Κορυφή σελίδας
Καινή Διαθήκη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Καινή Διαθήκη - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Go to content

Main menu

Καινή Διαθήκη

Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι το αλβανικό σύστημα με την εμφάνιση της κρίσης θ αρχίσει να αδικεί τη μειονότητα των Ελλήνων κι αυτό θα οδηγήσει στη συσπείρωση τους. Ενώ οι Έλληνες της Αλβανίας ζούσαν κανονικά με τους Αλβανούς, η δυνατότητα της εξουσίας να τους αδικεί, τους συσπειρώνει. Προϊόν αυτής της συσπείρωσης είναι η εμφάνιση εθνικιστών μέσα στη μειονότητα, που εκμεταλλεύονται αυτήν την κατάσταση προς όφελος  τους. Όπως οι Έλληνες ξεχνούν την παλαιότερη συμβίωση τους με τους Αλβανούς κι οι Αλβανοί ξεχνούν την πρότερη συμβίωση τους με τους Έλληνες. Μέσω αυτής της αδικίας το σύστημα της Αλβανίας επιβιώνει, γιατί, ενώ το πρόβλημα βρίσκεται μεταξύ των φτωχών και των κλεφτών του συστήματος, μετατοπίζεται  και γίνεται εθνικό πρόβλημα. Οι φτωχοί Έλληνες κι Αλβανοί αντί να είναι ενωμένοι, αρχίζουν και μισούνται μεταξύ τους. Οι δούλοι Αλβανοί αυτήν την προχωρημένη πλέον κατάσταση την εκμεταλλεύονται παίρνοντας μέτρα καταστολής, που θεωρητικά έχουν στόχο τούς απείθαρχους Έλληνες, ενώ πρακτικά περιορίζουν τα δικαιώματα του συνόλου των ανθρώπων. Η καταστολή και η αδικία αργά ή γρήγορα θ αναγκάσει τους Έλληνες της Αλβανίας στην αναζήτηση βοήθειας από τους ομοεθνείς τους της Ελλάδας. Η συμπεριφορά της Ελλάδας θα εξαρτηθεί από την κατάσταση στην οποία βρίσκεται η οικονομία της και τίποτε άλλο. Αν ευημερεί, το πιο πιθανό είναι να πάρουν συμβουλές για ηρεμία και διατήρηση της ειρήνης και των καλών σχέσεων των δύο χωρών. Το ελληνικό σύστημα των Ελλήνων δούλων δεν ενδιαφέρεται για τους Έλληνες της Ελλάδας. Είναι δυνατό να πάρει αποφάσεις υπέρ των Ελλήνων της Αλβανίας οι οποίες θέτουν σε κίνδυνο τις συνθήκες που τους επιτρέπουν ν απολαμβάνουν;

Μέχρι αυτό το σημείο είναι ωφελημένοι μόνον οι δούλοι Αλβανοί και κανένας άλλος. Οι αδικημένοι είναι οι φτωχοί Αλβανοί κι οι φτωχοί Έλληνες της μειονότητας. Όταν περάσει ο χρόνος κι έρθει η κρίση στην Ελλάδα, οι Έλληνες ως κοινωνία αντιμετωπίζουν τα ίδια προβλήματα. Γίνονται ρατσιστές εναντίον των φτωχών αλλοδαπών, που εργάζονται στη χώρα. Σ
αυτό το σημείο βρίσκεται η πολύτιμη συνεισφορά του ρατσισμού για το σύστημα. Το όλο θέμα είναι να μη μάθει ο άνθρωπος να μισεί άλλο άνθρωπο. Η κρίση κι ο ρατσισμός κάνουν την κοινωνία ευερέθιστη κι όταν αρχίσουν κι αναπτύσσονται, οι Έλληνες θα μισήσουν σίγουρα κι εύκολα τους Αλβανούς. Το σύστημα βοηθά σ αυτό μ όλα τα μέσα. Ενώ θέματα αυτού του είδους δεν προβάλλονταν ποτέ, σ αυτήν τη χρονική περίοδο είναι σε έξαρση. Έρευνες, μελέτες της νεότερης Ελληνικής ιστορίας, θεωρίες για χαμένες πατρίδες κι αλύτρωτους αδερφούς προβάλλονται από τον τύπο  κι έχουν σκοπό ν αποπροσανατολίσουν τον κόσμο. Αποτέλεσμα αυτού είναι ο Έλληνας να μη σκέφτεται τα προβλήματά του, να μη βλέπει ότι δουλεύει σκληρά κι επιβιώνει δύσκολα, παρά να έχει αγωνία για τα δήθεν εθνικά θέματα. Αν συμβεί αυτό το σύστημα παίζει το γνωστό του παιχνίδι. Έντονη εξωτερική πολιτική, που προβάλλεται έντονα και μ όλα τα μέσα κι εκκλήσεις για εθνική ενότητα και ομοψυχία. Αυτά τα δύο τελευταία είναι εκ του πονηρού και στόχο έχουν να δώσουν επιχειρήματα σ αυτούς, που αδικούν τους εργάτες στα όποια αιτήματα τους.

Έτσι, ενώ είδαμε πριν ότι ο πληθωρισμός θίγει τα εισοδήματα των ανθρώπων κι αποτέλεσμα αυτού είναι η συγκέντρωση του βάρους στους ώμους των εργαζομένων, βλέπουμε τώρα ποιες συνθήκες είναι αυτές, που αποτρέπουν τη βίαιη αντίδραση της μεγάλης πλειοψηφίας. Ο άκρως απαραίτητος στρατός για το βήμα αυτό, εδώ αποκαλύπτεται πλήρως. Εξωτερική πολιτική δίχως στρατό δε γίνεται. Δεν μπορεί κανένας ν
απειλεί κανέναν, χωρίς την ύπαρξή του. Η τεράστια Γερμανία χωρίς στρατό δεν μπορεί ν απειλήσει και ν ασκήσει εξωτερική πολιτική ούτε σε βάρος του Λουξεμβούργου. Τι θα πει ο Γερμανός πολιτικός; “Είμαστε ογδόντα εκατομμύρια κι αν μαζευτούμε θα σας εξαφανίσουμε”; Ενώ, όταν υπάρχει στρατός, πέντε μεραρχίες στα όρια του εχθρού είναι ικανές να πανικοβάλλουν τον καθένα. Τρομάζει η Γερμανία το Λουξεμβούργο κι αυτό στρέφεται προ τη Γαλλία. Αντιδρά δήθεν η Γαλλία και τρομάζουν οι φιλήσυχοι Γερμανοί. Έτσι με συγκεκριμένες κινήσεις το σύστημα εξουσίας  δημιουργεί συνθήκες φόβου, μίσους κι έχθρας μεταξύ ανθρώπων, που είναι στο σύνολο τους θύματα. Στη Γερμανία των εκατομμυρίων ανέργων ο άθλιος Χίτλερ έδωσε τη λύση που ήταν ανάλογη της ευφυΐας του, κατέλαβε τη Ρηνανία. Ο κόσμος πεινούσε και οι άθλιοι κατάστρωναν σχέδια εξόντωσης του.

Όταν η κρίση φτάσει πλέον σε σημείο που δεν ελέγχεται, το λόγο έχει ο στρατός. Μία νύχτα που ο φτωχός Έλληνας θα πέσει για ύπνο κουρασμένος και πεινασμένος, κάποιος φανατισμένος “πατριώτης” θα δώσει διαταγή σ
ένα στρατιώτη να σκοτώσει έναν Αλβανό συνάδελφο του και το κοκτέιλ είναι έτοιμο κι ακριβώς ίδιο με το συνηθισμένο. Όλοι οι Αλβανοί θα μισήσουν τους Έλληνες κι αυτό θα τους οδηγήσει σε επιβολή αντιποίνων, ώστε να μισηθούν σίγουρα κι οι Αλβανοί από του Έλληνες. Θα επιβληθεί το απόλυτο σκοτάδι μέσω της προπαγάνδας και οι υιοί του Θεού θ αρχίσουν να σκοτώνουν ο ένας τον άλλο, φερόμενοι σαν τα χειρότερα ζώα. Παιδιά μεγαλωμένα μ αγώνες και θυσίες θα γεμίζουν με τα νεκρά σώματα τους τα χαρακώματα των αθλίων. Νέοι που θα έπρεπε να γελούν και ν απολαμβάνουν τη ζωή, θα γυρνούν σακάτηδες στην ψυχή και στο σώμα, έτοιμοι να υπηρετήσουν τους νέους ειρηνοποιούς, που θα ξαναδημιουργήσουν τις ίδιες συνθήκες. Όλα αυτά στο σύνολο τους αποκαλύπτουν τη δυνατότητα επανάληψης των ίδιων φαινομένων, που υπηρετούν το σύστημα, αλλά και την απαραίτητη συμβίωση των επιμέρους υποσυστημάτων. Οι πολιτικοί είναι απαραίτητοι για να τυφλώνουν τον κόσμο, οι ιερείς για να σκορπούν την προπαγάνδα μέσω του τεράστιου και πανίσχυρου δικτύου της εκκλησίας, οι επαγγελματίες άνθρωποι του πνεύματος για να ελέγχουν τις ανθρώπινες θεωρίες που αμφισβητούν το σύστημα  και οι στρατιωτικοί για να εφαρμόζουν την προσχεδιασμένη επιλογή.

Προσδιορίζοντας στο σύνολο του το βήμα τέσσερα με βάση τα ιστορικά δεδομένα και στην έκταση που μας επιτρέπει ο χώρος, παρατηρούμε μία ανωμαλία. Ενώ περιγράφουμε το σύστημα, που λειτουργεί πάνω στη βάση της εκκλησίας, ιστορικά έχουμε την εμφάνιση και την εδραίωση του κομμουνισμού, που χωρίς τον παράγοντα εκκλησία έφτασε ως τις ημέρες μας ως κοινωνικό σύστημα. Αν σκεφτεί κάποιος ότι το βήμα της Βαβυλώνας του οποίου η εξέλιξη είναι το βήμα τέσσερα, απαιτεί για τη λειτουργία του γνώση για το Θεό, πώς υπήρξε ένα σύστημα όπως ο κομμουνισμός και πού εντάσσεται; Κάθε προσπάθεια ένταξης του σ
ένα από τα βήματα που περιγράψαμε είναι ατυχής. Αυτό συμβαίνει, γιατί σύμφωνα με τα χαρακτηριστικά του κάθε βήματος, έχουμε και γνώση των όσων φαινομένων παρουσιάζονται, που με τη σειρά τους μας επιτρέπουν να τ αναγνωρίσουμε μέσα στον ιστορικό χρόνο. Έτσι το βήμα της Βαβυλώνας που δεν μπορεί να παράγει τεχνολογία κι έχει την τάση επέκτασης στο χώρο για να συντηρηθεί, τελειώνει οριστικά πριν τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο με το τέλος της αποικιοκρατίας. Ο κομμουνισμός δεν μπορεί ν  ανήκει εδώ γιατί χρονικά αναπτύχθηκε μετά το τέλος αυτής της περιόδου κι έχει δυνατότητα παραγωγής τεχνολογίας. Το βήμα τέσσερα των πολλών υποσυστημάτων έχει τη δυνατότητα να παράγει τεχνολογία, αλλά αυτή η δυνατότητα αποκτήθηκε από τη μεγάλη διασπορά γνώσης, που εκτός της τεχνολογίας εξασφαλίζει στους ανθρώπους δικαιώματα του υψηλότερου βαθμού για συγκεντρωτικά συστήματα. Ο κομμουνισμός ούτε σ αυτό το βήμα είναι δυνατό να μπει, γιατί ναι μεν παράγει τεχνολογία, αλλά το κύριο σύστημα εξουσίας του είναι τύπου Βαβυλώνας και το σύνολο των κοινωνικών ελευθεριών του είναι περιορισμένο. Είναι αδύνατο να λειτουργήσει εξουσία τύπου Βαβυλώνας σε κοινωνία υψηλού βαθμού, όπως αυτή του βήματος τέσσερα.

Επειδή γνωρίζουμε αυτές τις ιδιομορφίες,  βλέπουμε ότι ο κομμουνισμός είναι ένα βήμα ανεξάρτητο κι εμείς πρέπει ν
αναγνωρίσουμε τις ιδιομορφίες του και τα αίτια γέννησης τους. Οι ιδιομορφίες αυτές προέρχονται από δύο βασικά στοιχεία: το πρώτο είναι η χώρα όπου γεννήθηκε ο Μαρξ και το δεύτερο ο χώρος, όπου εφαρμόστηκε η θεωρία του. Ο Μαρξ ήταν παιδί μίας κοινωνίας, που έφτασε στο απόλυτο βήμα τέσσερα πρώτη σ όλον τον κόσμο. Λέμε απόλυτο, γιατί η  Γερμανία ως βιομηχανικός κολοσσός χωρίς αποικίες βρισκόταν από το τέλος του περασμένου αιώνα στην κατάσταση στην οποία βρίσκονται λίγα μόνο χρόνια τώρα η Βρετανία, η Γαλλία κλπ. Οι αποικίες με τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούσαν, μετέτρεπαν τις κοινωνίες σε μεικτές, πράγμα που αλλοίωνε τα προς εξέταση δεδομένα. Ενώ η κοινωνία της Γαλλίας βρισκόταν στο χώρο της Γαλλίας στο βήμα τέσσερα, η συνολική γαλλική οντότητα στον κόσμο περιελάμβανε εκτός της Γαλλίας και το βήμα τύπου Βαβυλώνας. Έτσι ο Γάλλος φιλόσοφος ζώντας σε μία κοινωνία με δύο πρόσωπα ήταν αδύνατο να μιλήσει για έννοιες όπως ισότητα, ελευθερία κλπ., χωρίς να έρθει σε σύγκρουση ακόμα και με τους φτωχούς Γάλλους, που είχαν αποτυπώσει την άποψη για τον πλούτου, μέσω της εκμετάλλευσης των αποικιών. Οι Γάλλοι φιλόσοφοι είχαν ν αντιμετωπίσουν μία σύνθετη κατάσταση, που ήταν αδύνατο να λυθεί. Πώς θα μπορούσε η Γαλλία να διακηρύξει έννοιες ισότητας μεταξύ των ανθρώπων, όταν δεν αναγνώριζε τα δικαιώματα των Μαροκινών. Άνθρωποι οι μεν, άνθρωποι κι οι δε.

Στη Γερμανία τα πράγματα ήταν τελείως διαφορετικά. Είχαμε μία κοινωνία μ
 ένα πρόσωπο. Η κοινωνική αδικία και η φτώχεια αφορούσαν ένα λαό του οποίου τα μέλη θεωρητικά απολάμβαναν τα ίδια δικαιώματα. Στη Γερμανία από τότε ήταν κατανοητό ότι ο Γερμανός βιομήχανος εκμεταλλεύεται το Γερμανό εργάτη και μόνον αυτόν και ότι ο πλούτος του ήταν αποτέλεσμα κλοπής της εργασίας ομοεθνών του εργατών. Στη Βρετανία ο πλούσιος αστός δεν εκμεταλλευόταν απαραίτητα Βρετανούς. Αν η δραστηριότητα που του απέφερε πλούτο βρισκόταν στις Ινδίες, δεν προκαλούσε..  το αντίθετο μάλιστα, ήταν απόλυτα επιθυμητός, ακριβώς επειδή συγκέντρωνε πλούτο στη Βρετανία. Οι φτωχοί Άγγλοι έβλεπαν με καλό μάτι τον πλούτο, που εισέρεε στην Αγγλία μέσω της εκμετάλλευσης αλλοδαπών.

Ο Μαρξ ζώντας στη Γερμανία είχε δεδομένα που οι υπόλοιποι θα αναγνώριζαν σχεδόν έναν αιώνα μετά. Αυτός ακριβώς ήταν κι ο λόγος της μεγάλης λαϊκής υποστήριξης που έτυχαν  οι θεωρίες του κομμουνισμού και του σοσιαλισμού μέσα στη γερμανική κοινωνία. Ο τρόπος λειτουργίας των εργοστασίων μέσα σ
ένα κράτος, που δεν μπορούσε να στηρίζει αποφασιστικά τη βιομηχανία του, έκανε ορατές όλες τις αδυναμίες του κεφαλαίου. Έτσι ο Γερμανός βιομήχανος πρώτος σ  όλο τον κόσμο θα μείωνε τις αμοιβές των εργατών, για να παραμείνει ανταγωνιστικός στην παγκόσμια αγορά. Από τη στιγμή που συμβαίνει αυτό και μέχρι να γενικευτεί η παγκόσμια κρίση, προκύπτει ότι η γερμανική κοινωνία ζει χρονικά το μεγαλύτερο διάστημα κρίσης σε σχέση με τις υπόλοιπες των άλλων εθνών. Ενώ τα όρια της Γερμανίας εμφανίζονται δέκα χρόνια πριν τον πόλεμο, της Βρετανίας μπορεί να εμφανιστούν ένα χρόνο πριν. Όμως μέσα σ αυτά τα δέκα χρόνια εμφανίζονται στο σύνολο τους όλα τα φαινόμενα της κρίσης και σε μία κλιμάκωση, που είναι ευδιάκριτη. Πρώτα μειώνονται οι μισθοί, μετά κλείνουν τα εργοστάσια, στη συνέχεια εμφανίζεται ο ρατσισμός. Μ αυτήν  τη λογική, αν για το σύστημα η Γαλλία μετά την επανάσταση της αποτέλεσε το μεγάλο εργαστήριο, η Γερμανία υπήρξε για τους φιλοσόφους που πραγματικά ενδιαφέρονταν για τους ανθρώπους το άλλο μεγάλο εργαστήριο.

Όταν μία κοινωνία τύπου Γερμανίας βρίσκεται για μεγάλο διάστημα σε οικονομική κρίση το χειρότερο των φαινομένων που αυτή προκαλεί, είναι ο ιμπεριαλισμός, που εμφανίζεται ως μόνος τρόπος άμυνας του κεφαλαίου. Όταν το κεφάλαιο παύει ν
αποφέρει κέρδος, οδηγεί αυτόματα στη ζημιά, γιατί το παραγόμενο προϊόν έχει μέσα του αξία που έχει πληρωθεί κι αδυνατεί να την ξεπληρώσει μέσω της αγοράς. Για ν αποφύγει αυτήν τη ζημιά ο κεφαλαιοκράτης, θα πρέπει να μειώσει όσο το δυνατόν περισσότερο τους παράγοντες, που είναι ζημιογόνοι. Έτσι θα πρέπει να μειωθεί στο έπακρο η αξία, που πρέπει να προπληρωθεί, για να παραχθεί το προϊόν. Αυτό σημαίνει: πρώτον, μικρότερο ρίσκο και δεύτερον, ανταγωνιστικότερο προϊόν.  Όμως ο περιορισμός στους μισθούς δεν είναι κάτι, που δεν έχει όρια και δεν μπορεί να τείνει προς το μηδέν, αλλά προς κάποια αμοιβή που είναι οριακή. Επειδή ο Γερμανός εργάτης ζει σ ένα συγκεκριμένο οικονομικό περιβάλλον, στο οποίο λόγω κρίσης υπάρχει και το φαινόμενο του πληθωρισμού, όταν αμείβεται κάτω από ένα συγκεκριμένο όριο, είτε δουλεύει είτε όχι, αδυνατεί να επιβιώσει. Δεν μπορεί δηλαδή να δουλεύει για ένα συμβολικό μισθό, απλά για να είναι ανταγωνιστικό το γερμανικό προϊόν στην αγορά. Όταν αυτό το όριο ξεπεραστεί, αναγκάζει τη βιομηχανία να κλείσει.

Αν όμως κλείσει η βιομηχανία, για τον κεφαλαιοκράτη χάνεται και η δυνατότητα κέρδους, αλλά και το κεφάλαιο, που έχει επενδυθεί σε υποδομή κι, αν ληφθεί υπόψη πώς λειτουργεί το κεφάλαιο σε συνθήκες ανάπτυξης, αυτό σημαίνει σχεδόν το σύνολο του κεφαλαίου. Όταν τα κέρδη συνεχώς επενδύονται για την ανάπτυξη της παραγωγής και την κάλυψη του συνόλου της αγοράς και υπάρχουν ταυτόχρονα δανειοδοτήσεις για τις οποίες υπολογίζεται ότι μελλοντικά θα ξεπληρωθούν από την πώληση των προϊόντων, αν αυτή δεν επιτυγχάνεται, τότε κλείσιμο του εργοστασίου σημαίνει καταστροφή του κεφαλαιοκράτη. Αυτή η κατάσταση είναι γνωστή εκ των προτέρων στους κεφαλαιοκράτες κι αντιμετωπίζεται μόνο μέσω του ιμπεριαλισμού. Όταν η οικονομική κρίση αρχίζει να εμφανίζεται, τα κέρδη και τα δάνεια που θα επενδύονταν για την παραγωγή και την κάλυψη της αγοράς, αρχίζουν να βγαίνουν έξω από τη χώρα, που τα δημιούργησε. Γίνεται δηλαδή εξαγωγή κεφαλαίου. Ο Γερμανός βιομήχανος μεταφέρει ένα μεγάλο ποσοστό της παραγωγής του έξω από τη Γερμανία. Η μεταφορά αυτή έχει κατεύθυνση πάντα προς ένα πιο αδύναμο οικονομικά κράτος, που θα βρίσκεται σε κρίση περισσότερα χρόνια, απ
όσα βρίσκεται η Γερμανία. Αυτή η επένδυση για το αδύναμο κράτος είναι μάννα εξ ουρανού, εφόσον το βοηθά να μειώσει την ανεργία του και να σταθεροποιήσει το σύστημα του.

Όμως ο Γερμανός βιομήχανος πρέπει, πριν πραγματοποιήσει αυτό το βήμα, να διασφαλίσει τα συμφέροντά του κι αυτό γίνεται μόνο σε πολιτικό επίπεδο. Έτσι πιέζει τους ομοεθνείς του πολιτικούς να πιέσουν τους πολιτικούς της υποψήφιας χώρας να δεχτούν ορισμένους όρους, προκειμένου να διασφαλιστεί  η μεταφορά. Μεταξύ των όρων αυτών είναι ο προσδιορισμός των αμοιβών των εργατών, που θα είναι κατώτερος ακόμα κι από το όριο του κράτους από το οποίο προέρχεται το κεφάλαιο, καθώς επίσης και προστασία του κεφαλαίου-γνώση. Αυτό το τελευταίο είναι και το πιο σημαντικό και διασφαλίζεται μόνο μέσω του  συστήματος και συγκεκριμένα μέσω των πνευματικών δικαιωμάτων. Συνεπώς δεν πρέπει ο Γερμανός να μάθει τους Έλληνες να παράγουν αυτοκίνητα και μετά από κάποια στιγμή ένας Έλληνας κεφαλαιοκράτης να κτίσει εργοστάσιο και να παράγει τα ίδια αυτοκίνητα, εφόσον έχει τους ίδιους εργάτες. Ανεξάρτητα από το αν υπάρχει εργατικό δυναμικό με εξειδίκευση, το κεφάλαιο-γνώση διατηρεί την αξία του. Έτσι ο Έλληνας κεφαλαιοκράτης, όσες δυσκολίες είχε για την ανάπτυξη μίας δραστηριότητας πριν το συγκεκριμένο χρόνο, τις ίδιες έχει έστω κι αν στη χώρα αλλάζουν τα δεδομένα.


Σ
αυτό το σημείο φαίνεται η ισχύς των πνευματικών δικαιωμάτων. Συμφέρει ένα Γερμανό βιομήχανο να εγκαταλείψει τη Γερμανία με τους χιλιάδες ειδικευμένους εργάτες στον τομέα του και να επενδύσει έστω στην Ελλάδα, όπου δεν υπάρχει εξειδικευμένο προσωπικό. Τον συμφέρει να μεταφέρει πανάκριβους Γερμανούς εργάτες στην Ελλάδα,  για να διδάξουν τους Έλληνες και η βιομηχανία για μεγάλο διάστημα να υπολειτουργεί  παρά να μείνει στη Γερμανία. Από τη στιγμή που τα συμφέροντα είναι τόσο μεγάλα κι αυτής της σημασίας, το αμέσως επόμενο βήμα είναι ο έλεγχος των επιλογών αυτής της χώρας. Δεν μπορεί η Ελλάδα να προσφέρει τις ίδιες συνθήκες σε όποιον το ζητά. Πρέπει να αρνείται στους Βρετανούς, στους Γάλλους. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει σε κάποια στιγμή να δρα σε βάρος του συμφέροντος της. Συμφέρον της είναι να έρθουν όλοι και να εργαστούν οι Έλληνες, αυτό όμως το συμφέρον είναι ανεπιθύμητο από την πλευρά της Γερμανίας. Ο Γερμανός κεφαλαιοκράτης θα απαιτήσει από τη γερμανική κυβέρνηση την οποία στηρίζει, να ελέγξει την Ελλάδα μ οποιονδήποτε τρόπο. Αυτό είναι ιμπεριαλισμός. Με λίγα λόγια, οι ιμπεριαλιστές δεν έχουν σχέση με τα σκιάχτρα με τα οποία οι κομμουνιστές φοβίζουν τους ανθρώπους. Οι ιμπεριαλιστές είναι άνθρωποι επαγγελματίες των οποίων δουλειά είναι η προστασία του κεφαλαίου. Όπως ο γεωργός κατευθύνει το αυλάκι εκεί όπου θέλει για να κάνει τη δουλειά του έτσι και ο ιμπεριαλιστής κατευθύνει το κεφάλαιο.

Ο Μαρξ όλα αυτά τ
αντιλαμβανόταν, επειδή το επέτρεπε η κοινωνία της Γερμανίας. Όμως ο λόγος για τον οποίο ο κομμουνισμός απέτυχε, ήταν η ανομοιομορφία εκείνης της κοινωνίας σε σχέση με τις υπόλοιπες. Ο Μαρξ γεννήθηκε πολύ νωρίς, ώστε να καταλάβει την πραγματική ταυτότητα του κεφαλαίου. Το κεφάλαιο εκείνη την εποχή δεν είχε πάρει την πραγματική του μορφή. Το κεφάλαιο εκείνη την εποχή ήταν με τη μορφή χρήματος κι υποδομής και όχι γνώσης. Όταν συμβαίνει αυτό, αυτόματα ο κεφαλαιοκράτης έχει δυνατότητα εκβιασμού. Εφόσον το χρήμα και η υποδομή μεταφέρεται, το σύστημα είναι αδύνατο να πράξει διαφορετικά από αυτά που του υπαγορεύουν αυτοί, που το συντηρούν. Δεν μπορεί να επιβάλλει την άποψη για ελάττωση του κέρδους μέσω σταθεροποίησης των μισθών. Όμως ο κεφαλαιοκράτης εκβιάζει γιατί του το επιτρέπει το παγκόσμιο σύστημα εξουσίας. Εκβιάζει με μεταφορά του κεφαλαίου του, γιατί το σύστημα του εξασφαλίζει και μεταφορά του κεφαλαίουγνώση. Έτσι μπορεί αυτός να μεταφέρει τις δραστηριότητες του στη Γαλλία, αλλά το εργοστάσιο στη Γερμανία θα κλείσει για πάντα. Οι εργάτες δεν μπορούν να καταλάβουν το εργοστάσιο και να παράγουν, όσα παρήγαγαν με μόνη απαίτηση το μισθό τους. Αυτήν την αδυναμία την καλύπτουν τα πνευματικά δικαιώματα.

Έτσι, αν σε μία φανταστική περίπτωση την εξουσία στη Γερμανία την καταλάμβαναν οι εργάτες κι έπαιρναν αυτά τα μέτρα παρακάμπτοντας τους Γερμανούς βιομηχάνους, μέσα σε ελάχιστο χρόνο το παγκόσμιο σύστημα θα κήρυττε τον πόλεμο στη Γερμανία. Αυτός ο πόλεμος θα ξεκινούσε με τη μορφή μποϊκοτάζ, εφόσον η Γερμανία δε διαθέτει τις πρώτες ύλες, για να συντηρήσει τη γιγαντιαία βιομηχανία της. Αν αυτό δεν την παρέλυε, οι στρατοί όλου του κόσμου θα την απειλούσαν μ
 εξαφάνιση. Αυτός είναι κι ο κυριότερος λόγος για τον οποίο δεν εφαρμόστηκε ποτέ ο κομμουνισμός στη Γερμανία. Το σύστημα δε θα επέτρεπε ποτέ τη μετατροπή της υπερπολύτιμης Γερμανίας σε προλεταριάτο, που το απειλούσε.

Άλλοι λόγοι για τους οποίους δεν εφαρμόστηκε, ήταν η καταγωγή
και άρα η παιδεία του εμπνευστή του που σε συνδυασμό με την ισχυρότατη αστική τάξη της Γερμανίας δημιουργούσε ανυπέρβλητα εμπόδια. Ο Μαρξ ήταν ιουδαϊκής καταγωγής κι αυτό σημαίνει αυτόματα ότι η άποψή του περί συστήματος και εξουσίας είναι όμοια με την άποψη του ίδιου του συστήματος που πολεμά. Οι Ιουδαίοι, όπως θα δούμε και σε άλλο σημείο της θεωρίας, θεωρούν την εξουσία αυτονόητη. Πώς είναι δυνατόν να εφαρμοστεί μία θεωρία, όταν ο εμπνευστής της προτείνει ένα σύστημα που έχει μέσα του την έννοια της εξουσίας και θεωρεί ως ιδανική κατάσταση την απόδοσή της στους εργάτες, όταν υπάρχει μία μεγάλη αστική τάξη, που είναι και πιο πλούσια και πιο μορφωμένη από την εργατική. Ο Μαρξ στη θεωρία του περιέγραψε τα όσα συμβαίνουν με τρόπο, που μπορεί να θεωρηθεί ορθός. Όμως το σύνολο των όσων προτείνει είναι λανθασμένο. “Η πάλη των τάξεων” είναι ως έκφραση στο σύνολο της λανθασμένη. Δεν υπάρχουν τάξεις, παρά υπάρχουν άνθρωποι. Ο Θεός δε δημιούργησε τάξεις, αλλά ανθρώπους. Από τη στιγμή που γίνει κατανοητό αυτό, τότε αλλάζει η βάση πάνω στην οποία στηριζόμαστε. Από τη στιγμή που η έννοια “τάξη” διαχωριστεί από την έννοια “άνθρωπος”, τότε μόνον αποκαλύπτονται οι πραγματικές διαστάσεις του  προβλήματος. Ο άνθρωπος είναι ένα θνητό ον “κατ εικόνα και καθ  ομοίωσιν” του Θεού. Αυτό σημαίνει ότι από τη στιγμή που γεννιέται μέχρι τη στιγμή που πεθαίνει, ευτυχεί ή δυστυχεί με συγκεκριμένες καταστάσεις που έχει υπόψη του ο Δημιουργός. Έτσι ο άνθρωπος χαίρεται με τον έρωτα, χαίρεται, όταν φέρνει στον κόσμο τα παιδιά του και λυπάται, όταν χάνει δικούς του ανθρώπους. Είτε είναι εργάτης είτε είναι κεφαλαιοκράτης, αυτά είναι κοινά.

Αν ξεκινήσουμε την ανάλυση μας απ
 αυτό το σημείο, θα δούμε ότι οι έννοιες: εργάτης, κεφαλαιοκράτης ή αστός έχουν σχέση αποκλειστικά με τη δυνατότητα κτήσης υλικών αγαθών και τίποτε παραπάνω. Όταν συμβαίνει αυτό, κάθε επιχειρηματολογία πάνω στην έννοια της επανάστασης είναι εκτός λογικής και η επανάσταση εγκληματική. Ο άνθρωπος δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να σκοτώσει άνθρωπο κι όταν το κάνει είναι κτήνος. Ο Μαρξ είναι υπεύθυνος για το σύνολο των εγκλημάτων που έχουν γίνει στο όνομα της επανάστασης που ο ίδιος πρότεινε. Αν έγραφε την οικονομική του θεωρία, χωρίς να προτείνει επανάσταση, τα εγκλήματα αυτά δε θα τον αφορούσαν. Από τη στιγμή που το πρότεινε, αυτόματα χρεώνεται το σύνολο τους. Το σύνολο του έργου του Μαρξ είναι της ίδιας δομής με την Καινή Διαθήκη. Έχει μέσα του γνώση, που είναι γι αυτό το επίπεδο η ανώτερη δυνατή και δίνει στη συνέχεια πνευματικά δικαιώματα εξουσίας σε συγκεκριμένους ανθρώπους, που ανήκουν στην εργατική τάξη και λαμβάνουν εξουσία από την τελειότητα αυτής της γνώσης. Έτσι, το “Κεφάλαιο” του Μαρξ και η έννοια της “υπεραξίας” κατ απόλυτη ομοιότητα με το Λόγο του Χριστού δεν ερμηνεύεται στο σύνολο του κι όταν συμβεί αυτό, λογοκρίνεται από τα συστήματα, που αντλούν δύναμη απ αυτό. Όπως ένας χριστιανός δεν έχει δικαίωμα ερμηνείας του Λόγου του Χριστού, παρά απαιτείται απ  αυτόν η υποταγή στο επίσημο δόγμα της εκκλησίας, έτσι κι ένας κομμουνιστής πρέπει να υπακούει στην άποψη του κόμματος, που θεωρεί τον εαυτό του αυθεντία. Όμως για να γίνει κάτι τέτοιο, απαιτείται ως βασική προϋπόθεση μία καθυστερημένη από άποψη γνώσης κοινωνία.

Ο χριστιανισμός επικράτησε στη Δύση δημιουργώντας το βήμα της Βαβυλώνας, επειδή δεν υπήρχε σχεδόν καθόλου γνώση. Ο κομμουνισμός ως δόγμα, δεν μπορούσε να εφαρμοστεί σε καμία περίπτωση στη Γερμανία. Ο μοναδικός χώρος όπου θα μπορούσε να εφαρμοστεί, όπως κι εφαρμόστηκε, ήταν η Ρωσία, που ήταν το πιο καθυστερημένο σύστημα εκείνης της εποχής,  που ο χρόνος δεν το εξέλιξε καθόλου. Εκεί ίσχυε το πιο απολυταρχικό καθεστώς της Ευρώπης, όπου οι άνθρωποι στερούνταν το σύνολο των δικαιωμάτων του. Η Ρωσία ήταν ένας κολοσσός του παρελθόντος, που επιβίωνε στην παγκόσμια κοινωνία εξαιτίας των δυσμενών καιρικών συνθηκών και της εξώκοσμης απεραντοσύνης του. Αυτός ο κολοσσός είχε το σύνολο των απαραιτήτων στοιχείων, που απαιτούνταν για την εδραίωση ενός δόγματος. Η Ρωσία σε αντίθεση με τ
άλλα κράτη, που ήκμασαν στη Δύση ανήκε στη ζώνη ελέγχου της Ορθόδοξης εκκλησίας. Αυτός ο παράγοντας της καθυστέρησης που το διέκρινε ήταν κι ο πιο αποφασιστικός.

Όταν στόχος της εκκλησίας είναι η κοινωνία τύπου Βαβυλώνας, φυσικό είναι να επιτυγχάνεται σε μεγαλύτερο βαθμό και διάρκεια από την πιο ισχυρή εκκλησία. Η Ορθόδοξη εκκλησία είναι ως μηχανισμός ελέγχου πολλαπλάσια πιο ισχυρός από τη Δυτική εκκλησία. Η δεύτερη ήταν πάντα πιο ισχυρή οικονομικώς κι αυτό οφειλόταν στο γεγονός ότι μέσα στο χώρο της βρισκόταν από μία στιγμή και μετά το σύνολο της παγκόσμιας εξουσίας και του πλούτου. Η Ορθόδοξη ποτέ δεν είχε αυτόν τον πλούτο, αλλά ως σύστημα διέθετε τεράστια ισχύ εξαιτίας της γνώσης των ιερέων της. Αυτή η γνώση, που είναι η γνώση της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας είναι, που την καθιστά πανίσχυρη. Μετά τον εκχριστιανισμό των Σλάβων αναπτύχθηκε στο σύνολο του χώρου που αυτοί καταλάμβαναν ένας τεράστιος μηχανισμός εξουσίας. Έλληνες ιερείς μ
υψηλοτάτου επιπέδου γνώσεις θεμελίωσαν μία  εκκλησία, που έλεγχε τα πάντα. Αυτή η απόλυτη ισχύς φαίνεται, αν σκεφτεί κάποιος ότι στο σύνολο του χρόνου η ορθοδοξία ως δόγμα ελάχιστα απειλήθηκε, ενώ μέσα από τη Δυτική εκκλησία προέκυψαν οι προτεστάντες, οι ευαγγελιστές κλπ. Όταν μία τόσο ισχυρή εκκλησία επιδιώκει τον απόλυτο συγκεντρωτισμό,  το πλέον εύκολο είναι και να τον πετύχει.

Η ορθόδοξη Ρωσία ελάχιστα επηρεάστηκε από το χρόνο, που πέρασε κι έφερε τόσο μεγάλες αλλαγές στη Δύση. Όταν λοιπόν οι Ευρωπαίοι της Δύσης έκαναν τις επαναστάσεις κι αγωνίζονταν για τις ιδεολογίες τους, οι Ρώσοι ζούσαν σε συνθήκες ανάλογες της Βαβυλώνας, της απολυταρχίας και του σκότους. Η επιβίωση της ως κράτος κατώτερου βήματος σε μία εποχή κατά την οποία η παγκόσμια κοινωνία είχε μεταλλαχθεί στο σύνολο της, οφείλεται στα χαρακτηριστικά της ως χώρα. Κύριο χαρακτηριστικό είναι ο τεράστιος φυσικός της πλούτος, που της δίνει τη δυνατότητα απομόνωσης. Όταν υπάρχει αυτός ο πλούτος κι ελέγχεται από το σύστημα, φυσικό είναι να μην υπάρχει δυνατότητα ανάπτυξης μεσαίας τάξης.  Η τάξη αυτή προκύπτει μέσα από το εμπόριο κι όταν το σύνολο των αναγκών του κράτους καλύπτεται από τις δικές του πλουτοπαραγωγικές πηγές, δεν επιτρέπεται ανάπτυξη του εμπορίου. Στη Γερμανία οι ανάγκες για πετρέλαιο δημιούργησαν χώρο για εμπόρους πετρελαίου. Στη Ρωσία που είχε πετρέλαιο, αρκούσε ν
ανακαλυφθεί και το κράτος έπαιρνε τα δικαιώματα κτήσης του. Δεν μπορούσαν να εμφανιστούν Ρώσοι έμποροι πετρελαίου, σιδήρου ή άλλων πρώτων υλών, που θ αποτελούσαν μία μεσαία τάξη οικονομικά ισχυρή και με απαιτήσεις. Τα πάντα τα έλεγχε το κράτος, ενώ οι υπήκοοι του ζούσαν χειρότερα κι από δούλοι.

Αν αυτό συνδυαστεί με μία πανίσχυρη εκκλησία, εύκολα αντιλαμβάνεται ο αναγνώστης ότι η κατάσταση ήταν ανίκητη. Το κύριο μειονέκτημα αυτού του βήματος είναι ότι το κράτος, που βρίσκεται σ
αυτό, κατακτάται. Τη Γερμανία δεν μπορεί να την κατακτήσει κανένας κι αυτό το εξηγήσαμε. Η Ρωσία σ εκείνη την περίοδο είχε αυτήν την αδυναμία κι αυτό ήταν που τη χαρακτήριζε. Ένα τέτοιο κράτος, όταν νικηθεί στρατιωτικά κι ο νικητής έρθει σε συμφωνία με την εκκλησία του, κατακτάται. Οι άνθρωποι του παραμένουν δούλοι και δεν τους επηρεάζει η αλλαγή κυρίων. Αν μάλιστα ο καινούριος βασιλιάς είναι και λιγότερο καταπιεστικός, εύκολα γίνεται από το λαό αγαπητός.

Η Ρωσία ήταν ακριβώς όμοια με την Περσική Αυτοκρατορία που κατέλυσε ο Αλέξανδρος. Ένα τέτοιο κράτος, με τον τεράστιο πλούτο της Ρωσίας, είναι ο μεγαλύτερος πειρασμός για κάποιον, που θέλει να γίνει κοσμοκράτορας. Έτσι και στις δυο περιπτώσεις αυτού του είδους, του Ναπολέοντα και του Χίτλερ, άμεσος στόχος ήταν η Ρωσία. Όμως αυτό το κράτος είναι κράτος-παγίδα κι αυτό γιατί, ενώ φαινομενικά έχει αυτήν την αδυναμία, πρακτικά είναι ανίκητο. Αυτοί οι δύο άντρες νικήθηκαν εξαιτίας αυτού του κράτους-παγίδα. Το ρωσικό μέτωπο ήταν η αρχή του τέλους τους. Ένας μελετητής της ιστορίας εύκολα θα έφτανε στο συμπέρασμα ότι ήταν σφάλμα του Χίτλερ η επίθεση κατά της Ρωσίας, όταν μάλιστα υπάρχει το παράδειγμα του Ναπολέοντα. Αυτό είναι λάθος και προκύπτει από τη γνώση των βημάτων. Ο Χίτλερ ήθελε να γίνει κοσμοκράτορας κι αυτό μπορούσε να το πετύχει μόνο με μία βιομηχανία σαν της Γερμανίας και με τον πλούτο της Ρωσίας. Η κάθοδος των Γερμανών προς τη Μεσόγειο ήταν σφάλμα κι αυτό γιατί τα κράτη που υποτάχθηκαν, ήδη βρίσκονταν στο βήμα τέσσερα και άρα είχαν αναπτύξει τον εθνικισμό. Πάντα μεταξύ της Γερμανίας και του πετρελαίου της Μέσης Ανατολής θα υπήρχαν Έλληνες και Σέρβοι και το γερμανικό υπερκράτος θα είχε αδυναμία ανάπτυξης της απαιτούμενης ομοιογένειας.


Όμως στην περίπτωση της Ρωσίας δεν υπήρχε  αυτό το πρόβλημα. Αρκούσε να νικηθεί ο στρατός της κι ο εθνικοσοσιαλισμός, που ήταν τύπου Βαβυλώνας, θ
αναλάμβανε τα  υπόλοιπα. Ο Ναπολέοντας που ήταν πιο πονηρός από το Χίτλερ είχε κατανοήσει αυτήν την αδυναμία της Ρωσίας κι αν δεν ήταν εξίσου πονηρός ο Τσάρος Αλέξανδρος ο Α , θα την κατακτούσε, χωρίς να σκοτωθεί ούτε ένας στρατιώτης. Όταν χώρισε την Ιωσηφίνα, ζήτησε από τον Τσάρο να του δώσει μία Ρωσίδα πριγκίπισσα κι αυτός αρνήθηκε. Αν ο Ναπολέοντας έπαιρνε τότε αυτό που ήθελε, ήταν θέμα χρόνου να δολοφονήσει τον Τσάρο και να πάρει τη θέση του, χωρίς να μπορεί να τον εμποδίσει κανένας. Ο Ναπολέοντας που είχε νικήσει το σύνολο της Ευρώπης, θα ονομαζόταν Τσάρος της Ρωσίας και κοσμοκράτορας. Από τη στιγμή που δεν το κατάφερε αυτό μέσω της πονηριάς του, ήταν φυσικό κάποια στιγμή να έκανε την επίθεση εναντίον της Ρωσίας. Όλα αυτά δείχνουν, γιατί η Ρωσία είχε ως χώρα τα προσόντα ανάπτυξης του κομμουνισμού.

Η κατάσταση που επικρατούσε στα χρόνια πριν και μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση ήταν ιδανική κι ίσως να ήταν η μοναδική στιγμή στο σύνολο της ιστορίας κατά την οποία το παγκόσμιο σύστημα εξουσίας αδυνατούσε να επέμβει. Τα κύρια δεδομένα εκείνης της εποχής ήταν τα ακόλουθα: μέσα στο εσωτερικό της Ρωσίας επικρατούσε το χάος, η πείνα και η δυστυχία. Το σύστημα εξουσίας της ήταν πολύ αδύναμο λόγω του ατυχούς ρωσοϊαπωνικού πολέμου, αλλά και του πολέμου στον οποίο τότε συμμετείχε. Στην κορυφή αυτού του συστήματος βρισκόταν ένας Τσάρος ανίκανος, μία βασίλισσα θρησκόληπτη κι ένας βρωμερός και τρισάθλιος καλόγερος. Οι κομμουνιστές θα έπρεπε διά της βίας να πάρουν την εξουσία και στην συνέχεια να διαλύσουν την εκκλησία. Αυτό μπορούσε να γίνει μόνο στη Ρωσία εκείνη την εποχή και πουθενά αλλού. Από εκείνο το σημείο κι έπειτα η οργάνωση του κομμουνιστικού κόμματος ήταν αντίτυπο της οργάνωσης της εκκλησίας, ενώ ο στρατός απλά θα υπάκουε στην ηγεσία του κόμματος. Το παγκόσμιο σύστημα εξαιτίας του πρώτου παγκοσμίου πολέμου και των υπερβολικών απαιτήσεων του Δυτικού μετώπου, εφόσον η Ρωσία σταμάτησε να πολεμά, δεν είχε το έμψυχο υλικό, αλλά και τα χρήματα να πολεμήσει τον κομμουνισμό την ώρα της γέννησης του.


Η ιδιομορφία του κομμουνιστικού συστήματος ως προς το κλασικό ελέω Θεού βρίσκεται στην ιδιομορφία του κεφαλαίου-γνώση, που του δίνει τη δύναμη. Ενώ το χριστιανικό σύστημα αδυνατεί να ελευθερώσει τη γνώση, γιατί απειλείται, το κομμουνιστικό, επειδή έχει γνώση που είναι προϊόν μίας ανώτερης κοινωνίας, όπως αυτήν της Γερμανίας, μέχρι την εξίσωση των κοινωνιών δεν απειλείται απ
αυτήν. Η εκκλησία απειλείται από τη γνώση, γιατί βρίσκεται πίσω από την κοινωνία, ενώ το κομμουνιστικό σύστημα ευνοείται, επειδή βρίσκεται εμπρός. Έτσι σε μία κοινωνία τύπου Βαβυλώνας, οι κομμουνιστές μοιράζουν γνώση, χωρίς να φοβούνται. Όταν λοιπόν το κομμουνιστικό σύστημα έχει γνώση άσχετη με το θείο, αποκτά και μία άλλη ιδιομορφία. Το επιμέρους σύστημα του πνεύματος του βήματος τέσσερα ταυτίζεται μ  αυτό του κόμματος. Έτσι ο καθηγητής του πανεπιστημίου είναι κι αξιωματούχος του κράτους. Αυτή η ιδιομορφία δίνει τη μονολιθικότητα και την ισχύ στο σύστημα, που το κάνει δύσκολα να ανατρέπεται.

Η επανάσταση στη Ρωσία πέτυχε, όχι επειδή ο Λένιν κι οι υπόλοιποι ήταν περισσότερο ευφυείς, ούτε επειδή οι Ρώσοι πολίτες ήταν πιο ευαίσθητοι
.. η επανάσταση πέτυχε, γιατί οι δυσκολίες ήταν απειροελάχιστες εν σχέση μ αυτές των άλλων κρατών. Υποτίθεται έγινε μία επανάσταση της οποίας η κύρια θεωρία της μελετά τις σχέσεις εργατών και κεφαλαίου σε μία χώρα, που δεν είχε καν εργατική τάξη. Όταν ο Λένιν έλεγε το δήθεν μεγαλόπνοο: “κομμουνισμός είναι η σοβιετική εξουσία συν εξηλεκτρισμός”, γνώριζε ότι εργάτης είναι πολύ καλύτερα από δουλοπάροικος κι επειδή απευθυνόταν σε δουλοπάροικους, δεν κινδύνευε. Ενώ στη Δύση έπρεπε να γίνουν αγώνες, για να δημιουργηθούν οι συνθήκες γέννησης της εργατικής τάξης, ο Λένιν χωρίς το παραμικρό ρίσκο ωθούσε τους ανθρώπους προς αυτήν την κατεύθυνση. Έτσι για ένα δουλοπάροικο που μετά από λίγο καιρό εργαζόταν σε εργοστάσιο με σταθερό μισθό, ο Λένιν ελάχιστα απείχε από το Μεσσία. Η δυνατότητα του καθυστερημένου κομμουνιστικού συστήματος να παράγει τεχνολογία, οφείλεται στο γεγονός ότι κατά την εποχή εγκαθίδρυσης του το κεφάλαιο δεν είχε πάρει την τελική του μορφή. Αυτό σημαίνει ότι, όταν κεφάλαιο είναι η υποδομή, που επιτυγχάνεται μέσω του χρήματος, το σύστημα αυτό, επειδή προέρχεται από το βήμα της Βαβυλώνας μέσω του εξαναγκασμού, μπορεί να παράγει κεφάλαιο-υποδομή χωρίς χρήματα.

Ενώ ο φεουδάρχης ξοδεύει χρήματα, για να κτίσει το εργοστάσιό του, ώστε ν
αλλάξει μορφή το κεφάλαιό του, το κομμουνιστικό σύστημα μέσω της εξουσίας του μετατρέπει τους δουλοπάροικους σε εργάτες και κτίζει εργοστάσια. Ο δουλοπάροικος που είναι θύμα της χειρότερης εκμετάλλευσης, μετατρέπεται σε εργάτη, χωρίς να προκύψουν όλες οι απαραίτητες συνθήκες. Δεν είναι ανάγκη να υπάρξουν συνθήκες ζήτησης εργασίας  με καλύτερους μισθούς και ικανοποιητικότερες συνθήκες εργασίας. Αρκεί το κόμμα ν αποφασίσει και με την εξουσία του παίρνει έναν άνθρωπο από το χωράφι, όπου οργώνει και τον βάζει να κτίζει εργοστάσιο. Έτσι, όταν ένα σύστημα έχει τη δυνατότητα να δημιουργεί κεφάλαιο-υποδομή χωρίς χρήματα  και να πληρώνει στους δημιουργούς, το κεφάλαιο-γνώση σε δόξα κι αξιώματα έχει δυνατότητες να λειτουργήσει. Αν σ αυτό προσθέσει κάποιος τον τεράστιο πλούτο της Ρωσίας, αρχίζει κι αντιλαμβάνεται πώς επιβίωσε ο κομμουνισμός. Επειδή αντέγραψε  ο κομμουνισμός το σύστημα της εκκλησίας κι έκλεψε τη γνώση του συστήματος, ήταν το ίδιο άθλιος με το υπόλοιπο σύστημα. Έτσι δεν απέφυγε την απόδοση υπεραξίας που δήθεν πολεμούσε προς τους εκλεκτούς του, δεν απέφυγε τη διαφθορά, που είναι η άλλη όψη της εξουσίας και δεν κατάργησε αυτό, που είναι το αίτιο της κακοδαιμονίας των ανθρώπων κι είναι ο γάμος. Όπως το Δυτικό σύστημα χρησιμοποιεί το γάμο για να δημιουργεί δούλους, έτσι και το κομμουνιστικό από τη στιγμή που απαιτεί δουλεία για τη λειτουργία του, αδυνατεί να τον καταργήσει.

Αν γνωρίζει κάποιος όλα αυτά για τον κομμουνισμό εύκολα μπορεί να παραστήσει τον προφήτη. Μπορεί εύκολα να προβλέψει ότι ο κομμουνισμός, σ
 αντίθεση με τον καπιταλισμό που αναγεννιέται, καταρρέει, και ότι επίσης η κομμουνιστική Ρωσία είναι εντελώς άχρηστη για το παγκόσμιο σύστημα, που αναζητά τον πόλεμο. Η κατάρρευση έρχεται αυτόματα, όταν η κοινωνία και η γνώση του συστήματος έρθουν στο ίδιο επίπεδο κι επειδή σ αυτό το επίπεδο υπάρχει συνεχής αμφισβήτηση, το σύστημα Βαβυλώνας καταρρέει. Έτσι όταν στη Ρωσία θα εμφανίζονταν τα προβλήματα που είχε εντοπίσει ο Μαρξ, όπως η ανεργία κι οι μειώσεις μισθών, οι άνθρωποι που δυσανασχετούν, δεν έχουν μπροστά τους το σύνθετο υπερσύστημα της Δύσης, αλλά ένα απλό τύπου Βαβυλώνας, που καταρρέει πανεύκολα.

Back to content | Back to main menu