Κορυφή σελίδας
Καινή Διαθήκη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Καινή Διαθήκη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Καινή Διαθήκη

Ποιοι είναι αυτοί, που παριστάνουν τους Θεούς κι ανταμείβουν τις χήρες και κατά συνέπεια τους ανθρώπους; Σε ποιους αναφέρεται ο Παύλος, όταν λέει ότι: "νεωτέρας δε χήρας παραιτού. όταν γαρ καταστρηνιάσωσι του Χριστού, γαμείν θέλουσιν," (Να αρνήσαι όμως νά καταγράφης νεωτέρας χήρας, διότι όταν τά πάθη τους τάς αποσπάσουν από τόν Χριστόν θέλουν νά υπανδρευθούν,); Ποιος είναι αυτός, που έχει δικαίωμα να μπαίνει στην προσωπική ζωή του καθενός, ώστε να ξέρει πότε θέλει κάτι ο άνθρωπος και πότε δε θέλει; Ποιοι είναι αυτοί, που κάνουν ό,τι μισεί ο Χριστός; Η  λογική λέει ότι είναι οι ίδιοι, που Τον σταύρωσαν. Ο Παύλος το επιβεβαιώνει και Τον ξανασταυρώνει. (Τιμ. Α' 5.17-5.18) "Οι καλώς προεστώτες πρεσβύτεροι διπλής τιμής αξιούσθωσαν,  μάλιστα οι κοπιώντες εν λόγω και διδασκαλία.." (Οι πρεσβύτεροι οι οποίοι είναι καλοί προϊστάμενοι, πρέπει νά κρίνωνται άξιοι διπλής τιμής, μάλιστα εκείνοι πού κοπιάζουν μέ τό κήρυγμα καί τήν διδασκαλίαν,). Ο Παύλος δίνει αρμοδιότητες εντελώς αυθαίρετα στους πρεσβύτερους κι αυτές τις αρμοδιότητες τις συνοδεύει μ εξουσίες και μ ανθρώπινες τιμές, εφόσον τους μετατρέπει σε προϊστάμενους. Αυτό, που είναι βδέλυγμα για το Θεό, το δημιουργεί ο Παύλος σ αυτές τις φράσεις. Οι πρεσβύτεροι σταύρωσαν το Χριστό και οι ίδιοι είναι αυτοί, που παίρνουν τις εξουσίες μέσω των Αποστόλων. Επειδή αυτοί, που κρίνουν, στο σύνολο τους είναι άθλιοι, αναλαμβάνει παρακάτω να τους προστατεύσει λέγοντας: (Τιμ. Α' 5.19) "κατά πρεσβυτέρου κατηγορίαν μη παραδέχου εκτός ει μη επί δύο ή τριών μαρτύρων.". Μή δέχεσαι κατηγορίαν εναντίον πρεσβυτέρου, εκτός εάν στηρίζεται επί δύο ή τριών μαρτύρων.). Αλλά ακόμα κι αν συμβεί ο πρεσβύτερος να είναι τόσο άθλιος, δίνει την αρμοδιότητα σ  άλλους πρεσβύτερους να τον ελέγξουν, για να έχουν φόβο οι υπόλοιποι.

Απ
αυτόν το φόβο ξεκινούν όλα τα άσχημα στη ζωή των ανθρώπων. Ο καθένας, που παίρνει μία ανούσια εξουσία από την εκκλησία να κρίνει, φοβίζει τους υπολοίπους είτε γνωρίζει τι λέει και τι κάνει είτε όχι. Όλοι αυτοί, που περιφέρονται στις εκκλησίες και αποτελούν την πληγή της κοινωνίας, είναι μισητοί από το Θεό, γιατί εμποδίζουν τους ανθρώπους να μπουν στη Βασιλεία των Ουρανών. Έτσι επιβεβαιώνεται ο Λόγος του Χριστού: (Ματθ. 23.14) "Ουαί υμίν, γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί, ότι κλείετε την βασιλείαν των ουρανών έμπροσθεν των ανθρώπων. υμείς γαρ ουκ εισέρχεσθε, ουδέ τους εισερχομένους αφίετε εισελθείν." (Αλλοίμμονον σ' εσάς, γραμματείς καί Φαρισαίοι υποκριταί, διότι  κλείνετε τήν βασιλείαν τών ουρανών εμπρός στούς ανθρώπους. Σείς οι ίδιοι δέν μπαίνετε, αλλά καί εκείνους που θέλουν νά μπούν δέν τους αφήνετε.). Αυτοί είναι, που προσεύχονται όρθιοι στην εκκλησία και δοξολογούν το Θεό κι όταν βγαίνουν απ αυτή, κρίνουν τον έναν και τον άλλο με βάση τη δική τους αθλιότητα. Ο Χριστός προσπαθεί να προστατεύσει τους ανθρώπους από τους υποκριτές, όταν προτείνει να νηστεύουν και να μην το δείχνουν. Μ αυτό βοηθάει ιδιαίτερα τους νεανίσκους, εφόσον, αν οι άνθρωποι δεν δείχνουν πότε νηστεύουν, αποφεύγουν τον έλεγχο και οι νεανίσκοι, που από τα δεδομένα δυσκολεύονται να τηρήσουν αυτούς τους τύπους. Ο Ίδιος δε νήστευε και κατηγορήθηκε γι αυτό κι επειδή δεν είναι υποκριτής δεν το συνιστά παρά μόνο για άμυνα. Όταν η εκκλησία περάσει αυτήν την, χωρίς ουσία, εξουσία στους πρεσβύτερους, που πέφτουν στην παγίδα και τη χρησιμοποιούν, τότε είναι έτοιμη να διατυπώσει τη θεωρία της για την ουσιαστική εξουσία μέσα στην κοινωνία και πάνω στο σύνολο των ανθρώπων.

Για να καταλάβουμε την άποψη της εκκλησίας για την εξουσία, πρέπει πρώτα απ
 όλα να δούμε το σύνολο των παραμέτρων, που επηρέασαν αυτήν την άποψη και τη βασική επιδίωξή της. Ο χριστιανισμός, κατά την εποχή των Αποστόλων, ήταν μία νέα θρησκεία κι αντιπρόσωποι της ήταν Ιουδαίοι. Οι Ιουδαίοι έχουν μία συγκεκριμένη φιλοσοφία, που είναι γέννημα της παιδείας μέσω της Παλαιάς Διαθήκης. Επειδή αρνούνται να ερμηνεύσουν το Λόγο του Χριστού, είτε λόγω αδυναμίας είτε λόγω συμφέροντος όπως προέβλεψε ο Χριστός φτιάχνουν μία ιεραρχία και ένα μοντέλο λειτουργίας. Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία είχε μία θρησκεία, την οποία προστάτευε και το σύνολο των ανθρώπων, που είχαν υψηλή παιδεία, την αποδέχονταν. Η νέα θρησκεία, για ν αντικαταστήσει την παλαιά έπρεπε κατ αρχήν να χρησιμοποιεί κάποιο δέλεαρ. Το πρόβλημα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ήταν η διατήρηση της εξουσίας κι αυτό σημαίνει ότι η νέα θρησκεία έπρεπε να δίνει αυτήν τη δυνατότητα, εφόσον ήθελε να καθιερωθεί ως επίσημη θρησκεία. Οι Ρωμαίοι γνώριζαν το σύνολο της φιλοσοφίας των Ελλήνων κι αυτή η γνώση τούς επέτρεπε να αξιολογούν τις προτάσεις. Το ότι η εξουσία γνώριζε περί μοιχείας και γάμου το απέδειξε, όταν το 186 π.Χ. οι Ρωμαίοι άρχοντες κατήργησαν το θεσμό των Διονυσίων, που ονομαζόταν Bacchanalia. Η βρωμερή άρχουσα τάξη της Ρώμης, που περιφερόταν από πορνείο σε πορνείο, για λόγους ηθικής κατήργησε γιορτές στις οποίες, τουλάχιστον ο καθένας πήγαινε με δική του επιλογή και στην πλειοψηφία τους νέοι.

Ένας βρωμερός γέρων άρχοντας της Ρώμης, μέσα στο πορνείο είχε ισχύ και όχι σε ελεύθερες συνθήκες. Εφόσον η γνώση αυτή υπήρχε, έπρεπε η νέα θρησκεία να καλύπτει στο μεγαλύτερο βαθμό αυτήν την προδιαγραφή. Επιπλέον έπρεπε το σύνολο των πιστών ν
αποτελεί μία ομοιογενή μάζα, που θα είχε χαρακτηριστικά δουλικότητας. Συνεπώς έπρεπε σε μία κοινωνία στην οποία υπήρχαν άρχοντες και δούλοι, η νέα θρησκεία να μη διαταράσσει την ισχύουσα κατάσταση και να έχει υπάκουους πιστούς. Όλες αυτές οι προδιαγραφές βρίσκονται στις Επιστολές των Αποστόλων. Οι επιστολές αυτές ήταν ένα πακέτο προτάσεων που ένας αυτοκράτορας έπρεπε να εξετάσει. Ο αυτοκράτορας αυτός ήταν ο Κωνσταντίνος, που σε σύγκριση με το πνευματικό μέγεθος του Τραϊανού, ήταν ένας νάνος. Ήταν ένας άθλιος άνθρωπος, που δε δίστασε να σκοτώσει το γιο του Κρίσπο και τη γυναίκα του. Δε δίστασε να σκοτώσει ανθρώπους, όταν νόμιζε ότι τον απειλούσαν κι όχι μόνον αυτούς, αλλά και τις οικογένειες τους. Αυτόν τον τρισάθλιο άνθρωπο, το δολοφόνο, η εκκλησία τον συγχώρεσε και τον ονόμασε “άγιο” και η ίδια εκκλησία δε συγχωρεί έναν άνθρωπο, που θέλει απλά να χωρίζει λόγω μοιχείας. Αποκαλούν το δολοφόνο “άγιο”, ενώ ο φτωχός άνθρωπος κρίνεται από τους ηλίθιους, μέχρι να πεθάνει. Ανάμεσα στ άλλα που του αναγνωρίζει η εκκλησία, είναι και η Οικουμενική Σύνοδος.

Σ
αυτό το σημείο περιγράψαμε ό,τι συμβαίνει στην εποχή μας και συνέβη τότε για πρώτη φορά: η εξουσία προστατεύει με τα όπλα την ιεραρχία της εκκλησίας κι εξοντώνει τους αιρετικούς. Οι Ιουδαίοι, που αντιπροσωπεύουν τη νέα θρησκεία, ήταν στο σύνολο τους πρεσβύτεροι και διψασμένοι για εξουσία. Ήταν άνθρωποι του χειρότερου επιπέδου σ έναν κόσμο, που γεννούσε συνεχώς γίγαντες του πνεύματος, που συναγωνίζονταν σε μία ανεπανάληπτη μάχη προσφοράς προς τον άνθρωπο. Ήταν άνθρωποι που τους έβλεπαν οι φιλόσοφοι και δεν μπορούσαν να σταματήσουν το γέλιο τους κάθε φορά που μιλούσαν. Οι άνθρωποι του πνεύματος, που αγάπησαν το Θεό όσο κανένας άλλος κι αγαπήθηκαν εξίσου απ Αυτόν, βασανίστηκαν  από ανθρώπους που δε γνώριζαν ούτε να γράφουν ούτε να διαβάζουν. Αυτοί οι άθλιοι παρέδωσαν εκατομμύρια ανθρώπους από τότε μέχρι σήμερα στο θάνατο, είτε μέσω πολέμων είτε μέσω εκμετάλλευσης. Η δυνατότητα παράδοσης των ανθρώπων στη διάθεση της εξουσίας του συστήματος προκύπτει από την αθλιότητα των επιστολών. (Πέτρ. Α' 2.13-2.18) "Υποταγήτε ουν πάση ανθρωπίνη κτίσει διά τον Κύριον .. είτε βασιλεί, ως υπερέχοντι, είτε ηγεμόσιν.... ότι ούτως εστί το θέλημα του Θεού," (Υποταχθήτε λοιπόν, σέ κάθε ανθρωπίνην εξουσίαν χάριν του Κυρίου, είτε πρόκειτε διά τόν βασιλέα, ώς τόν ανώτατον άρχοντα, είτε διά διοικητάς..... διότι αυτό είναι τό θέλημα του Θεού), "πάντας τιμήσατε, την αδελφότητα αγαπάτε, τον Θεόν φοβείσθε, τον βασιλέα τιμάτε." (Τιμήσατε όλους, τήν αδελφότητα aγαπάτε, τόν Θεόν φοβείσθε, τόν βασιλέα τιμάτε.).

Αν κάποιος στις μέρες μας απορεί γιατί υπήρξε φεουδαρχία, δεν έχει παρά να διαβάσει το παρακάτω ανατριχιαστικό: (Πετρ. Α. 2.18-2.19) "Οι οικέται, υποτασσόμενοι εν παντί φόβω τοις δεσπόταις, ου μόνον τοις αγαθοίς και επιεικέσιν, αλλά και τοις σκολιοίς. τούτο γαρ χάρις," (Οι υπηρέται, νά υποτάσσεσθε εις τους κυρίους σας, μέ τόν οφειλόμενον σεβασμόν, καί όχι μόνον εις τους καλούς καί επιεικείς αλλά καί εις τους διεστραμμένους. Διότι αυτό έχει χάριν,). Ερχόταν ο άθλιος άρχοντας, βίαζε το κορίτσι του δούλου του κι είχε τη δυνατότητα να του πει: “τούτο γαρ χάρις”. Όλη η αθλιότητα που έζησε η ανθρωπότητα βρίσκεται σ αυτήν την μικρή φράση. Ο Παύλος ως πιο πονηρός αναφέρει για τους δούλους το εξής: (Τιμ. Α' 6.1) "Όσοι εισίν υπό ζυγόν δούλοι, τους ιδίους δεσπότας πάσης τιμής αξίους ηγείσθωσαν, ίνα μη το όνομα του Θεού και η διδασκαλία βλασφημήται" (Όσοι είναι υπό τόν ζυγόν τής δουλείας, άς θεωρούν τους κυρίους των αξίους κάθε τιμής, διά νά μή δυσφημήται τό όνομα του Θεού καί η διδασκαλία.). Και ο άθλιος συνεχίζοντας λέει: (Τιμ. Α' 6.3) "Ταύτα δίδασκε και παρακάλει." (Αυτά νά διδάσκεις καί νά προτρέπεις.) . Στο θέμα της γενικής αντιμετώπισης της εξουσίας έχει την ίδια άποψη με τον Πέτρο και λέει: (Ρωμ. 13.1) "Πάσα ψυχή εξουσίαις υπερεχούσαις υποτασσέσθω. ου γαρ εστίν εξουσία ει μη υπό Θεού.. αι δε ούσαι εξουσίαι υπό του Θεού τεταγμέναι εισίν. ώστε ο αντιτασσόμενος τη εξουσία τη του Θεού διαταγή ανθέστηκεν..". (Ας υποτάσσεται ο καθένας εις τάς ανώτερας εξουσίας, διότι δέν υπάρχει εξουσία παρά από τόν Θεόν, καί αι εξουσίαι πού υπάρχουν έχουν ταχθή από τόν Θεόν. Ώστε εκείνος που αντιστέκεται εις τήν εξουσίαν, αντιτάσσεται εις τήν διαταγήν του Θεού).

Μ αυτές τις φράσεις ο Παύλος δίνει στην εκκλησία ισχυρότατη δύναμη  και τη δυνατότητα, εφόσον αυτή ελέγχει τους ανθρώπους, να επιλέγει σύμφωνα με το συμφέρον της. Ταυτίζει εγκληματικά την εξουσία και τους άθλιους υπηρέτες της με τον Πανάγαθο και Πανίσχυρο Θεό και κατορθώνει να φοβίζει τον κόσμο. Από την άλλη πλευρά, εφόσον αυτή δίνει τα χαρακτηριστικά που επιθυμεί στους ανθρώπους, έχει δικαίωμα να επιλέγει μεταξύ εξουσιών, που υποτίθεται ότι συνδέονται με το Θεό. Στην περίπτωση της Γαλλικής Επανάστασης, αν η εκκλησία είχε ως αποκλειστικό καθήκον τη διαμόρφωση συνθηκών υποταγής των ανθρώπων, δε θα ενδιαφερόταν για το ποιος έχει την εξουσία. Εφόσον η εξουσία είναι αυτή, που συνδέεται με το Θεό, δεν έχει σχέση, αν ασκείται από το Διευθυντήριο ή το βασιλιά. Αν υποθέσουμε ότι ο λαός δεν ήθελε το βασιλιά κι ήθελε κάποιον άλλο, η εκκλησία θα έπρεπε να υποστηρίξει αυτόν τον άλλο, για να λειτουργήσει η κοινωνία. Όμως η εκκλησία του Πέτρου και Παύλου απαιτεί την υποταγή των ανθρώπων στην εξουσία που επιλέγεται απ αυτήν. Η ίδια η εκκλησία διαπραγματεύεται με τους φορείς της εξουσίας πάντα με γνώμονα το δικό της συμφέρον.

Στην περίπτωση στην οποία αναφερόμαστε, εφόσον απειλούνται τα ζωτικά της συμφέροντα κι επειδή έτσι τη συνέφερε, χαρακτήριζε τους επαναστάτες “ανθεστικότες”, ανεξάρτητα από το πώς πήραν την εξουσία, κι αυτούς που έχασαν την εξουσία τούς χαρακτήριζε ως φορείς εξουσίας που συνδέονται με το Θεό. Δεν ενδιαφέρεται να υπάρχει απλά εξουσία κι αυτή να διατηρεί τα δεδομένα που συντηρούν αυτήν την εξουσία, αλλά ενδιαφέρεται να έχει την εξουσία αυτός που την ευνοεί. Όταν στο προσκήνιο εμφανίστηκε ο άλλος “Μέγας”, ο άθλιος Ναπολέων, από τα δεδομένα ήταν εχθρός της. Όμως, αφού ο Ναπολέων ξεπούλησε τους αγώνες των ανθρώπων κι ήρθε σε διαπραγμάτευση μ
αυτήν κι έγινε άνθρωπος της αποκλειστικά, τότε και μόνον τότε άσκησε εξουσία μέσα στη Γαλλία. Το πόσο καλά διαπραγματεύτηκε τα συμφέροντα της η εκκλησία, το καταλαβαίνουμε από ένα πράγμα: ο Πάπας ήταν αυτός, που έστεψε τον ελάχιστο Ναπολέοντα αυτοκράτορα, παραχωρώντας του το ποίμνιο της εκκλησίας. Από τη στιγμή που τον αναγνωρίζει στην επαρχία της Γαλλίας, το κήρυγμα της ορίζει “ανθεστικότες” άλλους και όχι το στρατηγό του Διευθυντηρίου.

Οι πόλεμοι που διεξήγαγε ο Ναπολέων, ήταν τόσο αιματηροί, ώστε χωρίς τη συνεχή βοήθεια της εκκλησίας, η στρατολόγηση του άνθους του γαλλικού έθνους θα ήταν αδύνατη. Ο μεγαλύτερος εχθρός των Γάλλων, στο σύνολο της ιστορίας, υπήρξε ο Ναπολέων. Δεν υπάρχει βάρβαρος, που να έχει εξοντώσει τόσες εκατοντάδες χιλιάδες Γάλλους μέσα σε τόσα λίγα χρόνια. Η εκκλησία έδινε σ
αυτόν τους ανθρώπους που υποτίθεται ότι προστατεύει, για να τους σκοτώνει. Δεν υπάρχει ούτε μία πιθαμή ευρωπαϊκού εδάφους, που να μη μάτωσε από το αίμα του νέου, όμορφου, όσο και παγιδευμένου Γάλλου. Από την άλλη πλευρά, εξίσου συντριπτικές απώλειες είχαν και τ αντίπαλα έθνη. Η εκκλησία στήριζε τις εξουσίες των Πρώσων, των Αυστριακών, των Ρώσων, που οδηγούσαν τους νέους στο θάνατο. Το σύνολο της Ευρώπης θρήνησε και βυθίστηκε στο χειρότερο πένθος, εφόσον θρηνούσε νέους ανθρώπους, εξαιτίας της καλής διαπραγμάτευσης της εκκλησίας με το Ναπολέοντα.

Η τραγική ειρωνεία, που δείχνει και τη δύναμη της εκκλησίας, είναι ότι μ
αυτόν τον τρόπο νίκησε τη Γαλλική Επανάσταση. Άνθρωπος της ήταν ο ήρωας των δημοκρατικών, ενώ επίσης άνθρωπος της, ήταν ο διψασμένος για εξουσία βασιλιάς. Αυτό που κέρδισε η ανθρωπότητα στο σύνολο της, γιατί αυτοί που αγωνίστηκαν τότε, δεν κέρδισαν απολύτως τίποτε, ήταν η δημιουργία νέων δεδομένων, που μπορεί να μην απείλησαν την ισχύ της εκκλησίας, αλλά την τρόμαξαν τόσο, ώστε να λειτουργεί λιγότερο αυταρχικά. Η Γαλλική Επανάσταση ήταν αυτή, που ανάγκασε την εκκλησία να αναγνωρίζει από τότε ως σήμερα εξουσίες, που δε λειτουργούν ελέω πνευματικών δικαιωμάτων και προέρχονται από το λαό. Οι Αμερικανοί στη δική τους επανάσταση, που ήταν απελευθερωτική, δεν αγωνίστηκαν επιπλέον για την κατάργηση της απολυταρχίας. Ο αρχηγός του κράτους ήταν πολίτης και όχι γόνος κάποιας βασιλικής οικογένειας. Αν δεν είχε μεσολαβήσει η Γαλλική Επανάσταση, η εκκλησία θα τους επέβαλε κάποιον τέτοιον άθλιο, που θα προερχόταν από τις βασιλικές αυλές της Ευρώπης.

Από τη στιγμή που εμφανίστηκαν οι κοσμοκράτορες μέχρι σήμερα, όπου η εξουσία υπάρχει με πλήρη ισχύ και γνώση, είναι ένα χρονικό διάστημα που χωρίζεται σε δύο περιόδους. Η πρώτη περίοδος είναι μέχρι τη Γαλλική Επανάσταση, ενώ η δεύτερη μετά. Πριν την επανάσταση η εξουσία ήταν ελέω Θεού, ελέω πνευματικών δικαιωμάτων, ενώ μετά απ
αυτήν αλλοιώθηκε με αποκορύφωμα τη σημερινή παγκόσμια κατάσταση. Η εκκλησία ποτέ δεν έχασε τη δύναμη της, γιατί δεν μπορεί να υπάρξει κανενός είδους κεντρική εξουσία χωρίς τον έλεγχο της κοινωνίας απ αυτή. Εξουσία σημαίνει, εκτός της δυνατότητας ελέγχου των ανθρώπων και δυνατότητα κλοπής του πλούτου τους. Οι δούλοι της πρέπει να ανταμειφθούν με ανταμοιβή, που πρέπει ν αυξάνεται ανάλογα με το αξίωμα. Η δυνατότητα εξουσίας πάνω στους ανθρώπους δεν είναι αρκετή για ένα δούλο, που έχει υψηλό αξίωμα. Ο δούλος αυτός πρέπει και να αμείβεται ανάλογα. Πώς μπορεί το σύστημα να εξασφαλίσει πόρους γι αυτές τις ανάγκες; Η υπερπολύτιμη εκκλησία στο θέμα της υποταγής σ ό,τι αφορά τις οικονομικές απαιτήσεις της εξουσίας, τι προσφέρει;

Όταν συντάχθηκαν οι Επιστολές αποτελούσαν, όπως αναφέραμε, ένα πλήρες πακέτο προτάσεων προς τους αυτοκράτορες για την υιοθέτηση της νέας θρησκείας ως επίσημης. Ο Κωνσταντίνος ικανοποιήθηκε και υιοθέτησε αυτήν τη θρησκεία, καλυπτόμενος πλήρως. Η ηγεσία των χριστιανών παρέδιδε σ
αυτόν προς εκμετάλλευση, όχι μόνον τα σώματά τους, για τους αναγκαίους επεκτατικούς πολέμους μίας αυτοκρατορίας, αλλά και τη δυνατότητα κλοπής των κόπων τους. Οι χριστιανοί όχι μόνο παραδόθηκαν σαν δούλοι στην εξουσία του αυτοκράτορα, αλλά αφέθηκαν από την εκκλησία να είναι και τα μόνιμα θύματα του συστήματος σ ό,τι αφορά την οικονομική εκμετάλλευση. (Ρωμ. 13.5-13.7) "διό ανάγκη υποτάσσεσθαι ου μόνον διά την οργήν, αλλά και διά την συνείδησιν. διά τούτο γαρ και φόρους τελείτε.. λειτουργοί γαρ Θεού εισίν εις αυτό τούτο προσκαρτερούντες. απόδοτε ουν πάσι τας οφειλάς, τω τον φόρον τον φόρον, τω το τέλος το τέλος, τω τον  φόβον τον φόβον, τω την τιμήν την τιμήν." (Διά  τούτο είναι ανάγκη νά υποτάσσεσθε όχι μόνον ένεκα της οργής αλλά καί διά λόγους συνειδήσεως. Αυτός είναι ο λόγος που πληρώνετε τους φόρους, διότι αι αρχαί είναι υπηρέται τού Θεού, αφοσιωμένοι εις αυτό ακριβώς τό έργον. Αποδώσατε λοιπόν εις όλους ό,τι τούς οφείλεται.. φόρον εις εκείνον πού οφείλεται φόρος, δασμός εις εκείνον που οφείλεται δασμός, σεβασμός εις εκείνον που οφείλεται σεβασμός, τιμή εις εκείνον που οφείλεται τιμή.). Βέβαια το τελευταίο, που αφορά την τιμή, είναι εκ του πονηρού και άσχετο.

Αυτό που έχει σημασία, είναι ότι όλους αυτούς τους αιώνες οι χριστιανοί όχι μόνο δούλευαν, για να συντηρούν τους κλέφτες, όχι μόνον έδιναν τα παιδιά τους, για να τα σκοτώσει ο κάθε ηλίθιος στους πολέμους, αλλά και πλήρωναν επιπλέον τα έξοδα των πολέμων. Η εκκλησία κατορθώνει να ελέγχει μ
αυτόν τον τρόπο τη μεγάλη κοινωνική μάζα, εφόσον στα μάτια της παρουσιάζεται ως το μέσον για την ποθούμενη επαφή με το Θεό κι εξασφαλίζει ταυτόχρονα την ύπαρξή της, που είναι άμεσα συνδεδεμένη με τη φτώχεια των ανθρώπων. Για να το αντιληφθεί κάποιος αυτό, πρέπει να σκεφτεί το σύνολο του έργου της σε θέματα, που αφορούν το Θεό και τους ανθρώπους. Η εκκλησία είναι ένα σύστημα και σε κάθε περίπτωση, για να λειτουργήσει, χρειάζεται οικονομικούς πόρους. Καθώς η εκκλησία εξασφαλίζει πόρους για τον εαυτό της και για το σύστημα εξουσίας, που την προστατεύει, σπρώχνει τον άνθρωπο στη φτώχεια. Εξαιτίας αυτής της φτώχειας, που είναι δικό της δημιούργημα, έχει τη δυνατότητα να κάνει αυτό που ονομάζει φιλανθρωπικό έργο και δεν είναι τίποτε άλλο, παρά επιστροφή στους ανθρώπους ενός μικρού τμήματος των κλοπιμαίων. Οι άνθρωποι αιώνες τώρα δουλεύουν μέρα νύχτα, χωρίς ποτέ να έχουν τη δυνατότητα να ζήσουν άνετα, επειδή τους κλέβει το σύστημα. Η εκκλησία, που είναι υπεύθυνη γι αυτήν την κλοπή, εκμεταλλεύεται τη φτώχεια δίνοντας ψίχουλα σε ανθρώπους, που με τη δουλειά τους σ άλλη περίπτωση δε  θα στερούνταν τίποτε.

Εδώ θα υποστηρίξει κάποιος ότι η εκκλησία  παίρνει από τους πλούσιους και μοιράζει στους φτωχούς. Πράγματι, παίρνει από τους πλούσιους και μοιράζει στους φτωχούς, αλλά μία βαθύτερη σκέψη οδηγεί στις συνθήκες, που κάνουν τους ανθρώπους πλούσιους ή φτωχούς. Εφόσον αυτή στηρίζει το σύστημα, αυτή είναι υπεύθυνη γι
αυτό που, ισχύει πάντα και στους αιώνες. Οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι κι οι φτωχοί φτωχότεροι. Όλον αυτόν το μύθο για το φιλανθρωπικό έργο της εκκλησίας, τον έχει δημιουργήσει η ίδια και όχι αυτοί, που θεωρητικά θα έπρεπε, οι φτωχοί άνθρωποι. Τους ανθρώπους δεν μπορεί να τους βοηθήσει σε καμία περίπτωση ένα κομμάτι ψωμί, που ναι μεν καλύπτει την πείνα της στιγμής, αλλά δε δίνει ελπίδες για την επίλυση του προβλήματος της πείνας. Όποιος θέλει να βοηθήσει τους ανθρώπους, τους ελευθερώνει κι αυτό γίνεται μόνο με δωρεά γνώσης.

Η εκκλησία όλους αυτούς τους αιώνες έκρυβε τη γνώση, που είναι ικανή να δημιουργήσει συνθήκες ισότητας και δίκαιης κατανομής του πλούτου. Πάντα επιδίωκε το σκοτάδι και τη φτώχεια, για να μπορεί να παρουσιάζεται ως βοηθός του ανθρώπου, κρύβοντας από τα μάτια του την αθλιότητα των ανθρώπων της. Ακόμα κι αυτό το ξεροκόμματο το έδινε με επιλογή, που σε καμία περίπτωση δε στηριζόταν στις πραγματικές ανάγκες του κάθε φτωχού. Όταν ο Παύλος προτείνει να γράφονται οι μαρτυρίες των ανθρώπων για τα έργα μίας χήρας ή του ανθρώπου γενικότερα, ακόμα κι αυτήν τη βοήθεια την κατευθύνει η εκκλησία προς τους άθλιους πρεσβύτερους, που την ακολουθούν.


Για ν
αντιληφθεί κάποιος πόση μεγάλη υποκρισία κρύβεται πίσω από το φιλανθρωπικό έργο της εκκλησίας, πρέπει να συγκρίνει το λόγο του Παύλου μ αυτόν του Θεού. Λέει ο τέλειος Χριστός: (Ματθ. 6.1) "Προσέχετε την ελεημοσύνην υμών μη ποιείν έμπροσθεν των ανθρώπων προς το θεαθήναι αυτοίς......., μη σαλπίσης έμπροσθέν σου, ώσπερ οι υποκριταί ποιούσιν εν ταις συναγωγαίς και εν ταις ρύμαις, όπως δοξασθώσιν υπό των ανθρώπων.. ...... σου δε ποιούντος ελεημοσύνην μη γνώτω η αριστερά σου τι ποιεί η δεξιά σου, όπως η σου η ελεημοσύνη εν των κρυπτώ, και ο πατήρ σου ο βλέπων εν τω κρυπτώ αποδώσει σοι εν των φανερώ." (Προσέχετε νά μή κάνετε τήν ελεημοσύνην σας εμπρός στούς ανθρώπους, διά νά σάς ιδούν.......μή τό διαλαλήσης μπροστά σου, όπως κάνουν οι υποκριταί εις τάς συναγωγάς καί εις τους δρόμους, διά νά τούς θαυμάζουν οι άνθρωποι......Όταν κάνης ελεημοσύνην, άς μή γνωρίζει τό αριστερό σου χέρι τί κάνει τό δεξί, διά νά γίνεται η ελεημοσύνη σου εις τά κρυφά καί ο Πατέρας σου πού βλεπει τί γίνεται εις τά κρυφά, θά σε ανταμείψη εις τά φανερά.). Ο Παύλος, αγνοώντας παντελώς το Χριστό λέει: (Ρωμ. 12.17) "μηδενί κακόν αντί κακού αποδίδοντες. προνοούμενοι καλά ενώπιον πάντων ανθρώπων.." (Σέ κανένα νά μή αποδίδετε κακόν αντί κακού .. φροντίζετε νά κάνετε ό,τι είναι  καλόν ενώπιον όλων τών ανθρώπων.). Μέσα στο καλό που αναφέρει ο Παύλος, είναι και η ελεημοσύνη κι αυτή είναι, που δίνει στην εκκλησία τη δυνατότητα να εμφανίζει έργο.

Όμως ποιοι είναι οι ελεήμονες; Για να συντηρηθεί το σύστημα, πρέπει οπωσδήποτε να εκμεταλλευτεί τον κόπο των ανθρώπων. Οι φτωχοί δεν είναι δυνατό να κάνουν ελεημοσύνες, εφόσον δεν μπορούν οι ίδιοι να επιβιώσουν άνετα. Με την ελεημοσύνη στα φανερά η εκκλησία, πέραν του εαυτού της, δίνει και στους κλέφτες πρεσβύτερους τη δυνατότητα να φαίνονται φιλάνθρωποι. Ο Χριστός λέει στο νεανίσκο να μοιράσει την περιουσία του στους φτωχούς και να τον ακολουθήσει. Η εκκλησία ποτέ δεν κάνει ούτε προτείνει αυτό το πράγμα. Έχει τεράστια διαφορά το να μοιράζει κάποιος την περιουσία του από το να μοιράζει μέρος του κέρδους του. Το μεγάλο κέρδος είναι αυτό, που αποτελεί κλοπή και όχι η κατοχή της περιουσίας. Επομένως ελεήμων είναι αυτός, που μοιράζει περιουσία και όχι αυτός, που υπηρετεί σαν δούλος το σύστημα, που του εξασφαλίζει συνθήκες κέρδους, ένα μέρος του οποίου ξοδεύεται για φιλανθρωπία με στόχο τη διαφήμιση.


Όταν ένας άνθρωπος του συστήματος εισπράττει συνεχώς υπεραξίες, που οδηγούν τους ανθρώπους στη φτώχεια, είναι υποκρισία να δίνει μέρος της υπεραξίας, για να φαίνεται φιλάνθρωπος. Ένας άνθρωπος, που σκοτώνει τους ανθρώπους, όταν διεκδικούν με μέσο την εργασία τους καλύτερες συνθήκες γι
 αυτούς και τα παιδιά τους, είναι ευπρόσδεκτος και πρότυπο για την εκκλησία, όταν δίνει μερικά χρήματα, για να καλύψει ορισμένες ανάγκες της. Δεν υπάρχει φεουδάρχης, βιομήχανος εκμεταλλευτής κι οποιοσδήποτε άλλος κλέφτης, που να μην είναι μέγας ευεργέτης της εκκλησίας. Οι απλοί άνθρωποι δουλεύουν, σκοτώνονται κι είναι αναγκασμένοι να τιμούν τους κλέφτες, που όσο μεγαλύτεροι και χειρότεροι είναι, τόσο πιο μεγάλη είναι η τιμή, που τους δίνεται.

Είδαμε πιο πάνω την άποψη της εκκλησίας για την εξουσία, αλλά δεν έγινε καμία αντιπαραβολή με την άποψη του Χριστού, όπως έγινε στον τομέα της φιλανθρωπίας, γιατί μόνο αν γίνει η αντιπαραβολή σ
αυτό το σημείο, και άρα με γνώση των παραπάνω διαφορών, αντιλαμβανόμαστε το σύνολο των όσων συμβαίνουν αλλά και την τέλεια γνώση του Χριστού. Όταν η εκκλησία δίνει τη δυνατότητα στους πρεσβύτερους να φαίνονται φιλάνθρωποι κι ευεργέτες, επειδή την ευνοούν, αυτό σημαίνει ότι αυτή η δυνατότητα υπάρχει στο σύνολο των επιπέδων. Από το πιο απομακρυσμένο χωριό ως το κέντρο, οι πρεσβύτεροι από τον πιο ασήμαντο ως τον πιο σημαντικό χάρη στην υποκρισία της εκκλησίας, έχουν τη δυνατότητα να εμφανίζονται ως ευεργέτες. Αγνοούμε τον ασήμαντο οικονομικά πρεσβύτερο και πηγαίνουμε στον πιο σημαντικό, που δεν είναι παρά ένας βασιλιάς για ένα έθνος. Από τη στιγμή που η εκκλησία προβάλλει πρότυπα κατ ιδίαν επιλογή, σημαίνει ότι  ο βασιλιάς που την ευνοεί, θα είναι κι ο μεγαλύτερος ευεργέτης. Αυτή η γνώση όμως υπάρχει και στο Λόγο του Χριστού: (Λουκ. 22.25-22.27) "ο δε είπεν αυτοίς.. οι βασιλείς των εθνών κυριεύουσιν αυτών, και οι εξουσιάζοντες αυτών ευεργέται καλούνται. υμείς δε ουχ ούτως, αλλ' ο μείζων εν υμίν γινέσθω ως ο νεώτερος, και ο ηγούμενος ως ο διακονών." (Αυτός δέ τους είπε, "Οι βασιλείς τών εθνών γίνονται κύριοι αυτών καί εκείνοι πού τά εξουσιάζουν ονομάζονται ευεργέται. Σείς όμως  μή κάνετε τό ίδιο, αλλ' ο μεγαλύτερος μεταξύ σας άς φέρεται όπως ο νεώτερος καί ο αρχηγός σάν υπηρέτης.).

Σε άλλο σημείο του Ευαγγελίου(Ματθ. 20.25-20.26) "οίδατε ότι οι άρχοντες των εθνών κατακυριεύουσιν αυτών και οι μεγάλοι κατεξουσιάζουσιν αυτών. ουχ ούτως έσται εν υμίν," (Ξέρετε ότι οι άρχοντες τών εθνών τά καταδυναστεύουν καί οι μεγάλοι τά καταπιέζουν. Αυτό δέν θά γίνεται μεταξύ σας,). Ο Χριστός μ αυτόν τον τρόπο δείχνει ποιοι  είναι αυτοί που ονομάζονται “ευεργέται”  και τι ακριβώς προκαλούν αυτοί οι “ευεργέται”. “Κατακυριεύουσιν” και “κατεξουσιάζουσιν” λοιπόν τους ανθρώπους οι μεγάλοι άντρες. Απ αυτήν τη δυνατότητα γεννάται ο πλούτος, που τους κάνει να φαίνονται ευεργέτες. Από την ισχύ της εξουσίας πηγάζει η κλοπή και η αυθαιρεσία του συστήματος.

Όταν ο αναγνώστης αντιληφθεί τους παραπάνω λόγους του Χριστού, τότε μόνο μπορεί ν
αντιληφθεί και ν απαντήσει σωστά στο ερώτημα Του: (Ματθ. 17.25) "τι σοι δοκεί Σίμων; οι βασιλείς της γης από τίνων λαμβάνουσι τέλη ή κήνσον; από των υιών αυτών ή από των αλλοτρίων;" (Τί φρονείς, Σίμων; Οι βασιλείς τής γής από ποιούς παίρνουν δασμούς ή φόρον; Από τά παιδιά τους ή από τούς ξένους;). Όταν ένας άνθρωπος αγαπά και προσέχει το Χριστό, πώς είναι δυνατό να απαντήσει; Όταν ο Χριστός αναφέρεται στην υποκρισία, όσον αφορά την ελεημοσύνη στα φανερά, όταν απ αυτήν την ελεημοσύνη προκύπτουν οι “ευεργέτες”, όταν οι βασιλιάδες κι οι άρχοντες ονομάζονται “μεγάλοι ευεργέται”, ενώ ταυτόχρονα καταπιέζουν τους ανθρώπους, τι μπορεί ν απαντήσει κάποιος; Μπορεί κάποιος να απαντήσει σαν τον Πέτρο; Ο Πέτρος ποτέ δεν κατάλαβε κι ούτε ενδιαφέρθηκε να καταλάβει, τι ακριβώς λέει ο Χριστός. "λέγει αυτώ ο Πέτρος. από των αλλοτρίων." (Ο Πέτρος τού λέγει, "Από τούς ξένους".). Ο Χριστός, λόγω αποστολής, δεν μπορούσε να πει την άποψή Του σ αυτό το συγκεκριμένο ερώτημα. Άφησε όμως γνώση. Οι άνθρωποι, οι “κατ εικόνα και καθ ομοίωσιν”, που τα περιμένουν όλα από το Θεό, δεν μπορούσαν να καταλάβουν τι λέει ο Χριστός; Δεν υπάρχει λογική σ αυτόν τον κόσμο, ώστε να γίνει αντιληπτό ότι ο βασιλιάς παίρνει φόρους από τους “γιους” του; Δεν μπορεί κάποιος ν αντιληφθεί ότι εκείνη τη στιγμή ο βασιλιάς ζητά φόρους από τους “γιους” του; Αλλότριοι είναι ο Χριστός κι ο Πέτρος; Αλλότριοι είναι οι άνθρωποι, που πληρώνουν φόρους; Πληρώνει ο Γερμανός φόρο στο Γάλλο άρχοντα ή το αντίστροφο; Ακόμα κι αν συμβεί αυτό κι οι Γάλλοι πληρώνουν φόρο στο Γερμανό βασιλιά, οι άνθρωποι δεν ωφελούνται. Για να το κατορθώσει αυτό ο Γερμανός βασιλιάς, πρέπει να σκοτώσει χιλιάδες ομοεθνείς του. Πρέπει να σκοτωθούν Γερμανοί, για να επιβάλλουν στους Γάλλους μία τέτοια κατάσταση κι αυτό δεν μπορεί να γίνεται σε μόνιμη βάση. Πρέπει να σκοτωθούν απλοί και φτωχοί στην πλειοψηφία τους άνθρωποι, για να εισπράξει ο κλέφτης φόρους από τους αλλότριους.

Αν δεν ήταν αυτή η άποψη του Χριστού, γιατί λέει στον Πέτρο: (Ματθ. 17.27) "ίνα δε μη σκανδαλίσωμεν αυτούς,... εκείνον λαβών δος αυτοίς αντί εμού και σου." (Αλλά διά νά μή τούς σκανδαλίσωμεν,..... Πάρε το καί δώσε τούς το γιά μένα καί γιά σένα.). Πώς θα τους σκανδάλιζε, εφόσον αυτοί ζητούσαν φόρους κι Αυτός ήταν σύμφωνος; Ο Χριστός παρέδωσε γνώση τέλεια δύο χιλιάδες χρόνια πριν κι ούτε ένας δεν την εκμεταλλεύτηκε προς όφελος των ανθρώπων.  Όλοι όσοι μπορούσαν ν
αντιληφθούν το Λόγο Του, τον απέκρυψαν, γιατί έτσι τους βόλευε. “Τον βασιλέα τιμάτε” λένε όλοι, ταυτιζόμενοι με τον Πέτρο για να μπορούν να κλέβουν παριστάνοντας τους δούλους. Αιώνες τώρα τυφλοί άνθρωποι φωνάζουν: “ο βασιλιάς πέθανε, ζήτω ο βασιλιάς” και κανένας τους δεν ακούει το Χριστό. Οι βασιλιάδες καταδυναστεύουν τους ανθρώπους κι ο Πέτρος με τους δούλους του λένε: “τούτο γαρ χάρις”. Όταν η εκκλησία στηρίζει το σύστημα, εφόσον κι αυτή η ίδια είναι σύστημα, εθελοτυφλεί και δεν υπολογίζει το Λόγο του Χριστού παρά των πατέρων της. Η ταύτιση αυτού του συστήματος με το Θεό, όπως προτείνουν ο Πέτρος και Παύλος, είναι σε κάθε περίπτωση εγκληματική. Ακόμα και σ αυτό ο Χριστός φροντίζει να αφήσει γνώση, λέγοντας: (Ματθ. 22.19-22.22) "επιδείξατέ μοι το νόμισμα του κήνσου. οι δε προσήνεγκαν αυτώ δηνάριον. και λέγει αυτοίς.. τίνος η εικών αύτη και η επιγραφή; λέγουσιν αυτώ..  Καίσαρος. τότε λέγει αυτοίς..  απόδοτε ουν τα Καίσαρος Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ." ("Τίνος είναι η εικόνα αυτή καί η επιγραφή;". Αυτοί του λέγουν, "Τού Καίσαρος". Τότε τούς λέγει, "Δώστε λοιπόν εις τόν Καίσαρα όσα οφείλονται εις τόν Καίσαρα καί εις τόν Θεόν όσα οφείλονται εις τόν Θεόν".).

Από την εποχή της ίδρυσης της εκκλησίας, το πρόσωπο της και του Καίσαρα ταυτίζονται. Όταν αυτή ως σύστημα χρειάζεται χρήματα για να λειτουργήσει, η ταύτιση είναι αναπόφευκτη. Όταν οι “ευεργέτες” την ευεργετούν κατακλέβοντας τον κόσμο, είναι εγκληματικό να συνδέονται με το Θεό. Ο Θεός, μέσω του Υιού Του, δε ζητά σε καμία περίπτωση λαμπρούς ναούς, που χτίζονται από εκμετάλλευση και μόνο. Οι λαμπροί ναοί χρειάζονται μόνο στους άθλιους ανθρώπους της εκκλησίας, για να ικανοποιήσουν τη μεγαλομανία τους, αλλά και στους λοιπούς πρεσβύτερους, για να μπορέσουν να κρύψουν την κλοπή τους. Ο κλέφτης δωρίζει στην εκκλησία και παίρνει απ αυτήν τιμές και λίγη υστεροφημία, εντελώς άχρηστη για το θνητό άνθρωπο.

Όταν υπάρχει αυτή η τεράστια απόκλιση ανάμεσα στο Λόγο του Χριστού και στο Λόγο της εκκλησίας, εύκολα θα προβληματιζόταν κάποιος και θα αναρωτιόταν: ποιον υπηρετεί η εκκλησία; Τι επιδιώκει; Ο Θεός γιατί την προστατεύει; Όλα αυτά τα ερωτήματα έχουν απάντηση, μόνον όταν υπάρχει η γνώση του Μυστικού Σχεδίου του Θεού. Ο Θεός δημιούργησε την εκκλησία και τις εξουσίες της, γιατί δεν υπήρχε άλλος τρόπος για τη Θέωση του ανθρώπου. Ο Πέτρος κι ο Παύλος επιλέχθηκαν από το Χριστό κι ήταν επιθυμητός για το Σχέδιο ο λόγος τους. Η εκκλησία
ως σύνολο δούλων που σκέφτονται και ενεργούν δε γνωρίζει ούτε το λόγο της ύπαρξής της ούτε τη σχέση της με το Θεό. Η εκκλησία με τον τρόπο που λειτουργεί, στην πραγματικότητα δεν υπηρετεί κανέναν. Σαν σύστημα με συγκεκριμένη δομή, παίζει το ρόλο μίας γυναίκας, που εκτελεί πορνεία. Το σύστημα της δίνει άντρες κι αυτή ακολουθεί τις βουλές τους. Εξαιτίας της πορνείας της, αυξάνει διαρκώς την ισχύ της και το μέγεθός της. Αυτή η μεγιστοποίηση των δυνατοτήτων της είναι επιθυμητή,  γιατί θα παραδοθεί κάποτε στον Υιό του Θεού σαν νύμφη.

Ο Πατριάρχης ή ο Πάπας είναι περαστικοί από ένα θρόνο, που στηρίζεται στην αδικία και στον πόνο των ανθρώπων. Επειδή όμως ο Θεός είναι Δίκαιος, οι άνθρωποί της είναι βασανισμένοι με το χειρότερο τρόπο. Αν θεωρεί κάποιος τον εαυτό του αδικημένο, επειδή είναι φτωχός και μοιχός, οι πιο αδικημένοι είναι οι αρχηγοί της εκκλησίας. Είναι μοιχοί, γέροντες κι άθλιοι. Νέοι δεν υπήρξαν ποτέ, γιατί ο νέος είναι ερωτευμένος με την ελευθερία. Αυτοί στη νεότητα τους υπήρξαν δούλοι του πιο ισχυρού κι αυταρχικού συστήματος. Αν ο έρωτας είναι το μεγάλο βήμα προς τη Θέωση, αυτοί όχι μόνο δεν το πραγματοποίησαν, αλλά βυθίστηκαν στην πιο απάνθρωπη μοιχεία, αυτή της υποχρεωτικής αγαμίας. Αυτοί γεννήθηκαν, για να υπάρξουν μόνον ως γέροντες κι άρρωστοι. Μερικοί απ
αυτούς γεύονται λίγη δόξα και παριστάνουν τους σοφούς. Όμως πώς μπορεί κάποιος να αισθάνεται σοφός, όταν είναι υποχρεωμένος να υιοθετεί και να επαναλαμβάνει τους λόγους του Πέτρου και του Παύλου που κανένας νέος δεν αναγνωρίζει; Οι νέοι αυτού του κόσμου θα μπουν στη Βασιλεία των Ουρανών, γιατί διατηρούν ανθρώπινα χαρακτηριστικά και θεία Σοφία.  Όμως οι πόρτες αυτής της βασιλείας είναι εντελώς κλειστές για τους δούλους της εκκλησίας των οποίων οι ηγέτες είναι απόλυτα όμοιοι μ αυτούς που έμειναν απ έξω και δεν είναι άλλοι από τους Πέτρο και Παύλο.

Αν πρέπει να απαντήσουμε στο ερώτημα ποιον υπηρετεί η εκκλησία, η απάντηση είναι κανέναν. Αν θεωρεί κάποιος υπηρεσία την εκπλήρωση της ματαιοδοξίας του Πάπα ή του Πατριάρχη, αυτό είναι δικαίωμά του. Όσον αφορά τις επιδιώξεις της, αν κάποιος σκεφτεί ότι ο Λόγος του Χριστού είναι λυτρωτικός, τότε αυτόματα βγαίνει το συμπέρασμα ότι η εκκλησία επιδιώκει την καταδίκη των ανθρώπων. Όταν ο Χριστός αρνείται εν ζωή να γίνει βασιλιάς και για να το πετύχει κρύβεται, όταν ο Χριστός κατηγορεί ευθέως τους βασιλιάδες αυτού του κόσμου, εννοείται ότι η εκκλησία, που διψά για την απόλυτη εξουσία της κοσμοκρατορίας, δεν έχει σχέση μ
Αυτόν. Αν ο Χριστός με το Λόγο Του επιδιώκει τη Λύτρωση και το Φως, οι δούλοι επιδιώκουν την εξομοίωση του κόσμου μ αυτούς, που επιδιώκουν τη ζωή στο απόλυτο σκοτάδι.

Η εκκλησία επιδιώκει το απόλυτο σκοτάδι κι ήταν πανίσχυρη κι ευχαριστημένη μόνο στην εποχή του Μεσαίωνα. Μισεί τους νέους ανθρώπους, που δε σκύβουν μπροστά της. Όποτε της δόθηκε η ευκαιρία, τους εξόντωσε χωρίς κανέναν ενδοιασμό. Αν σκεφτεί κάποιος ότι στους πολέμους η πλειοψηφία των στρατιωτών είναι νέοι, τότε θ
αρχίσει να υποψιάζεται ότι η εκκλησία δε λείπει απ αυτήν την τεράστια ανθρωποθυσία. Ο μοιχός δούλος της, που βρίσκεται κοντά στο τέλος της ζωής του, μισεί τους νέους. Δε θέλει να γεύονται τη χαρά. Δε θέλει να ερωτεύονται μεταξύ τους. Το μόνο που θέλει είναι να κυριαρχεί ο φόβος και η φτώχεια. Ο χειρότερος φόβος είναι ο φόβος του Θεού που προκαλεί η εκκλησία. Ο άνθρωπος δεν μπορεί να ησυχάσει, γιατί ο Θεός είναι παντού, αλλά δεν αποκαλύπτεται. Αυτή η συμπεριφορά Του, λόγω Σχεδίου, δίνει το δικαίωμα στους δούλους να τρομάζουν τους ανθρώπους, παρερμηνεύοντας τις Γραφές. Η φτώχεια είναι απαραίτητη για την εκκλησία, εφόσον της επιτρέπει να εμφανίζεται ως φιλάνθρωπος. Ένας νέος, που κατοικεί σ ένα όμορφο σπίτι και κατέχει πλούτο, που του δίνει ανεξαρτησία, είναι εχθρός της. Αυτός ο νέος δεν υπακούει στις προσταγές της και την αγνοεί. Ακριβώς επειδή η εξουσία της εκκλησίας στηρίζεται στο πνεύμα και όχι στα όπλα, αυτή η αδιαφορία την εξοντώνει. Σ  αυτό το σημείο βρίσκεται και η αγάπη της για τη φτώχεια.

Back to content | Back to main menu