην κοινωνία, το πρόβλημα αρχίζει κι εμφανίζεται. Η γυναίκα έχει δικαιώματα αναμφισβήτητα πάνω στα παιδιά της. Τα δικαιώματα αυτά δεν τα λαμβάνει “τιμής ένεκεν”, αλλά της αποδίδονται από τα ίδια τα παιδιά της μετά από τους υπεράνθρωπους αγώνες της.

Όλα αυτά τα δικαιώματα δεν της δίνουν βέβαια σε καμία περίπτωση δικαίωμα να φέρεται σαν Θεός παρακάμπτοντας τον πραγματικό Θεό. Ο Θεός, όταν έφτιαξε τον άνθρωπο, αποφάσισε να έχει και πατέρα και μητέρα. Αυτός τον δημιούργησε, Αυτός ξέρει τα χαρακτηριστικά του. Όταν η μητέρα γίνεται μοιχαλίδα, αγνοεί το Θεό και τον πολεμά. Ο Θεός μισεί τη μοιχαλίδα γυναίκα, γιατί στερεί από τον υιό Του τον άνθρωπο το ιδανικό περιβάλλον. Ο άνθρωπος έχει ανάγκη από δύο γονείς και όχι μόνον από μητέρα. Η γυναίκα που θυσιάζεται για τα παιδιά της και τα στερεί μ
αυτόν τον τρόπο τον πατέρα, γίνεται η αιτία των κακών. Σ αυτόν τον κόσμο μεγαλύτερη προσφορά, από άποψης θυσίας, προσέφεραν οι γυναίκες, που αρνήθηκαν να γεννήσουν παιδιά μοιχείας παρά αυτές, που γέννησαν και τα έκαναν δούλους. Είναι σκληρός ο λόγος αυτός, αλλά είναι αληθινός, επειδή σήμερα δεν υπάρχει έστω κι ένας, που να πιστεύει στο Θεό Πατέρα και να υποστηρίζει ότι αδικήθηκε από τη μητέρα του, αφού στερήθηκε το περιβάλλον της “σάρκας μίας” των γονιών.

Δεν έχει κανένας το δικαίωμα να στερεί από τους ανθρώπους αυτά, που ο Θεός Πατέρας ετοίμασε γι
αυτούς. Η γυναίκα είτε είναι “σάρκα μία” είτε μοιχαλίδα κι επομένως προσηλωμένη απόλυτα στο παιδί της, προσφέρει ακριβώς τα ίδια πράγματα σ  αυτό. Ο έρωτας δεν αποσπά τη γυναίκα, ώστε να στερήσει το παιδί της από τη φροντίδα. Έτσι θέλησε ο Θεός, έτσι είναι τέλεια. Η μοιχαλίδα δεν προσηλώνεται σε καμία περίπτωση περισσότερο, ώστε η προσφορά της να είναι μεγαλύτερη. Αντίθετα η προσήλωση αυτή αφαιρεί. Η προσήλωση είναι αυτή που, όταν έρθει η κατάλληλη ώρα, δεν αφήνει τη μητέρα να προσφέρει το πολυτιμότερο αγαθό στον άνθρωπο, που είναι η ελευθερία. Ο άνθρωπος που γνωρίζει τη Θέωση, είναι ο διπλός άνθρωπος κι αυτή η Θέωση εκτός απ αυτόν αφορά και τα παιδιά που έρχονται στον κόσμο. Ο κάθε άνθρωπος είτε άντρας είτε γυναίκα ως “κατ εικόνα και καθ ομοίωσιν”, έχει διπλά χαρακτηριστικά, όπως αυτά του Δημιουργού. Ο άντρας έχει και θηλυκά χαρακτηριστικά, που απαιτούνται για την επιβίωση του, ενώ η γυναίκα έχει κι αυτή αντρικά. Ο  άνθρωπος πολλές φορές στη ζωή του και για διάφορους λόγους μένει μόνος του. Για λόγους ισορροπίας και για να μην παρατηρηθούν άσχημα φαινόμενα, έχει χαρακτηριστικά διπλού ανθρώπου, που τον βοηθούν ν αντεπεξέλθει για μικρό χρονικό διάστημα. Ο άντρας που σύμφωνα με το Λόγο του Χριστού αποκολλάται από τον πατέρα του και τη μητέρα του και προσκολλάται στη γυναίκα του, πρέπει να έχει τη δυνατότητα, αν τύχει οτιδήποτε, ακόμα κι ένας ξαφνικός θάνατος της γυναίκας του, να μπορεί να συνεχίσει τη ζωή του, χωρίς να γυρνά στην αρχική δομή της μητέρας του.

Ο άνθρωπος σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να γυρνά πίσω. Πρέπει να μπορεί να συνεχίσει τη ζωή του κι αυτό προϋποθέτει δυνατότητα αυτονομίας που τη δίνουν τα μεικτά χαρακτηριστικά. Ο άντρας που είναι ρευστός, πήρε από το Δημιουργό μία στοιχειώδη δομή, που περιορίζει τη φύση του, αλλά τον βοηθά να επιβιώσει. Αν ο άντρας δεν είχε τα θηλυκά χαρακτηριστικά, με τη δυνατότητά του να ταξιδεύει στο χρόνο θ
αντιμετώπιζε τεράστια προβλήματα. Μία ερωτική απογοήτευση  ή θα τον έστελνε πίσω στη μητέρα του ή θα τον σκορπούσε ανάμεσα στο παρελθόν και στο μέλλον σκοτώνοντάς τον. Από την άλλη πλευρά η γυναίκα ως άτομο δεν έχει αυτήν την ανάγκη, αφού μπορεί να υπάρξει κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες. Μπορεί να ζήσει μόνη, μπορεί να ζήσει ως “σάρκα μία” με την ίδια άνεση. Τα  αντρικά χαρακτηριστικά τής δόθηκαν για να μπορεί ν ανατρέφει αρσενικά παιδιά, αν για οποιονδήποτε λόγο στερηθούν τον πατέρα τους. Αν η γυναίκα δεν είχε αυτά τ αρσενικά χαρακτηριστικά, το παιδί σε πολύ μικρή ηλικία θα την εγκατέλειπε ακολουθώντας δικές του επιλογές. Η εγκατάλειψη αυτή βέβαια σε ηλικία ανωριμότητας είναι επικίνδυνη κι ο Δημιουργός δε θα μπορούσε να την επιτρέψει. Η γυναίκα πρέπει, όπως και έχει τη δυνατότητα, να υπερκαλύπτει την ευφυΐα του γιου της και των φίλων του, που τείνουν να τον παρασύρουν.

Όλα αυτά τα χαρακτηριστικά δόθηκαν από το  Δημιουργό, για να μην υπάρχει καμία περίπτωση τραγωδίας στην οποία ο άνθρωπος θα βρεθεί με λιγοστά εφόδια. Τα εφόδια αυτά όμως δεν είναι αρκετά, για να οδηγήσουν από μόνα τους στη Θέωση. Δόθηκαν για την επιβίωση του ανθρώπου κι ο άνθρωπος μπορεί να τα χρησιμοποιεί μ
ασφάλεια για λίγο χρόνο, ώσπου να δώσει λύσεις στα προβλήματά του. Οποιαδήποτε επέμβαση σ αυτά τ ατροφικά χαρακτηριστικά του αντίθετου φύλου είτε από το σύστημα είτε από τη μητέρα είναι εγκληματική και δίνει στον άνθρωπο χαρακτηριστικά διαφορετικά απ αυτά που επιθυμεί ο Δημιουργός.

Όταν η μητέρα είναι μοιχαλίδα και το αρσενικό παιδί ζει και μεγαλώνει μέσα σε μία τέτοια οικογένεια, αλλάζουν όλα τα χαρακτηριστικά του και γι
αυτό υπεύθυνη  είναι η μητέρα. Η γνώση της μητέρας που την κάνει επικίνδυνη, είναι αυτή την οποία πλήρωσε και πιο ακριβά. Στην περίπτωση που δεν προϋπήρχε ο έρωτας του γάμου, είδε τη μητέρα τού άντρα της σαν επιστάτη μέσα σ  ένα άκαμπτο πλαίσιο εξουσίας. Στην αντίθετη περίπτωση όπου ο έρωτας προϋπήρχε, είδε τη φθορά του έρωτα, η οποία οδήγησε το γάμο στην ίδια κατάληξη.. είδε τη μητέρα του άντρα να ισχυροποιεί τη θέση της και να δίνει, μέσα στην οικογένεια του γιου της, μόνιμα χαρακτηριστικά στην παρουσία της. Η μοιχαλίδα μην έχοντας τίποτε άλλο στον κόσμο, προσηλώνεται στο γιο της, εφόσον η γνώση της δείχνει ότι μέχρι το τέλος της μπορεί να είναι κοντά του. Από τη στιγμή που το αντιλαμβάνεται αυτό είτε εσκεμμένα είτε όχι, δρα με τέτοιον τρόπο, ώστε να βρεθεί στη θέση της πεθεράς. Στα παιδικά του χρόνια το παιδί ελάχιστα χρειάζεται τον πατέρα από άποψη ανάγκης. Η μητέρα το καλύπτει και δε στερείται τίποτε. Αυτό όμως που στερείται είναι ο πατέρας ως άνθρωπος. Το παιδί μεγαλώνει σαν ορφανός. Στα παιδικά χρόνια είναι απαραίτητο ο γιος να γνωρίζει τον πατέρα, όχι γιατί τον έχει ανάγκη, αλλά γιατί, όταν θα τον έχει, θα πρέπει να υπάρχει επαφή.

Όταν στην οικογένεια της μοιχείας ο πατέρας είναι εξουσία και συνεχώς απών, τότε είναι ένας άγνωστος. Το παιδί εξελίσσεται κανονικά αλλά, όταν θα έχει ανάγκη τον πατέρα, δε θα υπάρχουν γέφυρες μεταξύ τους. Σ
 όλα του τα παιδικά χρόνια τον έβλεπε σαν εξουσία και σαν την ύψιστη μορφή τιμωρίας. Με κυρίαρχο το συναίσθημα του φόβου είναι αδύνατο να επέλθει επαφή. Μπορεί ένα παιδί να ρωτήσει τον πατέρα του για τον έρωτα, τη στιγμή που τον φοβάται; Μπορεί το ίδιο παιδί να ζητήσει από τον πατέρα του ν ασχοληθεί μαζί του περισσότερο, όταν έχει μάθει να λειτουργεί χωρίς άγχος μόνον κατά την απουσία του; Όλα αυτά τα δημιουργεί η μητέρα. Η μητέρα ανέχεται τον πατέρα και δε θέλει σε καμία περίπτωση να μοιραστεί τη μοναδικότητα στην εκτίμηση του παιδιού. Όταν η γυναίκα γκρινιάζει ή κατηγορεί τον πατέρα μπροστά στο γιο, πάντα εγκληματεί, είτε το κάνει άθελά της είτε εκ του πονηρού. Το αγόρι δεν μπορεί να καταλάβει τι ακριβώς συμβαίνει και παρεξηγεί. Αγαπά υπερβολικά τη μητέρα, εφόσον αυτή μόνο γνωρίζει και μισεί τον πατέρα. Όταν έχει αυτήν την άποψη για τον πατέρα, φυσικό είναι να τον ζηλεύει τις λίγες φορές, συνήθως μπροστά σε κόσμο που της φέρεται με τρυφερότητα. Το οιδιπόδειο σύμπλεγμα του Φρόιντ είναι αποτέλεσμα της λανθασμένης άποψης του παιδιού για τον πατέρα. Ένα παιδί βέβαια δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να έχει ασφαλή κρίση. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να χρεωθούν οι γονείς αυτήν τη λανθασμένη εντύπωση κι ειδικότερα η μητέρα,  που λόγω μεγαλύτερης επαφής έχει την ευχέρεια να καλύψει ορισμένα πράγματα. Το αγόρι σύμφωνα με το Χριστό κατοικεί μέσα στη δομή της “σάρκας μίας” του πατέρα και της μητέρας, μέχρι να αποκολληθεί, ώστε να προσκολληθεί αμέσως στη γυναίκα του. Ο Δημιουργός έχει προβλέψει, ο γιος να περνά το σύνολο του χρόνου μέχρι την τελική αποκόλληση μέσα σ αυτήν τη δομή και όχι στην ελλιπή δομή της μοιχαλίδας. Στη “σάρκα μία” ο διπλός άνθρωπος έχει τα τέλεια χαρακτηριστικά και των δύο φύλων. Υπάρχουν τ  αυθεντικά θηλυκά χαρακτηριστικά της μητέρας, που είναι απαραίτητα για ν  αναπτυχθεί ο άνθρωπος, αλλά υπάρχουν και τα τέλεια αντρικά χαρακτηριστικά του πατέρα, που του δίνουν τροφή μέχρι την ωρίμανσή του. Τα προβλήματα της εφηβείας του άντρα έχουν σχέση με την ελλιπή οικογένεια μέσα στην οποία αναπτύσσεται. Ο έφηβος άντρας είναι για τη μητέρα ένα παιδί, που δεν μπορεί να πάρει μόνο του τις σωστές αποφάσεις, ενώ για τον πατέρα είναι ένας άντρας, που πρέπει να πάρει αποφάσεις σοβαρές, αρκεί να είναι ταυτόσημες με τις δικές του. Όλα αυτά συμβαίνουν στην οικογένεια της οποίας το κύριο χαρακτηριστικό είναι η μοιχεία. Αν οι συνθήκες ήταν τέλειες, όπως τις περιγράφει ο Χριστός, η εφηβεία θα ήταν η πιο όμορφη ηλικία στη ζωή του ανθρώπου. Η “σάρκα μία” με τα τέλεια χαρακτηριστικά των δύο φύλων θα εφοδίαζε το γιο μ όλη τη γνώση, που του είναι απαραίτητη για να ζήσει.

Όμως πριν ασχοληθούμε μ
αυτήν την τέλεια κατάσταση, πρέπει να δούμε την ατελή και να επισημάνουμε τις φάσεις της, ώστε να βρούμε τις αιτίες από τις οποίες αυτές προκύπτουν. Από τη στιγμή που δύο άνθρωποι ενώνονται για να δημιουργήσουν οικογένεια, η σχέση μεταξύ τους είναι ή ο έρωτας η “σάρκα μία” ή η μοιχεία στην οποία εμφανίζονται δύο σάρκες. Αυτό είναι απόλυτο και δεν επιδέχεται οποιαδήποτε άλλη σκέψη. Άσπρο, μαύρο. Δεν υπάρχουν λίγο ερωτευμένοι ή λίγο μοιχοί. Από τη στιγμή που δεν υπάρχει έρωτας μεταξύ των δύο γονιών, υπάρχει η μοιχεία. Σ αυτό το σημείο θα μπορούσε κάποιος να προβληματιστεί και να επιχειρηματολογήσει με βάση την ύπαρξη σημαντικών διαφορών σε θέματα, που έχουν σχέση με την ποιότητα της κάθε οικογένειας. Εφόσον υπάρχει μόνον έρωτας και μόνο μοιχεία, θα έπρεπε και οι οικογένειες να χωρίζονται σ απόλυτα καλές κι απόλυτα κακές, πράγμα βέβαια που δε συμβαίνει.

Πώς όμως δύο έννοιες τόσο απόλυτες και τόσο διαφορετικές γεννούν το σύνολο των ποιοτήτων, που μπορούν να υπάρξουν στον τομέα της οικογένειας; Μπορεί το φως να γεννήσει σκοτάδι και το σκοτάδι φως; Πώς δύο μοιχοί μπορούν να δημιουργήσουν οικογένεια, που να έχει μέσα της τη χαρά; Για ν
αντιληφθεί κάποιος όλα αυτά, πρέπει κατ  αρχήν να μην ξεχνά αυτό που δείχνουν οι αριθμοί ότι Μοιχεία = Εξουσία = 37, αλλά και την υπάρχουσα κατάσταση, που είναι η πατριαρχική κοινωνία. Στην οικογένεια που υπάρχει σήμερα, υπάρχει μοιχεία και την εξουσία την έχει ο άντρας. Απ αυτό βγαίνει το συμπέρασμα ότι αυτό, που πραγματικά γεννά τα λειτουργικά χαρακτηριστικά της οικογένειας, είναι η εξουσία και όχι η μοιχεία, που γεννά αυτήν την εξουσία. Ενώ οι άνθρωποι μεταξύ τους είναι απόλυτα ή “σάρκα μία” ή μοιχοί αυτό που προσδιορίζει τη λειτουργία της οικογένειας πραγματικά, είναι η εξουσία, που δίνεται στον άντρα. Η μοιχεία είναι απόλυτη, ενώ η εξουσία σχετική. Ο μοιχός δεν επιθυμεί σε καμία περίπτωση τη γυναίκα του, είτε επιθυμεί κάποια άλλη είτε όχι. Ένας μοιχός όμως μπορεί ν ασκεί εξουσία  με διαφορετικό τρόπο από κάποιον άλλο. Υπάρχουν καλοί κύριοι και σκληροί κύριοι κι αυτοί είναι, που καθορίζουν τα όρια μίας μεγάλης ποικιλίας συμπεριφορών. Από τη στιγμή που η γυναίκα πάρει την απόφαση να θυσιαστεί, υποτάσσεται στον άντρα, που είναι πλέον ο κύριος της. Στην καλύτερη των περιπτώσεων ο κύριος είναι ένας πολύ καλός άνθρωπος του οποίου η σχέση με τη γυναίκα του είναι σχέση συνεργατών και προϊόν αυτής της συνεργασίας είναι η καλύτερη δυνατή ανατροφή  των παιδιών. Η χειρότερη των περιπτώσεων είναι αυτή στην οποία ο άντρας κάνοντας χρήση των δικαιωμάτων εξουσίας που του παρέχει η κοινωνία, φέρεται σαν κτήνος.

Όλες οι οικογένειες υπάρχουν και λειτουργούν ανάμεσα σ
αυτά τα δύο άκρα. Για να καταλάβει κάποιος πόσο απέχουν από την ιδανική κατάσταση που περιγράφει ο Χριστός, αρκεί να πούμε ότι η καλύτερη των περιπτώσεων απέχει από την ιδανική όσο η μέρα με τη νύχτα, το άσπρο με το μαύρο. Η μοιχεία δημιουργεί την εξουσία και η καλύτερη εξουσία από τη στιγμή και μόνον που υπάρχει φέρνει το σκοτάδι. Το ζητούμενο είναι σύμφωνα με το Λόγο του Χριστού, να πραγματοποιηθεί την κατάλληλη στιγμή η αποκόλληση του γιου, ώστε να γίνει “σάρκα μία” με τη γυναίκα του.  Για να γίνει όμως αυτό, η μητέρα πρέπει να είναι “σάρκα μία” με τον άντρα της, ώστε να έχει τη δική της προσωπική ζωή, που θα την κάνει να επιτρέψει αυτήν την αποκόλληση. Η παραπάνω ιδανική συνεργασία των γονιών δεν προσφέρει τίποτε απολύτως. Όταν το παιδί ωριμάσει, η συνεργασία αυτή θα φτάσει απλά στο τέλος της και η γυναίκα πάλι θα προσανατολιστεί στο γιο της. Το πρόβλημα σε κάθε περίπτωση είναι η μοιχεία και όχι η εξουσία που γεννιέται από τη μοιχεία. Απ αυτήν την ιδανική για τη μοιχεία κατάσταση φτάνουμε στο άλλο άκρο στο οποίο αντί της συνεργασίας υπάρχει ο φόβος. Αυτά τα δύο άκρα είναι, που καθορίζουν και τη συμπεριφορά της γυναίκας απέναντι στο σύζυγο. Το ένα άκρο είναι η ανοχή και τ άλλο το μίσος.

Ο δεύτερος κατά σειρά παράγοντας που επηρεάζει τη σχέση μεταξύ των μοιχών συζύγων, είναι η οικονομική κατάσταση στην οποία βρίσκεται η οικογένεια. Όταν ο άντρας είναι πλούσιος, η ανοχή είναι πιο μεγάλη, εφόσον η θυσία δίνει το μεγαλύτερο δυνατό όφελος προς τα παιδιά της γυναίκας. Ο γιος της γυναίκας μ
αυτά τα δεδομένα, θα είναι για πάντα και δικός της και πλούσιος. Όταν υπάρχει πλούτος, η γυναίκα-μητέρα ανέχεται και τη χειρότερη συμπεριφορά, αρκεί αυτός ο  πλούτος να είναι στη διάθεση των παιδιών της. Η σύζυγος ενός πλουσίου ανέχεται μ ευκολία τις απιστίες του. Η σύζυγος πάντα καταλαβαίνει πότε ο άντρας της την απατά. Η γνώση της όμως για την πορνεία, που υπάρχει στον κόσμο, την κάνουν να φοβάται να συμπεριφερθεί με σκληρότητα. Η σύζυγος του πλουσίου γνωρίζει ότι πολύ εύκολα θα βρεθεί αντικαταστάτρια της κι έτσι προσποιείται την ανίδεη. Όταν ο άπιστος σύζυγος είναι φτωχός, δεν έχει κανένα απολύτως πρόβλημα να φερθεί διαφορετικά. Ένας φτωχός και παντρεμένος γνωρίζει ότι η αντικαταστάτρια δύσκολα θα βρεθεί και θα χρειαστεί μεγάλος αγώνας, για να μπορέσει ν αρχίσει πάλι από την αρχή. Η φτωχή μοιχαλίδα γυναίκα φέρεται σκληρά στην απιστία, γιατί φοβάται δύο πράγματα: το κυριότερο είναι η αντιμετώπιση των παιδιών της από την κοινωνία, που κρίνει τα πάντα και το δεύτερο είναι ότι στην ακραία περίπτωση που ο άντρας της ερωτευτεί κάποια άλλη και την εγκαταλείψει, θα χάσει έναν πολύτιμο πόρο..  για να τον εξασφαλίσει εκ νέου, θα πρέπει ν ανεχθεί κάποιον άλλο, εφόσον έχει αγνοήσει τον έρωτα κι ασχολείται αποκλειστικά με τα παιδιά της. Αυτοί οι οικονομικοί πόροι, που είναι απαραίτητοι για να μπορέσει η μητέρα να μεγαλώσει τα παιδιά της ανεξάρτητα από το μέγεθός τους  είναι και η αιτία για την οποία υποτάσσεται συστηματικά.

Η κριτική της κοινωνίας που είναι ένας βασικός λόγος για τον οποίο δε χωρίζει μία γυναίκα τον άντρα της, αφού έχει τη δύναμη να την καταστρέψει, δεν μπορεί να καθορίσει τη συνολική συμπεριφορά της μέσα στην οικογένεια. Αυτό εύκολα αποδεικνύεται από τις συνθήκες, που είναι κυρίαρχες μέσα στην οικογένεια. Η υποταγή της γυναίκας στον άντρα είναι εκ του πονηρού και όχι λόγω επιβολής από την κοινωνία. Η γυναίκα είναι πανίσχυρη κι αυτό σημαίνει ότι μέσα στο γάμο μπορεί να φθείρει αυτήν την εξουσία, που της είναι επιβεβλημένη από το εξωτερικό κοινωνικό περιβάλλον. Η γυναίκα έχει τη δύναμη, την υπομονή και την αντοχή να πολεμήσει το σύζυγο μέχρι θανάτου. Αν η εξουσία του άντρα δε συνοδευόταν από την ύπουλη τακτική της κοινωνίας, της αντρικής αποκλειστικά εργασίας, το σύνολο των γάμων ελάχιστα μετά τη δημιουργία τους θα γινόταν ένα ανίσχυρο τυπικό πλαίσιο, που θα είχε ξεπεραστεί αιώνες πριν. Για να προστατεύσει η γυναίκα τον εαυτό της και τα παιδιά της, θα διατηρούσε το τυπικό αλλά θ
απέβαλλε τον άντρα της για πάντα μέσα από το χώρο της οικογένειας. Η κοινωνία εκμεταλλευόμενη τη φτώχεια των ανθρώπων εξοντώνει τον άντρα στην εργασία κι αυτό με τη σειρά του τον κάνει πολύτιμο για τη γυναίκα. Η μοιχαλίδα γυναίκα δέχεται την εξουσία του άντρα μόνον, αν κρίνει, όπως συμβαίνει πάντα, ότι υπάρχει συμφέρον για τα παιδιά. Τον τεμπέλη άντρα που είναι ανίκανος να προσφέρει την οικονομική βοήθεια απλά τον ανέχεται, γιατί πρέπει να προστατεύσει τα παιδιά της από μία αρνητική αντιμετώπισή τους από την κοινωνία.

Το νέο στοιχείο που προκύπτει, είναι ότι οι οικονομικές ανάγκες διατηρούν αυτήν καθ
αυτήν τη δυναμική της εξουσίας μέσα στην οικογένεια. Αυτό σημαίνει ότι, όταν η γυναίκα δεν ικανοποιείται πλήρως από τις οικονομικές παροχές του άντρα, δεν ανέχεται σε καμία περίπτωση αυτήν την εξουσία. Η ανοχή της εξουσίας και η δήθεν υποταγή της γυναίκας είναι εντελώς εκ του πονηρού. Το σύνολο των δεδομένων που κυριαρχούν μέσα σε μία οικογένεια, είναι και τα κύρια στοιχεία που η κοινωνία της εξουσίας επιθυμεί να υπάρχουν, ώστε η κατάσταση να διαιωνίζεται επ άπειρον. Όταν ισχύουν όλα αυτά, η μοιχαλίδα γυναίκα γίνεται ο κεντρικός πυρήνας της οικογένειας και μεγαλώνει τα παιδιά της σύμφωνα απολύτως με τη δική της άποψη.

Τ
αρσενικό παιδί είναι βέβαια δύσκολη υπόθεση ν ανατραφεί και το σύνολο των λαθών της μητέρας είναι αυτό, που δημιουργεί τον άντρα δούλο, ο οποίος είναι υπεύθυνος για τα όσα συμβαίνουν στην κοινωνία. Η μητέρα είναι πλασμένη από το Δημιουργό με τέτοιον τρόπο, ώστε στην πρώτη φάση της ζωής του αγοριού και για ελάχιστο χρόνο σ οποιαδήποτε  φάση να είναι τέλεια, για να μη λείψει τίποτε από το γιο. Το μυστήριο του έρωτα και της “σάρκας μίας” είναι ακριβώς το ίδιο μυστήριο με τη σχέση μητέρας και γιου. Σ αυτές τις δύο φαινομενικά διαφορετικές περιπτώσεις έχουμε ένα στόχο: η δομή να εντάξει μέσα της το πνεύμα και το πνεύμα να διαρρεύσει τη δομή κατά τρόπο τέλειο. Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να υπάρχει μέρος της δομής, που να μη διαρρέεται, αλλά και πνεύμα, που να περισσεύει. Ο έρωτας είναι ο Θεός, που κατορθώνει αυτήν την τελειότητα και τίποτε άλλο. Δεν υπάρχει αντρικό πνεύμα για το οποίο να μην υπάρχει δομή, που να το κάνει “σάρκα μία” μ αυτή. Στον έρωτα συμβαίνουν τα πιο παράλογα και τέλεια πράγματα. Μία γυναίκα που ένας μέτριος άντρας θα τη χαρακτήριζε κουτή, θα μπορούσε να είναι “σάρκα μία” με τη μεγαλύτερη διάνοια όλων των εποχών.

Ακριβώς το ίδιο συμβαίνει και στην περίπτωση της μητέρας και του γιου. Ο κάθε άντρας παίρνει από το Δημιουργό κάποια χαρακτηριστικά. Όμως η κάθε γυναίκα θα μπορούσε να είναι μητέρα οποιουδήποτε άντρα, εφόσον μόνον ο Δημιουργός δίνει χαρακτηριστικά. Η πιο κουτή γυναίκα θα μπορούσε να είναι μητέρα του πιο έξυπνου ανθρώπου και η πιο έξυπνη του πιο κουτού. Ο Θεός έδωσε το μητρικό ένστικτο στη γυναίκα, για να μπορεί πάντα να εξασφαλίζει χώρο στο γιο που θα μεγαλώσει. Αυτός ο χώρος, ανεξάρτητα από το αν η δομή της γυναίκας διαρρέεται από άντρα ή όχι, υπάρχει πάντα κι είναι σταθερός. Είναι ο χώρος στον οποίο το παιδί βρίσκει τα πάντα. Η κατανόηση, η εμπιστοσύνη, η τρυφερότητα κι όλα όσα μπορεί να δώσει η μητέρα απ
αγάπη στο γιο της υπάρχουν εκεί μέσα. Όταν η γυναίκα είναι “σάρκα μία”, ο γιος της ζει στο χώρο, που έχει προετοιμαστεί γι αυτόν αλλά, όταν οι ανάγκες της φύσης του ξεπεράσουν τις δυνατότητες της μητέρας, τον συντηρεί ο πατέρας. Ο πατέρας της “σάρκας μίας” είναι αυτός, που με το πνεύμα του διατηρεί το γιο μέσα στη δομή για όλο το διάστημα μέχρι την ωρίμανση.

Όταν όμως, όπως συμβαίνει πάντα, κυριαρχεί το φαινόμενο της μοιχείας, ο παράγων πατέρας δεν υπάρχει. Η γυναίκα υστερεί πάρα πολύ και σ
αυτό το σημείο διαπράττεται το έγκλημα εναντίον των ανθρώπων. Η γυναίκα, αδυνατώντας να τον κρατήσει στην προκαθορισμένη δομή της, μεταλλάσσεται και φέρεται ως “σάρκα μία” με το γιο. Το έγκλημα  της μητέρας είναι ότι στην αγωνία της να τον κρατήσει μέχρι την ωρίμανση του, αφού του στέρησε με τις επιλογές της τον πραγματικό πατέρα, τον βγάζει στην κοινωνία με θηλυκά χαρακτηριστικά. Η μητέρα ξέρει ότι, αν βγει στην κοινωνία ο γιος ως πνεύμα ανώριμο, το βέβαιο είναι ότι θα παρασυρθεί από διάφορες τάσεις, που υπάρχουν πάντα μέσα στην κοινωνία. Αυτή η γνώση της την κάνει να καλλιεργεί στο γιο της τα θηλυκά χαρακτηριστικά του. Μαθαίνει στο γιο να κρατά αμυντική στάση στο σύνολο των παρορμήσεων του. Μαθαίνει στο γιο γενικά να φέρεται σαν γυναίκα. Ενώ ο γιος πλάστηκε από το Δημιουργό ως πνεύμα, που βγαίνει από μία δομή για να μπει σε μία άλλη, η μητέρα τον μαθαίνει να υπάρχει σαν αυτόνομο ον. Από τη στιγμή που η μητέρα είναι μοιχαλίδα, τα πρώτα μαθήματα γυναικείας συμπεριφοράς του γιου τα δίνει μέσα στη δομή της οικογένειας. Εκμεταλλεύεται γι  αυτόν το λόγο τον άγνωστο πατέρα, ο οποίος είναι ένα ξένο κομμάτι της κοινωνίας μέσα στο πλαίσιο της οικογένειας και είναι ο ορατός φορέας της εξουσίας.

Η γυναίκα που είναι αυθύπαρκτη κι ανεξάρτητη, από τη στιγμή που παίρνει την απόφαση της θυσίας φέρεται καθαρά μ
ένα γυναικείο τρόπο. Υποτάσσεται επειδή το θέλει, υποκρίνεται επειδή πρέπει μ  αυτόν τον τρόπο ν αποφεύγει τη  σύγκρουση και λέει ψέματα από τη στιγμή που υπάρχει εξουσία μ απόψεις όχι πάντα ίδιες με τις δικές της. Αυτή η συμπεριφορά δεν αγγίζει στο απειροελάχιστο τη δομή της γυναίκας. Το μητρικό ένστικτο την απομονώνει από το εξωτερικό περιβάλλον κι είναι τόσο ισχυρό, ώστε το σύνολο των παραχωρήσεων που κάνει ως άτομο είναι ασήμαντο. Επειδή η μητέρα γνωρίζει ότι ο γιος πολύ σύντομα θα βγει στην κοινωνία, κρίνει με βάση την προσωπική της άποψη και φιλοσοφία ότι πρέπει να είναι προετοιμασμένος. Η γυναίκα που είναι αυθύπαρκτη, δεν έχει καμία απολύτως ανάγκη από φιλοσοφία, γνώση και τακτική απέναντι στα προβλήματα και την κοινωνία. Έχει ένστικτο, που της δίνει τέλεια χαρακτηριστικά. Η αδράνεια και η αμυντική θέση που χαρακτηρίζουν τη συμπεριφορά της, δεν είναι σε καμία περίπτωση προϊόν παιδείας. Η γυναίκα ακόμα κι αν μεγαλώσει χωρίς καμία φροντίδα, δε διαφέρει σε καμία περίπτωση από μία άλλη γυναίκα, που πήρε το σύνολο των εφοδίων. Οι πόρνες είναι δημιουργήματα της άσχημης κοινωνίας και  όχι γυναίκες, που δεν πήραν έτοιμη γνώση για την ηθική και την καλή γενικά συμπεριφορά. Όταν η γυναίκα έχει όλα αυτά τα χαρακτηριστικά, που της δίνουν δύναμη, δρα με τον πιο εσφαλμένο τρόπο. Βλέπει το γιο της εντελώς διαφορετικό κι ευάλωτο.

Ο άντρας δεν έχει ισχυρές εσωτερικές άμυνες, που δίνουν στο άτομο αδράνεια. Ο άντρας από τη μία στιγμή στην άλλη μπορεί ν
 αλλάξει εκ βάθρων τις απόψεις του. Τη μία στιγμή τον επηρεάζει ένας φίλος του, την άλλη ο ίδιος άνθρωπος του φαίνεται κουτός. Αποφασίζει να μελετήσει όλη την ημέρα κι είναι έτοιμος να τα παρατήσει, γιατί την επόμενη στιγμή κρίνει ότι είναι καλύτερα γι αυτόν να παίξει. Η μητέρα είναι σταθερή. Αν πείσει κάποιος τη μητέρα ότι μία συγκεκριμένη ενέργεια του παιδιού είναι άσχημη, μέχρι να προκύψει το ίδιο θέμα εκ νέου, θα έχει ακριβώς την ίδια άποψη. Η γυναίκα δε γεννά απόψεις, αλλά είναι αυτή, που διατηρεί τις κυρίαρχες. Όταν η κοινωνία πείθει τη γυναίκα ότι είναι απαραίτητη η ένταξη του γιου της μέσα στο εκπαιδευτικό σύστημα, μόνον κάποια πολύ ισχυρή άποψη μπορεί να της αλλάξει την παλιά, η οποία και πάλι θα προέρχεται από την κοινωνία. Η γυναίκα που είναι ενταγμένη σ οποιαδήποτε μορφή κοινωνίας, είναι αυτή, που φυλάει τις υπάρχουσες απόψεις. Η δομή της εμπλουτίζεται κι ισχυροποιείται από τις εκάστοτε κυρίαρχες απόψεις. Το σύστημα που ελέγχει με τον τρόπο που είδαμε τις κυρίαρχες αυτές τάσεις, απευθύνεται στις γυναίκες, που γεννούν τους άντρες. Όταν η κοινωνία, που λειτουργεί με τη δημιουργία προτύπων, πείσει τη γυναίκα για την ποιότητα αυτών των προτύπων, τη μετατρέπει σε συνεργό της.

Η σταθερότητα της δομής της σε συνδυασμό με το μητρικό ένστικτο, που σημαίνει ανάληψη υποχρεώσεων, την κάνει υλιστικό άτομο. Μία γυναίκα που γνωρίζει τη δυσκολία της ζωής, εξ ορισμού αναζητά τον πλούτο. Ο πλούτος σημαίνει επιβίωση κι όταν είναι μεγάλος, σημαίνει καλή ζωή. Ο Χριστός όταν μιλούσε για τους πλούσιους, μιλούσε για τους άντρες, που χρησιμοποιούν τον πλούτο για την απόλαυση της πορνείας. Για τη γυναίκα ο πλούτος είναι σιγουριά κι αυτό σημαίνει ότι είναι απαραίτητος. Μέσω αυτού τα παιδιά της δε θα στερηθούν ποτέ τίποτε κι επιπλέον θα έχουν στη διάθεσή τους όλο το χρόνο, που απαιτείται για ν
ακολουθήσουν τις φιλοδοξίες τους, που προκαλούνται από την κοινωνία μέσω των προτύπων. Πολλοί νομίζουν ότι οι γυναίκες είναι σπάταλες και μάλιστα πιο σπάταλες από τους άντρες. Αυτό είναι βασικό λάθος γιατί, σύμφωνα με τις Γραφές, “άσωτος” είναι ο γιος κι αυτό λόγω της φύσης του. Όταν ο Χριστός λέει ότι ο φίλος θυσιάζει τη ζωή του για το φίλο, σημαίνει ότι υπάρχει περίπτωση η θυσία να είναι οικονομικής φύσης. Όταν μπορεί κάποιος να θυσιάσει τη ζωή του, μπορεί ευκολότερα να θυσιάσει την περιουσία του. Οι γυναίκες δε θυσιάζουν τη ζωή τους παρά μόνο για τα παιδιά τους. Όταν συμβαίνει αυτό και με δεδομένη την άποψή τους για τον πλούτο, εύκολα βγάζει κάποιος το συμπέρασμα ότι η οικονομική θυσία θα γίνει από μέρους τους, αλλά για ν αφήσουν στα παιδιά τους όσο το δυνατόν περισσότερα. Η φιλαρέσκεια της γυναίκας, όταν υπάρχουν οι δυνατότητες, την ωθούν απλά στη σπατάλη χρημάτων για πράγματα που οι άντρες θεωρούν περιττά, αλλά για τις ίδιες τις γυναίκες δεν είναι καθόλου τέτοια.

Η μοιχαλίδα είναι μία γυναίκα, στην προσωπική ζωή της οποίας κυρίαρχη έννοια είναι αυτή της θυσίας, με άμεσο όφελος την οικονομική δυνατότητα να μεγαλώσει τα παιδιά της. Ο άνθρωπος αυτό που γνωρίζει, αυτό εφαρμόζει. Όταν η γυναίκα είναι ικανοποιημένη από τη ζωή της, νομίζει ότι βρήκε το μυστικό της ζωής και προσπαθεί να το μεταφέρει. Το έγκλημα σε βάρος του γιου της είναι ότι προσπαθεί να βάλει μέσα στην ψυχή του την έννοια της θυσίας ως κάτι το απαραίτητο και την επίσης απαραίτητη ανταπόδοσή της σε πλούτο. Ο Χριστός ως άντρας προσπαθεί να μεταφέρει στον άνθρωπο τη φιλοσοφία της αδράνειας, όσον αφορά την τάση γι
αναζήτηση  του πλούτου, ενώ η γυναίκα επιδιώκει τ αντίθετο.

Σ
άλλο σημείο της θεωρίας αναφέραμε ότι το μεγαλείο της ανθρώπινης ύπαρξης ήταν η απαίτηση του Διογένη να παραμερίσει ο Αλέξανδρος. Μεταξύ των αντρών υπάρχουν πολλοί, που αντιλαμβάνονται αυτό το μεγαλείο, έστω κι αν για διάφορους λόγους δεν το αναζητούν. Οι άντρες με το πνεύμα τους βλέπουν καθαρά ότι πρόκειται για μία συνάντηση πραγματικά μεγάλων αντρών. Δεν υπάρχει όμως ούτε μία γυναίκα στον κόσμο, που θα επέτρεπε στον εαυτό της να την κατακτήσει ο Διογένης, όπως και δεν υπάρχει ούτε μία γυναίκα στον κόσμο, που, αν ήταν γιος της, θ  αντιλαμβανόταν τη στάση του. Το σύνολο των γυναικών θα επιθυμούσαν είτε τον έρωτα του Αλεξάνδρου είτε την τύχη της Ολυμπιάδας.

Αυτό το τελευταίο είναι η πληγή της ανθρωπότητας. Σ
έναν κόσμο που είναι φτιαγμένος για τους λίγους, οι γυναίκες προσπαθούν με κάθε θυσία, αν δεν καταφέρουν να γίνουν “σάρκα μία” με κάποιον απ  αυτούς, να εμφυσήσουν στους γιους τους τη φιλοδοξία να γίνουν όμοιοί τους. Είναι ιδανικό γι αυτές, ν απολαμβάνει κάποια τον έρωτα ενός τέτοιου άντρα, αλλά από τη στιγμή που αυτό δε συμβαίνει, είναι επίσης ιδανικό να είναι μητέρα κάποιου όμοιού του. Η κοινωνία της υπεραξίας και του πλούτου που διακριτικά μοιράζει, στηρίζεται στις μητέρες, που προσπαθούν να εντάξουν μέσα σ αυτήν τη δομή τα παιδιά τους. Όμως η υπεραξία απαιτεί κόπο και θυσίες που ένας άντρας από μόνος του είναι αδύνατον, όσο είναι νέος, να δεχτεί. Προσπαθεί περισσότερο να νικήσει το σύστημα, παρά να θυσιάσει τη ζωή του για να εισπράξει. Η γυναίκα που δεν υπολογίζει την έννοια “κόστος” και βλέπει τη δυνατότητα που προσφέρει το σύστημα, θεωρεί ανωριμότητα από την πλευρά του γιου της την απροθυμία του για θυσία. Δεν υπάρχει γυναίκα στον κόσμο, που να μην απορεί γιατί ο γιος της δε μελετά λίγα χρόνια εντατικά, ώστε να γίνει επιστήμονας. Απορεί πώς ο πανέξυπνος, κατά τ άλλα γιος της, προτιμά να περιφέρεται στους δρόμους, παρά να κάνει τη θυσία, που θα βελτιώσει μιά για πάντα τη ζωή του. Η θυσία απαιτεί θηλυκά χαρακτηριστικά κι αυτή είναι η αιτία για την οποία η γυναίκα δεν αντιλαμβάνεται τις επιλογές του γιου..  αυτός είναι και λόγος, για τον οποίο προσπαθεί να τα καλλιεργήσει όσο το δυνατόν περισσότερο.

Η εκπαίδευση ξεκινά από το σπίτι και γι
αυτό το λόγο η μητέρα, όπως αναφέραμε, χρησιμοποιεί τον πατέρα. Οι μητέρες θέλουν πάντα να είναι ο πατέρας αυστηρός απέναντι στα παιδιά. Μ αυτό καταφέρνουν δύο πράγματα: πρώτον, να μην υπάρχει ποτέ και σε καμία περίπτωση επαφή πατέρα και γιου και δεύτερον, επιθυμεί την εξουσία στη σκληρότερη μορφή, όχι μόνο για να μάθει στο γιο της να ζει μ αυτή και συνεπώς να την επιδιώκει, αλλά και για να του καλλιεργήσει τα θηλυκά χαρακτηριστικά. Η εξουσία του πατέρα μέσα στην οικογένεια της μοιχείας γίνεται εμφανής με δύο μόνον τρόπους. Με δεδομένο ότι δεν υπάρχει επαφή και κατά συνέπεια ανταλλαγή απόψεων, ο πατέρας εξουσιάζει τα παιδιά, είτε με τη βία όσο είναι μικρά είτε με τις οικονομικές στερήσεις όσο μεγαλώνουν. Η μητέρα βρίσκεται ανάμεσα στα παιδιά και στον πατέρα-εξουσία. Έχει τη δυνατότητα να γνωρίζει τι ακριβώς συμβαίνει κι από τις δύο πλευρές. Ο πατέρας συνήθως είναι άσχετος με τα όσα συμβαίνουν στην οικογένεια. Αυτό δίνει τη δυνατότητα στη μητέρα, άλλοτε ν αποκαλύπτει κι άλλοτε να κρύβει. Κάνει την αποκάλυψη, για να επιβάλλει τις απόψεις της μέσω της εξουσίας του πατέρα, ενώ με την απόκρυψη κερδίζει την εμπιστοσύνη του γιου. Μ αυτόν τον τρόπο μαθαίνει στο γιο να υποτάσσεται για τ όφελός του κι επίσης του μαθαίνει να χρησιμοποιεί τη μεγάλη του ευφυΐα, για να πολλαπλασιάζει αυτό το όφελος. Ο άντρας-γιος αρχίζει πλέον κι αναπτύσσει θηλυκά χαρακτηριστικά κι είναι έτοιμος να  πραγματοποιήσει τις θυσίες που απαιτεί η  κοινωνία.

Αν η μητέρα μέσα στην οικογένεια της μοιχείας δεν καλλιεργούσε αυτά τα χαρακτηριστικά, τότε ο γιος γρήγορα θα την εγκατέλειπε κι ακόμα πιο γρήγορα θα ερχόταν σε σύγκρουση πνεύμα με πνεύμα με τον άγνωστο πατέρα, του οποίου δεν ανέχεται την εξουσία. Η έλλειψη του πατέρα αναγκάζει τη μητέρα να προστατεύσει το γιο αναπτύσσοντας μέσα του άμυνες, που ναι μεν υπάρχουν, αλλά είναι ατροφικές και δοσμένες από το Δημιουργό για επιβίωση. Αν το πρώτο έγκλημα της μοιχαλίδας μητέρας είναι η στέρηση του πατέρα για το γιο, το δεύτερο βρίσκεται στην καλλιέργεια αυτών των χαρακτηριστικών. Η μητέρα κάθε φορά που αγνοεί το Θεό, εγκληματεί σε βάρος του γιου. Όταν αγνοεί κάποιος το Θεό οδηγείται προς τη λανθασμένη απόφαση. Η κάθε μητέρα κι αυτό είναι σωστό ακόμα και στις λανθασμένες αρχικές συνθήκες, προσπαθεί να βοηθήσει το γιο της. Όταν ο γιος είναι παιδί και ζει μέσα στη δομή της μητέρας, είναι καθαρά πνεύμα. Οι άμυνες του είναι οι άμυνες της μητέρας. Ο γιος δεν έχει ανάγκη να κρίνει και ν
αποφασίσει για τα προβλήματα του, αφού υπάρχει η μητέρα, που κρίνει κι αποφασίζει σωστά με τις εξουσίες, που της δόθηκαν από το Δημιουργό. Ο γιος όταν βρίσκεται σ αυτήν τη φάση, δεν έχει καμία απολύτως ανάγκη τα φυσικά θηλυκά χαρακτηριστικά  που διαθέτει. Όμως από τη στιγμή που ο γιος βρίσκεται μέσα στην κοινωνία, που τείνει να τον παρασύρει σε διάφορες καταστάσεις, υποχρεώνεται η μητέρα να του δημιουργήσει άμυνες.

Αν οι γονείς ήταν “σάρκα μία”, αυτές δε θα χρειάζονταν να υπάρχουν σε καμία περίπτωση.  Ο πατέρας-πνεύμα θα επισκίαζε όλες τις εξωτερικές τάσεις και θα τροφοδοτούσε με γνώση και τη μητέρα και το γιο, που βρίσκεται στη δομή της. Η γυναίκα της “σάρκας μίας”, δεν  έχει την ευφυΐα του άντρα που γεννά συνεχώς ιδέες ή θεωρίες, αλλά έχει αρκετή ευφυΐα, ώστε να κατανοεί και ως δομή να προστατεύει τους καρπούς των μόχθων του άντρα. Όταν συμβαίνει αυτό, ο γιος δεν μπορεί να βγει πριν τη στιγμή της ωρίμανσης κι απροετοίμαστος  μέσα από τη δομή της μητέρας του. Ο πατέρας τον τροφοδοτεί συνέχεια, μέχρι να παρατηρηθεί η εξομοίωση, ενώ η μητέρα, που είναι σάρκα αυτού του άντρα, ανοίγει τη δομή της, όταν αυτή η γνώση εξομοιωθεί. Όταν το παιδί γίνει όμοιος με τον πατέρα, η μητέρα δεν έχει κανένα φόβο να τον αφήσει μέσα στην κοινωνία, αφού η όμοια με του άντρα της γνώση είναι υπεραρκετή για την επιβίωσή του. Όταν αυτή εμπιστεύεται τον άντρα της, εμπιστεύεται αυτόματα και το γιο της, που είναι όμοιός του.


Σ
αυτό το σημείο βρίσκεται η ορφάνια του γιου. Ο πατέρας είτε είναι σοφός είτε δεν είναι, έχει δύο υπερπολύτιμα χαρακτηριστικά: πρώτον, εφόσον είναι “σάρκα μία”, ζει σε συνθήκες έρωτα, άρα και τον εκτιμά και δεύτερον, τα λίγα ή τα πολλά που θα δώσει στο γιο του, θα είναι σίγουρα μ αγνές προθέσεις. Ο πατέρας αγαπάει πάντα το γιο του και σε καμία περίπτωση δε θα του έδινε γνώση εκ του πονηρού. Η γνώση που παίρνει ο γιος έξω από τη “σάρκα μία” είναι πάντα ύποπτη. Κανένας άνθρωπος όσο σοφός και να είναι, δεν μπορεί να καταλάβει ποια ακριβώς γνώση δίνεται εκ του πονηρού με στόχο τον έλεγχο των ανθρώπων και ποια είναι αγνή. Από τη στιγμή που ο γιος στερείται τον πατέρα και μπαίνει μέσα στην κοινωνία και τους μηχανισμούς, που δίνουν γνώση, είναι απαραίτητο να διατηρεί άμυνες. Κανένας δεν μπορεί να κατηγορήσει τη μητέρα, που δημιουργεί άμυνες στο γιο της. Από τη στιγμή που υπάρχει μοιχεία, αυτός είναι ορφανός.. επομένως οι άμυνες είναι απαραίτητες. Η γυναίκα όμως γρήγορα έρχεται αντιμέτωπη με το Θεό. Ο γιος αναπτύσσοντας φυσιολογικά τα θηλυκά χαρακτηριστικά του φτάνει σύντομα με την απόκτηση γνώσης, έστω και με κόπο, στο σημείο ωρίμανσης. Είναι φυσιολογικός άνθρωπος κι οι άμυνες τον βοήθησαν να ωριμάσει, μέχρι να προσκολληθεί στη γυναίκα του. Από τη στιγμή που προσκολλάται, παύει πάλι να χρησιμοποιεί τα θηλυκά χαρακτηριστικά και ως “σάρκα μία” έχει τα τέλεια θηλυκά χαρακτηριστικά της γυναίκας του αυτήν τη φορά. Η γυναίκα του αναλαμβάνει να εκλέγει τις προτεραιότητες και  τις θυσίες που αναγκαστικά ο άνθρωπος πρέπει να πραγματοποιήσει για να επιβιώσει.

Back to content | Back to main menu