Κορυφή σελίδας
Καινή Διαθήκη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Καινή Διαθήκη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Καινή Διαθήκη

Όλοι αυτοί οι άθλιοι και θεομίσητοι άνθρωποι είναι αυτοί, που βυθίζουν την ανθρωπότητα στο σκοτάδι. Οι άνθρωποι αυτοί, όταν παίρνουν την εξουσία και το σύνολο των μέσων που αυτή διαθέτει, προσπαθούν με κάθε τρόπο να δηλητηριάσουν τους ανθρώπους, παρασέρνοντάς τους στη δυστυχία. Προσπαθούν να τους κάνουν όμοιους μ αυτούς, βρώμικους, ηλίθιους, δούλους και προπαντός “ανήθικους”. Αυτή η τελευταία έννοια πρέπει να μας απασχολήσει, γιατί το πρόβλημα των ανθρώπων που ζουν σ οργανωμένες κοινωνίες, είναι η συμβίωση με τα χαρακτηριστικά του καθενός σε πλήρη ανάπτυξη.

Η “ηθική” είναι μία έννοια, που απασχολεί το σύνολο της κοινωνίας και πάνω σ
 αυτό το θέμα ποικίλουν οι απόψεις. Τι είναι ηθικό; Τι είναι ανήθικο; Ο καθένας λέει ό,τι  θέλει κι αυτό βέβαια είναι δικαίωμά του. Όμως αυτός ο καθένας από τη στιγμή που έχει εξουσία και ταυτόχρονα δεν έχει επαφή με το Θεό, είναι επικίνδυνος. Γίνεται επικίνδυνος, γιατί μέσα σ αυτήν την κοινωνία η άποψη του καθενός επηρεάζει κι ένα χώρο ανάλογο με το αξίωμα αυτού, που την εκφέρει. Ο καθένας έχει τη φιλοσοφία του πάνω στο θέμα της ηθικής κι αυτό δεν είναι πρόβλημα. Όσο η άποψη του καθενός έχει να κάνει με τις δικές του αποκλειστικά επιλογές, δεν υπάρχει κανένα απολύτως πρόβλημα. Αν θεωρεί κάποιος ανήθικο να κάνει έρωτα με κάποιον άλλο, αυτό είναι δικαίωμά του και κανένας δεν μπορεί να του επιβάλλει μία διαφορετική άποψη. Όμως το πρόβλημα δημιουργείται από τη στιγμή που η άποψη για την ηθική είναι κατευθυνόμενη. Άνθρωποι, που για τον έναν ή τον άλλο λόγο βρίσκονται σε θέση ισχύος, αναλύουν τις απόψεις τους κι αυτές διαχέονται στην κοινωνία. Από τη στιγμή που ο κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα λόγω θείας καταγωγής να έχει άποψη, όλοι οι παραπάνω είναι ύποπτοι αν όχι βρωμεροί υπάνθρωποι.

Πριν δούμε πώς αυτές οι απόψεις επηρεάζουν την κοινωνία, πρέπει να δούμε την άποψη του Θεού για την ηθική. Για τον άνθρωπο, που δεν  επηρεάζεται από την οργανωμένη κοινωνία παρά μόνον από το Θεό, δεν υπάρχει η έννοια της ηθικής. Ο άνθρωπος πλάστηκε με κάποια χαρακτηριστικά από το Δημιουργό. Αν τ
 ακολουθήσει και τα σεβαστεί, δε θα τον απασχολήσει ποτέ η έννοια της ηθικής. Ο άνθρωπος αυτός είναι μόνον ο νέος άνθρωπος, που ως παιδί ακολουθεί τις ορμές του και παίζει κι ως νεανίσκος αναζητά τον έρωτα. Σ  αυτήν τη φάση της ζωής του δεν υπάρχει τίποτε ανήθικο και χωρίς εξωτερική επέμβαση ποτέ δε θ αντιληφθεί αυτό το πρόβλημα. Ο νέος αγαπά μία νέα κι ό,τι κι αν κάνουν, είναι αρεστό στο Θεό. Δεν κάνουν τίποτε εκ του πονηρού κι αυτό φαίνεται εύκολα από την ψυχική τους ευφορία.

Όταν ο άνθρωπος δεν πολεμά το Θεό, απολαμβάνει αυτήν την ψυχική ανάταση και μία μοναδική έξαψη. Ο Θεός μ
αυτόν τον τρόπο δείχνει στους ανθρώπους ότι βρίσκονται στον καλό δρόμο. Αν υπήρχε δυνατότητα ν απομονώσουμε νέους ανθρώπους, χωρίς να γίνει η παραμικρή επέμβαση από πλευράς γνώσης πάνω τους, τότε αυτοί οι νέοι θα γνώριζαν σίγουρα την Αιώνιο Ζωή. Ένας διπλός άνθρωπος χωρίς την παραμικρή γνώση είναι τόσο κοντά στο Θεό, που, χωρίς να διαβάσει ποτέ τις Γραφές, θα Τον ανακαλύψει κι αυτό για να Τον ευχαριστήσει. Από τη στιγμή που δεν υπάρχει πρόβλημα ηθικής για τους ανθρώπους,  που ακολουθούν τα χαρακτηριστικά τους, αυτό σημαίνει ότι το πρόβλημα προέρχεται απ αλλού. Κάποιοι, που έχουν όφελος, δίνουν κατευθύνσεις στους ανθρώπους κι αυτές οι κατευθύνσεις είναι, που παρακάμπτουν το Θεό. Από τη στιγμή που το επιτυγχάνουν, κατορθώνουν και κάνουν τον άνθρωπο ανήθικο. Ενώ δεν υπάρχει πρόβλημα ηθικής, από τη στιγμή που ο άνθρωπος χάνει την επαφή με το Θεό, γίνεται ανήθικος. “Ηθικός” άνθρωπος δηλαδή δεν υπάρχει. Υπάρχει ο άνθρωπος και το ανήθικο ανθρωποειδές. Όμως από τη στιγμή που οι άνθρωποι βλέπουν πρόβλημα αυτής της μορφής, το πρόβλημα δεν είναι του ανθρώπου, αλλά της κοινωνίας του.

“Ου μοιχεύσεις” λέει ο Θεός. Γιατί ο άνθρωπος να γίνεται μοιχός; Γιατί να μη μπορεί να έχει ελευθερία; Φταίει ο άνθρωπος και κατ
επέκταση ο Θεός ή η κοινωνία, που αναγκάζει τον άνθρωπο να παίρνει αποφάσεις ενάντια στη φύση του; Μία κοπέλα που την πάντρεψαν, χωρίς καν να το καταλάβει, γιατί φταίει αν γίνει μοιχαλίδα; Φταίει αυτή ή αυτοί που την πάντρεψαν; Φταίει η γυναίκαάνθρωπος, που πλάστηκε για να ζήσει και να χαρεί ή αυτοί, που αγνόησαν το Θεό; Ο άνθρωπος κάνει χιλιάδες λάθη στη ζωή του, γιατί όμως στο θέμα του γάμου εξαντλείται η αυστηρότητα του συστήματος; Είναι η πόρνη ανήθικη; Αν είναι η πόρνη ανήθικη, πόσο πιο ανήθικοι είναι αυτοί, που τη συντηρούν; Ποιοι είναι αυτοί, που συντηρούν την πορνεία και μ αυτόν τον τρόπο την ανηθικότητα; Οι νέοι δεν έχουν ανάγκη τις πόρνες για ευνόητους λόγους. Όμως ακόμα και να τις έχουν, δεν έχουν τη δυνατότητα να τις συντηρήσουν. Από εδώ βγαίνει το συμπέρασμα ότι ανήθικοι είναι αυτοί, που έχουν τις δυνατότητες κι αυτοί βρίσκονται ψηλά και στην κλίμακα της ηλικίας και στην κλίμακα του συστήματος.

Αν αυτό συνδυαστεί με το γεγονός ότι οι θεωρίες για την ηθική έχουν κατεύθυνση από πάνω προς τα κάτω, τότε εύκολα βγαίνει το συμπέρασμα, που είναι κι ευνόητο. Για ηθική μιλάνε αποκλειστικά οι ανήθικοι. Οι άνθρωποι απλά δε γνωρίζουν αυτήν την έννοια. Όμως σε ποιους απευθύνονται αυτά τα μηνύματα; Ποιοι πρέπει να υπακούσουν; Η εξουσία στέλνει το μήνυμα και κάποιοι το παίρνουν. Εκατομμύρια άνθρωποι έζησαν και πέθαναν σ
 αυτόν το κόσμο υποφέροντας απ  αυτού του είδους τις θεωρίες. Άνθρωποι καταδίωκαν με λύσσα ανθρώπους, που δεν έκαναν τίποτε άλλο, παρά να υπακούν στη συνείδηση τους και κατά συνέπεια στο Θεό. Επί αιώνες ο σαρκικός έρωτας ήταν ταμπού. Η παρθενία της γυναίκας έφτασε να βρίσκεται κι επίσημα γραμμένη στα συμβόλαια του γάμου. Άνθρωποι βασανίστηκαν κι αφανίστηκαν απ  αυτές τις συνθήκες. Ποιος φταίει; Οι ίδιοι, πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι, κατατρέχουν τους ανθρώπους και προσπαθούν να φάνε τις σάρκες τους. Δύο μέτρα και δύο σταθμά. Είναι ανήθικη η κοπέλα που είναι ερωτευμένη με τ αγόρι και την καταδιώκουν. Τα πορνεία αυτού του κόσμου δεν έκλεισαν ποτέ κι είναι ανήθικες οι κοπέλες; Βέβαια η ανθρωπότητα προχωρά προς τα εμπρός, έστω κι αν ματώνει σ αυτήν τη διαδρομή. Η ηθική κι αυτοί οι θεωρητικοί της, αναγκάζονται να προσαρμοστούν.

Ο κύριος στόχος τους όμως ποτέ δεν έπαψε να είναι ένας και μοναδικός, οι νέοι. Ό,τι άσχημο συμβαίνει, οφείλεται στους νέους και όχι σ
αυτούς, που τους δίνουν τα χαρακτηριστικά. Οι νέοι δε δουλεύουν, οι νέοι μπλέκουν στα ναρκωτικά, οι νέοι είναι ανήθικοι, εφόσον δεν έχουν σεξουαλικές φοβίες. Για όλα φταίνε οι νέοι. Όλες αυτές οι άθλιες απόψεις είναι εκ του πονηρού για να φοβίσουν τους γονείς. Πρέπει ο γονιός να φοβάται κι εξαιτίας αυτού του φόβου να καταπιέζει τα παιδιά. Είναι αδύνατο χωρίς καταπίεση να παραχθούν νέες πόρνες, που υπηρετούν τους άθλιους και βρωμερούς ηθικολόγους. Είναι αδύνατο χωρίς την καταπίεση να δημιουργηθούν νέοι δούλοι, που με τη σειρά τους θα γίνουν οι ηθικολόγοι του μέλλοντος. Αν οι νέοι ζήσουν ελεύθερα, θα επαναστατήσουν κι αυτό είναι ό,τι χειρότερο για το σύστημα. Όμως το πονηρό σύστημα αμύνεται, έχοντας μία αποτελεσματική υποδομή. Η υποδομή αυτή είναι η μοιχαλίδα μητέρα. Πρέπει να υπάρχουν συγκεκριμένες συνθήκες μέσα στην κοινωνία, για να ενεργεί η γυναίκα αυτή. Αν η κοινωνία είναι ελεύθερη κι όμορφη, δεν μπορεί να καταπιέζει το γιο της. Αν δεν υπάρχουν παραδείγματα πορνείας, δεν μπορεί να επιχειρηματολογεί πάνω σ αυτή. Δεν μπορεί να ωθεί το γιο της στη θυσία, εφόσον δεν υπάρχει ορατή γι αυτόν ανταπόδοση. Οι μητέρες των γιων είναι αυτές, που υιοθετούν περισσότερο αυτές τις απόψεις και τις διατηρούν μέσα στην κοινωνία. Αυτές οι μητέρες είναι, που θυσιάζουν τις κόρες τους για να δείξουν το καλό παράδειγμα. Προσφέρουν τη μικρή κόρη τους σ έναν άντρα με τα επιθυμητά γι αυτές, χαρακτηριστικά, ώστε όταν έρθει η ώρα του γιου, να πάρει κι αυτός τη γυναίκα που επιθυμεί μέσα από τις ίδιες διαδικασίες. Μία τέτοια μητέρα ωρύεται με την ανηθικότητα ενός πλούσιου, που εγκαταλείπει την κόρη της, ενώ, όταν ο γιος της είναι ερωτευμένος με μία φτωχιά κοπέλα, την πολεμά σαν να της σκότωσε τα παιδιά της.

Όλη η γενική κοινωνική άποψη για την ηθική έχει αποδέκτες τους άθλιους της κοινωνίας. Οι πιο μίζεροι, οι πιο δυστυχισμένοι κι οι πιο βρωμεροί άνθρωποι, που υπάρχουν, είναι αυτοί, που ηθικολογούν. Ό,τι επιθυμεί το σύστημα να περάσει μέσα στην κοινωνία, το περνάει μέσω αυτών των ανθρώπων. Η κοινωνία που λειτουργεί χρησιμοποιώντας πρότυπα, στηρίζεται αποκλειστικά σ
αυτούς.  Αν το επιθυμητό πρότυπο είναι, η κοπέλα να είναι παρθένος, αυτοί το στηρίζουν. Το στηρίζουν, καταπιέζοντας τα παιδιά τους και κρίνοντας τ άλλα. Αν το επιθυμητό πρότυπο είναι ο καλός μαθητής, τα καταπιέζουν για να γίνουν καλοί μαθητές και χαίρονται με τις ηλίθιες τελετές που προσφέρει δωρεάν το σύστημα. Όλοι αυτοί οι δυστυχισμένοι είναι η δύναμη της κοινωνίας μέσα στο άπειρο της μάζας. “Ποιος είναι αυτός; Γιατί μπήκε σ εκείνο το σπίτι; Ο γιος του τάδε κάνει παρέα μ εκείνον τον αλήτη! Η κόρη του δείνα λέει ο γιος μου κάνει συστηματικά έρωτα μ ένα φίλο του! Γιατί αυτό; Γιατί εκείνο; Ο τάδε έπιασε τη γυναίκα του με κάποιον άλλο! Ποιος είναι ο πατέρας του; Εκείνος ο πλούσιος; Τι καλό παιδί!! Όχι σαν τον άλλο, το γιο του εργάτη, που κάνει και τον έξυπνο! Ψωμί δεν έχουν να φάνε, οι  εξυπνάδες τους έλειπαν!”
Όλα τα παραπάνω, που είναι ταυτόχρονα για γέλια και για κλάματα είναι πράγματα, που συμβαίνουν γύρω μας και μας βασανίζουν. Όσο ο άνθρωπος είναι νέος έχει κάποια δυνατότητα αντίστασης. Όταν τα χρόνια περάσουν και ζήσει μέσα στη μιζέρια, γίνεται κι αυτός ίδιος με τους παραπάνω ηλίθιους.


Τι λέει όμως ο Υιός του Θεού για όλα αυτά; (Ματθ. 7.2-7.6) "Μη κρίνετε, ίνα μη κριθήτε. εν ω γαρ κρίματι κρίνετε κριθήσεσθε, και εν ω μέτρω μετρείτε μετρηθήσεται υμίν. τι δε βλέπεις το κάρφος το εν τω οφθαλμώ του αδελφού σου, την δε εν τω σω οφθαλμώ δοκόν ου κατανοείς; ή πώς ερείς τω αδελφώ σου, άφες εκβάλω το κάρφος από του οφθαλμού σου, και ιδού η δοκός εν τω οφθαλμώ σου; υποκριτά, έκβαλε πρώτον την δοκόν εκ του οφθαλμού σου, και τότε διαβλέψεις εκβαλείν το κάρφος εκ του οφθαλμού του αδελφού σου." (Μή κατακρίνετε, διά νά μή κατακριθήτε, διότι μέ τό κριτήριον πού κρίνετε, θά κριθήτε, καί μέ τό μέτρον πού μετράτε, θά μετρηθήτε. Γιατί βλέπεις τήν αγκίδα, πού είναι εις τό μάτι τού αδελφού σου, ενώ τό δοκάρι, πού είναι εις τό μάτι σου, δέν τό παρατηρείς; Η πώς  θά πής εις τόν αδελφόν σου, "Άφησέ με νά βγάλω τήν αγκίδα από τό μάτι σου", όταν υπάρχη εκείνο τό δοκάρι εις τό δικό σου μάτι; Υποκριτά, βγάλε πρώτα από τό δικό σου μάτι τό δοκάρι, καί τότε θά ιδής καθαρά γιά νά βγάλης τήν αγκίδα από τό μάτι τού αδελφού σου.)


Ο Χριστός είναι απόλυτος σ  αυτό το σημείο και δε θέλει καμία περαιτέρω διευκρίνιση ο Λόγος Του. Απαγορεύεται από τον Υιό του Θεού να κατακρίνει ο ένας άνθρωπος τον άλλο. Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να γίνεται αυτό, που οδηγεί κατευθείαν στην υποκρισία. Όμως σ αυτόν το λόγο, είναι απαραίτητο να σταθούμε στις αναλογίες που κρατά ο Χριστός. Αυτός που κατακρίνει την αγκίδα, έχει δοκάρι στο μάτι του. Δεν περιγράφει σε καμία περίπτωση τ  αντίθετο. Αυτό σε συνδυασμό ότι με το ίδιο μέτρο με το οποίο κρίνει κάποιος θα κριθεί, σημαίνει ότι όσο πιο διεφθαρμένος και πιο άθλιος είναι κάποιος, τόσο πιο εύκολα κρίνει. Κρίνει, γιατί του το επιτρέπουν οι γνώσεις του. Αυτός μόνο μπορεί να διακρίνει την αγκίδα που έχει κάποιος στο μάτι του. Όταν έχει δοκάρι στο μάτι του, είναι τόσο μεγάλο που δεν το βλέπει στο σύνολό του, ενώ την βλέπει την αγκίδα. Ένας γέροντας μοιχός, που όλη τη ζωή του την έζησε στη μοιχεία και την πορνεία, εύκολα κρίνει ένα νέο, που αρχίζει και παίρνει λάθος δρόμο, γιατί αυτόν το δρόμο τον γνωρίζει. Ο ένας έχει το δοκάρι κι ο άλλος την αγκίδα. Όμως αυτός ο άθλιος γέροντας, όταν κριθεί θα κριθεί με το ίδιο μέτρο από κάποιον χειρότερο, που θα βλέπει το δοκάρι στο μάτι του, χωρίς να βλέπει τα δικά του χειρότερα χάλια.

Πρέπει ένας άνθρωπος, κατά το Χριστό, για να κρίνει κάποιον άλλο, να είναι χειρότερος απ
αυτόν, ώστε να μπορεί να κατανοήσει το πρόβλημα. Ένας νέος δεν μπορεί να κρίνει για ηθική τους μεγαλύτερους, γιατί απλούστατα δε γνωρίζει. Δεν μπορεί να καταλάβει, γιατί αυτοί περιφέρονται στην πορνεία, εφόσον έχουν γυναίκες. Ο νέος είναι αγνός και νομίζει ότι ζώντας με τη γυναίκα που αγαπά, δεν έχει την ανάγκη του πορνείου. Δεν μπορεί να καταλάβει την αθλιότητα και τη μοιχεία. Όμως οι μοιχοί μεταξύ τους την καταλαβαίνουν και η κριτική πάει πάντα με κατεύθυνση από τον περισσότερο άθλιο στο λιγότερο. Αυτοί που θα κατακριθούν περισσότερο, είναι αυτοί που, όπως θα δούμε αλλού, κρίνουν τους πάντες “ελέω πνευματικών δικαιωμάτων” κι είναι οι χειρότεροι όλων. Αφού γνωρίσαμε την κατεύθυνση και τη φορά της υποκρισίας, αρχίζουμε ν αναζητούμε  τους τελικούς αποδέκτες, που φυσιολογικά  πρέπει να είναι νέοι κι αυτοί με τη σειρά τους να φέρονται ανάλογα, ώστε να περιμένουν την ανταπόδοση.

Εξουσία στην οικογένεια είναι ο πατέρας, αλλ
αυτός εξ ορισμού ανήκει στην κατηγορία των πρεσβυτέρων και φυσικά φέρεται όπως κι αυτοί. Η απουσία του από τη δομή της οικογένειας αφήνει ένα τεράστιο κενό, το οποίο είναι δυσαναπλήρωτο. Η μητέρα σ αυτές τις μορφές κοινωνίας έχει συνήθως πολλά παιδιά ν αναθρέψει  κι αυτό δημιουργεί σημαντικές δυσκολίες.  Τ αρσενικά παιδιά είναι αυτά, που έχουν μέγιστες ανάγκες κι από εκείνο το σημείο ξεκινά το πρόβλημα. Η μητέρα, όταν μετά τη μετάλλαξή της γίνεται “σάρκα μία” με το γιο, χρησιμοποιεί για δική της ευκολία την ευφυΐα του, που της λείπει. Ενώ ο πατέρας είναι απών, από ένα σημείο και πέρα, το κενό που αυτός δημιουργεί, όσον αφορά την ευφυΐα, δεν υπάρχει. Ποιος είναι όμως αυτός ο γιος; Πώς γίνεται η επιλογή; Σ αυτό το σημείο τα πράγματα είναι απλά, γιατί ο πρωτότοκος είναι αυτός, που ξεχωρίζει.

Ο πρωτότοκος είναι αυτός, που δίνει για πρώτη φορά στη μητέρα το αίσθημα μίας πιθανής εγκατάλειψης. Αν κατορθώσει και νικήσει τον πρωτότοκο, τότε τα πράγματα είναι απλά στο σύνολο τους. Όταν αντιμετωπίζει προβλήματα μ
αυτόν, τα υπόλοιπα παιδιά της είναι πολύ μικρά, για να της δημιουργήσουν το παραμικρό πρόβλημα. Αν κατορθώσει και γίνει “σάρκα μία” με το γιο της, τότε αλλάζουν τα δεδομένα στο σύνολο τους. Τα υπόλοιπα παιδιά δε θα έχουν ν αντιμετωπίσουν μόνον τις φοβίες της μητέρας που η ευφυΐα τους τις νικά, αλλά ένα σύνολο τέλειων αρσενικών και θηλυκών χαρακτηριστικών, που είναι αυτά της μητέρας και του μεγάλου αδερφού. Αν η μητέρα κατορθώσει και μπει μέσα στο πνεύμα του μεγαλύτερου, δε χρειάζεται ν ανησυχεί καν για τις εξελίξεις. Μένει προσκολλημένη πάνω του κι αυτό σημαίνει ότι το σύνολο της γυναικείας φιλοσοφίας της υποστηρίζεται από μία αντρική εξυπνάδα και γνώση, που την κάνουν ανίκητη.

Αν είναι δύσκολο για τον πρωτότοκο να νικήσει τη μητέρα του, που υστερεί σημαντικά σε σχέση μ
αυτόν στο σύνολο των πνευματικών δυνατοτήτων, τα μικρότερα παιδιά βρίσκονται σε μία κατάσταση, που είναι αδύνατο να νικηθεί. Όταν τα παιδιά, που αγαπούν τη μητέρα τους, βλέπουν ότι καμαρώνει και παίρνει χαρά από τις δραστηριότητες του πρωτότοκου, είναι δύσκολο να μην ακολουθήσουν τον ίδιο δρόμο. Αν η ευφυΐα τους αμφισβητεί την ποιότητα όσων κάνει αυτός, πρέπει να έρθουν πλέον σ αντιπαράθεση  με τον ίδιο και όχι με τη μητέρα, που επικροτεί. Όμως αμφισβήτηση απέναντι στον αδερφό σημαίνει μία μάχη, που είναι εξ αντικειμένου δύσκολη υπόθεση. Αν αυτός ο αδερφός βρίσκεται στην κατάσταση θυσίας, αυτό δεν μπορεί να θεωρηθεί αρνητικό, γιατί κανένας δε γνωρίζει το μέλλον. Ο μικρός αδερφός μπορεί να βλέπει τον αγώνα του μεγαλύτερου και ν απορεί, αλλά δεν μπορεί να διατυπώσει άποψη για το σωστό ή το λανθασμένο. Ο αδερφός σε κάθε περίπτωση είναι νέος και η κοινωνία βοηθά συστηματικά αυτούς, που θυσιάζονται μέσα σ αυτή.

Η απουσία του πατέρα δημιουργεί κι ένα άλλο τεράστιο πρόβλημα. Η κοινωνία παραδίδει την εξουσία σ
αυτόν και άσχετα με το πόσο τη δικαιούται απαιτείται σ αυτή την περίπτωση γνώση για την άσκησή της. Η γνώση αυτή έχει σχέση με τη ζωή και τις επιλογές των παιδιών. Η απουσία σ αυτό το σημείο μεγιστοποιεί το πρόβλημα. Δημιουργείται ένας νέος μη φυσικός φορέας εξουσίας που απουσιάζει και η εξουσία του είναι δυνατό να παραδοθεί σε άλλο μέλος της οικογένειας. Ο πατέρας, για παράδειγμα, δε γνωρίζει πού συχνάζει και με ποιους συναναστρέφεται ο μικρός του γιος, ώστε να επηρεάσει τη ζωή του μέσω της εξουσίας του. Αντίθετα ο αδερφός αυτά τα γνωρίζει. Αν την άποψη της μητέρας για τη φιλία και για τις συναναστροφές την έχει υιοθετήσει κι ο πρωτότοκος, τότε η εξουσία στενεύει τον κλοιό γύρω από τα μέλη της. Η μητέρα περνά την εξουσία της, αλλά και την εξουσία του πατέρα στα χέρια του γιου κι αυτή η μεταφορά εξουσίας είναι αυτή, που διαταράσσει και τις σχέσεις μεταξύ των αδερφών.

Η μητέρα έχει μία φιλοσοφία για το πότε “εκτίθεται” το κορίτσι της στα μάτια του κόσμου. Η εξουσία της όμως δεν είναι δυνατό να επηρεάσει τη ζωή της κόρης της, γιατί υπάρχει αδυναμία στη δυνατότητα ελέγχου. Δεν μπορεί η μητέρα να παρακολουθεί το κορίτσι στις εκτός σπιτιού δραστηριότητές του . Αυτό το πρόβλημα λύνεται με την εξουσία του γιου. Ο γιος είναι τα μάτια και τ
αυτιά της μητέρας. Μπορεί και συχνάζει στα μέρη στα οποία συχνάζει η νεολαία κι αυτό του δίνει τη δυνατότητα και να βλέπει και ν ακούει τα συμβαίνοντα. Αιώνες τώρα οι γυναίκες φοβούνται περισσότερο κι από τον πατέρα κι από τη μητέρα το μεγάλο αδερφό. Αυτός είναι, που έχει τα επιθυμητά για την κοινωνία χαρακτηριστικά. Είναι ένας μικρός πόρνος-υποκριτής. Ενώ είναι άντρας, σκέφτεται ακριβώς με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο σκέφτεται η μητέρα του. Ό,τι απαιτήσεις έχει η μητέρα του, τις ίδιες απαιτήσεις έχει κι αυτός. Χαίρεται η μητέρα, γιατί η κόρη της έχει σχέσεις με κάποιον πλούσιο, χαίρεται κι αυτός. Την περιορίζει η μητέρα, την περιορίζει κι αυτός. Θυμώνει η μητέρα για τον έρωτα της κόρης της, θυμώνει κι αυτός, ενώ μπορεί να φτάσει ακόμα και στη βία. Όπως οι πόρνοι, έτσι κι αυτός κρίνει. Κρίνει συνεχώς τους πάντες και τα πάντα με τα δικά του υποκειμενικά κριτήρια. Ανταλλάσσει πληροφορίες με τη μητέρα του και μ αυτόν τον τρόπο είναι πλήρως ενημερωμένοι κι οι δύο σ όλα τα επίπεδα. Αυτός περιγράφει τα όσα συμβαίνουν ανάμεσα στους νέους, ενώ η μητέρα του περιγράφει τι άποψη έχουν οι ομοειδείς μ αυτή κριτές.

Αυτή η συνεχής ανταλλαγή πληροφοριών μεταξύ μητέρας και παιδιών είναι αυτή, που δίνει τροφή στην κοινωνία της πορνείας. Αν οι νέοι ήταν απόλυτα απομονωμένοι από τους πρεσβύτερους, τότε οι τελευταίοι δε θα είχαν καμία απολύτως πηγή ενημέρωσης. Όμως οι νέοι που είναι ψυχικά πρεσβύτεροι, είναι αυτοί, που κάνουν το μεγαλύτερο κακό. Λέει ένας φίλος στο φίλο του για τον έρωτα του και τα τεχνάσματα που χρησιμοποιούν για ν
 αποφύγουν τον έλεγχο κι αυτός πηγαίνει και το λέει στη μητέρα του. Από εκεί κι ύστερα ενημερώνονται οι πάντες, χωρίς να γνωρίζουν οι θιγόμενοι πώς έγινε γνωστό. Οι χειρότερες οικογένειες είναι αυτές, που είναι αυστηρών ηθικών αρχών. Επειδή είναι δύσκολο να ελέγξει κάποιος τους νέους και να τους επιβάλλει άποψη, το πιο εύκολο είναι να τους φοβίσει. Είναι απαραίτητο για μία τέτοια οικογένεια ν αναπτύσσεται κοινωνική κριτική. Ποιος έκανε τι; Ποιανού κόρη έπαθε κάτι άσχημο;

Όταν αναφερθήκαμε στις αμβλώσεις είπαμε ότι είναι απαραίτητη η απαγόρευση τους, γιατί μ
αυτόν τον τρόπο η κοινωνία δημιουργεί θύματα ανάμεσα στους νέους, που τα χρησιμοποιεί ως παράδειγμα προς αποφυγή. Μία άθλια οικογένεια, που καταπιέζει το κορίτσι της σαν να ήταν ζώο, χρειάζεται θύματα για να επιβιώσει. Χρειάζεται απαραίτητα να πάθει κάποια ζημιά το κορίτσι του γείτονα, που είναι πιο υγιές άτομο, για να δώσει επιχειρήματα στους ηλίθιους. Πρέπει αυτό το κορίτσι να πάει σ έναν πρακτικό χασάπη και να πάθει ανεπανόρθωτη ζημιά, για να δικαιωθεί η ηλίθια γειτόνισσα, που απαιτεί από την κόρη της να μείνει παρθένος. Οι πρεσβύτεροι μαθαίνουν το σύνολο των όσων συμβαίνουν από τους νεαρούς πόρνους, που περιφέρονται ανάμεσα στους νέους.

Όταν ο Χριστός μιλά για την κριτική, χρησιμοποιεί και τον όρο “υποκρισία”, αφού αυτόν, που κρίνει, τον ονομάζει υποκριτή. Όμως γιατί είναι υποκριτής; Δεν μπορεί κάποιος να έχει απόλυτες απόψεις και πάνω σ
 αυτές να κρίνει; Όχι, δεν υπάρχει αυτή η περίπτωση. Οι άνθρωποι λειτουργούν στα πλαίσια μίας συγκεκριμένης κοινωνίας με κάποια  συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, που τους δόθηκαν από το Δημιουργό. Ο άντρας είναι πάντα άντρας και η γυναίκα είναι πάντα γυναίκα. Όταν ο μικρός κι άθλιος πόρνος καταπιέζει την αδερφή του, κρύβει πάντα τον αγώνα του να πείσει κι αυτός μία άλλη κοπέλα να κάνει αυτά που απαγορεύει στην αδερφή του. Όταν ο άντρας αναζητά τον έρωτα, προσπαθεί να πείσει τη γυναίκα, που είναι στατική. Ο μικρός πόρνος αγνοεί ότι και η γυναίκα, που τον ενδιαφέρει, είναι κι αυτή αδερφή ενός άλλου μικρού πόρνου-υποκριτή. Οι συμβουλές του αδερφού έχουν πάντα σχέση με την ηθική, την αγνότητα, την κοινωνική αποδοχή, ενώ οι ερωτικοί του λόγοι πάντα με την επανάσταση. Να σέβεται τους γονείς, λέει στην αδερφή, να μη σέβεται κανένα, λέει στη γυναίκα που αγαπά. Σ αυτό το σημείο βρίσκεται η υποκρισία. Δύο ακραίες απόψεις πάνω στο ίδιο θέμα. Η αδερφή παρθένος και το κορίτσι που τον ενδιαφέρει, ερωτικά απελευθερωμένο. Το πλεονέκτημα του μικρού πόρνου σε σχέση με τη μητέρα του, που τον κάνει πιο επικίνδυνο, είναι η γνώση του και η εξυπνάδα. Γνωρίζει εκ των προτέρων τι καταστάσεις ζει η αδερφή του, γιατί τις ίδιες δημιουργεί κι αυτός για κάποια άλλη. Γνωρίζει σε ποια σημεία είναι αδύνατη, γιατί στα ίδια σημεία πιέζει ο ίδιος στη δική του περίπτωση. Η μητέρα όλα αυτά δεν τα γνωρίζει, γιατί είναι γυναίκα κι αδυνατεί να σκεφτεί σαν άντρας. Η καταπίεση της αδερφής είναι πάντα επίτευγμα του μεγάλου αδερφού. Σ αυτό το σημείο βρίσκεται το μεγάλο επίτευγμα της κοινωνίας .. δεν μπορεί να λειτουργήσει κοινωνία μοιχείας και πορνείας χωρίς υποκρισία.

Όμως όταν ο Χριστός λέει ότι αυτός, που κρίνει, θα κριθεί με το ίδιο μέτρο, εννοεί ότι όσο πιο βρώμικος, μίζερος κι άθλιος είναι κάποιος, τόσο πιο μεγάλη τιμωρία τον περιμένει. Ένας άνθρωπος που είναι πραγματικά ευτυχισμένος, γνωρίζει ορισμένα βασικά και θεμελιώδη πράγματα. Δεν υπάρχει ευτυχία, που να στηρίζεται στην εξουσία. Ευτυχία χωρίς ελευθερία και σεβασμό απέναντι στον άλλο, δεν υπάρχει. Ο ευτυχισμένος άνθρωπος σέβεται τη γυναίκα του και τα παιδιά του. Αυτός ο σεβασμός προέρχεται από τη γνώση. Δεν μπορεί κάποιος να σέβεται την προσωπικότητα του άλλου και κατ
επέκταση τις επιλογές του, χωρίς να έχει γνώση. Η ψευδοεξουσία μέσα στην οικογένεια κρύβει τις προσωπικότητες των μελών της και τις ισοπεδώνει. Όμως από τη στιγμή που υπάρχει γνώση, υπάρχει και σεβασμός. Ο άνθρωπος που σέβεται την οικογένεια του, γνωρίζει εκ των προτέρων ότι πρέπει να σέβεται και τον κοινωνικό του περίγυρο.. δεν μπορεί κάποιος να εμπιστεύεται τα παιδιά του και να θέλει να ελέγχει τα παιδιά των άλλων. Αυτά που συμβαίνουν γύρω του, θέλει να τα μαθαίνει, όχι βέβαια για να κρίνει τους ανθρώπους, αλλά για να εμπλουτίσει τις γνώσεις του. Αν μάθει τι συνέβη σ ένα κορίτσι, που έκανε άμβλωση κι έπαθε ζημιά εξαιτίας των απάνθρωπων νόμων και της κοινωνίας, προβληματίζεται κι αυτός ο προβληματισμός τον ωθεί στην παροχή γνώσης στα παιδιά του. Πρέπει να τα ενημερώσει και μ αυτόν τον τρόπο να τα προφυλάξει.

Ο άνθρωπος πρέπει να έχει επαφή με το περιβάλλον του και να μη ζει απομονωμένος. Αυτή η επαφή γίνεται μέσω μίας συνεχούς ανταλλαγής πληροφοριών. Όμως ο άνθρωπος που θέλει να είναι κοντά στο Θεό, δεν πρέπει να κρίνει. Μαθαίνει, για να προστατευτεί και για να προστατεύσει τους ανθρώπους που αγαπά. Αυτός ο σεβασμός και η συνεχής ενημέρωση δίνουν δύναμη στον άνθρωπο. Τίποτε δεν μπορεί να τον απειλήσει και τίποτε δεν μπορεί να του κάνει τη ζωή δύσκολη. Δε θα βρεθεί ποτέ σε κατάσταση να δίνει εξηγήσεις σε κανέναν. Τα παιδιά του θα κάνουν ό,τι είναι σωστό κι ανθρώπινο να κάνουν. Ένας τέτοιος άνθρωπος δεν πηγαίνει σε καμία περίπτωση να πάρει το κορίτσι του κατασφαγμένο και μισοπεθαμένο  από έναν απατεώνα γιατρό, που πραγματοποιεί εκτρώσεις. Ένας τέτοιος άνθρωπος δε θα έχει ποτέ πρόβλημα με τα ναρκωτικά, γιατί ο γιος του δε θα έχει ποτέ την ανάγκη να δραπετεύσει από την αθλιότητα. Όταν αυτός ο άνθρωπος, μ
αυτήν την τακτική γνωρίζει ότι προσφέρει στην οικογένεια του, δεν έχει το παραμικρό άγχος. Η προσφορά του ανταποδίδεται απ αυτούς που αγαπά κι αυτό του δίνει τη δύναμη ν αδιαφορεί, όχι για τα όσα γίνονται γύρω του, αλλά για όσα λέγονται σε βάρος του ίδιου και των άλλων. Αυτός που δεν κρίνει, μπορεί να μη διαφεύγει της κριτικής της κοινωνίας εντελώς, αλλά έχει τη δύναμη να την αγνοεί.

Από την άλλη πλευρά κυριαρχεί η αθλιότητα,  η μιζέρια και η μοιχεία. Όσο πιο άθλιος και μίζερος είναι ο άνθρωπος, τόσο πιο έντονα ασκεί κριτική και τόσο πιο μεγάλη τιμωρία τον περιμένει. Ο μοιχός σε καμία περίπτωση δε γνωρίζει τι συμβαίνει στην οικογένεια του. Φέρεται στη γυναίκα του απάνθρωπα και στα παιδιά του όπως σε ζώα. Όταν υπάρχει εξουσία σε συνδυασμό με την άγνοια
το ένα γεννά τ άλλο τότε αυτόματα υπάρχει καταπίεση. Η καταπίεση φέρνει τη δυστυχία κι αυτό είναι βαρύ φορτίο για τον άνθρωπο. Ο άθλιος που είναι δυστυχισμένος εξαιτίας της μοιχείας, υποφέρει και δεν ξέρει πού να στραφεί. Αυτός ο άνθρωπος, όπως όλοι, μαθαίνει τι ακριβώς συμβαίνει γύρω του. Όμως η μεγάλη διαφορά με τον υγιή άνθρωπο βρίσκεται στη χρήση της πληροφορίας. Ο πρώτος θέλει να βελτιωθεί και μοιράζει γνώση, ενώ ο δεύτερος, ακολουθώντας την ίδια πρακτική, θέλει να ελαφρύνει τη μιζέρια του. Επιθυμεί να βλέπει γύρω του μεγαλύτερη δυστυχία, για να αισθάνεται ευτυχής .. έχει ανάγκη να μυρίζει το θάνατο, για να αισθάνεται ζωντανός. Η καταπίεση του δημιουργεί ένταση μέσα στην οικογένεια  και μίσος. Οι πληροφορίες και η κριτική σε βάρος των ανθρώπων επιτρέπουν στην οικογένεια της αθλιότητας να επιζεί.

Μαθαίνει αυτός ο άνθρωπος για το κορίτσι του γείτονα κι αντί να προστατεύσει τα παιδιά του, κάνει την πληροφορία άλλοθι, για να καταπιέσει ακόμα περισσότερο. Αντί να συμπονέσει το κορίτσι και να κατηγορήσει την αθλιότητα και την προστυχιά της κοινωνίας  που το άφησε χωρίς γνώση, επιτίθεται σ
αυτό. Γι αυτόν το κορίτσι είναι πόρνη και η τιμωρία του δίκαιη. Είναι πόρνη το κορίτσι, που ακολουθεί το Δημιουργό κι υποφέρει εξαιτίας της κοινωνίας, κι είναι αγνή η κόρη του, που εκτελεί πορνεία. Πορνεία εκτελεί το καταπιεσμένο κορίτσι, που οδηγείται στο γάμο, χωρίς να μεσολαβήσει ο έρωτας. Πόρνη είναι η κοπέλα, που σπουδάζει και μαθαίνει πιάνο, μέχρι ο πατέρας της και η μητέρα της να της βρουν τον εκλεκτό τους. Είναι πόρνη και την αμέσως επόμενη μέρα του γάμου της, γίνεται μοιχαλίδα. Αυτός ο άνθρωπος που θέλει οπωσδήποτε την κόρη του πόρνη, κρίνει συνεχώς. Όσο πιο άθλιος είναι, τόσο πιο περίπλοκα και διεστραμμένα σκέφτεται. Κρίνει πάντα μ αυστηρότητα και χύνει το δηλητήριο μολύνοντας τον κόσμο.

Όμως από τη στιγμή που ο άθλιος αυτός άνθρωπος απομακρύνεται από το Χριστό και κρίνει, ανοίγει τον τάφο του. Από εκείνη τη στιγμή παύει να είναι ελεύθερος και ζει ως δούλος. Γίνεται δούλος της ηλιθιότητας του κι αυτό, χωρίς να υπάρχει κανένας λόγος. Όταν ένας άνθρωπος γίνει κριτής και μάλιστα αυστηρός, τότε δύο είναι οι πιθανές καταστάσεις που πρόκειται να ζήσει στο υπόλοιπο της ζωής του: η μία είναι να ζει μέσα στην υποκρισία και στο ψέμα, καταφέρνοντας μέσα από εξοντωτικές θυσίες να μη δώσει δικαίωμα να κριθεί και η άλλη
και πιο πιθανή είναι να έρθει η ώρα που θα δώσει δικαίωμα στους ομοίους του να τον κρίνουν. Και στις δύο περιπτώσεις ο άνθρωπος παύει να ζει, εφόσον δεν αισθάνεται ελεύθερος κι ανάλογα με την αυστηρότητα της ηθικολογίας του στενεύει ο κλοιός γύρω του.

Αυτός ο άνθρωπος δε ζει για να χαίρεται, αλλά ζει για να κρίνει με άμεση συνέπεια να κρίνεται. Ένας τέτοιος άθλιος στερείται το σύνολο των όσων έχουν προνοηθεί από το Δημιουργό για τον άνθρωπο. Αγνοεί τον έρωτα, εφόσον δε σέβεται τη γυναίκα του και την εξουσιάζει. Χωρίς την εξουσία μόνον η γυναίκα φέρεται ως άνθρωπος και η ηθικολογία απαιτεί ζωώδη συμπεριφορά, που μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσω της εξουσίας της μοιχείας. Ο ίδιος άθλιος, που είναι μοιχός, ζει και μόνος σαν το ζώο. Το ύψιστο αγαθό για τους άντρες είναι η φιλία. Όταν υπάρχει “σάρκα μία”, το πνεύμα του άντρα ακολουθούμενο από τη δομή της γυναίκας προάγει τη φιλία. Όταν αυτός ο άνθρωπος φέρεται στη γυναίκα του σαν ζώο κλείνοντας τη σπίτι, σημαίνει ότι η φιλία είναι καθαρά δική του υπόθεση. Όμως πώς μπορεί κάποιος να κάνει φίλους, όταν είναι άθλιος και κρίνει; Ποιος άνθρωπος θέλει να κρίνεται; Ποιος άνθρωπος μπορεί να γίνει φίλος μ
έναν άθλιο; Ποιος μπορεί να εμπιστευτεί τα μυστικά του σ έναν άνθρωπο που τον συντηρεί η δυστυχία των άλλων; Η φιλία χτίζεται πάνω στην εμπιστοσύνη. Πώς μπορεί κάποιος να εξομολογηθεί όπως κάνουν οι φίλοι τα προβλήματά του σ έναν άθλιο, ο οποίος θα χρησιμοποιήσει αυτά τα προβλήματα, για να δείξει στους άλλους πόσο σωστός είναι; Ο άνθρωπος που κρίνει, ζει εντελώς απομονωμένος, και η μόνη του χαρά είναι η δυστυχία των άλλων και η αναγνώριση της “ακεραιότητας” από τα κέντρα, που σκορπούν το μίσος μέσα στην κοινωνία.

Όμως οι άνθρωποι είναι πλασμένοι με τέτοιον τρόπο, ώστε να ενεργούν πάντα σύμφωνα με τη θέληση του Δημιουργού. Αυτό σημαίνει ότι ο πόρνος μπορεί να έγινε έτσι με τη θέληση του, αλλά η γυναίκα και τα παιδιά του μπορεί να μην έχουν τα ίδια χαρακτηριστικά, που είναι προϊόν προσωπικής επιλογής. Αλίμονο στον πόρνο, που κρίνει μ
αυστηρότητα φυσιολογικές ανθρώπινες ενέργειες. Θα έρθει η ώρα, που τα παιδιά του θα κάνουν τα ίδια και δε θα ξέρει πού να κρυφτεί. Ο άνθρωπος εκείνη την ώρα θα προτιμούσε να μην είχε γεννηθεί. Όλος ο κόσμος που είχε δει κακό από τις κρίσεις του, θα πέσει πάνω του και θα τον κατασπαράξει. Ο άθλιος που συναναστρέφεται άθλιους, θα εξοντωθεί από τους ίδιους του τους λόγους. Είναι αδύνατον, όταν κρίνει κάποιος ορισμένα πράγματα που δεν τον αφορούν, να μη βρεθεί αντιμέτωπος με την κρίση, όταν κάνει τα ίδια πράγματα. Είναι αδύνατο να κατηγορεί σ όλον τον κόσμο τα παιδιά του γείτονα, επειδή δρουν φυσιολογικά ως νέοι και να διαφύγει της προσοχής, όταν τα παιδιά του κι αυτά φυσιολογικά θα κάνουν τα ίδια. Όταν αποκαλέσει πόρνη το κορίτσι του γείτονα, επειδή έχει δεσμό εκτός γάμου, είναι αδύνατο να τον ξεχάσουν οι πληγωμένοι γονείς της, όταν η κόρη του με τη σειρά της θα κάνει το ίδιο πράγμα.

Όταν κρίνει ένας άνθρωπος, γίνεται δούλος  των λόγων του. Όταν ο βρωμιάρης περιγράφει για μία νέα κοπέλα καταστάσεις, που μόνο στο άθλιο και διεστραμμένο μυαλό του υπάρχουν, να είναι σίγουρος ότι σ
όλη του τη ζωή θ αγωνίζεται, για ν αποδείξει ότι αυτός ήταν σωστός κι ο λόγος του δίκαιος. Η αθλιότητα της κοινωνίας στηρίζεται σ αυτήν την κριτική, που υπάρχει ανάμεσα στους ανθρώπους και γι αυτό την προωθεί. Όσο πιο σκοτεινή είναι η κοινωνία, τόσο πιο έντονο είναι αυτό το φαινόμενο. Όταν μία οικογένεια ζει σε μία τέτοια κοινωνία, είναι αδύνατο να μην υπάρχει μέσα της η μοιχεία και η εξουσία. Οι άνθρωποι πρέπει να συμπεριφέρονται με συγκεκριμένο τρόπο κι αυτό επιτυγχάνεται μόνο μέσω της εξουσίας.

Επιστρέφουμε στην οικογένεια και βλέπουμε ότι ο μεγάλος αδερφός ασκεί την κύρια εξουσία. Επειδή υπάρχει ο καταναγκασμός ενάντια στη φύση των ανθρώπων, που είναι κάτω απ
αυτήν την εξουσία, υπάρχει κι ο θάνατος. Αυτός είναι ο λόγος που ο Χριστός αναφέρει: (Ματθ. 10.21) "Παραδώσει δε αδελφός αδελφόν εις θάνατον και πατήρ τέκνον, και επαναστήσονται τέκνα επί γονείς και θανατώσουσιν αυτούς." (Θά παραδώση δέ ο αδελφός τόν αδελφόν εις θάνατον καί ο πατέρας τό παιδί, καί θά επαναστατήσουν τά παιδιά κατά τών γονέων καί θά τους θανατώσουν.). Η σειρά με την οποία περιγράφει τα γεγονότα ο Χριστός, φαίνεται με την πρώτη ανάγνωση λανθασμένη. Είναι όμως δυνατόν ο Χριστός να κάνει λάθη; Γιατί πρώτα ο αδερφός παραδίδει τον αδερφό κι έπειτα ο πατέρας τα τέκνα; Για να το αντιληφθεί κάποιος αυτό, πρέπει να γνωρίζει τη λειτουργία της οικογένειας της μοιχείας. Ο πατέρας-εξουσία είναι παρών-απών. Η μητέρα που είναι μέσα στην οικογένεια χρησιμοποιεί την ευφυΐα του πρωτότοκου. Όσο μεγαλώνουν τα παιδιά, ο έλεγχός τους γίνεται απ αυτούς τους δύο. Στο θάνατο τα παραδίδει τ αδέρφια ο αδερφός. Ο πατέρας εμφανίζεται μόνο στην τελική σύγκρουση, όταν απαιτείται εκβιασμός μέσω της οικονομικής απειλής. Ο μεγάλος αδερφός δεν μπορεί να νικήσει τον έρωτα του μικρότερου, ενώ ο πατέρας μπορεί. Ο πατέρας μπορεί ν απειλήσει με φτώχεια το γιο και μ αυτόν τον τρόπο να τον υποτάξει. Ο Χριστός όμως συνεχίζει κι αναφέρει ότι κι οι γονείς θα έχουν την ίδια τύχη. Πώς  και πότε συμβαίνει αυτό; Όταν οι γονείς καταφέρνουν να εντάξουν τα παιδιά τους μέσα στη μοιχεία, τότε τα έχουν θανατώσει. Τα έχουν νικήσει και τα έχουν κάνει δούλους. Η ζωή της μοιχείας είναι ο θάνατος.

Όταν μελετούσαμε πώς λειτουργεί ο θνητός άνθρωπος στα πλαίσια της κοινωνίας, είδαμε ότι υπάρχει μία ηλικία κατά την οποία δεν είναι ούτε νέος ούτε γέρος. Βλέπει γύρω του τη ζωή και πανικοβάλλεται. Σ
αυτήν την ηλικία τα παιδιά του έχουν μεγαλώσει και κατά συνέπεια έχει προηγηθεί η σύγκρουση του μ  αυτά. Ο άνθρωπος αυτός βλέπει ότι δαπάνησε το πιο όμορφο διάστημα της ζωής του μέσα στη μοιχεία και στη δουλεία. Μαζί μ  αυτά όμως βλέπει και κάτι άλλο: βλέπει ότι τα παιδιά του δουλεύουν, είναι ανεξάρτητα κι ακολουθούν το δρόμο τους. Δεν υπάρχουν υποχρεώσεις κι αυτό δίνει μία αίσθηση ελευθερίας κι ανακούφισης. Ο άνθρωπος αυτός για πρώτη φορά στη ζωή του αισθάνεται ότι είναι ελεύθερος και μέσω της σκληρής δουλειάς έχει και χρήματα, για να ζήσει όμορφα. Επιθυμεί να διασκεδάσει, να ταξιδέψει και να χαρεί τη ζωή του. Αλλά με ποιους; Τη γυναίκα του  τη σιχαινόταν από τότε που ήταν νέοι, τώρα που πέρασαν τα χρόνια θα τη σκεφτεί; Ξυπνά ο άντρας μέσα του κι αρχίζει ν αναζητά τον έρωτα. Σκέπτεται σοβαρά, μέχρι και να χωρίσει. Δεν έχει υποχρεώσεις και το καθήκον του το έκανε. Τα παιδιά του μεγάλωσαν και δεν τον έχουν ανάγκη. Όμως μάταια σκέφτεται. Τα νικημένα παιδιά του που τα βούτηξε μέσα στη μοιχεία, είναι αδύνατο να επιτρέψουν τέτοιο πράγμα. Του επιτίθενται με τα ίδια μέσα. Όπως απαιτούσε αυτός συμβιβασμό από μέρους τους, έτσι απαιτούν κι αυτά με τη σειρά τους. Δεν υπάρχει περίπτωση παιδιά της μοιχείας και της εξουσίας να επιτρέψουν χωρισμό των γονιών. Ακόμα κι αν γνωρίζουν τις απαράδεκτες συνθήκες, είναι αδύνατο να συμφωνήσουν. Προτιμούν ο πατέρας να περιφέρεται στα πορνεία δυστυχισμένος, παρά να χωρίσει τη γυναίκα του και μητέρα τους κι επιπλέον να δημιουργήσει συγκληρονόμους. Τα παιδιά πληρώνουν μ αυτόν το τρόπο με το ίδιο νόμισμα τους γονείς τους. Αν ήταν παιδιά του έρωτα, δε θα υπήρχε περίπτωση να φτάσουν σ αυτό το σημείο, κι αν έφταναν, θα επέτρεπαν τη Λύτρωση των γονιών τους. Όμως είναι μοιχοί κι όπως ζουν αυτοί τη μοιχεία τους, υποχρεώνουν τους γονείς να συνεχίσουν τη δική τους. Μ αυτόν τον τρόπο διαιωνίζεται η μοιχεία, που γεννά την εξουσία και στηρίζει το σύστημα.

Back to content | Back to main menu