Κορυφή σελίδας
Καινή Διαθήκη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Καινή Διαθήκη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Καινή Διαθήκη

Όταν ο Χριστός λέει ότι εχθροί του ανθρώπου θα γίνουν οι δικοί του, αναφέρεται σ  αυτό ακριβώς το καθεστώς, που διέπει τη λειτουργία της οικογένειας. Η ζωή των ανθρώπων ποτέ δεν ήταν εύκολη κι από εκεί ξεκινούν όλα τα προβλήματα. Αν διαβάσει κάποιος τα παραπάνω, θα έλεγε χωρίς κανέναν ενδοιασμό ότι για όλα τα δεινά φταίνε οι γονείς των ανθρώπων. Όμως μπορεί κάποιος, χωρίς να δει τις καταστάσεις μέσα στην κοινωνία, να τους κατηγορήσει; Όπως είδαμε, σύμφωνα με το Χριστό, αυτοί είναι εχθροί του ανθρώπου. Η μητέρα είναι αυτή, που μετατρέπει το γιο της σε πόρνο. Ο πατέρας είναι αυτός, που φέρεται απάνθρωπα και στη γυναίκα του και στα παιδιά του. Όλες βέβαια οι οικογένειες δεν είναι ίδιες, ούτε όλοι οι άνθρωποι βιώνουν τις ίδιες καταστάσεις. Υπήρξαν κι υπάρχουν οικογένειες, που αγωνίζονται πραγματικά για τα παιδιά τους, χωρίς να πέφτουν στην παγίδα του συστήματος.

Η τραγική ειρωνεία στην κατάσταση που διέπει την κοινωνία, είναι ότι όλα προέρχονται από την εκμετάλλευση της αγάπης. Αγαπά ο πατέρας τα παιδιά του και πεθαίνει κάθε μέρα αγωνιζόμενος για την επιβίωσή τους. Αγαπά η μητέρα τα παιδιά της και φτάνει στην πορνεία, για να μην τα λείψει τίποτε. Εχθρός δεν είναι αυτός, που ξεκινά πάντα από το μίσος. Εχθρός είναι αυτός, που φέρεται εχθρικά ανεξάρτητα από τις προθέσεις. Όταν βυθίζει κάποιος έναν άνθρωπο στο σκοτάδι και στη δυστυχία, είναι εχθρός, ακόμα κι αν δρα με τις καλύτερες προθέσεις. Η μητέρα αγαπά το γιο της και νομίζει ότι, αν του εξασφαλίσει τον πλούτο μέσα από το γάμο, τον κάνει ευτυχισμένο. Όμως από τη στιγμή που αναγκάζεται κάποιος να γίνει μοιχός, ζει στην Κόλαση κι αυτό οφείλεται σε αποφάσεις ανθρώπων, που δεν είχαν αυτές τις προθέσεις.


Όλα αυτά μας οδηγούν στο συμπέρασμα, εφόσον πρόκειται για τη γενική κατάσταση, ότι από κάπου προέρχονται. Η μητέρα ως γυναίκα έχει ορισμένα χαρακτηριστικά. Κάποιοι της δίνουν το δικαίωμα να τα καλλιεργεί και να τα μεταδίδει στους γιους της. Κάποιος δίνει τέτοιες γνώσεις, που ενθαρρύνουν τη μητέρα να έχει άποψη πάνω σε θέματα, για τα οποία δεν πρέπει κανένας να επιβάλλει την άποψη του στους ανθρώπους. Όσο ιερή κι αν είναι η σχέση, που υπάρχει μεταξύ των ανθρώπων, δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να υπάρχει επέμβαση, όσον αφορά τις επιλογές του καθενός. Κανένας δεν μπορεί ν
αμφισβητήσει τις αγνές προθέσεις των γονιών, που θυσιάζονται για τα παιδιά τους. Αυτό βέβαια που είναι αμφισβητήσιμο, είναι η σωστή κρίση. Μέσα στην κοινωνία καλλιεργείται συστηματικά η άποψη ότι υπάρχουν άνθρωποι, που έχουν γνώση κι είναι ώριμοι, και το αντίθετο. Όμως, επειδή η κοινωνία εξουσιάζεται από τους πρεσβύτερους, η επικρατούσα άποψη τους ευνοεί.

Το τεράστιο πρόβλημα της μοιχείας είναι αυτό, που δίνει τη δυνατότητα σ
όλους αυτούς να διατηρούν την εξουσία κι εφόσον ευνοούνται απ αυτό, το σύνολο των απόψεών τους είναι ύποπτο. Δεν υπάρχει πρεσβύτερος, που να μην εκθειάζει την οικογένεια ως πλαίσιο και να μην την προωθεί ως θεάρεστη πράξη. Όμως όταν στην κοινωνία της εξουσίας οι άνθρωποι ζουν σε συνθήκες φτώχειας κι αντιμετωπίζουν ακόμα και πρόβλημα επιβίωσης, τότε τα πράγματα παίρνουν κάποια συγκεκριμένη κατεύθυνση. Η κοινή άποψη για την ωριμότητα και οι ανυπέρβλητες δυσκολίες της ζωής έχουν ένα αποτέλεσμα.. την άμεση επέμβαση με μορφή συμβουλών στη ζωή των παιδιών, τα οποία από τη στιγμή που ωριμάζουν, είναι ολοκληρωμένοι άνθρωποι. Όταν ο γονιός, από τον πιο απλό μέχρι τον πιο μορφωμένο, έχει για την ωριμότητα την άποψη του συστήματος κι επιπλέον τη γνώση για τη φτώχεια, αυθαιρετεί και συμβουλεύει.

Όμως πώς μπορεί ένας γονιός να βοηθήσει το παιδί του, όταν αυτός ο ίδιος έχει αποτύχει στη ζωή του; Πώς μπορεί ένας γονιός να πει στο παιδί του ποιο είναι το σωστό και ποιο το λάθος; Αν γνώριζαν το σωστό, θα το εφάρμοζαν στη ζωή τους. Το σύνολο των συμβουλών έχει μέσα του την έννοια της “θυσίας”. Όλες οι συμβουλές είναι της αυτής φιλοσοφίας και κατευθύνουν τον άνθρωπο προς την εξομοίωση του με τα επιθυμητά πρότυπα. Εδώ θα μπορούσε κάποιος να παρατηρήσει και να ρωτήσει: “είναι κακό ο άνθρωπος να θυσιάσει μερικές απολαύσεις νέος, για να δημιουργήσει καλύτερες συνθήκες για το μέλλον; Είναι κακό ο άνθρωπος ν
αγωνιστεί νέος, για να ξεφύγει από τη φτώχεια;”. Αυτά είναι ερωτήματα, που είναι εντελώς φυσιολογικά στην κοινωνία στην οποία ζούμε. Όμως από τη στιγμή που υπάρχουν, σημαίνει ότι ο άνθρωπος έχει συμβιβαστεί με την έννοια της θυσίας και δείχνει ανήμπορος να δράσει διαφορετικά.

Όμως ποιος έχει περισσότερη γνώση, ο Χριστός ή ο κάθε γονιός; Είναι δυνατόν ένας γονιός να έχει περισσότερη γνώση από τον Υιό του Θεού; Αφού δεν το πιστεύει κανένας αυτό, πώς είναι δυνατό να παρακάμπτει τον Ίδιο το Χριστό; Συμβουλές στους νέους δίνει ο Χριστός και δίνουν επίσης οι γονείς. Γιατί δεν ταυτίζονται; Δεν υπάρχει άνθρωπος στον κόσμο, που να συμβούλεψε τα παιδιά του κατά τρόπο όμοιο με το Χριστό. Είπε κανένας στα παιδιά του να μοιράσουν ό,τι έχουν και δεν έχουν και ν
ακολουθήσουν το Χριστό; Είπε κανένας στα παιδιά του ν ακολουθούν μόνον τις Εντολές; Όλοι πιστεύουν στο Χριστό, αλλά κανένας δε σέβεται το Λόγο Του. Όλοι περιμένουν βοήθεια από το Θεό, αλλά κανένας δεν παίρνει απ αυτή, που δόθηκε. Όσοι είναι οι άνθρωποι σ  αυτόν τον κόσμο, τόσες είναι κι οι προσωπικές απόψεις. Κανένας δεν ευθυγραμμίζεται με τον Υιό του Θεού, ενώ όλοι είναι σύμφωνοι με την ισχύουσα φιλοσοφία της θυσίας. Οι άνθρωποι παρασύρονται πάντα από τα εύκολα κι απ αυτά, που τους ευνοούν.

Η πονηρή κοινωνία σ
αυτό το σημείο δείχνει την εφευρετικότητα της προσφέροντας την έννοια της “εμπειρίας”. Η έννοια αυτή είναι εντελώς παράλογη, από τη στιγμή που οι γενιές επαναλαμβάνουν συνεχώς τ άσχημα χαρακτηριστικά τους. Αν ήταν θέμα εμπειρίας, θα είχαν εξαλειφθεί όλα τ άσχημα χαρακτηριστικά με το πέρασμα των αιώνων. Εμπειρία υπάρχει μόνον, όταν μία ενέργεια είναι συνεχώς επαναλαμβανόμενη κι ως εκ τούτου παρουσιάζει βελτίωση. Ένας άνθρωπος που μαθαίνει να κατασκευάζει  παπούτσια, χρειάζεται την εμπειρία κάποιου, που κατασκευάζει παπούτσια σ  όλη του τη ζωή. Δεν είναι ανάγκη να τα εφεύρει εκ νέου ούτε να κάνει τ αρχικά σφάλματα. Όμως την εμπειρία την έχει αυτός, που έκανε μία ενέργεια περισσότερες από μία φορά. Εμπειρία στη ζωή δεν υπάρχει, εφόσον όλοι ζουν μία και μοναδική φορά. Ένας τριαντάχρονος νομίζει ότι είναι πιο έμπειρος  από έναν εικοσάχρονο, ενώ αυτός θεωρείται  εντελώς ανώριμος από ένα γέροντα. Στην πραγματικότητα κανένας δεν έχει εμπειρία, γιατί όλοι τους ζουν την κάθε φάση της ζωής τους μία και μοναδική φορά.

Ο Χριστός λέει ότι την πραγματική σοφία της Βασιλείας των Ουρανών, την έχουν τα παιδιά. Κάνει λάθος ο Χριστός κι έχουν δίκιο οι πρεσβύτεροι; Ο Χριστός οπωσδήποτε δεν κάνει λάθος, γιατί τα παιδιά έχουν επαφή με το Θεό
.. λειτουργούν ακριβώς με τον τρόπο που επιθυμεί ο Δημιουργός και βρίσκονται στη φάση που η μητέρα έχει σ  επάρκεια όλα της τα χαρακτηριστικά. Η μόνη περίοδος κατά την οποία ο άνθρωπος γεύεται την τελειότητα, είναι η παιδική ηλικία. Το πρόβλημα εμφανίζεται, όταν η γυναίκα, που είναι μοιχαλίδα, παύει να καλύπτει τις ανάγκες του γιου. Ο πατέρας που είναι καλός συνεργάτης, μπορεί να του δώσει πολλά ωφέλιμα πράγματα, αλλά όχι το πολυτιμότερο, που είναι η τάση της αναζήτησης της ελευθερίας και του έρωτα, που οδηγεί στη Θέωση. Όμως πώς είναι δυνατόν ένας δούλος να μιλήσει για ελευθερία; Πώς ένας άνθρωπος, που συμβιβάστηκε, μπορεί να οδηγήσει κάποιον στο σωστό δρόμο; (Ιωάν. 8.21) "εγώ υπάγω και ζητήσετέ με, και εν τη αμαρτία υμών αποθανείσθε.. " (Εγώ φεύγω καί θά μέ ζητήσετε αλλά θά πεθάνετε μέσα στήν αμαρτίαν σας.). Από τη στιγμή που κανένας δεν ακούει το Λόγο του Χριστού, αυτό σημαίνει ότι όχι μόνο ζει, αλλά και πεθαίνει μέσα στην αμαρτία. Ο Αμαρτωλός = Μοιχός = 37, σύμφωνα με το Χριστό δε διδάσκεται από τη ζωή. Ακόμα και κοντά στο θάνατό του βρίσκεται μέσα στην αμαρτία.

Μ
αυτό ως δεδομένο, οι προσωπικές συμβουλές σε καμία περίπτωση δεν είναι θέμα εμπειρίας. Αν κάποιος δεν είναι αμαρτωλός, έχει γνώση, ενώ ο αμαρτωλός δεν την αποκτά ποτέ. Η άποψη για την εμπειρία είναι αυτονόητο ότι ευνοεί τους πρεσβύτερους κι εφόσον η εμπειρία είναι σ απευθείας αναλογία με την ηλικία, ευνοείται το σύστημα. Όπως η υπεραξία δεν ακολουθεί τις πραγματικές δυνατότητες του ανθρώπου, αλλά την ηλικία του, έτσι και η έννοια της εμπειρίας ακολουθεί. Λίγο πριν το θάνατό του ο άνθρωπος έχει τη μεγαλύτερη αμοιβή κι απολαμβάνει την προσοχή των άλλων στο σύνολο των προβλημάτων της ζωής. Αυτοί οι πρεσβύτεροι είναι, που δηλητηριάζουν τον κόσμο και δίνουν την εσφαλμένη γνώση στους γονείς, αλλά και το δικαίωμα της αυθαιρεσίας. Μέσα στην κοινωνία των πλουσίων και των φτωχών, όλοι οι πρεσβύτεροι δεν έχουν την ίδια ισχύ από την άποψη της επιρροής. Υπάρχουν μερικοί τους οποίους έχουν μάθει οι άνθρωποι ν ακούνε με μεγάλη προσοχή κι εμπιστοσύνη.

Με δεδομένο ότι όλη η προσπάθεια της εξουσίας για τη διατήρηση της μοιχείας αποβλέπει στη δημιουργία πόρνων, τα πράγματα εμφανίζονται με κάποια σειρά. Όταν ένας νέος γίνεται πόρνος, αυτό σημαίνει ότι θυσιάζεται κι αυτή η θυσία τού δίνει την τάση να κρίνει. Οι γυναίκες μόνον κρίνουν κι αυτό προέρχεται από το Δημιουργό. Ο Θεός έδωσε το δικαίωμα στη γυναίκα να κρίνει, όταν έχει μικρά παιδιά κι αυτό, για να προσφέρει σ
 αυτά το καλύτερο. Όμως η γυναίκα δε φέρει τη θυσία ως ένα μεγάλο βάρος αλλά ως χαρά. Η μητέρα δεν κρίνει, ώστε να γίνει υποκρίτρια. Δε λέει κάτι αρνητικό στο παιδί για να τ απολαύσει η ίδια. Η μητέρα στερείται για να δώσει. Απ αυτό ξεκινά και το δικαίωμα της κρίσης. Ο πόρνος κρίνει, γιατί αντιλαμβάνεται το βάρος. Λέει ψέματα για να δικαιώσει τον εαυτό του και την επιλογή του. Ο νέος όσο κι αν έχει διαβρωθεί από το σύστημα, πάντα έχει τη δυνατότητα να εγκαταλείψει τη θυσία και να βρει το δρόμο του. Όμως όσο τα χρόνια περνούν, τόσο πιο πολύ στενεύουν τα περιθώρια και κάποια στιγμή, δεν υπάρχει πια ο δρόμος της επιστροφής.

Ο πόρνος θυσιάζεται κι υπηρετεί. Το σύστημα χωρίς αυτόν δεν μπορεί να δομηθεί. Αν υπάρχουν κέντρα, που κατευθύνουν τους ανθρώπους, τότε αυτά τα κέντρα είναι, που δίνουν την άποψη σ
αυτούς τους ανθρώπους,  καθώς και το δικαίωμα να κρίνουν. Όμως απ αυτό το τελευταίο δικαίωμα προκύπτει η υποχρέωση της δικής τους κρίσης. Όταν αγνοεί κάποιος το Χριστό και κρίνει, πέφτει στην παγίδα του συστήματος. Αυτό που ενδιαφέρει το σύστημα, δεν είναι η αστεία κριτική τους, αλλά η δυνατότητά του να τους κρίνει. Ο ένας κρίνει τον άλλο και μ αυτόν τον τρόπο, περνά μέσα στην κοινωνία η άποψη των πρεσβυτέρων.

Με την ανάλυση των βημάτων που έχει βαδίσει η ανθρωπότητα στο σύνολό της, διαπιστώσαμε τη θεία παρέμβαση, που υπηρετεί ένα Μυστικό Σχέδιο, που ως στόχο έχει τη Θέωση του ανθρώπου. Ο Θεός έδωσε γνώση και μέσα απ
αυτή γεννήθηκε μία τάξη “εκλεκτών”.  Από τη στιγμή που η Θέωση δεν ήρθε για τους ανθρώπους και με δεδομένη την εξουσία της πατριαρχικής κοινωνίας, αυτό, που κατ αρχήν είναι και το πιο πιθανό, είναι ότι αυτοί όλοι οι άνθρωποι, αντλώντας δύναμη από τη γνώση που τους δόθηκε, εκμεταλλεύονται τον κόσμο. Αν σ αυτό συνυπολογίσει κάποιος ότι ο άνθρωπος είναι θνητός, τότε εύκολα επίσης βγαίνει το συμπέρασμα ότι το σύνολο της φιλοσοφίας του συστήματος έχει την τάση να υπηρετεί τους πρεσβύτερους. Ο “εκλεκτός” ανεξάρτητα με την ηλικία στην οποία επιλέχθηκε, βαδίζει πάντα προς το γήρας. Όταν η γνώση τού παρέχει τη δυνατότητα να επωφεληθεί, προσαρμόζει αυτήν τη γνώση στις ανάγκες του και τη χρησιμοποιεί μέχρι το τέλος της ζωής του. Όταν αυτή η γνώση γίνεται εξουσία, ελκύει τους ανθρώπους προς τον “εκλεκτό”, που έχει πλέον γεράσει. Μαζί μ αυτόν γερνούν κι αυτοί, που αρχικά τον υπηρετούσαν, κι όταν πια αυτοί ως νεότεροι ανέρχονται στη θέση που χηρεύει, απαιτούν μέσω της ίδιας γνώσης την ανταπόδοση της θυσίας τους σε υπηρεσία, ως αντάλλαγμα από μέρους των νεοτέρων. Με την πάροδο του χρόνου, πάνω στην αρχική και τέλεια γνώση, προστίθενται απόψεις πρεσβυτέρων, που, ενώ δεν προέρχονται από το Θεό, καλύπτουν την αρχική γνώση. Στο τέλος επέρχεται τέτοια σύγχυση, ώστε καθίσταται αναγκαιότατη η ύπαρξη ανθρώπων, που διαχειρίζονται τις γνώσεις, που δήθεν προέρχονται από το Θεό.

Ο Χριστός εμφανίστηκε στη Γη σε μία περίοδο κατά την οποία οι Ιουδαίοι βρίσκονταν σε τέλεια σύγχυση. Σε καμία περίπτωση δεν αμφισβήτησε ο Χριστός ότι ο Αβραάμ ή ο Ισαάκ κι άλλοι Ιουδαίοι ήρθαν σ
επαφή με τον αληθινό Θεό. Όμως το πρόβλημα της κοινωνίας των Ιουδαίων προέρχεται από τη σύγχυση, η οποία υπάρχει ανάμεσα στην πληθώρα των σχετικών γνώσεων που είναι  προσωπικές απόψεις ανθρώπων της εξουσίας και της αληθινής γνώσης του Θεού. Αυτό είναι, που οδηγεί το Χριστό στην προφητεία του Ησαία: (Μάρκ. 7.6-7.8) "ούτος ο λαός τοι χείλεσί με τιμά, η δε καρδία αυτών πόρρω απέχει απ' εμού. μάτην δε σέβονταί με, διδάσκοντες διδασκαλίας εντάλματα ανθρώπων." (Ο λαός αυτός μέ τά χείλη μέ τιμά, ενώ η καρδιά τους είναι μακρυά από εμέ, τού κάκου μάλιστα μέ σέβονται, διότι διδάσκουν διδασκαλίας, πού είναι ανθρώπιναι εντολαί.). Ενώ παρακάτω συνεχίζει: "αφέντες γαρ την εντολήν του Θεού κρατείτε την παράδοσιν των ανθρώπων, βαπτισμούς ξεστών και ποτηρίων, και άλλα παρόμοια τοιαύτα πολλά ποιείται. και έλεγεν αυτοίς.. καλώς αθετείτε την εντολήν του Θεού ίνα την παράδοσιν υμών τηρήσητε." (Αφήνετε τήν εντολήν τού Θεού καί κρατάτε τήν παράδοσιν τών ανθρώπων, πλύσεις σκευών καί ποτηριών καί άλλα τέτοια παρόμοια κάνετε", Καί τούς έλεγε, "Ωραία παραβαίνετε τήν εντολήν τού Θεού, διά νά φυλάξετε τήν παράδοσίν σας.).

Το σύνολο βέβαια αυτών των σχετικών γνώσεων δεν προέρχεται από τους απλούς ανθρώπους, αλλά απ αυτούς, που κατευθύνουν τους ανθρώπους. Η ταύτιση των εθνικών με τους πρεσβύτερους, τους γραμματείς και τους Φαρισαίους, μας ωθεί προς το Λόγο  του Χριστού. Αφού ο Θεός αφήσει τη γνώση στον “εκλεκτό”, αρχίζει ύστερα μία διαδικασία προσηλυτισμού. Επομένως την ευθύνη για τα όσα συμβαίνουν που είναι στο  σύνολό τους αρνητικά την έχουν αυτοί, που έχουν την εξουσία να πραγματοποιούν προσηλυτισμό. Οι άνθρωποι που αυθαίρετα παριστάνουν τους “εκλεκτούς” του Θεού, φέρουν την ευθύνη στο σύνολό της. Όταν οι άνθρωποι στο σύνολό τους πιστεύουν στο Θεό εφόσον απ Αυτόν προέρχονται και στην αλήθεια των  Λόγων του Υιού Του, τότε η έλλειψη δυνατότητας για Θέωση οδηγεί σ αυτούς, που διαχειρίζονται το Λόγο του Θεού. Ο Μωυσής πήρε γνώση των Εντολών από τον Ίδιο το Θεό κι αυτή η γνώση ήταν αρκετή για τους ανθρώπους. Όταν ο Χριστός εμφανίστηκε στους Ιουδαίους, η γνώση του Μωυσή έπρεπε να είναι ικανή, για να δώσει στους Ιουδαίους τη δυνατότητα να Τον αναγνωρίσουν. Όμως ο χρόνος που κύλησε, από τη στιγμή που δόθηκε η γνώση μέχρι την εμφάνιση του Χριστού, είχε δώσει τη δυνατότητα στους άθλιους να μετατρέψουν τη  γνώση σ εξουσία και από τη στιγμή που τη γεύονται είναι αδύνατο να την εγκαταλείψουν.

Οι γραμματείς κι οι Φαρισαίοι από τη νεότητά τους μπήκαν στο δρόμο της θυσίας κι αυτό τους μετέτρεψε σε πόρνους. Οι μεγαλύτεροι πόρνοι μεταξύ αυτών ήταν οι πρεσβύτεροι. Όταν ένας άνθρωπος υπηρετεί σ
όλη του τη ζωή την ιεραρχία, δεν μπορεί να εγκαταλείψει τα δικαιώματα εξουσίας, που του δίνονται απ αυτή. Αυτοί οι άθλιοι γνώριζαν τι ακριβώς έλεγε ο Χριστός κι αυτή η γνώση τους, Τον σκότωσε. Αν δεν καταλάβαιναν το Λόγο Του, δε θα υπήρχε η παραμικρή τριβή, αφού θα τον υποτιμούσαν. Όμως όπως αυτοί είχαν τη γνώση των όσων συνέβαιναν, την ίδια γνώση είχε κι ο Χριστός. Ο Χριστός επιτέθηκε σ αυτούς κι αυτή η επίθεση, λαμβάνοντας υπόψη μας τη γνώση των όσων ακολούθησαν, έχει κάποιο νόημα που δεν είναι εύκολα αντιληπτό. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι ο άνθρωπος που πιστεύει στο Θεό, πιστεύει και στις δυνάμεις Του. Είναι αδύνατο αυτές οι δυνάμεις να μην πετύχουν το στόχο τους.

Όταν επιτίθεται ο Χριστός σε κάποιους που  θέλει να ξεσκεπάσει, το πετυχαίνει σε κάθε περίπτωση. Από τη στιγμή που δεν το πέτυχε, αυτό σημαίνει ότι η επίθεση έγινε γι
 άλλο λόγο από τον προφανή. Το ότι δεν το πέτυχε, το αποδεικνύει η ύπαρξη του ιουδαϊκού έθνους, που εξακολουθεί κι υπάρχει με τις ίδιες αρχές. Ο Χριστός είχε μία αποστολή και μέρος αυτής της αποστολής ήταν κι ο Λόγος Του εναντίον αυτών των ανθρώπων. Έτσι, μ αυτά τα δεδομένα η επίθεση δεν έγινε για να τους νικήσει, αλλά για να προσδιορίσει τους ανθρώπους που Αυτός θεωρεί εχθρούς Του. Ο Χριστός σε καμία περίπτωση δεν αμφισβητεί την ποιότητα των γνώσεων τους, που προέρχονται από το Θεό. Ο Χριστός αμφισβητεί τις πρακτικές τους και τις εξουσίες που παίρνουν απ αυτήν τη γνώση. Ο Χριστός κατηγορεί τους ανθρώπους, που δήθεν υπηρετούν το Θεό, για να δώσει σ εμάς γνώση: (Λουκ. 16.15-16.16) "υμείς εστέ οι δικαιούντες εαυτούς ενώπιον των ανθρώπων, ο δε Θεός γινώσκει τας καρδίας υμών..  ότι το εν ανθρώποις υψηλόν βδέλυγμα ενώπιον του Θεού." (Σείς είσθε πού παριστάνετε εμπρός εις τούς ανθρώπους ότι είσθε εν τάξει μέ τόν Θεόν, αλλ' ο Θεός ξέρει τήν καρδιά σας .. διότι εκείνο που εξυψώνουν οι άνθρωποι είναι διά τόν Θεόν αποκρουστικόν.) .

Αυτός που προσπαθεί να υψωθεί στα μάτια των ανθρώπων δεν είναι άνθρωπος του Θεού, γιατί αγωνιζόμενος γι αυτό, θέτει τον εαυτό του στη διάθεση της κριτικής των άλλων. Αυτοί οι άνθρωποι θυσιαζόμενοι, για να εξασφαλίσουν την ευνοϊκή κρίση των υπολοίπων, κρίνουν τους υπόλοιπους, που αρνούνται να πάρουν μέρος στη θυσία. Αυτή η κατάσταση που δημιουργεί ψευδή πρότυπα, είναι το βδέλυγμα ενώπιον του Θεού, εφόσον είναι δημιούργημα των ανθρώπων, που έχουν ξεφύγει από τη φύση τους. Οι άνθρωποι που ξεφεύγουν από τη φύση τους, γίνονται ακόμα χειρότεροι, όταν γεράσουν.

Τα δημιουργήματα που αποτελούν το βδέλυγμα, είναι στη χειρότερη τους μορφή αυτό που ονομάζει ο Χριστός
: (Μάρκ. 7.5) “παράδοσιν των πρεσβυτέρων,”. Αυτή η παράδοση έχει να κάνει μ ένα σύνολο συνηθειών, που είναι χωρίς ουσία και δείχνουν τη μέγιστη υποκρισία. Είναι μικρότητες, που έχουν ως κύριο στόχο ν αποπροσανατολίσουν τους ανθρώπους, ώστε να μη μπορούν να δουν την πραγματική εικόνα αυτών των αθλίων. (Ματθ. 23.25-23.28) "Ουαί υμίν, γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί, ότι καθαρίζετε το έξωθεν του ποτηρίου και της παροψίδος, έσωθεν δε γέμουσιν εξ αρπαγής και ακρασίας. Φαρισαίε τυφλέ, καθάρισον πρώτον το εντός του ποτηρίου και της παροψίδος, ίνα γένηται και το εκτός αυτών καθαρόν. Ουαί υμίν, γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί, ότι παρομοιάζετε τάφοις κεκονιαμένοις, οίτινες έξωθεν μεν φαίνονται ωραίοι, έσωθεν δε γέμουσιν οστέων νεκρών και πάσης ακαθαρσίας.  ούτω και υμείς έξωθεν μεν φαίνεσθε τοις ανθρώποις δίκαιοι, έσωθεν δε μεστοί έστε υποκρίσεως και ανομίας." (Αλλοίμονον σ' εσάς, γραμματείς καί Φαρισαίοι υποκριταί, διότι καθαρίζετε τό εξωτερικόν μέρος τού ποτηριού καί του πιάτου, μέσα δέ είναι γεμάτα από αρπαγήν καί αδικίαν. Φαρισαίε τυφλέ, καθάρισε πρώτα τό εσωτερικόν τού ποτηρίου καί τού πιάτου, διά νά γίνει καί τό εξωτερικόν του καθαρόν. Αλλοίμονον σ' εσάς, γραμματείς καί Φαρισαίοι υποκριταί, διότι μοιάζετε μέ τάφους ασβεστωμένους, οι οποίοι απ' έξω μέν φαίνονται ωραίοι, αλλά μέσα είναι γεμάτοι από κόκκαλα νεκρών καί από κάθε ακαθαρσίαν. Έτσι καί σείς, απ' έξω μέν φαίνεσθε εις τους ανθρώπους δίκαιοι, αλλ' από μέσα είσθε γεμάτοι υποκρισίαν καί ανομίαν.).

Το σύνολο των όσων λέει ο Χριστός γι αυτούς τους ανθρώπους αφορά τη διαφορά μεταξύ των όσων δείχνουν εξωτερικά στους ανθρώπους και των όσων κλείνουν μέσα τους. Αυτοί είναι οι υποκριτές, που έχουν το δοκάρι στα μάτια τους και κρίνουν τους απλούς ανθρώπους. Το δοκάρι αυτό είναι υπεύθυνο για το χαρακτηρισμό τους από το Χριστό ως “τυφλών οδηγών”. Οι οδηγοί που βρήκε ο Χριστός στο δρόμο του, ήταν τυφλοί κι υπεύθυνοι για τα όσα άσχημα συνέβαιναν στους Ιουδαίους. Αυτοί οι τυφλοί οδηγοί είναι που τριγυρίζουν ξηρά και θάλασσα για να κάνουν προσήλυτο κάποιον και τον κάνουν παιδί της Γέεννας δύο φορές περισσότερο απ  αυτούς. Αυτό επιτυγχάνεται μέσω της υποκρισίας κι εξηγεί επαρκώς ο Χριστός πώς γίνεται: (Ματθ. 23.4-23.5) "δεσμεύουσι γαρ φορτία βαρέα και δυσβάστακτα και επιτιθέασιν επί τους ώμους των ανθρώπων, τω δε δακτύλω αυτών ου θέλουσι κινήσαι αυτά. πάντα δε τα έργα αυτών ποιούσι προς το θεαθήναι τοις ανθρώποις." (Δένουν φορτία βαρειά καί δυσβάστακτα καί τά βάζουν εις τούς ώμους τών ανθρώπων, αλλ' αυτοί οι ίδιοι δέν θέλουν ούτε μέ τό δάκτυλό τους νά τά κινήσουν. Όλα τους τά έργα τά κάνουν, διά νά φανούν εις τούς ανθρώπους.).

Από την εποχή που θυσιάστηκε ο Χριστός μέχρι και σήμερα, οι άνθρωποι ζούνε συνθήκες ανάλογες μ αυτές που έζησαν οι Ιουδαίοι στον καιρό Του. Από τη στιγμή που δεχόμαστε ότι υπάρχει Μυστικό Σχέδιο και η γνώση του Χριστού για τ αναπόφευκτα σκάνδαλα, σημαίνει ότι αυτήν τη στιγμή υπάρχουν άνθρωποι, που είναι όμοιοι μ αυτούς που προσδιορίζει ο Χριστός. Η κοινωνία μέσα στην οποία ζει ο άνθρωπος σήμερα, είναι μία κοινωνία, που αναζητά τη θυσία και δημιουργεί τις κατάλληλες συνθήκες. Υπάρχουν άνθρωποι, που δένουν βαριά και δυσβάσταχτα φορτία στους ανθρώπους και μ αυτόν τον τρόπο τα κάνουν παιδιά της Γέεννας. Όμως ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι; Τι κάνουν για να φανούν στα μάτια των ανθρώπων; Ποιες είναι οι συνήθειες τους, που τους φανερώνουν; Υπάρχουν άνθρωποι, που πλαταίνουν τα φυλακτά τους και μεγαλώνουν τις άκρες των ενδυμάτων τους. Υπάρχουν άνθρωποι, που βασανίζουν και σκοτώνουν τους προφήτες μέσα στις συναγωγές τους; Τι είναι συναγωγή; Σ άλλο σημείο της θεωρίας αναφέραμε ότι, αν για λόγους ανθρωπιστικούς μιλήσει κάποιος για τις αμβλώσεις ή θέσει θέμα για την αναγκαιότητα της ύπαρξης του θεσμού του γάμου, τότε αυτόματα ένα σύστημα, που λειτουργεί μέσα στο σύστημα της κοινωνίας, θα κινηθεί εναντίον του.

Ποιο είναι όμως αυτό το σύστημα; Εκατομμύρια άνθρωποι έχουν βασανιστεί κι εκδιωχθεί από την κοινωνία λόγω των διαφορετικών τους θέσεων με τις ισχύουσες απόψεις. Οι άνθρωποι που τους καταδιώκουν, είναι αυτοί που νομίζουν ότι έχουν την απόλυτη γνώση
που είναι αυτή του Θεού κι υποτίθεται ότι υπηρετούν το Θεό. Ο Χριστός γνωρίζει εκ των προτέρων ότι θα συνεχίσουν να υπάρχουν και μετά τη Σταύρωσή Του .. γι αυτόν το λόγο συμβουλεύει τους ανθρώπους να τηρούν όσα τους λένε, αλλά να μην πράττουν σύμφωνα με τα έργα τους. Από το Χριστό και τη γνώση Του προέκυψαν εκλεκτοί, όπως κάθε φορά που δίνεται γνώση από το Θεό. Αυτοί οι εκλεκτοί με το πέρασμα του χρόνου, δημιούργησαν την ίδια κατάσταση μ αυτήν που είχε ν  αντιμετωπίσει ο Χριστός και οι άνθρωποι δε γνωρίζουν τι πραγματικά πρέπει να κάνουν. Η συναγωγή ξαναδημιουργήθηκε, αλλά αυτήν τη φορά με τη μορφή που όλοι γνωρίζουμε κι είναι η εκκλησία. Οι αριθμοί δείχνουν την ταύτιση, Εκκλησία = Συναγωγή = 35.

Οι άθλιοι υποκριτές σήμερα βρίσκονται με  την ίδια ισχύ κι αθλιότητα μέσα στην εκκλησία. Η περιγραφή του Χριστού για τα χαρακτηριστικά των υποκριτών, γραμματέων και Φαρισαίων, είναι σχεδόν φωτογραφική των ανθρώπων της εκκλησίας: ένα σύνολο ανθρώπων που ο Θεός μισεί, γιατί δε σέβονται τα χαρακτηριστικά που τους έδωσε ο Ίδιος κι επιπλέον αγωνίζονται ν
αλλάξουν και τα  χαρακτηριστικά των υπολοίπων. Η εκκλησία,  ενώ είχε τη δυνατότητα ν αφαιρέσει από το Ευαγγέλιο όπως κάνει πάντα με τα όσα δεν τη συμφέρουν  τα κομμάτια που τη φωτογραφίζουν, παρ όλ αυτά δεν το έκανε. Δεν το έκανε εκ του πονηρού. Στηρίζεται στην άποψη, που επικρατεί και θα δούμε ποιος ευθύνεται ότι μόνον αυτή  έχει το δικαίωμα να ερμηνεύει το Λόγο του Θεού και κανένας άλλος. Ακριβώς μετά τη Σταύρωση του Χριστού βρέθηκαν άνθρωποι με μία πανίσχυρη γνώση στα χέρια τους και προσπάθησαν να την εκμεταλλευτούν. Για να γίνει όμως η εκμετάλλευση με μεγαλύτερη ασφάλεια, έπρεπε ν αποτρέπει τον κίνδυνο διείσδυσης μέσα στη δομή των σοφών του τότε κόσμου. Έτσι οι άθλιοι της εκκλησίας έκλεισαν τις διόδους για τους ανθρώπους που είχαν τη γνώση να αμυνθούν υπέρ των ανθρώπων, απειλώντας τις πρακτικές της.

Ο Χριστός μέσα στο Λόγο Του αναφέρει δύο τύπους λαών, τους Έλληνες και τους Ιουδαίους. Οι εν λόγω άθλιοι, απέκλεισαν τους Έλληνες ταυτίζοντάς τους αυθαίρετα με τους εθνικούς, ενώ τους Ιουδαίους, που είχαν την παιδεία να ερμηνεύσουν το Λόγο του Χριστού, τους έκαναν μισητούς στους χριστιανούς μέσω αυτών των κειμένων. Ενώ ο Λόγος του Χριστού είναι πανίσχυρος κι ανίκητος, οι διαχειριστές του ήταν ό,τι χειρότερο υπήρχε ανάμεσα στους ανθρώπους εκείνη την εποχή. Ο Πέτρος κι ο Παύλος όταν έγραψαν τις επιστολές τους, που αποτελούν και τη βάση της δημιουργίας της εκκλησίας, ήδη ήταν πρεσβύτεροι και μέσα απ
αυτές τις επιστολές προσπάθησαν να κατοχυρώσουν τα δικαιώματά τους και τις εξουσίες τους. Το σύνολο των ανθρώπων που παγιδεύτηκαν μέσα στην εκκλησία, παγιδεύτηκαν εξαιτίας του τέλειου Λόγου του Χριστού και των ανθρώπινων εντολών του Πέτρου και του Παύλου. Όταν ο Χριστός στο τέλος του Ευαγγελίου του Ιωάννη, ρωτά επίμονα τον Πέτρο αν τον αγαπά, δείχνει τη γνώση Του. Όταν του λέει ότι, όταν θα γεράσει, άλλος θα  τον ζώσει, εννοεί ότι ο Πέτρος δε θ  αντισταθεί ως πρεσβύτερος στον πειρασμό  να εκμεταλλευτεί προς όφελός του τα δικαιώματα που πήρε.

Με τις επιστολές του Πέτρου και του Παύλου χτίστηκε η εκκλησία και μέσα απ
 αυτή γεννήθηκε η χειρότερη και πιο επικίνδυνη κοινωνία που γνώρισε ο κόσμος. Αυτά τα χαρακτηριστικά τα έχει, γιατί σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να ξεπεραστεί ο Λόγος του Χριστού κι από κανέναν άνθρωπο, ενώ αυτοί, που είναι εγκλωβισμένοι μέσα, είναι αναγκασμένοι να τηρούν νόμους κι αρχές ιουδαϊκές. Ό,τι ο Χριστός υποστηρίζει στο Λόγο του, ανατρέπεται και διαστρεβλώνεται μέσα από  τις επιστολές. Οι άνθρωποι είναι τυφλοί και φοβισμένοι και δεν μπορούν να δουν τι ακριβώς συμβαίνει και ποιος το δημιουργεί. Για ό,τι άσχημο έχει συμβεί, από τότε μέχρι σήμερα, αποκλειστικός υπεύθυνος είναι η εκκλησία. Ακόμα και για τις διώξεις και τις σφαγές των χριστιανών είναι υπεύθυνη η εκκλησία, επειδή δε μοίρασε ποτέ γνώση, αλλά προσπάθησε να κάνει τους χριστιανούς μία κοινωνία, που ελέγχεται. Όταν οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες δίωκαν τους χριστιανούς, το έκαναν όχι, επειδή πίστευαν οι χριστιανοί στον Υιό του Θεού, αλλά επειδή είχαν αρχίσει να κατευθύνονται απόλυτα από διάφορα άλλα κέντρα. Ο ψευδομέγας Κωνσταντίνος δεν ήταν τίποτε άλλο παρά ένας άθλιος, μικρός άνθρωπος, γιος μίας μοιχαλίδας, που είδε την κατάσταση εκ του πονηρού και την εκμεταλλεύτηκε. Από τη Ρώμη που τον αμφισβητούσε, μετακινήθηκε για να σώσει τις εξουσίες του. Η μητέρα του που ήταν πονηρή, είδε ότι οι χριστιανοί ελέγχονται εύκολα και μέσα από συμφωνίες με την ηγεσία τους, κατάφερε να δώσει μία τρομερή δύναμη στο γιο της. Η ιστορία, έστω κι αν το αποκρύπτει, γνωρίζει το ποιόν του Κωνσταντίνου και της μητέρας του.

Θα εξετάσουμε την ιστορία, όταν αναλύσουμε το Μυστικό Σχέδιο του Θεού
..  αυτό που μας ενδιαφέρει τώρα, είναι να δούμε πώς η κοινωνία της μοιχείας λειτουργεί κι αναπαράγει τ άσχημα χαρακτηριστικά της. Ήδη από την εποχή του Πέτρου και του Παύλου είχαν εδραιώσει τις θέσεις τους οι πρεσβύτεροι μέσα στην ηγεσία της εκκλησίας. Αυτοί οι πρεσβύτεροι ήταν στην πλειοψηφία τους παιδιά ιουδαϊκής φιλοσοφίας  κι ως εκ τούτου οι απόψεις τους καθαρά ιουδαϊκές. Το επίπεδό τους ήταν το χαμηλότερο δυνατό, που μπορούσε να υπάρξει. Όταν οι λεγόμενοι πατέρες της εκκλησίας μπήκαν μέσα στη δομή της, ήδη είχαν παγιωθεί απόψεις και το κύριο έργο τους ήταν να εξευγενίσουν αυτές τις άθλιες κι εύθραυστες απόψεις δίνοντάς τους κάποια φιλοσοφική διάσταση, ώστε ν αντέξουν στον χρόνο. Αν θελήσει κάποιος να δει πόσο οφθαλμοφανείς είναι αυτές οι αθλιότητες, δεν έχει παρά να διαβάσει το Ευαγγέλιο στο σημείο που κατακρίνει ο Χριστός τους υποκριτές και θα δει ότι αυτό που απαγορεύει ρητά, είναι αυτό που η εκκλησία θεωρεί θεμέλιο της. (Ματθ. 23.9-23.10) "και πατέρα μη καλέσητε υμών επί της γης .. εις γαρ έστιν ο πατήρ υμών, ο εν τοις ουρανοίς." (Καί κανένα μή ονομάσετε πατέρα σας εις τήν γήν, διότι ένας είναι ο Πατέρας σας, εκείνος, πού είναι εις τούς ουρανούς. ). Η εκκλησία θεωρεί ως βάση της όχι το Λόγο του Χριστού, αλλά το λόγο των πατέρων της. Η εκκλησία όλους τους ανθρώπους της τους αποκαλεί πατέρες κι αυτοί είναι, που έχουν την εξουσία της.

Όταν διερευνούσαμε τη δομή του συστήματος και τη μορφή που πρέπει να έχει η κοινωνία, ώστε αυτό να υφίσταται, θεωρήσαμε ως απαραίτητη την προϋπόθεση της μοιχείας. Από την ερμηνεία του Λόγου του Χριστού, είδαμε ότι ο θεσμός του γάμου γεννά το σύνολο της μοιχείας. Η εκκλησία επιτίθεται στον καθένα που είναι ενάντιος του γάμου κι αυτό, για να διατηρήσει τα δικαιώματα που της δίνουν εξουσία. Ο Θεός τιμωρεί κάθε περίπτωση που Αυτός παρακάμπτεται κι αυτή η τιμωρία αφορά αυτόν που έχει προσωπική άποψη, εκεί όπου υπάρχει μόνον ο Θεός. Όποιος παριστάνει το Θεό, βυθίζεται στον κόσμο των νεκρών και δε βγαίνει ποτέ από εκεί μέσα. Όταν ο Χριστός λέει και το τονίζει ότι αυτό που ο Θεός ενώνει, ο  άνθρωπος δεν πρέπει να το χωρίζει, εννοεί ότι κανένας άλλος δεν μπορεί να επέμβει. Όταν οδηγούν στην εκκλησία δύο ανθρώπους των οποίων δε γνωρίζει κανένας ούτε τις προθέσεις ούτε τα αισθήματα, ο ιερέας που παριστάνει το Θεό, είναι ένοχος θανάτου. Είναι ένοχος, γιατί δέχεται να παίξει το ρόλο του Θεού, ενώ ο θάνατος αφορά τους ανθρώπους που ενώνει. Απέναντι στην τελειότητα της δυναμικής του έρωτα που περιγράφει ο Χριστός, η εκκλησία αντικαθιστά το Θεό μ
ένα θλιβερό, αγράμματο μοιχό ιερέα. Ο Χριστός περιέγραψε με σχετική ακρίβεια τη σχέση μεταξύ των δύο φύλων. Όμως αυτή η περιγραφή είναι, που την κάνει επικίνδυνη. Ο άνθρωπος όσο σοφός κι αν είναι, δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να βρει κάποιο μειονέκτημα στη θεωρία του Χριστού. Όμως από τη στιγμή που πιστεύει στο Χριστό, η εκκλησία τον παγιδεύει στις απόψεις της.

Για να λειτουργήσει η κοινωνία μέσα στα πλαίσια της εξουσίας, πρέπει οπωσδήποτε να εντάξει μέσα της τους μηχανισμούς που παράγουν τα φαινόμενα της μοιχείας και της πορνείας. Οι άνθρωποι δεν εξουσιάζονται χωρίς αυτά τα στοιχεία. Σ
αυτό ακριβώς το σημείο βρίσκεται ο ρόλος της εκκλησίας: γεννήθηκε σε μία περίοδο κατά την οποία η εξουσία υπήρχε κι είχαν δημιουργηθεί από άλλες θρησκείες οι κατάλληλες συνθήκες.  Για να ελκύσει προς το μέρος της τους άθλιους πρεσβύτερους, που είχαν την εξουσία, δεν έπρεπε σε καμία περίπτωση ν απειλεί την υπάρχουσα δομή, αλλά να θέτει τις βάσεις για μία ακόμα πιο σκληρή κοινωνία, που αποτελούσε το δέλεαρ γι αυτούς. Ένας άνθρωπος που είχε την εξουσία πάνω στη δομή της τότε Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, θα έπρεπε, για να μετακινηθεί στο θέμα της θρησκείας, ν αυξάνει και όχι να μειώνει τις εξουσίες του. Για να υπάρξει όμως ομαλή λειτουργία, είναι απαραίτητο, αυτό που ισχύει στην κορυφή σύμφωνα με τη θεωρία μας να μεταδοθεί και στη βάση. Αυτή ήταν η αιτία για την οποία υπήρξαν οι Επιστολές. Δίνονται εξουσίες χωρίς κόστος για την ιεραρχία σε πρεσβύτερους, που ναι μεν δε βελτιώνουν τη ζωή τους, αλλά παρασύρονται και δίνουν άσχημα χαρακτηριστικά στην κοινωνία. Ένας πρεσβύτερος που κρίνει τον έναν και τον άλλο σε θέματα πίστης και συμπεριφοράς σε καμία περίπτωση δε βελτιώνει το βιοτικό του επίπεδο. Αυτό όμως που καταφέρνει, είναι να προκαλέσει άγχος στους υπόλοιπους και μ αυτόν τον τρόπο να τους αποπροσανατολίσει.

Η εκκλησία σ
αυτόν ακριβώς τον  αποπροσανατολισμό στηρίζεται. Δημιουργεί απάνθρωπες συνθήκες που τη συντηρούν και τις εκμεταλλεύεται για να κάνει αναγκαία την παρουσία της. Η δομή της εκκλησίας είναι μία δομή του τύπου της Βαβυλώνας. Η ιεραρχία είναι απόλυτη και σε καμία περίπτωση δεν επιτρέπεται διαφορετική άποψη απ αυτή των ηγετών της. Το περίφημο “αλάθητο” είτε του Πάπα είτε της ηγεσίας της Ορθόδοξης εκκλησίας είναι αυτό, που συντηρεί αυτήν τη δομή. Οι άνθρωποι πολλές φορές αμφισβήτησαν αυτό το αλάθητο και το πολέμησαν. Αυτό όμως που δεν μπόρεσαν ποτέ να καταλάβουν είναι ότι το αλάθητο δε δόθηκε ως δικαίωμα στην ηγεσία της για να επηρεάζει ή να θίγει την κοινωνία, αλλά για τους ίδιους τους ανθρώπους της εκκλησίας. Με το αλάθητο ο Πάπας δεν απειλεί έναν πιστό Ιταλό, αλλά το σύνολο των ιερέων της Καθολικής εκκλησίας. Η κοινωνία τύπου Βαβυλώνας που υπάρχει μέσα στην ίδια τη δομή της εκκλησίας, στηρίζεται αποκλειστικά στα πνευματικά δικαιώματα. Το αλάθητο λοιπόν είναι αυτό που δίνει αυτά τα δικαιώματα στην ηγεσία, για να μπορεί να μοιράζει με τη σειρά της σεβόμενη την ιεραρχία τα ίδια και στη βάση.

Η δύναμη της εκκλησίας είναι ο Λόγος του Χριστού, που είναι ανίκητος. Η εξουσία της όμως στηρίζεται στην αθλιότητα των Επιστολών και στα συγγραφικά  έργα εκείνων που ονομάζονται πατέρες της.  Όλοι αυτοί οι εργάτες της εκκλησίας γεύτηκαν την εξουσία που δίνει η εκκλησία κι επειδή ακριβώς τη γεύτηκαν, προσπάθησαν να τη διαφυλάξουν. Όμως ο Λόγος του Χριστού, που είναι η δύναμη της εκκλησίας, έχει γι
 αυτήν το μειονέκτημα ότι η τελειότητά Του δε νικιέται.. επειδή υπήρξε μετά από τη μεγάλη Αθήνα, δεν μπορούσε ν αποκρυφτεί. Αν μπορούσε η εκκλησία, όπως και το έκανε, όταν υπήρχαν αυτές οι δυνατότητες, θα έκρυβε τελείως το Λόγο του Χριστού. Οι άνθρωποι αγάπησαν το Θεό και τον Υιό Του κι έμαθαν για τη ζωή και τα θαύματά Του.  Η εκκλησία θα εκμεταλλεύονταν αν μπορούσε αυτήν την αγάπη κι εξαιτίας της άγνοιας του κόσμου, θα επέτρεπε την ανάγνωση μόνον των έργων των πατέρων της. Ο κόσμος εκείνη την εποχή μπορεί στο σύνολό του να ήταν χαμηλής παιδείας, αλλά υπήρχαν άνθρωποι, που μπορούσαν να νικήσουν σε κάθε περίπτωση το λόγο των πατέρων. Την πνευματική δύναμη και τη σοφία της Αλεξάνδρειας δεν την έχει ξαναζήσει σε καμία περίοδο της η ανθρωπότητα. Απ αυτήν την αρνητική κατάσταση για την εκκλησία, προέκυψε η υποχρέωση να δίνει και το Λόγο του Χριστού στους πιστούς.

Back to content | Back to main menu